Το Πάσχα

Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Ιδιαίτερη λαμπρότητα είχε πάντα η ελληνική πασχαλιά τα χρόνια εκείνα στο χωριό. Το Πάσχα, σύμφωνα με την Εκκλησία, είναι η μεγαλύτερη γιορτή και το μεγαλύτερο πανηγύρι του ελληνικού λαού και της χριστιανοσύνης, γενικά: «εορτή εορτών και πανήγυρις έστιν πανηγύρεων» ακούμε στο πολύ ωραίο αναστάσιμο τροπάριο (τίποτε δε μου άρεσε περισσότερο στην εκκλησία όσο τα αναστάσιμα τροπάρια). Έτσι το ξέρει κι ο λαός, γιατί έτσι το βίωσε τα παλαιότερα ωραία χρόνια. Έτσι το ζήσαμε και όλοι εμείς οι παλιότεροι στο χωριό.

«Φως Αναστάσεως λαμπρόν λαμπρυθώμεν λαοί».

Άσπρες λαμπάδες, άσπρα σαν το γάλα ασβεστωμένα τα σπίτια, ασπρισμένοι κι οι κορμοί των δένδρων τους, τα πάντα ασπροβολούσαν κι άστραφταν από την καθαριότητα, γι αυτό και το Πάσχα στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας λέγεται Λαμπρή. Γι αυτό όλα τις μέρες αυτές λέγονται έτσι: λαμπριάτικες λαμπάδες, λαμπριάτικο τσουρέκι, λαμπριάτικα φορέματα. Επίσης λαμπριάτικα αυγά (τα κόκκινα), λαμπριάτικο αρνί (άσπρο, βαμμένο κόκκινο στην πλάτη). Και, βεβαίως, σ’ όποιο σπίτι γιορτάζει ο Λάμπρος ή η Λαμπρινή (Λάμπρω), ο Πασχάλης, ο Αναστάσιος, η Αναστασία, εκεί τα πράγματα γίνονται λαμπρότερα.

Την εποχή αυτή συντελείται το θαύμα της φυσικής αναγέννησης, και η ανάσταση, μέσα στο ανοιξιάτικο τοπίο και μέσα σε μια φύση αιώνια παραδοσιακή, παίρνει την εγκόσμια, την ανθρώπινη διάστασή της και γίνεται σύμβολο ελπίδας και λυτρωμού τόσο αναγκαίου στις μέρες μας, μέσα σε έναν κόσμο απελπιστικά σκληρό, ταραγμένο και αλλοπρόσαλλο. Μακριά από τον ασφυκτικό κλοιό της καθημερινής μέριμνας η ελληνική άνοιξη σαλπίζει το θείο μήνυμά της και η θεία ανάσταση αναθερμαίνει τις κατακουρασμένες ψυχές των ανθρώπων. Το φως της ανάστασης αντιμάχεται τη βαρβαρότητα των καιρών μας.

Όλη λοιπόν αυτήν η λαμπριάτικη ατμόσφαιρα τη νιώθαμε πιο πολύ στο χωριό, κοντά στη φύση. Τα μεγαλοβδομαδιάτικα και πασχαλιάτικα λουλούδια του κήπου: ζουμπουγιές (ζουμπούλια), σπαθιά, αγιόκλημα, καρυοφύλλια, τραντάφλα και κατόφλα αλλά και του αγρού και του λιβαδιού τα λουλούδια: ίτσια, μαργαριτούλες, φεγγαράκια, πιπιρούνες, ακόμα και οι άσχημες γαλατσίδες. Όλα αυτά θυμίζουν και μυρίζουν πασχαλιά.

Απεβίωσε ο Αθανάσιος Στεφ. Βαγγελός

Απεβίωσε την Κυριακή 1 Απριλίου 2018, ο συγχωριανός μας Αθανάσιος Βαγγελός, σε ηλικία 84 ετών. 

Ο Αθανάσιος Βαγγελός (Χριστάκος) του Στεφάνου και της Αικατερίνης, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1934. Με την γυναίκα του Ευαγγελία απόχτησαν δύο παιδιά. Την Στεφανία και την Αικατερίνη. Η κηδεία θα γίνει σήμερα 2 Απριλίου 2018 στις 5:30 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

«Εξ αντιθέτου» γνησιότητα

Του Χρήστου Γιανναρά

Μ​​ε αφορμή τη Μεγαλοβδομάδα που ξεκινάει σήμερα, αξίζει να διερωτηθεί κανείς πώς και γιατί συντηρούμε οι άνθρωποι τόσα νεκρά κελύφη κάποιων άλλοτε ζωντανών (πλούτου ζωής) θησαυρισμάτων. Όχι μόνο θεσμοποιημένες γιορτές, αποστραγγισμένες από κάθε εμπειρία εόρτιας χαράς. Συντηρούμε και σαν τάχα «πολιτική», θεσμοποιημένα βρωμερά παιχνίδια ακόρεστης εξουσιολαγνείας και ευτελέστατου ναρκισσισμού. Λογαριάζουμε σαν «γάμο», στυγνές συμβάσεις χρησιμοθηρίας ή εξισορρόπησης ορέξεων. Εξωραΐζουμε σαν τάχα «παιδεία», έναν χρηστικό εξοπλισμό με πληροφορίες εξυπηρετικές βιοποριστικής αποτελεσματικότητας. Και πάει λέγοντας.

Γεννάει νέκρα και πολύ βασανισμό αυτή η υποκατάσταση της αλήθειας και της ζωής από νεκρά κελύφη. Δεν το καταλαβαίνουμε οι πολλοί, υπνωτισμένοι από ηδονικά παραισθησιογόνα. Ακόμα και ο ιδεολογικός εξωραϊσμός της δραματικής απώλειας γεννιέται και θεσμοποιείται ερήμην μας σαν «υπεραναπλήρωση» (overcompensation λένε οι ψυχολόγοι) της στέρησης.

