Η λεύκα στην αυλή του σπιτιού μου

 Του Ευαγγέλου Σωτ. Στάθη, Φιλολόγου

 

Όταν ο ήλιος βασίλευε και άρχιζε να απλώνεται μία γλυκιά μελαγχολία στο χωριό, στο κήπο και στη ρούγα και να πέφτει η νυχτερινή σιγαλιά, τη σειρά στις λεύκες την έπαιρναν τα καλακούδια, όσα απ’ αυτά δεν χωρούσαν ή δεν ήθελαν να παν στον καβαλάρη της στέγης του σπιτιού ή στην καμινάδα του μπουχαρή, κάτιαζαν στη λεύκα.

Δεν ξέρω γιατί τα καλακούδια δημιουργούσανε ατμόσφαιρα μελαγχολίας. Ήταν γιατί μαζεύονται τέτοια ώρα να κουρνιάσουν κι αυτά, γι αυτό και οι φωνές τους ήταν κάπως παραπονιάρικες; Ήταν το χρώμα τους το μαύρο που έφερνε αυτήν τη μελαγχολία;

Κι ύστερα έρχονταν οι νύχτα, η καλοκαιριάτικη νύχτα με το φεγγαράκι ή τα αμέτρητα αστέρια. Η οικογένεια έπεφτε για ύπνο στη ρούγα, ξεθεωμένη από την κούραση. Στην ίδια ρούγα και δίπλα δίπλα κοιμούνταν και οι αγελάδες με τους δικούς τους, καμιά φορά, χαρακτηριστικούς «ήχους και θορύβους». Όμως τη βαθιά αυτή σιγαλιά έκοβε η κλαψιάρικη φωνή της χουχουιάβας και πιο πολύ του γκιόνη. Παράξενες και μυστηριώδης φωνές που προκαλούσαν συγχρόνως και δέος και συμπάθεια,για αυτό και μας άρεζαν και όχι. Από τη μια μας νανούριζαν, από την άλλη μας δημιουργούσαν ανείπωτο παράπονο και μελαγχολία. –«Γιατί κάνει έτσι χουχουιάβα μανιά; γιατί κλαίει τόσο γκιόνης; λες να… -Πλαϊάστε τώρα, δεν είναι τίποτε», έλεγε καθησυχαστικά η γιαγιά. Και μείς ησυχάζαμε και κοιμόμασταν, η γιαγιά ήξερε τι έλεγε.

Ύστερα το φθινόπωρο. Τα φύλλα της λεύκας κιτρίνιζαν και άρχιζαν να πέφτουν μελαγχολικά μελαγχολικά στη γη. Μ’ ένα μικρό αεράκι έπεφταν χιλιάδες χιλιάδες, μ’ ένα δυνατό άνεμο εκατομμύρια φύλλα έπεφταν και έκαναν ένα παχύ στρώμα «ως το κότσι».

Είχαμε πολλές τέτοιες λεύκες, γύρω γύρω στο οικόπεδο, τρεις όμως από αυτές ήταν τεράστιες σε ύψος και σε χόντρο. Το ύψος τους άγγιζε τον ουρανό και «το χόντρο της» καθεμιάς ήθελαν δύο άντρες να το αγκαλιάσουν. Ήταν μπροστά στο δρόμο, κοντά στη μεγάλη αμαξ(ι)κή της ρούγας. Και στις τρεις ήταν «γραπατσομένες» κληματαριές σαν και αυτές που αναφέραμε την προηγούμενη φορά.

Όλοι οι πατεράδες τότε, όταν ήθελαν να τιμωρήσουν τα παιδιά τους για κάποια ζαβολιά, τα κρεμούσαν στο δέντρο της αυλής. «Θα σε κρεμάσω, κερατά», έλεγαν. Το ’λεγαν και τό ’καναν. Ε, λοιπόν, και μας, και τους τρεις μας κρεμούσε ο πατέρας μας από τη λεύκα την πρώτη λεύκα, μας ξεκρεμούσε όμως γρήγορα η μανιά μας. Ήμασταν τυχεροί που είχαμε μανιά, και καλή μανιά.

Αυτά κι άλλα πολλά θυμάμαι όταν βλέπω τη λεύκα. Όταν ακούω τη λέξη αυτή, το μυαλό μου πάει στο πατρικό σπίτι των παιδικών μου χρόνων. Βέβαια, όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν μόνο με τη λεύκα. Ο καθένας μπορεί να έχει τα δικά του βιώματα και τις δικές του αναμνήσεις, συνδυασμένα με άλλα δέντρα, τον πλάτανο, τη σκαμνιά ή όποιο άλλο. Αλλά, να, αυτά που αναφέραμε ταιριάζουν περισσότερο με τη λεύκα. Έτσι καμαρωτή και πανύψηλη όπως ήταν, την προτιμούσαν περισσότερο οι άνθρωποι, τα πουλιά και η κληματαριά. Πάντως εγώ με τη λεύκα και το σπίτι μου κάνω συνειρμούς, όπως έκανε ο Καζαντζάκης με τη γαζία και την μάνα του.

Σήμερα, μην το ψάχνεις. Είναι αδύνατο να βιώσεις τέτοιες οπτικές και ακουστικές εικόνες και σκηνές. Είδες στην αυλή ή στον κήπο σου καμιά καρακάξα, κάνα καλιακούδι; έστησες παγίδα στον κήπο σου να πιάσεις «κάναν τσούπο»; άκουσες το χτύπημα της μύτης του πελεκάνου «τάκα! τάκα! τάκα! τάκα!» Ενοχλήθηκες στον ύπνο σου από τη λυπητερή φωνή του γκιόνη και της χουχουϊάβας; Κι ούτε πρόκειται. Δεν θα μας κάνουν το χατήρι ποτέ αυτά τα πουλιά. Ύστερα και εμείς φροντίσαμε καλά για αυτό. Διώξαμε τα πουλιά αυτά, τα έδιωξε η τεχνολογία με τα σύρματα της ΔΕΗ, τα διώξαμε και μείς οι ίδιοι κόβοντας τα δέντρα. Τα δέντρα δεν χρειάζονται τώρα, είναι καλύτερες οι ημίγυμνες αυλές. Ούτε τον ίσκιο τους δεν θέλουμε.

Έχουμε τις τέντες, τα στέγαστρα και κάτι ψεύτικα κιόσκια. Εξάλλου, τώρα είμαστε και «πολιτισμένοι». Δεν κάθονται τώρα στις αυλές ο κόσμος, μαζεύονται μέσα, παρέα με τη μοναξιά και την πλήξη της τηλεόρασης. Ύστερα η λεύκα ή ο πλάτανος είναι παλιακά δέντρα. Τώρα βάζουν φοίνικες, κυπαρίσια, μανόλιες, «άκου μανόλιες!!»

