Τα ημερολόγια του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού



Εντυπωσιακά καλαίσθητα και ποικίλα, όσον αφορά τη θεματολογία τους, είναι τα ημερολόγια που κυκλοφορούν από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού.
Πρόκειται για τα ημερολόγια του 2012, και σύμφωνα με το Δ.Σ. του Συλλόγου, τα έσοδα που θα προκύψουν θα διατεθούν για σκοπούς κοινωνικής αλληλεγγύης.
Η ποικιλότητα του πράγματος έγκειται στην θεματολογία των ημερολογίων η οποία εκτείνεται σε τέσσερις κατηγορίες διαφόρων θεμάτων του Βαλτινού.

Η πρώτη κατηγορία αφορά σε εικόνες από τα χορευτικά τμήματα του Συλλόγου.



Η δεύτερη το εξωκλήσι της παναγίας Βαλτινού.

Η τρίτη εικόνες από παλιά αρτεσιανά του Βαλτινού.



Η τέταρτη από εικόνες με τη χρήση των κάρων.

Γλυπτά από χιόνι

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως αυτά τα γλυπτά είναι φτιαγμένα εξ’ ολοκλήρου από χιόνι, αν κρίνουμε την λεπτομερή κατασκευή και το μέγεθός τους, ωστόσο όπως θα δείτε είναι πέρα για πέρα αληθινά!

Η ικανότητα της αντίληψης

Με εκπληκτική βουτιά, με ακροβατικές ικανότητες και με αντίληψη, ο μεγάλος τερματοφύλακας του Βαλτινού, μπλοκάρει τη μπάλα στον αέρα και σώζει την ομάδα του από σίγουρο γκολ.
Την ίδια ικανότητα και αντίληψη αναγνωρίζουμε και στον φωτογράφο που απαθανάτισε τη φάση στην κατάλληλη χρονική στιγμή.
Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε ποιος ήταν ο φωτογράφο, όμως ο τερματοφύλακας ήταν…

Ο Στρατιώτης.

Ο μικρός στρατιώτης διαβάζει

το γράμμα της καλής του

Κάθεται κατάχαμα σαν σιωπηλό πουλί

Μ΄ ένα χαμόγελο θεού γαληνεμένου

Μ΄ ένα φαράγγι ανάμεσα στα μάτια του

να στάζει αλάτι

Με δάχτυλα που παίζουν ασταμάτητα

άρπες πολύχορδες

Ο μπερές του πέταξε και κάθισε

σ΄ ένα πάσαλο

Από τη τσέπη του βγήκαν τα τσιγάρα

τα σπίρτα, η χτένα, ο καθρέφτης

και ένα κατοστάρικο.

Του Ηλία Κεφάλα

«Νεκρά» ξύλα ζωντανεύουν υπερήφανα άλογα!

Η γλύπτρια Heather Jansch ασχολήθηκε από πολύ μικρή ηλικία με τη γλυπτική. Σμίλευε κάθε υλικό, δίνοντας στην άψυχη πέτρα, στο ξύλο ή στο μέταλλο εντυπωσιακά σχήματα και σχέδια. Κάποια στιγμή θέλησε να δοκιμάσει κάποιο διαφορετικό υλικό, θεωρώντας ότι από τα έργα της έλειπε η φυσικότητα.

Η ιδέα της ήρθε όταν σε μια καλοκαιρινή βόλτα στην παραλία έπεσε τυχαία το μάτι της σε μερικά θαλασσόξυλα που το νερό είχε προφανώς ξεβράσει στην ακτή. Αυτά ήταν πια η έμπνευσή της! Ακανόνιστα κομμάτια ξύλου, με φυσικές καμπύλες, σε διάφορα μεγέθη και διαφορετικά χρώματα από την πολυκαιρία έγιναν στα χέρια της δημιουργικά εργαλεία.

