Είναι ο Μάνος Χατζιδάκις

 

Σε κατάστημα πωλήσεων δίσκων της οδού Καραγεώργη της Σερβίας, οι πελάτες ήταν σε μια στιγμή πρόσκοποι. Και ερχόντουσαν από μακριά. Από τη Μαδαγασκάρη.

Δύο χαριτωμένα παιδιά που με πολλή συστολή, ζήτησαν να αγοράσουν δίσκους ελληνικής μουσικής.

Η πωλήτρια τους υπέδειξε μεταξύ άλλων, τα «Παιδιά του Πειραιά» αλλά οι μικροί δεν δέχτηκαν.

-Αυτόν τοn δίσκο τον ξέρουμε. Τον έχουμε και στην πατρίδα μας, είπαν.

Υπερηφάνεια η Ελληνίδα πωλήτρια για λογαριασμό της ελληνικής μουσικής.

Έκδηλη υπερηφάνεια και σ' έναν κύριο που καθότανε στο βάθος του μαγαζιού αμίλητος,

παρακολουθώντας ασκαρδαμυκτί όσα λεγόντουσαν.

Η συζήτηση συνεχίζεται. Και η διαλογή των δίσκων.

Τέλος, οι μικροί από τη Μαδαγασκάρη βρήκαν αυτό που ήθελαν.

Ένα δίσκο με τραγούδια του Χατζιδάκι.

- Πόσο κάνει;

- 200 δραχμές.

- Δεν έχουμε τόσα χρήματα.

Μας κάνετε τη χάρη να τον ακούσουμε λίγο;

Πριν η πωλήτρια απαντήσει, βεβαίως καταφατικά, μια φωνή ακούστηκε από το βάθος του μαγαζιού.

- Δώσε το δίσκο στα παιδιά, Καίτη. Θα τον πληρώσω εγώ.

Είπε μάλιστα θα τον «πληγώσω» εγώ.

Γιατί ξέχασα να πω, πως ο κύριος δεν έλεγε το «ρο».

Η προσφορά μεταφράστηκε στους δύο νέους.

- Γιατί να μας τον χαρίσει ο κύριος; Είναι τόσο πλούσιος; Μήπως είναι ο Ωνάσης; ρώτησαν με παιδική αφέλεια.

- Ο Ωνάσης, όχι. Είναι ο Μάνος Χατζιδάκις.

 

Μαρία Ρεζάν

Ηλιοβασίλεμα στο Βαλτινό. Της Μαρίας- Χριστίνας Βότσιου

 

Καθώς ο ήλιος χαμήλωνε πίσω από τη σιλουέτα του Κόζιακα, ο ουρανός άναβε σε χρώματα φωτιάς και μενεξέ. Το Βαλτινό, σιωπηλό και αγέρωχο, αγκάλιαζε την ημέρα που έσβηνε, ντυμένο στο χρώμα της προσμονής και της μνήμης.

Ένα σύννεφο, χρυσοπορφυρό, μοιάζει να υψώνει το χέρι του στον ουρανό, σαν ψίθυρος ή σαν ευχή. Η φύση, με ταπεινή μεγαλοπρέπεια, υποκλίνεται στη δύση, αφήνοντας το φως να διαχυθεί μέσα από τις γραμμές ενός απλού στύλου, ενός καλωδίου, μιας λάμπας που ακόμα δεν έχει χρειαστεί να ανάψει.

Η στιγμή δεν κρατάει πολύ — αλλά αρκεί για να μείνει μέσα σου. Όπως το βλέμμα κάποιου που σε αγγίζει χωρίς λέξεις. Όπως η ανάσα της γης πριν πέσει το σκοτάδι.

Η Μαρία -Χριστίνα Βότσιου μάς χάρισε έναν παλμό της αιωνιότητας, κλεισμένο σε μία φωτογραφία. Ένα ηλιοβασίλεμα που δεν είναι απλώς φως. Είναι ανάμνηση. Είναι ποίηση.

Εργασίες Καθαρισμού και Ευπρεπισμού στους Κοινοτικούς Χώρους του Βαλτινού – Κάλεσμα προς τους Κατοίκους για Συνεργασία

 

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες καθαρισμού και ευπρεπισμού στους κοινοτικούς χώρους του Βαλτινού, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από την Κοινότητα σε συνεργασία με τον Δήμο Τρικκαίων. Με αίσθημα ευθύνης και στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών, συνεργεία καθαριότητας προέβησαν στην κοπή χόρτων, τον καθαρισμό κοινόχρηστων σημείων και τη φροντίδα των δημόσιων χώρων, προκειμένου να διατηρηθεί η εικόνα του χωριού καθαρή και ασφαλής.

Ο πρόεδρος της Κοινότητας Βαλτινού, κ. Βάιος Τσιγάρας, απευθύνει κάλεσμα σε όλους τους κατοίκους που διαθέτουν οικόπεδα και αγροκτήματα, να φροντίσουν για την έγκαιρη κοπή των χόρτων και των κλαδιών στους ιδιόκτητους χώρους τους. Η αμέλεια σε τέτοιες ενέργειες μπορεί να δημιουργήσει σοβαρούς κινδύνους, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες, με αυξημένο τον κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς. Επιπλέον, η πυκνή βλάστηση αποτελεί εστία προσέλκυσης ερπετών, τρωκτικών και διαφόρων εντόμων, που μπορεί να γίνουν επικίνδυνα ή να προκαλέσουν ζημιές.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, οι ιδιοκτήτες οικοπέδων και αγροτεμαχίων υποχρεούνται να μεριμνούν για την αποψίλωση των χώρων τους έως τα τέλη Μαΐου κάθε έτους, με δυνατότητα επέκτασης της προθεσμίας σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η μη συμμόρφωση επιφέρει πρόστιμα και διοικητικές κυρώσεις, ενώ σε περίπτωση πυρκαγιάς, οι ιδιοκτήτες μπορεί να αντιμετωπίσουν σοβαρές ποινικές ευθύνες.

Η κοινότητα και ο Δήμος καλούν όλους τους κατοίκους να συμβάλουν με υπευθυνότητα στην προστασία της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας του χωριού. Η φροντίδα του περιβάλλοντος είναι υπόθεση όλων μας.

