Ολημερίς
στη θάλασσα και ολημερίς στους ποταμούς και τις λίμνες. Ρίχνουμε δίχτυα.
Αλιεύουμε. Μα η αθανασία είναι το ψάρι που πάντα μας ξεφεύγει. Βρέχει και
εμείς, άστεγοι διά βίου, στα μουσκεμένα δέντρα καταφεύγουμε. Τι πράγμα
παράξενο: όσα κεραμίδια κι αν βάλουμε πάνω απ’ το κεφάλι μας, πάντοτε άστεγοι
θα μένουμε. Κι εκεί δεν έχει όνειρα πια, δεν έχει ύπνο, αν δεν σκοτώσουμε αυτό
που εγείρεται και μας δικάζει. Αχ λέξη, ταχύπλοο της γλώσσας μου, πού θα με
μεταφέρεις.
Του
Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου