Η 25η Μαρτίου 1821, στο Δενδροχώρι και στη Φωτάδα

 

Η 25η Μαρτίου στον τόπο μας είναι μια ημέρα όπου οι πολίτες τιμούν την ιστορία και το παρελθόν τους, ενώ συνάμα ανανεώνουν τους δεσμούς τους με την παράδοση και τη συλλογική τους ταυτότητα.

Οι εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο της 25^ης Μαρτίου, πραγματοποιήθηκαν και στα διπλανά χωριά του Βαλτινού, όπως στην Φωτάδα και στο Δενδροχώρι. Σ’ αυτά τα χωριά οι εκδηλώσεις περιλάμβαναν μια σειρά από παραδοσιακές και θρησκευτικές δραστηριότητες.

Η μέρα ξεκίνησε με την λειτουργία στις τοπικές εκκλησίες, όπου οι πιστοί συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν την μνήμη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, η οποία συνδυάζεται με την εθνική εορτή. Στην εκκλησία οι ιερείς τέλεσαν τη θεία λειτουργία, κατά τη διάρκεια της οποίας έγινε και μνημόσυνο για τους ήρωες της επανάστασης.

Μετά την λειτουργία ακολούθησαν οι καταθέσεις στεφάνων στα μνημεία των ηρώων, και η μαθητική παρέλαση. Οι μαθητές ντυμένοι με παραδοσιακές στολές ή σχολικές στολές βάδισαν με υπερηφάνεια, στους κεντρικούς δρόμους. Στο Δενδροχώρι, υπήρχε τμήμα γυναικών με παραδοσιακές στολές, ενώ στη Φωτάδα, εκτός από το γυναικείο παραδοσιακό τμήμα, υπήρχε και μικρό σχήμα ντυμένων πολεμιστών της εποχής του 1821, που έδωσαν μια ξεχωριστή νότα στις εκδηλώσεις.

Μια όμορφη και τρυφερή εικόνα του χωριού

 

Την ημέρα της 25ης Μαρτίου μετά την επιμνημόσυνη δέηση και την κατάθεση στεφάνων, στο μνημείο του Άγνωστου στρατιώτη, οι μικροί μαθητές του χωριού, άλλοι με τα γιορτινά τους ρούχα, και άλλοι με τις παραδοσιακές στολές, πήγαν και κάθισαν στα σκαλιά του μνημείου των ηρώων. Το μνημείο αυτό τιμά τους αγώνες του έθνους και όλους εκείνους που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας μας.

Τα παιδιά αγαπούν τους ήρωες γιατί τους βλέπουν ως πρότυπα δύναμης, γενναιότητας και καλοσύνης. Οι ήρωες τους παρέχουν μια αίσθηση ασφάλειας, καθώς είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν κινδύνους και να ξεπεράσουν εμπόδια. Επιπλέον, οι ήρωες συχνά αντιπροσωπεύουν την ιδέα του καλού που νικάει το κακό, κάτι που δίνει στα παιδιά ελπίδα και πίστη στη δικαιοσύνη. Οι ιστορίες με ήρωες τους επιτρέπουν να ταξιδεύουν σε φανταστικούς κόσμους, όπου μπορούν να ζήσουν συναρπαστικές περιπέτειες και να φανταστούν τον εαυτό τους σε ρόλους δύναμης και ηρωισμού.

Η παρουσία των μικρών μαθητών στα σκαλιά του μνημείου, ήταν μια όμορφη και τρυφερή σκηνή, καθώς φάνταζε να ενώνει τη νέα γενιά με την ιστορία του τόπου, θυμίζοντάς μας, πόσο σημαντικό είναι να διατηρείται η μνήμη των ηρώων και να τιμούνται οι παραδόσεις.

Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου 1821 στο Βαλτινό

 

Η 25η Μαρτίου αποτελεί σύμβολο του αγώνα για ελευθερία και δικαιοσύνη και είναι εθνική εορτή στην Ελλάδα, τιμώντας τους ήρωες του 1821 και την αναγέννηση της χώρας. Η επέτειος αυτή ενσαρκώνει την πίστη στον αγώνα για την ελευθερία και την επιμονή του ελληνικού λαού στην υπεράσπιση της ταυτότητάς του και της εθνικής του ανεξαρτησίας.

