2ο Ποδοσφαιρικό Τουρνουά Άθλου Καλαμπάκας στη μνήμη της Χρύσας, της Θώμης και της Αναστασίας Πλακιά – Εντυπωσιακή παρουσία της Ακαδημίας ποδοσφαίρου Α.Ο. Βαλτινού - GeoGreen

 

Με ιδιαίτερη επιτυχία και βαθιά συγκίνηση πραγματοποιήθηκε το 2ο Ποδοσφαιρικό Τουρνουά που διοργάνωσε ο Άθλος Καλαμπάκας, αφιερωμένο στη μνήμη της Χρύσας, της Θώμης και της Αναστασίας Πλακιά. Το τουρνουά αποτέλεσε μια ζωντανή γιορτή του αθλητισμού, της μνήμης και της ενότητας, συγκεντρώνοντας ομάδες και παιδιά με κοινό παρονομαστή την αγάπη για το ποδόσφαιρο.

Ανάμεσα στις συμμετέχουσες ομάδες, ξεχώρισε η Ακαδημία Α.Ο. Βαλτινού - GeoGreen, η οποία έδωσε δυναμικό «παρών» με δύο τμήματα, Κ8 και Κ12, προσφέροντας εντυπωσιακές εμφανίσεις. Οι νεαροί αθλητές της Ακαδημίας αγωνίστηκαν με πάθος, ομαδικότητα και πειθαρχία, καταφέρνοντας να κερδίσουν και τα τέσσερα παιχνίδια που έδωσαν απέναντι στον Άθλο Καλαμπάκας και τον ΠΑΟΚ Γρεβενών, αποσπώντας τα εύσημα τόσο από προπονητές όσο και από τους παρευρισκόμενους γονείς και θεατές.

Η φετινή αγωνιστική χρονιά σηματοδοτεί μια ιδιαίτερα επιτυχημένη πορεία για την Ακαδημία Α.Ο. Βαλτινού - GeoGreen. Ξεκινώντας από το μηδέν, η προσπάθεια απέφερε καρπούς: σήμερα αριθμεί περίπου 40 παιδιά, τα οποία προπονούνται υπό την καθοδήγηση καταξιωμένων και έμπειρων προπονητών, με γνώμονα τη συνέπεια, τη γνώση και – πάνω απ’ όλα – την αγάπη για το παιδί και το άθλημα.

Η καθημερινή προσπάθεια, η σωστή δουλειά και η πίστη στο όραμα διαμόρφωσαν ένα ισχυρό θεμέλιο για την ανάπτυξη της ακαδημίας. Το φετινό κλείσιμο της χρονιάς επισφραγίζεται με επιτυχία και αισιοδοξία για το μέλλον.

Συγχαρητήρια σε όλους όσοι συνέβαλαν στην άρτια διοργάνωση του τουρνουά, στους αθλητές που αγωνίστηκαν με ήθος και πάθος, και στις οικογένειες που στηρίζουν διαρκώς την προσπάθεια των παιδιών. Η μνήμη της Χρύσας, της Θώμης και της Αναστασίας τιμήθηκε με τον πιο όμορφο και ανθρώπινο τρόπο: μέσα από το χαμόγελο, τη χαρά και το παιχνίδι των παιδιών.

Γιορτή λήξης και αποφοίτησης της ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού 2025

Μέσα σε κλίμα χαράς και συγκίνησης, πραγματοποιήθηκε η γιορτή λήξης του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού, η οποία ήταν αφιερωμένη στους μαθητές της Έκτης τάξης που αποφοίτησαν. Παρουσία γονέων και μαθητών, η γιορτή ξεκίνησε με τραγούδια όλων των μαθητών/τριών του σχολείου υπό την επιμέλεια του μουσικού του σχολείου κ. Γεώργιο Αγγελάκη. Οι μαθητές/τριες της ΣΤ΄ τάξης συμμετείχαν στο θεατρικό “Τα ξεφτέρια” κι ακολούθησε η τελετή αποφοίτησης της ΣΤ΄ τάξης με μια ομιλία της δασκάλας τους κυρίας Αναστασίας Κορομπίλη μέσα σε συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα, με λόγια-σκέψεις των μαθητών/τριών, οι οποίοι αποχαιρέτησαν το σχολικό περιβάλλον ανοίγοντας τα φτερά τους για το Γυμνάσιο.

Ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων ετοίμασε μπουφέ για μαθητές/τριες, εκπαιδευτικούς, γονείς-κηδεμόνες και υπήρχε αγαστή συνεργασία καθ' όλη τη σχολική χρονιά με τη σχολική μονάδα. 

Τα παιδιά της ΣΤ΄ πήραν τα δωράκια τους και ανανέωσαν το ραντεβού τους με ένα reunion σε δέκα χρόνια από σήμερα.

Καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση σε όλους!

Καλή αρχή στους μαθητές μας στο Γυμνάσιο!

Η «βόλτα» παλιά - Το νυφοπάζαρο του Βαλτινού

 

Καλοκαίρι τη δεκαετία του ΄70 στο χωριό, και το σούρουπο είχε τη δική του ιεροτελεστία: η βόλτα – το νυφοπάζαρο. Ένα ατελείωτο σουλάτσο πάνω - κάτω στον κεντρικό δρόμο, μπροστά από τα καφενεία, είχε γίνει θεσμός που ένωνε γενιές και βλέμματα.

Με τα ποδήλατα, τα μηχανάκια, τα τρακτέρ και κάπου - κάπου κανένα αυτοκίνητο έφθαναν οι νέοι από τα γύρω τα χωριά κάθε Κυριακή για τη βόλτα στο Βαλτινό. Έρχονταν από την Παπαράντζα, το Διαλεχτό, το Μέλιγο, τον Ασπρόβαλτο, την Τσιάρα, την Πηγή και από άλλα χωριά.

Η «βόλτα», ξεκινούσε από το περίπτερο του Σπύρου Παπακώστα, στη Γελαδαριά, και έφτανε μέχρι το σπίτι του Παντελή Κλιάκου. Το πήγαινε έλα άρχιζε κατά τις 7 ώρα το απόγευμα και διαρκούσε μέχρι τις 12 ώρα περίπου το βράδυ.

Κοριτσόπουλα πιασμένα χέρι – χέρι, με τα καλοσιδερωμένα φορεματάκια τους, περπατούσαν αργά, με το  νάζι και την ανεμελιά της ηλικίας τους, ενώ τα αγόρια, άλλοτε μοναχικά, άλλοτε σε μικρές παρέες παραφύλαγαν τα περάσματα, έτοιμα για κάποιο βλέμμα, ένα ντροπαλό χαμόγελο ή έναν υπαινιγμό. Κάποιες φορές τα αγόρια όταν πλησίαζαν προς τα κορίτσια, από την αντίθετη φορά, τις έκαναν «ματιά» ή τα ακουμπούσαν με τον αγκώνα τους διακριτικά αλλά με νόημα, επιδεικνύοντας έτσι την επιθυμία και το ενδιαφέρον τους για γνωριμία ή για τη δημιουργία σχέσης.

Άλλες φορές πάλι το φλέρτ γίνονταν με διάφορα χαρτάκια σημειώματα που έδιναν τα αγόρια στις κοπέλες διακριτικά να τα διαβάσουν. Πολλές φορές κάποιος ξάδερφος έπαιζε το ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα σε δυο νέους που φλερτάρανε και έτσι βοηθούσε την κατάσταση και τους έφερνε σε επαφή.

Δεν έλλειπαν βέβαια οι μικρό παρεξηγήσεις και οι τσακωμοί από τους συγγενείς που θίγονταν η τιμή και η υπόληψή τους από τα διάφορα πειράγματα.

Εκατέρωθεν του δρόμου, τα καφενεία - ψησταριές του Καστρακίδα και του Βασίλη Σταμούλη και αργότερα του Τσιατσιάβα - γεμάτα θαμώνες, σερβίριζαν σουβλάκια, κεμπάπ, κρασί μπύρες και τσίπουρα. Οι μεγαλύτεροι, με το βλέμμα να πηγαινοέρχεται από τις πιατέλες στις περαστικές κοπελιές, έριχναν χιουμοριστικά σχόλια, πότε για τα νιάτα, πότε για τους «γαμπρούς» που καραδοκούσαν. Ήταν το λαϊκό θέατρο του καλοκαιριού, όπου όλοι είχαν ρόλο και όλοι γνώριζαν τη σιωπηλή συμφωνία: να φανεί το φουστάνι, να ακουστεί το χαχανητό, να περάσει ο καιρός γλυκά, με το φλερτ, λίγο σουβλάκι και πολύ προσμονή.

Όμως τι θα ήταν εκείνο τον νυφοπάζαρο χωρίς τους ήχους του τζουκ-μποξ; Μέσα από τα καφενεία και τις ψησταριές, ξεχυνόταν στο δρόμο η μουσική της δεκαετίας του ΄70 οι λαϊκές φωνές του Καζαντίδη, του Διονυσίου, του Μητροπάνου, της Μαρινέλλας, τα χασάπικα και τα ζεϊμπέκικα που έδιναν ρυθμό στα βήματα και καρδιά στην ατμόσφαιρα.

Τα τζουκ-μποξ ακουγόταν σχεδόν ασταμάτητα, με τις δραχμές να πέφτουν η μία μετά την άλλη - επιλογές συνήθως των θαμώνων, που διάλεγαν τραγούδια για έρωτες παλιούς, για χωρισμούς, αλλά και για να «πιάσουν κουβέντα» με την απέναντι παρέα. Ήταν η εποχή που τα τραγούδια έλεγαν αυτά που δεν τολμούσαν τα βλέμματα.

Ένα «Πριν χαθεί το όνειρό μας» ή ένα «Αγριολούλουδο» γινόταν το soundtrack εκείνης της στιγμής που δυο μάτια συναντιόταν, και μέσα σε ένα καλοκαιρινό απόγευμα στο χωριό, γεννιόταν κάτι απλό, αλλά αληθινό. Οι ήχοι αυτοί μπλέκονταν με τα γέλια, τις μυρωδιές από τα ψημένα κρέατα, και το κλαγγ των πιάτων - ένας ολόκληρος κόσμος που αναστέναζε κάτω από τη ζεστή αύρα του καλοκαιρινού δειλινού.

Έτσι σιγά - σιγά και αργά το βράδυ άρχιζε να αραιώνει ο κόσμος και να τελειώνει η βόλτα, περιμένοντας την επόμενη φορά, για να ξεκινήσει ή να συνεχιστεί κάποιο φλέρτ.