Ναι, αλλά τα πουλιά δεν θέλουν να τραγουδήσουν στους φοίνικες, τα καλιακούδια δεν είναι θαλασσοπούλια, τα πελεκάνια τη θέλουν ψηλά τη φωλιά τους και το κλίμα δεν μπορεί ή δεν θέλει να γραπατσωθεί σε τέτοια δέντρα.

Γι’ αυτό και μείς οι μεγαλύτεροι είμαστε σαν χαμένοι, οι κακόμοιροι. Γιατί δεν μπορούμε να πιστέψουμε πού γεννηθήκαμε, πως μεγαλώσαμε και πώς ζούμε τώρα.

 

Σουίτα art café (Ένας χώρος πολιτισμού και δημιουργίας)

Μια συνέντευξη του Παναγιώτη Μαγκλάρα στο Trikalapod  (podcasts με την Αφροδίτη Νανάκη)

 

Σε μια πόλη όπως τα Τρίκαλα, όπου όλα αλλάζουν, υπάρχει ένας χώρος, η “Σουίτα art café”, που είναι πάντα εκεί. Ατμοσφαιρικός, με ρετρό διακόσμηση και cozy διάθεση, αποτελώντας κομμάτι της τοπικής αισθητικής, για περισσότερο από σαράντα χρόνια.

Αφηγητής της κοινωνικοπολιτιστικής ζωής των Τρικάλων, μα πάνω απ’ όλα οικείο καταφύγιο για τρεις γενιές, σε μια κοινωνία που τείνει να ξεχνάει, να γκρεμίζει, να διαγράφει.

Ο Παναγιώτης Μαγκλάρας τα τελευταία 25 χρόνια έχει ταυτίσει το όνομά του με αυτό της “Σουίτας” και έχει πραγματοποιήσει εκεί μέσα-όπως λέει- πολλά από τα ταξίδια που δεν κατάφερε να κάνει… Η πλειονότητα των Τρικαλινών, έχει σίγουρα συνταξιδέψει με τον Παναγιώτη σε κάποια από αυτά τα ταξίδια. Μιλάμε άλλωστε για περισσότερες από πεντακόσιες εκδηλώσεις κάθε είδους που έχουν φιλοξενηθεί στον εν λόγω χώρο. Ένας χώρος όπου υποδέχθηκε κάθε ιδέα και κάθε καλλιτεχνική- και όχι μόνο -έκφραση.

Σ αυτό το podcast, ο Παναγιώτης Μαγκλάρας κάνει έναν απολογισμό των δυόμιση δεκαετιών που φέρει την ευθύνη λειτουργίας της “Σουίτας”, βάζοντας θετικό πρόσημο σ’ αυτή την πολυετή διαδρομή.

Θυμάται καλλιτέχνες που τον συγκίνησαν γιατί η τέχνη τους ήταν εναρμονισμένη με τον χαρακτήρα τους, θυμάται ατυχείς στιγμές που όμως του προσέφεραν σημαντική εμπειρία στο πέρασμα των χρόνων και μοιράζεται τις σκέψεις του για το μέλλον της “Σουίτας art café”…

Για να ακούσετε την συνέντευξη πατήστε https://trikalapod.com/

Ένα σκίτσο την ημέρα

 

Από την ιστοσελίδα «Ένα σκίτσο την ημέρα» επιλέξαμε και παρουσιάζουμε, με βάση την αρμονία όλων των στοιχείων της φύσης, κάποιες τοπιογραφίες. Το τοπίο περιλαμβάνει συνήθως βουνά, κοιλάδες, πεδιάδες, δέντρα, ποτάμια, λίμνες και δάση, με μία ευρεία θέα να αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του πίνακα και τα στοιχεία του να είναι διευθετημένα σε μία «δεμένη» σύνθεση. Τίποτα δεν διαταράσσει αυτή την αρμονία του τοπίου, τα πάντα συνυπάρχουν ειρηνικά με τη φύση και απολαμβάνουν την ήσυχη στιγμή της ημέρας. 

Κι αν δεν υπάρχει το χρώμα σ’ αυτές τις τοπογραφίες, ας βάλει ο καθένας, από την παλέτα της ψυχής του, τα δικά του χρώματα για την ολοκλήρωσή τους.

Τα βιβλία του Χάρη Αγγελή (Βιβλιοπαρουσίαση)

 

Ο συγχωριανός μας συγγραφέας Χάρης Αγγελής (συνταξιούχος Γεωπόνος), έχει την ικανότητα να μπαίνει στον ψυχισμό των ανθρώπων, να αγγίζει τις ψυχές με τον λόγο του, να γράφει και να μοιράζεται ένα ουράνιο τόξο συναισθημάτων και ιδεών, να μαθαίνει περισσότερα για τον εαυτό του, να κατανοεί τον κόσμο λίγο καλύτερα, και όλα αυτά πλέκοντας λέξεις με ιστορίες και συναισθήματα.

Τα βιβλία του έχουν κοινωνικές προεκτάσεις καθώς εμπνέεται από τη φύση και από έναν κόσμο που περνά απαρατήρητος.

Έγραψε και εξέδωσε τρία πολύτιμα βιβλία που αξίζει κανείς να τα έχει στη βιβλιοθήκη του, καθώς πρόκειται για έργα που περιέχουν οικολογικές μυθιστορίες και δίνουν ανάγλυφα τα μηνύματα της προστασίας του περιβάλλοντος, της επαφής του ανθρώπου με τη φύση και της λιτής, απέριττης και αρμονικής συμβίωσης των πλασμάτων επάνω στη γη.

-Το πρώτο βιβλίο του έχει τον τίτλο «Μυθιστορίες για μικρούς και μεγάλους» και εκδόθηκε το 2005, από τις Περιφερειακές εκδόσεις «έλλα», Λάρισας.

Πρόκειται για ένα εικονογραφημένο βιβλίο 96 σελίδων με δύο ιστορίες που φέρουν τον τίτλο: («Τυχερή πεταλούδα» και «Αγριόπαπο και Λαγός». Δύο παραμύθια που κάνουν τον αναγνώστη να ταξιδέψει μέσα από την περιπέτεια και να γνωρίσει τις αλήθειες της ζωής, να οραματιστεί τον μελλοντικό εαυτό του, εισπράττοντας τα μηνύματα και τις αξίες που κρύβονται μέσα τους.  

Την εικονογράφηση έκαναν οι: Ιουλία Κούρτη, ο Θανάσης Αγγελής και η Αναστασία Τόγελου, ενώ τον σχεδιασμό κα την επιμέλεια της έκδοσης είχε ο Αλέξανδρος Ζούκας.

-Στο δεύτερο βιβλίο του, που έχει τίτλο «Η ερωτευμένη κορομηλιά» (64 σελίδες) ο συγγραφέας ενανθρωπίζει τη φύση, τα δέντρα και τα ζωντανά και δίνει με ευαισθησία και γοητεία τον μύθο της ερωτευμένης κορομηλιάς. Η διάρθρωση της ιστορίας του μύθου γίνεται με τέτοια φυσικότητα που χάνονται τα σύνορα ανάμεσα στην υπέρβαση και στην αντικειμενικότητα του λόγου, καθώς το πραγματικό μπερδεύεται με το φανταστικό. Πρόκειται για μια οικολογική μυθιστορία με πολλά και ποικίλα μηνύματα, αλλά και με τιθέμενα φιλοσοφικά ζητήματα.

