Με λαμπρότητα γιορτάστηκε η 25η Μαρτίου 1821 στο Βαλτινό

 

Με μεγάλη λαμπρότητα γιορτάστηκε και φέτος το 2024 στο Βαλτινό, η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821, προκειμένου να τονιστεί η μεγάλη σημασία της ιστορικής πορείας του έθνους μας.

Ο εορτασμός άρχισε με τη δοξολογία στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Στη συνέχεια έγινε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στην κεντρική πλατεία του χωριού και ακολούθησαν δημοτικοί παραδοσιακοί χοροί. Στη συνέχεια έγινε η καθιερωμένη μαθητική παρέλαση των τμημάτων του Νηπιαγωγείου, του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και του Λυκείου Βαλτινού.

Όμορφη Ελλάδα!

 

Λείψανο θλιβερό παλιάς μεγαλοσύνης!

Νεκρή, κι όμως αθάνατη!

Πεσμένη, ακόμα δίνεις!

 

Λόρδος Βύρωνας

Εργαστήριο Σαπωνοποιίας στο ΓΕΛ Βαλτινού Τρικάλων

 

Την επιστημονική γνώση μετατρέπουν σε εφαρμοσμένη πρακτική οι μαθητές του ΓΕΛ Βαλτινού με την καθοδήγηση της Καθηγήτριας χημείας, κας. Αναστασίας Ρίζου.

Πιο συγκεκριμένα, στο Σχολικό Εργαστήριο Φυσικών Επιστημών του ΓΕΛ Βαλτινού, παρασκευάσανε 250 αρωματικά σαπούνια από αγνά υλικά της Ελληνικής Γης. Πρώτες ύλες: το αγνό ελαιόλαδο, η λεβάντα, το χαμομήλι, το δεντρολίβανο και πολλά άλλα βότανα που συλλέχτηκαν από τους κήπους και τους αγρούς της περιοχής.

Η πρακτική αυτή τους μαθήματος βασίζεται πάνω στην παιδαγωγική αρχή της βιωμένης εμπειρίας και της μετατροπής των θεωρητικών γνώσεων σε πρακτική εργασία. Σε ένα σχολείο - εργαστήρι που δεν εξαντλείται μόνο σε θεωρητική απομνημονευτική γνώση, αλλά που εξασκεί τους μαθητές στη σύνθεση των δίπολων: θεωρία-πράξη, λόγος-έργο, γνώση-εφαρμογή.

Αξίζει να σημειωθεί πως τα εργαστήρια σαπωνοποιίας υπήρχαν στον τόπο μας και επί τουρκοκρατίας, όπως αναφέρεται σχετικά στο περιοδικό «ΤΡΙΚΑΛΙΝΑ», Τόμος 6ος του Φ.Ι.Λ.Ο.Σ. και στον «Κώδικα Τρίκκης» ΕΒΕ, αρ. χφ. 1471 Κείμενα και Μελέτες Νικ. Κ. Γιαννούλη, Νέα πλήρης και διορθωμένη έκδοση, Προσθήκες, διορθώσεις, σχόλια, επιμέλεια Θεόδωρος Α. Νημάς, δ.φ…, ως εξής: «Εμφανίστηκαν ενώπιον του μητροπολίτη Λαρίσης και των άλλων κληρικών οι γυναίκες της συντεχνίας των σαπουνάδων και ανήγγειλαν ότι υπήρχε από παλιά συνήθεια να μην ανακατεύονται άντρες στη συντεχνία αυτή, ούτε να δουλεύουν την τέχνη αυτή…».

Επιπρόσθετα, στο ελεύθερο ελληνικό κράτος, η παρασκευή σαπουνιών συνεχίστηκε και στα μεταγενέστερα χρόνια της απελευθέρωσης, ως οικοτεχνική δραστηριότητα της οικογενειακής μέριμνας, με υλικά κυρίως το περισσεύον λίπος από την οικοτροφεία χοίρων και με τα υποπροϊόντα της παραγωγής ελαιόλαδου.

Συνεχιστές λοιπόν της παράδοσης αυτής στο εργαστήριο του σχολείου ΓΕΛ Βαλτινού παρασκευάσανε υπέροχα αρωματικά σαπούνια που θα μοιραστούν στους εκπαιδευτικούς και στους γονείς όλων των μαθητών του Γυμνασίου και Λυκείου.

Οι μαθητές που συμμετείχαν στη δράση είναι: Αμπράζη Μαρία, Κανδύλη Ουρανία, Καραλή Αγορίτσα, Καραμίντζιου Πελαγία, Καρτσιούκας Χρήστος Εφραίμ Κλιάκος Γεώργιος, Κορομπλής Μάριος, Κούκια Φλοριόλα, Κωφού Αναστασία, Μέρμηγκα Μαρία, Μερτσιώτη Ζωή, Μπακάλη Ευαγγελία, Μπίτσι Μυφτάρ, Μπουκοβάλας Αλέξανδρος, Μπουρλιός Ευάγγελος, Νάκας Φίλλιπος, Νικλητσιώτη Ιουλία, Ντόγκας Στέφανος, Πλιάτσικας Δημήτριος, Πράτας Βάιος, Ρίζος Νικόλαος, Σκρέτα Χριστίνα Μαρία, Φραγκογούλα Ανδρομάχη, Φράγκου Βασιλική, Χρισταντώνη Ελένη Παρασκευή.