Ίσως το «κλειδί» των κοσμογονικών αλλαγών είναι το ανεπίγνωστο πέρασμα από τη σχέση στη χρήση και η ευκολία που η χρήση γίνεται εξουσιασμός, κυριαρχία. Για να είναι αποτελεσματική η χρήση των υλικών δεδομένων, πρέπει να τα «σεβαστεί» ο άνθρωπος, δηλαδή να σχετιστεί μαζί τους, όχι να τα κυριαρχήσει – για να ανάψεις το λαδολύχναρο ή τη φωτιά στο τζάκι, είναι απαραίτητο να προσαρμοστείς στις ιδιαιτερότητες των υλικών, να παραιτηθείς από τη δική σου προτίμηση ή ευκολία, να «βγεις» (ελευθερωθείς) από τις προτεραιότητες του εγώ.

Μόλις πριν από εκατόν πενήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αγροτικής κοινωνίας ζούσαν αυτή την ανεπίγνωστη αυτοπαραίτηση, την ελευθερία από το εγώ, αυτονόητα, αυθόρμητα, χωρίς την παραμικρή αίσθηση κατορθώματος και αξιομισθίας. Ήξεραν τη σχέση από την πρακτική της καθημερινότητας, γι’ αυτό και μπορούσαν να γιορτάσουν και να ερωτευθούν. Φυσικά, οι εκ των υστέρων αυτές πιστοποιήσεις είναι μόνο ενδεικτικές, φωτίζουν την πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν ισοπεδώνουν εξομοιωτικά το παρελθόν.

Με αντίστοιχη ενδεικτική εικονολογία θα μπορούσαμε να πούμε ότι, στις σημερινές κοινωνίες μας, ένα παιδί μεγαλώνει με ψευδαισθήσεις ατομοκεντρικής παντοδυναμίας, με εμπειρίες όχι σχέσης, αλλά επιβολής, κυριαρχίας: Πατάει ένα κουμπί και έχει φως, ένα άλλο κουμπί και έχει θερμότητα, ένα τρίτο, τέταρτο, πέμπτο και έχει μουσική, εικόνα, πληροφορία. Δεν ξέρει να σχετίζεται, ξέρει να εντέλλεται και να εισπράττει άμεση ικανοποίηση των επιθυμιών του.

Γι’ αυτό και το σημερινό παιδί, όταν φτάσει η ώρα του να ερωτευθεί, δεν ξέρει, όπως δεν ξέρει και να γιορτάσει. Νομίζει ότι επειδή το θέλει, θα πατήσει ένα κουμπί και θα του χαριστεί ο έρωτας, δηλαδή η αμοιβαιότητα, επομένως η γιορτή. Το κεντρικό κουμπί για όλα (ο γενικός διακόπτης) είναι το «δικαίωμα», η μαγική λέξη της εποχής μας, το «άμπρα - κατάμπρα» της Νεωτερικότητας. Το «δικαίωμα» είναι η κάρτα ελεύθερης εισόδου στα πάντα, αλλά εισόδου μοναχικής, σε βίο ανέραστο και γι’ αυτό ανέορτο, σε νομοτελειακή μοναξιά.

Βραβεύθηκαν οι τακτικότεροι αναγνώστες-μαθητές της Δημοτικής βιβλιοθήκης Τρικάλων. Μεταξύ αυτών και 4 από το Βαλτινό

Οι σαράντα δύο τακτικότεροι για το 2017, μαθητές-αναγνώστες της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Τρικάλων βραβεύτηκαν το βράδυ της Παρασκευής, 30 Μαρτίου 2018, σε μια λιτή τελετή στον χώρο της Δημοτικής βιβλιοθήκης, στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου.

Μεταξύ των βραβευθέντων υπάρχουν και 4 μαθητές από το Βαλτινό. Η Κολοβελώνη Ευαγγελία του Αθανασίου, Δ΄ Δημοτικού, ο Κολοβελώνης Βασίλειος του Αθανασίου Α΄ Γυμνασίου, η Παπακώστα Αφροδίτη του Μιχαήλ Β΄ Γυμνασίου και ο Παπακώστας Παύλος του Μιχαήλ, Δ΄ Δημοτικού.

Η βράβευση των τακτικότερων αναγνωστών ήταν επιβράβευση, επιδοκιμασία της φιλαναγνωσίας των μαθητών-μελών της και λειτουργεί και ως έμμεσο και παράπλευρο κίνητρο για την ενίσχυση και ανάπτυξη της αναγνωστικής συμπεριφοράς του παιδιού και του εφήβου.

Στην εκδήλωση βράβευσης η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Χρυσάνθη Τσιαμπαλή, μίλησε για την επίδραση του λογοτεχνικού βιβλίου στην ολόπλευρη καλλιέργεια των παιδιών. Επίσης σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε η Διευθύντρια Β/θμιας Εκπαίδευσης νομού Τρικάλων Βάσω Κάκλα, ενώ τα βραβεία στους μαθητές απένειμε η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Τρικκαίων Έφη Λεβέντη.

Αναλυτικά οι μαθητές που έλαβαν τα βραβεία, ως οι τακτικότεροι αναγνώστες της Δημοτικής βιβλιοθήκης Τρικάλων είναι οι:

Μανωλοπούλου Αθανασία του Ιωάννη και της Αγορίτσας Δήμου Υακίνθη του Ιωάννη & της Ευαγγελίας Βελέντζα Γλυκερία του Ηλία & της Ευαγγελίας Σαμαρά Δανάη του Νικολάου & της Κατερίνας Τεντολούρη Φωτεινή του Δημητρίου & της Χαρούλας Σιακαβάρας Κωνσταντίνος του Θεοδώρου & της Σωτηρίας Ζαμπούρα Μαρία – Ηλιάνα του Σωτηρίου & της Αικατερίνης Νταμάγκας Θεόδωρος του Ζήση & της Eλένης Καρανίκα Αθανασία του Θεοδώρου & της Μαρίας Παπακώστα Αφροδίτη του Μιχαήλ & της Κων/νας Παπακώστας Παύλος του Μιχαήλ & της Κων/νας Τασιούλα Παρασκευή του Βαϊου & της Βασιλικής Καταραχιάς Γεώργιος του Δημητρίου & της Μαρίας Γούλα Ελένη του Δημητρίου & της Αφροδίτης Κοπάδη Ελισάβετ του Δημητρίου & της Ευαγγελίας Μπουρσιάνη Κατερίνα του Ευαγγέλου & της Μαρίας Καρανίκα Βασιλική του Θεοδώρου & της Μαρίας Κοπάδης Άγγελος του Δημητρίου & της Ευαγγελίας Μπουρσιάνης Κων/νος του Ευαγγέλου & Μαρίας Κοπάδης Αναστάσιος του Δημητρίου & της Ευαγγελίας Καλαντζή Μαρία του Παναγιώτη & της Ευαγγελίας Αμπατζίδης Δημήτρης του Λαζάρου & της Ελένης Μπριάζη Στυλιανή – Μαρία του Ευριπίδη & της Αναστασίας Κολοβελώνη Ευαγγελία του Αθανασίου & της Αλεξάνδρας Αντωνίου Κατερίνα του Νικολάου & της Μαρίας Μπαρτζιώκα Γεωργιάνθη του Αθανασίου & της Δέσποινας Παπαγιαννούλα Ελένη του Βασιλείου & της Παναγιώτας Παπαγιαννούλας Γιώργος του Βασιλείου & της Παναγιώτας Νημάς Ευάγγελος του Νικολάου & της Σοφίας Παπαγιαννούλας Κων/νος του Βασιλείου & της Παναγιώτας Τασιούλας Δημήτρης του Βαϊου & της Βασιλικής Μπουρνάζος Απόστολος του Δημητρίου& της Γεωργίας Καλαντζή Ελένη του Δημητρίου & της Ευθυμίας Μανούρα Στεφανία του Θεοφάνη & της Γεωργίας Νταλούκα Ασπασία του Παναγιώτη & της Μαρίας Σιακαβάρας Κων/νος του Ιωάννη & της Μαρίας Καλαντζή Κων/να του Παναγιώτη & της Ευαγγελίας Λιανός Γιώργος του Ευαγγέλου & της Δήμητρας Σπιρολλάρι Ιοάνι του Θανάση & της Ελόνα Κούτσια Ελένη του Στυλιανού & της Ευαγγελίας Κούτσιας Νικόλαος του Στυλιανού & της Ευαγγελίας Κολοβελώνης Βασίλειος του Αθανασίου & της Αλεξάνδρας

Ξεθωριασμένες εικόνες του χωριού «Ο καραγκιόζης»

Τότε όλα ήταν καλά και ωραία. Υπήρχε νιότη, χρώμα παντού και λουλούδια.

Εμείς τα παιδιά μαθαίναμε τους μήνες από το κάρπισμα των δένδρων.

Στις αλάνες του χωριού που στις άκρες τους φύτρωναν τσουκνίδες, βούζια και βάτια παίζαμε μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό, αλλά και καραγκιόζη.

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν η δεύτερη χρονιά που ξαναπαίζαμε καραγκιόζη.

Είχαμε μάθει απ’ έξω όλη τη διαδικασία, από τους πλανόδιους καραγκιοζοπαίχτες, που κατά καιρούς περνούσαν από το χωριό κι έδιναν παραστάσεις.

Σκαρώναμε λοιπόν, κι εμείς τις δικές μας χάρτινες φιγούρες, φτιάχναμε με ξύλα, βούζια και νάιλον σακούλες τον μπερντέ μας, βρίσκαμε και δυο κεριά για το φωτισμό και με λίγη πρόβα ήμασταν έτοιμοι για την παράσταση.

Εγώ, πιο τολμηρός και πιο παθιασμένος για τέτοιου είδους πράγματα είχα αναλάβει να ενσαρκώνω τις άψυχες φιγούρες, μιμούμενος όσο μπορούσα τις διάφορες φωνές των ηρώων πίσω από τον μπερντέ.

Ο Παγουτάς είχε αναλάβει μαζί με τον Πράτα να κάνουν τους τελάληδες στις γειτονιές του χωριού. Είχαν κατασκευάσει τις αυτοσχέδιες «μοτοσικλέτες τους» με ξύλινες βέργες, πάνω στις οποίες δένανε από ένα συρμάτινο ημικύκλιο και το στολίζανε με διάφορα λουλούδια. Έκαναν πως τις καβαλίκευαν και μιμούμενοι με το στόμα τους τον ήχο της μοτοσικλέτας, έκαναν, πως γκάζωναν και ξαμολιούνταν ξυπόλυτοι στους χωματένιους δρόμους του χωριού, φωνάζοντας:

«Απόψε στο χωριό θα δείτε τον καραγκιόζη, ο Μεγαλέξανδρος και το καταραμένο φίδιιι!!!».

Πολλές φορές χάζευα, και χαιρόμουνα, βλέποντας τον Πράτα να χώνεται σε κάτι λακκούβες του δρόμου γεμάτες κουρνιαχτό και να κάνει δήθεν πως βουλιάζει. Έβαζε τότε όπισθεν, μαρσάριζε, σπινάριζε, ξαναμαρσάριζε και μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι της φαντασίας, συνεπαρμένος, δεν καταλάβαινε ούτε ο ίδιος πως, από μοτοσικλέτα, κατέληγε να οδηγεί τρακτέρ.

Στο τέλος ήταν από πάνω μέχρι κάτω γεμάτος κουρνιαχτό.

Έτσι λοιπόν το σούρουπο, αφού η γειτονιά μάθαινε για την παράστασή μας, αρχίζαμε και παίζαμε τις διάφορες ιστορίες του καραγκιόζη, στους λιγοστούς μας θεατές, που συνήθως αποτελούνταν από γυναίκες και παιδιά.

