Συρματοπλαιχτική Γεώργιος Αθ. Πέτρου. Μια επιτυχημένη επιχείρηση με ιστορία

Ένας πετυχημένος επιχειρηματίας του τόπου μας, που συνεχίζει την οικογενειακή επιχειρηματική παράδοση της συρματοπλαιχτικής και συνεχώς την κρατάει στις πρώτες θέσεις του κλάδου, είναι ο συγχωριανός μας Γεώργιος Αθ. Πέτρου.  

Η σοβαρότητα, η συνέπεια και το ήθος που διακρίνουν την εταιρεία Πέτρου, καθώς και η ποιότητα των προϊόντων της, της επιτρέπουν να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη των πελατών και να θεωρείται μία από τις καλύτερες επιχειρήσεις του τόπου μας. Σήμερα η εταιρεία Πέτρου με περισσότερες γνώσεις, μεγαλύτερη εμπειρία και με σύγχρονο εξοπλισμό είναι μια σύγχρονη επιχείρηση με πελατοκεντρική αντίληψη και δυναμική παρουσία στον κλάδο της.

Το ιστορικό

Το 1968 οι αδελφοί Αθανάσιος και Γεώργιος Πέτρου, ιδρύουν την πρώτη μονάδα παραγωγής συρματοπλεγμάτων στο νομό Τρικάλων. 

Το 1987 η εταιρεία εγκαταστάθηκε στον νομό της Καρδίτσας υπό νέα διεύθυνση και με την επωνυμία «Πέτρου Αθ. Γεώργιος». Αρχική έδρα της επιχείρησης στην Καρδίτσα ήταν η Λεωφόρος Δημοκρατίας 135 ενώ από το 2000 λειτουργεί στις νέες ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της 3.000 τ.μ. καλυμμένου χώρου, σε γήπεδο 30.000τ.μ στο 19ο χλμ Καρδίτσας – Μέλισσας με την ίδια επωνυμία.

Οι κύριες δραστηριότητες της εταιρείας είναι η κατασκευή συρματοπλέγματος και η εμπορία προϊόντων χάλυβα κυρίως σωλήνων, κοιλοδοκών και στρατζαριστών.

Η βιογραφία του μηδενός

Η ​​ιδέα του μηδενός, που πρωτοεμφανίστηκε στο μετρικό σύστημα των Βαβυλωνίων, στο σημερινό Ιράκ, τρόμαζε πάντοτε τον άνθρωπο. Για τον αρχαίο κόσμο, οι μαθηματικές ιδιότητες του μηδενός είχαν κάτι το ανεξήγητο. Λέγεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες αστρονόμοι, όταν χρησιμοποιούσαν τους βαβυλωνιακούς αστρονομικούς πίνακες, συμβόλιζαν το μηδέν με ένα μικρό όμικρον και το έκαναν όσο το δυνατόν λιγότερο και αποκλειστικά στην αστρονομία και πουθενά αλλού. Επίσης, μολονότι οι Αιγύπτιοι ήταν έξοχοι μαθηματικοί, γεωμέτρες, χρονολόγοι, χρονομέτρες και αστρονόμοι, δεν συμπεριλάμβαναν στο σύστημά τους το μηδέν. Ούτε οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι. Το μισούσαν. Το δυτικό ημερολόγιο δεν περιλαμβάνει το μηδέν. Μια παράλειψη που δημιούργησε σύγχυση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές το 2000.

Λένε ότι η αξία ενός αριθμού προέρχεται από τη θέση που καταλαμβάνει στη σειρά των αριθμών. Όταν συγκρίνεται με τους άλλους αριθμούς. Π.χ., ο αριθμός δύο έρχεται μετά τον αριθμό ένα και πριν από τον αριθμό τρία. Αλλά το μηδέν δεν έχει θέση στη σειρά των αριθμών.

Είναι μόνο ένα σύμβολο χωρίς πραγματική θέση στην ιεραρχία των αριθμών.

Ακόμα και σήμερα μεταχειριζόμαστε το μηδέν σαν έναν μη-αριθμό: στο πληκτρολόγιο του τηλεφώνου ή του υπολογιστή, το μηδέν έρχεται μετά τον αριθμό εννέα και όχι πριν από το ένα, όπου βρίσκεται η κανονική του θέση. Πάντα αρχίζουμε να μετράμε με το ένα και όχι με το μηδέν. Γιατί;

Προφανώς διότι το κενό εκδήλωνε πάντοτε την παρουσία του μέσα από το σύμβολο του μηδενός. Το μηδέν μοιάζει με ρωγμή μέσα από την οποία μπορεί να ρίξει κανείς μια ματιά στο αδιανόητο. Υπήρχε πάντοτε ένας αρχέγονος φόβος για το χάος που (υποτίθεται ότι) προϋπήρξε του σύμπαντος και αυτός ο φόβος παρέμεινε: ότι το κενό και η αταξία ίσως επιστρέψουν. Το ζούμε καθημερινά, στο κοινωνικό, πολιτικό πεδίο. Αλλά και υπαρξιακά μιλώντας, το μηδέν ταυτίζεται με την ανυπαρξία, με τον θάνατο. Με την απουσία συνείδησης, αισθήσεων, μνήμης.

Ασφαλτοστρώσεις και τσιμεντοστρώσεις στα χωριά της περιοχής μας

Στην τελική ευθεία εισέρχεται η κατασκευή του έργου των ασφαλτοστρώσεων και τσιμεντοστρώσεων σε Δημοτικές Ενότητες του Δήμου Τρικκαίων, καθώς η δημοτική αρχή, διακηρύσσει την με ανοικτή διαδικασία επιλογή αναδόχου για την κατασκευή του παραπάνω έργου.

