Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Το Πάσχα


Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Ιδιαίτερη λαμπρότητα είχε πάντα η ελληνική πασχαλιά τα χρόνια εκείνα στο χωριό. Το Πάσχα, σύμφωνα με την Εκκλησία, είναι η μεγαλύτερη γιορτή και το μεγαλύτερο πανηγύρι του ελληνικού λαού και της χριστιανοσύνης, γενικά: «εορτή εορτών και πανήγυρις έστιν πανηγύρεων» ακούμε στο πολύ ωραίο αναστάσιμο τροπάριο (τίποτε δε μου άρεσε περισσότερο στην εκκλησία όσο τα αναστάσιμα τροπάρια). Έτσι το ξέρει κι ο λαός, γιατί έτσι το βίωσε τα παλαιότερα ωραία χρόνια. Έτσι το ζήσαμε και όλοι εμείς οι παλιότεροι στο χωριό.
«Φως Αναστάσεως λαμπρόν λαμπρυθώμεν λαοί».
Άσπρες λαμπάδες, άσπρα σαν το γάλα ασβεστωμένα τα σπίτια, ασπρισμένοι κι οι κορμοί των δένδρων τους, τα πάντα ασπροβολούσαν κι άστραφταν από την καθαριότητα, γι αυτό και το Πάσχα στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας λέγεται Λαμπρή. Γι αυτό όλα τις μέρες αυτές λέγονται έτσι: λαμπριάτικες λαμπάδες, λαμπριάτικο τσουρέκι, λαμπριάτικα φορέματα. Επίσης λαμπριάτικα αυγά (τα κόκκινα), λαμπριάτικο αρνί (άσπρο, βαμμένο κόκκινο στην πλάτη). Και, βεβαίως, σ’ όποιο σπίτι γιορτάζει ο Λάμπρος ή η Λαμπρινή (Λάμπρω), ο Πασχάλης, ο Αναστάσιος, η Αναστασία, εκεί τα πράγματα γίνονται λαμπρότερα.


Την εποχή αυτή συντελείται το θαύμα της φυσικής αναγέννησης, και η ανάσταση, μέσα στο ανοιξιάτικο τοπίο και μέσα σε μια φύση αιώνια παραδοσιακή, παίρνει την εγκόσμια, την ανθρώπινη διάστασή της και γίνεται σύμβολο ελπίδας και λυτρωμού τόσο αναγκαίου στις μέρες μας, μέσα σε έναν κόσμο απελπιστικά σκληρό, ταραγμένο και αλλοπρόσαλλο. Μακριά από τον ασφυκτικό κλοιό της καθημερινής μέριμνας η ελληνική άνοιξη σαλπίζει το θείο μήνυμά της και η θεία ανάσταση αναθερμαίνει τις κατακουρασμένες ψυχές των ανθρώπων. Το φως της ανάστασης αντιμάχεται τη βαρβαρότητα των καιρών μας.
Όλη λοιπόν αυτήν η λαμπριάτικη ατμόσφαιρα τη νιώθαμε πιο πολύ στο χωριό, κοντά στη φύση. Τα μεγαλοβδομαδιάτικα και πασχαλιάτικα λουλούδια του κήπου: ζουμπουγιές (ζουμπούλια), σπαθιά, αγιόκλημα, καρυοφύλλια, τραντάφλα και κατόφλα αλλά και του αγρού και του λιβαδιού τα λουλούδια: ίτσια, μαργαριτούλες, φεγγαράκια, πιπιρούνες, ακόμα και οι άσχημες γαλατσίδες. Όλα αυτά θυμίζουν και μυρίζουν πασχαλιά.


Αλλά και κάποια δέντρα του κήπου και της εξοχής έρχονται να συμπληρώσουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα και να δώσουν την ομορφιά και τη μοσχοβολιά τους στην Πασχαλιά. Ανθισμένες κυδωνιές και μηλιές, πασχαλίτσες και κουτσοπιές. Χωρίς αυτά τα λουλούδια είναι αδύνατο να στολίσουν τα καλάθια τους οι Λαζαρίνες και τα παιδιά (τα αγόρια) στο «Μαυροσούρανο» (Μαύρος ουρανός). Χεριές λουλούδια θα κρατήσουν οι γριές για να παν στον επιτάφιο, χειρίτσες με λίγα απ’ αυτά τα λουλούδια θα κρατήσουν τα μικρά τα παιδιά για την πασχαλιάτικη φωτογραφία στον περίβολο της εκκλησίας, στο σεργιάνι. Και βέβαια την ημέρα του Πάσχα η μυρουδιά όλων αυτών των λουλουδιών θα ανακατευτεί με την τσίκνα του ψημένου αρνιού και του κρασιού. Αυτές οι μυρουδιές, το τραγούδι και τα όργανα στο απογευματινό σεργιάνι-πριν την εκκλησία- οι φορεσιές, οι όμορφοι νέοι χαράχτηκαν βαθιά στη μνήμη εμάς των μεγαλυτέρων, οι οποίοι δεν καταλαβαίνουμε τίποτε από το σημερινό Πάσχα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

επικοινωνιστε μαζι μας