Οι Ράγες που Δεν Αντέχουν τη Σιωπή

 

Υπό το βλέμμα της προτομής, ο σιδηροδρομικός Σταθμός των Τρικάλων μοιάζει σαν να ανασαίνει μαζί με το φθινοπωρινό ηλιοβασίλεμα. Η σιωπηλή μορφή του ήρωα, ακίνητη πάνω στο βάθρο της, παρακολουθεί δεκαετίες τώρα τα περάσματα των ανθρώπων, ταξιδιώτες βιαστικούς, εργάτες που ξεκινούσαν πριν ξημερώσει, ερωτευμένους που αποχαιρετήθηκαν στην αποβάθρα. Κάποτε εδώ ακουγόταν ο παλμός της πορείας των τρένων, τώρα όμως ο χρόνος κυλά αλλιώς.

Γιατί από το δυστύχημα των Τεμπών και μετά, κανένα τρένο δεν έφτασε ή δεν έφυγε από τον Σταθμό. Οι ράγες έμειναν σιωπηλές, ακατάλληλες και εγκαταλελειμμένες, σαν να πενθούν κι αυτές μαζί με τη χώρα. Η απουσία τους δεν είναι απλώς κενό στην καθημερινότητα, είναι πληγή στη μνήμη, στη συνέχεια, στον τρόπο που η πόλη συνδέεται με τον κόσμο. Το όμορφο κτίριο του Σταθμού στέκει απέναντι από την προτομή σαν μάρτυρας που δεν έχει πια να αφηγηθεί αφίξεις και αναχωρήσεις, μόνο την ακινησία.

Οι τοίχοι του, φθαρμένοι και γεμάτοι γραμμένες λέξεις, έχουν γίνει παλίμψηστο εποχών: πάνω τους διασταυρώνονται η οργή, η ανάγκη για φωνή, η επιμονή της ελπίδας. Σαν να προσπαθεί η πόλη να μιλήσει εκεί όπου τα τρένα σώπασαν. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, το φως της δύσης πέφτει πάνω στο κτίριο και το περιβάλλει με μια λεπτή μελαγχολία, σαν να χαράζει με το τελευταίο του χρώμα την υπόμνηση ότι τίποτα δεν διαρκεί αμέριμνα.

Κάθε απόγευμα, στο προαύλιο, κάποιος κάθεται στο γρασίδι. Άλλος κάθεται σε μια άκρη με το ποδήλατο δίπλα του. Σκιές ανθρώπων που μοιάζουν να συνεδριάζουν μυστικά με τη σιωπή του Σταθμού. Κάποτε θα έβλεπαν τρένα να περνούν μπροστά τους και θα έβρισκαν αφορμή να ονειρευτούν. Τώρα, το μόνο που περνά είναι ο άνεμος.

Κι η προτομή; Μια μορφή που δεν μπορεί να μιλήσει, αλλά μοιάζει να κουβαλά την ευθύνη των ανείπωτων. Το βλέμμα της -παγωμένο, επίμονο- είναι σαν να κρατά λογαριασμό για όσα χάθηκαν άδικα, για όσα σταμάτησαν βίαια. Ίσως αν μπορούσε, να κατέβαινε από το βάθρο και να χτυπούσε τις πόρτες των γραφείων, να απαιτήσει δικαιοσύνη ή έστω συνέχεια. Μα μένει εκεί, αλύγιστη, σύμβολο που ματώνει σιωπηλά.

Έτσι, υπό το βλέμμα του ήρωα και στο φως της δύσης, ο Σταθμός των Τρικάλων γίνεται κάτι περισσότερο από ένας χώρος αναμονής: είναι μνημείο μιας απώλειας που ζητά δικαίωση και μιας προσδοκίας που αναζητά επιστροφή. Ένα σημείο όπου το παρελθόν, το παρόν και η απούσα συνέχεια του ταξιδιού συναντιούνται σε μια σιωπή που λέει περισσότερα από οποιονδήποτε θόρυβο τρένου.

Α.Ο. Βαλτινού – Α.Ο. Φωτεινού 6-1: Άνετη νίκη και 4 στα 4 για την ομάδα μας

 

Με εντυπωσιακή εμφάνιση, ο Α.Ο. Βαλτινού επικράτησε με 6-1 του Α.Ο. Φωτεινού στο πλαίσιο του φετινού πρωταθλήματος, καταγράφοντας την τέταρτη συνεχόμενη νίκη του και δείχνοντας ότι είναι έτοιμος να πρωταγωνιστήσει φέτος.

Η ομάδα μας κυριάρχησε σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, δημιουργώντας αμέτρητες φάσεις και εκμεταλλευόμενη με ακρίβεια τις ευκαιρίες της. Ο Αλέξανδρος Κερασιώτης ξεχώρισε με χατ-τρικ, ενώ από ένα γκολ πρόσθεσαν οι Ηλίας Μάμαλης, Αχιλλέας Καμέας και Βάιος Τσιγάρας, διαμορφώνοντας το τελικό εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Η ενδεκάδα που ξεκίνησε τον αγώνα ήταν η εξής: Σφυρλίδας Δ., Σφυρλίδας Γ., Γιώτας, Ζησόπουλος, Πράτας (στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από Τσιγάρα), Σταμούλης Ν., Σταμούλης Α., Μάμαλης (αντικαταστάθηκε από Αρμάγο), Κοθράς Κ., Καμέας και Κερασιώτης.

Η νίκη αυτή επιβεβαιώνει την εξαιρετική φόρμα της ομάδας και δίνει ώθηση για τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Με 4 νίκες σε 4 αγώνες, ο Α.Ο. Βαλτινού δείχνει αποφασισμένος να διεκδικήσει με αξιώσεις την κορυφή.

Πολυτεχνείο 1973 – 2025: Σκέψεις για τη μνήμη, τη νέα γενιά και την ελευθερία

 

Κάθε χρόνο, στις 17 Νοεμβρίου, η μνήμη του Πολυτεχνείου ξυπνά μέσα μας κάτι που δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Είναι μια πρόσκληση να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία γύρω μας: τι σημαίνει σήμερα να είσαι ελεύθερος, τι σημαίνει να συμμετέχεις και να υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπεια σου και των άλλων.

Φέτος, με αφορμή τη 52η επέτειο, το μήνυμα του Πολυτεχνείου φαίνεται να απευθύνεται περισσότερο στους νέους. Η εξέγερση του 1973 δεν ήταν μόνο μια πράξη αντίστασης στη δικτατορία. Ήταν ένα παράδειγμα πίστης σε αξίες που υπερβαίνουν το φόβο: πίστη στη δημοκρατία, στη συλλογική δράση, στην ελπίδα ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει.

Η σημερινή Ελλάδα είναι διαφορετική από εκείνη των δεκαετιών του ’70. Οι απειλές δεν είναι πάντα στρατιωτικές ή ανοιχτά αυταρχικές, εμφανίζονται μέσα από την αδιαφορία, την ανισότητα, την πόλωση, την αποξένωση των ανθρώπων μεταξύ τους. Η νέα γενιά καλείται να συνεχίσει τον αγώνα με διαφορετικά μέσα, αλλά με τον ίδιο πυρήνα: να σέβεται και να υπερασπίζεται την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη.

Το Πολυτεχνείο μας διδάσκει ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη ούτε αυτοματοποιημένη. Είναι μια καθημερινή πρακτική. Κάθε μικρή πράξη σεβασμού, κάθε φωνή που σηκώνεται ενάντια στην αδικία, κάθε προσπάθεια για συμμετοχή και δημιουργία είναι μια μικρή νίκη που διατηρεί ζωντανό το μήνυμα του 1973.