Τι αφορά
Η μελέτη αφορά στην συντήρηση τμημάτων οδών των οικισμών των Δημοτικών Ενοτήτων Καλλιδένδρου, Κόζιακα και Φαλώρειας του Δήμου Τρικκαίων, με ασφαλτόστρωση και τσιμεντόστρωση. Όπως και στην συντήρηση τμημάτων οδών των οικισμών των Δημοτικών Ενοτήτων Εστιαιώτιδας, Μεγ.Καλυβιών, Παληοκάστρου και Παραληθαίων του Δήμου Τρικκαίων, επίσης με ασφαλτόστρωση και τσιμεντόστρωση.
Θα υποδείξουν
Τις οδούς που θα συντηρηθούν θα υποδείξουν, όπως τονίζεται, στην Υπηρεσία οι Πρόεδροι και τα Τοπικά Συμβούλια των Τοπικών Κοινοτήτων των Δημοτικών Ενοτήτων, ανάλογα με τις ανάγκες που θα προκύψουν. Οι εργασίες που προβλέπονται από τη μελέτη είναι η διαμόρφωση των τμημάτων των οδών, η κατασκευή υπόβασης- βάσης και η ασφαλτόστρωσή τους ή η τσιμεντόστρωση τους. Επίσης όπου είναι απαραίτητο προβλέπεται η κατασκευή κρασπέδων, η επέκταση του δικτύου ομβρίων και η σύνδεσή του με το υπάρχον. Όλες οι εργασίες θα γίνουν με βάση τα συμβατικά τεύχη και τις ισχύουσες προδιαγραφές όπως αυτές αναφέρονται και στην Τεχνική Συγγραφή Υποχρεώσεων. Η  χρηματοδότηση του  έργου θα γίνει από ιδίους πόρους του Δήμου Τρικκαίων.

Το καμπαναριό του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού

Στη νοτιοδυτική γωνία του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού υψώνεται επιβλητικό το καμπαναριό του χωριού μας.

Το παραπάνω σκίτσο του καμπαναριού φιλοτεχνήθηκε από τον Δημήτρη Τσιγάρα και είναι ένα από τα πολλά διώροφα και τριώροφα καμπαναριά της περιοχής των Τρικάλων, τα οποία θα αποτελέσουν την ενότητα έργων για τη δημιουργία ενός λευκώματος.

Το καμπαναριό ή κωδωνοστάσιο, του Βαλτινού είναι μια αρχιτεκτονική κατασκευή σε σχήμα πύργου ώστε να λειτουργεί ως μουσικό ηχητικό όργανο, καθώς είναι αναρτημένη επάνω του η καμπάνα, η οποία ενισχύει τον ήχο της και τον μεταφέρει όσο το δυνατό μακρύτερα.

Το καμπαναριό κτίστηκε την εποχή που κτίστηκε και ο ναός του Αγίου Αθανασίου, τον 19ο αιώνα. Τα αρχιτεκτονικά του χαρακτηριστικά είναι επιλεγμένα κατά τέτοιο τρόπο ώστε να συμβαδίζει με τον γενικό αρχιτεκτονικό ρυθμό του ναού.
Είναι λιθόκτιστο στη βάση του και τούβλινο στους ορόφους του και επενδυμένο, σήμερα, εξ ολοκλήρου με διακοσμητικά τούβλα, συμπαγούς μάζας. 

Ο κορμός του διαρθρώνεται με ορόφους και η βάση του αποτελείται από τοξωτό άνοιγμα το οποίο οδηγεί στην πίσω είσοδο του ναού. Τα υπόλοιπα ανοίγματα διαμορφώνονται διαδοχικά, στον πρώτο όροφο απλά, τοξωτά και στο δεύτερο όροφο δίτοξα, ενώ η τοιχοποιία περιδένεται με ζεύγη μεταλλικών ελκυστήρων.
Στην κορωνίδα του πύργου υπάρχει το ρολόι και στις τέσσερες πλευρές του κωδωνοστασίου, ενώ στην κατάληξη της κορυφής δεσπόζει ο τρισδιάστατος σταυρός.

Ο κώδωνας είναι αναρτημένος στην κορυφή του δευτέρου ορόφου και η άνοδος στο εσωτερικό της κατασκευής είναι δυνατή για τον μεν πρώτο όροφο με εξωτερική μεταλλική κλίμακα, για τον δε δεύτερο όροφο με εσωτερική περιστρεφόμενη κυκλική κλίμακα.

Στο εξωτερικό χείλος της καμπάνας επιγράφονται τα εξής: «ΟΙ ΤΕΧΝΙΤΑΙ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΕΡΤΟΥΛΙΩΤΑΙ 1880».

Η κωδωνοκρουσία παλαιότερα γίνονταν με το ρυθμικό τράβηγμα του σχοινιού (τριχιά ή αλυσίδα), το οποίο κατέληγε σε μια ξύλινη χειρολαβή. Σήμερα η κωδωνοκρουσία γίνεται με ηλεκτρικό μηχανισμό πατώντας ένα κουμπί.

Τα δημοτικά τραγούδια

Του Ευαγγέλου Στάθη 

Φιλολόγου

Ο ελληνικός λαός έχει την αρχαιότερη και υψηλότερη δημοτική ποίηση. Τα δημοτικά τραγούδια θαυμάστηκαν από μεγάλους ξένους ποιητές.

Μεταφράστηκαν σε όλες σχεδόν τις γλώσσες και εξακολουθούν να κινούν το ενδιαφέρον των ξένων, να συλλέγονται από τους ίδιους και να τυπώνονται σε συλλογές.

Άμεση σχέση με το δημοτικό τραγούδι έχει ο χορός, με τον οποίο και πρέπει να συνεξεταστεί το δημοτικό τραγούδι.

Ανάλογα με τα βήματα, τις κινήσεις των ποδιών κυρίως, αλλά και των χεριών, έχουμε χορούς: στα τρία, συγκαθιστός, ξαπόλ(υ)τος, καγκέλι, καραπατάκι, συρτός, τσάμικος. Ανάλογα τώρα με το που χορεύεται το καθένα από τα είδη αυτά, έχουμε: Τσάμικος (από το Θύαμις – Τσύαμης – Τσιάμης). Καλαματιανός, Κερκυραϊκός, Ηπειρότικος, Αρβανιτοβλάχικος, Νησιώτικος κ.λ.π. Στο Βαλτινό χορεύονταν κυρίως ο τσάμικος, ο συρτός ή καλαματιανός, λιγότερο ο ηπειρώτικος και πολύ λιγότερο τα νησιώτικα. Βεβαίως πολύ συνηθισμένοι ήταν οι χοροί συγκαθιστός, καραγκούνα, μπεράτι, σβαρνιάρα, καραπατάκι ως καθαρά θεσσαλικοί τοπικοί χοροί. Όλοι αυτοί οι χοροί έχουν ταιριασμένες τις μελωδίες τους με τα τραγούδια.