Συγκίνηση και θαυμασμός στην προβολή των δύο ταινιών

Συγκίνηση και θαυμασμός ήταν τα συναισθήματα που κυριάρχησαν στην χθεσινή προβολή των δύο ταινιών στην αίθουσα του κινηματογράφου του Μύλου Ματσόπουλου. Τα εικονογραφημένα διηγήματα, που οι ιστορίες τους διαδραματίζονται σε ένα κοινό τόπο σημείο αναφοράς, στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού, έφεραν στην επιφάνεια μνήμες και βιώματα, που λίγο πολύ έχουν βιωθεί από πολλούς ανθρώπους.

Μια αποτύπωση του κλίματος της βραδιάς μας δίνει ο Δημήτρης Παδιός στην ιστοσελίδα του http://trikalain.gr/entyposiasan-trikalino-koino-oi-dyo-tainies-mikroy-mikoys-toy-sympoliti-dimitri-tsigara/

Στις 7:30 και 9:00 ώρα, σήμερα το βράδυ, η προβολή των δύο ταινιών, στο Μύλο Ματσόπουλου

«Το πρώτο της ζωής μου ταξίδι» & «Ο μικρός βοσκός στο δάσος της Παναγίας»

Λίγες σκέψεις για τις ταινίες μικρού μήκους

Πολλές φορές ένοιωσα την ανάγκη να μπορούσα να ζήσω, έστω και για μια μέρα μόνο, στο παρελθόν. Να περπατήσω αόρατος ανάμεσα στο πλήθος, να παρατηρήσω τα πάντα, να ρουφήξω εικόνες, να δω, να μυρίσω, ν' αγγίξω!

Άπιαστο όνειρο, θα μου πείτε. Αλλά να, που βρέθηκε τρόπος να εκπληρωθεί αυτός ο πόθος. Με την παρατήρηση, τη μνήμη, τη φαντασία, καταγράφηκαν, σχεδιάστηκαν και συντέθηκαν σε ένα έργο, όλα εκείνα τα στοιχεία του παρελθόντος που απαιτούνταν έτσι ώστε, κατά κάποιο τρόπο, να γίνουν βίωμα.

Παρατηρώντας την εκδημία των πολλών γνωστών και φίλων μου, την θεαματική αλλαγή στα ήθη και στην ζωή, θέλησα να αφήσω το δικό μου ίχνος, να μεταφέρω στους νεότερους την αντικειμενική καταγραφή της καθημερινότητας, της γιορτής, της σχόλης. Να καταγράψω δηλαδή, εμπειρίες και βιώματα από το πανηγύρι του χωριού, και από τον εναγώνιο αγώνα της επιβίωσης των ανθρώπων, στους χώρους εργασίας. Να περάσω στην αθανασία το πλήθος των φίλων μου, των γνωστών μου, των οικείων μου, των συγχωριανών, που ζούσαν στο χωριό μου, το Βαλτινό και το έδιναν χρώμα, ζωντάνια και παλμό.

Και μαζί με αυτούς να δώσω βήμα και υπόσταση σε κάθε λαϊκό τύπο, στον αγρότη, στον κτηνοτρόφο, στον επαγγελματία, στον μικροπωλητή, στον οργανοπαίχτη, στον χορευτή, και σε κάθε μορφή που έκανε το χωριό μοναδικό.

Οι περισσότεροι δεν ζούνε πια. Όμως ζούνε βαθιά μέσα μας και όπως λένε κι οι στίχοι του Διονύση Σαββόπουλου:

                                  «Αν κάνεις μια βουτιά στον εαυτό σου

                                    δεν θα βρεις μόνον εσένα,

                                    αλλά όλους τους άλλους

                                    τους μικρούς και τους μεγάλους

                                    γιατί ο χρόνος είναι ένας

                                    και δεν πέθανε κανένας».

Οι ταινίες αυτές, εκτός από φόρο τιμής στους προγόνους και στον τόπο, αποτελούν και την υπεράσπιση των αξιών που μας κληροδότησαν. Αξίες που νοηματοδοτούν τη ζωή και προσφέρουν μια πηγή ευτυχίας.

Με βαθιά ενσυναίσθηση για τον τόπο, την προσφορά, τη συνέχεια.

Δημήτρης Τσιγάρας

Το βραχιολάκι του Μάρτη

Πέρασε και ο Μάρτης χωρίς να το καταλάβουμε. Βροχερός και συννεφιασμένος στο σύνολό του φέτος, με λίγη ηλιοφάνεια, θα μας αποχαιρετήσει σε λίγες ημέρες.

Με αυτόν τον καιρό ξεχάσαμε να βάλουμε και «Μάρτη»…

Σύμφωνα με το έθιμο, την 1η του Μάρτη, πολλοί είναι εκείνοι που φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον Μάρτη ή Μαρτιά, για να τους προστατεύει από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, που είναι ιδιαίτερα βλαβερός, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες. Ο Μάρτης προφυλάσσει επίσης, από τα κουνούπια και τους ψύλλους και ακόμα απομακρύνει τις αρρώστιες και άλλα κακά, όπως πιστεύεται, σύμφωνα με την παράδοση του τόπου μας.

Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι. Σε μερικές περιοχές ο Μάρτης φοριέται στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σαν δαχτυλίδι για να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του.

Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στα ανθισμένα κλαριά ή στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους ή το καίνε με το αναστάσιμο φως του Πάσχα.

Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Θεός - Ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη Γη για να πάρει μέρος σε μια γιορτή. Τον απήγαγε, όμως, ένας δράκος, με αποτέλεσμα να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι.

Μια ημέρα ένας νεαρός, μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε τον δράκο και απελευθέρωσε τον Ήλιο, φέροντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και το αίμα του -λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι. Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη όλοι οι νεαροί να πλέκουν το «Μάρτη», με κόκκινη κλωστή που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα.