Το βιβλίο εκδόθηκε το 2006, ο σχεδιασμός και η ηλεκτρονική φωτοστοιχειοθεσία έγινε στις Γραφικές Τέχνες: «Δημήτρη Τσιγάρα».

-Το τρίτο βιβλίο του έχει τίτλο «Ο ξυπόλητος καβαλάρης», είναι έγχρωμο, 60 σελίδων και εκδόθηκε το 2011.
Πρόκειται για ένα παραμύθι που έχει έντονα τα χαρακτηριστικά οικολογικού ενδιαφέροντος, με πολλά και ποικίλα μηνύματα, αλλά και με απόψεις τεκμηριωμένες με γνώσεις γεωπονίας.

Με ήρωες του παραμυθιού τον «Έκτορα», την οικογένειά του και τα άλογά του, «Κίτσα» και «Ερμής», ξετυλίγεται μια ιστορία, κάπου σε ένα χωριό κοντά στα Μετέωρα, αλλά από την άλλη μεριά του Πηνειού ποταμού (στο Βαλτινό).

Ο μικρός Έκτορας γνωρίζοντας σιγά σιγά τον κόσμο του, «ρουφάει» από την αγράμματη, αλλά σοφή γιαγιά του την ορθολογική και ισορροπημένη άποψη των πραγμάτων, μεταξύ ανθρώπων, ζώων, φυτών και γενικότερα την γνώση της ισορροπημένης λειτουργίας της φύσης.

Η άμεση επαφή με τη φύση του χωριού κάνει τον ξυπόλυτο καβαλάρη να απαξιώνει την χρήση των παπουτσιών, να κυκλοφορεί, αλλά και να ιππεύει ξυπόλυτος.

Ο σχεδιασμός και η ηλεκτρονική φωτοστοιχειοθεσία έγινε στις Γραφικές Τέχνες: «Δημήτρη Τσιγάρα». Την εικονογράφηση του βιβλίου έκανε η Μαίρη Στίνη.

 

Μαθήματα παραδοσιακών χορών από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού

 

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού, υπηρετώντας έναν από τους κύριους στόχους του, αυτόν της διατήρησης και της διάδοσης της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, οργανώνει μαθήματα ελληνικού παραδοσιακού χορού για όλες τις ηλικίες.

Τα μαθήματα ελληνικών παραδοσιακών χορών πραγματοποιούνται στην αίθουσα του πνευματικού κέντρου του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Στο πλαίσιο των μαθημάτων διδάσκονται ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί από διάφορα μέρη της Ελλάδας, ανάλογα με τον βαθμό δυσκολίας τους, στοιχεία λαογραφίας, καθώς και ενδυματολογίας.

Οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν και να βιώσουν την ελληνική παράδοση μέσα από τους τρεις κύριους άξονές της: χορό, μουσική και ένδυμα.

Τα μαθήματα γίνονται μία φορά την εβδομάδα και διαρκούν μία ώρα.

Το πρόγραμμα των μαθημάτων έχει ως εξής:

Για το τμήμα ενηλίκων κάθε Δευτέρα από 17:00-18:00

Για το παιδικό τμήμα κάθε Τρίτη από 17:30-18:30

Πληροφορίες στον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού.

Οι τσουποπαγίδες (Αναμνήσεις του χωριού)

 

Πόσες φορές δεν έχουμε προσπαθήσει να θυμηθούμε μικρές στιγμές από την παιδική μας ηλικία; Στιγμές που μετατρέπονται σε αναμνήσεις και η αξία τους αναμετριέται αλύπητα με τον χρόνο για να αναδείξει τις καλύτερες, αυτές που θα μείνουν αξέχαστες για μια ζωή. Αναμνήσεις που ξέρουμε πως κάπου υπάρχουν αλλά δεν μπορούμε να τις  εντοπίσουμε. Γνώριμα και οικεία συναισθήματα που δεν μπορείς ακριβώς να τα εντοπίσεις. Σαν κόκκοι άμμου που μπλέχτηκαν μεταξύ τους, κι ενώ είναι πάντα εκεί φαντάζουν αδύνατο να τις εντοπίσεις ξανά. Κι όμως κάποιες φορές εντοπίζονται και να... αναδεικνύονται.

Εμείς στο Βαλτινό, από παιδιά μάθαμε να κυνηγάμε στη ζωή… Πότε με το λάστιχο, πότε μ’ αβρόχια, πότε με ξόβεργες και πότε με τσουποπαγίδες… Ξεχυνόμαστε στα χωράφια του Βαλτινού και κυνηγούσαμε το όνειρο.

Οι τσουποπαγίδες ήταν αυτοσχέδιοι μηχανισμοί που τις κατασκευάζαμε μόνοι μας, για να κυνηγάμε πουλιά. Συνήθως σ’ αυτές τις τσουπογαγίδες πιάναμε μικρά πουλιά, τσούπια, σπουργίτια, και καμιά φορά και κοτσίφια.

Αποτελούνταν από μια ξύλινη βέργα, από ένα ξύλινο σκάνδαλο και από έναν σπάγκο λεπτό. Στο ένα άκρο της βέργας γίνονταν μια εγκάρσια τρύπα. Δένονταν ο σπάγκος από το ένα άκρο της βέργας και από το άλλο άκρο περνούσε μέσα από την εγκάρσια τρύπα. Ο σπάγκος αυτός ήταν έτσι τεντωμένος ώστε η ξύλινη βέργα να σχηματίζει ένα ημικύκλιο. Σε κάποιο σημείο αυτού του σπάγκου γινόταν ένας κόμπος από τον οποίο, άρχιζε μια θηλιά. Ο κόμπος αυτός περνούσε μέσα από την εγκάρσια τρύπα του ξύλου και στερεώνονταν εκεί με τη μία άκρη του σκανδάλου, που έπαιρνε θέση οριζόντια και ήταν κατάλληλο μέρος να καθίσει το πουλί. Η θηλιά ανοίγονταν επάνω στο σκάνδαλο και κολλούσε στο άκρο αυτού με λίγο σάλιο.

Το σκάνδαλο με ελάχιστο βάρος, όταν δηλαδή πάταγε επάνω το πουλί, έφευγε από τη θέση του, άνοιγε η τεντωμένη βέργα και το πουλί πιάνονταν από τα πόδια με τη θηλιά, που έκλεινε αστραπιαία.
Εκτός από την ξύλινη βέργα, πολλές φορές χρησιμοποιούσαμε την ατσάλινη βέργα της ομπρέλας και τοποθετούσαμε στο ένα άκρο της μια ξύλινη βέργα 10 -12 εκατοστά που είχε καρδιά μαλακή, και κάναμε εκεί την εγκάρσια τρύπα.
Όταν βγαίναμε για κυνήγι, αρματωνόμασταν, παίρναμε τις παγίδες τις κρεμούσαμε στους ώμους και τις στήναμε στα δένδρα, ή στα διάφορα παλούκια από φράχτες ή στα ψηλότερα κλαδιά των θαμνόδεντρων. Καταλαβαίναμε που σύχναζαν και που λημέριαζαν τα πουλιά, από τις κοτσουλιές που άφηναν και εκεί σ΄ αυτά τα μέρη στήναμε τις παγίδες.