Χορεύονται και κάποιοι άλλοι χοροί: Πως το τρίβουν το πιπέρι, οι Πασχαλιάτικοι χοροί, οι Χριστουγεννιάτικοι, ο Ρογκατσάρικος (τον χόρευαν τα Λιογκατσάρια τ’ Αη Γιαννιού).

Κάτι άλλο που πρέπει να αναφέρουμε στη σύντομη αυτή αναφορά μας στο δημοτικό τραγούδι είναι ότι όλη η φύση, όλο το σύμπαν, όλος ο κόσμος μετέχουν έντονα στα τραγούδια. Σ’ όλα ανεξαιρέτως τα τραγούδια, από τα χορευτικά και της χαράς γενικώς, από τα μοιρολόγια και τις ξενιτιάς, από τα κάλαντα ως τα νανουρίσματα και τα νταχταρίσματα, σε όλα η φύση, το σύμπαν και ο κόσμος συμμετέχουν, χαίρονται, συμπάσχουν, συμπονούν.

«Ο Κυνηγός κι ο ψευτοπαλληκαράς».Γεγονότα από το Βαλτινό

Του Χάρη Αγγελή

Ο μπάρμπα-Νάσιος σχεδόν κάθε πρωί «αφόδευε» ανάμεσα στα βάτια στη γωνία του οικοπέδου του σπιτιού του, που βρίσκονταν στην άκρη του χωριού. Ο Φούλιας με το όπλο στον ώμο του περνούσε απ’ αυτό το μέρος, πηγαίνοντας για κυνήγι. Μόλις τον έβλεπε ο μπάρμπα-Νάσιος σηκώνονταν και καθώς μάζευε τα βρακιά του τον ειρωνεύονταν λέγοντάς του: «Μωρέ κάτι κυνηγοί, εσύ δεν μπορείς να βαρεσ’  τα παπάρια τα δικά μ’, θα βαρέσ’ τη μπεκάτσα στον αέρα ...!

«Κάτσε καλά κακομοίρη μ», του λεγε ο κυνηγός τάχα θυμωμένος, «μη στη ..."μπουμπουνίσω"».

 «Έλα ρίξε», του λεγε αυτός και κατέβαζε πάλι τα βρακιά του...!

Αυτή η σκηνή επαναλήφθηκε πολλές φορές... Ώσπου μια χειμωνιάτικη μέρα ο Φούλιας φτιάχνει ένα φυσίγγι, χωρίς σκάγια, μόνο με μπαρούτι και το βάζει στην κάνη του όπλου. 

Ήταν χαράματα όταν έφτασε στο γνωστό μέρος... Μόλις τον είδε ο μπάρμπα-Νάσιος, άρχισε πάλι τα πειράγματα με τις ίδιες κουβέντες και τις ίδιες κινήσεις.. Τότε ο κυνηγός κατεβάζει το όπλο... τον σημαδεύει... και πυροβολεί...! Με το εκκωφαντικό μπαμ! ο μπάρμπα-Νάσιος σωριάζεται αμέσως στο μουσκεμένο χώμα και μένει ακίνητος...! Ο Φούλιας τρέχει γρήγορα κοντά του, του σηκώνει το κεφάλι και του λέει φωναχτά:

«Μη φοβάσαι μπάρμπα δεν έπαθες τίποτα, δεν είχα βάλει σκάγια στο φυσίγγι, κοίτα και μόνος σου, δεν έχεις αίματα πουθενά...»!

Μέσα στον πανικό του ο μπάρμπα-Νάσιος άκουσε τα λόγια του κυνηγού, κοίταξε τα χέρια του, την κοιλιά του κι αφού είδε ότι δεν είχε πάθει τίποτα, σηκώνεται κοιτάζει τον Φούλια και του λέει:

«Ε, τι μ’ έκανες... μ’ έκλασες τα παπάρια» δείχνοντας ταυτόχρονα με την ανοιχτή παλάμη του, τα’ αχαμνά του!!!

Παραδοσιακές συνταγές του χωριού μας. Πίτα χωριάτικη Μπατζίνα

Η μπατζίνα είναι μία παραδοσιακή πίτα (κολοκυθόπιτα) από την Θεσσαλία,  πανεύκολη αλλά πεντανόστιμη.
Παλιότερα αυτή η πίτα αποτελούσε το κολατσιό όλων, για τα παιδιά στο σχολείο, για τους μεγάλους που δούλευαν στα χωράφια, για φιλέματα στους επισκέπτες. Ήταν η εύκολη λύση για να χορτάσουν την «πείνα» τους εκείνα τα δύσκολα χρόνια!
Φυσικά τα υλικά τότε ήταν αγνά, και συνήθως ψηνόταν στη γάστρα ή στο ξυλόφουρνο!
Παρουσιάζουμε παρακάτω τη συνταγή μιας πίτας που «κρύβει» την ελληνική παράδοση και τον τρόπο ζωής των προηγούμενων χρόνων!

Τι χρειαζόμαστε:

Υλικά: 500 gr. κολοκύθα πράσινη, 400 gr. φέτα σκληρή, 2 αυγά, 120 ml. γάλα, 80 ml. ελαιόλαδο, 250 gr. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 3 κουταλιές της σούπας βούτυρο και αλάτι.

Εκτέλεση βήμα-βήμα
Για να φτιάξουμε τη μπατζίνα θα χρειαστούμε μια μεγάλη πράσινη κολοκύθα.

Κόβουμε την κολοκύθα στην μέση, με ένα κουτάλι αφαιρούμε τους σπόρους.
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200°C Κελσίου.

