Φινάλε με γκολ και θέαμα στον 2ο Όμιλο της Β’ Ερασιτεχνικής – Εντυπωσιακός ο Α.Ο. Βαλτινού

 

Χωρίς βαθμολογικό άγχος, αλλά με διάθεση για καλό ποδόσφαιρο και πλούσιο θέαμα, ολοκληρώθηκε η τελευταία αγωνιστική του 2ου Ομίλου της Β’ Ερασιτεχνικής της ΕΠΣΤ. Με όλα να έχουν ήδη κριθεί στη βαθμολογία, οι ομάδες αγωνίστηκαν απελευθερωμένα, προσφέροντας παιχνίδια με έντονο ρυθμό και πολλά γκολ.

Την παράσταση της αγωνιστικής έκλεψε ο Α.Ο. Βαλτινού, ο οποίος έκλεισε τη φετινή του πορεία με εμφατική νίκη απέναντι στον Άθλο με το εντυπωσιακό 7-3. Η ομάδα του Βαλτινού επιβεβαίωσε την εξαιρετική επιθετική της κατάσταση, ολοκληρώνοντας τη σεζόν με μία από τις πιο παραγωγικές εμφανίσεις της.

Μεγάλος πρωταγωνιστής της αναμέτρησης ήταν ο Ηλίας Μάμαλης, που σημείωσε χατ-τρικ και οδήγησε την ομάδα του σε μία άνετη επικράτηση. Πολύτιμη συνεισφορά είχε και ο Νικλητσιώτης με δύο τέρματα, ενώ από ένα γκολ πρόσθεσαν οι Τσαρούχας και Δημήτρης Κοθράς, διαμορφώνοντας το τελικό σκορ.

Στα υπόλοιπα παιχνίδια της αγωνιστικής, το Γοργογύρι επικράτησε της Πιαλείας με 2-0, ενώ η Ασπροκκλησιά σημείωσε ευρεία νίκη με 5-0 επί της Χρυσομηλιάς. Ο Α.Ο. Πηγής πέρασε νικηφόρα από το Ροπωτό (1-3), ενώ το Φωτεινό πήρε σημαντική εκτός έδρας νίκη απέναντι στον Ασπρόβαλτο με 1-2. Η Κρύα Βρύση, που είχε ρεπό, ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα στην κορυφή.

Αποτελέσματα τελευταίας αγωνιστικής:

·         Γοργογύρι – Πιαλεία 2-0

·         Α.Ο. Βαλτινού – Άθλος 7-3

·         Ασπρόβαλτος – Φωτεινό 1-2

·         Ασπροκκλησιά – Χρυσομηλιά 5-0

·         Ροπωτό – Α.Ο. Πηγής 1-3

·         Ρεπό: Κρύα Βρύση

Τελική βαθμολογία:

1.      Κρύα Βρύση – 51 (61-25)

2.      Α.Ο. Βαλτινού – 46 (68-24)

3.      Γοργογύρι – 38 (42-25)

4.      Α.Ο. Πηγής – 38 (38-26)

5.      Άθλος – 30 (44-46)

6.      Ασπροκκλησιά – 26 (48-38)

7.      Ροπωτό – 26 (42-48)

8.      Χρυσομηλιά – 24 (30-42)

9.      Πιαλεία – 20 (26-32)

10.  Ασπρόβαλτος – 11 (22-53)

11.  Α.Ο. Φωτεινού – 3 (20-82)

Η αυλαία της σεζόν πέφτει με τον Α.Ο. Βαλτινού να αφήνει εξαιρετικές εντυπώσεις, κατακτώντας τη δεύτερη θέση και επιβεβαιώνοντας τη δυναμική του, ενώ η Κρύα Βρύση πανηγυρίζει δίκαια την κορυφή. Ένα πρωτάθλημα που πρόσφερε συγκινήσεις, έντονο ανταγωνισμό και όμορφες ποδοσφαιρικές στιγμές έφτασε στο τέλος του, αφήνοντας υποσχέσεις για ακόμη καλύτερη συνέχεια την επόμενη χρονιά.

Ο οβελίας της μνήμης και το φως της Ανάστασης

 

Στην αυλή του Βαλτινού, μπροστά σε έναν ασβεστωμένο τοίχο και κάτω από τον ανοιξιάτικο ουρανό, η οικογένεια Κατσιούλη στέκει γύρω από τον οβελία, όπως στεκόταν κάθε Πάσχα: με απλότητα, με προσμονή, με μια σιωπηλή βεβαιότητα ότι η ζωή, ό,τι κι αν φέρει, θα ξαναβρεί τον δρόμο της προς το φως.

Το ψήσιμο του αρνιού ήταν μια τελετουργική διαδικασία. Από το πρωινό σούβλισμα, την προσεκτική ασφάλιση του ζώου στη σούβλα, μέχρι το αργό γύρισμα πάνω από τα κάρβουνα, όλα είχαν τον δικό τους ρυθμό. Ο χρόνος εκεί δεν μετριόταν με ρολόγια, αλλά με τη φωτιά που άναβε, με το λίπος που έσταζε, με τις κουβέντες που άνοιγαν και έδεναν τους ανθρώπους μεταξύ τους.

Οι μορφές της φωτογραφίας -άλλοι καθιστοί, άλλοι όρθιοι, άλλοι με το βλέμμα στον φακό και άλλοι στον οβελία- κρατούν μέσα τους κάτι από τη γαλήνη της Ανάστασης. Δεν υπάρχει βιασύνη, ούτε επιτήδευση. Υπάρχει μόνο το «μαζί». Εκείνο το απλό, αυτονόητο «μαζί» που σήμερα συχνά λείπει, μα τότε ήταν ο πυρήνας της ζωής.

Και τώρα, που οι άνθρωποι αυτοί «υπάρχουν μόνο ως μνήμη», η εικόνα αποκτά ένα άλλο βάθος. Δεν είναι πια μόνο μια πασχαλινή σκηνή, είναι ένα μικρό μνημείο της συνέχειας. Γιατί το Πάσχα, πέρα από το θρησκευτικό του νόημα, είναι και μια υπόσχεση: ότι τίποτα δεν χάνεται οριστικά όσο το θυμόμαστε, όσο το αναβιώνουμε, όσο το μεταδίδουμε.

