Το Καλοκαίρι που Ποτίζεται ο Κάμπος

 

Στον κάμπο, όταν το καλαμπόκι φτάνει πια στο μπόι του ανθρώπου, αρχίζει το καθημερινό πήγαινε-έλα για το πότισμα. Οι ντιζελομηχανές, φορτωμένες πάνω σε αυτοσχέδια καρότσια με σιδερένιο σκελετό και σκουριασμένους τροχούς, περιμένουν δίπλα στα κανάλια ή στις γεωτρήσεις, με τα σχοινιά και τα σύρματα να κρατούν σφιχτά τις σωλήνες τους. Το νερό, αντλείται από το μοτέρ, κυλά με πίεση μέσα από τους σωλήνες και ξεχύνεται από τα μπεκ που είναι τοποθετημένα στις αυλακιές, ποτίζοντας το καλαμπόκι που διψάει κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο.

Ο ήχος της μηχανής σπάει τη σιωπή του μεσημεριού, ενώ ο αέρας γεμίζει με τη μυρωδιά του πετρελαίου και του βρεγμένου χώματος. Στις άκρες των φύλλων κρέμονται σταγόνες νερού που λάμπουν στον ήλιο, κι εκεί, πάνω στον κάμπο, η γη ανασαίνει ξανά, κρατώντας ζωντανό το καλαμπόκι που ετοιμάζεται να γεμίσει με καρπούς τον Σεπτέμβρη. Έτσι, μέσα στη ζέστη και τον ιδρώτα, συνεχίζεται αθόρυβα ο κύκλος της ζωής στον κάμπο, με το νερό, τη μηχανή και τον κόπο του ανθρώπου να γίνονται ένα, για να έρθει η ώρα του θερισμού.

Πώς το τρίβουν το πιπέρι

 

Το «Πώς το τρίβουν το πιπέρι» είναι ένας κυκλικός, αντρικός, μιμητικός χορός. Στο Βαλτινό τον χόρευαν στα οικογενειακά γλέντια και στους γάμους, κυρίως τις πρωινές ώρες, όταν ορισμένοι έρχονταν σε μεγάλο κέφι.

Ο χορός ξεκινούσε με συρτό στα τρία και στη συνέχεια εκτελούσαν μιμητικές κινήσεις, περιγράφοντας τους τρόπους με τους οποίους οι καλόγεροι υποτίθεται πως έτριβαν το πιπέρι. Όλοι οι χορευτές ακολουθούσαν τα λεγόμενα του τραγουδιστή και προσπαθούσαν να «τρίψουν» το πιπέρι με όποιο μέρος του σώματος ανέφερε ο στίχος.

Αν κάποιος από τους χορευτές δεν συμμορφωνόταν με τις προσταγές του τραγουδιού, εξαναγκαζόταν να το κάνει από τον τελευταίο χορευτή, ο οποίος περνούσε ανάμεσά τους και τους απειλούσε με τη ζώνη που κρατούσε στο χέρι. Στο δεύτερο μέρος του χορού εκτελούσαν δύο φορές τις κινήσεις του καλαματιανού.

Οι στίχοι του τραγουδιού

Πώς το τρί- βλάχα μου μωρή, πώς το τρίβουν το πιπέρι,
Πώς το τρίβουν το πιπέρι, του διαβόλου οι καλογέροι.

Με τη φτε- βλάχα μου μωρή, με τη φτέρνα τους το τρίβουν,
Με τη φτέρνα τους το τρίβουν και το ψιλοκοπανίζουν.

Σηκωθείτε, παλικάρια, με σπαθιά και με χαντζάρια.

Με το γό- βλάχα μου μωρή, με το γόνατο το τρίβουν,
Με το γόνατο το τρίβουν και το ψιλοκοπανίζουν.
Σηκωθείτε, παλικάρια, με σπαθιά και με χαντζάρια.

Με τη μύ- βλάχα μου μωρή, με τη μύτη τους το τρίβουν,
Με τη μύτη τους το τρίβουν και το ψιλοκοπανίζουν.
Σηκωθείτε, παλικάρια, με σπαθιά και με χαντζάρια.

Με τη γλώ- βλάχα μου μωρή, με τη γλώσσα τους το τρίβουν,
Με τη γλώσσα τους το τρίβουν και το ψιλοκοπανίζουν.
Σηκωθείτε, παλικάρια, με σπαθιά και με χαντζάρια.

Με τον κώ- βλάχα μου μωρή, με τον κώλο τους το τρίβουν,
Με τον κώλο τους το τρίβουν και το ψιλοκοπανίζουν.
Σηκωθείτε, παλικάρια, με σπαθιά και με χαντζάρια.

Η ιστορία του τραγουδιού

Το τραγούδι ξεκίνησε από τους Ηπειρώτες κατοίκους της Πίνδου και έγινε πανελληνίως γνωστό και αγαπητό. Η ελευθεριότητα της εποχής επέτρεπε να χορεύεται και να αναπαριστάται ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς. Αρχικά, ήταν ένα περιπαικτικό τραγούδι κατά των καλογέρων, οι οποίοι είχαν βρει στο τρίψιμο του πιπεριού μια ευκαιρία πλουτισμού, ανακατεύοντας τη σκόνη με διάφορα τρίματα για να αυγατίζουν τα κέρδη τους. Έτσι, μέρα-νύχτα έτριβαν το πιπέρι με κάθε τρόπο, και η λαϊκή φαντασία έφτασε να λέει πως το έτριβαν με όποιο μέρος του σώματός τους μπορούσαν.

Οι έμποροι-ταξιδευτές (κυρατζίδες) της Ηπείρου, όταν δεν διανυκτέρευαν σε χάνια, έβρισκαν καταφύγιο σε μοναστήρια, όπου έγιναν μάρτυρες τέτοιων περιστατικών και τα μετέτρεψαν σε τραγούδι. Το τραγούδι, ωστόσο, δεν μπορούσε να ακουστεί στα θρησκευτικά πανηγύρια. Αντίθετα, κατά τις Απόκριες, όταν η εκκλησία απείχε από τις καρναβαλικές εκδηλώσεις, οι άνθρωποι ένιωθαν να απελευθερώνονται από μια αόρατη φυλακή και τραγουδούσαν το τραγούδι αυτό απροκάλυπτα, όπως λαχταρούσε η ψυχή τους. Έτσι, το «Πιπέρι» έμεινε να τραγουδιέται κυρίως την περίοδο της Αποκριάς, εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια του λαού απέναντι στις οικονομικές πρακτικές ορισμένων καλογέρων.

Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή της προέλευσης του τραγουδιού: Κάποιοι κλέφτες, την εποχή της Οθωμανικής κυριαρχίας, ζήτησαν καταφύγιο σε ένα μοναστήρι. Ο ηγούμενος τούς δέχτηκε και τους μεταμφίεσε σε μοναχούς. Όταν οι Οθωμανοί έφτασαν και ρώτησαν για τους κλέφτες, ο ηγούμενος δήλωσε άγνοια. Οι μεταμφιεσμένοι κάθονταν κάτω και έτριβαν πιπέρι, ενώ κάτω από τα ράσα έκρυβαν τα όπλα και τα χαντζάρια τους, έτοιμοι για παν ενδεχόμενο. Γι’ αυτό και ο στίχος λέει:
«Άιντε, σηκωθείτε, παλικάρια, με σπαθιά και με χαντζάρια».

Όποια εκδοχή κι αν ισχύει, το βέβαιο είναι πως το παραδοσιακό αυτό τραγούδι αντέχει στον χρόνο, συνεχίζοντας να περνάει από γενιά σε γενιά.

Επιτυχίες μαθητών μας στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα!

 

Με μεγάλη χαρά ανακοινώνουμε την επιτυχία των μαθητών μας στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, που πέτυχαν την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ της χώρας! Η προσπάθειά τους, η επιμονή και η στήριξη των οικογενειών τους οδήγησαν στο όμορφο αποτέλεσμα της εισαγωγής τους στις σχολές των ονείρων τους.

Ο Υπεύθυνος του Φροντιστηρίου Έμφαση, Δημήτρης Καραθανάσης, ευχήθηκε στους επιτυχόντες:

Αγαπημένοι μας μαθητές,
θερμά συγχαρητήρια σε όλους σας.
Η επιτυχία σας είναι μόνο η αρχή της λαμπρής σταδιοδρομίας που μόλις ξεκινά!
Ευχόμαστε μια πορεία γεμάτη επιτυχίες και όμορφες στιγμές!
Καλή αρχή στο νέο σας ξεκίνημα.

Είμαστε περήφανοι που ήμασταν συνοδοιπόροι σε αυτό το ταξίδι σας!

Ο Κώστας Σακκάς από το Βαλτινό «ζει το καλοκαίρι του» στην Κέρκυρα

 

Ο Κώστας Σάκκας, φοιτητής από το Βαλτινό Τρίικάλων,  αποφάσισε φέτος να ζήσει το καλοκαίρι διαφορετικά – συνδυάζοντας δουλειά, εμπειρίες και νησιώτικη αύρα στην Κέρκυρα. Εργάζεται για τη θερινή σεζόν στο εντυπωσιακό Danilia Village, ένα θεματικό χωριό-κόσμημα του νησιού που θυμίζει παλιό ελληνικό κινηματογράφο και προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Ο Κώστας Σακάς, του Θεόφιλου, έλκει την καταγωγή του από την ιστορική Καλλιρρόη του Ασπροποτάμου – ένα από τα γραφικά βλαχοχώρια της Πίνδου – ενώ η μητέρα Μαρία κατάγεται από το Βαλτινό Τρικάλων. Με ρίζες βαθιά δεμένες με την παράδοση και τον τόπο, δεν ξεχνά ποιος είναι και από πού έρχεται, ακόμα κι αν το φετινό καλοκαίρι τον βρίσκει στο Ιόνιο.

Μέσα από τη δουλειά του στο Danilia Village, γνωρίζει ανθρώπους, αποκτά εμπειρίες και ζει το νησί αλλιώς – από την πλευρά της φιλοξενίας. Όπως λέει με χαμόγελο, «δεν είναι μόνο δουλειά, είναι και στιγμές, ιστορίες και εικόνες που θα θυμάμαι για πάντα». Ένα καλοκαίρι γεμάτο μαθήματα ζωής, για έναν νέο με βαθιές ρίζες και ανοιχτούς ορίζοντες.

«Τα καλοκαίρια στα ξηραντήρια της Φήκης και τα φθινόπωρα στα βαμβάκια»

 Της Ρούλας Σταυρέκα

Περάσαμε δύσκολα χρόνια, αλλά και όμορφα. Τότε που ήμασταν μικρά κορίτσια, δώδεκα χρονών, με τα μαλλιά δεμένα πίσω με μαντίλες για να μη κολλάει ο ιδρώτας και το χώμα, πηγαίναμε στα ξηραντήρια της Φήκης μόλις τελειώναμε το σχολείο. Ο Αύγουστος μύριζε καπνό και χώμα, και το πρωινό αγέρι, όταν βγαίναμε απ’ τα σπίτια, έφερνε μαζί του μια προσμονή για τις εξήντα δραχμές που θα παίρναμε στο τέλος της μέρας.

Περπατούσαμε δυο χιλιόμετρα, από το Βαλτινό μέχρι τη Φήκη, κάθε πρωί, πλάι στους δρόμους που μύριζαν ζεστή σκόνη και γινωμένα σύκα.

Όταν φτάναμε στις αποθήκες, ο ήλιος ανέβαινε πίσω απ’ τους τσίγκους. Μέσα, οι γυναίκες είχαν πιάσει θέση, σειρές σειρές, όρθιες, αρμαθιάζαμε τον καπνό, τύπου Virginia, που ήταν για τα τσιγάρα Παπαστράτος, με μεγάλα φύλλα που έρχονταν απ’ την Κοζάνη και τα χωριά των Τρικάλων. Εμείς τα κορίτσια αρμαθιάζαμε τον καπνό και τα αγόρια ξεφόρτωναν από τα φορτηγά τον καπνό και ανέβαζαν τις αρμαθιές ψηλά στα πατάρια, με τη σειρά στα ξηραντήρια. Τα δάχτυλα ήταν μαυρισμένα, και κολλούσαν από τα ρετσίνια. Μόνο για δύο ώρες το μεσημέρι σταματούσαμε. Ούτε νερό να πιούμε δεν προλαβαίναμε, μόνο κοιτούσαμε τις σταγόνες που έπεφταν από τις σκουριασμένες βρύσες και έσταζαν ζεστές, σαν τον ιδρώτα μας. Μοιραζόμασταν λίγο ψωμί και ντομάτα, καθισμένες σε άδεια τελάρα.  Δικαιούμασταν γάλα, λόγω της ανθυγιεινής εργασίας, το οποίο ο Παπαστράτος το διέθετε, αλλά δυστυχώς δεν μας το έδιναν.

Οι επιστάτες δεν ήθελαν πολλά γέλια και πολλά λόγια. Κρατούσαν βέργες μακριές από μουριά και μας φώναζαν: «Παίξτε τα χέρια, κορίτσια, γρήγορα!». Και αν κάποια τόλμαγε να χαμογελάσει ή να ψιθυρίσει δυο κουβέντες, η βέργα έπεφτε πάνω στις γάμπες της, μακριά, χωρίς να πλησιάσουν. Κι όμως, η δουλειά έβγαινε, πιο γρήγορα ίσως όταν γελούσαμε λίγο, να ξεχάσουμε πως ήμασταν παιδιά και δουλεύαμε όρθιες δώδεκα ώρες τη μέρα.

Η μάνα μου δεν ήθελε να πηγαίνω. Μου έλεγε πως δεν είναι για κορίτσι τέτοια δουλειά. Μα εγώ ήθελα να βγάζω το χαρτζιλίκι μου, να αγοράσω ένα μαντίλι με λουλούδια από το πανηγύρι, να μη ζητάω λεφτά για το σχολείο. Σχεδόν το μισό χωριό πήγαινε στη Φήκη κάθε καλοκαίρι, ένα φορτηγό μας μάζευε και μας πήγαινε, κι εμείς τραγουδούσαμε χαμηλόφωνα στη διαδρομή, με τα μάτια γεμάτα πρωινό ήλιο.