Η βόλτα αυτή ήταν το κοινωνικό γεγονός του καλοκαιριού, ένα νυφοπάζαρο φτιαγμένο από νιάτα, προσδοκία και το μεράκι του χωριού να ζει και να αγαπά.

Ήταν το χωριό τότε, ένας μικρός θερινός παράδεισος, όπου κάθε βραδινή βόλτα ήταν και μία υπόσχεση.

Είναι ο Μάνος Χατζιδάκις

 

Σε κατάστημα πωλήσεων δίσκων της οδού Καραγεώργη της Σερβίας, οι πελάτες ήταν σε μια στιγμή πρόσκοποι. Και ερχόντουσαν από μακριά. Από τη Μαδαγασκάρη.

Δύο χαριτωμένα παιδιά που με πολλή συστολή, ζήτησαν να αγοράσουν δίσκους ελληνικής μουσικής.

Η πωλήτρια τους υπέδειξε μεταξύ άλλων, τα «Παιδιά του Πειραιά» αλλά οι μικροί δεν δέχτηκαν.

-Αυτόν τοn δίσκο τον ξέρουμε. Τον έχουμε και στην πατρίδα μας, είπαν.

Υπερηφάνεια η Ελληνίδα πωλήτρια για λογαριασμό της ελληνικής μουσικής.

Έκδηλη υπερηφάνεια και σ' έναν κύριο που καθότανε στο βάθος του μαγαζιού αμίλητος,

παρακολουθώντας ασκαρδαμυκτί όσα λεγόντουσαν.

Η συζήτηση συνεχίζεται. Και η διαλογή των δίσκων.

Τέλος, οι μικροί από τη Μαδαγασκάρη βρήκαν αυτό που ήθελαν.

Ένα δίσκο με τραγούδια του Χατζιδάκι.

- Πόσο κάνει;

- 200 δραχμές.

- Δεν έχουμε τόσα χρήματα.

Μας κάνετε τη χάρη να τον ακούσουμε λίγο;

Πριν η πωλήτρια απαντήσει, βεβαίως καταφατικά, μια φωνή ακούστηκε από το βάθος του μαγαζιού.

- Δώσε το δίσκο στα παιδιά, Καίτη. Θα τον πληρώσω εγώ.

Είπε μάλιστα θα τον «πληγώσω» εγώ.

Γιατί ξέχασα να πω, πως ο κύριος δεν έλεγε το «ρο».

Η προσφορά μεταφράστηκε στους δύο νέους.

- Γιατί να μας τον χαρίσει ο κύριος; Είναι τόσο πλούσιος; Μήπως είναι ο Ωνάσης; ρώτησαν με παιδική αφέλεια.

- Ο Ωνάσης, όχι. Είναι ο Μάνος Χατζιδάκις.

 

Μαρία Ρεζάν

Ηλιοβασίλεμα στο Βαλτινό. Της Μαρίας- Χριστίνας Βότσιου

 

Καθώς ο ήλιος χαμήλωνε πίσω από τη σιλουέτα του Κόζιακα, ο ουρανός άναβε σε χρώματα φωτιάς και μενεξέ. Το Βαλτινό, σιωπηλό και αγέρωχο, αγκάλιαζε την ημέρα που έσβηνε, ντυμένο στο χρώμα της προσμονής και της μνήμης.

Ένα σύννεφο, χρυσοπορφυρό, μοιάζει να υψώνει το χέρι του στον ουρανό, σαν ψίθυρος ή σαν ευχή. Η φύση, με ταπεινή μεγαλοπρέπεια, υποκλίνεται στη δύση, αφήνοντας το φως να διαχυθεί μέσα από τις γραμμές ενός απλού στύλου, ενός καλωδίου, μιας λάμπας που ακόμα δεν έχει χρειαστεί να ανάψει.

Η στιγμή δεν κρατάει πολύ — αλλά αρκεί για να μείνει μέσα σου. Όπως το βλέμμα κάποιου που σε αγγίζει χωρίς λέξεις. Όπως η ανάσα της γης πριν πέσει το σκοτάδι.

Η Μαρία -Χριστίνα Βότσιου μάς χάρισε έναν παλμό της αιωνιότητας, κλεισμένο σε μία φωτογραφία. Ένα ηλιοβασίλεμα που δεν είναι απλώς φως. Είναι ανάμνηση. Είναι ποίηση.

Εργασίες Καθαρισμού και Ευπρεπισμού στους Κοινοτικούς Χώρους του Βαλτινού – Κάλεσμα προς τους Κατοίκους για Συνεργασία

 

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες καθαρισμού και ευπρεπισμού στους κοινοτικούς χώρους του Βαλτινού, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από την Κοινότητα σε συνεργασία με τον Δήμο Τρικκαίων. Με αίσθημα ευθύνης και στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών, συνεργεία καθαριότητας προέβησαν στην κοπή χόρτων, τον καθαρισμό κοινόχρηστων σημείων και τη φροντίδα των δημόσιων χώρων, προκειμένου να διατηρηθεί η εικόνα του χωριού καθαρή και ασφαλής.

Ο πρόεδρος της Κοινότητας Βαλτινού, κ. Βάιος Τσιγάρας, απευθύνει κάλεσμα σε όλους τους κατοίκους που διαθέτουν οικόπεδα και αγροκτήματα, να φροντίσουν για την έγκαιρη κοπή των χόρτων και των κλαδιών στους ιδιόκτητους χώρους τους. Η αμέλεια σε τέτοιες ενέργειες μπορεί να δημιουργήσει σοβαρούς κινδύνους, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες, με αυξημένο τον κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς. Επιπλέον, η πυκνή βλάστηση αποτελεί εστία προσέλκυσης ερπετών, τρωκτικών και διαφόρων εντόμων, που μπορεί να γίνουν επικίνδυνα ή να προκαλέσουν ζημιές.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, οι ιδιοκτήτες οικοπέδων και αγροτεμαχίων υποχρεούνται να μεριμνούν για την αποψίλωση των χώρων τους έως τα τέλη Μαΐου κάθε έτους, με δυνατότητα επέκτασης της προθεσμίας σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η μη συμμόρφωση επιφέρει πρόστιμα και διοικητικές κυρώσεις, ενώ σε περίπτωση πυρκαγιάς, οι ιδιοκτήτες μπορεί να αντιμετωπίσουν σοβαρές ποινικές ευθύνες.

Η κοινότητα και ο Δήμος καλούν όλους τους κατοίκους να συμβάλουν με υπευθυνότητα στην προστασία της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας του χωριού. Η φροντίδα του περιβάλλοντος είναι υπόθεση όλων μας.

Γιορτή Λήξης Σχολικής Χρονιάς 2025 στο Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού

 

Με μια πανέμορφη και συγκινητική σχολική γιορτή αποχαιρέτησαν οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού τη σχολική χρονιά 2024-2025. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 13 Ιουνίου 2025, στην αυλή του σχολείου, σε ένα ζεστό και φιλόξενο κλίμα που πλημμύρισε από παιδικά χαμόγελα, χειροκροτήματα και συγκινήσεις.

Στην καλοκαιρινή αυτή γιορτή συμμετείχαν όλοι οι μαθητές του σχολείου, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο πρόγραμμα με τραγούδια, θεατρικά σκετς, ποιήματα και χορούς. Οι μικροί πρωταγωνιστές καταχειροκροτήθηκαν από τον Πρόεδρο της κοινότητας κ. Βάιο Τσιγάρα, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και τους φίλους που παρακολούθησαν με ενθουσιασμό την εκδήλωση, η οποία ήταν γεμάτη δημιουργικότητα και χαρά.

Η διοργάνωση της γιορτής έγινε με τη συνεργασία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και του διδακτικού προσωπικού του σχολείου, οι οποίοι φρόντισαν για κάθε λεπτομέρεια, ώστε να χαρίσουν στα παιδιά και στους παρευρισκόμενους μια ξεχωριστή εμπειρία. Στο τέλος της εκδήλωσης, όλοι αντάλλαξαν ευχές για καλό καλοκαίρι, με την ελπίδα η νέα σχολική χρονιά να είναι ακόμη πιο δημιουργική και γεμάτη όμορφες στιγμές.

Η εκδήλωση αυτή αποτέλεσε έναν όμορφο επίλογο μιας γεμάτης σχολικής χρονιάς και έδωσε την ευκαιρία σε όλους να θυμηθούν την αξία της σχολικής κοινότητας, της συνεργασίας και της χαράς της μάθησης.

«Πινελιές Τέχνης στην Καρδιά του Βαλτινού»

 

Η Κοινότητα Βαλτινού, με διάθεση ανανέωσης και δημιουργικής παρέμβασης στον δημόσιο χώρο, ανέλαβε μια αξιόλογη εικαστική πρωτοβουλία: την αισθητική αναβάθμιση των μονότονων μεταλλικών κιβωτίων του ΟΤΕ (γνωστά και ως ΚΑΦΑΟ). Μέσα από αυτή την πρωτοβουλία, τα κάποτε αδιάφορα ή ακόμα και ενοχλητικά για το μάτι κουτιά μετατράπηκαν σε ζωντανούς καμβάδες, γεμάτους χρώμα, φαντασία και τέχνη.

Η ζωγράφος Μαριάνθη Χαρίση ήταν η δημιουργική δύναμη πίσω από αυτή την αλλαγή. Με το πινέλο της, έδωσε νέα πνοή σε αυτά τα σημεία της γειτονιάς, μετατρέποντάς τα σε μικρά έργα τέχνης που συνομιλούν με το τοπίο και την καθημερινότητα των κατοίκων. Οι συνθέσεις της, εμπνευσμένες από τη φύση, την παράδοση και την παιδική φαντασία, προσφέρουν στιγμές χαράς και έκπληξης σε όσους τις συναντούν στον περίπατό τους.

Η δράση αυτή δεν αποτελεί απλώς καλλωπισμό. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα του πώς η τέχνη μπορεί να ενσωματωθεί στον αστικό ιστό, να δώσει χρώμα και χαρακτήρα σε ανώνυμα αντικείμενα και να ενισχύσει τη σύνδεση των πολιτών με τον τόπο τους. Η πρωτοβουλία της Κοινότητας Βαλτινού και η συμβολή της Μαριάνθης Χαρίση αποδεικνύουν ότι ακόμη και οι πιο ταπεινές επιφάνειες μπορούν να μεταμορφωθούν σε εστίες πολιτισμού και αισθητικής απόλαυσης.

Χελιδονοφωλιές - Μια εικόνα μέσα στην απλότητά της

 

Παρατηρώντας αυτή την εικόνα με μια άλλη ματιά, αναδύεται κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή σκηνή της φύσης.