Γιορτή Λήξης Σχολικής Χρονιάς 2025 στο Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού

 

Με μια πανέμορφη και συγκινητική σχολική γιορτή αποχαιρέτησαν οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού τη σχολική χρονιά 2024-2025. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 13 Ιουνίου 2025, στην αυλή του σχολείου, σε ένα ζεστό και φιλόξενο κλίμα που πλημμύρισε από παιδικά χαμόγελα, χειροκροτήματα και συγκινήσεις.

Στην καλοκαιρινή αυτή γιορτή συμμετείχαν όλοι οι μαθητές του σχολείου, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο πρόγραμμα με τραγούδια, θεατρικά σκετς, ποιήματα και χορούς. Οι μικροί πρωταγωνιστές καταχειροκροτήθηκαν από τον Πρόεδρο της κοινότητας κ. Βάιο Τσιγάρα, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και τους φίλους που παρακολούθησαν με ενθουσιασμό την εκδήλωση, η οποία ήταν γεμάτη δημιουργικότητα και χαρά.

Η διοργάνωση της γιορτής έγινε με τη συνεργασία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και του διδακτικού προσωπικού του σχολείου, οι οποίοι φρόντισαν για κάθε λεπτομέρεια, ώστε να χαρίσουν στα παιδιά και στους παρευρισκόμενους μια ξεχωριστή εμπειρία. Στο τέλος της εκδήλωσης, όλοι αντάλλαξαν ευχές για καλό καλοκαίρι, με την ελπίδα η νέα σχολική χρονιά να είναι ακόμη πιο δημιουργική και γεμάτη όμορφες στιγμές.

Η εκδήλωση αυτή αποτέλεσε έναν όμορφο επίλογο μιας γεμάτης σχολικής χρονιάς και έδωσε την ευκαιρία σε όλους να θυμηθούν την αξία της σχολικής κοινότητας, της συνεργασίας και της χαράς της μάθησης.

«Πινελιές Τέχνης στην Καρδιά του Βαλτινού»

 

Η Κοινότητα Βαλτινού, με διάθεση ανανέωσης και δημιουργικής παρέμβασης στον δημόσιο χώρο, ανέλαβε μια αξιόλογη εικαστική πρωτοβουλία: την αισθητική αναβάθμιση των μονότονων μεταλλικών κιβωτίων του ΟΤΕ (γνωστά και ως ΚΑΦΑΟ). Μέσα από αυτή την πρωτοβουλία, τα κάποτε αδιάφορα ή ακόμα και ενοχλητικά για το μάτι κουτιά μετατράπηκαν σε ζωντανούς καμβάδες, γεμάτους χρώμα, φαντασία και τέχνη.

Η ζωγράφος Μαριάνθη Χαρίση ήταν η δημιουργική δύναμη πίσω από αυτή την αλλαγή. Με το πινέλο της, έδωσε νέα πνοή σε αυτά τα σημεία της γειτονιάς, μετατρέποντάς τα σε μικρά έργα τέχνης που συνομιλούν με το τοπίο και την καθημερινότητα των κατοίκων. Οι συνθέσεις της, εμπνευσμένες από τη φύση, την παράδοση και την παιδική φαντασία, προσφέρουν στιγμές χαράς και έκπληξης σε όσους τις συναντούν στον περίπατό τους.

Η δράση αυτή δεν αποτελεί απλώς καλλωπισμό. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα του πώς η τέχνη μπορεί να ενσωματωθεί στον αστικό ιστό, να δώσει χρώμα και χαρακτήρα σε ανώνυμα αντικείμενα και να ενισχύσει τη σύνδεση των πολιτών με τον τόπο τους. Η πρωτοβουλία της Κοινότητας Βαλτινού και η συμβολή της Μαριάνθης Χαρίση αποδεικνύουν ότι ακόμη και οι πιο ταπεινές επιφάνειες μπορούν να μεταμορφωθούν σε εστίες πολιτισμού και αισθητικής απόλαυσης.

Χελιδονοφωλιές - Μια εικόνα μέσα στην απλότητά της

 

Παρατηρώντας αυτή την εικόνα με μια άλλη ματιά, αναδύεται κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή σκηνή της φύσης.

Τα πουλιά δεν έχουν ανάγκη από σύνορα ή τίτλους ιδιοκτησίας. Επιστρέφουν κάθε χρόνο στο ίδιο σημείο, με πίστη στη γη που τα δέχτηκε. Και το κτίριο – ανθρώπινο δημιούργημα- τους παραχωρεί άπλετα την πλευρά του, μετατρέπεται από ψυχρή κατασκευή σε οικοδεσπότη της άνοιξης.

Μήπως τελικά η αληθινή πρόοδος είναι να μπορούμε να ζούμε πλάι στη φύση χωρίς να την υποτάσσουμε; Μήπως αυτά τα μικρά φτερωτά πλάσματα μας δείχνουν έναν πιο σοφό τρόπο να υπάρχουμε: να χτίζουμε, αλλά χωρίς να καταστρέφουμε· να ανήκουμε, χωρίς να κυριαρχούμε· να επιστρέφουμε, χωρίς να ξεχνάμε;

Η εικόνα, μέσα στην απλότητά της, γίνεται ένας καθρέφτης: όχι του τι βλέπουμε, αλλά του πώς ζούμε. Και ίσως, μια υπενθύμιση πως κάποτε –όπως τα χελιδόνια– κι εμείς ήμασταν πιο κοντά στο φως, στη ρίζα, στο σπίτι που δεν είχε τοίχους αλλά ουρανό.

Το καλοκαίρι που σημάδευε τον ουρανό

 

Ήταν καλοκαίρι. Ο ήλιος έκαιγε το ξερό χώμα και τα χόρτα είχαν κιτρινίσει στις άκρες. Στο Βαλτινό, τρία παιδιά, όλα τους με κοντομάνικα και κοντά παντελονάκια, είχαν βγει στην εξοχή, σ’ ένα είδος αποστολής που για τα μάτια τους είχε σχεδόν πολεμική σημασία: να κυνηγήσουν πουλιά με μια σφεντόνα.