Έτσι με μεγάλη λαμπρότητα γιορτάστηκε και φέτος το 2025 στο Βαλτινό, η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821, προκειμένου να τονιστεί η μεγάλη σημασία της ιστορικής πορείας του έθνους μας.

Ο εορτασμός άρχισε με τη δοξολογία στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού. Στη συνέχεια έγινε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στην κεντρική πλατεία του χωριού, από τους εκπροσώπους των φορέων. Ακολούθησαν δημοτικοί παραδοσιακοί χοροί από μαθητές του Γυμνασίου και Λυκείου Βαλτινού, και οι εκδηλώσεις, έκλεισαν με την καθιερωμένη μαθητική παρέλαση των τμημάτων του Νηπιαγωγείου, του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και του Λυκείου Βαλτινού.

Χρόνια πολλά Ελλάδα

 

Αγαπητοί συγχωριανοί

Η εθνική επέτειος είναι μία μέρα που γεμίζει την καρδιά μας με υπερηφάνεια και σεβασμό για την ιστορία και την κληρονομιά της πατρίδας μας. Στην αναφορά των ηρώων και των αγώνων που έδωσαν για την ελευθερία, νιώθουμε την ευθύνη να συνεχίσουμε το έργο τους, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη τους και υπερασπίζοντας τις αξίες για τις οποίες πολέμησαν. Η υπερηφάνεια για την εθνική μας ταυτότητα δεν πρέπει να είναι μόνο μια συναισθηματική εκδήλωση, αλλά να συνδέεται με τις καθημερινές μας πράξεις ως ενεργοί πολίτες.

Η υποχρέωσή μας, λοιπόν, είναι να τιμούμε την κληρονομιά μας, να σεβόμαστε τις ελευθερίες που μας δόθηκαν και να προσπαθούμε για την πρόοδο και την ευημερία της κοινωνίας. Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να συμβάλλουμε θετικά στην κοινότητά μας, να υπερασπιστούμε την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, και να προάγουμε την αλληλεγγύη και την ειρηνική συνύπαρξη. Είμαστε οι φύλακες της εθνικής μας κληρονομιάς, και μέσα από την υπευθυνότητα και την δράση μας, μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι οι αγώνες του παρελθόντος δεν θα πάνε χαμένοι.

Το λάθος είναι μόνο η αρχή

 

Ο Δημήτρης ήταν ένα ήσυχο παιδί, με μάτια γεμάτα περιέργεια και μία καρδιά που πάντα χτυπούσε δυνατά όταν ερχόταν η ώρα να πάει στο σχολείο. Κάθε πρωί, με την τσάντα του γεμάτη βιβλία και όνειρα για την καινούργια μέρα, διάβαινε την αυλή του σχολείου με ένα ελαφρύ βήμα. Αλλά υπήρχε κάτι που πάντα τον έκανε να νιώθει άβολα: το μάθημα των μαθηματικών.

Η δασκάλα, η κυρία Αλίκη, ήταν αυστηρή και απαιτητική. Δεν είχε καμιά ανοχή για λάθη και συχνά μιλούσε με αυστηρό τόνο όταν κάποιος δεν καταλάβαινε κάτι αμέσως. Ο Δημήτρης, παρόλο που προσπαθούσε, δεν μπορούσε να καταφέρει με την ίδια ευκολία τις μαθηματικές πράξεις όπως οι άλλοι μαθητές. Τα νούμερα και οι πράξεις του φαινόταν να χορεύουν μπροστά του, σαν να μην είχαν καμιά λογική σειρά.

Ένα πρωί κατά τη διάρκεια ενός τεστ, ο Δημήτρης βίωσε την πιο οδυνηρή εμπειρία του στο σχολείο. Η κυρία Αλίκη γύρισε την κόλλα του τεστ και του έδειξε το ρολόι της. «Έκανες τόσα λάθη, Δημήτρη. Είσαι σίγουρος ότι προσπάθησες;» του είπε με σφιγμένα χείλη. Η φωνή της ήταν ήρεμη, αλλά η απογοήτευση που ένιωσε ήταν έντονη. Ο Δημήτρης κοίταξε την κόλλα του, γεμάτη λάθη, και ένιωσε το βάρος της αποτυχίας να τον καταπλακώνει.