Όταν τελειώναμε τον καπνό, ήταν πια Σεπτέμβρης. Άρχιζε το βαμβάκι. Εκείνες οι μέρες ήταν πιο βαριές, πιο παγωμένες, πιο κουραστικές. Στις τέσσερις τα ξημερώματα, το αγροτικό κορνάριζε, και τρέχαμε να μπούμε στην καρότσα, τυλιγμένες με μάλλινες ζακέτες, που δεν ζέσταιναν αρκετά. Το σκέπαστρο έμπαζε κρύο και ο αγέρας μάς περόνιαζε μέχρι να φτάσουμε στα χωράφια στην Καρδίτσα.

Η γη ήταν βρεγμένη από τη νυχτερινή δροσιά, τα παπούτσια κολλούσαν στις λάσπες, και τα βαμβάκια, γεμάτα πάγο, πάγωναν τα χέρια μας. Μαζεύαμε με τα χέρια, το ένα πίσω από το άλλο, το πρώτο και το δεύτερο χέρι, μέχρι που τα δάχτυλά μας μάτωναν απ’ τα κοτσάνια. Καμιά φορά ανάβαμε φωτιές στις άκρες των χωραφιών, να ζεστάνουμε τα χέρια μας, πριν συνεχίσουμε.

Τα μεροκάματα δεν ήταν καλά, αλλά βγάζαμε το χαρτζιλίκι μας. Το σούρουπο, φορτώναμε πάλι την καρότσα για το χωριό, κι όταν φτάναμε σπίτι είχε νυχτώσει. Μας περίμενε ο πατέρας, είχε βάλει το καρδάρι στη σόμπα για να ζεστάνει το νερό, κι εμείς παίρναμε τη σκάφη και πηγαίναμε στο άλλο δωμάτιο να πλυθούμε, να φύγει η σκόνη, το χώμα και ο ιδρώτας της μέρας. Κρύωνα τόσο, που μέχρι να βγάλω το νερό από τα μαλλιά μου, τα δόντια μου χτυπούσαν μεταξύ τους.

Τα Σάββατα δουλεύαμε, και τις Κυριακές στήναμε το καζάνι με τη μάνα για να πλύνουμε τα ρούχα. Απλώναμε τις φανέλες, τις μαντίλες, τα παντελόνια πάνω στα σύρματα, να στεγνώσουν στον ήλιο, και τα δάχτυλά μας έτσουζαν, πονούσαν από τις πληγές, μα συνεχίζαμε.

Έτσι πέρασαν τα καλοκαίρια και τα φθινόπωρα της νιότης μας, γεμάτα καπνό, βαμβάκι, ιδρώτα και χώμα. Μα ήμασταν νέες, και γελούσαμε στα κρυφά, κλαίγαμε στα κρυφά, μαθαίναμε να στεκόμαστε στα πόδια μας. Κι όταν ακούω σήμερα κάποιον να λέει πως δεν βγαίνει η μέρα, θυμάμαι εκείνες τις μέρες που ματώναμε τα χέρια μας για εξήντα δραχμές, και πάλι γυρνούσαμε σπίτι με το βλέμμα γεμάτο ήλιο.

Γιατί τότε, μέσα στις δυσκολίες, υπήρχε ένα φως που δεν έσβηνε. Το φως της μάνας που μας έβαζε ζεστό νερό, του πατέρα που έφερνε ξύλα για τη σόμπα, το φως της μικρής χαράς όταν αγοράζαμε ένα μαντίλι ή ένα τετράδιο από το πανηγύρι με λεφτά που κερδίσαμε με τον κόπο μας.

Κι αυτό το φως το κουβαλάω ακόμα μέσα μου. Σαν μυρωδιά καπνού και χώματος τα ξημερώματα, σαν τα σκληρά βαμβάκια που τρυπούσαν τα δάχτυλα, σαν τον ήλιο που έκαιγε πάνω απ’ τα χωράφια όταν ήμασταν δώδεκα χρονών κι ήμασταν μικρές γυναίκες, πριν καλά καλά γίνουμε γυναίκες.

 

Της Ρούλας Σταυρέκα

Εμπλουτισμός με πανίδα στο Δάσος της Παναγίας Βαλτινού: Μια ευκαιρία προστασίας και ζωής

 

Το Δάσος της Παναγίας στο Βαλτινό, διατηρητέο μνημείο της φύσης από το 2018, αποτελεί έναν πολύτιμο πυρήνα βιοποικιλότητας για τον Δήμο Τρικκαίων και τη Θεσσαλία. Σε έκταση 27 στρεμμάτων, με κυρίαρχο είδος τον φράξο (Fraxinus angustifolia), συνθέτει ένα ζωντανό μουσείο παραποτάμιας βλάστησης και αποτελεί καταφύγιο για μικρά θηλαστικά και πουλιά. Σήμερα, σε μια εποχή που η φύση χρειάζεται τη φροντίδα μας, η ιδέα του εμπλουτισμού με πανίδα μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην αναβάθμιση του δάσους και στην ενίσχυση της οικοτουριστικής του αξίας.

Γιατί χρειάζεται εμπλουτισμός με πανίδα

Το δάσος, παρά την πλούσια φυσική του δομή, αντιμετωπίζει περιορισμένη ποικιλία στην πανίδα του, λόγω της γειτνίασης με καλλιεργήσιμες εκτάσεις και της μακρόχρονης πίεσης από ανθρωπογενείς δραστηριότητες. Ο εμπλουτισμός με επιλεγμένα είδη ζώων και πουλιών μπορεί να:

·         να αυξήσει την οικολογική ισορροπία,

·         να συμβάλει στον έλεγχο παρασίτων,

·         να ενισχύσει την γονιμότητα του εδάφους μέσω της δραστηριότητας ορισμένων ειδών,

·         να προσφέρει περιβαλλοντική εκπαίδευση στους επισκέπτες και τους μαθητές,

·         να στηρίξει την ήπια οικοτουριστική ανάπτυξη της περιοχής.

Ποια είδη μπορούν να εισαχθούν

Η διαδικασία πρέπει να γίνει με επιστημονική παρακολούθηση και σεβασμό στις ισορροπίες του οικοσυστήματος, αποφεύγοντας εισβολικά είδη ή ακατάλληλες παρεμβάσεις. Ενδεικτικά:

·         Πουλιά: Κοκκινολαίμηδες, γαλαζοπαπαδίτσες, σπίνοι και καρδερίνες, που συνεισφέρουν στον έλεγχο εντόμων και στην επικονίαση.

·         Μικρά θηλαστικά: Σκαντζόχοιροι για την καταπολέμηση βλαβερών εντόμων, λαγοί ως φυσικοί κάτοικοι, υπό συνθήκες ελέγχου.

·         Αμφίβια: Ενίσχυση πληθυσμών βάτραχων σε υπάρχοντες υδροβιότοπους για τον έλεγχο κουνουπιών.

·         Επικονιαστές: Κατασκευή ξύλινων ξενοδοχείων για άγριες μέλισσες και άλλα ωφέλιμα έντομα, ώστε να ενισχυθεί η φυσική ισορροπία.

Οφέλη για το Βαλτινό

Ο εμπλουτισμός της πανίδας μπορεί να αποτελέσει πυλώνα οικοτουριστικής ανάπτυξης, με δράσεις όπως:

·         δημιουργία μονοπατιών παρατήρησης πουλιών,

·         υλοποίηση προγραμμάτων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης για σχολεία,

·         οργάνωση περιβαλλοντικών εργαστηρίων και καταγραφής ειδών από εθελοντές,

·         προσέλκυση επισκεπτών που ενδιαφέρονται για παρατήρηση άγριας ζωής.