Ο Διευθυντής του σχολείου κ. Αριστείδης Μυλωνάς συγχαίρει θερμά την Υπεύθυνη Εργαστηρίου κα. Αναστασία Ρίζου καθώς και τους μαθητές που συμμετείχαν για τον καινοτόμο της χαρακτήρα και για την πρωτότυπη αυτή εκπαιδευτική παρέμβαση.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

 

Όταν το κίτρινο επιτίθεται στο χωριό, τότε οι χωρικοί ανοίγουν τις ομπρέλες τους και αιωρούνται στον ουρανό. Περιμένουν εκεί σαν χαρταετοί μέχρι να περάσει η μπόρα. Όσοι δεν καταφέρνουν ν’ ανασηκωθούν φοράνε μπότες ψηλές μέχρι το ζωνάρι τους για να μη πνιγούν μέσα στα βαθιά της ώχρας. Τα σπίτια γίνονται κυψέλες και ξεχειλίζουν από γύρη. Τα πουλιά γίνονται μέλισσες. Τελικά η άνοιξη φεύγει σιγά-σιγά και το κίτρινο υποχωρεί. Το καταπίνει η γη, ενώ οι χωρικοί κλείνουν τις φτερούγες τους και προσγειώνονται στις αυλές τους. Τότε δεν ξέρουν με ποια λέξη ν’ αρχίσουν πάλι να μιλάνε μεταξύ τους και για πολλές μέρες μόνο τραγουδούν.

Του Ηλία Κεφάλα

Οι εθελοντές του Βαλτινού και οι αξίες του εθελοντισμού

 

Με αίσθημα ευθύνης και ανιδιοτελή χαρακτήρα προσφοράς έργου προς την κοινωνία, και ενόψει του εορτασμού της επετείου της 25^ης Μαρτίου 1821, μια ομάδα εθελοντών από το Βαλτινό πήρε την πρωτοβουλία και ασχολήθηκε με τον καλλωπισμό της κεντρικής πλατείας του χωριού. Οι εθελοντές καθάρισαν, διαμόρφωσαν και περιποιήθηκαν τον χώρο, φύτευσαν λουλούδια και αναβάθμισαν γενικότερα την αισθητική του χώρου.

Ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού κ. Βάιος Τσιγάρας, συνεχάρη και ευχαρίστησε την ομάδα των εθελοντών και τόνισε πως: «με την δράση τους αυτή, οι εθελοντές έδωσαν το μήνυμα, ότι μόνος του κάνεις δεν μπορεί να καταφέρει πολλά, αλλά αντιθέτως όλοι μαζί μπορούμε να μεγαλουργήσουμε!!!».

Και βέβαια έχει δίκιο ο Πρόεδρος, ο οποίος συνεπικουρεί και εμπνέει τους κατοίκους προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς οι αρχές, οι αξίες και τα ιδεώδη του εθελοντισμού είναι τα στοιχεία που αναβαθμίζουν και προβάλουν το ανθρώπινο πνεύμα, τον πολιτισμό, τη συνεργασία, την ομαδικότητα.

Ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής με ιδιαίτερες αξίες, όπως η φιλανθρωπία, η αλληλεγγύη, η κοινωνική δικαιοσύνη και η κοινωνική συμμετοχή. Είναι μια πράξη που φανερώνει ενέργεια και καλοσύνη. Είναι μια συνεισφορά στον συνάνθρωπο, στον ίδιο μας τον εαυτό και πάνω απ’ όλα στην πατρίδα μας. Είναι μια πράξη που γίνεται με γνώση, γενναιοδωρία και ανάγκη προσφοράς των καλύτερων στοιχείων που έχουμε και όχι αυτών που μας περισσεύουν.

Συγχαρητήρια σε όλους.

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με τους ποιητές του τόπου μας

 

Με αφορμή την  Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, τιμούμε σήμερα, τα πρόσωπα και το έργο τους, των δύο αξιόλογων ποιητών του τόπου μας, οι οποίοι με την ποίησή τους βοηθούν την κοινωνία να ανακαλύψει και να ενισχύσει την ταυτότητά της.

Ο λόγος για τον Ηλία Κεφάλα και την Γεωργία Κολοβελώνη.

Ο Ηλίας Κεφάλας είναι Έλληνας ποιητής. Κατάγεται από τα Τρίκαλα όπου σήμερα ζει και εργάζεται. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και δημόσια διοίκηση στην Αθήνα. Έχει γράψει ποίηση, δοκίμιο, πεζογραφία και λογοτεχνία για παιδιά, ενώ ασκεί λογοτεχνική και εικαστική κριτική σε περιοδικά λόγου και τέχνης.

Ο Ηλίας Κεφάλας αποφάνθηκε με μια προσέγγιση για τον ορισμό της Ποίησης:
«Η ποίηση ως μία αόριστη έννοια υψηλής αισθητικής είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Όταν είμαστε μπροστά σε κάτι πολύ ωραίο αποφαινόμαστε με θαυμασμό, λέγοντας: «μα αυτό είναι ποίημα!». Κι όμως δεν είναι. Η ποίηση είναι κάτι άλλο, πιο υψηλό, πιο θαμπό, λιγότερο συγκεκριμένο, αλλ’ ωστόσο κυριαρχικό. Διαχέεται σαν διάφανη αχλύ και συλλαμβάνεται από λέξεις φωτισμένες με πλάγιο τρόπο. Ανάμεσα σε πολλές δυσκολίες προσεγγίσεώς της έχει και τη δυσκολία του να μη μπορεί να ορισθεί. Επειδή είναι παντού και είναι απ’ όλα. Την ποίηση μπορεί κανένας να τη νιώσει μόνο. Κι ενώ πολλοί λίγοι κατανοούν τη λειτουργία της, πάρα πολλοί τη διακονούν. Να μια αντινομία, ακόμα, που ενισχύει το μυστήριο της ποίησης. Δημιουργείται στις αναβαθμίδες του λόγου και υψώνεται ως υπαρκτική ακίδα μέσα από τα άμεσα ή έμμεσα συμφραζόμενα των στίχων που κτίζουν ένα ποίημα. Αλλά και πάλι είναι μία απάντηση όχι σφαιρική, αλλά μερική. Μια κάτοψη ορισμένων ακμών του πρίσματός της. Η ποίηση δεν είναι μαθηματικό πρόβλημα για να λυθεί. Ας περπατήσουμε τα πολύμορφα πεδία της και ας αφεθούμε στη μυστηριακή της απόλαυση, χωρίς να τη θεωρούμε γρίφο. Η ανάγνωσή της μοιάζει με υγρασία που διαποτίζει ένα χαρτί και όλο προχωράει, όλο προχωράει, μέχρι να μας κατακλύσει εντελώς. Ακούτε: «α μπέμπα μπλομ του κίθε μπλόμ»». Τι όμορφο, κι ας μην καταλαβαίνουμε τίποτα».