Τα πουλιά δεν έχουν ανάγκη από σύνορα ή τίτλους ιδιοκτησίας. Επιστρέφουν κάθε χρόνο στο ίδιο σημείο, με πίστη στη γη που τα δέχτηκε. Και το κτίριο – ανθρώπινο δημιούργημα- τους παραχωρεί άπλετα την πλευρά του, μετατρέπεται από ψυχρή κατασκευή σε οικοδεσπότη της άνοιξης.

Μήπως τελικά η αληθινή πρόοδος είναι να μπορούμε να ζούμε πλάι στη φύση χωρίς να την υποτάσσουμε; Μήπως αυτά τα μικρά φτερωτά πλάσματα μας δείχνουν έναν πιο σοφό τρόπο να υπάρχουμε: να χτίζουμε, αλλά χωρίς να καταστρέφουμε· να ανήκουμε, χωρίς να κυριαρχούμε· να επιστρέφουμε, χωρίς να ξεχνάμε;

Η εικόνα, μέσα στην απλότητά της, γίνεται ένας καθρέφτης: όχι του τι βλέπουμε, αλλά του πώς ζούμε. Και ίσως, μια υπενθύμιση πως κάποτε –όπως τα χελιδόνια– κι εμείς ήμασταν πιο κοντά στο φως, στη ρίζα, στο σπίτι που δεν είχε τοίχους αλλά ουρανό.

Το καλοκαίρι που σημάδευε τον ουρανό

 

Ήταν καλοκαίρι. Ο ήλιος έκαιγε το ξερό χώμα και τα χόρτα είχαν κιτρινίσει στις άκρες. Στο Βαλτινό, τρία παιδιά, όλα τους με κοντομάνικα και κοντά παντελονάκια, είχαν βγει στην εξοχή, σ’ ένα είδος αποστολής που για τα μάτια τους είχε σχεδόν πολεμική σημασία: να κυνηγήσουν πουλιά με μια σφεντόνα.

Ο μεγαλύτερος, ο Βαγγέλης, κρατούσε τη σφεντόνα. Στεκόταν με τα πόδια ανοιχτά, τεντωμένος, το πρόσωπό του γεμάτο προσήλωση. Είχε εντοπίσει τον στόχο του – ένα πουλί που είχε καθίσει σε κάποιο κλαδί, αρκετά ψηλά. Είναι εκείνη η αρχέγονη επιθυμία να φτάσει κάτι που πετά – να το κατανοήσει, να το κάνει δικό του.

Δίπλα του, ο φίλος του, ο Χρυσόστομος, λίγο πιο μικρός, έδειχνε με το δάχτυλο το ακριβές σημείο, βοηθώντας τον να στοχεύσει. Το τρίτο παιδί, ο Στέργιος, καθόταν δίπλα, με τα χέρια στο στόμα, σχεδόν κρατώντας την ανάσα του. Κοιτούσε κι αυτός ψηλά, απορροφημένος, σαν να περίμενε κάτι μεγάλο να συμβεί.

Δεν υπήρχε βία στην κίνησή τους, ούτε κακία. Ήταν περισσότερο περιέργεια και μια ακατέργαστη επιθυμία να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους απέναντι στη φύση. Ένα παιχνίδι που είχε μέσα του τον ενθουσιασμό της πρόκλησης, αλλά και το αθώο λάθος του να νομίζεις πως όλα είναι διαθέσιμα, αρκεί να τα σημαδέψεις σωστά.

Ίσως να μη χτύπησαν καν το πουλί εκείνη τη μέρα. Ίσως να αστόχησαν και να ξέσπασαν σε γέλια ή να μαζεύτηκαν και γύρισαν σιωπηλοί στο σπίτι. Μα η στιγμή έμεινε: τρία παιδιά στο λιβάδι, με τα βλέμματά τους στραμμένα στον ουρανό, γεμάτα ενέργεια, ανυπομονησία, αφέλεια.

Ήταν απλώς μια καλοκαιρινή μέρα. Αλλά τέτοιες μέρες είναι που, χωρίς να το ξέρεις, καταγράφονται στη μνήμη σαν ολόκληρη εποχή.

Η νέα όψη της Κεντρικής Πλατείας Τρικάλων: Ένα στολίδι που επιστρέφει στην πόλη

 

Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια "εντατικών" εργασιών, η Κεντρική Πλατεία των Τρικάλων ετοιμάζεται να υποδεχτεί ξανά κατοίκους και επισκέπτες, πιο ανανεωμένη και σύγχρονη από ποτέ. Οι εργασίες αποπεράτωσης βρίσκονται πλέον στο τελικό τους στάδιο και σύντομα η καρδιά της πόλης θα ξαναχτυπήσει σε ένα χώρο που θα συνδυάζει λειτουργικότητα, αισθητική και περιβαλλοντική φροντίδα.

Σήμερα σημειώθηκε ένα ακόμη σημαντικό βήμα προς την πλήρη ολοκλήρωση του έργου: η υδροφόρα του Δήμου μετέφερε 40 τόνους νερού για το γέμισμα της πισίνας, όπου έχει ήδη τοποθετηθεί το εμβληματικό άγαλμα του Νικολάκη, προσδίδοντας έναν ιδιαίτερο συμβολισμό στον χώρο. Παράλληλα, τοποθετήθηκαν μικρά καλάθια και κάδοι απορριμμάτων, δείχνοντας ότι η νέα πλατεία δεν στοχεύει μόνο στο εντυπωσιακό, αλλά και στην πρακτικότητα και την καθημερινή χρήση.