Στην 52η επέτειο, η σκέψη μας πρέπει να πάει πέρα από τις τελετές και τα μνημεία. Πρέπει να κοιτάξουμε γύρω μας, στις γειτονιές, στα σχολεία, στις πλατείες, στα διαδικτυακά και φυσικά μας δίκτυα: πώς μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας πιο δίκαιο, πιο ανοιχτό, πιο ανθρώπινο; Η τιμή στους αγώνες του Πολυτεχνείου είναι έμπρακτη. Είναι η αποφασιστικότητα να μην γίνουμε θεατές, αλλά συμμετέχοντες, να μην αφήσουμε τη μνήμη να γίνει απλώς μια γιορτή, αλλά να τη μετατρέψουμε σε καθημερινό καθήκον.

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε κάθε άνθρωπο που πιστεύει ότι η ελευθερία είναι δικαίωμα, αλλά και ευθύνη. Και η νέα γενιά, αυτή που μεγαλώνει μέσα σε έναν κόσμο διαφορετικό αλλά εξίσου απαιτητικό, κρατά την πιο σημαντική φλόγα: τη φλόγα της δράσης, της συμμετοχής και της ελπίδας.

Ο μοναδικός ελαιώνας του Βαλτινού: μια γόνιμη σχέση του ανθρώπου με τη γη

 

Στο Βαλτινό, ανάμεσα στα χωράφια και λίγο πριν φτάσουμε στο δάσος της Παναγίας, απλώνεται ένας ιδιαίτερος μικρός θησαυρός: ο μοναδικός ελαιώνας του χωριού. Εκεί, ο Αντώνης Βαγγελός, με μεράκι και υπομονή, καλλιεργεί ελαιόδεντρα της Κορωνέικης ποικιλίας, μιας ποικιλίας φημισμένης σε όλη την Ελλάδα για την υψηλή της απόδοση σε ελαιόλαδο. Παρότι οι καρποί της είναι μικροί, κρύβουν μέσα τους πλούσιο και αρωματικό λάδι, που αποτελεί τη βάση μιας από τις πιο σταθερές γαστρονομικές παραδόσεις της περιοχής.

Η περίοδος της συγκομιδής βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Το μάζεμα των ελιών είναι μια απαιτητική εργασία: κουραστική, επίμονη, με ανάγκη για εμπειρία και προσεκτικούς χειρισμούς ώστε να μη τραυματιστούν τα δέντρα. Παρ’ όλα αυτά, για τον Αντώνη αποτελεί μια διαδικασία σχεδόν τελετουργική, συνδεδεμένη με τη γη, τον κύκλο των εποχών και το μόχθο που ανταμείβεται.

Την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2025, ο Αντώνης ολοκλήρωσε τη συγκομιδή του ελαιόκαρπου. Η ωρίμανση των καρπών είχε φτάσει στο ιδανικό σημείο - εκείνη τη στιγμή που οι πρώτες μωβ κηλίδες εμφανίζονται πάνω στο πράσινο δέρμα της ελιάς, σηματοδοτώντας ότι το λάδι έχει “δέσει” μέσα στον καρπό. Κρατώντας στα χέρια του τον ευλογημένο καρπό, μίλησε με χαρά και ικανοποίηση: η φετινή χρονιά, όπως ο ίδιος μας είπε, ήταν πλούσια. Ο ελαιώνας έδωσε αρκετό και ιδιαίτερα ποιοτικό λάδι.

Καθώς ο Αντώνης αποθηκεύει το φετινό λάδι, ο μοναδικός ελαιώνας του Βαλτινού μοιάζει να ανασαίνει ικανοποιημένος. Κάθε χρονιά που περνά προσθέτει ένα νέο κεφάλαιο στην ήσυχη, αλλά γόνιμη σχέση του ανθρώπου με τη γη. Και όσο εκείνος συνεχίζει να τον φροντίζει με πίστη και επιμονή, τόσο ο ελαιώνας θα παραμένει ζωντανό σύμβολο ευφορίας και ελπίδας για όλο το χωριό και μια υπενθύμιση ότι η γη ανταποδίδει πάντα σε όσους τη φροντίζουν με αγάπη και υπομονή.

Η Κυριακή των γερόντων, στο χαγιάτι του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού

 

Στο χαγιάτι του ναού, ένα πρωινό Κυριακής του 1960, δύο γέροντες, δυο βιβλικές μορφές του χωριού, ο παππούς ο Σκρέκας με τον παππού Τάσιο Κουφοχρήστο κάθονται πλάι πλάι μετά τη λειτουργία. Τα σώματά τους είναι κουρασμένα, μα η ψυχή τους ανυπότακτη, σαν δυο κορμοί δέντρων που λύγισαν από τους ανέμους των ετών, αλλά δεν έσπασαν. Τα μπαστούνια τους εκτός από στήριγμα, είναι και προέκταση της ζωής που κουβαλούν, μνήμη της διαδρομής τους.

Κουβεντιάζουν. Όχι για πράγματα μεγάλα, ούτε για θεωρίες. Μα για όσα μονάχα εκείνοι πια γνωρίζουν πως έχουν σημασία: για τον καιρό, για τις σοδειές, για ανθρώπους που έφυγαν και για άλλους που μεγάλωσαν χωρίς να το καταλάβουν.

Και ξάφνου, ένας νεαρός φωτογράφος, ο Κώστας Αγγελόπουλος σηκώνει μια μηχανή. Εκείνοι δεν ξέρουν τι είναι αυτό το μαύρο μάτι που τους σημαδεύει. Η φωτογράφιση, τότε, μοιάζει με εισβολή στην αόρατη τελετουργία της κουβέντας. Η αντίδρασή τους ακαριαία: σηκώνονται, απειλούν με τα μπαστούνια, όχι από θυμό, αλλά από δίκαιη υπεράσπιση της τελευταίας τους ελευθερίας, να υπάρχουν αθέατοι.

Μα μια εβδομάδα αργότερα, όταν η φωτογραφία εμφανίζεται, όταν βλέπουν τις μορφές τους παγιδευμένες στο χαρτί, κάτι αλλάζει. Βλέπουν τον χρόνο να γίνεται εικόνα, την κουβέντα να γίνεται μνήμη. Και τότε συγχωρούν. Γιατί ξάφνου καταλαβαίνουν πως αυτό που νόμιζαν εισβολή ήταν τελικά δώρο.

Η φωτογραφία δεν είναι πια μια στιγμή που χάθηκε, είναι μια στιγμή που σώθηκε.

Σ’ εκείνο το πεζούλι, έξω από τον ναό, δεν κάθονταν δύο γέροντες. Καθόταν ολόκληρη η ιστορία του χωριού. Οι χειρονομίες τους, οι ματιές τους, η σιωπή μεταξύ των λέξεων: όλα αποτυπώνονται σαν λειτουργία της ανθρώπινης μνήμης.

Και σήμερα, που ο κόσμος αλλάζει γρήγορα, αυτή η εικόνα υπενθυμίζει κάτι βαθιά απλό: πως η ζωή είναι οι στιγμές που μένουμε ακίνητοι, όταν μοιραζόμαστε τον χρόνο μας με έναν άλλον άνθρωπο. Όταν ο λόγος σκορπά σαν ψίθυρος και γίνεται κοινότητα.

Στο τέλος, κανείς δεν κυνηγάει κανέναν.
Μόνο ο χρόνος κυνηγάει όλους μας.
Και ευτυχώς, κάποτε, κάποιος πάτησε το κουμπί.