Παρακάτω παραθέτουμε δύο ποιήματα από τους συντοπίτες μας ποιητές, Ηλία Κεφάλα και Γεωργία Κολοβελώνη.

Πλημμυρισμένος Πηνειός Του Ηλία Κεφάλα

Εκεί που κυλούσε ράθυμος ο ποταμός

Ξάφνου -να- χαμός στον ουρανό

Σφοδρές βροχές μ’ ανέμους και χαλάζια

Αναστημένοι χείμαρροι και γράνες

Τρέξαν να στριμωχθούν στις φλέβες του

Κι εκείνος φούσκωσε κι απλώθηκε φωνάζοντας

«Τώρα κι εγώ θα το γλεντήσω»

Κι αμέσως πήδηξε τις όχθες του σαν έφηβος

Σαν άλογο που λύθηκε από τα σκοινιά του

Βίαιος μπήκε σε πόλεις και χωριά

Κουβέντα πιάνοντας με υπόγεια και πλατείες

Κι όταν κουράστηκε να τριγυρνά

Στην θρηνωδούσα κοίτη του και πάλι

Τεμπέλικα αποσύρθηκε

Του πήρε μέρες μέχρι να μαζευτεί εντελώς

Κι ύστερα πια χορτάτος

Αφοσιώθηκε ξανά στο αρχαίο ταξίδι του

Έχοντας υλικό να νοσταλγεί για χρόνια

Γραφέας του φυσικού έπους, Εκδόσεις Θράκα, 2021

 

Η Γεωργία Κολοβελώνη γεννήθηκε στα Τρίκαλα, όπου και ζει. Σπούδασε Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Κατέχει δύο Μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών. Εργάζεται ως φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Άνυδρο τοπίο Της Γεωργίας Κολοβελώνη

κάτι μέρες όπως αυτή

που η σήψη απλώνεται στην πόλη

ο αέρας μυρίζει φορμόλη

οι γάτες μαδάνε

στα πλακάκια της κουζίνας

εσύ χαμογελάς από τη λήθη

κι ο θάνατος με βγάζει στο σφυρί

για μιαν αυταπάτη βεβιασμένης ζήσης

το μυαλό μου εκρήγνυται σε κόκκους χρώματος

από την παλέτα σου στο υπόγειο

την ξεχασμένη

κάτι μέρες τέτοιες

θέλω να κλείσω τον κόσμο όλο σε μια λέξη

να μουτζουρώσω βάναυσα το αδηφάγο λευκό

μα δεν έχω στάλα μελάνι

στον ουρανίσκο

Μελάνι στον ουρανίσκο, Εκδόσεις Μελάνι, 2015

Απογευματινό καφέ στο Cafe Fuego

 

Απογευματινό καφέ στο Cafe Fuego διοργανώνει ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού, την Κυριακή 24 Μαρτίου 2024 και ώρα 6:00 μ.μ. και καλεί τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου σε μια κοινωνική συνεύρεση. Στόχος μαζί με την απόλαυση του καφέ είναι και η ευκαιρία για επικοινωνία, κοινωνικοποίηση, ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών για θέματα του χωριού.

Το Δ.Σ του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού.

Επικήδειος λόγος για την Ευαγγελία Μεγαρχιώτη Του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη κ. Χρυσοστόμου

 

Την καθαρά Δευτέρα 18 Μαρτίου 2024, στον ιερό ναό Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου Δενδροχωρίου, τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία της μακαριστής Ευαγγελίας Μεγαρχιώτη, μητέρας του ιερέα Σπυρίδων Μεγαρχιώτη, η οποία εκοιμήθη σε ηλικία 83 ετών, μεταβαίνοντας από τα επίγεια στα επουράνια. Στην εξόδιο ακολουθία προεξήρχε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης, κ. Χρυσόστομος, ο οποίος έλαβε τον επικήδειο λόγο και αναφέρθηκε στα πλούσια χαρίσματα της κοιμωμένης. Ο λόγος του Σεβασμιότατου είχε ως εξής:

Σήμερα όλοι μας ομοθυμαδόν «εν εμοί στόματι και μια καρδία», μαζί με τους ευλαβέστατους ιερείς μας, ήρθαμε εδώ γιατί ο Πατήρ Σπυρίδων είναι μέλος της οικογένειάς μας, και όταν ένα μέλος, της κατά σάρκας οικογενείας ενός μέλους της αρχιερατικής μας οικογένειας φεύγει από τη ζωή, τότε πόνο και θλίψη και δάκρυα στα μάτια έχει όλη η αρχιερατική μας οικογένεια, με πρώτο τον επίσκοπο.