Παράλληλα, οι κάτοικοι του Βαλτινού μπορούν να συμμετέχουν στη φύλαξη και προστασία του δάσους, αποτρέποντας επιβλαβείς παρεμβάσεις, ενισχύοντας τη σύνδεση της κοινότητας με το φυσικό περιβάλλον.

Ο σεβασμός και η διαχείριση

Η όποια ενέργεια εμπλουτισμού πρέπει να γίνει:

·         με άδεια και καθοδήγηση αρμόδιων υπηρεσιών (Δασαρχείο, Δήμος Τρικκαίων),

·         με σταδιακή παρακολούθηση ώστε να αξιολογηθεί η επίδραση στα φυτικά είδη και στο έδαφος,

·         χωρίς τεχνητές κατασκευές που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του μνημείου της φύσης.

Το Δάσος της Παναγίας στο Βαλτινό έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε παράδειγμα αρμονικής σχέσης ανθρώπου και φύσης στη Θεσσαλία, με τον εμπλουτισμό της πανίδας να αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Η προστασία και ήπια αξιοποίηση του δάσους αποτελεί ευθύνη όλων μας. Με σύνεση, γνώση και αγάπη για τον τόπο, το Βαλτινό μπορεί να γίνει ένα φωτεινό παράδειγμα οικολογικής ισορροπίας, οικοτουρισμού και τοπικής υπερηφάνειας.

Οπτική ψυχρολουσία μέσα στον καύσωνα

 

Μέσα στον καύσωνα, αναζητώ μια οπτική ψυχρολουσία. Μια ανάσα δροσιάς από τα χιονισμένα τοπία του χωριού μας, που θυμίζουν ότι κάπου, κάποτε, το κρύο καθάριζε τον αέρα και η σιωπή του χιονιού σκέπαζε τον θόρυβο. Μερικές εικόνες σαν μικρές όασεις μέσα στη ζέστη, για να θυμόμαστε πως η δροσιά υπάρχει, ακόμη κι αν για λίγο μόνο μένει στην οθόνη μας.

Οι Μπατζανάκηδες

 

Λένε πως οι μπατζανάκηδες ή σύγαμπροι είναι οι πιο παράξενοι συγγενείς. Δύο άντρες, ξένοι στην αρχή, που παντρεύτηκαν δύο αδερφές και τους ένωσε για πάντα μια οικογένεια, ένα τραπέζι, ένα «γεια μας» στις χαρές και στις λύπες.

Ο Κώστας, που παντρεύτηκε τη Δέσποινα, και ο Γιώργος, που παντρεύτηκε τη Βούλα, έγιναν κάτι παραπάνω από συγγενείς. Έγιναν σύντροφοι σε κάθε γιορτή, κάθε βάφτιση και κάθε Κυριακή που σμίγουν οι οικογένειες γύρω από ένα τραπέζι με τσίπουρο, κρασί και ιστορίες που πειράζουν την καρδιά και χαϊδεύουν το γέλιο.

Εκεί, στο πανηγύρι ή στο ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα, εκεί που τα ποτήρια υψώνονται και τα πρόσωπα φωτίζονται από τα φώτα και το χαμόγελο, οι μπατζανάκηδες ξέρουν να κρατούν το δικό τους σύνδεσμο. Ξέρουν να μοιράζονται το καλό, να στηρίζουν ο ένας τον άλλο, να πειράζουν ο ένας τον άλλο για τα μαλλιά που γκριζάρουν και τα κιλά που αυξάνονται, αλλά και να σηκώνουν το ποτήρι με εκείνο το βλέμμα που λέει: «Εδώ είμαστε, ό,τι κι αν γίνει.»

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Μόνο μια κίνηση να τσουγκρίσουν τα ποτήρια τους και να κοιταχτούν στα μάτια, όπως κάνουν ο Κώστας και ο Γιώργος στη φωτογραφία, για να πουν:
«Στην υγειά μας, μπατζανάκη μου. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα βράδια κι αν ξενυχτήσουμε, εμείς εδώ θα είμαστε, μαζί.»

Γιατί οι μπατζανάκηδες, ακόμη κι όταν δεν έχουν τίποτα άλλο κοινό, έχουν εκείνες τις δύο αδερφές που αγάπησαν, τις οικογένειες που έφτιαξαν, και το τραπέζι που θα τους ενώνει για πάντα.

Αντιμετώπιση του Καύσωνα

 

Ο καύσωνας δεν είναι αστείο. Η ζέστη μπορεί να εξαντλήσει το σώμα και το πνεύμα, ειδικά τους ηλικιωμένους, τα παιδιά και όσους εργάζονται έξω. Χρειάζεται να προσέξουμε, να κινηθούμε με σύνεση και να αφήσουμε τις μεγάλες κουβέντες και τις βιασύνες για άλλη ώρα.

1. Νερό και ενυδάτωση

– Πίνουμε αρκετό νερό, ακόμα κι αν δεν διψάμε.
– Αποφεύγουμε αλκοόλ και πολλά γλυκά αναψυκτικά που αφυδατώνουν.
– Τρώμε φρούτα και λαχανικά με νερό (καρπούζι, πεπόνι, αγγούρι).

2. Δροσιά στο σπίτι

– Κλείνουμε παντζούρια και κουρτίνες τις ώρες που χτυπά ο ήλιος.
– Ανοίγουμε τα παράθυρα τη νύχτα και νωρίς το πρωί.
– Αν έχουμε ανεμιστήρα ή κλιματιστικό, το χρησιμοποιούμε με μέτρο, όχι σε υπερβολικά χαμηλές θερμοκρασίες.
– Τοποθετούμε ένα υγρό πανί μπροστά από τον ανεμιστήρα για δροσιά.

3. Αποφυγή εξωτερικών δραστηριοτήτων

– Περιορίζουμε τις δουλειές έξω από τις 11:00 έως τις 17:00.
– Φοράμε καπέλο, γυαλιά ηλίου, ρούχα ανοιχτόχρωμα και ελαφριά.
– Αν χρειαστεί να βγούμε, παίρνουμε μαζί μας νερό.

4. Προσοχή στους ευάλωτους

– Ελέγχουμε καθημερινά ηλικιωμένους, γείτονες, άτομα με χρόνια νοσήματα.
– Δεν αφήνουμε ποτέ παιδιά ή ζώα σε αυτοκίνητο, έστω και για λίγο.

5. Ακούμε το σώμα μας

– Αν νιώσουμε πονοκέφαλο, ναυτία, αδυναμία ή ζαλάδα, μεταφερόμαστε αμέσως σε δροσερό μέρος και πίνουμε νερό.
– Αν τα συμπτώματα επιμένουν, καλούμε για ιατρική βοήθεια.

Προστασία από τα κουνούπια στο Βαλτινό

 

Η Περιφέρεια Θεσσαλίας συνεχίζει με εντατικούς ρυθμούς το πρόγραμμα καταπολέμησης των κουνουπιών, με στόχο την προστασία της δημόσιας υγείας και τη μείωση της όχλησης για τους πολίτες. Στο Βαλτινό πραγματοποιήθηκαν οι απαραίτητοι έλεγχοι, χωρίς να εντοπιστεί ιδιαίτερο πρόβλημα.