Ο οβελίας γυρίζει ακόμη, κάθε χρόνο, σε αυλές και μπαλκόνια, σε χωριά και πόλεις. Όμως εκείνος ο παλιός τρόπος -η κοινή προετοιμασία, η υπομονή, η συντροφικότητα- είναι που δίνει στο έθιμο την ουσία του. Είναι η στιγμή που η οικογένεια γίνεται ξανά κύκλος, που οι ζωντανοί συνομιλούν σιωπηλά με τους απόντες.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα της Ανάστασης: όχι μόνο η νίκη της ζωής επί του θανάτου, αλλά και η επιστροφή του ανθρώπου στον άλλον άνθρωπο. Στο βλέμμα, στο άγγιγμα, στο μοίρασμα του ψωμιού και του κρέατος, στο γέλιο που ξεσπά χωρίς λόγο.

Και έτσι πιστοποιείται, μέσα από μια παλιά φωτογραφία του Βαλτινού, ότι το Πάσχα δεν είναι απλώς μια γιορτή που έρχεται. Είναι μια μνήμη που επιμένει να ζει - και μια πρόσκληση που πρέπει να κρατηθεί ζωντανή.

Παραδοσιακά Πασχαλινά γλυκά του Βαλτινού και των χωριών των Τρικάλων

 

Στα χωριά των Τρικάλων, και ιδιαίτερα στο Βαλτινό, το Πάσχα δεν είναι μόνο θρησκευτική γιορτή, αλλά και μια ευκαιρία για οικογενειακή σύναξη γύρω από το τραπέζι. Εκεί δεσπόζουν τα σιροπιαστά γλυκά, με την καρυδόπιτα και το κανταΐφι να κατέχουν ξεχωριστή θέση. Οι συνταγές περνούν από γενιά σε γενιά, με αρώματα κανέλας, γαρύφαλλου και φρέσκου βουτύρου να γεμίζουν τα σπίτια.

Στο Βαλτινό, αυτά τα γλυκά ετοιμάζονται συνήθως τη Μεγάλη Εβδομάδα, με τις νοικοκυρές να ανταλλάσσουν μυστικά για το «καλό σιρόπιασμα» και το σωστό ψήσιμο. Συχνά προσφέρονται μετά την Ανάσταση, μαζί με τσουρέκι και κόκκινα αυγά, συμβολίζοντας τη γλυκύτητα της ζωής και τη χαρά της Ανάστασης.

Τα αρώματα αυτών των γλυκών εκτός από γεύσεις, είναι και μνήμες, μα πάνω απ’ όλα οικογένεια και παράδοση που συνεχίζει να ζει μέσα από κάθε μπουκιά.

Παρακάτω σας δίνουμε τις πολύτιμες συνταγές:

Καρυδόπιτα παραδοσιακή

Υλικά:

·         6 αυγά

·         1 φλιτζάνι ζάχαρη

·         1 φλιτζάνι καρύδια χοντροκομμένα

·         1 φλιτζάνι φρυγανιά τριμμένη

·         1 κουταλάκι κανέλα

·         ½ κουταλάκι γαρύφαλλο

·         Ξύσμα από 1 πορτοκάλι

·         1 κουταλάκι μπέικιν πάουντερ

Για το σιρόπι:

·         2 φλιτζάνια ζάχαρη

·         2 φλιτζάνια νερό

·         Φλούδα λεμονιού ή πορτοκαλιού

Εκτέλεση:

Χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψουν. Προσθέτουμε τα καρύδια, τη φρυγανιά, τα μπαχαρικά και το ξύσμα πορτοκαλιού. Ανακατεύουμε απαλά και ρίχνουμε το μείγμα σε βουτυρωμένο ταψί. Ψήνουμε στους 180°C για περίπου 40–45 λεπτά.

Ετοιμάζουμε το σιρόπι βράζοντας όλα τα υλικά για 5 λεπτά. Όταν η καρυδόπιτα είναι ζεστή, τη σιροπιάζουμε με το χλιαρό σιρόπι. Αφήνουμε να απορροφηθεί καλά πριν σερβίρουμε.

Παραδοσιακό κανταΐφι

Υλικά:

·         500 γρ. φύλλο κανταΐφι

·         250 γρ. βούτυρο πρόβειο ή αγελαδινό

·         2 φλιτζάνια καρύδια ή αμύγδαλα ψιλοκομμένα

·         1 κουταλάκι κανέλα

·         Λίγο γαρύφαλλο

Για το σιρόπι:

·         3 φλιτζάνια ζάχαρη

·         3 φλιτζάνια νερό

·         1 κουταλιά χυμό λεμονιού

Εκτέλεση:

Ανοίγουμε το κανταΐφι με τα χέρια ώστε να αφρατέψει. Παίρνουμε μικρές ποσότητες, τοποθετούμε στο κέντρο λίγη γέμιση από καρύδια και το τυλίγουμε σε ρολάκια. Τα τοποθετούμε σε βουτυρωμένο ταψί και τα περιχύνουμε με λιωμένο βούτυρο.

Ψήνουμε στους 180°C για περίπου 50–60 λεπτά, μέχρι να ροδίσουν καλά. Ετοιμάζουμε το σιρόπι βράζοντας τα υλικά για 5–6 λεπτά και το ρίχνουμε ζεστό πάνω στο κρύο κανταΐφι. Αφήνουμε να τραβήξει το σιρόπι και να μελώσει.

Καθαρισμός και ευπρεπισμός του κοιμητηρίου Βαλτινού από την Τοπική Κοινότητα

 

Η Τοπική Κοινότητα Βαλτινού προχώρησε τις τελευταίες ημέρες σε εκτεταμένο καθαρισμό του κοιμητηρίου του χωριού, αποκαθιστώντας την εικόνα ενός χώρου που αξίζει τον απόλυτο σεβασμό όλων μας.

Στο πλαίσιο των εργασιών απομακρύνθηκαν παλιά μάρμαρα, σκουπίδια, μπάζα και κάθε λογής απορρίμματα που είχαν συσσωρευτεί με την πάροδο του χρόνου, ενώ πραγματοποιήθηκε και η κοπή των χόρτων, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ευταξία και την αισθητική αναβάθμιση του χώρου.

Με γνώμονα ότι το κοιμητήριο αποτελεί ιερό τόπο μνήμης και τιμής, η παρέμβαση αυτή έχει ήδη αλλάξει σημαντικά την εικόνα που είχε δημιουργηθεί εδώ και πολύ καιρό, αναδεικνύοντας την ανάγκη για διαρκή φροντίδα και σεβασμό.

Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας, Βάιος Τσιγάρας, επεσήμανε ότι οι εργασίες θα συνεχιστούν και θα ολοκληρωθούν αμέσως μετά το Πάσχα, με στόχο τη συνολική αναβάθμιση του χώρου.