Βγάζουμε την ψίχα της κολοκύθας ξύνοντας με κουτάλι, διαφορετικά τρίβουμε την κολοκύθα στο χοντρό μέρος του τρίφτη και την βάζουμε σε τρυπητό.

Εικαστικό δημιούργημα – προσφορά στο Μουσείο Τσιτσάνη

Ένα έργο τέχνης της σύγχρονης τεχνοτροπίας κοσμεί πλέον το Μουσείο Τσιτσάνη. Πρόκειται για σύνθεση του τρικαλινού καλλιτέχνη Στέργιου Στάμου. Μια εγκατάσταση με φως, ήχο, κείμενα, που φέρει τον τίτλο «Αναφορά στον Τσιτσάνη».
Η σύνθεση έχει τοποθετηθεί ολοκληρωμένη πια στον πρώτο όροφο του Μουσείου, και αποτελεί ήδη αντικείμενο θαυμασμού από τους επισκέπτες.

Ο ίδιος σημειώνει: «Όταν κάποιος εικαστικός καλλιτέχνης προσπαθεί να εμπνευστεί από το έργο μεγάλων δημιουργών, πρέπει, νομίζω, να φροντίσει, ώστε το έργο του να μη «φλυαρεί» χρησιμοποιώντας την αύρα τους, αλλά, αν μπορεί, να τους δώσει μια διαφορετική ανάγνωση.
Το 2010 σε ένα έργο μου από την έκθεση “in my country”, εμπνεύστηκα από τον πολιτικό λόγο του Μίκη Θεοδωράκη εκείνης της περιόδου. Τώρα είναι η δεύτερη φορά που ένας δικός μας μεγάλος δημιουργός, ο Τσιτσάνης, με αφορμή το υπέροχο μουσείο, μου έδωσε τη δυνατότητα να δουλέψω ένα έργο.
Το φως είναι το κυρίαρχο στοιχείο της εγκατάστασης. Το φως κυριολεκτικά και μεταφορικά. Φως που διαχρονικά εκπέμπουν τα τραγούδια του Τσιτσάνη. Η μουσική του και τα τραγούδια του είναι πασίγνωστα, όποτε σκέφτηκα πως η παρουσία του μέσω μιας αυτοβιογραφικής συνέντευξης που είχε δώσει στον Δ. Ποντίκα, θα ήταν αυτό που μάλλον θα ανέστρεφε κάπως τα πράγματα.

Ευχές στις μάνες του Βαλτινού

Η γιορτή της μητέρας ή ημέρα της μητέρας είναι εορτή προς τιμήν της μητέρας και της μητρότητας. Στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες, γιορτάζεται την δεύτερη Κυριακή του μήνα Μάη.

Την Κυριακή 14 Μαΐου, κάνοντας μια βόλτα στο Facebook,  είδαμε πάρα πολλές ευχές και πάρα πολλά "ευχαριστώ" για τις μάνες του Βαλτινού, που χαρίζουν αγάπη και στοργή κάθε μέρα του χρόνου στα παιδιά τους.

Επιλέξαμε ορισμένες από αυτές τις συγκινητικές ευχές και τις παρουσιάζουμε παρακάτω:

Για το πρώτο πράγμα που νιώθω περήφανη και ευλογημένη, είναι που ο Θεός με αξίωσε να γίνω Μάνα. Ρόλος ιερός, αναντικατάστατος! Χρόνια πολλά στις γυναίκες που ναι μεν δεν είναι βιολογικές, αλλά Αληθινές Μάνες, υιοθετώντας αγγελούδια!!! Χρόνια πολλά στις Μάνες - Ηρωίδες παιδιών με ειδικές ανάγκες. Χρόνια πολλά στις Μάνες που έχασαν τα παιδιά τους και βιώνουν Πόνο, Σπαραγμό, Τέλμα.

Νατάσα Γ. Πλεξίδα

Χρόνια πολλά μαμά. Να είσαι γερή και δυνατή όπως πάντα και σε ευχαριστούμε για όλα όσα έχεις κάνει για μας. Πάνω από όλα μας έχεις μάθει να είμαστε άνθρωποι!

Παναγιώτης Β. Σταμούλης

Δελτίο καιρού...

Του Χάρη Αγγελή

Το 1963 μετά την πρωτοχρονιά έκανε πάρα πολύ κρύο στο Βαλτινό. Όλα ήταν παγωμένα κι από τις στέγες των σπιτιών κρέμονταν τα κρύσταλλα σαν αναποδογυρισμένες λευκές λαμπάδες ... 
Ο πατέρας και η γιαγιά λιάζονταν στο μπαλκόνι κουβεντιάζοντας και η μάνα έπλενε τ’ αγγειά πέρα στην τουλούμπα. 
Εγώ 12χρονο παιδί καθόμουνα στο ξύλινο καρεκλάκι κι άκουγα αφηρημένος τη συζήτηση, γιατί πρόσεχα τη γάτα, που κάθονταν ανακούρκουδα πάνω στο αναποδογυρισμένο ξύλινο σκαφίδι και κοίταζε προς την ανατολή. Σήκωνε το μπροστινό αριστερό της πόδι, το ΄γλυφε και μετά το περνούσε απαλά πάνω από το κεφάλι της. 

Ο ήλιος ανέβαινε σιγά -σιγά στον καταγάλανο ουρανό... 

Όταν η μάνα τέλειωσε το πλύσιμο, πήρε παραμάσχαλα τ’ αγγειά και τα 'φερνε στο μαγειριό. 

Φτάνοντας κοντά μας βλέπει τη γάτα, κοντοστέκεται και λέει: 

«Χμ, η γάτα "λούζεται", το βράδυ θα χιονίσει»...

Το πρωί το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα και συνέχιζε να πέφτει με ...ορμή!!!

Οι ιεροψάλτες του Βαλτινού

Η ψαλτική στην Εκκλησία είναι ένα μέσο με καλλιτεχνικές οπωσδήποτε αξιώσεις και με σκοπό την ιερή υπόθεση της μυσταγωγίας των πιστών. Απ την χρήση δηλαδή αυτού του μέσου, την καλή ή την κακή, ωφελούνται ή ζημιώνονται αντίστοιχα οι πιστοί και επιτυγχάνονται ή ματαιώνονται οι σκοποί της Εκκλησίας. 