Ωστόσο, είναι σημαντικό ο καθένας να λαμβάνει μέτρα προστασίας, καθώς τα κουνούπια μεταδίδουν ασθένειες και προκαλούν όχληση μέρα και νύχτα. Συνιστάται να αποφεύγονται τα στάσιμα νερά στις αυλές και στα μπαλκόνια, όπου συγκεντρώνονται προνύμφες κουνουπιών, να χρησιμοποιούνται σίτες, κουνουπιέρες, ανεμιστήρες ή κλιματιστικά, καθώς και εγκεκριμένα εντομοαπωθητικά σώματος και χώρου. Επίσης, η χρήση ρούχων με μακριά μανίκια και παντελόνια προσφέρει πρόσθετη προστασία.

Η προστασία από τα κουνούπια είναι υπόθεση όλων μας.

Περισσότερες πληροφορίες στο www.eody.gov.gr.

«Το φως που άναβε τη νύχτα»

 

Σε ένα παλιό πράσινο τραπέζι, πάνω σε χωμάτινο φόντο που μυρίζει γη και ιδρώτα, στέκουν οι παλιές λάμπες σαν σιωπηλοί φύλακες μιας εποχής που έφυγε. Η λάμπα πετρελαίου με το λεπτό γυαλί της, η μεγάλη λάμπα πίεσης με το μεταλλικό καπέλο, η πιο σύγχρονη λάμπα πετρελαίου, ακόμη και η μικρή μπλε, θυμίζουν τη νύχτα όταν οι άνθρωποι άναβαν το φως με προσοχή, με αναμμένα σπίρτα και με μυρωδιά πετρελαίου, για να μη χαθεί η νύχτα στη σιωπή.

Ήταν φως που δεν το άναβες για να κυλήσουν οι ώρες μηχανικά, αλλά για να καθίσεις κοντά του, να ζεσταθείς, να δεις τον άλλον στα μάτια, να ακούσεις τον παφλασμό της φλόγας, να ακουμπήσεις πάνω της την κουρασμένη μέρα. Ήταν φως που έφερνε κουβέντες χαμηλές, σκέψεις που μεγάλωναν στο τρεμάμενο φως, σκιές που χόρευαν στους τοίχους, υπενθυμίζοντας την εύθραυστη φύση της ανθρώπινης παρουσίας.

Κάποτε, κάθε βράδυ ήταν μια μικρή νίκη ενάντια στο σκοτάδι. Ένα καντηλάκι στο περβάζι, μια λάμπα στη μέση του δωματίου, μια ανάσα φωτός σε μια αυλή ή σε ένα μαντρί, ένα φως που έδινε υπόσταση στο βήμα της γιαγιάς, στον αργαλειό της μάνας, στα τετράδια του παιδιού που διάβαζε σκυμμένο στο τραπέζι. Και τώρα, ακουμπισμένα σε αυτό το πράσινο τραπέζι, αυτά τα εργαλεία φωτισμού δεν είναι απλώς άψυχα αντικείμενα, αλλά μικρές, αθόρυβες κιβωτοί μνήμης.

Μας θυμίζουν πως το φως δεν ήταν ποτέ δεδομένο, πως η νύχτα είχε βάρος, πως κάθε φλόγα ήταν μια γιορτή και μια φροντίδα, πως το σκοτάδι δεν ήταν εχθρός αλλά συνομιλητής, όταν ήξερες να το φωτίσεις χωρίς βιασύνη. Σε έναν κόσμο που γέμισε με φώτα που δεν σβήνουν ποτέ, αυτές οι λάμπες μάς προσκαλούν να θυμηθούμε ότι και το σκοτάδι έχει αξία, και το φως γίνεται ιερό μόνο όταν έρχεται σιγά, με τον ήχο του φυτιλιού και την μυρωδιά του πετρελαίου.

Ίσως να είναι καιρός να μάθουμε ξανά να ανάβουμε το φως με προσοχή.

«Τρία βήματα ελπίδας από το Βαλτινό»

 

Στέκονται αγέρωχοι, σφιγμένοι, με τα κοντά παντελόνια και τις μακριές κάλτσες, μπροστά από το κάγκελο της πόλης, το 1949, στα Τρίκαλα. Ο Σπύρος Καραθανάσης, ο Γεώργιος Χήρας, ο Βασίλειος Καραθανάσης – τρία χωριατόπουλα από το Βαλτινό που τόλμησαν να σταθούν μπροστά στον φακό και μπροστά στη ζωή, με την ελπίδα πως το σχολείο θα τους ανοίξει έναν δρόμο έξω από τη λάσπη και τη φτώχεια της μετεμφυλιακής Θεσσαλίας.

Στο βλέμμα τους δεν υπάρχει ακόμη το χαμόγελο της νιότης· υπάρχει μια σιωπηλή αποφασιστικότητα, ένα μούδιασμα από τις δυσκολίες, η επίγνωση πως κάθε μέρα που περνά στο γυμνάσιο είναι μέρα κερδισμένη από την ανάγκη και την ανέχεια. Είναι από τα ελάχιστα παιδιά του χωριού που κατάφεραν να φορέσουν σακάκι και να πάρουν τον δρόμο για την πόλη, για να μάθουν γράμματα, να σπουδάσουν, να μη μείνουν μονάχα στη γη και στη στάνη, αλλά να βρουν έναν δρόμο αξιοπρέπειας και αυτογνωσίας.

Το 1949, όλα γύρω είναι δύσκολα. Ο εμφύλιος έχει αφήσει πληγές, οι οικογένειες φτωχές, τα χωράφια στενά, τα χέρια ροζιασμένα. Μα εκείνοι στέκονται ίσια, με τα ίδια παπούτσια που φορούν και στο χωράφι, με το ίδιο σκουφί που φορούν και στο χωριό, μα με το βιβλίο στην τσάντα τους και το τετράδιο γεμάτο φτωχά γράμματα, που γίνονται γέφυρα για έναν κόσμο ανοιχτότερο, καθαρότερο, ελεύθερο.

Αυτή η φωτογραφία είναι μαρτυρία. Μαρτυρία του πείσματος που είχε μια γενιά να ξεφύγει από τη μοίρα, μαθαίνοντας γράμματα, έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες, έστω και αν χρειάστηκε να περπατούν ώρες για να φτάσουν στο σχολείο, να δουλεύουν στα χωράφια μετά το μάθημα, να στερούνται τα στοιχειώδη για να αγοράσουν ένα τετράδιο ή ένα μολύβι. Είναι μια υπενθύμιση ότι το δικαίωμα στη μόρφωση δεν ήταν ποτέ αυτονόητο, ούτε εύκολο, μα κερδήθηκε με κόπο, με ιδρώτα, με επιμονή.

Στέκονται εκεί, τρεις έφηβοι, κοιτώντας κατάματα το φακό, με το φως να πέφτει πάνω στα πρόσωπά τους. Σαν να ζητούν από εμάς, σήμερα, να θυμόμαστε ότι αυτό που λέμε «μέλλον» γράφεται πάνω στο χώμα που περπατούν τα παιδιά του χωριού και της φτώχειας, όταν βρίσκουν τη δύναμη να διαβάσουν και να ελπίσουν. Και μέσα σε αυτή τη φωτογραφία, το Βαλτινό δεν είναι πια ένα χωριό φτωχικό στον κάμπο, αλλά γίνεται χώρος γέννας ελπίδας, χώρος που δίνει ανθρώπους που παλεύουν να πάνε πιο πέρα, να γίνουν κάτι περισσότερο, να ανοίξουν δρόμους.