Δυο πρωτότυπες ταινίες στον Δημοτικό Κινηματογράφο Τρικάλων για το Βαλτινό

Λίγα λόγια για την υπόθεση των έργων

«Το πρώτο της ζωής μου ταξίδι»

Είναι ένα ταξίδι πηγαιμού και επιστροφής με μια διανυκτέρευση, με εναλλαγές, με εμπειρίες και γνώσεις. Μια αφήγηση της διαδικασίας τέλεσης του πανηγυριού που αποτυπώνει το ξετύλιγμα της ζωής, που έχει να κάνει με την αρετή του πραγματισμού και της ευχαρίστησης που προσφέρουν τα απλά πράγματα.

Τόπος και κόσμος κατοικημένοι από την οικονομία και την απλότητα, μισό αιώνα πριν. Μιας εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί, αλλά που άφησε πίσω της, αναλλοίωτο το στίγμα μιας λιτής και απέριττης ζωής.

Η επιστροφή στο παρελθόν γίνεται δια μέσω της περσόνας του μικρού ταξιδιώτη που διεκδικεί τα όνειρά του.

Το ξετύλιγμα των αναμνήσεων ξεκινάει με την προετοιμασία για το πανηγύρι, ακολουθεί η διαδρομή, η άφιξη, ο χώρος και η διαδικασία τελέσεως του πανηγυριού, η διανυκτέρευση, η δεύτερη ημέρα του πανηγυριού και η επιστροφή με τις εντυπώσεις και τη σχέση του μικρού ταξιδιώτη με τον παππού, ο οποίος μεταλαμπαδεύει τη θυμοσοφία του στον εγγονό του.

Η γνώση για το μικρό ταξιδιώτη είναι το σημαντικότερο απόκτημα στη ζωή.

Η σχέση με τον παππού του, ο θαυμασμός του λόγου και της θυμοσοφίας του, τον στιγματίζουν, αν και κάποιες φορές διακατέχεται από την αμφιταλάντευση ανάμεσα στην προτροπή του παππού: «για την τήρηση του μέτρου» και την προσταγή του Καζαντζάκη: «Φτάσε όπου δεν μπορείς».

«Ο μικρός βοσκός στο δάσος της Παναγίας»

Δεν υπάρχει ζωή χωρίς προβλήματα και δυσκολίες.

Το ζητούμενο είναι η αντιμετώπισή τους. Η πρόβλεψη, η εκτίμηση των καταστάσεων και η εξεύρεση των λύσεών τους.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορεί κανείς να ξεπεράσει τις δυσκολίες, τις κρίσεις, τα «χτυπήματα», τις βροχές, τις μπόρες της ζωής.

Ο μικρός βοσκός στο δάσος της Παναγίας, μας δίνει ένα τέτοιο παράδειγμα αντιμετώπισης της δυσκολίας.

Την ώρα που φυλάγει τα πρόβατα και ταυτόχρονα απολαμβάνει το παιχνίδι του στην κούνια, την ώρα που προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και να φτάσει, να ακουμπήσει με τα πόδια του τον ουρανό, του 'ρχεται η πρώτη ψιχάλα βροχής στο μέτωπο. Η μπόρα ξεσπά. Η ώρα της αναμέτρησης με τον εαυτό του έρχεται. Η καταιγίδα αντιμετωπίζεται και οι ζημιές αποκαθίστανται. Μετά τη μπόρα βγαίνει πάλι ο ήλιος.

Η αντιμετώπιση της καταιγίδας είναι το κεντρικό μήνυμα της ταινίας, στη νομοτέλεια της ζωής, που ο άνθρωπος περνάει τον βίο του ανάμεσα στο «Δόξα σοι ο Θεός «και στο «Βόηθα Παναγιά μου».

Είναι αναπόφευκτο, πάντα στη ζωής μας να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις. Πάντα θα υπάρχουν οι βροχές και οι μπόρες. Μας το επισημαίνει και ο Ποιητής μας, Ηλίας Κεφάλας με το ποίημά του:

                                              Όλο βροχές

                    «Πότε γεννήθηκα, πότε έγινα παιδί

                    Κι όλο να βρέχει μέσα μου, να βρέχει

                    Πότε μεγάλωσα πότε ανδρώθηκα

                    Κι όλο να βρέχει μέσα μου, να βρέχει

                    Και πότε γέρασα κι ήρθε στα μάτια μου αχλή

                   Κι όλο να βρέχει μέσα μου, να βρέχει».

Tην Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018, στις 7:30 μ.μ. και στις 9:00 μ.μ. στην αίθουσα κινηματογράφου του Μύλου Ματσόπουλου, στα Τρίκαλα

Σενάριο - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσιγάρας

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Η επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 στο Βαλτινό

Με κάθε επισημότητα γιορτάστηκε και φέτος η Εθνική Επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 στο Βαλτινό, καθώς στη μεγάλη διπλή γιορτή, της Εθνικής Παλιγγενεσίας και της Ορθοδοξίας με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου είναι ημέρα κατάνυξης και απόδοσης της οφειλόμενης τιμής στους αγωνιστές του 1821 και σε όλους εκείνους τους επώνυμους αλλά και ανώνυμους ήρωες, που κράτησαν στην καρδιά τους άσβεστη τη φλόγα του ξεσηκωμού και αγωνίστηκαν προκειμένου να υπερασπιστούν τα ιδανικά, τις αρχές και τις αξίες του έθνους μας.

Η επέτειος της 25^ης Μαρτίου 1821, αποτελεί μια ασίγαστη υπενθύμιση του πάθους και της γενναιότητας της ελληνικής ψυχής, της αποφασιστικότητας, της τόλμης και της αυτοθυσίας των Ελλήνων. Ταυτόχρονα αποτελεί και παράδειγμα της μεγάλης δύναμης του έθνους μας όταν καταφέρνουμε να αγωνιζόμαστε για τον κοινό σκοπό με σύμπνοια και ομόνοια. Στη σημερινή δύσκολη συγκυρία για την Ελλάδα μας, είναι και ημέρα ευθύνης προς την πατρίδα, προς τη σημερινή αλλά και τις επόμενες γενιές.