Η συνάντηση με τον Στελάρα (Της Ρούλας Σταυρέκα)

 Από την Ρούλα Σταυρέκα λάβαμε το παρακάτω μήνυμα και το δημοσιεύουμε με μεγάλη εκτίμηση.

«Γεια σου, Δημήτρη. Πανέμορφη η ανάρτησή σου για τον Καζαντζίδη - μου ξύπνησε μνήμες που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Ήταν τότε που γύριζα από τον παιδίατρο, κρατώντας στην αγκαλιά την πρωτότοκή μου, μόλις σαράντα ημερών. Ήμουν μαζί με μια φίλη μου. Περπατούσαμε μέσα από ένα στενό, όταν ξαφνικά σταματά μπροστά μας ένα κόκκινο αυτοκίνητο. Ανοίγει η πόρτα και κατεβαίνει… ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Λέω στη φίλη μου: “Θα του μιλήσω”. Μαζεύω το θάρρος και φωνάζω: “Κύριε Καζαντζίδη!”
Γυρίζει αμέσως και πλησιάζει χαμογελώντας:
- «Στέλιος να με λες… Στέλιο».

Έχασα τη μιλιά μου. Η συγκίνηση δεν με άφηνε να αρθρώσω λέξη. Τον λάτρευα τον Στέλιο. Με ρώτησε πού πηγαίναμε και τι παιδάκι ήταν αυτό που κρατούσα. Πήρε για λίγο την κόρη μου στην αγκαλιά - ακόμη θυμάμαι πόσο τρυφερά την κράτησε - και μετά είπε:
- «Έλα να σας πάω σπίτι. Μπες στο αυτοκίνητο».

Ντράπηκα. «Μένουμε κοντά», του λέω.
- «Βρε, ελάτε να σας πάω εγώ. Κρατάς αγκαλιά το κοριτσάκι… μπείτε μέσα».

Κι όμως, από ντροπή δεν μπήκα. Τότε με ρωτά:
- «Γιατί δεν έχεις καρότσι; Να σου αγοράσω ένα;»

Τον ευχαρίστησα. Του εξήγησα πως είχα καρότσι, απλώς θα μου το έφερναν σε δυο μέρες, και πως σήμερα απλώς είχα ραντεβού στον γιατρό.

Έτσι έγινε η δική μου αντάμωση με τον Θεό Στέλιο. Θεός! Υπέροχος! Άνθρωπος! Ακόμη θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν τώρα.

Εγώ, με τις ντροπές μου, δεν μπήκα στο αυτοκίνητο… Και κάθε φορά που περνάω έξω από το σπίτι του - είναι το στενό που πάω για Νέα Ιωνία - τον φέρνω στον νου μου. Αγαπώ όλα του τα τραγούδια, μα το “Υπάρχω”… το λατρεύω.»

Σαββατόβραδο: μια ανάσα μέσα στον χρόνο

 

Το σαββατόβραδο κουβαλά μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα, μια γλυκιά μελαγχολία που μοιάζει με σιωπηλή ανακωχή μετά την ταραχή της εβδομάδας. Δεν είναι γιορτή ούτε εργάσιμη μέρα, είναι μια ενδιάμεση στιγμή, όπου ο άνθρωπος συναντά τον εαυτό του λίγο πιο καθαρά. Αυτή η λεπτή, σχεδόν αόρατη ισορροπία ζωντανεύει στο τραγούδι «Το Σαββατόβραδο» του Τάσου Λιβαδίτη και του Μίκη Θεοδωράκη, ένα τραγούδι που μοιάζει να περπατά στους λιγοφωτισμένους δρόμους της πόλης και να αφουγκράζεται την καρδιά της.

Ο Λιβαδίτης αποτυπώνει την ανθρώπινη μοναξιά όχι ως άδειο χώρο, αλλά ως χώρο σκέψης και μυστικής αξιοπρέπειας. Η μουσική του Θεοδωράκη απλώνει μια γαλήνια, στοχαστική πνοή πάνω στους στίχους, σαν ψαλμός που μας καλεί να σταθούμε για λίγο, να ανασάνουμε, να θυμηθούμε. Το Σάββατο δεν ζητά εντυπωσιασμούς, ζητά ειλικρίνεια.

Μέσα στην ησυχία του, ο άνθρωπος μετρά αυτά που τον πλήγωσαν και αυτά που τον κράτησαν όρθιο. Η πόλη χαμηλώνει τον ρυθμό της, αφήνοντας χώρο για τον εσωτερικό μας ρυθμό, τον πιο αληθινό. Κι έτσι, κάθε σαββατόβραδο γίνεται μια μικρή υπόσχεση: όσος κι αν είναι ο θόρυβος του κόσμου, θα υπάρχει πάντα μια στιγμή φωτίσματος για όσους τολμούν να την ακούσουν.

Αφιέρωμα στον τρικαλινό θεατρικό συγγραφέα Δημήτρη Κεχαΐδη - Το πρόγραμμα της εκδήλωσης

 

Την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου στις 19.30 στην αίθουσα του Δημοτικού Κινηματογράφου στον Πολυχώρο Τέχνης και Πολιτισμού Μύλος Ματσόπουλου, θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα στον σπουδαίο τρικαλινό θεατρικό συγγραφέα Δημήτρη Κεχαΐδη.

Την εκδήλωση συντονίζει ο Στέφανος Νταλάσης και πραγματοποιείται με τη συνεργασία του Δημοτικού Θεάτρου Τρικάλων.

Η Πρόεδρος του Δημοτικού Θεάτρου κ. Γεωργία Κοτρώνη θα χαιρετίσει την εκδήλωση.

Η Αθηνά Κεφαλά θα αναφερθεί στον άνθρωπο Δημήτρη Κεχαΐδη και στο συνολικό του έργο.

Θα παρουσιαστεί βιντεοσκοπημένη σκηνή από το έργο του «Με Δύναμη απ’ την Κηφισιά», σε σκηνοθεσία Στέφανου Νταλάση, παραγωγή του Δημοτικού Θεάτρου Τρικάλων. Παίρνουν μέρος: Σια Φαράκη, Βίκυ Ιακωβάκη, Γωγώ Κατσιανάκου, Φανή Σπανού.

Η Μαρία Κολόβα συμβάλλει στη μουσική επένδυση, με το τραγούδι που συνέθεσε ο Μάνος Χατζιδάκις για την ταινία «Για σένα την αγάπη μου» — την μοναδική φορά που ο Δημήτρης Κεχαΐδης έγραψε σενάριο για τον κινηματογράφο. Το τραγούδι θα ερμηνεύσει η Κωνσταντίνα Λάσκου, ενώ στο πιάνο θα συνοδεύσει ο Άκης Κέμος.

Σε μορφή αναλογίου θα παρουσιαστεί το τελευταίο μονόπρακτο του συγγραφέα, «Κατάσταση μη αναστρέψιμος», από τους Σάκη Μπιλιάλη και Στέφανο Νταλάση.

Ο ποιητής Ηλίας Κεφάλας θα μιλήσει για το εμβληματικό έργο «Το Πανηγύρι», που αναφέρεται στα πανηγύρια του θεσσαλικού κάμπου — έργο που καθιέρωσε τον Κεχαΐδη στα θεατρικά δρώμενα ως έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα.

Το αφιέρωμα στον Τρικαλινό συγγραφέα θα ολοκληρωθεί με βίντεο, στο οποίο ο ίδιος ο Κεχαΐδης μιλά για το έργο του και τη ζωή του στα Τρίκαλα και τον Βόλο.