Αυτοί οι τρεις μικροί μαθητές είναι η μνήμη της κοινότητας που άντεξε, το βλέμμα μιας γενιάς που πίστεψε στη μόρφωση, το βλέμμα εκείνων που περπάτησαν ξυπόλητοι και έμαθαν να γράφουν για να μπορούν να ονειρεύονται.

Κι εμείς, κοιτώντας αυτή τη φωτογραφία, τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη.

«Ένα στεφάνι για το σχολείο» (Της Ρούλας Σταυρέκα)

 Μια πράξη αγάπης την εποχή που τα χαρτιά ήταν πιο βαριά από τις ψυχές

Ο Παπαχρήστος ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος. Όταν μιλούσε, ήταν σαν να άνοιγε μια μικρή χαραμάδα στον ήλιο, κι ας έπαιρνε το φως του από ένα λυχνάρι που έτρεμε στην ψυχή του. Στο κατηχητικό, τον κοίταζα στα μάτια και δεν χόρταινα να τον ακούω. Δεν φώναζε, δεν επέβαλλε τη φωνή του, μιλούσε χαμηλά, μα έφτανε ως μέσα στα κόκαλά μας. Όταν τον βλέπαμε στο δρόμο, τρέχαμε να του φιλήσουμε το χέρι. Έσκυβε λίγο μπροστά, μας χάιδευε τα κεφαλάκια και μας έλεγε με εκείνη τη γλυκιά φωνή: «Την ευχή μου, καλά μου παιδάκια, ο Θεός να σας ευλογεί».

Κι έπειτα πρόσθετε, με το ίδιο μειλίχιο χαμόγελο: «Να ακούτε τους γονείς σας, να σέβεστε τους μεγαλύτερους και να καλημερίζετε όσους απαντάτε στο δρόμο».

Δεν ήξερα τότε πως μια μέρα αυτός ο παπάς θα έπαιρνε την οικογένειά μας στις πλάτες του και θα την κουβαλούσε μέσα από ένα μονοπάτι δύσβατο, που ούτε εμείς καταλαβαίναμε πού οδηγούσε.

Η μάνα μου με τον πατέρα μου δεν ήταν παντρεμένοι, όμως είχαν γεννήσει εμάς τα παιδιά τους, και ήμασταν μια οικογένεια, έστω κι αν τα χαρτιά έλεγαν το αντίθετο. Η μάνα μου ήταν ορφανή, κόρη ενός στρατιώτη που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Δικαιούταν σύνταξη θύματος πολέμου, μα αν παντρευόταν θα την έκοβαν. Έτσι, έμεινε ανύπαντρη, γιατί το ψωμί έπρεπε να μπαίνει στο τραπέζι, κι ας μην είχε ποτέ νυφικό, ας μην κράτησε ανθοδέσμη.

Όμως όταν ήρθε η ώρα να πάω σχολείο, ο πατέρας μου πήγε να πάρει το πιστοποιητικό γέννησής μου από τον πρόεδρο του χωριού. Εκείνος αρνήθηκε. «Νόθα είναι τα παιδιά σου», του είπε. Δεν μπορούσε να πάρει την ευθύνη να εκδώσει πιστοποιητικό, κι ας τον παρακαλούσε ο πατέρας μου. Ήταν εποχή της χούντας, και τα νόμιμα χαρτιά ήταν πιο σημαντικά από τα παιδιά.

Άκουγα συχνά τη λέξη «νόθο» από τους συγγενείς κι από τις γειτόνισσες που κουτσομπόλευαν στις αυλές, μα όταν ρωτούσα τη μάνα τι θα πει, μου έλεγε «τίποτα δεν είναι, έτσι το λένε». Εγώ όμως ήξερα πως κάτι ήταν. Μέσα μου μεγάλωνε μια φοβία πως ίσως να μην ήμουν πραγματικό παιδί τους, πως μπορεί να ήμουν υιοθετημένη και να μου το έκρυβαν, και ο γάμος τους θα επιβεβαίωνε αυτόν το φόβο.

Κι αν δεν ήμουν κόρη τους; Κι αν με άφηναν μια μέρα πίσω, όπως έλεγαν στα χωρατά οι θείες, «άμα δεν είσαι φρόνιμη, θα σε γυρίσουμε εκεί που σε βρήκαμε»; Τι θα γινόταν τότε; Πού θα πήγαινα;

Μια μέρα ήρθε ο Παπαχρήστος στο σπίτι. Μιλούσε χαμηλόφωνα με τη μάνα και τον πατέρα μου, κι εγώ κρυβόμουν πίσω από την πόρτα να τους ακούω, όμως δεν καταλάβαινα τι έλεγαν. Το επόμενο πρωί, στο καλό δωμάτιο, είδα πάνω στο τραπέζι στέφανα, κρασί, ρύζι και το ευαγγέλιο. Η μάνα μου είπε πως θα παντρευτεί η θεία Βασίλω. Μα εγώ θυμόμουν πως η θεία είχε παντρευτεί, κι ήξερα πως κάτι άλλο ετοίμαζαν.

Όταν ήρθε ο θείος Βαγγέλης να με πάρει δήθεν στη γιαγιά, με ρώτησε αν θα έκλαιγα αν παντρευόταν η μαμά με τον μπαμπά. Τότε ένιωσα μέσα μου να σκίζεται κάτι. Άρχισα να ουρλιάζω, να τον χτυπάω, να τον γρατζουνάω. Του ξέφυγα και έτρεχα στο δρόμο με τα πόδια γυμνά, μέχρι που όρμησα μέσα στο σπίτι, την ώρα που ο κουμπάρος άλλαζε τα στέφανα. Χτυπούσα και κλοτσούσα όλους, ακόμα και τον Παπαχρήστο.

Ο Παπαχρήστος προσπάθησε να με πιάσει, να με ηρεμήσει, μα τον χτύπησα κι αυτόν, κι εκείνος, ο γλυκός άνθρωπος, δεν θύμωσε, μόνο έσκυψε και ψιθύρισε «Θεέ μου, βοήθησέ την». Με έσυρε έξω ο θείος μου, με πήρε στην αγκαλιά του, κι εγώ έκλαιγα με λυγμούς, του έλεγα πως ήθελα να πεθάνω, πως δεν ήθελα κανέναν, δεν ήθελα τη μάνα και τον πατέρα μου. Μέσα μου πίστευα πως δεν ήμουν παιδί τους, πως όλα ήταν ένα ψέμα.

Ο θείος έκλαιγε κι εκείνος, τα δάκρυά του έσταζαν στα μαλλιά μου και μου έλεγε «Σ’ αγαπάνε όμως οι γονείς σου». Κι εγώ δεν τον πίστευα, γιατί μέσα μου όλα είχαν σπάσει.

Έμεινα στη γιαγιά μου μια βδομάδα, δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι. Όταν γύρισα, όλα είχαν αλλάξει. Η μάνα μου με κοίταζε όπως πάντα, με τα ίδια κουρασμένα, γλυκά μάτια, μα εγώ δεν μπορούσα να την αγκαλιάσω όπως παλιά. Μόνο ένα φιλί της έδινα…

Κι όμως, ο Παπαχρήστος είχε κάνει μια θυσία για εμάς. Εκείνος, που ποτέ δεν ύψωνε τη φωνή, ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στους άγραφους νόμους της εξουσίας. Απαγορευόταν τότε να γίνονται γάμοι στα σπίτια, μα εκείνος υπέγραψε πως έγινε στην εκκλησία, για να μπορέσω εγώ να πάω σχολείο. Έβαλε το αξίωμά του σε κίνδυνο, για να δώσει σε ένα «νόθο κοπέλι» το δικαίωμα να κρατήσει τετράδιο και να μάθει γράμματα.