Έτσι το πουλί (τσούπος) έβρισκε το ψηλότερο μέρος του κλαδιού, που ήταν τοποθετημένο το σκάνδαλο της παγίδας και ανυποψίαστο κάθονταν επάνω και παγιδεύονταν εκεί.
Εμείς τα παιδιά παρακολουθούσαμε από μακριά τις παγίδες μας και όταν βλέπαμε να πιάνετε κάποιο πουλί, τρέχαμε με χαρά να πάρουμε το θήραμα και να ξαναστήσουμε την παγίδα.
Κι έτσι ο καιρός περνούσε… και μεγαλώναμε… κυνηγώντας και εξερευνώντας τη ζωή!

Τα δέντρα της αυλής και του κήπου στο Βαλτινό

 Του Ευαγγέλου Σωτ. Στάθη Φιλολόγου

Τα δέντρα στάθηκαν απαραίτητος «σύντροφος» του ανθρώπου του χωριού. Σ αυτά εύρισκε στήριγμα στη ζωή του. Αποτελούσαν έναν από τους βασικότερους πόρους της αυτάρκειάς του και της οικονομικής του ζωής, γενικότερα. Κάτω από τη φυλλωσιά τους προστατεύονταν από τις καιρικές συνθήκες (χιόνι, βροχή, ζεστό ήλιο).

Το Βαλτινό μέχρι και ολόκληρη τη δεκαετία του ΄60 ήταν κατάφυτο από πολλά πυκνά και πλούσια δέντρα, τόσα πολλά, που τα σπίτια σχεδόν δε φαίνονταν. Πολλά δέντρα του λόγγου, της εξοχής και των αγρών γενικά (έτσι θα τα ονομάσουμε όσα δεν είναι καρποφόρα) γέμιζαν και στόλιζαν τις ρούγες, τους κήπους, τα περιβόλια και τα οικόπεδα του χωριού: πανύψηλες λεύκες και ασπρόλευκες, πλατύφυλλα πλατάνια, δέντροι και φτελιάδια και μελέια που με την πυκνή φυλλωσιά τους δημιουργούσαν μεγάλο και παχύ ίσκιο. Ιτιές, μοσχοϊτιές, ακακίες και φρουξυλιές με φρουξυλάντια σκόρπιζαν την ευωδιά τους σε όλο τον τόπο.

Εντύπωση δημιουργούσαν οι λεύκες, όχι οι ασπρόλευκες ούτε η καναδέζικες, αλλά τα καβάκια. Τα λέγανε και Λαζαρίνες, δεν ξέρω γιατί. Επειδή καλλιεργούνταν πάρα πολλές στο χωριό Λαζαρίνα; Επειδή ήταν όμορφες και λυγερές σαν τις Λαζαρίνες που τραγουδούσαν του Λαζάρου;

Λεύκες λοιπόν λυγερόκορμες και ίσιες σαν λαμπάδα έφταναν ως τον ουρανό, η μια δίπλα στην άλλη σαν έτοιμες για χορό. Λύγιζαν και προσκυνούσαν με τον δυνατό αέρα, αναδεύονταν, σάλευαν και φυλλούριζαν όταν δε φυσούσε. Τις φύτευαν όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Δεν υπήρχε ούτε ένα σπίτι ή οικόπεδο που να μην είχε λεύκες. Συνήθως της έβαζαν στα φρύδια των χαντακιών και γύρω γύρω στα οικόπεδα. Με τον τρόπο αυτόν έκανα μια πολύ όμορφη δεντροστοιχία. Όταν μεγάλωναν αρκετά, τις εκμεταλλεύονταν για τις ανάγκες του σπιτιού: τις έσχιζαν στην κορδέλα και τις έκαναν τσιμπίδια, πέταυρα, μαδέρια, κουφώματα, ό,τι τέλος πάντων είχε σχέση κυρίως με τα ξύλινα υλικά κατασκευής μιας οικοδομής, επίσης κάγκελα για τα μπαλκόνια των ψηλών σπιτιών. Εν πάσει περιπτώσει αυτά τα έβρισκε το αφεντικό με κείνον που είχε κορδέλα: πχ με τον Στέφανο Βερβέρα στο Βαλτινό και αργότερα με τον Γιάννη Δήμο και τον Λάζαρο Αγγελή, με τον Καραστέριο στον Βάλτο, με τον Ευθυμίου στο Δεντροχώρι.

Πολλές φορές κοντά στη ρίζα της λεύκας φύτευαν και κλίματα που έκαναν μεγάλα σταφύλια και βαριά, κοπανάρια ή κλουπανάρια. Ένα κοπανάρι σταφύλι μπορούσε να έφτανε και μια οκά. Οι ρώγες του ήταν ροδοκόκκινες και μεγάλες σαν τις χάντρες του μεγάλου κεχριμπαρένιου κομπολογιού που έπαιζε ο παππούς. Ήταν τραγανό, ζουμερό και νόστιμο σταφύλι. Ήταν και ανθεκτικό «Τύλιξέ το, για να μην το φαν οι σφήκες και τα κουρκουμπάνια, με ένα λεπτό και αραχνοΰφαντο ύφασμα από τσίπα ή μαντήλα ή τούλι, και άφησε το εκεί δεν παθαίνει τίποτε, θα το ’χς μέχρι το χειμώνα».

Άμα ο νοικοκύρης είχε πολλά, μπορούσε να βγάλει και τσίπουρο. Την άγουρη ρόγα (την αγρίδα) την έστιβε στα τσιμπήματα της σφήκας ή του ντάβανου και περνούσε (!) ή τη χρησιμοποιούσε ορισμένες φορές σε κάποια φαγητά αντί για λεμόνι ή ξύδι. Τίποτε δεν πετάει ο γεωργός. Δεν αφήνει να πάει χαμένο τίποτε.

Το κλίμα αυτό, άμα το άφηνες να απλώσει, έφτιαχνε μια μεγάλη κληματαριά πλούσια σε ίσκιο και σε παραγωγή σταφυλιών. Χρειάζονταν όμως και φούρκες και ξύλα αρκετά για να γίνει η κρεβατίνα, αλλά και αρκετή δουλειά. Έτσι η λεύκα έλυνε και αυτό το πρόβλημα.