Η ιδέα και η πρωτοβουλία για την Εκδήλωση τιμής σ’ έναν απ τους σημαντικότερους συγγραφείς είναι της Αθηνάς ΚΕΦΑΛΑ (ανεψιά του Δημήτρη Κεχαΐδη).

Είκοσι χρόνια χωρίς τον Δημήτρη Κεχαΐδη.  Η απουσία είναι έντονη στο Ελληνικό θέατρο. Από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς συγγραφείς άφησε δυσαναπλήρωτο κενό. Οι διάλογοι στα έργα του είναι μοναδικοί, λιτοί αλλά καυστικοί, κάτι που έχουν επισημάνει ξένοι σκηνοθέτες, δραματουργοί και ηθοποιοί. Κάθε φορά που βλέπουμε «Το Τάβλι», είναι σα ν’ ακούμε γνώριμους ανθρώπους: φίλους, συγγενείς, ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό. Η δύναμη του Κεχαΐδη ήταν ότι έπιανε τον παλμό της ζωής μας χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα. Μικρές στιγμές, καθημερινοί διάλογοι, μεταμορφώνονται στο έργο του σε καθρέφτες των ανθρώπων. Ήταν παρατηρητής της καθημερινότητας, αποτύπωνε αυτό που έβλεπε στη ζωή, ταυτίζονταν με τους ήρωες του και αργούσε να τους αποχωριστεί, και γι΄ αυτό δεν έγραφε το ένα έργο μετά το άλλο, ήθελε χρόνια για να “αδειάσει” έλεγε.

Η δύναμη της Τέχνης ενάντια στην σχολική βία και τον ρατσισμό

 

Ο Σύλλογος Φίλων της Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων, στο πλαίσιο των ετήσιων πολιτιστικών δράσεών του, που πραγματοποιούνται με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και του Δήμου Τρικκαίων, διοργανώνει πολιτιστική εκδήλωση αφιερωμένη στην ενημέρωση για ζητήματα σχολικής βίας, εκφοβισμού και ρατσισμού, καθώς και στην ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και της φαντασίας παιδιών και εφήβων μέσα από την καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργία.

Η εκδήλωση φέρει τον τίτλο «Η δύναμη της Τέχνης ενάντια στη σχολική βία και τον ρατσισμό» και περιλαμβάνει:

• Ενημερώσεις σε σχολεία για τη βία, τον ρατσισμό και τον σχολικό εκφοβισμό.

• Μουσική εκδήλωση – διαγωνισμό μουσικών σχημάτων, την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2025, στις 18:00, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Τρικκαίων «Αθανάσιος Τριγώνης», με ελεύθερη είσοδο.

Ο μουσικός διαγωνισμός

Στον διαγωνισμό θα συμμετάσχουν οκτώ μουσικά σχήματα, αποτελούμενα από μουσικούς ηλικίας 12 έως 18 ετών, προερχόμενα από:

• Το Δημοτικό Ωδείο Τρικάλων

• Τη Μουσική Σχολή Παπαστάθη

• Τη Μουσική Σχολή Κώστας Μυλωνάς Drums Academy

καθώς και τα ανεξάρτητα μουσικά σχήματα:

• Ορφέας Γεροκώστας και Γαλάνη Βασιλική

• Άγγελος Μακουτίδης και Φρειλία Σαμαρτζή

• Αλέξανδρος Σούρλας, Γιάννης Ζιώγας και Μανώλης Φραγκάκης

• «Αδέρφια στο Τέμπο»

• «Εν Τρίκκη Ψάλουσες»

Την εκδήλωση θα ανοίξει η Δημοτική Φιλαρμονική Τρικάλων.

Θα υπάρχει πενταμελής επιτροπή αξιολόγησης και θα απονεμηθούν συμβολικά χρηματικά βραβεία στους τρεις πρώτους.
Όλοι οι διαγωνιζόμενοι θα λάβουν αναμνηστικά βραβεία.

Την εκδήλωση στο Πνευματικό Κέντρο θα παρουσιάσει η Θεοδώρα Σαργιώτη, Διευθύντρια της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Τρικκαίων.

Νυχτερινός φωτογραφικός περίπατος στα Τρίκαλα

Εκεί όπου το φως συνομιλεί με τις σκιές

Σε έναν νυχτερινό φωτογραφικό περίπατο με είκοσι πέντε εικόνες, ο φακός συλλαμβάνει αυτό το μεταίχμιο ανάμεσα στο γνώριμο και το άγνωστο.

Η πόλη, μόλις ησυχάσει, ανοίγει τα μυστικά της.
Οι δρόμοι, που την ημέρα σφύζουν από φωνές, τώρα ανασαίνουν αργά, μέσα σε μια απρόσμενη ηρεμία. Το φως των λαμπτήρων πέφτει πάνω στις προσόψεις των κτιρίων σαν χέρι τρυφερό, ενώ οι σκιές απλώνονται στα πεζοδρόμια σαν μνήμη παλιά, που δεν λέει να σβήσει.

Εικοσιπέντε εικόνες αποτυπώνουν το θαύμα της μεταμόρφωσης: το γνώριμο γίνεται παράξενο, το οικείο αποκτά βάθος, το συνηθισμένο φωτίζεται αλλιώς. Ένα καφέ στη γωνία λάμπει σαν φάρος, ένα νεοκλασικό στέκει επιβλητικό, λουσμένο στο φως της σιωπής. Τα παράθυρα μοιάζουν με βλέμματα που κρατούν μέσα τους ιστορίες, οι πινακίδες, σαν φωνές που σβήνουν στο πέρασμα της νύχτας.

Οι σκιές περπατούν μαζί μας. Μπαίνουν στις γωνιές των δρόμων, γλιστρούν κάτω από τις στοές, σκεπάζουν το πολύβουο πανηγύρι της ημέρας και το μεταμορφώνουν σε όνειρο.
Κάθε βήμα γίνεται φωτογραφία, κάθε ματιά, μια αποκάλυψη.
Το φως δεν φωτίζει, αλλά ψιθυρίζει. Ανοίγει ρωγμές στο σκοτάδι για να φανερώσει τη βαθύτερη όψη της πόλης, εκείνη που δεν φαίνεται, μα πάντοτε υπάρχει.

Τα Τρίκαλα της νύχτας είναι μια πόλη του στοχασμού.
Οι δρόμοι τους μοιάζουν να έχουν ψυχή, μια ψυχή που αφουγκράζεται τη σιωπή, τον απόηχο των βημάτων, τη μουσική που φτάνει μακρινή από κάποιο ανοιχτό παράθυρο.
Κι ο φωτογραφικός φακός αιχμαλωτίζοντας τις εικόνες, καταγράφει τον παλμό αυτής της σιωπής, την ανάσα του φωτός, το άγγιγμα του χρόνου που κυλά πάνω στις πέτρες και στα τζάμια.

Όταν τελειώνει ο περίπατος, η πόλη μοιάζει να έχει ξυπνήσει μέσα μας.
Όχι η πόλη της ημέρας, μα εκείνη η άλλη, η κρυφή, η πόλη των σκιών και των φώτων, η πόλη που θυμίζει πως κάθε νύχτα είναι ένα μικρό θαύμα φωτός μέσα στο σκοτάδι.

Υπαρξιακές αναζητήσεις – Του Δημήτρη Τσιγάρα

 Διάλογος μεταξύ Ανθρώπου και Θεού

Κάπου ανάμεσα στη σιωπή και στο άπειρο, ένας άνθρωπος υψώνει τη φωνή του προς τον ουρανό, όχι για να αμφισβητήσει, αλλά για να καταλάβει.
Και τότε… η σιωπή απαντά.