Έτσι λοιπόν σήμερα προσήλθαμε για να τελέσουμε την εξόδιο ακολουθία, να προσευχηθούμε ιδιαιτέρως για την ψυχή της, να αναπαύεται «μετά των αγίων και δικαίων και μην τιμών εις χαράν». Μα θα μου πείτε, Σεβασμιότατε ήρθαμε σε κηδεία και να έχουμε χαρά; Ήρθαμε σε εξόδιο ακολουθία και να μην δακρύσουμε, να μην πονάμε; Κατ’ άνθρωπον «θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατο», κατ’ άνθρωπον, πραγματικά συγκινούμεθα βαθύτατα, διότι η σύζυγος, η μητέρα, η γιαγιά, η φίλη, η συγγενής, η γνωστή σε όλους μας, εγκαταλείπει τον ψεύτικο αυτόν κόσμο, την στρατευόμενη εκκλησία για να βρεθεί στην Θριαμβεύουσσα εκκλησία, στους χώρους του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, εκεί που δεν υπάρχει ούτε πόνος, ούτε θλίψη, ούτε στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος.

Έτσι λοιπόν ήρθαμε σήμερα να χαρούμε και να προσευχηθούμε, γιατί ένας δικός μας άνθρωπος, ένας άνθρωπος του Θεού (χθες γιορτάσαμε τον Άγιο Αλέξιο, τον άνθρωπο του Θεού και σήμερα στο συναξάρι ήταν η ημέρα της κοιμήσεως του Αγίου Αλεξίου, του ανθρώπου του θεού), που έφυγε κατά την ώρα της θείας λειτουργίας λέγοντας μάλιστα στον Πατέρα Σπυρίδωνα, στον υιόν της, «Μακάρι να έφευγα αυτή την μεγάλη ημέρα». Και όντως, δεν πρόλαβε ο παπα-Σπύρος να γυρίσει από τη λειτουργία  και δέκα παρά τέταρτο, η μητέρα του άφησε την τελευταία της πνοή, για να ανέβει εις τους ουράνιους μονάς. Ένας λοιπόν άνθρωπος του θεού ήταν η δούλη του θεού Ευαγγελία, η οποία αξιώθηκε με τον εκλεκτό σύζυγό της, τον αγαπητό μας ιεροψάλτη Θωμά, ο οποίος στολίζει με την παρουσία του κάθε αναλόγιο της ιεράς μας Μητροπόλεως και μαζί του έφερε τρία τέκνα, δυο θυγατέρες και ένα υιό, τον οποίο υιό τον προσέφερε στην Αγία μας Εκκλησία. Και είναι σπουδαίο πράγμα σήμερα να μνημονεύουμε Ευαγγελίας ιερομήτωρος, το ότι αξιώθηκε όχι απλώς να δει εννέα εγγόνια, και δύο δισέγγονα, όχι απλώς να μεγαλώσει σε μια οικογένεια ευλογημένη, αλλά να δει έναν πρεσβύτερο, τον υιόν της να ιερατεύει, να ευλογεί και να αγιάζει και ο Δεσπότης να καμαρώνει. Να καμαρώνει για τον παπα-Σπύρο! Διότι ξέρετε, για να γίνει κάποιος κληρικός, πρέπει ένας άλλος κληρικός να βάλλει την υπογραφή του και να συμμαρτυρήσει, ότι αυτό το νέο παιδί που θέλει να ιερωθεί, είναι ικανός για την ιεροσύνη. Και έτσι τότε, το 2014, στον Άγιο Βησαρίωνα έλαβε χώραν εις Διάκον χειροτονία, από τον αλήστου μνήμης μακαριστό γέροντά μας Αλέξιο, και ήμουνα εγώ αυτός, τότε πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως, όπου υπέγραψα την πρώτη και τελευταία μου συμμαρτυρία, (ως Δεσπότης δεν μπορώ να υπογράψω, οι άλλοι ιερείς πρέπει να υπογράψουν, ώστε να μου διαβεβαιώσουν ότι μπορώ να τους χειροτονήσω).

Έτσι λοιπόν καμάρι για την Μητρόπολή μας, για τον επίσκοπο που συμμαρτύρησε, που έβαλε την μοναδική υπογραφή του και όντως χαίρομαι και καμαρώνω και τώρα καταλαβαίνω, διότι μεγάλωσε σε ένα σπίτι ευλογημένο, σε μια οικογένεια ευλογημένη και συνεχίζει αυτή η οικογένεια να είναι πλέον ιερατική, αφού ο πατήρ Σπυρίδων έχει αποβεί ένα άξιο σκεύος της ιεράς μητροπόλεως και ως λίχνος και ακοίμητη καντήλα προσεύχεται. Δεν φοβήθηκε να γεννήσει πολλά παιδιά με την καλή του πρεσβυτέρα, παρότι ζούμε σε δύσκολες εποχές, ένας παπάς με έναν μικρό μισθό, σε ένα μικρό χωριό, όπου έχει οργώσει το χωριό του, όπου είναι ο μοναδικός ιερεύς στη Μητρόπολή μας, ο οποίος προσπαθεί συνεχώς να δραστηριοποιείται. Μακάρι όλοι οι ιερείς να έμοιαζαν στον πατέρα Σπυρίδωνα.

Άρα λοιπόν αυτό που λέει ο Χριστός «Μη φοβού το μικρό ποίμνιο», αυτό έκανε κι ο παπα-Σπύρος, δεν φοβήθηκε το μικρό ποίμνιο, ένα μικρό χωριό και έχει ξεσηκώσει με την καλή έννοια αυτό το χωριό πνευματικά και προσπαθεί να τους μπολιάζει, να τους οργώνει ώστε να γεμίζουν οι πνευματικές μπαταρίες των κατοίκων όχι μόνο της Μεγάρχης, αλλά κι όλων των πιστών της ιεράς Μητροπόλεώς μας.