Οι εκδηλώσεις απόδοσης τιμής ξεκίνησαν με τον εκκλησιασμό και τη δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού. Ακολούθησε στο χώρο της κεντρικής πλατείας, η επιμνημόσυνη δέηση από τον πατέρα Κωνσταντίνο Ζαχαράκη και η κατάθεση στεφάνων από τους εκπροσώπους των τοπικών αρχών και της μαθητικής κοινότητας.

Τους Ήρωες του 1821 τίμησαν καταθέτοντας στεφάνια στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, παρουσία μαθητών, καθηγητών, διευθυντών των σχολείων του Βαλτινού και πλήθους κόσμου, ο αντιδήμαρχος Τρικκαίων κ. Χρήστος Μπούρας, ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού κ. Δημήτρης Σταμούλης, εκπρόσωποι σχολείων, φορέων και συλλόγων.

Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με την παρέλαση των μαθητικών τμημάτων.

ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Θὰ σοῦ φέρω πάχνες τῆς Θεσσαλίας
ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ (1830-1886)

Στὴ θέση τῆς χαμένης θάλασσας
Ἁπλώνονται πεδιάδες ὑπερβατικὲς
Ἐδῶ πλέον ζοῦμε
Μέσα σὲ πάχνες καὶ κρυφὰ νερὰ
Σὰν ἀποδέκτες διαλεχτοὶ
Τῆς οὐράνιας γαλήνης

Ἐδῶ πλέον ζοῦμε
Ἀνάμεσα σὲ ρίζες
Καὶ μίσχους θαυμαστοὺς
Ὅπως ἀνάμεσα σὲ πνεύματα
Αἰώνιων μορφῶν
Ποὺ ψιθυρίζουν λέξεις καὶ ἀριθμοὺς
Στὴν πρόθυμη ἀκοή μας

Ἐδῶ ἐπιμένουμε νὰ ζοῦμε
Ἀθεράπευτα μοναχοὶ
Ἐμβολιασμοὶ τοῦ μάταιου
Ἐραστὲς τοῦ διηνεκοῦς
Ἀμάραντα ἐκβλαστήματα τῆς θλίψης

Του Ηλία Κεφάλα (ανέκδοτο)

Μνήμες από τη ζωή στο χωριό «Το χαντάκι»

Του Χάρη Αγγελή

Το χωράφι πέρα στις Χαλκιές κρατούσε νερό. Έπρεπε να ανοιχθεί χαντάκι, πριν ακόμα πιάσουν οι πολλές βροχές και πνίξουν το σιτάρι.

Πήρε ο πατέρας το λισγάρι και το φτυάρι και ξεκίνησε πρωί- πρωί για το χωράφι. Αργότερα θα πήγαινε κι η μάνα. Αφού τακτοποίησε τα ζωντανά, γελάδια, γουρούνια, κότες, γομάρια και παιδιά, ετοίμασε το κολατσιό για τον πατέρα. Ένα καρβέλι ψωμί, τέσσερα μεγάλα κρομμίδια,  αλάτι δεμένο σε μια άκρη στο μεσάλι και μια φέτα τυρί στο κλειδοπίνακο.  Νερό θα έπαιρνε στο γκιούμι, περνώντας από το αρτεσιανό, που βρίσκονταν στον Κάναλο και ήταν στον δρόμο της.

Τα μάζεψε όλα αυτά στον τρουβά, πήρε και το γκιούμι και ξεκίνησε.

Από κοντά κι εγώ.

«Μάνα θα έρθω κι εγώ», της είπα.

«Είναι μακριά παιδάκι μου, θα αποστάσεις».

«Δεν αποσταίνω, εδώ δεν έχω τι να κάνω, όλα τα μικρά παιδιά  πήγανε σχολείο.

«Καλά, αφού θες, άντε πάμε».

«Μάνα, δώσε μου το γκιούμι να το κουβαλήσω εγώ».

«Αχ! Βρε αντράκι μ’ βιάζεσαι να μεγαλώσεις, έλα πάρ’ το. Άδειο όπως είναι θα τα καταφέρεις να το κουβαλήσεις, μετά, όταν θα το γεμίσουμε θα το πάρω εγώ».

Μπροστά η μάνα, πάντα ξυπόλυτη, με τις φαρδιές πατούσες, διάλεγε το δρόμο να μην πατάει στις λάσπες, από πίσω εγώ θαυμάζοντας και παρατηρώντας τη μάνα, έκανα τα ίδια. Κάποια στιγμή φτάσαμε στο χωράφι.

Στο χωράφι ο πατέρας είχε σκάψει το μισό χαντάκι. Το λισγάρι μυτερό και κοφτερό χώνονταν στο λασπωμένο χώμα, το ΄κοβε  και στη συνέχεια απίθωνε τη λισγαριά ανάποδα στο καβαλάρι. Μετά, με το φτυάρι μάζευε τα ψιλοχώματα και τα απίθωνε και αυτά. Ενδιάμεσα έβαζε βάτους κομμένους για να πιάσουν και να φυτρώσουν την άνοιξη. Έτσι θα γίνονταν φράχτης απροσπέλαστος για τα ζώα και θα προστατεύονταν τα σπαρτά. Ύστερα έσκαβε άλλο όροφο πιο βαθύ, ώσπου έφτανε μέχρι τη μέση του.

Σκληρή δουλειά και κοπιαστική. Ήταν όμως απαραίτητη για την καλή σοδειά και την προστασία της. Μόνο σε ένα μικρό μέρος δεν έσκαβε καθόλου, γιατί έπρεπε να περνάει το αλέτρι και τα ζώα με το κάρο. Αυτή ήταν η αμαξκή, όπως τη λέγανε και φράζονταν με ξύλα από λισιές ή κομμένες τρικοκιές, για να εμποδίζεται η είσοδος των ξένων ανθρώπων και των άλλων ζώων.