Αποικία ζωής: οι φωλιές των πουλιών στις κορυφές των δέντρων

 

Στη φωτογραφία ξεχωρίζει ένα εντυπωσιακό θέαμα: δεκάδες φωλιές πουλιών απλωμένες στις κορυφές των γυμνών ακόμη δέντρων. Οι φωλιές, χτισμένες ψηλά και πυκνά η μία κοντά στην άλλη, μαρτυρούν την παρουσία μιας οργανωμένης αποικίας, πιθανότατα από κορακοειδή ή παρόμοια κοινωνικά πουλιά που επιλέγουν να ζουν και να αναπαράγονται μαζί.

Η επιλογή των ψηλών δέντρων δεν είναι τυχαία. Από εκεί, τα πουλιά έχουν καλύτερη ορατότητα για να εντοπίζουν κινδύνους, ενώ παράλληλα προστατεύονται από θηρευτές. Τα γυμνά κλαδιά της εποχής επιτρέπουν στις φωλιές να φαίνονται καθαρά, αποκαλύπτοντας την επιμέλεια με την οποία έχουν κατασκευαστεί από κλαδιά και φυσικά υλικά.

Η εικόνα αυτή αποτυπώνει έναν μικρό, ζωντανό κόσμο σε πλήρη δραστηριότητα. Κάθε φωλιά αποτελεί ένα κέντρο ζωής: τόπος γέννησης, φροντίδας και ανάπτυξης των νεοσσών. Παράλληλα, η συγκέντρωση τόσων φωλιών στο ίδιο σημείο δημιουργεί μια αίσθηση κοινότητας και συνεργασίας, που χαρακτηρίζει πολλά είδη πουλιών.

Μέσα στο ανοιξιάτικο τοπίο, με το φως να διαπερνά τα σύννεφα και τη φύση να ξυπνά, οι φωλιές αυτές μοιάζουν με σύμβολα ανανέωσης, επιμονής και αρμονικής συνύπαρξης με το περιβάλλον.

Ενέργεια, Ιράν και Τεχνητή Νοημοσύνη: Η νέα γεωπολιτική σκακιέρα ΗΠΑ–Κίνας στη Μέση Ανατολή

 

Αν δούμε τη Μέση Ανατολή μέσα από έναν πιο σύγχρονο γεωπολιτικό φακό, τότε δύο παράγοντες αποκτούν ιδιαίτερο βάρος: οι ενεργειακοί πόροι του Ιράν και ο παγκόσμιος ανταγωνισμός ΗΠΑ–Κίνας, στον οποίο η Τεχνητή Νοημοσύνη παίζει όλο και πιο καθοριστικό ρόλο.

Το Ιράν αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς παίκτες στον κόσμο, διαθέτοντας τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η γεωγραφική του θέση -ανάμεσα στον Περσικό Κόλπο και την Κασπία Θάλασσα- του δίνει στρατηγικό έλεγχο σε κρίσιμες ενεργειακές διαδρομές, όπως τα Στενά του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται μεγάλο ποσοστό της παγκόσμιας ενεργειακής τροφοδοσίας. Αυτό σημαίνει ότι η σταθερότητα ή η αστάθεια στο Ιράν δεν αφορά μόνο την περιοχή, αλλά επηρεάζει άμεσα την παγκόσμια οικονομία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ιστορικά, επιδιώκουν να περιορίσουν την επιρροή του Ιράν, τόσο για λόγους ασφάλειας (πυρηνικό πρόγραμμα, περιφερειακές συμμαχίες) όσο και για να διασφαλίσουν την ελεύθερη ροή ενέργειας προς τις διεθνείς αγορές. Από την άλλη πλευρά, η Κίνα -ως η μεγαλύτερη ενεργειακά εξαρτώμενη οικονομία- έχει έντονο ενδιαφέρον για σταθερή πρόσβαση σε ιρανικούς πόρους και έχει αναπτύξει οικονομικές και στρατηγικές σχέσεις με την Τεχεράνη.

Εδώ εισέρχεται ο παράγοντας της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ–Κίνας δεν περιορίζεται πλέον στη στρατιωτική ή οικονομική ισχύ, αλλά επεκτείνεται στην τεχνολογική κυριαρχία. Η Τεχνητή Νοημοσύνη συνδέεται άμεσα με την ενέργεια, γιατί:

-          απαιτεί τεράστιες υποδομές και ενεργειακή κατανάλωση (data centers),

-          χρησιμοποιείται για στρατιωτική υπεροχή (ανάλυση δεδομένων, αυτόνομα συστήματα),

-          βελτιστοποιεί την εξόρυξη και διαχείριση ενεργειακών πόρων.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Μέση Ανατολή μετατρέπεται σε έναν “ενεργειακό κόμβο” που τροφοδοτεί όχι μόνο τις οικονομίες, αλλά και την τεχνολογική υπεροχή των μεγάλων δυνάμεων. Η Κίνα, επενδύοντας σε υποδομές (π.χ. “Belt and Road Initiative”), επιδιώκει να εξασφαλίσει μακροχρόνια ενεργειακή ροή. Οι ΗΠΑ, αντίθετα, επιχειρούν να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών και των συμμαχιών στην περιοχή.

Το Ιράν βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της αντιπαράθεσης: από τη μία ως ενεργειακός προμηθευτής και από την άλλη ως γεωπολιτικός κόμβος που μπορεί να ευνοήσει είτε το δυτικό είτε το κινεζικό στρατόπεδο.

Συνεπώς, ο πόλεμος και οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή δεν αφορούν μόνο τοπικές διαμάχες. Συνδέονται με μια βαθύτερη παγκόσμια αναδιάταξη ισχύος, όπου η ενέργεια και η Τεχνητή Νοημοσύνη λειτουργούν ως δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: όποιος ελέγχει την ενέργεια, μπορεί να τροφοδοτήσει την τεχνολογία, και όποιος κυριαρχεί στην τεχνολογία, μπορεί να ελέγξει πιο αποτελεσματικά την ενέργεια και τη γεωπολιτική επιρροή.