Έτσι λοιπόν σήμερα ήλθαμε να σας αγκαλιάσουμε με τις προσευχές μας, να σας σκουπίσουμε τα δάκρυα και να σας πούμε να χαίρεστε σήμερα, γιατί κατ’ άνθρωπο όντως η μάνα είναι μάνα, αλλά όμως όταν η μάνα είχε και έχει ευσέβεια και σε όλη της τη ζωή ζούσε κατά Χριστό, για τον Χριστό και για την εκκλησία και παρότι τα τελευταία της χρόνια δυσκολεύτηκε, το κρεβάτι έγινε η αγία τράπεζα που εκεί πάνω ο Πατήρ Σπυρίδων ιερουργούσε το Μυστήριο της Αγάπης, μαζί με τη σύζυγό του, με τα παιδιά τους, και βέβαια μπροστάρης ο σύζυγός κύριος Θωμάς.

Τώρα πλέον δεν θα έχει πόνους, δεν θα είναι συνεχώς στο κρεβάτι του πόνου, δεν θα είναι στο καροτσάκι. Τώρα πλέον θα βρίσκεται στην βασιλεία του Θεού. Και όπως λέει κι ακούσαμε στο Ευαγγέλιο «Αμήν, αμήν λέγω υμίν ότι τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται» Και είμαστε σίγουροι σήμερα ότι η Ευαγγελία δεν θα έρθει στην κρίση του Θεού, γιατί όχι απλά άκουγε τον λόγο του Θεού, αλλά ζούσε με τον λόγο. Δηλαδή, όχι να λέμε πολλά λόγια, όπως στη σημερινή εποχή που γινόμαστε παπαγαλάκια, οι γυναίκες και οι άντρες λόγια, λόγια. Ξεχάσαμε να κηρύττουμε τον λόγο και λέμε λόγια.

Η Ευαγγελία λοιπόν δεν ήταν η γυναίκα με τα λόγια, αλλά ήταν η γυναίκα που είχε τον λόγο του Θεού στη ζωή της, που κήρυττε τον λόγο του Θεού και τον τηρούσε.

Με αυτές τις απλές σκέψεις, εύχομαι και προσεύχομαι ώστε να αναπτύσσεται η ψυχή της μετά των αγίων και δικαίων, είναι ευλογημένη διότι ο Πατήρ Σπυρίδων σε κάθε Θεία λειτουργία θα μνημονεύει Ευαγγελίας ιερομήτωρος. Και πλέον από τη θριαμβεύουσα εκκλησία θα προσεύχεται στο θεό που θα είναι δίπλα του και θα παρακαλεί για την οικογένειά της, για τα παιδιά της, για τον σύζυγό της, για τα εγγόνια της, για τα δισέγγονά της, γι’ αυτό το ευλογημένο χωριό το Δενδροχώρι,, αλλά και για όλους εμάς. Την παρακαλούμε ιδιαιτέρως αυτούς τους αγνούς ανθρώπους, με την ευσέβεια, με την ευλάβεια με την κατανόηση, με την αγκαλιά, με την ταπείνωση, την παρακαλούμε λοιπόν στο θρόνο του Θεού που βρίσκεται να εύχεται και να δέεται για τον επίσκοπο, για τους ιερείς και για όλον τον τρικαλινό λαό και για όλους τους Έλληνες.

Ας αναπαύεται λοιπόν η ψυχή της μετά αγίων και δικαίων και να χαρίζει σε όλους και εις άπαντας υμάς την εξ ύψους παρηγορίαν Αμήν.

Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστος και αείμνηστος αδελφή υμών.

 

Το τραπέζι του αναστοχασμού

 

Οι άνθρωποι ορίζουμε την ταυτότητα μας μέσω των διαπροσωπικών σχέσεων.

Η συνεύρεση γύρω από ένα τραπέζι είναι πράξη παραδοσιακή, κοινωνική, επικοινωνίας, χαλαρότητας και ζεστασιάς.

Εμείς οι Έλληνες αγαπάμε να βρισκόμαστε γύρω από ένα τραπέζι, μ’ ένα ποτήρι κρασί, ή τσίπουρο, με διάφορους μεζέδες και με καλή παρέα, είτε αυτό είναι σε γλέντι χαράς, είτε σε επιτασσόμενη κοινωνική εκδήλωση μνήμης και παρηγοριάς.

Μια τέτοια συνεύρεση συγγενών από πρώτα ξαδέρφια είχαμε την ευκαιρία να βιώσουμε, μετά τον αποχαιρετισμό της αγαπημένης μας θείας, την Καθαρά Δευτέρα, σε έναν πανέμορφο χώρο, στον Πρόδρομο.

Φυσικά στη συζήτηση κυριαρχούσαν τα θέματα μνήμης, βιωματικής εμπειρίας και αναστοχασμού. Σκέψεις και προβληματισμοί για τα υπαρξιακά προβλήματα που οδηγούν σε αυτοαξιολόγηση, μια διαδικασία καθόλου εύκολη και απλή καθώς προϋποθέτει ευέλικτες, διαλλακτικές και δεκτικές ικανότητες.

Μέσα από τη διαδικασία του αναστοχασμού προβληματίζεσαι για τα του βίου και οδηγείσαι στην απόκτηση πρακτικών ικανοτήτων και γνώσεων που σε βοηθούν στην κατανόηση των απαιτήσεων, για την κατάκτηση, όσο το δυνατόν, ευτυχέστερης πορείας του βίου.