Με επιμονή και υπομονή τοποθετεί το ένα δίπλα στο άλλο, σχηματίζοντας υπερήφανα άλογα σε φυσικό μέγεθος. Λευκά και μαύρα ζωηρά άτια τρέχουν στο δάσος ή κάνουν ατελείωτες βόλτες στην παραλία. «Τα άλογα παίρνουν σάρκα και οστά στα χέρια μου. Ζωντανεύουν ξανά τα θαλασσόξυλα υπερήφανα άλογα! Νιώθεις την κίνησή τους και ας ξέρεις ότι είναι ακίνητα…», εξηγεί η γλύπτρια.

Μεσημβρινό δαιμόνιο

Ήταν μεσημέρι, στο σπίτι κανένας, προσπάθησα να κοιμηθώ, μα ήταν ο ύπνος των κακών ονείρων. Σηκώθηκα και αφουγκράστηκα: απ΄ τα κατάβαθα του σπιτιού ερχόταν πνιχτός ο ήχος, σαν να ροκάνιζαν την πέτρα.
Έφερα ένα γύρω στα δωμάτια, ο ήχος κρουστός κι ανένταχτος ανέβαινε από κάτω.
Δισταχτικά κατέβηκα τη σκάλα του υπογείου. Άνοιξα. Πίσω από το πλατύσκαλο, σε δύο σαρακοφαγωμένα σκαμνιά, κάθονταν ο παππούς και η γιαγιά μου, νεκροί από χρόνια. Η γιαγιά ξεσπύριζε φασόλια σ΄ ένα παλιό ταψί. Ο παππούς με το μακρύ, χαμένο μας μαχαίρι ψιλόκοβε καπνό σ΄ ένα σανίδι. Σε μια στιγμή σήκωσε τον πριόβολο για να τροχίσει τη φαγωμένη λάμα. Τότε με είδε και σκούντηξε τη γιαγιά και οι δύο σηκώθηκαν και χάθηκαν σε μια άλλη πόρτα, που έβγαζε πιο χαμηλά, σ΄ ένα άλλο, άγνωστο υπόγειο.
Ξέρω ότι τους είδα σίγουρα, όπως επίσης ξέρω, πως όχι μόνο δεύτερο υπόγειο στο σπίτι δεν υπήρχε, μα ούτε καν το πρώτο που κατέβηκα.

Του Ηλία Κεφάλα. Από τη συλλογή: «ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ», Αθήνα, Αρμός, 1997, 1999.

Η αρχαία Ελλάδα στη σύγχρονη τέχνη

Ο Eugenio Recuenco εμπνευσμένος από την αρχαία ελληνική τέχνη χρησιμοποίησε μοντέλα για να αναπαραστήσουν σκηνές προ χιλιάδων ετών.

Το έθνος

Να λυπάστε για το έθνος που φοράει ένδυμα, που δεν το ύφανε.
Που τρώει ψωμί, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Που πίνει κρασί, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Να λυπάστε για το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Να λυπάστε για το έθνος που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Να λυπάστε για το έθνος που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.

(Χαλίλ Γκιμπράν) Απόσπασμα - Ο Κήπος του Προφήτη - (1923)

Το πρώτο ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο επανήλθε στη ζωή

Έχει τελική ταχύτητα 15 χλμ/ώρα και αυτονομία 40 χιλιομέτρων
Η μείωση της εξάρτησή μας από τα ορυκτά καύσιμα αποτελεί πλέον προτεραιότητα τα τελευταία χρόνια, και ως αποτέλεσμα τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλή. Όμως, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα δεν αποτελούν και ακριβώς μια νέα ιδέα, το απεικονιζόμενο αυτοκινούμενο χρονολογείται από το 1881.
Αυτό το όχημα με την περίεργη όψη, έχει την τιμή να είναι το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο στον κόσμο. Κατασκευάστηκε πάνω σε ένα τροποποιημένο τρίκυκλο Starley από τους Άγγλους επιστήμονες William Ayrton και John Perry ως ένα είδος κινούμενης διαφήμισης για τις ηλεκτρικές εφευρέσεις τους.