Ο μεγαλύτερος, ο Βαγγέλης, κρατούσε τη σφεντόνα. Στεκόταν με τα πόδια ανοιχτά, τεντωμένος, το πρόσωπό του γεμάτο προσήλωση. Είχε εντοπίσει τον στόχο του – ένα πουλί που είχε καθίσει σε κάποιο κλαδί, αρκετά ψηλά. Είναι εκείνη η αρχέγονη επιθυμία να φτάσει κάτι που πετά – να το κατανοήσει, να το κάνει δικό του.

Δίπλα του, ο φίλος του, ο Χρυσόστομος, λίγο πιο μικρός, έδειχνε με το δάχτυλο το ακριβές σημείο, βοηθώντας τον να στοχεύσει. Το τρίτο παιδί, ο Στέργιος, καθόταν δίπλα, με τα χέρια στο στόμα, σχεδόν κρατώντας την ανάσα του. Κοιτούσε κι αυτός ψηλά, απορροφημένος, σαν να περίμενε κάτι μεγάλο να συμβεί.

Δεν υπήρχε βία στην κίνησή τους, ούτε κακία. Ήταν περισσότερο περιέργεια και μια ακατέργαστη επιθυμία να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους απέναντι στη φύση. Ένα παιχνίδι που είχε μέσα του τον ενθουσιασμό της πρόκλησης, αλλά και το αθώο λάθος του να νομίζεις πως όλα είναι διαθέσιμα, αρκεί να τα σημαδέψεις σωστά.

Ίσως να μη χτύπησαν καν το πουλί εκείνη τη μέρα. Ίσως να αστόχησαν και να ξέσπασαν σε γέλια ή να μαζεύτηκαν και γύρισαν σιωπηλοί στο σπίτι. Μα η στιγμή έμεινε: τρία παιδιά στο λιβάδι, με τα βλέμματά τους στραμμένα στον ουρανό, γεμάτα ενέργεια, ανυπομονησία, αφέλεια.

Ήταν απλώς μια καλοκαιρινή μέρα. Αλλά τέτοιες μέρες είναι που, χωρίς να το ξέρεις, καταγράφονται στη μνήμη σαν ολόκληρη εποχή.

Η νέα όψη της Κεντρικής Πλατείας Τρικάλων: Ένα στολίδι που επιστρέφει στην πόλη

 

Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια "εντατικών" εργασιών, η Κεντρική Πλατεία των Τρικάλων ετοιμάζεται να υποδεχτεί ξανά κατοίκους και επισκέπτες, πιο ανανεωμένη και σύγχρονη από ποτέ. Οι εργασίες αποπεράτωσης βρίσκονται πλέον στο τελικό τους στάδιο και σύντομα η καρδιά της πόλης θα ξαναχτυπήσει σε ένα χώρο που θα συνδυάζει λειτουργικότητα, αισθητική και περιβαλλοντική φροντίδα.

Σήμερα σημειώθηκε ένα ακόμη σημαντικό βήμα προς την πλήρη ολοκλήρωση του έργου: η υδροφόρα του Δήμου μετέφερε 40 τόνους νερού για το γέμισμα της πισίνας, όπου έχει ήδη τοποθετηθεί το εμβληματικό άγαλμα του Νικολάκη, προσδίδοντας έναν ιδιαίτερο συμβολισμό στον χώρο. Παράλληλα, τοποθετήθηκαν μικρά καλάθια και κάδοι απορριμμάτων, δείχνοντας ότι η νέα πλατεία δεν στοχεύει μόνο στο εντυπωσιακό, αλλά και στην πρακτικότητα και την καθημερινή χρήση.

Το νέο πρόσωπο της πλατείας αναμένεται να κλέψει την παράσταση. Το υδάτινο στοιχείο, με την πισίνα και τα σιντριβάνια, θα κυριαρχεί στην εικόνα, ενώ ο «κρυφός» φωτισμός που πρόκειται να τοποθετηθεί, θα δημιουργεί ένα μαγευτικό σκηνικό κατά τις βραδινές ώρες. Πρόκειται για έναν χώρο που αναμένεται να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την πόλη, αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής των κατοίκων και την εμπειρία των επισκεπτών.

Η ολοκλήρωση της πλατείας σηματοδοτεί και την έναρξη μιας νέας εποχής για το αστικό κέντρο των Τρικάλων. Με τη σύγχρονη αισθητική της, τις καινοτόμες υποδομές και την έμφαση στη βιωσιμότητα, η νέα πλατεία έρχεται να ενώσει το παλιό με το καινούργιο, να προσφέρει χώρο για ξεκούραση, βόλτα, πολιτιστικά δρώμενα και, φυσικά, κοινωνική συναναστροφή.

Σε λίγες μέρες, το κοινό θα μπορεί να απολαύσει ξανά την καρδιά της πόλης – αυτή τη φορά πιο όμορφη, πιο λειτουργική και πιο φιλόξενη από ποτέ.

Ένας στρατιώτης του Μικρασιατικού Πολέμου

 

Μια φωτογραφία, ελαφρώς επιχρωματισμένη με τα χρώματα του παρελθόντος, ταπεινά και συγκρατημένα. Μπροστά της, ένας στρατιώτης του Μικρασιατικού Πολέμου, ο Κωνσταντίνος Μαγκάτος, όρθιος, μόνος, ακίνητος, σαν να στέκεται φρουρός της ίδιας της μνήμης. Η στολή του φθαρμένη από το ταξίδι του χρόνου, οι περικνημίδες, οι αρβύλες, το δίκοχο - όλα φορεμένα με τάξη, με σεβασμό, σαν να τον φωτογράφιζαν για την ιστορία κι όχι για ένα οικογενειακό άλμπουμ.

Το αριστερό του χέρι ακουμπά σταθερά στη ζώνη του - μια στάση αυτοκυριαρχίας, ίσως και περηφάνιας. Το δεξί, πίσω από το σώμα, κρυμμένο, σαν να κρατά κάτι που δεν βλέπουμε: την απώλεια, τον φόβο, τις σκιές του πολέμου. Είναι άοπλος, κι όμως, μοιάζει πιο δυνατός έτσι. Γιατί το όπλο του είναι η ίδια του η στάση – αγέρωχη, αμετακίνητη.