ΤΕΤΡΑΠΛΗ ΓΚΟΡΤΣΙΑ

 

Εκεί στο ανοιχτό και ολάνθιστο λιβάδι περπατώντας, ανοίγει ασυναίσθητα η καρδιά σου και είναι έτοιμη να αποδεχθεί και να περικλείσει μέσα της όλον τον κόσμο. Η τετραπλή γκορτσιά αίφνης αναλάμπει με τα λουλουδιασμένα κλαδιά της μπροστά στα μάτια σου και τότε μια διάθεση παράξενη εγείρεται μέσα σου. Μακάρι να μπορούσαμε να μην εγκαταλείψουμε ποτέ αυτόν τον φωτισμένο κόσμο. Αφού αυτή η ομορφιά είναι πλασμένη για μας τότε γιατί να φύγουμε; Ή, μήπως, δεν είναι για μας κι εμείς απλώς καταχρόμαστε τη στιγμή της; 

Του Ηλία Κεφάλα

Το καλαθάκι της Λαζαρίνας (της Ρούλας Σταυρέκα)

 

Η άνοιξη στο χωριό ερχόταν πάντα με μυρωδιά ασβέστη και πασχαλιάς. Πριν ακόμη φανεί στο ημερολόγιο η Μεγάλη Εβδομάδα, οι αυλές είχαν κιόλας αλλάξει φορεσιά. Οι νοικοκυρές, με μαντίλια δεμένα σφιχτά στα μαλλιά, άσπριζαν με τον ασβέστη τους κορμούς των δέντρων, τις μάντρες, τα πεζούλια. Τα σπίτια έλαμπαν κάτω από τον ήλιο του Απρίλη, σαν να ήθελαν κι αυτά να γιορτάσουν.

Η μάνα μου έλεγε πως «το Πάσχα θέλει καθαριότητα, μέσα κι έξω». Κι έτσι τίποτα δεν έμενε ακούνητο. Έβγαζε τα στρωσίδια στις αυλές, τα τίναζε με δύναμη, τα άπλωνε να τα δει ο ήλιος. Τα σκεπάσματα μοσχοβολούσαν σαπούνι και καθαρό αέρα. Στον κήπο σκάλιζε το χώμα και φύτευε καινούργια λουλούδια, κι ως το τέλος της εβδομάδας η αυλή μας γέμιζε κόκκινες παπαρούνες και μωβ μαργαρίτες. Ανάμεσά τους φύτρωνε το φρέσκο, καταπράσινο χορταράκι, απαλό σαν βελούδο. Το πατούσαμε ξυπόλυτες καμιά φορά και γελούσαμε, γιατί μας γαργαλούσε τις πατούσες.

Μα πιο πολύ απ’ όλα περίμενα το Σάββατο του Λαζάρου. Από την Παρασκευή το απόγευμα άρχιζε η ιεροτελεστία του καλαθιού. Η μάνα μου είχε τον δικό της τρόπο, δεν της άρεσαν τα πρόχειρα στολίδια. Έκοβε μπουκετάκια από κυδωνιές, μηλιές και κερασιές, τα έδενε με σπάγκο και τα στερέωνε γύρω από το καλάθι μου. Έβαζε ανάμεσά τους μωβ παπαρούνες και στο τέλος κάρφωνε την πασχαλιά κυκλικά, να αγκαλιάζει το ψάθινο πλέγμα και να σκαρφαλώνει ως το χερούλι.

Όταν τελείωνε, το κρεμούσε στην τριανταφυλλιά της αυλής.
«Να μείνει έξω όλο το βράδυ», έλεγε, «να πιει δροσιά και να μη μαραθούν τα λουλούδια».

Ξυπνούσα πριν καλά-καλά λαλήσει ο πετεινός. Η μάνα άνοιγε τα παραθυρόφυλλα και το φως πλημμύριζε το δωμάτιο.
«Σήκω, Λαζαρίνα μου», μου ψιθύριζε.

Με έντυνε σαν γιορτή. Τα μαύρα λουστρίνια με τα «φλιογκάκια» -έτσι τα έλεγε τα φιογκάκια- γυάλιζαν σαν καθρέφτες. Οι άσπρες κάλτσες μου είχαν κεντημένες πασχαλίτσες, που μου φαίνονταν έτοιμες να πετάξουν. Φορούσα τη ροζ ζακέτα μου και ένιωθα σπουδαία, σαν να κρατούσα κάποιο μεγάλο μυστικό.

Πριν φύγω, έβαζε μέσα στο καλάθι ένα κόκκινο αυγό.
«Για το καλό», έλεγε και μου χάιδευε τα μαλλιά.

Συναντιόμασταν όλες οι φίλες στη γωνία του δρόμου. Τα καλαθάκια μας πολύχρωμα, στολισμένα με λουλούδια που μοσχοβολούσαν. Κοιταζόμασταν και γελούσαμε χωρίς λόγο, μόνο και μόνο από τη χαρά μας. Κι ύστερα ξεκινούσαμε, από πόρτα σε πόρτα.

Χτυπούσαμε και στεκόμασταν στη σειρά. Μόλις άνοιγε η πόρτα, αρχίζαμε το τραγούδι. Εκεί όπου υπήρχε μωρό παιδί, λέγαμε το «μικρό μικρούτσικο» και οι μανάδες δάκρυζαν από συγκίνηση. Σε σπίτια με κορίτσια ή αγόρια της παντρειάς τραγουδούσαμε το «εδώ μαντίλια κρέμονται» και πειράζαμε τους μεγάλους, που κοκκίνιζαν και γελούσαν αμήχανα.

Ακόμη απορώ πώς θυμόμασταν τόσους στίχους. Κανείς δεν μας τους έγραψε ποτέ. Ήταν σαν να τους κουβαλούσε η άνοιξη μαζί με τη γύρη των λουλουδιών και να τους άφηνε απαλά στα χείλη μας.

Οι νοικοκυρές μάς φίλευαν ό,τι είχαν. Νομίσματα που κουδούνιζαν στο καλάθι, αυγά άβαφα ακόμη, σύκα ξερά, καραμέλες τυλιγμένες σε χρωματιστά χαρτάκια, καμιά φορά κι ένα κομμάτι χαλβά. Όταν πεινούσαμε, καθόμασταν στη σκιά μιας μουριάς και τρώγαμε τα μισά απ’ όσα είχαμε μαζέψει. Μοιραζόμασταν τα πάντα, χωρίς να μετράμε ποια πήρε περισσότερα.

Ο ήλιος ανέβαινε ψηλά κι εμείς κουραζόμασταν. Τα πόδια μας πονούσαν μέσα στα καλά παπούτσια, τα λουλούδια στα καλαθάκια άρχιζαν να γέρνουν, μα η καρδιά μας χτυπούσε γεμάτη περηφάνια. Νιώθαμε πως κάναμε κάτι σπουδαίο, πως κρατούσαμε ζωντανό ένα κομμάτι του χωριού μας.

Το μεσημέρι γυρίζαμε κατάκοπες. Η μάνα με περίμενε στην αυλόπορτα. Έπαιρνε το καλάθι, το κοίταζε γεμάτο και χαμογελούσε.
«Μπράβο, κορίτσι μου», έλεγε.

Καθόμουν στο πεζούλι και έβγαζα τα λουστρίνια. Στα μαλλιά μου είχαν μπλεχτεί πέταλα πασχαλιάς. Η αυλή μοσχοβολούσε και πάλι ασβέστη και λουλούδια. Από κάπου μακριά ακούγονταν άλλες φωνές παιδιών που ακόμη τραγουδούσαν.

Τώρα που τα χρόνια πέρασαν, καμιά φορά κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι πάλι εκεί: στην αυλή με τις παπαρούνες, στο καλάθι που κρέμεται στην τριανταφυλλιά, στη φωνή της μάνας που με ξυπνά γλυκά. Κι αναρωτιέμαι αν η άνοιξη μυρίζει παντού έτσι ή αν εκείνη η μυρωδιά -ασβέστης, πασχαλιά και παιδικό γέλιο- ήταν μοναδική, φτιαγμένη μόνο για τα δικά μας Σάββατα του Λαζάρου.

Τα Βαλτσινιώτικα

 

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας… 

μα και για μια χελώνα απλή που σέρνει βήμα ταπεινό,

κι όμως στον δρόμο τον μακρύ κρατά σκοπό και λογισμό.

Δε βιάζεται, δεν θορυβεί, δεν λέει λόγια μεγάλα,

μονάχα προχωρά σιγά με πίστη μες στα βάθη τ’ άλλα.

Κι εκεί που ο γρήγορος γελά, κομπάζει και κορδώνεται,

η ήρεμη καρδιά νικά κι ο κόπος της δικαιώνεται.

«Σπεύδε βραδέως» ψιθυρεί το χώμα που πατάει,

κι όποιος τον δρόμο τον βαθύ με σύνεση τον πάει.

Γιατί δεν είναι η ορμή που φέρνει την κατάκτηση,

μα η σταθερή η υπομονή και η σιωπηλή κατάφαση.

Να ξέρεις πόσο αντέχεις εσύ, πού φτάνει η δύναμή σου,

κι αν είναι αργή η διαδρομή, να μένεις στη γραμμή σου.

Κι έτσι κι εμείς στα ταπεινά του Βαλτινού σοκάκια,

μαθαίνουμε πως τα μικρά γεννούν τεράστια βηματάκια.

Και λέμε μέσα απ’ την καρδιά, χωρίς καημό και βία:

πως όποιος μένει σταθερά, κερδίζει την πορεία.

Το χρυσάφι της Απριλιάτικης βροχής

Η Απριλιάτικη βροχή, όπως τη φοβόμαστε στα δελτία καιρού όταν βαραίνει και γίνεται καταιγίδα, εδώ στο Βαλτινό μοιάζει αλλιώς, πιο ήπια, πιο γήινη, σχεδόν ευεργετική. Στη μέτρια εκδοχή της δεν απειλεί, αλλά θρέφει. Πέφτει πάνω στα χωράφια σαν ευλογία, γεμίζει τις αυλακιές, ποτίζει τις ρίζες, ξυπνά τη γη. Είναι χρυσάφι - όχι εκείνο που αστράφτει, αλλά εκείνο που μεγαλώνει σιωπηλά μέσα στο χώμα.

Το σούρουπο απλώνεται σιγά-σιγά πάνω από το χωριό. Ο ουρανός, βαμμένος με απαλές ροδακινιές αποχρώσεις πίσω από τα σύννεφα, αφήνει μια παράξενη γλυκύτητα στον αέρα. Τα πρώτα φώτα ανάβουν στα σπίτια και στους δρόμους, μικρές εστίες ζωής που καθρεφτίζονται πάνω στο βρεγμένο οδόστρωμα. Η λάμψη τους δεν είναι έντονη, είναι ζεστή, σχεδόν παρηγορητική.

Η βροχή συνεχίζει το μονότονο, ήσυχο τραγούδι της. Στάλες που χτυπούν στα κεραμίδια, στο χώμα, στα φύλλα των δέντρων. Ένας ήχος γνώριμος, που δεν ανησυχεί αλλά καθησυχάζει. Σαν να σκεπάζει το χωριό με ένα αόρατο πέπλο ηρεμίας.

Εκείνη την ώρα, το Βαλτινό δεν είναι απλώς ένας τόπος, είναι μια αγκαλιά. Ένα καταφύγιο όπου η φύση και ο άνθρωπος συμφιλιώνονται, όπου η βροχή δεν είναι απειλή αλλά υπόσχεση. Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή συμφωνία, το σούρουπο γίνεται θαλπωρή - μια μικρή, καθημερινή γαλήνη που αξίζει περισσότερο από κάθε λιακάδα.

“Ο γεωστρατηγικός χώρος της Μέσης Ανατολής και πώς επηρεάζει την Ελλάδα ο τελευταίος πόλεμος”. Η διάλεξη του Φ.Ι.ΛΟ.Σ.

 Ομιλητής ο διεθνολόγος καθηγητής Σταμ. Γεωργούλης

Το Σάββατο 4 Απριλίου 2026 και ώρα  7.30 μ.μ, στην αίθουσα της Δημοτικής «Πινακοθήκης Θ. Μάρκελλου - Μ. Καταφυγιώτη» (Γαριβάλδη 5 - Τρίκαλα), θα πραγματοποιηθεί η 139η διάλεξη του Φιλολογικού, Ιστορικού, Λογοτεχνικού Συνδέσμου (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων με θέμα: “Ο γεωστρατηγικός χώρος της Μέσης Ανατολής και πώς επηρεάζει την Ελλάδα ο τελευταίος πόλεμος”. Ομιλητής θα είναι ο κ. ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ, διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Παν/μίου Paris XI - τ. καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων  - Πρέσβυς καλής θελήσεως του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός. Μετά την διάλεξη θα επακολουθήσει συζήτηση. 

Είσοδος ελεύθερη.

Βιογραφικό του Ομιλητή:

Ο Σταμάτης Γεωργούλης γεννήθηκε στον Χανδρά Ορεστιάδας Έβρου και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Ορεστιάδας Έβρου το 1976.