Και μάλλον στην παρέα μας κατανοήθηκε ευδιάθετα, πως τα ιδανικά που μας φωτίζουν το δρόμο και που κάθε στιγμή μας δίνουν κουράγιο για την αντιμετώπιση της ζωής είναι η Αλήθεια, η Καλοσύνη και η Ομορφιά!

 

Δ.Τ.

Το αποκριάτικο παιδικό πάρτι στο Βαλτινό

 

Πραγματοποιήθηκε, το απόγευμα της Κυριακής 17 Μαρτίου 2024,  το αποκριάτικο παιδικό πάρτι, στην κεντρική πλατεία, από την Τοπική Κοινότητα Βαλτινού, σε συνεργασία με τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο. Με κόντρα τον καιρό, καθώς η συννεφιά και η βροχή δυσχέραιναν την διεξαγωγή του, αλλά με περίσσια καλή διάθεση από όλους και με πρόθεση να δοθεί στα παιδιά η δυνατότητα να διασκεδάσουν, να παίξουν, να χορέψουν και να χαρούν, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση με επιτυχία.  Το γιορτινό πρόγραμμα ξεκίνησε με μουσική, χορούς και παιχνίδια, με τους συμμετέχοντες να δείχνουν τις εξαιρετικές χορευτικές τους ικανότητες, να ανάβουν το κέφι, να παίζουν και να απολαμβάνουν το αποκριάτικο πάρτι αυτής της ξεχωριστής ημέρας.

Η εκδήλωση τελείωσε με την υπόσχεση του Προέδρου της Κοινότητας κ. Βάιου Τσιγάρα ότι σύντομα θα επαναληφθούν και άλλες αντίστοιχες εκδηλώσεις για τα παιδιά.

Σαν σήμερα

 Του Πέτρου Σταμούλη

Μια φορά και έναν καιρό πριν 16 χρόνια Καθαρά Δευτέρα κάπου σε ένα χωριό της Ρόδου γνώρισα μια κοπελιά που μου έσπαγε τα νεύρα... Εγώ με αυτή; με τίποτα... Καθώς πέρναγε ο καιρός και κουβέντα στην κουβέντα... εγώ με εκείνη την κοπελιά δύο χρόνια μετά ήμασταν μαζί και 16 χρόνια από τότε, αυτό το "με τίποτα..." μας βρίσκει παντρεμένους με παιδί και αγαπημένους!!! 

Ο Θεός να μας έχει καλά Κυρία Georgia Nasi, να με αντέχεις και να σε αντέχω ως τα βαθειά γεράματα!!!

Απεβίωσε η Ευαγγελία συζ. Θωμά Μεγαρχιώτη

 

Απεβίωσε η Ευαγγελία Μεγαρχιώτη την Κυριακή 17 Μαρτίου 2024, σε ηλικία 83 ετών. Η Ευαγγελία Μεγαρχιώτη, το γένος Αντ. Βαγγελού, γεννήθηκε το 1941 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με τον Θωμά Μεγαρχιώτη από το Δενδροχώρι και απόχτησαν τρία παιδιά, την Βασιλική, την Σπυριδούλα και τον Σπυρίδωνα (ιερέας).

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Δευτέρα 18-3-2024, στις 11 π.μ. στον ιερό ναό Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου Δενδροχωρίου.

Τα μασκαρέματα των Αποκριών του χωριού

 

Από το μεσημέρι της Κυριακής και πέρα άρχιζαν οι μεταμφιέσεις και τα μασκαρέματα. Όλοι μασκαρεύονταν μικροί και μεγάλοι. Γίνονταν παππούδες, γριές, γαμπροί, νύφες, ντύνονταν αρκούδες και αρκουδιάρηδες. Οι άντρες γίνονταν γυναίκες, οι γυναίκες άντρες. Όλες αυτές οι μεταμφιέσεις γίνονταν πρόχειρα και από έμπνευση της στιγμής, καθώς και ανάλογα με την παράδοση του τόπου. Τα ρούχα που φορούσαν δεν ήταν αυτά του εμπορίου, οι έτοιμες δηλαδή στολές ήταν παλιά ρούχα του σπιτιού που τα φορούσα συνήθως ανάποδα για να κάνουν περισσότερη εντύπωση. Τσιόλια, κουβέρτες, σεντόνια ρηγμένα στους ώμους, λινάτσες για την αρκούδα, την καμήλα και το ψεύτικο γαϊδουράκι. Και στο πρόσωπο κάλτσες νάιλον, για να μην γνωρίζονται, τσίπες δεμένες λαιμοδέτη και μπουρμπούλι μαντήλια, τραγιάσκες, γάνες από τα χαλκώματα για το πρόσωπο. Που και που έβλεπες καμιά μάσκα αγορασμένη. Με την περίοδο της Αποκριάς, του Καρναβαλιού και της Άνοιξης γενικότερα, έχουν σχέση και τα Ψυχοσάββατα. Κατά τις 3 αυτά Σάββατα γίνονται προσφορές από σιτάρι, παξιμάδια, γλυκόπιτες στους νεκρούς, για να εξευμενιστούν, ώστε να δώσουν καρπό στη γη και να επιτρέψουν το ξεφάντωμα στους ζωντανούς.