Το ύφος του δεν είναι πολεμικό, είναι ανθρώπινο. Περήφανο, όχι από αλαζονεία, αλλά από συναίσθηση ευθύνης. Ίσως δεν ξέρει ακόμη τι του επιφυλάσσει η ιστορία. Ίσως έχει ήδη δει περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να αντέξει. Κι όμως, στέκεται εκεί, μέσα στο στούντιο, παγωμένος στο χρόνο, για να μας θυμίζει κάτι που η μνήμη μας παλεύει συχνά να ξεχάσει: ότι πίσω από τις χρονολογίες και τις μάχες, υπήρχαν άνθρωποι. Και αυτός είναι ένας από αυτούς.

Μια εικόνα. Ένας στρατιώτης. Ένα βλέμμα που ταξιδεύει από το τότε στο τώρα - κι ίσως, κάποτε, στο πάντα.

ΛΙΤΗ ΖΩΗ

 

Ανθισμένο ρυάκι, πυκνόφυλλη συστάδα, χωματόδρομος. Με μι’ ανοιχτή αγκαλιά οι αγροί και το απόμακρο βουνό συνομιλούν με νεύματα και ψιθυρίσματα. Κι εσύ απλώς περνάς με μια αόριστα καλή διάθεση και αποφαίνεσαι ότι ήλεγξες τη ζωή σου με όλους τους επίγειους ρυθμούς, μέτρησες τα συν και τα πλην, εμπιστεύθηκες το εφικτό και αγάπησες το απλό και λιτό. Βαδίζεις ανάμεσα στις εκβλαστήσεις και κάπου-κάπου σε συνοδεύει η σκέψη ότι δεν γίνεται αλλιώς, μόλις δοθεί το σύνθημα, είσαι έτοιμος να κλείσεις το μεγάλο βιβλίο που κρέμεται στο στήθος σου. Συνήθως η τελευταία του σελίδα μένει για πάντα μισογραμμένη. Ποτέ δεν προλαβαίνουμε να βάλουμε τελεία και παύλα.

Του Ηλία Κεφάλα

Αλωνισμός στον Θεσσαλικό Κάμπο

 

Στην καρδιά του καλοκαιριού, όταν ο ήλιος γίνεται μαστίγιο και ευλογία μαζί, η πατόζα στέκει σαν θηρίο εξημερωμένο — βρυχάται και ανασαίνει σκόνη, μες στον ρυθμό μιας εποχής που δεν ξεχνά.

Τρία κορμιά σκυμμένα, με καπέλα ίσκιο απέναντι στο φως, ταΐζουν το ανεβατόρι με δεμάτια ευλογημένα· στάχυα χρυσά, θερισμένα με ιδρώτα κι ελπίδα για το ψωμί του χρόνου.

Πάνω στη μηχανή, δυο ακόμα εργάτες λύνουν τα δεμάτια σαν να ξεκλειδώνουν μνήμες — και τα ρίχνουν στο στόμιο της μεταμόρφωσης: σπυρί και άχυρο, καρπός και περίσσευμα.

Τα λουριά γυρνούν, σφιχτά δεμένα στη δύναμη του τρακτέρ· μια αλυσίδα χρόνου που ενώνει τον ιδρώτα του πατέρα με το σιτάρι του γιου.

Κι από τον λουλά, φουγάρο χωρίς φωτιά, ξεχύνεται το άχυρο σε σύννεφο πυκνό —
κίτρινο, καυτό, σχεδόν ασήκωτο, μια ατμόσφαιρα που στέκεται ανάμεσα στη ζωή και την αντοχή.

Εικόνα παλιά, σαν φωτογραφία ξεθωριασμένη στην κάμαρα της γιαγιάς· κι όμως ζωντανή, γιατί ό,τι τρέφει με κόπο και κοινό μόχθο δεν χάνεται ποτέ.

Ο θερισμός πέρασε, μα ο αλωνισμός είναι το κρίσιμο τέλος· όλο το καλοκαίρι ένας κύκλος από ήχο, σώμα, σκόνη και καρπό.

Κι αν κανείς σκύψει και αφουγκραστεί, θα ακούσει κάτω από τον θόρυβο της μηχανής, τον παλμό της γης — τον παλμό του ανθρώπου που ακόμη παλεύει να σταθεί όρθιος δίπλα στο σιτάρι που γεννά την ελπίδα.

Καλοκαίρι – Μπάνιο στη Θάλασσα – Μέτρα Προστασίας

 

Το καλοκαίρι είναι η πιο αγαπημένη εποχή του χρόνου για μικρούς και μεγάλους. Ο ήλιος, η ζέστη και οι διακοπές μάς προσκαλούν στις παραλίες, για να δροσιστούμε και να χαλαρώσουμε δίπλα στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας. Το μπάνιο στη θάλασσα δεν προσφέρει μόνο διασκέδαση, αλλά και σημαντικά οφέλη για την υγεία, όπως χαλάρωση των μυών και βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος. Όμως, για να απολαύσουμε με ασφάλεια τις καλοκαιρινές μας στιγμές, είναι απαραίτητο να τηρούμε ορισμένα βασικά μέτρα προστασίας.

Καταρχάς, η προστασία από τον ήλιο είναι ζωτικής σημασίας. Φοράμε πάντα αντηλιακό με υψηλό δείκτη προστασίας (SPF), το ανανεώνουμε κάθε δύο ώρες και αποφεύγουμε την έκθεση στον ήλιο τις ώρες αιχμής, από τις 12 το μεσημέρι έως τις 4 το απόγευμα. Ένα καπέλο, γυαλιά ηλίου και ένα ελαφρύ μπλουζάκι προσφέρουν επιπλέον προστασία.

Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε τους κανόνες ασφαλείας μέσα στο νερό. Δεν κολυμπάμε ποτέ με γεμάτο στομάχι, αποφεύγουμε τις απότομες βουτιές και προσέχουμε τα ρεύματα ή τις απότομες αλλαγές βάθους. Παιδιά και άτομα που δεν γνωρίζουν καλό κολύμπι πρέπει πάντα να επιτηρούνται ή να φορούν ειδικά βοηθήματα πλευστότητας.

Τέλος, σημαντικό είναι να μένουμε ενυδατωμένοι, πίνοντας άφθονο νερό και αποφεύγοντας την υπερβολική έκθεση στη ζέστη. Η καλοκαιρινή διασκέδαση γίνεται ακόμα καλύτερη όταν προτεραιότητα έχει η υγεία και η ασφάλειά μας.