Καθώς το μάθημα προχωρούσε, ένιωθε τα βλέμματα των συμμαθητών του να τον παρακολουθούν. Κάποιοι γελούσαν σιγανά, άλλοι τον κοίταζαν με λύπηση. Όλα αυτά τον έκαναν να αισθάνεται μικρός και αδύναμος. Είχε προσπαθήσει, αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν αρκετό. Η καρδιά του χτυπούσε πιο δυνατά καθώς τα δάκρυα συγκρατούνταν στα μάτια του.

Η ώρα του διαλείμματος ήρθε και όλοι τρέξανε στην αυλή, αλλά ο Δημήτρης έμεινε πίσω. Καθόταν μόνος του σε μια γωνιά της τάξης, προσπαθώντας να καταλάβει γιατί όλα ήταν τόσο δύσκολα για αυτόν. Η δασκάλα μπήκε στην αίθουσα και βλέποντάς τον μόνο του, πλησίασε αργά.

«Δημήτρη, γιατί δεν βγήκες με τα άλλα παιδιά;» τον ρώτησε ήρεμα, χωρίς καμιά απολύτως απογοήτευση στη φωνή της.

«Δεν τα κατάφερα, κυρία Αλίκη,» ψιθύρισε, «και αυτό με πονάει.»

Η κυρία Αλίκη κάθισε δίπλα του και για πρώτη φορά του μίλησε με μια ζεστασιά που δεν είχε ξαναδεί. «Ξέρεις, Δημήτρη το λάθος δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή για κάτι καλύτερο. Όλοι κάνουν λάθη και αυτό είναι φυσικό. Δεν θα σταματήσουμε να προσπαθούμε, ακόμα κι αν δεν καταφέρουμε κάτι με την πρώτη.»

Ο Δημήτρης την κοίταξε με μάτια γεμάτα αμφιβολία, αλλά κάτι στη φωνή της του έδωσε ελπίδα. «Αλήθεια;» ρώτησε με μικρή δόση αμφιβολίας.

«Αλήθεια,» απάντησε η κυρία Αλίκη με ένα ζεστό χαμόγελο. «Κι αν χρειαστεί να προσπαθήσουμε ξανά και ξανά, τότε ας το κάνουμε. Δεν πειράζει αν είναι δύσκολο. Η πρόοδος έρχεται με τον χρόνο και τη συνέχεια.»

Αυτή η απλή κουβέντα, εκείνη τη στιγμή, έκανε τον Δημήτρη να νιώσει ότι δεν ήταν μόνος στον αγώνα του. Δεν ήταν η αποτυχία του που τον καθόριζε, αλλά η αποφασιστικότητα του να μην τα παρατήσει. Από εκείνη τη μέρα, τα μαθηματικά έγιναν λιγότερο τρομακτικά. Έμαθε να βλέπει τα λάθη ως ευκαιρίες και όχι ως αποτυχίες. Και κάθε φορά που έκανε ένα λάθος θυμόταν τα λόγια της κυρίας Αλίκης: «Το λάθος είναι μόνο η αρχή».

Δ.Τ.

Ορφέας Ασπροβάλτου - Α.Ο. Βαλτινού 1-6

 

Με σχετική άνεση, ο Α.Ο. Βαλτινού νίκησε τον Ορφέα Ασπροβάλτου, με σκορ 6 -1, στον ποδοσφαιρικό αγώνα της Κυριακής 23-3-2025.

Με αυτή τη νίκη που απέσπασε η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού, τρείς αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος, παραμένει στη δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα.

