Τα Βαλτσινιώτικα

 

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας… 

μα και για μια χελώνα απλή που σέρνει βήμα ταπεινό,

κι όμως στον δρόμο τον μακρύ κρατά σκοπό και λογισμό.

Δε βιάζεται, δεν θορυβεί, δεν λέει λόγια μεγάλα,

μονάχα προχωρά σιγά με πίστη μες στα βάθη τ’ άλλα.

Κι εκεί που ο γρήγορος γελά, κομπάζει και κορδώνεται,

η ήρεμη καρδιά νικά κι ο κόπος της δικαιώνεται.

«Σπεύδε βραδέως» ψιθυρεί το χώμα που πατάει,

κι όποιος τον δρόμο τον βαθύ με σύνεση τον πάει.

Γιατί δεν είναι η ορμή που φέρνει την κατάκτηση,

μα η σταθερή η υπομονή και η σιωπηλή κατάφαση.

Να ξέρεις πόσο αντέχεις εσύ, πού φτάνει η δύναμή σου,

κι αν είναι αργή η διαδρομή, να μένεις στη γραμμή σου.

Κι έτσι κι εμείς στα ταπεινά του Βαλτινού σοκάκια,

μαθαίνουμε πως τα μικρά γεννούν τεράστια βηματάκια.

Και λέμε μέσα απ’ την καρδιά, χωρίς καημό και βία:

πως όποιος μένει σταθερά, κερδίζει την πορεία.