Η άλλη μέρα της Αποκριάς είναι η Καθαρά Δευτέρα. Από τη μέρα αυτή ο χριστιανός «καθαίρεται», σταματάει κάθε κρεάτινο φαγητό και αρχίζει να νηστεύει. Οι νοικοκυρές πρωί πρωί αρχίζουν να καθαρίζουν με σχολαστικότητα όλα τα σκεύη της κουζίνας, για να μην έχουν ούτε την παραμικρή λίγδα, ούτε το παραμικρό ίχνος κρέατος. «Όλα τα τεντζερέδια, τα τσανάκια και τα αγγειά, όλα τα καζανικά και τα «έπιπλα» τα ξεσήκωναν όλα από το μαγειριό και τα έπλυναν όξω στην τουλούμπα. Εκεί τά ’τριβαν, τά ’τριβαν ώσπου να γαργαρίσουν και να γυαλίσουν. Κύριο «απορρυπαντικό» η στάχτη και η άμμος.»

Τη μέρα αυτή, ως πρώτη ημέρα της Σαρακοστής, όλος ο κόσμος του χωριού δεν αρτένονται, καλά καλά δεν κάθονται και στο τραπέζι, παρά τρώνε πολύ πρόχειρα. Ελιές, σκορδάρι, κρεμμύδια τρυφερά, ψαλίθρες και σκόρδα, ταραμάδες, πορτοκάλια, αποτελούν τα προσφάγια της ημέρας αυτής. Την ημέρα αυτή «δεν κάνει» να ζυμώσουν και να ψήσουν το συνηθισμένο ψωμί παρά φτιάχνουν λειψόκλουρα ή αρμυροπλαστό. Όσο για τα γλυκίσματα, περίσσεψαν από χθες λίγος χαλβάς από ταχίνι, λίγος χαλβάς σαμένιος, λίγες λαγκίτες και καταΐφι.

 

Του Ευαγγέλου Σ. Στάθη

Η προσωπίδα της Αποκριάς

 

Λασπωμένες μπότες, φθαρμένα ρούχα της εποχής, τσαλακωμένο φούτερ παντελόνι, μάλλινο πουλόβερ, σακάκι και αυτοσχέδια χάρτινη αποκριάτικη προσωπίδα, που κρύβει το πρόσωπο, αλλά μαρτυράει την χρονολογία του Διονυσιακού έτους 1970. Είναι η εικόνα του μικρού μασκαρά, ο οποίος μετέχει με ευχαρίστηση στο παιχνίδι της ανωνυμίας. Φωτογραφίζεται και απαθανατίζει την μεταμφίεσή του και ένα κομμάτι από την παραδοσιακή τελετουργική διαδικασία των Αποκριών στο χωριό.

Απόκριες, που εδράζονται στις αρχαιότερες «Διονυσιακές γιορτές» των Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν πίνοντας κρασί και το κέφι έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμή του Διόνυσου.

Απόκριες, σε χωριό των Τρικάλων με την απλότητα και την αθωότητα της εποχής και με όλες αυτές τις διαδικασίες που είναι γεμάτες από σατυρική αθυροστομία, κέφι, γλέντι και χορό. 

«Έφτασε το καρναβάλι

και τη μάσκα έχω βάλει,

όποιος με γνωρίσει τώρα

ας το βγάλει εδώ στη φόρα.

Πες το φίλε μου, μαρτύρα

και κερνάω μια μπύρα»!

Λυγερόκορμες, όμορφες γυναίκες, με χάρη στο χορό

 

Μέρες γιορτινές, μέρες χαράς και ξεγνοιασιάς, μέρες της Αποκριάς που διανύουμε και τις χαιρόμαστε, ας εγκλιματιστούμε με την ατμόσφαιρα και τον χώρο κι ας θυμηθούμε τα ωραία του χωριού μας.  

Λυγερόκορμες, όμορφες γυναίκες, με χάρη και σκέρτσο στο χορό το 2011 στο Βαλτινό

Ντυμένες με τις παραδοσιακές φορεσιές, οι Καρυάτιδες του Βαλτινού, σέρνουν το χορό σε εκδήλωση του Εκπολιτιστικού Συλλόγου.

Οι άντρες χορευτές καμαρώνουν, ενθαρρύνουν, σφυρίζουν, χειροκροτούν και συνοδεύουν με το βλέμμα τους και τις συγκινησιακές τους εκδηλώσεις.

Στους ήχους της παραδοσιακής μουσικής εναρμονίζεται η κίνηση με τις φιγούρες και τη ρυθμική, δημιουργώντας ένα υψηλό, ευγενικό αίσθημα απόλαυσης και θεάματος.

Και έτσι όπως το γεγονός συντελείτε και εξελίσσεται, η μούσα παρατηρεί και επισημαίνει:

«Το δυόσμο, το βασιλικό και το μακεδονήσι»

χορέψανε στο Βαλτινό κι ομόρφυνε η φύση.

Και δεν απόμεινε κανείς εκεί να μη δακρύσει,

ούτε καρδιά κατάφερε γλυκά να μη ριγήσει!!!

Αποκριάτικες αμφιέσεις από πάρτι μασκέ

 

Σε μία γιορτή όπως είναι η Αποκριά, που συνδυάζει την παράδοση, με τη μουσική, τον χορό και το γλέντι, με όχημα τη φαντασία και με οδηγό τη χαρά, το κέφι και τον ενθουσιασμό οι άνθρωποι βρίσκουν την ευκαιρία να ξεδώσουν στο απόλυτο ξεφάντωμα της μασκαράτας του Καρναβαλιού και να χαρούν τη ζωή!

Από τις διάφορες αποκριάτικες εκδηλώσεις που έγιναν παλαιότερα στο Βαλτινό αλιεύσαμε μερικές ευφάνταστες, πολύχρωμες, εντυπωσιακές και όμορφες αμφιέσεις που έκαναν  την εμφάνισή τους σε διάφορα πάρτι μασκέ. 

Τα Βαλτσινιώτικα

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Bαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα «ωραία» απ’ το χωριό μας.

Προχθές που πήγα στο χωριό,

ακούστε τι συνέβη

στον έρμο τον Αντώνη!