«Καλώς το παλικάρι μας!» είπε ο πατέρας μόλις με είδε. «Ήρθε η ώρα να ξεκουραστούμε», είπε, απευθυνόμενός, τάχα σοβαρά στη μάνα.

«Έλα πιάσε το φτυάρι και βγάλε το χώμα».

Για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Η κρίση, βούτυρο στο ψωμί του ποιητή

Η ​​Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η ιδέα ανήκει στον ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες και να οριστεί συγκεκριμένη ημέρα γι’ αυτόν τον εορτασμό. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε πριν από είκοσι χρόνια, το 1998 στην Αθήνα, στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά. Το 1999 ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο εκτελεστικό συμβούλιο του Οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η Γαλλία, η Ιταλία, η Τυνησία και άλλες χώρες της Μεσογείου υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε.

Η ποίηση, η καλή ποίηση, μας συνδέει με την αλήθεια από την οποία είμαστε αποκομμένοι ως κοινωνία, ως χώρα, ως συλλογικότητες, ως άτομα. Είμαστε αποκομμένοι, όπως όταν κόβουμε τη γλώσσα κάποιου για να μη μιλά ή τα χέρια για να μη γράφει επειδή μας ενοχλούν τα λόγια του ή τα γραπτά του.

Η ποίηση, για να μπορεί να συγκινεί τον μέσο άνθρωπο, θα πρέπει να καθρεφτίζει τις αντιφάσεις και τους παραλογισμούς του σύγχρονου κόσμου. Οτι ο πλανήτης Γη δεν πάει καλά δεν χρειάζεται μεγάλη φιλοσοφία για να το αντιληφθεί κανείς. Αρκεί μια ματιά να ρίξουμε τριγύρω: ο νεολαϊκισμός σε έξαρση: στην Αμερική ένας ζοφερός νάρκισσος δισεκατομμυριούχος έχει αναλάβει να εκπροσωπεί τη μεσαία τάξη και τα λαϊκά στρώματα, πολεμώντας τις «πολιτικές ελίτ». Στην Ιταλία ένας εξηνταβελόνης μισογύνης δισεκατομμυριούχος πιθανόν να μοιραστεί με την άκρα δεξιά την εξουσία. Στη Ρωσία ένας χαρισματικός εθνικιστής που δεν φημίζεται ως υπερασπιστής της ελευθερίας του Τύπου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει πάρει μονότερμα το τιμόνι της χώρας του. Πολλές χώρες και όχι μόνο η Ελλάδα, δεν είναι πια κανονικές χώρες.

Ο κόσμος μοιάζει με άδειο κέλυφος. Ο μισός πλανήτης είναι οργισμένος κατά της πολιτικής του ηγεσίας. Γίνονται εκλογές και οι κάλπες καταλύουν τη δημοκρατία, αφού οι εκλεγμένοι ηγέτες εκτρέπονται. Το ένα τέταρτο του πλανήτη τελεί υπό συνεχή βιασμό λόγω φτώχειας, εμφυλίων συρράξεων, πολέμων, κοινωνικών αναταραχών και λόγω έλλειψης ζωτικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι οικονομικές ελίτ, με διάφορα γεωπολιτικά προσχήματα, δεν διστάζουν να αιματοκυλούν χώρες, έθνη και λαούς προς χάριν ιδίων συμφερόντων.

Ασφαλώς η ποίηση δεν είναι το διαγνωστικό κέντρο του ψυχισμού του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά σκοπός της είναι, κατά τον Πολωνό ποιητή Τσέσλαφ Μίλος, «να μας θυμίζει πόσο δύσκολο είναι να παραμείνει κανείς ο εαυτός του». Γιατί μόνο αν φύγουμε από τον ατομισμό και την ιδιοτέλεια μπορούμε να ανακαλύψουμε την ποίηση την αληθινή που λυτρώνει, που μας βγάζει από τα αδιέξοδα, που μας εξανθρωπίζει και μας οδηγεί στη χαρά που κρύβει μέσα της τον φόβο και την απελπισία.

Προβολή κινηματογραφικών ταινιών που αφορούν στο Βαλτινό

Την Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018 στις 7:30 μ.μ. στην αίθουσα του Δημοτικού Κινηματογράφου, του Μύλου Ματσόπουλου, στα Τρίκαλα, θα προβληθούν δύο πρωτότυπες ταινίες μικρού μήκους με τίτλους: «Το πρώτο της ζωής μου ταξίδι» και «Ο μικρός βοσκός στο δάσος της Παναγίας».

Πρόκειται για εικονογραφημένα διηγήματα του Δημήτρη Τσιγάρα, που οι ιστορίες τους διαδραματίζονται σε ένα κοινό τόπο σημείο αναφοράς, στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού.

Σενάριο - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσιγάρας

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Σε περίπτωση αυξημένης προσέλευσης κοινού θα γίνει και δεύτερη προβολή στις 9:00 ώρα.

Πώς είχαν φανταστεί το μέλλον οι άνθρωποι 100 χρόνια πριν;

Μια συλλογή εικονογραφήσεων του προηγούμενου αιώνα αποκαλύπτει τις μεγάλες προσδοκίες και μερικές καταπληκτικά επιτυχημένες προβλέψεις.

Είναι πραγματικά συναρπαστικό να βλέπει κανείς τι προβλέψεις έκαναν 100 χρόνια πριν οι άνθρωποι για το μέλλον. Τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας που οι Γάλλοι καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν εκείνη την εποχή, είναι πραγματικά εντυπωσιακά και μερικά έχουν τρομακτικές ομοιότητες με τη σημερινή εξέλιξη της ζωής, της τεχνολογίας και της επιστήμης. Άλλα πάλι είναι τόσο υπερβολικά, που ακόμη και σήμερα φαντάζουν αδύνατα ή τουλάχιστον υπερφιλόδοξα. 