Άνθρωπος: Δεν θυμάμαι να υπέγραψα πουθενά το συμβόλαιο της ύπαρξης. Δεν με ρώτησε κανείς αν αποδέχομαι τους όρους. Κι όμως… ξύπνησα μέσα στο θαύμα και στην πληγή. «Θεέ μου, εγώ δεν σου ζήτησα ποτέ να γεννηθώ. Γιατί με καταδικάζεις να πεθάνω»;

Θεός: Κι αν δεν ήταν συμβόλαιο, αλλά πρόσκληση που έφτασε χωρίς ταχυδρόμο; Ανάθεση κι όχι συμφωνία. Εμπιστοσύνη κι όχι επιλογή.

Άνθρωπος: Ανάθεση; Εμπιστοσύνη; Χωρίς εγχειρίδιο, χωρίς οδηγίες, μόνο με τον πόνο για πυξίδα;

Θεός: Ο πόνος δεν δόθηκε για να σε οδηγεί, αλλά για να σε αφυπνίζει. Δεν σου δόθηκε για να τον υπηρετείς, αλλά για να μάθεις ότι δεν είσαι φτιαγμένος από αδιαφορία. Και η απώλεια… δεν υπάρχει για να σε αδειάζει, αλλά για να σε διδάσκει να αγαπάς χωρίς να κατέχεις.

Άνθρωπος: Κι ο θάνατος; Αν δεν είναι τιμωρία, τότε τι είναι;

Θεός: Η τελευταία σελίδα ενός βιβλίου που δεν έγραψες εσύ μα καλείσαι να το νοηματοδοτήσεις. Δεν είναι τέλος, αλλά υπογραφή. Δεν είναι ακύρωση, αλλά σφράγισμα.

Άνθρωπος: Άρα η ζωή είναι ένα «γιατί» που μου δόθηκε άλυτο;

Θεός: Κι εσύ καλείσαι να το μετατρέψεις σε «πώς». Όχι πώς να ξεφύγεις απ’ το αναπόφευκτο, αλλά πώς να το κατοικήσεις χωρίς να μικρύνει η ψυχή σου.

Άνθρωπος: Τότε γιατί με πληγώνει τόσο η σκέψη του τέλους;

Θεός: Δεν σε πληγώνει ο θάνατος. Σε πληγώνει ο φόβος ότι μπορεί να έζησες χωρίς να γεννηθείς πραγματικά. Ότι πέρασες από τον κόσμο σαν φιλοξενούμενος, όχι σαν δημιουργός θαύματος.

Άνθρωπος: Κι όταν σωπαίνεις; Όταν δεν απαντάς στις κραυγές μου;

Θεός: Δεν σωπαίνω επειδή δεν ακούω. Σωπαίνω επειδή η απάντηση δεν είναι φράση. Είναι διαδρομή. Δεν διδάσκεται, διανύεται.

Άνθρωπος: Άρα… δεν μου ζητήθηκε να γεννηθώ, αλλά αφού βρέθηκα εδώ, μου δωρίστηκε η ευθύνη να υπάρξω;

Θεός: Σου παραδόθηκε μια ιερή ελευθερία: να δώσεις δικό σου λόγο στην ύπαρξη. Να δικαιώσεις το απροειδοποίητο γεγονός της ζωής σου. Κανείς δεν σου ζήτησε άδεια για το πρώτο σου βήμα. Μα όλα τα υπόλοιπα… είναι δικά σου.

Άνθρωπος: Κι ο θάνατος; Θα είναι πάντα ο τοίχος στο τέρμα του δρόμου;

Θεός: Όχι. Θα είναι η πόρτα από όπου εξέρχεται μόνο ό,τι έχει ολοκληρωθεί. Όχι ό,τι έπαψε, αλλά ό,τι άνθισε ως εκεί που άντεχε η ανθρώπινη φύση του.

Άνθρωπος: Επομένως, δεν με καταδίκασες να πεθάνω…

Θεός: Σε εμπιστεύτηκα να ζήσεις. Γιατί μόνο ό,τι είναι θνητό γίνεται ακριβό. Μόνο ό,τι τελειώνει μπορεί να δοξαστεί. Και μόνο μια ζωή με τέλος μπορεί να σταθεί απέναντί Μου χωρίς παράπονο, μα με πληρότητα.

Άνθρωπος (χαμηλώνοντας τη φωνή, σαν προσευχή που επιτέλους συμφιλιώθηκε με τον άνεμο): Δεν σου ζήτησα να γεννηθώ… μα σε ευχαριστώ που μου έμαθες πώς να υπάρχω.

Θεός: Και αυτό είναι το μόνο συμβόλαιο που έχει ανάγκη η αιωνιότητα.

 

ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ

 

Σιωπηλό απόγευμα. Ίσως ακούγονται χαμηλά βήματα, ίσως και όχι. Μάλλον μόνο κάποια θροΐσματα και αδιευκρίνιστοι μακρινοί ήχοι χωρίς κανένα φανερό ρυθμό. Κάποιες ανάσες με διαπερνούν σαν να ψαύουν τη ράχη ενός τυμπάνου. Ανατριχίλες. Στη γωνιά σαλεύουν γάτες τεμπέλες και μισοκοιμισμένες. Κι όμως η αίσθηση ότι κάποιος έρχεται με αναστατώνει. Ξανακοιτάζω καλά γύρω-γύρω. Δεν φαίνεται τίποτα. Εκτός από το φθινόπωρο που αργοπερνά, σκορπώντας κίτρινες μαδημένες φυλλωσιές, άλλος κανένας δεν πλησιάζει.

Του Ηλία Κεφάλα

Επίσκεψη του πατέρα Δωρόθεου στο Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού – Μήνυμα αγάπης και παιδαγωγικής ευθύνης

 

Το Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού υποδέχθηκε τη Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2025 τον πατέρα Δωρόθεο Κατσαρό, έπειτα από πρόσκληση του Διευθυντή της σχολικής μονάδας. Ο ιερέας είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με εκπαιδευτικούς και μαθητές, μέσα σε ένα θερμό και ανθρώπινο κλίμα, το οποίο ανέδειξε την αξία της επικοινωνίας μεταξύ σχολείου, Εκκλησίας και κοινωνίας.

Η παρουσία του πατέρα Δωρόθεου δεν περιορίστηκε σε έναν τυπικό χαιρετισμό, αλλά εξελίχθηκε σε ουσιαστική συνάντηση διαλόγου και σκέψης, όπου κυριάρχησαν η ενθάρρυνση, η στοργή και η πνευματική καθοδήγηση. Απευθυνόμενος στα παιδιά με απλότητα και ειλικρίνεια, τόνισε τη μοναδικότητα κάθε μαθητή και τον πολύτιμο ρόλο της αγάπης στη διαμόρφωση της προσωπικότητας.

Μετά την επίσκεψη, ο πατέρας Δωρόθεος μοιράστηκε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook σκέψεις και μηνύματα με βαθύ νόημα σε σχέση με την αγωγή των παιδιών. Από τα λόγια του συγκρατούμε ορισμένες βασικές και ιδιαίτερα ουσιαστικές επισημάνσεις:

Όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε:

·         «Τα παιδιά μας δεν είναι δικά μας με την έννοια της ιδιοκτησίας», αλλά ένα δώρο που μας έχει εμπιστευθεί ο Θεός.