Το νέο πρόσωπο της πλατείας αναμένεται να κλέψει την παράσταση. Το υδάτινο στοιχείο, με την πισίνα και τα σιντριβάνια, θα κυριαρχεί στην εικόνα, ενώ ο «κρυφός» φωτισμός που πρόκειται να τοποθετηθεί, θα δημιουργεί ένα μαγευτικό σκηνικό κατά τις βραδινές ώρες. Πρόκειται για έναν χώρο που αναμένεται να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την πόλη, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής των κατοίκων και την εμπειρία των επισκεπτών.

Η ολοκλήρωση της πλατείας σηματοδοτεί και την έναρξη μιας νέας εποχής για το αστικό κέντρο των Τρικάλων. Με τη σύγχρονη αισθητική της, τις καινοτόμες υποδομές και την έμφαση στη βιωσιμότητα, η νέα πλατεία έρχεται να ενώσει το παλιό με το καινούργιο, να προσφέρει χώρο για ξεκούραση, βόλτα, πολιτιστικά δρώμενα και, φυσικά, κοινωνική συναναστροφή.

Σε λίγες μέρες, το κοινό θα μπορεί να απολαύσει ξανά την καρδιά της πόλης – αυτή τη φορά πιο όμορφη, πιο λειτουργική και πιο φιλόξενη από ποτέ.

Ένας στρατιώτης του Μικρασιατικού Πολέμου

 

Μια φωτογραφία, ελαφρώς επιχρωματισμένη με τα χρώματα του παρελθόντος, ταπεινά και συγκρατημένα. Μπροστά της, ένας στρατιώτης του Μικρασιατικού Πολέμου, ο Κωνσταντίνος Μαγκάτος, όρθιος, μόνος, ακίνητος, σαν να στέκεται φρουρός της ίδιας της μνήμης. Η στολή του φθαρμένη από το ταξίδι του χρόνου, οι περικνημίδες, οι αρβύλες, το δίκοχο - όλα φορεμένα με τάξη, με σεβασμό, σαν να τον φωτογράφιζαν για την ιστορία κι όχι για ένα οικογενειακό άλμπουμ.

Το αριστερό του χέρι ακουμπά σταθερά στη ζώνη του - μια στάση αυτοκυριαρχίας, ίσως και περηφάνιας. Το δεξί, πίσω από το σώμα, κρυμμένο, σαν να κρατά κάτι που δεν βλέπουμε: την απώλεια, τον φόβο, τις σκιές του πολέμου. Είναι άοπλος, κι όμως, μοιάζει πιο δυνατός έτσι. Γιατί το όπλο του είναι η ίδια του η στάση – αγέρωχη, αμετακίνητη.

Το ύφος του δεν είναι πολεμικό, είναι ανθρώπινο. Περήφανο, όχι από αλαζονεία, αλλά από συναίσθηση ευθύνης. Ίσως δεν ξέρει ακόμη τι του επιφυλάσσει η ιστορία. Ίσως έχει ήδη δει περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να αντέξει. Κι όμως, στέκεται εκεί, μέσα στο στούντιο, παγωμένος στο χρόνο, για να μας θυμίζει κάτι που η μνήμη μας παλεύει συχνά να ξεχάσει: ότι πίσω από τις χρονολογίες και τις μάχες, υπήρχαν άνθρωποι. Και αυτός είναι ένας από αυτούς.

Μια εικόνα. Ένας στρατιώτης. Ένα βλέμμα που ταξιδεύει από το τότε στο τώρα - κι ίσως, κάποτε, στο πάντα.

ΛΙΤΗ ΖΩΗ

 

Ανθισμένο ρυάκι, πυκνόφυλλη συστάδα, χωματόδρομος. Με μι’ ανοιχτή αγκαλιά οι αγροί και το απόμακρο βουνό συνομιλούν με νεύματα και ψιθυρίσματα. Κι εσύ απλώς περνάς με μια αόριστα καλή διάθεση και αποφαίνεσαι ότι ήλεγξες τη ζωή σου με όλους τους επίγειους ρυθμούς, μέτρησες τα συν και τα πλην, εμπιστεύθηκες το εφικτό και αγάπησες το απλό και λιτό. Βαδίζεις ανάμεσα στις εκβλαστήσεις και κάπου-κάπου σε συνοδεύει η σκέψη ότι δεν γίνεται αλλιώς, μόλις δοθεί το σύνθημα, είσαι έτοιμος να κλείσεις το μεγάλο βιβλίο που κρέμεται στο στήθος σου. Συνήθως η τελευταία του σελίδα μένει για πάντα μισογραμμένη. Ποτέ δεν προλαβαίνουμε να βάλουμε τελεία και παύλα.

Του Ηλία Κεφάλα

Αλωνισμός στον Θεσσαλικό Κάμπο

 

Στην καρδιά του καλοκαιριού, όταν ο ήλιος γίνεται μαστίγιο και ευλογία μαζί, η πατόζα στέκει σαν θηρίο εξημερωμένο — βρυχάται και ανασαίνει σκόνη, μες στον ρυθμό μιας εποχής που δεν ξεχνά.

Τρία κορμιά σκυμμένα, με καπέλα ίσκιο απέναντι στο φως, ταΐζουν το ανεβατόρι με δεμάτια ευλογημένα· στάχυα χρυσά, θερισμένα με ιδρώτα κι ελπίδα για το ψωμί του χρόνου.