Είναι περιττό να πούμε πόσο ειδυλλιακή ήταν η εικόνα που δημιουργούσε η λεύκα όλο το χρόνο. Αποτελούσε ιδανικό τόπο για φωλιά, για ξεκούραση ή για κούρνιασμα των πουλιών. Καρακάξες, καλιακούδια και τσιόνια (σπουργίτια) ήταν οι μόνιμοι επισκέπτες χειμώνα καλοκαίρι. Πολλές φορές στη λεύκα έφτιαχναν τη φωλιά τους και οι πελεκάνοι, άμα τους βόλευε το ύψος ή το σχήμα των κλωναριών. Πολλά άλλα πουλιά έβρισκαν λίγη ξεκούραση όλες τις ώρες της ημέρας και της νύχτας: χουχουιάβες και γκιόνιδες, μπούφοι και δεκαοχτούρες.

Από δω και πέρα ας αφήσει μόνος του ο καθένας τη φαντασία του να καλπάσει, για να ιδεί πόσων ειδών τιτιβίσματα, κελαηδήματα, κραυγές και συναυλίες μπορούσε να ακούσει όλο το εικοσιτετράωρο. Τα χαράματα η δεκαοχτούρα, το πρωί κι όλη τη μέρα τα σπουργιτάκια, το απογευματάκι η καρακάξα. Η καρακάξα έκρουζε ωραία με τη στριγκιά, διαπεραστική φωνή της. Δυνατή ενοχλητική φωνή, αλλά κανένα δεν πείραζε. «Μπορεί να μας φέρει καμιά προξενιά ή κάνα χαμπέρι αύριο, από κάποιο ξενιτεμένο μας πρόσωπο». Έτσι έλεγαν οι παλιοί που μάντευαν ανάλογα από τα κραξίματα της καρακάξας.

Η των Ονομάτων Επίσκεψις - Του Ηλία Γιαννακόπουλου

 

Διαβάζοντας κάποια κείμενα ή ακούγοντας πολλούς συνανθρώπους μας βρίσκεσαι αντιμέτωπος  με γλωσσικά ολισθήματα. Αυτά άλλοτε είναι γραμματικά, άλλοτε συντακτικά κι άλλοτε νοηματικά. Δεν είναι λίγες οι φορές που αυτά τα ολισθήματα δυσκολεύουν την επικοινωνία μας αφού χρησιμοποιούμε με λανθασμένο τρόπο κάποιες λέξεις. Επειδή, όμως, οι λέξεις αποτυπώνουν με ήχο και εικόνα τη σκέψη μας (Σημαίνον - Σημαινόμενο) καθίσταται κατανοητό πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε ως πομποί λόγου.

Όταν οι λέξεις χρησιμοποιούνται (γραμματικά, συντακτικά, νοηματικά…) λανθασμένα τόσο στον προφορικό όσο και στον γραπτό λόγο μας δεν μάς εκθέτουν μόνον ως υποκείμενα του λόγου αλλά προκαλούν στο δέκτη σύγχυση και πολλές φορές καθίστανται και αιτία παρεξηγήσεων. Εξάλλου ο πλούτος του λόγου μας και η σωστή χρήση των λέξεων φανερώνει και την εσωτερική ποιότητά μας.  Κι αυτό γιατί όσα γνωρίζουμε και όσα κοινοποιούμε (προφορικά ή γραπτά) αντλούνται από το corpus-σώμα του γλωσσικού-λεξιλογικού αποθέματός μας.

Ποιος θα μπορούσε να αγνοήσει ή να παραβλέψει τις δύο εμβληματικές φράσεις-θέσεις των Αντιφώντα και Wittgenstein που αποτελούν τα θεμέλια της γλωσσολογίας και της τέχνης -τεχνικής της γλωσσικής μας επικοινωνίας;

α. «Αρχή Σοφίας η των Ονομάτων Επίσκεψις»

β. «Τα όρια της Γλώσσας μας σημαίνουν τα όρια του Κόσμου μας»

Αν, λοιπόν, η παιδεία και σοφία μας προϋποθέτουν τη σωστή γνώση και χρήση του νοηματικού πυρήνα των λέξεων (α) και ταυτόχρονα η παραδοχή πως ο κόσμος μας φτάνει μέχρι εκεί που φτάνει και η γλώσσα μας, οι λέξεις μας (β), τότε δύσκολα μπορούμε να αρνηθούμε πως είμαστε δημιουργήματα των λέξεών μας.

Όσα ξέρω, δηλαδή, είναι αυτά για τα οποία έχω λέξεις. Ο κόσμος μας είναι αυτός που μπορούμε να τον εκφράσουμε γλωσσικά. Ό,τι άλλο υπάρχει μέσα μας και δεν μπορούμε να το εκφράσουμε με λέξεις, είναι σαν να μην υπάρχει ή υπάρχει σε μία νεφελώδη κατάσταση.

Ο κίνδυνος της Οργουελικής «Νέας Ομιλίας» και της «Διπλής Σκέψης» είναι πάντα υπαρκτός ακόμη και τώρα που ο «Μεγάλος Αδελφός» φαίνεται να μην έχει πρόσβαση στο Γλωσσικό μας σύστημα, αφού το «Υπουργείο Αλήθειας» έπαψε να υφίσταται.

«Δεν βλέπεις ότι ο όλος ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της Σκέψης; Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς. Κάθε χρόνο ολοένα και λιγότερες λέξεις, και οι ορίζοντες της συνείδησης ολοένα και θα στενεύουν». (1984).

Ίσως το παρακάτω παράδειγμα θα βοηθούσε να καταλάβουμε την αξία του να γνωρίζουμε σωστά το νοηματικό φορτίο  και την οικογένεια των λέξεων και να τις χρησιμοποιούμε σωστά με στόχο την αποτελεσματικότερη επικοινωνία μας με τον περίγυρό μας.

Μυστήριο του Ευχελαίου στον Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού από τον Μητροπολίτη Τρίκκης

 

Την Πέμπτη 4 Απριλίου 2024, το απόγευμα ο Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος βρέθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης τέλεσε το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου, συμπαραστατούμενος από τους ιερείς της αρχιερατικής περιφέρειας Φήκης, προς ευλογία και αγιασμό των πιστών με την ευκαιρία ελεύσεως των «Αχράντων Παθών» του Κυρίου της εορτής του Πάσχα που πλησιάζει. 

Στο κήρυγμα του τόνισε την σπουδαιότητα του μυστηρίου και μίλησε για την αξία της περιόδου της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Τα χρυσαφένια στολίδια της Άνοιξης ζωντανεύουν στο Βαλτινό

 

Διανύουμε την περίοδο της άνοιξης, και ολόκληρη η πλάση φορά τα καλά της, με την ανθοφορία των λουλουδιών να στολίζει το τοπίο με πολύχρωμα άνθη, συνθέτοντας εκπληκτικές εικόνες.

Αλιεύσαμε μια τέτοια εικόνα, μια φωτογραφία του συγχωριανού μας Σάκη Αθάνατου, που αφορά ένα ανθισμένο τοπίο στο Βαλτινό, με τον τίτλο «Τα χρυσαφένια στολίδια της Άνοιξης ζωντανεύουν».