Στην ορθόδοξη λατρεία κυριαρχεί ο υμνογραφικός λόγος με έντονο το προσωπικό στοιχείο. Τα τροπάρια ψέλνονται με το φυσικό και «απερίγραπτο» όργανο, την ανθρώπινη φωνή.

Οι ύμνοι και τα τροπάρια έχουν προσωπικό και συγχρόνως καθολικό χαρακτήρα, μπορούν να οικειοποιηθούν απ’ τον καθένα πιστό, καθώς το πρώτο πρόσωπο, που συχνά απαντάται στα τροπάρια ταυτίζεται εύκολα με το πρόσωπο του καθένα μας και το πρώτο πρόσωπο του πληθυντικού των ρημάτων μας εντάσσει εύκολα στην κοινότητα και μας καθιστά συλλειτουργούς, συνυμνηστές.

H ψαλμωδία πρέπει να γίνεται με πολλή προσοχή, κατάνυξη και συ­ντριβή. Και έτσι, αν ο ίδιος ο ψάλτης κατανοεί αυτά που ψάλλει και ακόμη περισσότερο τα νιώθει, τότε τα ιερά κείμενα ζωντανεύουν μέσω της φωνής του και δημιουργείται έτσι ένα ευχάριστο και κατανυκτικό κλίμα.

Βέβαια, μέσα στα στοιχειώδη προσόντα ενός ψάλτη είναι η μουσική αντίληψη και η καλλιφωνία, τα οποία αν δεν υπάρχουν, πλούσια από την αρχή, μπορεί με τη σπουδή, την επίμονη μελέτη, καθώς και με τα κατάλληλα ακούσματα, να καλλιεργηθούν και να αναπτυχθούν.

Ιδιαίτερα δε όταν αυτή είναι η ιερή μουσική, που «ετάχθη υπό θεών τε και νόμων δια την επανόρθωσιν της ψυχής».
Ο καλός ψάλτης είναι αυτός που παρασύρει το εκκλησίασμα στην απόλαυση της βυζαντινής υμνολογίας.

Τη χαρά και την ομορφιά της παραδοσιακής ψαλτικής έχουν την ευκαιρία να συναισθάνονται και να απολαμβάνουν κάθε φορά οι εκκλησιαζόμενοι, κατά τις διάφορες λειτουργίες, που τελούνται στους ιερούς ναούς του Βαλτινού, από τους ιεροψάλτες που κάθονται επί του αναλογίου.

Σταθεροί στο ψαλτήρι σήμερα είναι: ο Γεώργιος Τσιγάρας, ο Κωνσταντίνος Καλυβιώτης, ο Θανάσης Ζαμπακάς και ο Θωμάς Ζαμπακάς.

Οι ιεροψάλτες, μαζί με τον ιερέα, σηκώνουν όλο το βάρος της λειτουργίας και είναι αυτοί που δημιουργούν την ευχάριστη και αρμονική συνήχηση της εκκλησιαστικής υμνωδίας.

Είναι αυτοί που αφιερώνουν στην ψαλτική ένα μέρος από τη ζωής τους, για να υπηρετήσουν τα τελετουργικά καθήκοντά τους.

Βρεθήκαμε ένα απόγευμα στον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού και καταγράψαμε ένα μέρος της διαδικασίας του Εσπερινού.

Ο Εσπερινός αποτελεί την εναρκτήριο ακολουθία κάθε ημέρας. Ονομάζεται Εσπερινός, επειδή τελείται κατά την εσπέρα, ή Λυχνικόν, επειδή συμπίπτει με το άναμμα των λύχνων.

Παιχνίδια με το φακό - Φωτορομάντζο

Το σκηνικό εξελίσσεται στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Το ζεύγος, Δημήτρης και Ελένη, είναι καλεσμένοι σε βάφτιση. Μετά το τέλος του Μυστηρίου απολαμβάνουν στο παγκάκι το γλυκό τους. Tους πλησιάζει ο φωτογράφος και τους λέει:

Φωτογράφος: -Γιατί αυτή η απόσταση μεταξύ σας, συμβαίνει κάτι;

Δημήτρης: -Όχι απλά έτσι έτυχε. Άλλωστε αγάπη δεν σημαίνει να κοιτάζονται δύο άνθρωποι στα μάτια, αλλά να βλέπουν προς την ίδια κατεύθυνση.

Φωτογράφος: -Έλα, έλα καθίστε πιο κοντά μπας και αναζωπυρωθεί ο έρωτας…

Δημήτρης:-Δεν υπάρχει πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ ερωτευμένων, όταν και οι δυο σιωπούν.

Ελένη: - ;;;

Φωτογράφος: -Έτσι μπράβο, τώρα είστε γλυκύτατοι. Αλλά και μια αγκαλίτσα θα ζέσταινε και θα αναδείκνυε τη σχέση σας! 

Δημήτρης: -Ναι, γιατί όχι;

Ελένη: -Ωχ τι πάθαμε, θα ρεζιλευτούμε.

Δημήτρης: -Εντάξει;

Φωτογράφος:-Εντάξει! Τώρα μάλιστα, ομόρφυνε το πλάνο. Σας παραδέχομαι και σας θαυμάζω γιατί είστε άνετο και όμορφο ζευγάρι! Τώρα δώστε και ένα φιλάκι.

Δημήτρης: -Ναι, γιατί όχι;

Συνεχίζεται...

Εντυπώσεις από την τελετή βράβευσης του Γυμνασίου Βαλτινού που πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου.

Αξέχαστη στη μνήμη θα μείνει η επίσκεψή μας στην Κύπρο, αφενός γιατί συνδέεται με την απονομή του 1ου βραβείου που απέσπασε το σχολείο μας στο διαγωνισμό: «Κύπρος- Ελλάδα- Ομογένεια: εκπαιδευτικές γέφυρες» και αφετέρου επειδή μας έκανε πλουσιότερους σε ιστορικές γνώσεις και ποικίλες εμπειρίες.