Όλες οι εικονογραφήσεις που βλέπετε είναι από το 1899, 1900, 1901 και 1910. Αρχικά κυκλοφορούσαν σαν κάρτες στα πακέτα τσιγάρων και στη συνέχεια έγιναν καρτ ποστάλ. 
Η συλλογή όλων των έργων είναι γνωστή ως En L'An 2000 (In the Year 2000) και μερικά από τα έργα φέρουν την υπογραφή του Jean March Cote.

Ταξιδιωτικές εντυπώσεις. «Το γεφύρι της Παλαιοκαρυάς»

 Επιβλητικό και όμορφο το γεφύρι της Παλαιοκαρυάς με τους 2 τεχνητούς καταρράκτες στέκεται εκεί από τον 16ο αιώνα. Πρόκειται για ένα μονότοξο πέτρινο γεφύρι μήκους 26 μέτρων. Ο καταρράκτης πίσω από το γεφύρι έχει ύψος 12 μέτρων και το νερό που πέφτει δημιουργεί μία πανέμορφη εικόνα που προκαλεί δέος κι ομορφιά. Ο ποταμός που περνά από το σημείο λέγεται «Παλαιοκαρίτης».

Το επισκέφτηκα πολλές φορές αυτό το γεφύρι, με τους θεαματικούς καταρράκτες του. Σε μια πρόσφατη επίσκεψή μου, επέλεξα κάποιες οπτικές γωνίες, και το φωτογράφισα. Δοκίμασα στη συνέχεια και έκανα τις εικόνες ασπρόμαυρα σκίτσα, με μολύβι και πενάκι, δίνοντας έτσι μια άλλη οπτική διάσταση στο θέμα.

Μαζί με κάποια πληροφοριακά στοιχεία που σας παραθέτω, σας συνιστώ να το επισκεφτείτε και να απολαύσετε τη μαγεία που αποπνέει.

Το γεφύρι της Παλαιοκαρυάς συνέδεε την Θεσσαλία με την Ήπειρο και αποτελούσε μια πολυσύχναστη διαδρομή εκείνης της εποχής, φυσικά σήμερα δεν χρησιμοποιείται. Τα φυσικά και τεχνικά στοιχεία, άψογα εναρμονισμένα με το φυσικό περιβάλλον γύρω του αποτελούν στο σύνολό τους, ένα μνημείο της φύσης. Το γεφύρι πλαισιώνουν απότομοι ψηλοί βράχοι με αρκετή χαμηλή βλάστηση αλλά και δένδρα. Μπροστά από το γεφύρι της Παλαιοκαρυάς υπάρχει άπλωμα, χώρος που προσφέρεται για αναψυχή ή σύντομη διαμονή στο χώρο. Αρκετές οικογένειες και φυσιολάτρες επιλέγουν το χώρο αυτό για τις ανοιξιάτικες εξορμήσεις στη φύση ή ακόμα και για να γευματίσουν υπαίθρια.

Για να επισκεφθείτε το πέτρινο γεφύρι πρέπει να ακολουθήσετε τη διαδρομή από Πύλη Τρικάλων προς Στουρναρέικα. 

Η πρώτη πόλη της Ελλάδας που αποκτά την πρωτοποριακή τεχνολογία Παρουσιάστηκε και ο σχεδιασμός για τη γεωργία ακριβείας με τη χρήση τεχνολογίας

Ο Δήμος Τρικκαίων είναι από την Πέμπτη 15 Μαρτίου 2018 ο πρώτος Δήμος της Ελλάδας με τεχνολογία 5G. Στο Δημαρχείο Τρικκαίων υπογράφτηκε προγραμματική συμφωνία ανάμεσα στον Δήμο, τη Γενική Γραμματεία Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης και την e-trikala ΑΕ, προκειμένου σε 4 μήνες να υλοποιηθούν όλα τα έργα και τα Τρίκαλα να είναι πρότυπο και σε αυτόν τον τομέα.
Ταυτοχρόνως, ο Δήμος Τρικκαίων ετοιμάζει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα γεωργίας ακριβείας (smartfarming) στο πλαίσιο του «Σχεδίου Ασκληπιός» για τα φαρμακευτικά φυτά και τον πρωτογενή τομέα γενικότερα.

Το 5G

Η σημερινή υπογραφή της προγραμματικής συμφωνίας αφορά στη σταδιακή μετατροπή των Τρικάλων σε μία πρότυπη πόλη 5G-Ready. Αυτό θα γίνει με την εκπόνηση μελέτης και την εφαρμογή πιλοτικού έργου δωρεάν εγκατάστασης πιλοτικού δικτύου 5G στην πόλη των Τρικάλων. Οι λύσεις τις οποίες θα προσφέρει στους πολίτες, ονομάζονται Λύσεις Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης και αφορούν σε:

1. Έξυπνη Στάθμευση

2. Έξυπνο Φωτισμό

3. Ασύρματη Πρόσβαση στο Διαδίκτυο

4. Συλλογή και Ανάλυση Δεδομένων

5. Λύσεις εξυπηρέτησης του πολίτη και των επιχειρήσεων.

Οι εργασίες για τη θέση σε λειτουργία των συστημάτων του Πιλοτικού έργου εκτιμάται ότι θα διαρκέσουν, κατά προσέγγιση, 4 μήνες από την υπογραφή της προγραμματικής συμφωνίας.

Η υλοποίηση του έργου αναλύεται σε 4 φάσεις:
Α) Μελέτη εφαρμογής, διάρκειας ενός (1) μήνα.
Β) Υλοποίηση, διάρκειας τριών (3) μηνών.
Γ) Πιλοτική λειτουργία, διάρκειας ενός (1) μήνα).
Δ) Παραγωγική λειτουργία και δωρεάν συντήρησης, διάρκειας ενός (1) έτους.
Τα συστήματα θα λειτουργήσουν πλήρως, στα επίπεδα διαθεσιμότητας και ασφαλείας που θα οριστούν κατά τη μελέτη εφαρμογής, χωρίς κόστος.