Είναι ευκαιρία, τώρα που οι εικόνες των λιβαδιών, των ανθισμένων δέντρων και των λουλουδιών, αλλά και οι καιρικές συνθήκες είναι ιδανικές, να βρισκόμαστε σε ολάνθιστα μέρη, απολαμβάνοντας στο έπακρο την καλλιτεχνική ομορφιά της φύσης.

Αυτή την εποχή στο χωριό, υπάρχουν πάρα πολλά μέρη που μπορεί κανείς να καταφύγει και να απολαύσει το μαγικό θέαμα της άνοιξης, από πολλές οπτικές γωνίες.

Οι Τσιγγάνοι - Ρομά - Γύφτοι (Λαογραφικά στοιχεία)

 

Οι Τσιγγάνοι ή αλλιώς Ρομά, είναι γνωστοί στις περισσότερες χώρες με τη λέξη «γύφτοι». Η λέξη αυτή προέρχεται από τη λέξη «Αιγύπτιος» και η χρήση της οφείλεται στην πεποίθηση παλαιότερων εποχών ότι προέρχονται από την Αίγυπτο. Πρόκειται για μια νομαδική φυλή, που στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι κατοικούν 120-150 χιλιάδες πολίτες.

Η γλώσσα των Ρομά, είναι η Ρομανί ή «Ρομανές», ενώ στις διάφορες περιοχές που κατοικούν έχουν διαμορφωθεί πολλές τοπικές διάλεκτοι, επηρεασμένες από τις τοπικές γλώσσες. 

Παρακάτω παρατίθενται διάφορα λαογραφικά στοιχεία, τρόπος του βίου, παροιμίες, λεξιλόγιο κλπ..

Αν και υπάρχει μειωτικό και ρατσιστικό περιεχόμενο (καθώς οφείλουμε να ομολογήσουμε πως οι αντιλήψεις του λαού μας για αυτή τη φυλή υπήρξαν ρατσιστικές), διευκρινίζεται πως εδώ, η εργασία αυτή, έχει καθαρά καταγραφικό και λαογραφικό χαρακτήρα και δεν συμμερίζεται αυτές τις αντιλήψεις. 

Στον τόπο μας οι τσιγγάνοι παλαιότερα περιφέρονταν από χωριό σε χωριό μαζί με τα υποζύγια τα σκυλιά τους και όλη την κινητή περιουσία τους, με σκοπό να επιβιώσουν. Σε κάθε χωριό διάλεγαν ένα σημείο κυρίως σε αλώνια ή σε κάποια περιφέρεια δίπλα στο χωριό και εκεί έστηναν τα τσαντίρια τους. 

Στο Βαλτινό, συνήθως έστηναν τον καταυλισμό τους κοντά στο γήπεδο ποδοσφαίρου. Έστηναν τις σκηνές τους με τον δικό τους παραδοσιακό τρόπο και εξαπολύονταν μετά μέσα στο χωριό για το μεροκάματο, καθώς άλλοι ήταν σιδεράδες, άλλοι καλαθάδες, άλλοι παλιατζήδες, άλλοι αρκουδιαραίοι και άλλοι γανωματήδες. Γνώριζαν άριστα την καλαθοπλεχτική και κατασκεύαζαν με περίτεχνο τρόπο διάφορα καλάθια, κοφίνια, κανίστρες κλπ. Τις υπηρεσίες τους συνήθως τις προσέφεραν με ανταλλάγματα όπως τρόφιμα, σιτάρι, αυγά, πουλερικά κ.ά.

Οι γυναίκες διακόνευαν και ασχολούνταν με τα μαντζούνια και τα γιατροσόφια, έκαναν τις μάγισσες, τις χαρτορίχτρες, διάβαζαν την μοίρα του καθενός, διάβαζαν το φλιτζάνι του καφέ, και καμιά φορά έκλεβαν όταν έβρισκαν την κατάλληλη ευκαιρία.

Γι’ αυτό, λέγεται πως, όταν οι τσιγγάνοι κατέφθαναν στο χωριό σήμαινε γενικός συναγερμός για τους κατοίκους και συμμάζευαν ότι είχαν εκτεθειμένο.

Ένα από τα αγαπημένα τους φαγητά ήταν το κρέας του σκαντζόχοιρου που τον έκαναν ψητό. Γι’ αυτό τα βράδια έβγαιναν με τα εκπαιδευμένα σκυλιά τους και κυνηγούσαν σκαντζόχοιρους. Ήταν ειδικοί στο κυνήγι του σκαντζόχοιρου, στο γδάρσιμο και στο μαγείρεμά τους, κυρίως τους σούβλιζαν.

Κάποιες φορές όταν τύχαινε να γίνεται κάποιος γάμος στον καταυλισμό γίνονταν τρικούβερτο γλέντι. Άλλες φορές γινόταν τσακωμοί και φασαρίες μεταξύ τους για ψύλλου πήδημα, γι’ αυτό καθιερώθηκε και η φράση: «Κάτι τρέχει στα γύφτικα».

Οι μεγαλύτεροι φορούσαν ακριβά και βαριά χρυσά δακτυλίδια και σχεδόν όλοι οι ηλικιωμένοι είχαν και χρυσά δόντια.

Παροιμίες για γύφτους:

-Αλλού ο γύφτος αλλού η γύφτισσα κι αλλού τα γυφτόπουλα.

-Αν δεν θες ν’ ακούσεις τις σφυριές, μη περνάς απ’ τα γύφτικα.

-Αν δεν παινέψει ο γύφτος το καλύβι του, πέφτει και τον πλακώνει!

-Αν έκαναν όλες οι μέλισσες μέλι θα τρώγανε κι οι γύφτοι με τα κουτάλια.

ΤΑ ΡΑΣΟΦΟΡΑ

 

Στην άκρη του αγρού στοιχήθηκαν μερικές δεκάδες ρασοφόρα δέντρα, δίνοντας την εντύπωση ότι έκαναν μια δοκιμή παρέλασης. Περίεργος τα ρώτησα:

«Τι κάνετε εκεί, αγαπημένα;»

«Παραστεκόμαστε», ήταν η μονολεκτική απάντηση.

«Σε ποιον; Ποιος έχει την ανάγκη σας;»

«Οι άνθρωποι», απάντησαν πάλι μονολεκτικά.

«Και γιατί είστε ρασοφορεμένα; Προς τι αυτοί οι μαυροπράσινοι χιτώνες;»

«Λόγω πένθους. Πενθούμε για το γεγονός αυτό που οι άνθρωποι δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν ότι επέρχεται καταστροφικά».

Με κοίταξαν επίμονα κι εγώ με τη σειρά μου τα κοίταξα δυσοίωνα. Η νύχτα πλησίαζε και όλα σκοτείνιαζαν.

Υπήρχε ένας διάχυτος φόβος που επιπόλαζε πάνω στους θάμνους και τη χλόη.

Κι ύστερα όλο αυτό σαν ένα μαύρο υγρό χύθηκε στην ψυχή μου.