·         Κάθε παιδί είναι μοναδικό, με δικά του χαρίσματα και αποστολή, που δεν καλείται να εκπληρώσει τα όνειρα των ενηλίκων, αλλά να ανακαλύψει τον δικό του δρόμο.

·         Οι μεγάλοι οφείλουμε να μην τα πιέζουμε, αλλά να τα στηρίζουμε με υπομονή και αγάπη, να μην φοβόμαστε τα λάθη τους, αλλά να τους μαθαίνουμε να σηκώνονται.

·         Η μεγαλύτερη ευθύνη και ευλογία των γονιών, των εκπαιδευτικών και όλων των ενηλίκων είναι να οδηγούν τα παιδιά στην αγάπη, στην πίστη και στην καλοσύνη, όχι απλώς στην καταξίωση και την επιτυχία.

Με συγκινητικό τρόπο, ο πατέρας Δωρόθεος ανέδειξε πως:

«Το παιδί που μεγαλώνει μέσα στην αγάπη του Θεού… γίνεται άνθρωπος που μπορεί να δώσει αυτή την αγάπη και στον κόσμο.»

Η επίσκεψη άφησε ένα δυνατό αποτύπωμα στο σχολείο, υπενθυμίζοντας ότι η αληθινή παιδεία δεν αφορά μόνο τη μετάδοση γνώσεων, αλλά και τη διαμόρφωση χαρακτήρων, μέσα σε ένα περιβάλλον σεβασμού, έγνοιας και πνευματικών αξιών.

«Το χαλί της γης» - Εικόνες από την Αθήνα που μας γυρίζουν στο χωριό

 

Μια απλή βόλτα στο άλσος της γειτονιάς της στην Αθήνα στάθηκε αφορμή να ξυπνήσουν μνήμες και αισθήσεις από το χωριό. Η συγχωριανή μας, Ρούλα Σταυρέκα, με την ευαισθησία που τη χαρακτηρίζει, μας έστειλε τρεις φωτογραφίες και ένα συγκινητικό σημείωμα, θέλοντας να μοιραστεί μαζί μας μια μικρή στιγμή καθημερινής μαγείας.

«Δημήτρη, αυτές οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες σήμερα το πρωί από το άλσος της γειτονιάς μου», γράφει. «Είχα την ευκαιρία να περπατήσω πάνω στο πιο όμορφο χαλί του κόσμου – το χαλί της γης. Κοίταξε τις δροσοσταλίδες, κάνε ζουμ πάνω στα χόρτα που λαμπυρίζουν σαν μικρές μπάλες με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Έριξε πολύ βροχή χθες και σήμερα πήγα να περπατήσω εκεί και ξετρελάθηκα από την ομορφιά της πρωινής δροσούλας! Έγινα μούσκεμα, έπιανα τις δροσοσταλίδες με τα χέρια μου και μου θύμισε το χωριό. Ο πιο όμορφος περίπατος ήταν!»

Στις φωτογραφίες φαίνονται πόδια βυθισμένα μέσα σε ένα χαλί από χλωρά φυτά και τριφύλλια, λουσμένα από το πρωινό φως, καθώς και διάφορες απόψεις από το άλσος. Το βλέμμα του θεατή δεν σταματά στα παπούτσια, αλλά ταξιδεύει στο πράσινο που απλώνεται άφθονο, σχεδόν απαλό, σαν υφαντό της φύσης. Είναι εικόνες που μας υπενθυμίζουν πόσο πολύτιμες είναι αυτές οι μικρές στιγμές, όταν σταματάμε, κοιτάζουμε γύρω μας και νιώθουμε ότι η γη ανασαίνει.

Μέσα από τον σύντομο αυτό περίπατο, η Ρούλα έφερε και σε εμάς ένα κομμάτι από την πρωινή δροσιά της πόλης. Αλλά πάνω απ’ όλα, έφερε τη μνήμη του χωριού: την επαφή με το χώμα, τη μυρωδιά της βροχής και την αίσθηση πως η φύση, όπου κι αν βρίσκεται κανείς, πάντα βρίσκει τρόπο να μας θυμίζει ποιοι είμαστε.

Μικρές στιγμές. Μεγάλη ομορφιά. Και κάποιες φωτογραφίες που μας ενώνουν όλους στην ίδια ανάσα γης.

Όταν το χωριό ήταν ο κόσμος όλος

Καλοκαίρι στο Βαλτινό του 1960.
Στο κέντρο του χωριού, εκεί όπου σήμερα περνούν αυτοκίνητα και άνθρωποι βιαστικοί, τότε απλωνόταν μια μεγάλη αλάνα, άγραφη, ανοιχτή, σαν λευκή σελίδα. Η γη ήταν ακόμη χώμα, κι ο άνεμος κουβαλούσε τη μυρωδιά από στάχυα και νερό. Στο βάθος διακρίνεται το κοινοτικό κατάστημα, ταπεινό κι αθόρυβο, σαν να επιτηρεί την καθημερινότητα των χωριανών χωρίς να την ορίζει.

Μπροστά του, μια ομάδα νέων. Αγόρια με γυμνά πόδια, φθαρμένα ρούχα, μάτια φωτεινά. Στέκονται γύρω από τέσσερα ποδήλατα - πανάκριβα αποκτήματα για την εποχή, σύμβολα ελευθερίας, κύρους, αλλά και ονείρων που άρχισαν να χωρούν σε τροχούς και σε δρόμους. Τα ποδήλατα είναι οι ελπίδες τους, οι διαδρομές που θα πάρουν, το μέλλον που φαντάζονται.

Τα πρόσωπά τους -άλλα σοβαρά, άλλα χαμογελαστά- μοιάζουν να κρατούν μια υπόσχεση: «Η ζωή είναι μπροστά». Δεν ξέρουν ακόμη τι θα συναντήσουν. Δεν ξέρουν πως τα χρόνια θα περάσουν σαν καλοκαιρινός άνεμος, πως οι δρόμοι τους θα ανοίξουν και θα κλείσουν, πως κάποιοι θα φύγουν για τις πόλεις, κάποιοι για άλλες χώρες και κάποιοι θα μείνουν εκεί, στις ρίζες.

Αλλά εκείνη τη στιγμή, όλα είναι παρόν.
Το χωριό είναι παντού. Η αλάνα ορίζεται από την παιδική φαντασία, χωρίς σύνορα. Και τα όνειρα των νέων χωρούν ολόκληρα κάτω από το φως του απογεύματος.

Ένα κλικ της φωτογραφικής μηχανής, και η στιγμή φυλακίζεται για πάντα, για να μας θυμίζει κάτι που συχνά ξεχνούμε: πως υπήρξε μια εποχή όπου αρκούσε ένα ποδήλατο για να γεννηθεί ένα ταξίδι, μια παρέα για να στηριχθεί ο κόσμος, μια αλάνα για να χωρέσει όλη η ζωή.

Κι ίσως, μέσα μας, αυτή η αλάνα δεν χάθηκε ποτέ.
Ίσως ζει ακόμη όπου ανθίζουν τα όνειρα και οι ελπίδες.

Ο φθινοπωρινός Ληθαίος: Μια σιωπηλή αφήγηση νερού και χρόνου

 

Κάθε φθινόπωρο, ο Ληθαίος ποταμός μεταμορφώνεται. Το νερό κυλά με την ίδια σταθερή επιμονή, αλλά οι όχθες του αλλάζουν ρυθμό, ντύνονται με αποχρώσεις χρυσοκίτρινες, πορτοκαλιές, βαθύ πράσινες, και κάπου-κάπου με το θαμπό καφέ των πεσμένων φύλλων. Ο ποταμός γίνεται καθρέφτης εποχών, ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει στον ρυθμό της πόλης – κι όμως, μοιάζει να μην της ανήκει.