Έλαβε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στη Διπλωματία Διεθνών Οργανισμών από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Paris XI της Γαλλίας και Διδακτορικό Δίπλωμα από την ίδια Σχολή με θέμα της Διδακτορικής Διατριβής του «Η Επιτροπή Διεθνούς Δημόσιας Διοίκησης των Ηνωμένων Εθνών».

Υπηρέτησε ως: 1) Ειδικός Επιστήμονας ΕΛΙΑΜΕΠ (1989-1990), 2) Ειδικός Επιστήμονας του Στρατηγικού Σχεδιασμού του Υπουργείου Εσωτερικών (1991-2021), στη Διεύθυνση Αναπτυξιακών Προγραμμάτων και Διεθνών Οργανισμών Ιδιωτικού Δικαίου, 3) Επιστημονικός Συνεργάτης Γεν. Γραμματείας Θρησκευμάτων Υπ. Παιδείας 2012-2013, 4) Πρόεδρος Επιτροπής Ασύλου Υπουργείου Δημόσιας Τάξης (2012-2018), 5) Ειδικός Εκλογικός Εμπειρογνώμων Παρατηρητής Εκλογών Ηνωμένων Εθνών και Ευρωπαϊκής Ένωσης της Ελλάδας στις εκλογές στην Αιθιοπία (1993), Καμπότζη (1993), Νότια Αφρική του Νέλσον Μαντέλα (1994), Μοζαμβίκη (1994), Ακτή Ελεφαντοστού (1995), Αλβανία (1997-2009) τιμηθείς για την διεθνή του προσφορά υπέρ του Εκδημοκρατισμού και της Ελευθερίας.

Είναι Δικηγόρος Αθηνών στον Άρειο Πάγο, στο Διεθνές Δικαστήριο και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθώς και Διεθνής εκλογικός εμπειρογνώμων.

Έχει διδάξει: 1) στο Διπλωματικό Τμήμα του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης (1991-1992), 2) ως καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Ασφαλείας (1991 - 2022): Μουσουλμανική Μειονότητα,  3) ως Επισκέπτης Καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης 1996-2003:  Διεθνές Δίκαιο, Διεθνές Οικονομικό Δίκαιο, Διεθνείς Οργανισμοί, Διπλωματική Ιστορία, 4) ως Καθηγητής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων:  Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, Δίκαιο του Πολέμου 1995-2014, 5) ως Καθηγητής στη Σχολή Ναυτικού Πολέμου: Δίκαιο Πολέμου (1992-2002). Δίδαξε επίσης στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Νομικής Σχολής Αθηνών: Διεθνές Εκλογικό Δίκαιο, και στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Διεθνούς Δικαίου Paris XI Faculte de Droit.

Έλαβε μέρος ως Εκλογικός Παρατηρητής των Ηνωμένων Εθνών σε 12 χώρες του κόσμου.

Έχει πλούσιο συγγραφικό έργο (αυτοτελή βιβλία και άρθρα). Σημειώνονται ενδεικτικά τα:

- La Commission de la Fonction Publique Internationale des Nations Unies,  Paris XI, Doctorat d’Etat, 1989, σελ. 559.

- Ο θεσμός του Μουφτή στην Ελληνική και Αλλοδαπή έννομη τάξη, Α.Ν.Σάκκουλας, Αθήνα 1993, σελ. 210.

- «Η Ορθοδοξία και τα Ελληνικά Σχολεία στο Σύγχρονο Αλβανικό Κράτος» συμμετοχή στο βιβλίο:  Ο Ελληνισμός της Αλβανίας, Θ. Κουλουμπής, Θ. Βερέμης, Η. Νικολακόπουλος (επιμ.), Ι. Σιδέρης, Αθήνα, 1995, σελ. 146-243.

- Κράτη και Εθνότητες στο Κέρας της Αφρικής: Προβλήματα, προοπτικές, σχέσεις με την Ελλάδα, με Αστέρη Χουλιάρα, Αθήνα 1995.

- ΙΜΙΑ: Η αναμφισβήτητη ελληνική κυριαρχία. Η απειλή ενός νέου casus belli, με Συμεών Σολταρίδη, Λιβάνης, Αθήνα, 1996, σελ. 240.

- Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Α.Ν. Σάκκουλας, Αθήνα, 1997, σελ. 238.

- Εγχειρίδιο Διεθνούς Δικαίου, Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, Αθήνα 1998, σελ. 318, και Παράρτημα Διεθνούς Δικαίου, 1999, σελ. 32.

- Δίκαιο του Πολέμου, Αθήνα, Σοκόλη-Κουλιεδάκης, 2010, σελ. 260.

- Διεθνείς Οργανισμοί, Αθήνα,  Σοκόλη-Κουλιεδάκης 2011.

- Ουκρανοποίηση στο σύγχρονο σύστημα διεθνών σχέσεων και ασφάλειας, Εκδόσεις ΕΛΛΩΔΙΑ, 2023.

- Ούλοφ Πάλμε: Παλμολογία: Παρακαταθήκες του Ούλοφ Πάλμε που οραματίσθηκε ν’ αλλάξει τον κόσμο, Αθήνα 2024.

- Εκλέξτε τον 47ο Πρόεδρο της Καρδιάς σας: Ντόναλτ Τραμπ κατά Κάμαλα Χάρρις, Ελλάδα, ΗΠΑ, Ελληνικά και Αγγλικά, 2024.

- Νέλσον Μαντέλα ο Ιεραπόστολος της Δημοκρατίας, Ελληνικά και Αγγλικά, 2024.

- Τζων Φιτζέραλντ Κέννεντυ: Ο Μάρτυρας της Πολιτικής. Ελληνικά και Αγγλικά, 2024.

- Άγιος Νικόλαος ο Γαληνευτής των ψυχών και των θαλασσών, Ελληνικά και Ιταλικά, 2024.

- Κομφούκιος - Σωκράτης βίοι παράλληλοι φιλοσοφικά, Αθήνα 2025, Ελληνικά, Αγγλικά, Κινέζικα (υπό έκδοση).

Οδηγίες προστασίας από καταιγίδες - Τι προσέχουμε σε δέντρα, πυλώνες ρεύματος, χειμάρρους

 

Με βάση τις πρόσφατες ανακοινώσεις της ΕΜΥ και του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, η Πολιτική Προστασία του Δήμου Τρικκαίων ενημερώνει τους πολίτες σχετικά με τα μέτρα που μπορούν να λαμβάνουν σε περιπτώσεις καταιγίδας.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ

Πώς να εκτιμήσετε την απόσταση από μια καταιγίδα

·         Μετρήστε το χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ της αστραπής και της βροντής σε δευτερόλεπτα. Διαιρέστε το χρόνο που μετρήσατε με το 3 ώστε να υπολογίσετε την απόσταση της καταιγίδας σε χιλιόμετρα.