Του Ηλία Κεφάλα

Οι υποχρεώσεις των πολιτών για οικόπεδα και ακάλυπτους χώρους εν όψει αντιπυρικής περιόδου

 

Ο Δήμος Τρικκαίων ενημερώνει τους κατοίκους για δύο υποχρεώσεις τους αναφορικά με τα οικόπεδα, ακάλυπτους χώρους και κτίσματα επ’ αυτών.

Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τους σχετικούς νόμους (την υπ’ αρ. 20/2023 Πυροσβεστική Διάταξη (ΦΕΚ 2549/Β’/19.04.2023), το άρθρο 266 του Ν. 5037/2023 (ΦΕΚ 78/Α΄/28.03.2023) και το άρθρο 31 του Ν. 5075/2023 (ΦΕΚ 206/Α΄/12.12.2023),

οι ιδιοκτήτες, νομείς, επικαρπωτές, μισθωτές και υπομισθωτές:

1.      οικοπεδικών και λοιπών ακάλυπτων χώρων, που βρίσκονται σε περιοχές εντός εγκεκριμένων ρυμοτομικών σχεδίων,

2.      οικοπεδικών και λοιπών ακάλυπτων χώρων, που βρίσκονται σε περιοχές εντός ορίων οικισμών χωρίς εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο,

3.      εκτάσεων που βρίσκονται εντός ακτίνας 100 μ. από τα όρια των παραπάνω περιπτώσεων και

4.      εκτός σχεδίου γηπέδων με κτίσμα, για τις εκτάσεις που δεν υπάγονται στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας,

υποχρεούνται

α) να προβούν στον καθαρισμό αυτών και στην απομάκρυνση όλων των υπολειμμάτων καθαρισμού έως την 30η Απριλίου κάθε έτους, καθώς και στη συντήρηση του καθαρισμού καθ’ όλη τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου, δηλαδή από 1 Μαΐου έως 31 Οκτωβρίου, για την αποτροπή κινδύνου πρόκλησης πυρκαγιάς ή ταχείας επέκτασής της

β) να προβαίνουν μέχρι την 30η Απριλίου κάθε έτους, στην υποβολή Υπεύθυνης Δήλωσης ως προς την εκπλήρωση των υποχρεώσεων πυροπροστασίας των ιδιοκτησιών τους στο Εθνικό Μητρώο Τήρησης Μέτρων Προληπτικής Πυροπροστασίας Ιδιοκτησιών (ηλεκτρονική πλατφόρμα) του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας (https://civilprotection.gov.gr, μόλις αυτή λειτουργήσει). Στους υπόχρεους που δεν υποβάλλουν την ανωτέρω δήλωση επιβάλλεται πρόστιμο ύψους χιλίων (1.000) ευρώ. Η υποβολή ψευδούς δήλωσης στο Εθνικό Μητρώο τιμωρείται με ποινή φυλάκισης και με υψηλή χρηματική ποινή.

Εάν ο Δήμος προβεί σε καθαρισμό των χώρων, λόγω μη συμμόρφωσης των υπόχρεων στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων, καταλογίζονται στους υπόχρεους και πρόστιμο και η δαπάνη καθαρισμού και απομάκρυνσης των υλικών.

Ο Δήμος Τρικκαίων επισημαίνει ότι ο καθαρισμός των οικοπέδων και των ακάλυπτων χώρων δεν αποτελεί απλώς υποχρέωση βάσει νομοθεσίας, αλλά πάνω απ’ όλα, πράξη ευθύνης προς το περιβάλλον και τους συμπολίτες μας. Η συνεργασία των πολιτών συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος, διαφυλάσσοντας παράλληλα την υγεία, την ασφάλεια και την περιουσία των πολιτών.

Από το γραφείο Τύπου

Το ψέμα στην υπηρεσία της Αλήθειας

 

Κατά την 1η Απριλίου, συνηθίζεται να λέγονται καλοπροαίρετα ψέματα λόγω εθίμου. Η πρωταπριλιάτικη «ψευδολογία», λέγεται πως παραπλανά ελλοχεύουσες δυνάμεις του κακού, έτσι ώστε να θεωρείται από τον λαό ως σημαντικός όρος μαγνητικής ενέργειας (έλξης ή αποτροπής) για μια επικείμενη επιτυχία.

Από την άλλη, σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, η Αλήθεια  ήταν θεότητα, αθάνατη, ιδεατή και ανθρωπόμορφη, φερόμενη ως προστάτιδα της έννοιάς της. Ως θεότητα λοιπόν, η Αλήθεια υπηρετείται.

Το ψέμα δεν είναι ακριβώς το αντίθετο της αλήθειας. Το Ψέμα είναι θνητό. Κανένα ψέμα δεν αντέχει στο χρόνο. Το ψέμα είναι μια πρόταση που λέγεται από κάποιον με σκοπό να πείσει ότι είναι αληθής, ενώ ο ίδιος συνειδητά γνωρίζει ότι η πρόταση είναι αναληθής.

Έτσι λοιπόν, μπορεί κανείς σήμερα να υπηρετεί την Αλήθεια λέγοντας ακόμα και ψέματα.

Καλό Μήνα!

Σε λειτουργία τέθηκε το σιντριβάνι στην κεντρική πλατεία Βαλτινού

 

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες για την επισκευή του σιντριβανιού στην κεντρική πλατεία Βαλτινού καθώς εδώ και πολύ καιρό ήταν παραμελημένο και αχρησιμοποίητο. Από χθες το βράδυ η Τοπική Κοινότητα Βαλτινού το έθεσε σε λειτουργία αναβαθμίζοντας την αισθητική του χώρου, καθώς οι αυτοματισμοί έχουν ενεργοποιηθεί και πετούν το νερό σε διάφορους σχηματισμούς. Ο δε φωτισμός των πολλών αποχρώσεων δημιουργεί μια εντυπωσιακή και ευχάριστη αίσθηση την ώρα που το νερό βγαίνει από τους πίδακες.

Το σιντριβάνι λοιπόν, εκτός από την αναβάθμιση της αισθητικής, που δίνει ένα ξεχωριστό χρώμα στο κέντρο του χωριού, ειδικά κατά τις βραδινές ώρες, επιπλέον θα είναι και μια όαση δροσιάς με το τρεχούμενο νερό του, κατά τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες και θα δροσίζει τους κατοίκους.

Συγχαρητήρια στην Τοπική Κοινότητα Βαλτινού!

Οι όψεις των πραγμάτων

 

Αυτή η φωτογραφία είναι αληθινή, δεν ψηφιοποιήθηκε. Η πέτρα υπάρχει, τα δέντρα υπάρχουν, ο ουρανός υπάρχει και η χαράδρα υπάρχει επίσης.

Όλα είναι ακριβώς εκεί που πρέπει να είναι. Το μόνο πράγμα που μπορεί να είναι εκτός τόπου είναι η άποψή μας.