Οι φωτογραφίες της συλλογής «Ο φθινοπωρινός Ληθαίος», είναι στιγμές που αιχμαλωτίζουν την ήσυχη μετάβαση από το ρήγμα του καλοκαιρινού φωτός στη μελαγχολία της βροχής. Το ξύλινο παγκάκι, βρεγμένο και άδειο, γίνεται σύμβολο εσωτερικής παύσης: ένας τόπος που περιμένει κάποιο βλέμμα, κάποια σκέψη, έναν άνθρωπο που θα σταθεί και θα ανασάνει τη στιγμή.

Το μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι δεν είναι μόνο δρόμος για ποδήλατα και περιπάτους. Είναι και ένα νοητό ταξίδι. Ο Ληθαίος υποδέχεται αμίλητος όποιον περπατά κοντά του, σαν να του ψιθυρίζει ότι εδώ υπάρχει ένα άλλο είδος χρόνου, πιο αργό, πιο ανθρώπινο. Δεν φωνάζει για να τραβήξει την προσοχή, απλώς υπάρχει, προσκαλώντας τη ματιά να ψηλαφήσει τα σημάδια του φθινοπώρου: μια λακκούβα γεμάτη ουρανό, ένα φύλλο που επιπλέει στο ρεύμα, την υγρασία που γυαλίζει το χώμα.

Σε κάθε φωτογραφία αναδεικνύεται η συνύπαρξη φύσης και πόλης. Η γέφυρα, τα κτίρια στο βάθος, οι δρόμοι και τα αυτοκίνητα δεν αναιρούν την ποτάμια γαλήνη. Αντιθέτως, τονίζουν τον διπλό παλμό αυτού του τοπίου: εδώ το νερό δεν ξεχνά ότι κυλά, αλλά η πόλη συχνά ξεχνά να το κοιτάξει.

Το φθινόπωρο στον Ληθαίο μας διδάσκει τη σπουδαιότητα της παρατήρησης. Μας θυμίζει ότι στο πέρασμα των εποχών υπάρχει μια ταπεινή σοφία: τίποτα δεν μένει ίδιο, όμως τίποτα δεν χάνεται πραγματικά. Τα φύλλα πέφτουν, για να αφήσουν χώρο στα επόμενα. Το νερό κυλά, για να δώσει συνέχεια σε ό,τι έρχεται.

Κι εμείς, σε εκείνη τη βουβή όχθη, ίσως αντιλαμβανόμαστε πως ο ποταμός δεν καθρεφτίζει μόνο τα δέντρα. Καθρεφτίζει και τις σκέψεις μας.

Καθώς ο φθινοπωρινός Ληθαίος μπορεί να είναι και μια υπόμνηση: να σταματάμε λίγο, να βλέπουμε και να ακούμε το νερό.

Α.Ο. Βαλτινού – Α.Ο. Πιαλείας 3-1

 Επτά στα επτά και κορυφή με καρδιά πρωταθλητή!

Με χαρακτήρα, πείσμα και ανατροπή πρωταθλητή, ο Α.Ο. Βαλτινού επικράτησε 3-1 του αξιόμαχου Α.Ο. Πιαλείας και συνέχισε το εντυπωσιακό του σερί, κάνοντας το 7 στα 7 σε όλες τις διοργανώσεις, παραμένοντας σταθερά στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα.

Ο αγώνας ξεκίνησε με την ατυχία να χτυπά νωρίς την πόρτα της ομάδας του Βαλτινού, καθώς μόλις στο 1ο λεπτό ο Θάνος Γρίβας αποχώρησε τραυματίας, αναγκάζοντας τον πάγκο σε πρόωρη αλλαγή. Κι ενώ οι γηπεδούχοι προσπαθούσαν να βρουν ρυθμό, η Πιαλεία εκμεταλλεύτηκε αδράνεια στην άμυνα μετά από κόρνερ και στην πρώτη της ουσιαστική φάση στο παιχνίδι, άνοιξε το σκορ.

Η αντίδραση από την πλευρά των γηπεδούχων ήταν άμεση. Ο ΑΟΒ πήρε μέτρα στο γήπεδο, πίεσε ψηλά και δημιούργησε ευκαιρίες. Ο Νικλητσιώτης και ο Αλέξανδρος Κοθράς έφτασαν μια ανάσα από το γκολ, όμως η ισοφάριση ήρθε τελικά στο φινάλε του ημιχρόνου: στο 45′, ο Νικλητσιώτης με εξαιρετικό σουτ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα, γράφοντας το 1-1 και δίνοντας νέο παλμό στην ομάδα του πριν την ανάπαυλα.

Στο δεύτερο μέρος, το παιχνίδι εξελίχθηκε σε παράσταση για έναν ρόλο. Ο Α.Ο. Βαλτινού πίεσε ασφυκτικά, εγκλώβισε την Πιαλεία στην περιοχή της και δημιούργησε συνεχώς καταστάσεις απειλής, όμως ο τερματοφύλακας των φιλοξενούμενων πραγματοποιούσε τη μία εντυπωσιακή επέμβαση μετά την άλλη, κρατώντας ζωντανή την ομάδα του.

Η λύτρωση τελικά ήρθε στο 85ο λεπτό, όταν μετά από εκτέλεση κόρνερ, η μπάλα βρήκε σε χέρι αμυντικού και ο διαιτητής καταλόγισε αμέσως πέναλτι. Ο Αποστόλης Νικλητσιώτης ανέλαβε την εκτέλεση και με ψυχραιμία έκανε το 2-1, βάζοντας «φωτιά» στην εξέδρα και την ομάδα του μπροστά στο σκορ.

Τέσσερα λεπτά αργότερα, ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα. Στο 89′, ο Αλέξανδρος Κοθράς εκτέλεσε υποδειγματικά ένα φάουλ, η μπάλα πήρε δύσκολη τροχιά, χτύπησε σε αμυντικό στην προσπάθειά του να απομακρύνει και κατέληξε στα δίχτυα για το τελικό 3-1, σφραγίζοντας μια σπουδαία νίκη με ανατροπή.

Οι 11 και οι αλλαγές του Α.Ο. Βαλτινού:

Ντανίκας, Γιώτας, Καραλής, Αλ. Κοθράς, Σπυρόπουλος, Καμέας (Κουφονίκος), Σφυρλίδας, Γιαννόπουλος, Μουρίτσας (Μάμαλης), Νικλητσιώτης, Γρίβας (Μαντέλλος)

Ο Α.Ο. Βαλτινού απέδειξε ξανά πως διαθέτει μέταλλο, λύσεις και νοοτροπία πρωταθλητή. Παρά τις δυσκολίες, δεν έχασε ούτε στιγμή την πίστη του, έβγαλε πάθος στο γήπεδο και επιβραβεύτηκε.

Επόμενος στόχος; Να συνεχιστεί το αήττητο σερί και να παραμείνει στην κορυφή!

Μπράβο σε παίκτες, τεχνικό επιτελείο και φιλάθλους – το ταξίδι συνεχίζεται με όνειρο και φιλοδοξία!