Ποτέ δεν ξαναμίλησα γι’ αυτή τη μέρα. Ποτέ δεν ρώτησα τη μάνα μου αν στενοχωρήθηκε που δεν έγινε νύφη. Ποτέ δεν την ρώτησα αν ήθελε ένα λευκό φόρεμα, ένα μαλλί πιασμένο ψηλά, ένα μαντήλι δανεικό για το γάμο της. Μόνο ήξερα πως μετά από εκείνη τη μέρα, την αγάπησα αλλιώς, σιωπηλά, με έναν δικό μου τρόπο.

Μα κάθε που θυμάμαι τον Παπαχρήστο, θυμάμαι το χάδι του στο κεφάλι μου και τη φράση του: «Την ευχή μου, καλά μου παιδάκια». Και τότε, μέσα μου, έρχεται μια γλυκιά ησυχία, σαν προσευχή.

Οι ευεργετικές ιδιότητες του μπάνιου στη θάλασσα

 

Το μπάνιο στη θάλασσα αποτελεί μια από τις πιο φυσικές και ευχάριστες μορφές φροντίδας του σώματος και του πνεύματος. Το θαλασσινό νερό είναι πλούσιο σε μέταλλα, όπως μαγνήσιο, κάλιο και ιώδιο, τα οποία απορροφώνται μέσω του δέρματος και συμβάλλουν στην αναζωογόνηση και αποτοξίνωση του οργανισμού.

Η κίνηση του σώματος μέσα στο νερό προσφέρει ήπια γυμναστική, βοηθά στην ενίσχυση των μυών και βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος, χωρίς να καταπονεί τις αρθρώσεις. Παράλληλα, η άσκηση στη θάλασσα συμβάλλει στην ανακούφιση από μυϊκούς πόνους και ενοχλήσεις, ενώ οι ήπιες κυματιστές κινήσεις προσφέρουν ένα φυσικό μασάζ στο σώμα.

Το θαλασσινό νερό έχει επίσης ευεργετική δράση για το δέρμα, βοηθώντας σε δερματικές παθήσεις όπως η ψωρίαση και η δερματίτιδα, καθώς καθαρίζει σε βάθος και επουλώνει μικροτραυματισμούς με τη φυσική του αντισηπτική δράση.

Η επαφή με τη θάλασσα δεν ωφελεί μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχολογία. Το νερό και ο ήχος των κυμάτων προσφέρουν ηρεμία και χαλάρωση, μειώνουν το στρες και βοηθούν στην αναζωογόνηση του πνεύματος. Ακόμη και λίγα λεπτά βύθισης στη θάλασσα μπορούν να βελτιώσουν τη διάθεση και να ενισχύσουν την αίσθηση ευεξίας.

Τέλος, η θάλασσα προσφέρει την ευκαιρία για ηλιοθεραπεία, η οποία ενισχύει τη σύνθεση της βιταμίνης D, απαραίτητης για την υγεία των οστών και την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος, αρκεί να γίνεται με μέτρο και προστασία.

Συμπερασματικά, το μπάνιο στη θάλασσα δεν είναι μόνο μια καλοκαιρινή συνήθεια, αλλά μια ολοκληρωμένη φυσική θεραπεία που προσφέρει υγεία, χαλάρωση και χαρά, προσκαλώντας μας να συνδεθούμε ξανά με το σώμα μας και το φυσικό περιβάλλον.

Βανίλια υποβρύχιο

 

Ένα ποτήρι νερό, κρύο, θολό από τους πάγους που τσουγκρίζουν στον πάτο. Ένα κουταλάκι βυθισμένο, αργά, να αφήνει πίσω του ρυτίδες στο νερό, σαν κύματα μικρά, πριν σταθούν ήρεμα και υποδεχτούν τη γλυκιά, λευκή βανίλια.

Αυτό ήταν το καλοκαίρι μας.

Μεσημέρια που μύριζαν ζέστη και σκόνη από τα χωμάτινα σοκάκια, με τον ήλιο να τρυπά τα τζάμια και να φωτίζει τις δαντελένιες κουρτίνες που ανέμιζαν, ενώ η γιαγιά έφερνε το ποτήρι στο τραπέζι. «Πάρε, να δροσιστείς», έλεγε, κι εγώ έβλεπα το κουτάλι να ακουμπάει στα χείλη και η πρώτη γεύση να είναι πάντα μια υπόσχεση. Μια υπόσχεση ότι όλα θα μείνουν ίδια, ότι το σπίτι θα μυρίζει καλοκαίρι, βασιλικό και γλυκάνισο, ότι το παιχνίδι θα περιμένει στην αυλή, πως τίποτα δεν θα χαθεί όσο υπάρχει η στιγμή που λιώνει η βανίλια στη γλώσσα.

Η βανίλια υποβρύχιο ήταν μια τελετουργία. Η γιαγιά άνοιγε το βάζο με το παχύ, λευκό γλυκό, κι ένα άρωμα που έμοιαζε με γιορτή έβγαινε στον αέρα. Μια μυρωδιά ζεστής αγκαλιάς, ενός κόσμου απλού, όπου η ευτυχία χωρούσε σε ένα κουταλάκι. Ο ήχος του μεταλλικού κουταλιού που ακουμπούσε στο γυαλί ήταν σαν μικρή καμπάνα, ένα σήμα ότι για λίγο όλα σταματούσαν: η φωνή της μάνας που μιλούσε στο τηλέφωνο, τα παιχνίδια που έμειναν στην αυλή, το τζιτζίκι που σταματούσε για ένα δευτερόλεπτο.

Κι ύστερα, ήρθε η γεύση: δροσερή, βελούδινη, γεμάτη με μια γλυκιά επίγευση που έμενε στα χείλη και έφευγε μόνο όταν έτρεχες ξανά ξυπόλυτος στην αυλή. Ήταν ένα γλυκό που δεν το έτρωγες βιαστικά. Το κρατούσες, το κοιτούσες να γλιστρά στο κουτάλι, το άφηνες να λιώσει αργά, για να κρατήσει περισσότερο αυτή τη μικρή γιορτή.

Σήμερα, κάθε φορά που μυρίζω βανίλια, γυρίζω σε εκείνα τα απογεύματα με τις φωνές των παιδιών που αντηχούσαν στο σοκάκι, τα μαλλιά μου γεμάτα ιδρώτα και σκόνη, το δροσερό νερό που κολλούσε στα δάχτυλα, την αίσθηση της ξεγνοιασιάς.

Η βανίλια υποβρύχιο ήταν ένα γλυκό, μυρωδάτο ταξίδι στον χρόνο.
Ένα λευκό σύννεφο που κατέβαινε σε ένα ποτήρι νερό.
Ένα καλοκαίρι που, όσο υπάρχει η ανάμνηση αυτής της γεύσης, δεν θα τελειώσει ποτέ.