Ας απολαύσουμε λοιπόν το καλοκαίρι και το μπάνιο στη θάλασσα με υπευθυνότητα, για να δημιουργήσουμε όμορφες και ξέγνοιαστες αναμνήσεις!

Ο λαϊκός ποιητής με τη σημαία

 

Ήταν ένας άνθρωπος μικρός στον θόρυβο του κόσμου, μα μεγάλος στις σκιές του. Ο Βασίλης.
Γεννημένος το ΄48, σε ένα χωριό του κάμπου – εκεί που η γη μιλάει τραχιά και τα στάχυα ξέρουν από κόπο. Δεν έμαθε πολλά γράμματα· ίσα που έφτασε μέχρι την Τετάρτη τάξη. Μα έμαθε νωρίς αυτήν την άγρια, τη σκονισμένη, τη φτωχή σοφία, που σου χαράζει βαθιές ρυτίδες πριν την ώρα σου.

Παντρεύτηκε τη Βάια, γυναίκα καρτερική, και απέκτησαν δυο παιδιά.
Τα παιδιά ξενιτεύτηκαν στη Γερμανία – εκεί όπου δεν ανθίζει η μυρωδιά του βασιλικού,
μα φυτρώνει η ανάγκη στα τσιμέντα.

Ο Βασίλης κύλησε στη ζωή όπως το ποδήλατό του στους δρόμους της πόλης:
με τριξίματα, με ταχύτητα άλλοτε και άλλοτε σκουντουφλώντας.
Έκανε φυλακές, πάλεψε με εθισμούς και σιωπές,
μιλούσε λίγο —έγραφε περισσότερο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του βρήκε στέγη σε μια κοινωνική δομή του Νοσοκομείου της πόλης.

Ένα δωμάτιο, μια κουβέρτα, μια τηλεόραση, και λίγες φωτογραφίες κολλημένες στον τοίχο με σελοτέιπ. Και το πιο πολύτιμο: ένα μπλοκάκι με στίχους.
Εκεί κοντά στα εβδομήντα, άρχισε να γράφει ποιήματα. Ή όπως εκείνος τα έλεγε: «στίχους από την καρδιά». Τα δημοσίευε σε τοπικές εφημερίδες.

Με ένα ποδήλατο παλιό, που στο πίσω μέρος ανέμιζε μια ελληνική σημαία,
γύρναγε την πόλη. Έμοιαζε με ιππότη άλλων καιρών.
Όχι γιατί είχε πανοπλία, μα γιατί είχε απομείνει μόνος,
κι ο κόσμος δεν του χρώσταγε πια τίποτα.

Εκείνη την περίοδο, εγώ είχα μια ιστοσελίδα, μια ηλεκτρονική εφημερίδα.
Μου ζήτησε να τον φιλοξενήσω. Του έκανα ένα μικρό αφιέρωμα.
Μα οι στίχοι του, όσο κι αν έσταζαν ειλικρίνεια,
δεν ταίριαζαν με τη θεματολογία μου.
Γι’ αυτό του έφτιαξα έναν δικό του χώρο: ένα blog, ένα καταφύγιο.
Εγώ του διαχειριζόμουν τις αναρτήσεις.
Μου έφερνε χειρόγραφα, τα περνούσα,
του τύπωσα και κάρτες με τη διεύθυνση, να τις μοιράζει. Τις μοίραζε περήφανος, σαν προσκλήσεις σε συναυλία σιωπής.

Μια μέρα σταμάτησε μπροστά στο γραφείο μου με το ποδήλατο και μου είπε ήρεμα:
– Ο γιατρός είπε πως έχω καρκίνο.
Δεν τον πίστεψα. Ή δεν ήθελα να τον πιστέψω. Μου φάνηκε ακμαίος, όπως πάντα –

σαν δέντρο που δεν πρόλαβε να γείρει.

Μια εβδομάδα μετά, σταμάτησε ένα ταξί.
Κατέβηκε ο Βασίλης.
Μου παρέδωσε μια βαλίτσα.
«Εδώ μέσα είναι όλα τα γραφόμενά μου.
Σε φακέλους. Κάθε φάκελος και ο παραλήπτης του.
Θα πεθάνω. Εσύ να τα μοιράσεις. Σε εμπιστεύομαι.»

Έφυγε. Για το νοσοκομείο.
Δεν τον ξαναείδα.
Πέθανε την Πέμπτη 25 Απριλίου του 2019, στα 71 του.

Στο blog του ανάρτησα την τελευταία του ανάρτηση:

Απεβίωσε ο Βασίλης, ο λαϊκός ποιητής, την Πέμπτη 25 Απριλίου 2019 σε ηλικία 71 ετών.
Ο Βασίλης έγραφε και δημοσίευε στίχους στον τοπικό Τύπο των Τρικάλων και στην παρούσα ιστοσελίδα, η οποία αποτελεί πλέον έναν χώρο μνήμης και προσωπικής παρακαταθήκης έτσι όπως ακριβώς τον ήθελε εκείνος.
Καλό ταξίδι, Βασίλη.

Η βαλίτσα έμεινε στο γραφείο μου σχεδόν ένα χρόνο.
Όταν ήρθαν τα παιδιά του, με άδεια από τη Γερμανία, τους την έδειξα.
Δεν τους ενδιέφερε.
Βρήκα κάποτε την αδερφή του.
Μετανάστρια κι εκείνη. Της την έδωσα.
Της έδωσα, ουσιαστικά, την τελευταία του λέξη.

Και ίσως κάπου, σε έναν άλλο ουρανό
ένας άνθρωπος με ποδήλατο, με μια σημαία στην πλάτη και ένα μπλοκάκι στην τσέπη,
να συνεχίζει να γράφει.

Όχι για την πατρίδα, αλλά για την ποίηση που δεν ζητά διδακτορικά – μονάχα ψυχή.

 

Δ.Τ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΚΔΡΟΜΗΣ

 

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει ημερήσια εκδρομή την Κυριακή 29 Ιουνίου 2025 στην Ιερά Μονή Κάτω Ξενιάς στον Αλμυρό Βόλου.