·         Λάβετε γρήγορα τα απαραίτητα μέτρα, πριν η καταιγίδα σας πλησιάσει. Η απόσταση είναι ενδεικτική καθώς η καταιγίδα μπορεί να εμφανιστεί πολύ γρήγορα πάνω από την περιοχή στην οποία βρίσκεστε.

ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ

Αν βρίσκεστε στο σπίτι

·         Ασφαλίστε αντικείμενα, που μπορεί να παρασυρθούν από τον άνεμο ή τη ραγδαία βροχόπτωση και ενδέχεται να προκαλέσουν καταστροφές ή τραυματισμούς.

·         Ελέγξτε τον τρόπο στερέωσης διαφημιστικών πινακίδων που τυχόν έχετε αναρτήσει.

·         Ασφαλίστε τις πόρτες και τα παράθυρα.

·         Αποφύγετε να αγγίξετε τις σωληνώσεις των υδραυλικών (κουζίνα, μπάνιο) καθώς συνιστούν καλούς αγωγούς του ηλεκτρισμού.

Αν βρίσκεστε στο αυτοκίνητο

·         Ακινητοποιείστε το στην άκρη του δρόμου και μακριά από δέντρα και καλώδια ρεύματος που ενδέχεται να πέσουν πάνω του.

·         Μείνετε μέσα και ανάψτε τα προειδοποιητικά φώτα στάσης (φώτα έκτακτης ανάγκης) μέχρι να κοπάσει η καταιγίδα.

·         Κλείστε τα τζάμια και μην ακουμπάτε σε μεταλλικά αντικείμενα.

·         Αποφύγετε τους πλημμυρισμένους δρόμους.

Αν βρίσκεστε σε εξωτερικό χώρο

·         Καταφύγετε σε κτήριο ή σε αυτοκίνητο διαφορετικά καθίστε αμέσως στο έδαφος χωρίς να ξαπλώσετε.

·         Προστατευτείτε κάτω από συμπαγή κλαδιά χαμηλών δέντρων στην περίπτωση που είστε μέσα σε δάσος.

·         Μην καταφύγετε ποτέ κάτω από ένα ψηλό δέντρο σε ανοιχτό χώρο.

·         Αποφύγετε τα χαμηλά εδάφη για τον κίνδυνο πλημμύρας.

·         Μην στέκεστε πλάι σε πυλώνες, γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος, τηλεφωνικές γραμμές και φράκτες.

·         Μην πλησιάζετε μεταλλικά αντικείμενα (π.χ. αυτοκίνητα, ποδήλατα, σύνεργα κατασκήνωσης κλπ.).

·         Απομακρυνθείτε από ποτάμια, λίμνες ή άλλες μάζες νερού.

·         Αν είστε μέσα στη θάλασσα βγείτε αμέσως έξω.

·         Αν βρίσκεστε απομονωμένοι σε μια επίπεδη έκταση και νιώσετε να σηκώνονται τα μαλλιά σας (γεγονός που δηλώνει ότι σύντομα θα εκδηλωθεί κεραυνός), κάντε βαθύ κάθισμα με το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια (ώστε να ελαχιστοποιήσετε την επιφάνεια του σώματός σας και την επαφή σας με το έδαφος) πετώντας τα μεταλλικά αντικείμενα που έχετε επάνω σας.

Κατά τη διάρκεια μιας χαλαζόπτωσης

·         Προφυλαχθείτε αμέσως. Μην εγκαταλείψετε τον ασφαλή χώρο, παρά μόνο όταν βεβαιωθείτε ότι η καταιγίδα πέρασε. Η χαλαζόπτωση μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνη και για τα ζώα.

Από το γραφείο Τύπου

Το Κόσκινο της Διάκρισης

 

Το κόσκινο είναι ένα ταπεινό αντικείμενο που κουβαλά μια απροσδόκητη φιλοσοφία. Από την πρώτη ματιά, μοιάζει απλώς με ένα σκεύος με ξύλινο ή μεταλλικό πλαίσιο και μια διάτρητη σίτα, ένα εργαλείο πρακτικό, φτιαγμένο για να ξεχωρίζει το χρήσιμο από το περιττό. Κι όμως, μέσα σε αυτή την απλή του λειτουργία κρύβεται μια ολόκληρη στάση ζωής.

Στην κουζίνα, το κόσκινο εργάζεται αθόρυβα. Κοσκινίζει το αλεύρι, ελαφραίνει τη ζάχαρη άχνη, απομακρύνει τα ξένα σώματα. Η κίνησή του είναι επαναληπτική. Θυμίζει ότι κάθε δημιουργία απαιτεί προετοιμασία και φροντίδα: πριν από το ψωμί και το γλυκό, προηγείται ο διαχωρισμός, η επιλογή. Τίποτα αξιόλογο δεν γεννιέται χωρίς ένα είδος κοσκινίσματος.

Αυτή η πράξη μεταφέρεται εύκολα στη γλώσσα και στη σκέψη. Όταν λέμε ότι «περνάμε κάτι από κόσκινο», εννοούμε πως το εξετάζουμε εξονυχιστικά. Η έκφραση αποκαλύπτει μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη: να φιλτράρουμε τις πληροφορίες, τις ιδέες, ακόμη και τους ανθρώπους γύρω μας. Η κρίση μας λειτουργεί σαν αόρατο κόσκινο που συγκρατεί ό,τι θεωρούμε ουσιώδες και αφήνει να φύγει το περιττό. Χωρίς αυτό το εσωτερικό εργαλείο, ο νους θα πλημμύριζε από αδιακρίτως συσσωρευμένο υλικό.

Παράλληλα, το κόσκινο συνδέεται και με τη ματαιότητα της ανθρώπινης προσκόλλησης. Η παροιμία «καινούργιο μου κόσκινο και πού να σε κρεμάσω» φωτίζει την τάση μας να υπερτιμούμε το καινούργιο. Φροντίζουμε με ζήλο ό,τι μόλις αποκτήσαμε, σαν να φοβόμαστε μήπως φθαρεί πριν το χαρούμε. Κι όμως, ο χρόνος λειτουργεί ως το μεγαλύτερο κόσκινο: κοσκινίζει τον ενθουσιασμό μας, αφήνοντας στο τέλος μόνο ό,τι έχει πραγματική αξία.