Πάνω στη μηχανή, δυο ακόμα εργάτες λύνουν τα δεμάτια σαν να ξεκλειδώνουν μνήμες — και τα ρίχνουν στο στόμιο της μεταμόρφωσης: σπυρί και άχυρο, καρπός και περίσσευμα.

Τα λουριά γυρνούν, σφιχτά δεμένα στη δύναμη του τρακτέρ· μια αλυσίδα χρόνου που ενώνει τον ιδρώτα του πατέρα με το σιτάρι του γιου.

Κι από τον λουλά, φουγάρο χωρίς φωτιά, ξεχύνεται το άχυρο σε σύννεφο πυκνό —
κίτρινο, καυτό, σχεδόν ασήκωτο, μια ατμόσφαιρα που στέκεται ανάμεσα στη ζωή και την αντοχή.

Εικόνα παλιά, σαν φωτογραφία ξεθωριασμένη στην κάμαρα της γιαγιάς· κι όμως ζωντανή, γιατί ό,τι τρέφει με κόπο και κοινό μόχθο δεν χάνεται ποτέ.

Ο θερισμός πέρασε, μα ο αλωνισμός είναι το κρίσιμο τέλος· όλο το καλοκαίρι ένας κύκλος από ήχο, σώμα, σκόνη και καρπό.

Κι αν κανείς σκύψει και αφουγκραστεί, θα ακούσει κάτω από τον θόρυβο της μηχανής, τον παλμό της γης — τον παλμό του ανθρώπου που ακόμη παλεύει να σταθεί όρθιος δίπλα στο σιτάρι που γεννά την ελπίδα.

Καλοκαίρι – Μπάνιο στη Θάλασσα – Μέτρα Προστασίας

 

Το καλοκαίρι είναι η πιο αγαπημένη εποχή του χρόνου για μικρούς και μεγάλους. Ο ήλιος, η ζέστη και οι διακοπές μάς προσκαλούν στις παραλίες, για να δροσιστούμε και να χαλαρώσουμε δίπλα στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας. Το μπάνιο στη θάλασσα δεν προσφέρει μόνο διασκέδαση, αλλά και σημαντικά οφέλη για την υγεία, όπως χαλάρωση των μυών και βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος. Όμως, για να απολαύσουμε με ασφάλεια τις καλοκαιρινές μας στιγμές, είναι απαραίτητο να τηρούμε ορισμένα βασικά μέτρα προστασίας.

Καταρχάς, η προστασία από τον ήλιο είναι ζωτικής σημασίας. Φοράμε πάντα αντηλιακό με υψηλό δείκτη προστασίας (SPF), το ανανεώνουμε κάθε δύο ώρες και αποφεύγουμε την έκθεση στον ήλιο τις ώρες αιχμής, από τις 12 το μεσημέρι έως τις 4 το απόγευμα. Ένα καπέλο, γυαλιά ηλίου και ένα ελαφρύ μπλουζάκι προσφέρουν επιπλέον προστασία.

Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε τους κανόνες ασφαλείας μέσα στο νερό. Δεν κολυμπάμε ποτέ με γεμάτο στομάχι, αποφεύγουμε τις απότομες βουτιές και προσέχουμε τα ρεύματα ή τις απότομες αλλαγές βάθους. Παιδιά και άτομα που δεν γνωρίζουν καλό κολύμπι πρέπει πάντα να επιτηρούνται ή να φορούν ειδικά βοηθήματα πλευστότητας.

Τέλος, σημαντικό είναι να μένουμε ενυδατωμένοι, πίνοντας άφθονο νερό και αποφεύγοντας την υπερβολική έκθεση στη ζέστη. Η καλοκαιρινή διασκέδαση γίνεται ακόμα καλύτερη όταν προτεραιότητα έχει η υγεία και η ασφάλειά μας.

Ας απολαύσουμε λοιπόν το καλοκαίρι και το μπάνιο στη θάλασσα με υπευθυνότητα, για να δημιουργήσουμε όμορφες και ξέγνοιαστες αναμνήσεις!

Ο λαϊκός ποιητής με τη σημαία

 

Ήταν ένας άνθρωπος μικρός στον θόρυβο του κόσμου, μα μεγάλος στις σκιές του. Ο Βασίλης.
Γεννημένος το ΄48, σε ένα χωριό του κάμπου – εκεί που η γη μιλάει τραχιά και τα στάχυα ξέρουν από κόπο. Δεν έμαθε πολλά γράμματα· ίσα που έφτασε μέχρι την Τετάρτη τάξη. Μα έμαθε νωρίς αυτήν την άγρια, τη σκονισμένη, τη φτωχή σοφία, που σου χαράζει βαθιές ρυτίδες πριν την ώρα σου.

Παντρεύτηκε τη Βάια, γυναίκα καρτερική, και απέκτησαν δυο παιδιά.
Τα παιδιά ξενιτεύτηκαν στη Γερμανία – εκεί όπου δεν ανθίζει η μυρωδιά του βασιλικού,
μα φυτρώνει η ανάγκη στα τσιμέντα.

Ο Βασίλης κύλησε στη ζωή όπως το ποδήλατό του στους δρόμους της πόλης:
με τριξίματα, με ταχύτητα άλλοτε και άλλοτε σκουντουφλώντας.
Έκανε φυλακές, πάλεψε με εθισμούς και σιωπές,
μιλούσε λίγο —έγραφε περισσότερο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του βρήκε στέγη σε μια κοινωνική δομή του Νοσοκομείου της πόλης.