Κατά την επίσκεψη στην Ιερά Μονή, θα υπάρχει η δυνατότητα να γνωρίσετε την ιστορία της, να προσκυνήσετε και να απολαύσετε τη γαλήνη του μοναστηριακού περιβάλλοντος.

Στη συνέχεια, θα γίνει η μετάβαση στην πόλη του Αλμυρού, όπου θα υπάρχει ελεύθερος χρόνος για βόλτα, φαγητό ή καφέ.

Η αναχώρηση θα γίνει το πρωί από την πλατεία του χωριού στις 7:30 π.μ.

Τιμή συμμετοχής 18 ευρώ. Πληρωμή απαραίτητη για κατοχύρωση θέσης.

Τηλ. επικοινωνίας: 6947644861 και 6989465792.
Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής, μπορείτε να απευθύνεστε στα μέλη του Δ.Σ.

Ξηροί καρποί με μεράκι από το Βαλτινό Τρικάλων

 

Στην καρδιά της Θεσσαλίας, στο Βαλτινό Τρικάλων, γεννήθηκε μια οικοτεχνία με αγάπη για τη γη και τους θησαυρούς της. Η επιχείρηση «Καρποί της Γης», με ιδιοκτήτες τον Μάκη και την Βάσω Βότσιου, δραστηριοποιείται με συνέπεια και μεράκι στην παραγωγή και εμπορία ποιοτικών ξηρών καρπών, προσφέροντας προϊόντα που συνδυάζουν την παράδοση με τη γεύση και τη διατροφική αξία.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου βρίσκονται στις λαϊκές αγορές της Θεσσαλίας, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες θα τους συναντήσετε στους Νέους Πόρους, με ένα χαμόγελο και ένα καλάθι γεμάτο αγνά προϊόντα!

Η γκάμα τους περιλαμβάνει: Φυστίκι αράπικο, Φυστικοβούτυρο, Φουντούκι, Φουντουκοβούτυρο, Αμύγδαλο, Αμυγδαλοβούτυρο, Καρύδι, Αλεύρι καλαμποκιού, Πασατέμπο, Ηλίανθος, Ποπ κορν.

Όλα τα προϊόντα προέρχονται από επιλεγμένες ποικιλίες, επεξεργάζονται με φροντίδα και προσφέρονται φρέσκα, θρεπτικά και γευστικά. Ο βασικός στόχος είναι να φέρνουν στο τραπέζι των πελατών, τους αυθεντικούς καρπούς της ελληνικής γης, όπως ακριβώς τους προσφέρει η φύση.

Ανακαλύψτε τη γεύση, τη φρεσκάδα και την ποιότητα των «Καρπών της Γης» – γιατί η φύση ξέρει, κι εκείνοι την ακούνε.

Οι γιατροί δε ξέρν’ καντίπουτα! (Με τη γλώσσα του τόπου μας)

 

Αγαπημένο αντρόγυνο ήτανε ο Βασίλης με τη γυναίκα του! Παιδιά δεν είχαν, κι όλη τους την αγάπη τη δίνανε ο ένας στον άλλον.
Ο Βασίλης πήγαινε στο καφενείο και καθόταν ως αργά με την παρέα του εκεί. Η γυναίκα του τον καρτερούσε κάθε βράδυ με αγωνία και λαχτάρα, για να αγκαλιαστούνε ύστερα στο κρεβάτι όλη τη νύχτα!

Ένα βράδυ όμως, ο Βασίλης γύρισε νωρίτερα στο σπίτι! Η γυναίκα του παραξενεύτηκε, ανησύχησε κιόλας, και τον ρώτησε:

— Τι έπαθες, ρε Βασίλη, κι ήρθες τόσο γλήγορα; Γιατί δε μιλάς; Έχεις τίποτα πονίδια; Σαν να βήχεις λίγο μού φαίνεται!

— Να, ρε γυναίκα! Πήγα στον γιατρό, γιατί μ’ έπιασε πόνος στον λαιμό κι έβηχα πολύ τώρα το δειλινό, κι μ’ είπε να κόψω τα τσιγάρα! Να τα πετάξω πέρα, μ’ είπε, για να σταματήσω να βήχω!

— Εμ, καλά σ’ είπε, ρε Βασίλη! Να το κόψεις το ρημάδι, δουλειά είναι αυτή; Όλη την ώρα πάφα-πούφα, τι να σου κάνει κι ο λαιμός; Κάτι ξέρουν κι οι γιατροί!

Τα ’κοψε τα τσιγάρα ο Βασίλης, και σταμάτησε να βήχει! Στεναχωριόταν όμως που δεν μπορούσε να τραβήξει τσιγάρο, και το γύρισε στο πιοτό! Δεν πέρασε πολύς καιρός, κι ένα βράδυ γύρισε πάλι νωρίς στο σπίτι, διπλωμένος και στεναχωρημένος! Παραξενεύτηκε και ανησύχησε πάλι η γυναίκα του, και τον ρωτάει:

— Τι έπαθες πάλι, ρε Βασίλη, κι είσαι διπλωμένος; Έχεις πάλι πονίδια; Μήπως σ’ έπιασε σφάχτης; Πες μου, γιατί δε μου λες;

— Να, ρε γυναίκα, με πόνισε λίγο το στομάχι, πήγα στον γιατρό κι μ’ είπε να κόψω το πιοτό!

— Μμμ! Καλά σ’ είπε, ρε Βασίλη! Κάθε βράδυ στα μαγαζιά μέχρι αργά, πίνεις πολύ! Στομάχι είναι κι αυτό, πόσο να αντέξει; Να το κόψεις για να γιάνεις! Κάτι ξέρουν παραπάνω οι γιατροί!

Τι να κάνει κι ο Βασίλης, το ’κοψε και το πιοτό. Πέρασε πάλι λίγος καιρός, κι ένα βράδυ γύρισε νωρίς ο Βασίλης στο σπίτι. Αυτή τη φορά είχε το κεφάλι κατεβασμένο κι ήταν μουτρωμένος, δε μιλούσε καθόλου!

— Τι βάσανο έχεις πάλι, ρε Βασίλη; Γιατί δε μιλάς; Γιατί δε μου λες, ρε; Θα με σκάσεις!