Σε ένα ευρύτερο επίπεδο, το κόσκινο γίνεται σύμβολο διάκρισης. Στα μαθηματικά, στη λαογραφία, στην καθημερινή εμπειρία, υποδηλώνει τη διαδικασία με την οποία ο κόσμος οργανώνεται. Η ζωή μάς καλεί συνεχώς να επιλέγουμε: ποιες σκέψεις θα κρατήσουμε, ποιες σχέσεις θα καλλιεργήσουμε, ποιες επιθυμίες θα ακολουθήσουμε. Κάθε επιλογή είναι ένα κοσκίνισμα της ύπαρξης.

Ίσως γι’ αυτό το απλό αυτό εργαλείο παραμένει τόσο οικείο και διαχρονικό. Μας υπενθυμίζει ότι η ποιότητα γεννιέται από τη διάκριση και ότι η σοφία δεν είναι παρά η τέχνη του σωστού κοσκινίσματος - της ικανότητας να αφήνουμε να περνά ό,τι είναι ελαφρύ και να κρατούμε ό,τι έχει βάρος και νόημα.

Η ΚΑΛΥΒΑ

 

Βλέπω την καλύβα κι επειδή τα θυμάμαι όλα, κάθομαι κι αναρωτιέμαι: πώς μία τόσο σαθρή και πρόχειρη κατασκευή μπόρεσε να στεγάσει και να στεριώσει μια μεγάλη αγάπη; Πώς μπόρεσε να προστατεύσει μια μακροήμερη ζωή; Πώς μπόρεσε, αφού η ίδια δεν κατάφερε να συμμορφώσει το παρουσιαστικό της και να μπαλώσει τη στέγη της, συνέτρεξε εν τούτοις τον πάμπτωχο βίο του πολύτεκνου ζευγαριού; Αναρωτιέμαι εναγωνίως και ταυτόχρονα αναλογίζομαι και τα δικά μου ανικανοποίητα χαΐρια. Αχαριστίες. 

Του Ηλία Κεφάλα

Εντυπώσεις από την εκδρομή του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. στους Δελφούς, την Αράχοβα και την Ιτέα

 Του Θεόδωρου Α. Νημά

Στιγμιότυπο από την ξενάγηση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών στην αίθουσα όπου ο περίφημος ηνίοχος.

Με τις καλύτερες εντυπώσεις επέστρεψαν τα μέλη και οι φίλοι του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. που έλαβαν μέρος στην ημερήσια μορφωτική εκδρομή στους Δελφούς, την Αράχοβα και την Ιτέα που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος το περασμένο Σάββατο 28 Μαρτίου.

Καθ’ οδόν οι εκδρομείς ενημερώθηκαν σχετικώς για την ιστορία και τα μνημεία που θα επισκέπτονταν από την αρχηγό της εκδρομής κα Ρούλα Σκανδάλη.

1) Βοηθούντος και του καλού καιρού, πρώτα επισκέφτηκαν το Αρχαιολογικό Μουσείο των Δελφών, ένα από τα καλύτερα και πλουσιότερα Μουσεία της χώρας, στο οποίο εκτίθενται τα ευρήματα των πολύχρονων ανασκαφών στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Σ’ αυτό είχαν λεπτομερή ενημέρωση από τον εξαίρετο ξεναγό κ. Θεόδωρο Δημητρόπουλο.

Ξεκινώντας από τον προθάλαμο, ξεναγήθηκαν σε όλες σχεδόν τις μεγάλες αίθουσες του Μουσείου θαυμάζοντας τα σπουδαία εκθέματα: τον ομφαλό της γης, τους κούρους αδελφούς Κλέοβι και Βίτωνα, έργο του Αργείου γλύπτη Κλεομήδη (περ. 590 π.Χ.), τον κορμό Καρυάτιοδος, την περίφημη Σφίγγα της κολόνας των Ναξίων (570-560 π.Χ.), τμήματα από διάφορες ζωφόρους, το άγαλμα του ξακουστού παγκρατιαστή Αγία (ανάθημα του Θεσσαλού Δαόχου, 4ος αι. π.Χ.), τη σύνθεση των τριών χορευτριών, την κύλικα με τον ζωγραφισμένο Απόλλωνα που κάνει σπονδή, το φημισμένο χάλκινο άγαλμα του Ηνιόχου, αφιέρωμα του Συρακούσιου Πολούζαλου που είχε νικήσει σε αγώνα τεθρίππου άρματος, τα γυναικεία κεφάλια από ελεφαντόδοντο με τα χρυσά διαδήματα και αρκετά άλλα εκθέματα.

2) Κατόπιν μετέβησαν στον προστατευμένο από την UNESCO αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, στις ΝΑ παρυφές του πολυτραγουδισμένου Παρνασσού, όπου, μετά το πέρασμα από την Ιερά Οδό, θαύμασαν τα σημαντικά μνημεία που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, κάποια από τα οποία έχουν αναστηλωθεί. Εκεί είδαν τον Θόλο στο ιερό της Αθηνάς Προναίας, τη Ρωμαϊκή Αγορά, τον Θησαυρό των Αθηναίων, το Ιερό του Απόλλωνα, το αρχαίο θέατρο και φυσικά τα διάφορα άλλα αφιερώματα των αρχαίων Ελλήνων.

Αναμνηστική φωτογραφία των εκδρομέων μπροστά αρχαίο θέατρο των Δελφών.

Το επιβλητικό τοπίο των Δελφών με τον ναό το Απόλλωνα.

3) Κατόπιν οι εκδρομείς μετέβησαν στην γειτονική γραφική Αράχοβα (υψόμ. 950 μ.), όπου γευμάτισαν σε ταβέρνα του χωριού απολαμβάνοντας τα καλομαγειρεμένα και πεντανόστιμα εδέσματα. Η Αράχοβα είναι γνωστή και από την ομώνυμη μάχη του 1826, κατά την οποία ο Γ. Καραϊσκάκης κατενίκησε τους 2.000 Τουρκαλβανούς του Μουσταφάμπεη.

4) Τελευταίος σταθμός η Ιτέα, το επίνειο της Άμφισσας στον Κορινθιακό κόλπο, όπου ήπιαν τον απογευματινό καφέ σε καφετέριες της γραφικής παραλίας αγναντεύοντας απέναντι τον Μοριά. Η Ιτέα ιδρύθηκε με απόφαση του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.