Το πρωτότυπο όχημα έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, ωστόσο μια ομάδα στο AutoVision Μουσείο στη Γερμανία, κατάφεραν και μέσω αντίστροφης μηχανικής κατασκεύασαν αυτό το πλήρως λειτουργικό αντίγραφο. Έχει τελική ταχύτητα σχεδόν 15 χλμ/ώρα και αυτονομία 40 χιλιομέτρων, όπως ακριβώς και το πρωτότυπο. (καθόλου άσχημα για μία εφεύρεση 130 ετών)
Το όχημα είναι πραγματικά αξιοσημείωτο, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι κατασκευάστηκε μόλις ένα χρόνο μετά την εφεύρεση του πρώτου ηλεκτρικού λαμπτήρα.
Παρακολουθήστε το βίντεο με την ρέπλικα να βολτάρει στους δρόμους!

Κορίτσια ονειρεμένα και στο χρόνο ξεχασμένα.

Παλιές Λιθογραφίες...

Λιθογραφίες και καρποστάλ που στόλιζαν κάποτε τα σπίτια και τα μαγαζιά της παλιάς εποχής..
Όμορφα κορίτσια, μακρινά - πρότυπα για όλες τις νέες της τότε εποχής...
Καλλονές, που κοιτούσαν και χαμογελούσαν με νόημα και που ήταν το κρυφό όνειρο κάθε νέου...



Κορίτσια ονειρεμένα, που κάθονται σε λουλουδιασμένα μπαλκόνια σε ανθισμένους κήπους, που στέκουν δίπλα σε δροσερά σιντριβάνια...
Κορίτσια που... πολλές φορές απεικονίζονται να κρατούν λουλούδια δίπλα σε εξωτικά πουλιά!

Κορίτσια ζωγραφισμένα, ονειρεμένα και στο χρόνο ξεχασμένα.
Τα έβλεπες ανηρτημένα... ή με πινέζα καρφωμένα...
στα κουρεία, στα καφενεία, στα κέντρα διασκέδασης...
αλλά και καδραρισμένα στα λαϊκά σαλόνια πολλών σπιτιών...

Και το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι:
Υπήρξαν, άραγε, κάποτε αυτά τα κορίτσια ...ή απλά ζούσαν μέσα στην φαντασία των δημιουργών τους;
Κανείς δεν θα το μάθει ποτέ…

Τραγούδια του τόπου μας «Τρεις περδικούλες»

Συνεχίζοντας την προσπάθεια καταγραφής, διάσωσης και διάδοσης των παραδοσιακών τραγουδιών του τόπου μας, η κ. Ντίνα Ανδρέου – Βότσιου, από το Βαλτινό, μας τραγουδάει, ακαπέλα, με την υπέροχη φωνή της, το παραδοσιακό τραγούδι «Τρεις περδικούλες».

Τρεις περδικούλες

Ωρέ! Τρεις περδικούλες κάθονταν
στη ράχη στο Περτούλι.

Ωρέ! Η μια κοιτάει τα Τρίκαλα
 κι η άλλη το Γαρδίκι.

Ωρέ! Κι η Τρίτη η μικρότερη
μοιρολογάει και λέει:

-Ωρέ! Καλά ήσουν Κώστα μ΄ στο βουνό,
τι γύρευες στην πόλη;

-Ωρέ! Ήρθα να ιδώ τους φίλους μου
να δω τους συγγενείς μου.

Ωρέ! Οι φίλοι με ξεχάσανε
κι αυτοί κι οι συγγενείς μου!

Γυναίκες της γης

Όταν ήμουνα μικρή, είχαμε στο σπίτι ένα βιολί, το έπαιρνα εγώ κρυφά και ζίγκα ζίγκα έπαιζα. Κανείς δεν μου είχε δείξει πώς να το παίζω, από μόνη μου το βρήκα.
Μια μέρα μ’ άκουσε ο πατέρας μου που έπαιζα το βιολί, έρχεται, μου τ’ αρπάζει από τα χέρια και το ρίχνει στη φωτιά.
«Δεν τ’ αντέχω αυτό το ρεζιλίκι», λέει. «Πού ξανακούστηκε κορίτσι και να παίζει βιολί;»

Από το βιβλίο «γυναίκες της γης» της Μαρούλας Κλιάφα

Εντυπωσιακή αλλά παράξενη μορφή τέχνης

Ποιός είπε ότι οι πίνακες πρέπει να είναι τετραγωνισμένοι και περιορισμένοι στα συνηθισμένα στάνταρτ;;; Μπορεί να είναι ελεύθεροι και ακανόνιστοι. Ο μόνος περιορισμός που πρέπει να τους διέπει να είναι ο νόμος της αισθητικής.
Η καλλιτέχνης Valerie Hegarty είναι από τη Νέα Υόρκη και μας παρουσιάζει μερικά από τα εναλλακτικά έργα της.