Ηθική αντίσταση μέσα στην Κατοχή: Το Βαλτινό που έγινε φως στο σκοτάδι

Η εισήγηση του Δημήτρη Τσιγάρα στο 13ο Συμπόσιο Τρικαλινών Σπουδών - Πρόταση για την ανέγερση μνημείου τιμής

Το Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2025, στην αίθουσα του Δίδυμου Οθωμανικού Λουτρού - Μουσείου Τσιτσάνη στα Τρίκαλα, στο πλαίσιο του 13ου Συμποσίου Τρικαλινών Σπουδών του Φιλολογικού, Ιστορικού και Λογοτεχνικού Συνδέσμου (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.), ακούστηκε μία από τις πιο συγκινητικές και ουσιαστικές εισηγήσεις.

Ο ερευνητής και ομιλητής Δημήτρης Τσιγάρας δεν μίλησε απλώς για τα χρόνια της Κατοχής. Αποκάλυψε την άγνωστη, σιωπηλή πλευρά του ηρωισμού: εκείνη που δεν κρατά όπλο, αλλά ψωμί. Όχι ηρωισμός των μετώπων, αλλά ηρωισμός της ανθρωπιάς.

«Θα μιλήσω για μια απάντηση στο σκοτάδι»

Με λόγο βιωματικό, σχεδόν ποιητικό, ο κ. Τσιγάρας μετέφερε το ακροατήριο στον ζόφο του χειμώνα 1941-42. Τότε που η Ελλάδα «δεν πολιορκήθηκε μόνο από στρατούς, αλλά και από την πείνα». Τότε που 100.000 άνθρωποι χάθηκαν από ασιτία - πολύ περισσότεροι απ’ όσους έπεσαν στα πεδία των μαχών.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την εθνική νύχτα, ένα μικρό χωριό της Θεσσαλίας, το Βαλτινό Τρικάλων, έγινε φάρος ανθρωπιάς.

«Δεν είχαν περίσσευμα, είχαν έλλειψη. Δεν είχαν ασφάλεια, είχαν ανάγκη», τόνισε. Και όμως, οι κάτοικοι του χωριού, χωρίς υποχρέωση, χωρίς ανταμοιβή και χωρίς διαταγή, διέθεσαν το υστέρημά τους στα δημόσια συσσίτια, παραδίδοντας τα δικά τους σιτηρά.

Και η πράξη δεν σταμάτησε εκεί.

Με αυθόρμητο έρανο μεταξύ τους, συγκέντρωσαν 2.000 οκάδες επιπλέον σιτάρι, για να ενισχύσουν τους πεινασμένους συνανθρώπους τους.

«Δύο χιλιάδες οκάδες ανθρωπιάς.
Δύο χιλιάδες οκάδες αξιοπρέπειας.
Δύο χιλιάδες οκάδες ελπίδας», είπε χαρακτηριστικά.

Τιμή από την ίδια την Ιστορία

Την πράξη αυτή είχε αναγνωρίσει δημόσια ο τότε Νομάρχης Τρικάλων Σάββας Χώτζης, υπογραμμίζοντας πως «η Κατοχή μπορεί να κατακτά χώματα, δεν κατακτά όμως ψυχές».

Ο ομιλητής ανέδειξε την ουσία: ότι αυτή η κίνηση δεν ήταν απλώς φιλανθρωπία. Ήταν ηθική αντίσταση. Ήταν η απόδειξη ότι ακόμη και όταν όλα καταρρέουν, ο άνθρωπος μπορεί να μείνει όρθιος. Να μείνει άνθρωπος.

Πρόταση για Μνημείο στο Βαλτινό

Σε έντονα φορτισμένη ατμόσφαιρα, ο κ. Τσιγάρας, απευθυνόμενος στον παριστάμενο Πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, κατέθεσε μια πρόταση-χρέος:

«Να ανεγερθεί μνημείο στο Βαλτινό. Όχι μεγαλοπρεπές, μα αληθινό, όπως και οι άνθρωποι που τιμά».

Ένα μνημείο που:

-Θυμίζει ότι η γενναιότητα μετριέται στο μέγεθος της ψυχής,

-Διδάσκει πως «δεν σωζόμαστε κρατώντας, αλλά προσφέροντας»,

-Κάνει μνήμη, όχι για δόξα, αλλά για τιμή.

Η σχετική μελέτη, όπως αποκάλυψε, έχει ήδη εκπονηθεί και θα παραδοθεί επισήμως στην Κοινότητα, ώστε να γίνει το επόμενο βήμα.

Ένα μάθημα που ξεπερνά τα σύνορα του τόπου

Η ιστορία του Βαλτινού δεν ανήκει μόνο στο Βαλτινό.
Ανήκει στα Τρίκαλα.
Ανήκει στην Ελλάδα.
Και τελικά - ανήκει στον άνθρωπο.

Γιατί σε εκείνα τα χρόνια του σκοταδιού, κάποιοι απέδειξαν ότι η αληθινή σωτηρία δεν βρίσκεται στα οχυρά, αλλά στις καρδιές. Ότι ο μεγαλύτερος πλούτος δεν φυλάσσεται, αλλά προσφέρεται. Ότι η ιστορία της ανθρωπιάς γράφεται όχι με μελάνι, αλλά με πράξεις.

Και όπως ειπώθηκε στο τέλος εκείνης της εισήγησης, σε μια φράση που αξίζει να μείνει κι αυτή στην Ιστορία:

«Οι άνθρωποι δεν μένουν αθάνατοι για όσα κέρδισαν, αλλά για όσα χάρισαν».

Για να διαβάσετε την εισήγηση πατήστε εδώ

Το ταπεινό σπίτι και ο ίσκιος του χρόνου

 

Απέναντι από το επιβλητικό Κουρσούμ Τζαμί, ένα μικρό, σχεδόν ξεχασμένο σπίτι επιμένει να υπάρχει. Οι τοίχοι του, ραγισμένοι και φθαρμένοι, κρατούν ακόμη μέσα τους τη σιωπή μιας ζωής που πέρασε, τις ανάσες, τα βήματα, τα βλέμματα ανθρώπων που κάποτε το κατοίκησαν. Τώρα, το μόνο που του απομένει είναι η συντροφιά ενός δέντρου - που ξεπροβάλλει από τα θεμέλιά του σαν προέκταση της ψυχής του.

Το σπίτι αυτό μοιάζει με ψίθυρο μπροστά στη βροντερή αρχιτεκτονική του Τζαμιού, και όμως, ο ψίθυρος αυτός δεν σβήνει. Είναι η φωνή της ταπεινότητας απέναντι στη μεγαλοπρέπεια, της αντοχής απέναντι στη λήθη. Στέκει εκεί σαν να γνωρίζει ότι δεν έχει τίποτα πια να χάσει, και γι’ αυτό τίποτα δεν μπορεί να το τρομάξει.

Ο χρόνος περνά και το σπίτι μικραίνει, μα ταυτόχρονα μεγαλώνει μέσα στη σιωπή του. Γίνεται σύμβολο της επιμονής του ανθρώπινου μόχθου, της φτωχικής ζωής που δεν χρειάζεται επιδείξεις για να αφήσει ίχνος. Δίπλα του, το δέντρο, απλωμένο σαν προστάτης ή φίλος, κρατά τη σκιά του πάνω στα ερείπια, θυμίζοντας πως η φύση γνωρίζει να αγκαλιάζει ό,τι ο άνθρωπος εγκαταλείπει.

Κι έτσι, ανάμεσα στα χαλάσματα και στο μεγαλείο του ιερού, στέκει αυτό το ταπεινό σπιτάκι - μια μικρογραφία ζωής που αντιστέκεται, όχι με δύναμη, αλλά με αξιοπρέπεια.
Γιατί, στο τέλος, δεν είναι το μέγεθος που δίνει αξία στα πράγματα, αλλά η σιωπηλή τους ψυχή.