Στην εκδρομή συμμετείχαν τέσσερις μαθητές της Γ’ Τάξης και τέσσερις συνοδοί καθηγητές, μεταξύ των οποίων και ο Διευθυντής του σχολείου.

Αρχικά μεταβήκαμε μέσω του υπεραστικού ΚΤΕΛ Ν. Τρικάλων στη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου έγινε η πτήση για το νησί της Κύπρου. Στο σημείο αυτό πρέπει να ευχαριστήσουμε θερμά το ΚΤΕΛ Τρικάλων που με γενναιόδωρη προσφορά συνέβαλε στη μεταφορά όλων μας στη συμπρωτεύουσα.

Με το ταξίδι αυτό οι μαθητές- μεταξύ άλλων - είχαν την ευκαιρία να συγκρίνουν τα συγκοινωνιακά μέσα που χρησιμοποιήσαμε: λεωφορείο, αστικό λεωφορείο κατά τη μετακίνηση στο αεροδρόμιο και τέλος το αεροπλάνο.

Μετά από μια ευχάριστη πτήση πάνω από το Αιγαίο, διάρκειας μιάμισης ώρας, προσγειωθήκαμε στην Πάφο. Εκεί μας δόθηκε η ευκαιρία να περιηγηθούμε στην πόλη και να γνωρίσουμε από κοντά τα ιστορικά μνημεία της. Απολαύσαμε τον καφέ μας στην γεμάτη ζωή παραλία της, καθώς φέτος η Πάφος έχει ανακηρυχθεί πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, αποτελώντας έτσι πόλο έλξης πολλών τουριστών.

Στη συνέχεια αναχωρήσαμε για τη Λευκωσία, όπου έγινε η διαμονή μας για τρεις  ημέρες. Κατά τη διαδρομή Πάφο - Λευκωσία είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε το αξιόλογο οδικό δίκτυο του νησιού. Θαυμάσαμε την ιδιαίτερη βλάστηση με τις μπανανιές και τους φοίνικες και διασχίσαμε την όμορφη πόλη της Λεμεσού.

Μελέτη για το δάσος της Παναγίας

Φαίνεται πως τις φωνές και τα παράπονα των δέντρων της Παναγίας, στο παραμύθι του Θανάση Ζαμπακά, εκτός από τον ίδιο, τις άκουσε και ο Δήμος Τρικκαίων και έτσι αποφάσισε να στείλει τις υπηρεσίες του για να συντάξουν μελέτη προστασίας, αξιοποίησης και ανάδειξης του δασυλλίου.

 Συγκεκριμένα ομάδα μελετητών, υπάλληλοι του δήμου Τρικκαίων, με επικεφαλής τη δασολόγο κα. Κατερίνα Παπαδούλη και παρουσία της αντιδημάρχου κας. Ελένης Πούλιου επισκέφτηκαν το δάσος της Παναγίας την Τετάρτη 10 Μαΐου 2017 για επιτόπια αυτοψία και συλλογή στοιχείων ώστε να συντάξουν μελέτη για την ένταξη του δάσους στα πολύτιμα δασικά οικοσυστήματα Φράξου, με κύριο στόχο την ανακήρυξή του, σε διατηρητέο μνημείο της φύσης, καθώς το δάσος αυτό αποτελεί πολύτιμο υπόλειμμα αυτοφυούς φυτοκοινωνίας με ιδιαίτερο βοτανικό, φυτογεωγραφικό και αισθητικό ενδιαφέρον.

Το δάσος της Παναγίας, παρόλο τις ανθρωπογενές επεμβάσεις αρκετά είδη του ζωικού βασιλείου βρίσκουν καταφύγιο διαβίωσης και ιδιαίτερα απαντώνται αμφίβια και ερπετά λόγω της εδαφικής υγρασίας. Έντονο είναι και το ορνιθολογικό ενδιαφέρον καθώς δεν είναι λίγα τα δασόβια πουλιά που αναπαράγονται, ζουν και βρίσκουν κάλυψη για τις φωλιές τους πάνω στα αιωνόβια δέντρα ενώ άλλα είναι περαστικά και διέρχονται για την ξεκούρασή τους.

Οψόμεθα.

Σαν παραμύθι (Βαλτσινιώτικο παραμύθι) του Θανάση Ζαμπακά

Μεσημεράκι... ζέστη ... 
Δεν πάω καμιά βόλτα στην Παναγία να αράξω μπας και ξεχάσω τα χρέη μου, που έλεγε και ο πρόεδρος.

Φτάνω στο δασάκι μας, κάθομαι κάτω από ένα μεγάλο δέντρο (μέλιγο) και έγειρα στον κορμό του... μπορεί και να ψιλοκοιμήθηκα...

«Ε! ψίτ ψίτ», ακούω μια φωνή. Κοιτάζω γύρω, τίποτα. 
«Ει εσένα», μου λέει η φωνή, «εδώ πάνω, εδώ». Η φωνή ερχόταν από το δένδρο.

«Έλα ρε», αναρωτήθηκα, «μιλάνε τα δένδρα;»

«Θέλεις κουβέντα;» μου λέει.

«Μα μιλάνε τα δέντρα;» του λέω γεμάτος απορία.

«Κάνε λίγο πιο πέρα, γιατί μου πατάς τα πόδια», μου λέει.

«Τι, έχεις και πόδια;»

«Στραβομάρα», μου απαντά, «δεν βλέπεις που στρογγυλοκάθισες πάνω στις ρίζες μου»;

«Και τι θα πάθουν οι ρίζες σου, ε συγνώμη, τα πόδια σου», του λέω.

«Υποκριτή» μου λέει, «κάνεις πως δεν ξέρεις για το έγκλημα...».

«Ποιο έγκλημα, τι μου λες τώρα;»

«Βρε εσύ και οι όμοιοί σου οι συγχωριανοί δεν έρχεστε, μέρα-νύχτα και χρούτσου-χρούτσου με τα πριόνια και τα βενζινοπροίονα και μας σακατεύετε, μας χαράζετε το κορμί και τα πόδια και έτσι δεν μπορούμε να πιούμε νερό και πεθαίνουμε σιγά σιγά; Και άλλες φορές μας κόβετε τα χέρια μας (τα κλωνάρια).»