Βαλτσινιώτικο παραμύθι

Η πτώχευση του Βαλτινού

Μια μέρα εμφανίστηκε στο Βαλτινό ένας άνδρας με γραβάτα και ανακοίνωσε σε όλο το χωριό, ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 1000 ευρώ και μάλιστα μετρητά.
Οι κάτοικοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.
Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 1500 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους.
Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 3000 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους. Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι 5000 ευρώ! Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο Βαλτινό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 4000 ευρώ το ένα.
Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 1000 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τράπεζα.
Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.
Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.
Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του...

Ο αρκουδιάρης

Ήρθε στο χωριό ο αρκουδιάρης

Ένα γέρος άντρας ξεδοντιάρης,

Λεύτερη κι ανέμελη η ψυχή του,

Πέρα ως πέρα οι κάμποι είναι δικοί του.

Κυρίως με το όνομα αρκουδιάρης ή και αρκουδόγυφτος φερόταν συνήθως ο τσιγγάνος εκείνος που παλαιότερα περιήγαγε αρκούδα σε υπαίθριες παρουσιάσεις - επιδείξεις και με αυτό τον τρόπο χρηματιζόταν.

Οι αρκουδόγυφτοι κρατούσαν συνήθως ένα ντέφι ή ακόμη πιο παλιά τύμπανο με το οποίο απέδιδαν την μελωδία έχοντας δεμένη με αλυσίδα από τη ζώνη τους μια αρκούδα (πολύ σπάνια δύο) με φίμωτρο. Τις περισσότερες φορές είχαν και μια μαϊμού επίσης δεμένη με αλυσίδα από τη ζώνη τους. Διάλεγαν λοιπόν για τις παρουσιάσεις κυρίως πλατείες που παρουσίαζαν κάποια σχετική κίνηση ή και δρόμους συνοικιακούς. Όταν λοιπόν σταματούσαν κάποιοι περαστικοί, άρχιζε το πρόγραμμα!

Η μελωδία εν προκειμένω δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, απλά ο αρκουδιάρης χτυπώντας το ντέφι άρχιζε να τραγουδά κάποιο γνωστό λαϊκό τραγούδι που συνήθως ήταν το «Σήκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω να σε χαρώ ...»

"Άσμα Ασμάτων"

Πρόκειται για λεύκωμα με 7 ξυλογραφίες σε πλάγιο ξύλο, το "Άσμα Ασμάτων", του χαράκτη Τάσου.
Στα χαρακτικά του λευκώματος απεικονίζονται νεαρές γυμνές γυναικείες μορφές, αντρικές γυμνές μορφές καθώς και ζευγάρια. Σε όλες τις σκηνές κυριαρχεί η τρυφερότητα και ο αισθησιασμός.

Οργανοπαίχτες του Βαλτινού «Στο ακορντεόν»

Το ακορντεόν είναι ένα μουσικό όργανο πνευστό με πλήκτρα και φυσούνα.
Έχει κι αυτό τον ίδιο μηχανισμό με το αρμόνιο, με τη διαφορά ότι είναι φορητό. Ο μουσικός γεμίζει με αέρα τη δεξαμενή του οργάνου, ανοιγοκλείνοντας τη φυσούνα, τον οποίο στη συνέχεια διοχετεύει με την πίεση των κατάλληλων πλήκτρων σε δονούμενα ελάσματα, παράγοντας το γλυκό και τόσο γνώριμο ήχο.