Απλά...γύρνα τη φωτογραφία και κοίτα την εικόνα ανάποδα. Θα συνειδητοποιήσεις ότι στη ζωή όπως και στην εικόνα όλα εξαρτώνται από ποιά πλευρά κοιτάζεις τα πράγματα.

Στην Ανδρομέδα η Νάσια Ριζαργιώτη και ο Βαλάντης Σωτηρίου

 

Το Σάββατο 30/03/2024 στη σκηνή της Ανδρομέδας θα απολαύσουμε μια ιδιαίτερη μουσική συνύπαρξη: Ο Βαλάντης Σωτηρίου, μουσικός – συνθέτης και η οδοντίατρος Νάσια Ριζαργιώτη, μουσικός από παιδί, θα μας ταξιδέψουν με πιάνο και φωνή σε αγαπημένους μουσικούς δρόμους, ερμηνεύοντας τραγούδια άλλων δημιουργών αλλά και δικά τους. Οι δυο τους έχουν συνεργαστεί δισκογραφικά στο παρελθόν ενώ ο Βαλάντης Σωτηρίου έχει συνεργαστεί με στιχουργούς και τραγουδιστές όπως οι Μάνος Ελευθερίου, Οδυσσέας Ιωάννου, Κώστας Τριπολίτης, Βασίλης Παπακωνσταντίνου κ.α. Αυτή την εποχή, παράλληλα με τις live εμφανίσεις τους, ετοιμάζουν και νέα τραγούδια. Μαζί τους αυτό το βράδυ στο τραγούδι και ο Χάρης Καραμπέρης.

Ξεκίνησε η ανακατασκευή των γεφυρών των Τρικάλων

 

Οι πρώτες εργασίες για το μεγάλο έργο της ανακατασκευής των γεφυρών των Τρικάλων που υλοποιεί ο Δήμος Τρικκαίων, ξεκίνησαν το Σάββατο 23 Μαρτίου 2024. Η ανάδοχος εταιρεία (ΒΕΡΜΙΟΝ ΑΤΕΕ) με ειδικό συνεργείο άρχισε στη γέφυρα πρώην ΚΤΕΛ, την τοποθέτηση των βάσεων για την υποδοχή των ικριωμάτων, που θα υποστηρίζουν τα συνεργεία αναδιαμόρφωσης της συγκεκριμένης γέφυρας.
Το μεγάλο αυτό έργο είναι εμβληματικό για τα Τρίκαλα, καθώς παρεμβαίνει σημαντικά σε ένα ταυτοτικό στοιχείο της πόλης, αφού οι 13 γέφυρες σχετίζονται με το επίσης στοιχείο – κατατεθέν των Τρικάλων, το νερό.
Η διαδικασία για το έργο είχε ξεκινήσει νωρίτερα και μάλιστα τον περασμένο Ιούλιο ο Δήμαρχος Τρικκαίων Νίκος Σακκάς, λίγο αφ’ ότου ανέλαβε τα καθήκοντά του, υπέγραψε τη σχετική σύμβαση με τον εργολάβο.
Όμως οι πλημμύρες και οι συνακόλουθες εργασίες αποκαταστάσεις, καθυστέρησαν την έναρξη των εργασιών.
Το έργο έχει τον τίτλο «Παρεμβάσεις βελτίωσης του δημόσιου χώρου στον Δήμο Τρικκαίων – Υποέργο 4: Επεμβάσεις (επισκευή, ενίσχυση, ανακατασκευή) όλων των γεφυρών του Ληθαίου ποταμού εντός της πόλης των Τρικάλων με σκοπό τη στατική τους αποκατάσταση και την αισθητική τους αναβάθμιση» με αρχικό προϋπολογισμό  3.300.000€ από το Ταμείο Ανάκαμψης. Η όλη διαδικασία είχε ξεκινήσει με την εκπόνηση μελετών από την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Τρικκαίων ήδη από το 2020, ενώ η μελέτη για τη γέφυρα Μαρούγγαινας, αποτελεί δωρεά του «Συλλόγου Τρικαλινών Πολιτών  – Γέφυρα Μαρούγκαινας», που δημιουργήθηκε για τον σκοπό αυτόν.

Οι γέφυρες

Σύμφωνα με τη μελέτη, ανακατασκευάζονται οι γέφυρες (και πεζογέφυρες) Κουτσομυλίων, Μαιευτηρίου ή Τρικκαίογλου, Πελέκη, Βουβής, Γούρνας, Πίχτου, Ασκληπιού, Εθνικής Αντίστασης (Μαρούγγαινας), πρώην ΚΤΕΛ, Γκίκα, Αγ. Κωνσταντίνου, Αρριανού, οδού Καρδίτσης. Η γέφυρα Μαρούγγαινας κατασκευάζεται εκ νέου, πιο κοντά πλέον στην παλαιότερη μορφή της, όντας και αυτή που έχει παρουσιάσει περισσότερα προβλήματα στατικότητας.
Με δεδομένο, ότι οι πλημμύρες του Σεπτεμβρίου άφησαν αποτυπώματα στις γέφυρες Κουτσομυλίων, Αγίου Κωνσταντίνου και Γκίκα, ο Δήμος Τρικκαίων, όπως επισημαίνει ο αντιδήμαρχος Γιώργος Καταβούτας έχει ήδη καταθέσει σχετικό αίτημα για την πρόσθετη χρηματοδότηση για την ανακατασκευή τους.

Οι παρεμβάσεις

Εκτός της γέφυρας Μαρούγγαινας, στις υπόλοιπες προβλέπονται οι εξής εργασίες (κατά περίπτωση):

– Τοποθετείται αντιολισθητικό δάπεδο

– Αντικαθίστανται κιγκλιδώματα, γίνεται καθαρισμός και βαφή των υπολοίπων κιγκλιδωμάτων

– Επικαλύπτονται οι αγωγοί δομών κοινής ωφέλειας, όπου δεν μπορούν να αφαιρεθούν ή να καταργηθούν αγωγοί.

– Τοποθετείται ειδικός νυχτερινός φωτισμός, όπου αυτό είναι εφικτό και απαιτείται.

– Τοποθετούνται ανθοδόχοι και ζαρντινιέρες κατά περίπτωση.

– Χρωματίζονται οι γέφυρες

– Τοποθετούνται καθιστικά δίπλα στην κοίτη του ποταμού ή χαμηλά στο πρανές αυτού.

– Τοποθετείται σύστημα αυτόματης ενόργανης παρακολούθηση των γεφυρών στη γέφυρα Γκίκα, με μετρήσεις για παραμορφώσεις, μετατοπίσεις, δονήσεις, κ.α. Οι μετρήσεις θα παρακολουθούνται μέσω ολοκληρωμένης διαδικτυακής λύσης, σε πραγματικό χρόνο, για καταγραφή και συσχέτιση δεδομένων.
– Δημιουργούνται τοιχογραφίες – murals με επίστρωση για προστασία από βανδαλισμούς.

Από το γραφείο Τύπου