«Μα σας κλαδεύουμε για να γίνετε πιο ψηλά και πιο όμορφα!», του λέω.

«Σώπα ρε, ψευτοθανάση», μου λέει.

«Τι ξέρεις και το όνομά μου;», του λέω.

«Όλα τα ξέρω», μου λέει, «Tην αδελφή σου δεν την λένε όπως την γιαγιά σου;»

«Ναι μα...»

«Τι μα και ξε μα βρε, αυτή δεν άναβε τα καντηλάκια της Παναγίας για να βλέπουμε το βράδυ; Ή μήπως εσύ και η αδελφή σου και όλο σχεδόν το χωριό δεν φέρνατε εδώ τις αγελάδες και είχαμε και εμείς φυσική κοπριά; Διακόσια και παραπάνω χρόνια είμαστε εδώ πέρα, όλα τα ξέρουμε, μας τα ψιθυρίζει ο αέρας, μας τα λένε τα πουλιά. Ξέρεις ότι εμείς είμαστε η ανάσα σας και όχι μόνο. Όσο ψηλώνουμε φτάνουμε στα σύννεφα και κατεβάζουμε την τόσο ωφέλιμη βροχούλα για τα χωράφια σας. Από τα παλιά χρόνια είμαστε εδώ, ακόμα και επί τουρκοκρατίας. Πόσες φορές ο παππούς σου ξεκουράστηκε κάτω από τον ίσκιο μου; Αλλά εκείνοι δεν μας πείραζαν, μας σέβονταν. Εσείς θέλετε να μας ξεπαστρέψετε και μόλις κάποιο από εμάς γέρνει, βρίσκεται την ευκαιρία και μας κόβετε. Μετά μας βάζετε σε δημοπρασία όπως τα ιμάτια του Χριστού μας».

«Μπα είσαι και χριστιανός;» λέω.

Η βάφτιση του Χρήστου Αντ. Τσιγάρα

Την Κυριακή 7 Μαΐου 2017, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους, ο Αντώνης και η Αρετή Τσιγάρα βάφτισαν το δεύτερο παιδί τους. Η νονά Βάσια Μιχαλάκη έδωσε το όνομα «Χρήστος».

Μετά το μυστήριο ακολούθησε γεύμα στην ταβέρνα "Ο Κυρ Λίας" του Γ. Ζάχου στην Αμμουδιά.

Εικαστικά. Με την τέχνη του μαρκαδόρου

Μια σειρά από εικόνες, έργα τέχνης, επιλεγμένες από την κατηγορία των διαφόρων αθλημάτων και φτιαγμένες με μαρκαδόρους, συνθέτουν ένα εντυπωσιακό εικαστικό σύνολο.

Δημιουργήθηκαν με την τέχνη του μαρκαδόρου. Αεροδυναμικές συνθέσεις, γεμάτες με δύναμη, κίνηση και χρώμα. Ταράζουν τον κόσμο των συναισθημάτων και διεγείρουν τις αισθήσεις. 

Απολαύστε τις δεκαπέντε υπέροχες εικόνες που δημιουργήθηκαν με την τέχνη του μαρκαδόρου! 

Συνταγές του χωριού

ΠΛΑΣΤΟΣ ΜΕ ΤΣΟΥΚΝΙΔΙΑ

Γενιές και γενιές έχουν μεγαλώσει με τις παραδοσιακές χωριάτικες πίτες του τόπου μας και λίγο πολύ σίγουρα θα έχουμε δοκιμάσει όλοι μας κάποια από αυτές.

Μπατζίνα, τραχανόπιτα, πλαστός με τσουκνίδια, χασιάτα, μπομπότα, γαλατόπιτα, κρεατόπιτα, είναι μερικές από τις συνταγές που μιλάνε απευθείας στο θυμικό και το... στομάχι και αξίζουν να βρίσκονται στο τραπέζι μας, χάρη στα απλά υλικά, την ευκολία παρασκευής και τις πλούσιες γεύσεις που γεμίζουν τον ουρανίσκο.

Από τον σπεσιαλίστα στο είδος, φίλο μας Δημήτρη Κολοβράντζα, αλιεύσαμε μια παραδοσιακή συνταγή χωριάτικης πίτας «Πλαστό με τσουκνίδια» και την παραθέτουμε συστήνοντάς σας να την παρασκευάσετε.

Συνταγή
1. Μαζεύουμε, ψιλοκόβουμε τα τσουκνίδα. Τα πλένουμε 3 - 4 χέρια.
2. Κάνουμε τη μπομπότα. Ρίχνουμε αλάτι, λάδι και ζεστό νερό. Φτιάχνουμε μαλακή «λάσπη».

Η πρωτομαγιά στο δάσος της Παναγίας

Πλημμύρισε το δάσος της Παναγίας Βαλτινού από τους εκατοντάδες επισκέπτες που τήρησαν και φέτος το έθιμο της φυγής προς την εξοχή για να προϋπαντήσουν τον Μάη....

Από νωρίς το πρωί, υπήρξε η προσέλευση του κόσμου όπου στήθηκαν οι …ψησταριές και με την οργανωτική υποστήριξη του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, μέσα σε ένα κλίμα χαράς και ευεξίας οι φυσιολάτρες έφαγαν, ήπιαν χόρεψαν, χάρηκαν την εξοχή και απόλαυσαν τη φύση!

Το σίγουρο είναι πως και φέτος στο πανέμορφο δάσος του Βαλτινού η πρωτομαγιά γιορτάστηκε χαρούμενα και έδωσε τη δυνατότητα της συλλογής ορισμένων ακόμη εικόνων στη μνήμη μας.

Άλλωστε η αλήθεια είναι πως από την καθημερινότητα λίγες είναι οι εικόνες που μας μένουν. Συνήθως οι γιορτές είναι αυτές που μας γεμίζουν, που μας κάνουν να αναπολούμε, να αναζητούμε άλμπουμ με φωτογραφίες.