Με τα πολλά λέει ο Βασίλης:

— Να, ρε γυναίκα, είχα κάτι αντράλες προχτές, κι πήγα στον γιατρό! Μ’ εξέτασε κι μ’ είπε να κόψω και τ’ άλλο!

— Ποιο άλλο πάλι, ρε Βασίλη;

— Να μωρέ… αυτή τη δουλειά που κάνουμε τα μεσημέρια και τα βράδια στο κρεβάτι, ξέρεις εσύ!

— Α ρε τώρααα!!! Κοίτα τη δουλειά σ’ εσύ! Εσύ νομίζεις πως τα ξέρουν όλα οι γιατροί! Τη στραβομάρα τους την κακιά ξέρουν κι αυτοί!

 

Μια ξεχωριστή συνάντηση στη Μικρολίμνη Πρεσπών

 

Σε ένα από τα ομορφότερα τοπία της Ελλάδας, στις μαγευτικές Πρέσπες, ο Υπουργός Εσωτερικών Θεόδωρος Λιβάνιος είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί το γραφικό ψαροχώρι Μικρολίμνη και να γνωρίσει από κοντά την αυθεντική φιλοξενία του τόπου.

Στο τέρμα του δρόμου ή της ήσυχης παραλίας, εκεί όπου τελειώνει ο χάρτης και αρχίζει η εμπειρία, βρίσκεται η ονομαστή ταβέρνα «Το σπιτικό της Λουκίας». Σε έναν φιλόξενο, πέτρινο χώρο, δίπλα στα ήρεμα νερά της Μικρής Πρέσπας, η συγχωριανή μας, Λουκία Κλιάκου υποδέχτηκε τον Υπουργό με το γνωστό της χαμόγελο, προσφέροντάς του γεύσεις μοναδικές και φιλοξενία που μένει αξέχαστη.

Η φωτογραφία αποτυπώνει τη ζεστασιά αυτής της συνάντησης – μια στιγμή που συνδέει την πολιτική παρουσία με την αυθεντικότητα της ελληνικής παράδοσης και γαστρονομίας.

Παραλαβή του γάλακτος στο Βαλτινό

 

Μια στάση του χρόνου, κάπου στη δεκαετία του 1960 – εκεί, μπροστά απ’ το παλαιό μπακάλικο του Ευαγγέλου Βότσιου, συντελείται μια σιωπηλή ιεροτελεστία.

Ο Βασίλης Αγγελής με τη Χρύσω του στο πλάι, δέχονται το γάλα της ημέρας – λευκή προσφορά που μυρίζει κόπο, αυγή και στάνη.

Η Στεριανή Στάθη κι ο Χριστόφορος Καραθανάσης μεταφέρουν με τα γκιούμια τον κόπο της στάνης, τον αφρό της ζωής. μα κι ολόκληρες ιστορίες από πέτρινες αυλές, κουρασμένα βλέμματα και άγραφους όρκους με τη γη και τα ζωντανά.

Στο προσκήνιο, τα γκιούμια, και τα μεταλλικά δοχεία, στέκουν σαν φρουροί παλαιών χρόνων.

Το γάλα χύνεται προσεκτικά, σε κύματα λευκού χρέους.

Ο παραλήπτης – ταπεινός γραφέας μιας άλλης οικονομίας – σημειώνει στο πρόχειρο βιβλίο: ονόματα, κιλά, μέρες. Αριθμοί που κρατούν όρθιο τον τόπο, ποτισμένοι με ιδρώτα και πίστη.

Κι ο ήλιος, δειλά ανεβαίνοντας από τον κάμπο, διαπερνά τις σκιές στο χωριό Βαλτινό, σα να αγγίζει τους ανθρώπους αυτούς – που συνεχίζουν τη ζωή με μια δύναμη πατρογονική, ήσυχη σαν προσευχή και σταθερή σαν το γύρισμα της γης.

Είναι μια φωτογραφία απλή, κι όμως μέσα της αντηχεί ολόκληρη ψυχή της υπαίθρου.

Ένα ποίημα άγραφης τιμιότητας, μια μνήμη που δεν ξεθωριάζει.

Το τελευταίο παραμύθι

 

Το φως του πρωινού ήταν θολό εκείνη τη μέρα. Όχι από τον καιρό, μα από κάτι πιο λεπτό, πιο άυλο — σαν να γνώριζε ήδη η μέρα το βάρος που θα κουβαλούσε. Η μητέρα δεν σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι. «Ζαλίζομαι», είπε, και η φωνή της έμοιαζε μ’ εκείνες τις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου που δεν θες να τελειώσει, αλλά καταλαβαίνεις πως πλησιάζει στο τέλος του.

Τέσσερα χρόνια είχε πιασμένο το βλέμμα της στα σύννεφα της λήθης. Από τότε που έφυγε ο πατέρας — ο Αντώνης της — κάτι μέσα της έσπασε ήσυχα, χωρίς φωνή. Μόνο η απουσία του ήταν εκεί, καθαρή, σαν φρέσκος πάγος πάνω στην καρδιά της. Η άνοια δεν την άλλαξε αμέσως· την πήρε κομμάτι-κομμάτι, σαν παιδί που μαδάει ένα λουλούδι, ένα πέταλο τη φορά.

Την πήγαμε στο Νοσοκομείο. Τρεις μέρες την κράτησαν. Την τελευταία νύχτα, έμεινα κοντά της. Το φως χαμήλωνε στις γρίλιες του θαλάμου, τα μηχανήματα αναστέναζαν ρυθμικά, και η μητέρα — ανήσυχη, μισή εδώ και μισή αλλού — ζητούσε διαρκώς να πάει στην τουαλέτα. Ήξερα πως της είχαν βάλει καθετήρα, αλλά το αίτημα ερχόταν ξανά και ξανά, σαν ανάμνηση από ένα σώμα που ακόμα ήθελε να νιώσει πως υπήρχε.

Για να της αποσπάσω τη σκέψη, έκανα κάτι απλό, σχεδόν παιδικό:
«Θες να σου πω ένα παραμύθι;»
Έγνεψε. «Ναι», είπε.
Και της είπα για τα εφτά κατσικάκια.