Ένα δωμάτιο, μια κουβέρτα, μια τηλεόραση, και λίγες φωτογραφίες κολλημένες στον τοίχο με σελοτέιπ. Και το πιο πολύτιμο: ένα μπλοκάκι με στίχους.
Εκεί κοντά στα εβδομήντα, άρχισε να γράφει ποιήματα. Ή όπως εκείνος τα έλεγε: «στίχους από την καρδιά». Τα δημοσίευε σε τοπικές εφημερίδες.

Με ένα ποδήλατο παλιό, που στο πίσω μέρος ανέμιζε μια ελληνική σημαία,
γύρναγε την πόλη. Έμοιαζε με ιππότη άλλων καιρών.
Όχι γιατί είχε πανοπλία, μα γιατί είχε απομείνει μόνος,
κι ο κόσμος δεν του χρώσταγε πια τίποτα.

Εκείνη την περίοδο, εγώ είχα μια ιστοσελίδα, μια ηλεκτρονική εφημερίδα.
Μου ζήτησε να τον φιλοξενήσω. Του έκανα ένα μικρό αφιέρωμα.
Μα οι στίχοι του, όσο κι αν έσταζαν ειλικρίνεια,
δεν ταίριαζαν με τη θεματολογία μου.
Γι’ αυτό του έφτιαξα έναν δικό του χώρο: ένα blog, ένα καταφύγιο.
Εγώ του διαχειριζόμουν τις αναρτήσεις.
Μου έφερνε χειρόγραφα, τα περνούσα,
του τύπωσα και κάρτες με τη διεύθυνση, να τις μοιράζει. Τις μοίραζε περήφανος, σαν προσκλήσεις σε συναυλία σιωπής.

Μια μέρα σταμάτησε μπροστά στο γραφείο μου με το ποδήλατο και μου είπε ήρεμα:
– Ο γιατρός είπε πως έχω καρκίνο.
Δεν τον πίστεψα. Ή δεν ήθελα να τον πιστέψω. Μου φάνηκε ακμαίος, όπως πάντα –

σαν δέντρο που δεν πρόλαβε να γείρει.

Μια εβδομάδα μετά, σταμάτησε ένα ταξί.
Κατέβηκε ο Βασίλης.
Μου παρέδωσε μια βαλίτσα.
«Εδώ μέσα είναι όλα τα γραφόμενά μου.
Σε φακέλους. Κάθε φάκελος και ο παραλήπτης του.
Θα πεθάνω. Εσύ να τα μοιράσεις. Σε εμπιστεύομαι.»

Έφυγε. Για το νοσοκομείο.
Δεν τον ξαναείδα.
Πέθανε την Πέμπτη 25 Απριλίου του 2019, στα 71 του.

Στο blog του ανάρτησα την τελευταία του ανάρτηση:

Απεβίωσε ο Βασίλης, ο λαϊκός ποιητής, την Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 σε ηλικία 71 ετών.
Ο Βασίλης έγραφε και δημοσίευε στίχους στον τοπικό Τύπο των Τρικάλων και στην παρούσα ιστοσελίδα, η οποία αποτελεί πλέον έναν χώρο μνήμης και προσωπικής παρακαταθήκης έτσι όπως ακριβώς τον ήθελε εκείνος.
Καλό ταξίδι, Βασίλη.

Η βαλίτσα έμεινε στο γραφείο μου σχεδόν ένα χρόνο.
Όταν ήρθαν τα παιδιά του, με άδεια από τη Γερμανία, τους την έδειξα.
Δεν τους ενδιέφερε.
Βρήκα κάποτε την αδερφή του.
Μετανάστρια κι εκείνη. Της την έδωσα.
Της έδωσα, ουσιαστικά, την τελευταία του λέξη.

Και ίσως κάπου, σε έναν άλλο ουρανό
ένας άνθρωπος με ποδήλατο, με μια σημαία στην πλάτη και ένα μπλοκάκι στην τσέπη,
να συνεχίζει να γράφει.

Όχι για την πατρίδα, αλλά για την ποίηση που δεν ζητά διδακτορικά – μονάχα ψυχή.

 

Δ.Τ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΚΔΡΟΜΗΣ

 

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει ημερήσια εκδρομή την Κυριακή 29 Ιουνίου 2025 στην Ιερά Μονή Κάτω Ξενιάς στον Αλμυρό Βόλου.

Κατά την επίσκεψη στην Ιερά Μονή, θα υπάρχει η δυνατότητα να γνωρίσετε την ιστορία της, να προσκυνήσετε και να απολαύσετε τη γαλήνη του μοναστηριακού περιβάλλοντος.

Στη συνέχεια, θα γίνει η μετάβαση στην πόλη του Αλμυρού, όπου θα υπάρχει ελεύθερος χρόνος για βόλτα, φαγητό ή καφέ.

Η αναχώρηση θα γίνει το πρωί από την πλατεία του χωριού στις 7:30 π.μ.

Τιμή συμμετοχής 18 ευρώ. Πληρωμή απαραίτητη για κατοχύρωση θέσης.

Τηλ. επικοινωνίας: 6947644861 και 6989465792.
Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής, μπορείτε να απευθύνεστε στα μέλη του Δ.Σ.