Ας πάρουμε λοιπόν και τις φετινές εικόνες που θα μαζέψουμε στο καλαντάρι της ζωής μας ελπίζοντας έτσι να γεμίσουμε ακόμη περισσότερο ως άνθρωποι.

Καλό μήνα.

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 7ο Μαθητικό Φεστιβάλ Ψηφιακής Δημιουργίας, όπου συμμετείχε και το Γυμνάσιο Βαλτινού

Δύο ημέρες τεχνολογικής προόδου, δύο ημέρες απόδειξης της δημιουργικότητας των μαθητών. Το 7ο Μαθητικό Φεστιβάλ Ψηφιακής Δημιουργίας που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Τρικκαίων στις 27 και 28 Απριλίου 2017, ήταν επιστέγασμα των προσπαθειών μαθητών από πλήθος σχολείων. Με τη συνδρομή των εκπαιδευτικών, μαθητές από 22 σχολεία του νομού Τρικάλων και από τον Βόλο, χωρισμένα σε 52 ομάδες, παρουσίασαν ισάριθμες τεχνολογικές πρωτοποριακές δράσεις.
Κάθε ομάδα ασχολήθηκε με ένα θέμα που επέλεξε και υλοποίησε: από ταινία animation και εφαρμογή για εξάσκηση στην αγγλική γλώσσα, μέχρι ηλεκτρονικά σκίτσα για τον μύθο του μίτου της Αριάδνης και τρισδιάστατο περιβάλλον προγραμματισμού.

Το κάθε έργο υλοποιήθηκε με τη συμμετοχή του εκπαιδευτικού Πληροφορικής στην ομάδα των εκπαιδευτικών που συντονίζει το έργο.

Η συγκεκριμένη μαθητική συνάντηση έδωσε την ευκαιρία:

α) της ανάδειξης της δημιουργικότητας των μαθητών και των εκπαιδευτικών Πληροφορικής και της παρουσίασης της εργασίας τους σε συμμαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς και την ευρύτερη κοινωνία,

β) της ενημέρωσης και της διάδοσης των μαθησιακών δραστηριοτήτων οι οποίες καλλιεργούν τη δημιουργικότητα και την ολόπλευρη μάθηση μέσω των σχεδίων εργασίας και της επίλυσης πρακτικών προβλημάτων και

γ) της επικοινωνίας των μελών της σχολικής κοινότητας (μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς) μεταξύ τους και με την ευρύτερη κοινωνία.

Για τους λόγους αυτούς, το Μαθητικό Φεστιβάλ δεν έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα αλλά σε αυτό βραβεύεται κάθε συμμετοχή.

Το Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας με την υποστήριξη  συλλόγων και ενώσεων πληροφορικής (ΠΕΚΑΠ, ΕΠΕ, ΕΠΥ, ΕΤΠΕ) και υπό την αιγίδα του Δήμου Τρικκαίων.  

Μυστικά για να κάνετε το ομορφότερο μαγιάτικο στεφάνι

Ο Μάης έφθασε! Όσοι έχετε την ευκαιρία να αποδράσετε κάπου στη φύση, μη παραλείψετε να κάνετε το δικό σας στεφάνι. Με την παρέα, τους δικούς σας ανθρώπους ή και τα παιδιά σας, θα είναι μία δημιουργική διασκέδαση και σίγουρα θα το ευχαριστηθείτε.
Αναλογιστείτε,  πόσες είναι οι παιδικές αναμνήσεις που μας συνοδεύουν από την Πρωτομαγιά! Κυρίως η επαφή με τη φύση, η μυρωδιά της, τα χρώματα, τα αγριολούλουδα και φυσικά το μαγιάτικο στεφάνι. Αυτό που συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης με την άνοιξη, γι’ αυτό και θέλουμε να το φέρουμε στο σπίτι μας, κρεμώντας το έξω από την πόρτα μας.

Μοιραζόμαστε μαζί σας παρακάτω μερικές ιδέες, που θα φανούν ιδιαίτερα χρήσιμες, σε όσους το επιχειρήσουν για πρώτη φορά…

Χρήσιμα εργαλεία
Ένα κλαδευτήρι για να κόψετε και να κλαδέψετε τα λουλούδια, σπάγκο, ένα ψαλίδι, αν θέλετε γάντια και αν δεν κάνετε το στεφάνι με κλαδιά σύρμα ή μία κρεμάστρα.

Η βάση του στεφανιού
Το ιδανικότερο είναι να χρησιμοποιήσετε κλαδιά κισσού ή κληματαριάς που είναι ευλύγιστα και πλέκονται εύκολα. Θα χρειαστείτε 3-4. Κάνετε τη βάση με το πρώτο και στη συνέχεια, τοποθετείτε ανάμεσα και τα υπόλοιπα ώστε να στερεωθούν οι άκρες.
Αν δεν βρείτε, ίσως εντοπίσετε κάποια άλλα κλαδιά που θα λυγίζονται εύκολα (χωρίς φύλλα) σε κύκλο και στη συνέχεια τα δένετε σφιχτά με σπάγκο.
Αν πάλι δεν βρείτε κλαδιά, χρησιμοποιείστε ένα σύρμα και κάντε το κύκλους, ή μία συρμάτινη κρεμάστρα (λυγίστε την).
Βέβαια, υπάρχει και η επιλογή της έτοιμης βάσης, που δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα από τα παραπάνω.
Να θυμάστε πως η περίμετρος θα είναι μικρή, με διάμετρο περίπου στα 35 εκατοστά, ώστε το τελειωμένο στεφάνι να σας βγει γύρω στα 50 εκατοστά.

Λουλούδια
Αν ξεχυθείτε στους αγρούς θα βρείτε πανέμορφα αγριολούλουδα που αυτή την εποχή είναι ανθισμένα…
Επιλέξτε με διάφορα χρώματα για να κάνουν αντίθεση και μην ξεχάσετε πως πρέπει να βάλετε και άφθονη πρασινάδα, που θα κάνει το στεφάνι σας πιο πλούσιο.