Η ομάδα του ΑΟΒ μπήκε με αυτοπεποίθηση στο παιχνίδι, και μόλις στο 4ο λεπτό προηγήθηκε στο σκορ, με γκολ του Δημήτρη Κοθρά, και ακολούθησε το δεύτερο γκολ στο 44΄ λεπτό, από τον ίδιο ποδοσφαιριστή. Στο δεύτερο ημίχρονο και συγκεκριμένα στο 52΄ λεπτό, πάλι ο Δημήτρης Κοθράς έκανε το 0-3, στο 55΄ λεπτό ο Δημήτρης Τάτσιος έκανε το 0-4, στο 58΄ λεπτό ο Δημήτρης Κοθράς και πάλι έκανε το 0-5, στο 73΄ λεπτό ο Σπύρος Αρμάγος έκανε το 0-6,  και ο Ορφέας, το μόνο που κατάφερε ήταν να μειώσει στα τελευταία λεπτά και να κάνει το τελικό 1-6

Οι ποδοσφαιριστές του Α.Ο. Βαλτινού που αγωνίστηκαν στο παιχνίδι ήταν: Δ. Σφυρλίδας, Γ. Σφυρλίδας, Περνέζα, Γιώτας, Περιστέρης (Α. Σταμούλης), Δ. Κοθράς, Κ. Κοθράς, Ζησόπουλος (Τσιγάρας), Μάμαλης (Πατσιάς), Τάτσιος (Αρμάγος), Καμέας.

Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ

ΒΡΑΧΟΣ ΚΑΣΤΡΑΚΙΟΥ                             48

Α.Ο. ΒΑΛΤΙΝΟΥ                                          45

ΑΘΛΟΣ ΣΧΟΛΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ              45

Π.Ο. ΠΑΛΑΙΟΜΟΝΑΣΤΗΡΟΥ                  42

Α.Ο. ΓΟΡΓΟΓΥΡΙΟΥ ΚΟΖΙΑΚΑΣ              37

ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ ΠΙΑΛΕΙΑΣ                           32

ΟΡΦΕΑΣ ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΟΥ                         22

ΔΟΞΑ ΧΡΥΣΟΜΗΛΙΑΣ                              22

ΑΓΙΑΞ ΑΣΠΡΟΚΚΛΗΣΙΑΣ                         21

Α.Ο. ΦΩΤΕΙΝΟΥ                                          14

Α.Ο. ΠΗΓΗΣ                                                    0

ΜΑΥΡΟΙ ΑΕΤΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΧΩΡΙΟΥ          0

 

Το παλαιοπωλείο WAREHOUSE ANTIK VOTSIOS

 

Το νέο κατάστημα «Παλαιοπωλείο WAREHOUSE ANTIK VOTSIOS», των συγχωριανών μας, Κώστα & Κατερίνας Βότσιου, στην Όθωνος 20, στα Τρίκαλα, είναι ένας ιδιαίτερος χώρος γεμάτος ιστορία αναμνήσεις και ομορφιές!  

Από την πρώτη στιγμή που θα μπεις μέσα η ατμόσφαιρα σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές.

Το κατάστημα είναι εμπλουτισμένο με κάθε είδους παλαιά αντικείμενα όπως, ρετρό έπιπλα, αντίκες, είδη λαϊκής τέχνης, διακοσμητικά σπιτιού και έργα τέχνης, κοσμήματα, διάφορες συλλογές και είδη ασιατικής τέχνης, μουσικά όργανα, βιβλία - περιοδικά που φέρουν την υπογραφή του χρόνου και διάφορα μικροαντικείμενα, όπως νομίσματα και συλλεκτικά είδη, που δημιουργούν ένα μοναδικό κόσμο.

Οι ιδιοκτήτες του, ο Κώστας και η Κατερίνα Βότσιου, άνθρωποι με πάθος για την παράδοση και την ιστορία, γνωρίζουν καλά την αξία κάθε αντικειμένου και την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτό. Συχνά σου αφηγούνται τις ιστορίες των παλαιών αντικειμένων και την ιστορία των ανθρώπων που τα χρησιμοποίησαν, προσφέροντας μία μοναδική εμπειρία για όποιον αναζητά να ανακαλύψει κάτι διαφορετικό.

Το παλαιοπωλείο δεν είναι μόνο ένα μέρος για να βρεις κάτι παλαιό και σπάνιο, αλλά και ένας χώρος που προκαλεί νοσταλγία. Πολλοί επισκέπτες το βλέπουν ως μια γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, και απολαμβάνουν την αίσθηση ότι ανακαλύπτουν κάτι αυθεντικό και ξεχωριστό, μακριά από τη μαζική παραγωγή των σύγχρονων εμπορευμάτων.