Αναστέναζε, αντιδρούσε με ήχους μικρούς, γεμάτους ζωή. «Μπα!», «Πω πω!», «Άντε!». Ήταν εκεί, μαζί μου, για λίγο — ίσως όσο διαρκεί ένα παραμύθι. Και τότε σκέφτηκα: γιατί να μη της πω το παραμύθι της ίδιας της ζωής της;

Έσβησα το φως. Το σκοτάδι δεν τρόμαζε πια. Είχε γίνει φιλικό, σχεδόν τρυφερό.

«Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα χωριό, ήταν ένα όμορφο παλικάρι που το λέγαν Αντώνη…»

Της μιλούσα για τον έρωτα της ζωής της, σαν να ήταν χαρακτήρας από παραμύθι — όχι επειδή δεν ήταν αληθινός, αλλά επειδή η αλήθεια, όταν την αγαπάς, γίνεται θρύλος.

Μίλησα για τον γάμο της, για τα παιδιά της, για τα εγγόνια και τα δισέγγονα. Για την οικογένεια που άνθισε από τη ρίζα της. Για τις μέρες που κύλησαν ήσυχα ή άγρια, μα πάντα με εκείνη παρούσα.

Και όταν έφτασα στο τέλος, με φωνή που έτρεμε από μέσα μου, της είπα:
«…κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.»

Έμεινε σιωπηλή για λίγο. Κι ύστερα είπε, με φωνή που έμοιαζε να έρχεται μέσα από το ίδιο της το παρελθόν:
«Αχ, να ζήσεις χίλια χρόνια, παλληκάρι μου.»

Ήταν η τελευταία της ευχή. Η τελευταία της λέξη.
Την άλλη μέρα, έφυγε.

Δεν φώναξε. Δεν παραπονέθηκε.
Απλώς… πέρασε απ’ την άλλη πλευρά του παραμυθιού.

Και τώρα, κάθε φορά που μπαίνει νύχτα και τα φώτα σβήνουν,
σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή,
το φως που δεν χρειαζόταν,
την ιστορία που έκλεισε μέσα σε μια αγκαλιά,
και καταλαβαίνω:

Η μητέρα μου δεν πέθανε μέσα σε ένα Νοσοκομείο.
Έφυγε μέσα σε ένα παραμύθι.
Το δικό της.

 

Βαλτινό. Στην καρδιά του κάμπου – το χωριό που ανασαίνει με τη γη

 

Στην αγκαλιά της πεδιάδας, εκεί που η γη ανοίγεται πλατιά και οι ορίζοντες δεν γνωρίζουν όρια, βρίσκεται το χωριό Βαλτινό που μοιάζει να έχει ξεχάσει τον χρόνο. Είναι το μέρος όπου η καθημερινότητα κυλά αργά, με ρυθμούς που θυμίζουν άλλες εποχές κι όμως παραμένει ζωντανό και αυθεντικό.

Καθώς πλησιάζεις, ο κάμπος σε καλωσορίζει με τα αρώματα των σιτηρών, των καλαμποκιών και όλων των άλλων καλλιεργειών. Το χωριό αναδύεται σιγά-σιγά μέσα από το πράσινο και τις αλέες, με τα σπίτια του, χτισμένα με υλικά που έρχονται κατευθείαν από τη γη που τα τρέφει.

Η πλατεία, το ζωντανό κέντρο της κοινότητας, είναι σκιασμένη από πανέμορφα δέντρα του κατάφυτου πάρκου. Εκεί οι κάτοικοι συναντιούνται κάθε απόγευμα, πίνοντας τον καφέ τους και συζητώντας τα νέα του τόπου.

Λίγο πιο πέρα δεσπόζει η εκκλησία του χωριού, με το ψηλό της καμπαναριό να ξεχωρίζει ανάμεσα στα κεραμοσκεπή σπίτια. Τις Κυριακές οι καμπάνες της ακούγονται από μακριά φέρνοντας τους ήχους της παράδοσης σε κάθε γωνιά του κάμπου.

Απέναντι από το πρώην κοινοτικό κατάστημα, που σήμερα λειτουργεί ο παιδικός Σταθμός, συναντά κανείς το Δημοτικό Σχολείο. Ένα πέτρινο κτίριο ζεστό και φιλόξενο, που μοιάζει φτιαγμένο για να αγκαλιάζει τα πρώτα βήματα των παιδιών στη γνώση. Οι παιδικές φωνές που γεμίζουν το χώρο, μαρτυρούν πως εκεί γεννιούνται οι πρώτες φιλίες και οι πρώτες ελπίδες.

Σε κοντινή απόσταση από την πλατεία βρίσκεται το Δημαρχείο, ένα όμορφο διώροφο κτίριο με λιτή αρχιτεκτονική, που φιλοξενεί τη διοίκηση και τις ελπίδες του τόπου για πρόοδο. Ακριβώς απέναντί του, δεσπόζει το Γυμνάσιο και το Λύκειο του χωριού – ένα σύγχρονο συγκρότημα που ενώνει γενιές μαθητών, ονειροπόλων και δασκάλων. Οι φωνές των παιδιών στα διαλείμματα σμίγουν με τις μυρωδιές των λουλουδιών από τις αυλές, δημιουργώντας ένα τοπίο ζωντανό και αισιόδοξο.

Περπατώντας στις γειτονιές του χωριού, ανακαλύπτεις παλαιά σπίτια με όμορφες αυλές, μπαξέδες με λουλούδια, και μικρές λεπτομέρειες που αφηγούνται τις ιστορίες των ανθρώπων του χωριού.

Ο κάμπος που απλώνεται γύρω είναι και αυτός μέρος της ζωής. Καθημερινά, άνθρωποι νέοι και ηλικιωμένοι εργάζονται με φροντίδα και επιμονή – οι γεωργοί, οι κτηνοτρόφοι, οι επαγγελματίες – όλοι τους δεμένοι με τη γη και τους κύκλους της.

Κι όταν πέφτει το φως του ήλιου, ο ουρανός βάφεται με πορτοκαλί και μοβ αποχρώσεις, δίνοντας στη φύση μια σχεδόν μαγική υπόσταση. Είναι η ώρα που το χωριό ησυχάζει, μα αναπνέει βαθιά. Κάθε σπιθαμή του αποπνέει μια ζεστασιά που δεν συναντάς εύκολα στις πόλεις. Είναι η αίσθηση του «ανήκειν», της αληθινής, ριζωμένης ζωής.