ΚΙΤΡΙΝΑ ΚΑΤΑΚΙΤΡΙΝΑ

 

Ανοίγοντας το παράθυρό μου κάθε πρωί αντικρύζω τις αυξομειώσεις της ώχρας, που επικάθεται τρυφερά πάνω στις εκβλαστήσεις των αγρών. Οι καλλιέργειες αλλάζουν μορφή και τόνο με την εξάπλωση του κίτρινου χρώματος, που αντιμάχεται σθεναρά το πράσινο των δέντρων και το γαλάζιο τ’ ουρανού. Σήμερα μια διερχόμενη κόρη των αγρών ζωγραφίστηκε στην ατμόσφαιρα θαμπά με όλο το φάσμα του γρήγορου περάσματός της, καθώς με άφησε ταχέως μόνον με την ονειρική μονάχα οπτασία της. Και, να, που θυμήθηκα πάλι τον στίχο του Γεσένιν «με των μαλλιών σου το αχυρένιο το δεμάτι», αναγαλλιάζοντας σύγκορμος. Πόσο γρήγορα όλα τα πράγματα γίνονται ανάμνηση. Πόσο θαυμαστά επαναλαμβάνονται οι εικόνες που αποθησαυρίζουν οι ποιητές. Τι ευτυχία σε εκείνον τον ποιητή που πρώτος είδε και πρώτος απαθανάτισε με τη γραφή του το φυσικό θαύμα, που επαναλαμβάνεται ακέραιο συνεχώς μπροστά μας και μας μαγεύει. Και ποιο είναι το δίχτυ, λοιπόν, που μας συγκρατεί και μας συνέχει μέσα στον ακατανόητο κόσμο, τον υποταγμένο στις παλινωδίες της θλίψης και της χαράς; Ο λόγος, ο όμορφα συγκροτημένος και παρηγορητικός λόγος. Μόνο.

Του Ηλία Κεφάλα

 

Η κατασκευή του ναού του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού

 

Ο ναός του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού αποτελεί το παλαιότερο κτίσμα του χωριού, με την κατασκευή του να χρονολογείται στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, λίγο μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα (δεκαετία 1880).

Η ανέγερση του ναού πραγματοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό με προσωπική εργασία των κατοίκων. Την πέτρα για την οικοδόμηση την προμηθεύτηκαν από τα ριζά του Κόζιακα, κυρίως από τα χωριά Πρίνος, Πρόδρομο και Γενέσι, τη μεταφορά της οποίας αναλάμβαναν βόδια και αρσενικά βουβάλια, που έσερναν ξύλινα αμάξια. Πολλές φορές, τα αμάξια έσπαζαν λόγω του υπερβολικού βάρους, καθώς μετέφεραν και μεγάλες μονοκόμματες πέτρες, τις οποίες πελεκούσαν οι κτίστες στο χωριό για να τοποθετηθούν ως αγκωνάρια στις γωνίες, τα παράθυρα και τις πόρτες του ναού. Τη ξυλεία την προμηθεύτηκαν από το δάσος του Λόγκου και της Παναγίας.

Το χτίσιμο του ναού ανέλαβαν εξειδικευμένοι μάστορες, πιθανότατα από την Ήπειρο. Πρόκειται για λιθόκτιστο ναό εμβαδού περίπου 200 τ.μ., με τοίχους πάχους 75 εκ. Ο ρυθμός του είναι βασιλική με διπλή στέγη: η άνω στέγη είναι σαμαρωτή και η κάτω επικλινής. Αρχικά, η κεραμοσκεπή καλυπτόταν με βυζαντινού τύπου κεραμίδια, τα οποία αντικαταστάθηκαν αργότερα με ρωμαϊκού τύπου.

Στη νότια πλευρά υπάρχει ανοιχτό υπόστεγο (χαγιάτι) που κατασκευάστηκε το 1958, ενώ στη δυτική πλευρά υπάρχει ένα απλό προπύλαιο. Στη νοτιοδυτική γωνία του ναού υψώνεται το καμπαναριό, ενώ στην ανατολική άκρη προστέθηκε μεταγενέστερα το γραφείο του ναού. Ανατολικά, ο ναός καταλήγει σε ημικυκλική κόγχη με πέντε απλά αψιδώματα.

Η τοιχοποιία

Η τοιχοποιία του ναού ακολουθεί το σύστημα της συνεχούς, ανισοϋψούς στρώσης λίθων, με αργολιθοδομή (λίθοι στη φυσική τους μορφή ή με ελαφρά επεξεργασία), συνδυάζοντας κονίαμα για την καλύτερη στερέωση. Το κονίαμα, πολτώδες παρασκεύασμα από χώμα, νερό και άμμο, χρησιμοποιήθηκε τόσο για την ένωση των λίθων, προσφέροντας σταθερότητα, όσο και για την επικάλυψη της τοιχοποιίας, προστατεύοντας την επιφάνειά της.

Το δάπεδο

Αρχικά, το δάπεδο του ναού ήταν χωμάτινο. Το 1953 στρώθηκε με τσιμεντένια πλακάκια, ενώ τη δεκαετία του 1990 αντικαταστάθηκαν με νέα κεραμικά πλακίδια.

Η ανακαίνιση του 1953

Σημαντικός σταθμός στην κατασκευαστική εξέλιξη του ναού υπήρξε το 1953, όταν, μετά τον θάνατο του συγχωριανού μετανάστη στις ΗΠΑ, Αθανασίου Σταμούλη, η δωρεά που άφησε αξιοποιήθηκε από το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο για τη ριζική ανακαίνιση του ναού. Το παλιό τέμπλο μεταφέρθηκε στον ναό της Παναγίας, ενώ στη θέση του τοποθετήθηκε το νέο, σημερινό τέμπλο. Αντικαταστάθηκε η στέγη με νέα κεραμίδια, πλακοστρώθηκε το δάπεδο με τσιμεντένια πλακάκια και πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης, που ενίσχυσαν τη σταθερότητα και την αντοχή του ναού, διατηρώντας παράλληλα την ιστορική του φυσιογνωμία.

 

Πρόσκληση στο 1ο Τουρνουά Ποδοσφαίρου 7x7 εις μνήμην Γιώργου Τσιγάρα

 

Με σεβασμό και βαθιά συγκίνηση, σας προσκαλούμε στο 1ο τουρνουά ποδοσφαίρου 7x7 που διοργανώνεται εις μνήμην του Γιώργου Τσιγάρα, ενός ανθρώπου που μπορεί να μην φόρεσε ποτέ φανέλα στο γήπεδο, αλλά ήταν πάντα εκεί. Παρών, χαμογελαστός, αγαπητός σε όλους και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει.

Ο «Γιωργάκης», όπως τον φώναζαν οι περισσότεροι, υπήρξε και θα παραμείνει στις καρδιές μας σαν αδερφός, φίλος, συνεργάτης και πατέρας.

Σε αυτό το τουρνουά δεν παίζουμε απλώς για το αποτέλεσμα. Παίζουμε για τη μνήμη.

Σας περιμένουμε όλους να τιμήσουμε τον αγαπημένο μας Γιώργο με την παρουσία σας.

Ημερομηνία: Σάββατο 2 Αυγούστου 2025
Τοποθεσία: Γήπεδο Βαλτινού
Ώρα Έναρξης: 18:00

Με αγάπη και ευγνωμοσύνη,
Η Οικογένεια, οι Φίλοι και ο ΑΟ Βαλτινού