Αν βρεθείτε στην πόλη των Τρικάλων, αξίζει σίγουρα να επισκεφτείτε το παλαιοπωλείο, γιατί κάθε επίσκεψη είναι μία ευκαιρία να ανακαλύψετε κομμάτια της ιστορίας που δεν βρίσκονται πουθενά αλλού.

Στο παλαιοπωλείο μπορείτε να βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από παλαιά αντικείμενα και αντίκες σε οικονομικές τιμές. Με επαγγελματισμό και φροντίδα αναλαμβάνει την αγορά, πώληση ή και συντήρηση παλαιών αντικειμένων.

Αν θέλετε να ανανεώσετε τον χώρο σας ή να πουλήσετε τα παλιά σας αντικείμενα - αντίκες, το παλαιοπωλείο μπορεί να βοηθήσει.

Το τηλέφωνο επικοινωνίας είναι: 6972134419.

Προετοιμασίες για την εθνική επέτειο στο Βαλτινό

 

Άρχισαν οι ετοιμασίες για την εορτή της εθνικής επετείου 25^ης Μαρτίου 1821, στο Βαλτινό. Η εθνική εορτή στο χωριό είναι πάντα μια ξεχωριστή ημέρα που ενώνει τους κατοίκους και τιμά την ιστορία και τις παραδόσεις του τόπου μας. Παράλληλα, η ημέρα αυτή επιλέχθηκε να συνδυαστεί με τη θρησκευτική γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, μια ημέρα ιδιαίτερης σημασίας για τους Έλληνες.

Ήδη οι σχολικές μονάδες του χωριού, προετοιμάστηκαν με τις δοκιμαστικές παρελάσεις και τις σχολικές γιορτές που οργάνωσαν και θα πραγματοποιήσουν στα σχολεία τους. Τα δημόσια κτίρια, αλλά και πολλά σπίτια των κατοίκων, διακοσμήθηκαν με σημαίες και άλλα εορταστικά στοιχεία, οι κεντρικοί δρόμοι και οι πλατείες του χωριού καθαρίστηκαν και είναι όλα έτοιμα για τον εορτασμό της εθνικής επετείου. 

Έτσι με αυτές τις προετοιμασίες και μέσα σε ένα κλίμα ευπρεπισμού, η εθνική εορτή θα γίνει μια αξέχαστη και υπερήφανη στιγμή για το χωριό μας.

Τα τρακτέρ στην αγροτική γη του Βαλτινού

 

Οι γεωργικοί ελκυστήρες ή «τρακτέρ» όπως έχουν επικρατήσει στην καθομιλουμένη, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της γεωργικής ζωής του χωριού μας, και έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της αγροτικής παραγωγής. Στο Βαλτινό, το τρακτέρ είναι ένα μηχάνημα, που συνδέεται με την καθημερινότητα και τις σκληρές δουλειές της γης και είναι εκείνα τα μηχανήματα που καθιστούν τη δουλειά στους αγρούς πιο αποτελεσματική, επιτρέποντας τους γεωργούς να καλλιεργούν τη γη τους με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα.

Το τρακτέρ, από τη στιγμή που εμφανίστηκε στον αγροτικό τομέα, έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο που καλλιεργούνται τα χωράφια. Πριν από την εισαγωγή του τρακτέρ, οι αγρότες στηρίζονταν σε ζώα, όπως άλογα, και βόδια, για την καλλιέργεια της γης. Τα τρακτέρ, όμως, επέτρεψαν την αύξηση της παραγωγικότητας και την αποτελεσματικότητα της γεωργίας, καθιστώντας την πιο μηχανοποιημένη και τεχνολογικά προηγμένη.

Το πρώτο τρακτέρ εμφανίστηκε στα τέλη του 19^ου αιώνα και αντικατέστησε σταδιακά τα ζώα και τα χειρονακτικά εργαλεία. Σήμερα, υπάρχουν διάφοροι τύποι τρακτέρ, ανάλογα με τις ανάγκες του αγρότη, από τα μικρότερα μοντέλα για οικιακή χρήση μέχρι τα μεγαλύτερα και πιο ισχυρά για βαριά γεωργικά έργα.