Στο αριστερό χέρι υπάρχουν κουμπιά για τις αρμονικές βαθμίδες στις διάφορες σκάλες κι έτσι το ακκορντεόν μπορεί να θεωρηθεί ένα αρκετά ολοκληρωμένο μουσικό όργανο.
Η μοναδικότητα του οργάνου, με τις συγχορδίες που σχηματίζονται από ένα μόνο κουμπί, είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ευρύ μουσικό ρεπερτόριο για την εκμάθηση του οργάνου. Ο οργανοπαίκτης με το δεξί χέρι του παίζει τη μελωδία και με το αριστερό χέρι τη συνοδεία καθώς ανοιγοκλείνει τη φυσούνα.

Στην Ελλάδα το ακορντεόν συνοδεύει κυρίως λαϊκές, ρεμπέτικες και δημοτικές ορχήστρες. Στο Βαλτινό υπήρξαν τέσσερις βιρτουόζοι του ακορντεόν, οι οποίοι ασχολήθηκαν επαγγελματικά σε δημοτικές ορχήστρες, με το όργανο αυτό.
Είναι: ο Βασίλειος Βότσιος, ο Ηλίας Μαντέλας, ο Λάμπρος Σταυρέκας και ο Γιώργος Καλαμπάκας.

Οι θρύλοι του ελληνικού τραγουδιού σε γραμματόσημα!

Έξι θρύλοι του ελληνικού τραγουδιού έγιναν γραμματόσημα!
Ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Βασίλης Τσιτσάνης, η Βίκυ Μοσχολιού και η Σωτηρία Μπέλλου κοσμούν εδώ και ένα χρόνο τα ελληνικά γραμματόσημα.

Η καταπληκτική ιδέα να τιμηθούν οι θρύλοι του ελληνικού τραγουδιού με γραμματόσημα ανήκει στα Ελληνικά Ταχυδρομεία, που κυκλοφόρησαν μια σειρά αναμνηστικών γραμματοσήμων με τους θρύλους του ελληνικού τραγουδιού.

Υπήρχαν προτάσεις από τον κόσμο να γίνει μια σειρά γραμματοσήμων αφιερωμένη στα μεγάλα ονόματα του λαϊκού μας τραγουδιού, που δεν ζουν πια. Έτσι έγινε αυτή η σειρά από τα ΕΛΤΑ, που είναι η πρώτη με τραγουδιστές.

Τις εντυπωσιακές προσωπογραφίες φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Κώστας Σπυριούνης.

Ένα πολύ περίεργο αρχιτεκτονικό κτίριο...

Το TED - Technology, Entertainment & Design Center στην Taipei, είναι ένα κτίριο που συγκεντρώνει τις πάσης φύσεως δραστηριότητες που σχετίζονται με τη σύγχρονη τεχνολογία και τα μέσα ενημέρωση και έχει έκταση 53.000m2.

Το κτίριο κύβος έχει ολοκληρωθεί πάνω σε συγκεκριμένα ελάσματα έτσι ώστε να εξυπηρετεί η ηλιακή σκίαση καθώς και την πρόσβαση του κοινού. Τα ελάσματα υποχωρούν προς τα μέσα σχηματίζοντας μια σκάλα που επιτρέπει στο κοινό να περπατήσει στην πρόσοψη και σε όλη τη διαδρομή μέχρι την οροφή..

Γυναίκες της γης

Όταν έχεις μεγαλώσει σ΄ ένα χωριό που ήταν τσιφλίκι και δούλευες τη γη για ένα κομμάτι ψωμί, όταν έχεις γεννήσει οχτώ παιδιά κι έχεις αποκτήσεις είκοσι δύο εγγόνια, και πέντε δισέγγονα, όταν έχεις ζήσει δύο παγκόσμιους πολέμους κι έναν εμφύλιο, όταν έχεις κάνει φυλακή κι έχεις εξοριστεί για τα πολιτικά σου φρονήματα, όταν έχεις ταξιδεύσει στην Αυστραλία και στην Αμερική, όπου είναι εγκαταστημένα δυο από τα παιδιά σου, όταν έχεις δει τις φιλενάδες σου να πεθαίνουν κι έχεις μοιρολογήσει το ταίρι σου.
Τότε τα γηρατειά είναι καλοδεχούμενα.
Γιατί έχεις ζήσει μια πλούσια ζωή.

Από το βιβλίο «γυναίκες της γης» της Μαρούλας Κλιάφα