Ρώτησε ευθέως τη Μαριώ,

αν όντως, τον δουλεύει,

ή αν ψεύδονται οι γειτόνοι;

 

-Μαριώ μου λεν’ στη γειτονιά

πως αγαπάς και άλλον,

πιο μάγκα από εμένα.

-Τα ίδια λένε μ’ απονιά

οι γειτόνοι και στον άλλον

Αντώνη μου για σένα…

Απόκριες παλιά στο Βαλτινό

 

Οι άνθρωποι πάντα αναζητάνε την ευκαιρία για ξεγνοιασιά και ξεφάντωμα! Όσα κι αν είναι τα προβλήματα και οι έγνοιες τους, που πάντα θα υπάρχουν και θα ταλαιπωρούν τη ζωή, η ίδια η χαρά της ζωής γυρεύει πάντα το δικό της μερτικό. Έτσι κι εκείνα τα χρόνια τα παλιά, όλοι οι κάτοικοι του χωριού περίμεναν πως και πως αυτές τις μέρες, με τις παραδοσιακές γιορτές, των Απόκριων να ξεδώσουν. Ας θυμηθούμε αυτές τις πατροπαράδοτες συνήθειες του τόπου μας.

Την Κυριακή της Τυρινής μετά την εκκλησία ξεκίναγαν οι επισκέψεις στα σπίτια για τα «Χρόνια πολλά» και για να «συγχωρεθούν» οι χωριανοί αναμεταξύ τους, μιας και θα μπαίνανε στη Σαρακοστή. Οι γυναίκες στρώνονταν από νωρίς στις ετοιμασίες για να φτιάξουν την παραδοσιακή τυρόπιττα και τις υπόλοιπες λιχουδιές για το βραδινό γιορτινό τραπέζι.

Την Κυριακή ξεκίναγε και το παραδοσιακό καρναβάλι που είχε μεγάλο γούστο! Παρέες-παρέες οι χωριανοί, άντρες και γυναίκες, μεταμφιέζονταν σε μασκαράδες. Τότε δούλευε η φαντασία και μ’ ότι είχε ο καθένας στο σπιτικό του σκάρωνε και το δικό του αυτοσχέδιο «μασκαρλίκι»! Και τι δεν έβλεπες! Κάλυπταν τα πρόσωπά τους με χάρτινες ή αυτοσχέδιες μάσκες, φόραγαν περούκες ή καπελαδούρες και φέσια, οι γυναίκες ντύνονταν με παραδοσιακές στολές κι οι άντρες με παλιές κάπες, ή ακόμη με μπουραζάνια και φουστανέλες των παππούδων και ζώνονταν στη μέση με κουδούνια! 

Τα μικρά παιδιά ντύνονταν Καου-μπόυδες και πυροβολούσαν με τα ψεύτικα πιστολάκια τους. Οι νέοι ντύνονταν γριές και παππούδες. Άλλος παράσταινε το γαμπρό, άλλος τη νύφη, άλλος τον παπά, άλλοι κάνανε τα ξωτικά κι ότι μπορεί να βάλει ο νου σου! Οι περισσότεροι κρατούσαν μαγκούρες και πολλοί ήταν φορτωμένοι με διάφορα σακούλια. Όλα τούτα τα συνδύαζαν με τέτοια μαεστρία που γίνονταν κυριολεκτικά αγνώριστοι!

Κι έτσι εξελίσσονταν αυτό το πολύχρωμο καρναβάλι του χωριού, με αστεία καμώματα, χορούς και τραγούδια, περιδιάβαιναν τους μαχαλάδες μπαίνοντας από σπίτι σε σπίτι, για το σχετικό καλαμπούρι και βέβαια για τα κεράσματα! Όλοι προσέχανε ώστε να μην τους αναγνωρίσει κανείς εκεί που θα πήγαιναν. Τα πειράγματα έδιναν κι έπαιρναν και τα γέλια αντηχούσαν σε κάθε σοκάκι.

Το δικό τους μερτικό είχαν και τα σατυροτράγουδα: «πως το τρίβουν το πιπέρι του διαόλου οι καλογέροι» ή το άλλο: «τι να σου κάνω Χάιδω μου, τι να σου κάνω γιέ μου, εγώ ο μαύρος γέρασα κι εσύ θέλεις παιχνίδια»!

Μέχρι αργά το απόγευμα της Κυριακής το ακούραστο καρναβάλι του χωριού είχε την τιμητική του. Οι μασκαράδες συνήθως κατέληγαν σε κάποιο καφενείο όπου συνέχιζαν το ξεφάντωμα!

Το βράδυ της Κυριακής οι οικογένειες μαζεύονταν στα συγγενικά σπίτια, τις περισσότερες φορές στου παππού. Εκεί δίπλα στ’ αναμμένο τζάκι ο γεροντότερος σταύρωνε την κουλούρα κι έδινε πρώτος την ευχή: «Καλή Σαρακοστή»! Ακολουθούσε φαγοπότι γύρω από το τραπέζι, με μπόλικο κρασί και τραγούδια με το στόμα.

Την επόμενη μέρα, την «Καθαρά Δευτέρα», οι νοικοκυρές φρόντιζαν πρώτα απ’ όλα για την καθαριότητα, για να φύγουνε, όπως λέγανε, «τα κακά τα πνεύματα»! Έτσι λοιπόν τα σπίτια άστραφταν, ενώ στη συνέχεια ετοίμαζαν και τα νηστίσιμα: την παραδοσιακή «κλούρα» (κουλούρα) ή λαγάνα, τα φασόλια, τα χορταρικά, το σπιτικό χαλβά και άλλα πολλά…