Για τον αγρότη, το τρακτέρ είναι ένα εργαλείο που καθιστά δυνατή την εκτέλεση πολλών διαφορετικών εργασιών. Από το όργωμα και τη σπορά μέχρι την καλλιέργεια, τη συγκομιδή και τη μεταφορά προϊόντων, το τρακτέρ είναι αναγκαίο για την αγροτική παραγωγή. Στην καθημερινότητα του χωριού, το τρακτέρ γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς στα χωράφια. Χωρίς αυτό, οι γεωργοί θα έπρεπε να καταβάλλουν πολύ περισσότερη σωματική δύναμη και χρόνο για να ολοκληρώσουν τις αγροτικές τους δραστηριότητες.

Ειδικά την άνοιξη και το φθινόπωρο, όταν οι αγρότες ετοιμάζονται για τη σπορά και τη συγκομιδή, τα τρακτέρ γίνονται οι κυριότεροι συνεργάτες τους στην αγροτική ζωή.

Στο Βαλτινό, οι πιο ηλικιωμένοι αγρότες συχνά θυμούνται τις παλιές εποχές, όταν οι δουλειές ήταν πιο σωματικές και απαιτούσαν περισσότερο χρόνο. Όμως τα τρακτέρ όχι μόνο απελευθέρωσαν τους αγρότες από τα σωματικά βάρη, αλλά και βοήθησαν στην αύξηση της γεωργικής παραγωγής και στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής τους.

Ακόμα και σήμερα, η σχέση του αγρότη με το τρακτέρ είναι στενή και πολύ προσωπική. Η φροντίδα και η συντήρηση του τρακτέρ θεωρούνται σημαντικές διαδικασίες, και οι αγρότες γνωρίζουν κάθε μέρος του μηχανήματος. Όταν ένα τρακτέρ χαλάει ή χρειάζεται επισκευή, η αίσθηση απογοήτευσης είναι μεγάλη, καθώς η καθημερινή ροή των εργασιών σταματάει μέχρι να αποκατασταθεί.

Η σύγχρονη γεωργία έχει εξελιχθεί και τα τρακτέρ σήμερα έχουν προσαρμοστεί σε νέες τεχνολογίες, όπως τα ακριβή συστήματα GPS και τα αυτοματοποιημένα συστήματα που επιτρέπουν την πιο ακριβή καλλιέργεια και την καλύτερη χρήση των πόρων. Έτσι τα τρακτέρ δεν είναι μόνο εργαλεία για τη φυσική εργασία, αλλά και «έξυπνα» μηχανήματα που ενσωματώνουν τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις.

Η χρήση τεχνολογιών όπως η γεωργία ακριβείας επιτρέπει στους γεωργούς να παρακολουθούν την κατάσταση των χωραφιών τους σε πραγματικό χρόνο και να βελτιστοποιούν τη χρήση λιπασμάτων, νερού και καλλιεργητικών μεθόδων. Αυτή η εξέλιξη αυξάνει την αποδοτικότητα και μειώνει το κόστος παραγωγής, κάτι που είναι κρίσιμο για τους αγρότες που προσπαθούν να ανταγωνιστούν στη σύγχρονη αγορά.

Το τρακτέρ λοιπόν, ήταν και είναι χωρίς αμφιβολία το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο της αγροτικής παραγωγής και της σκληρής δουλειάς στο χωριό. Είναι το εργαλείο που έχει συνδέσει τη ζωή στο χωριό με την πρόοδο, επιτρέποντας στους αγρότες να εργαστούν με περισσότερη αποτελεσματικότητα και λιγότερο κόπο. Όμως παρά τις τεχνολογικές εξελίξεις και τις νέες καινοτομίες, το τρακτέρ παραμένει πιστός σύντροφος των ανθρώπων της γης, και η εικόνα του στους αγρούς θα συνεχίσει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της γεωργικής ζωής για πολλά χρόνια ακόμη.

Ρεσιτάλ πιάνου - βιολιού με τους εξαιρετικούς μουσικούς Ούβε Μάτσκε και Δανάη Παπαματθαίου -Μάτσκε

 

Ο Σύλλογος Φίλων της Μουσικής Τρικάλων (ΣΦΜΤ) πραγματοποίησε με ιδιαίτερη επιτυχία ένα ξεχωριστό ρεσιτάλ πιάνου - βιολιού με τους εξαιρετικούς μουσικούς Ούβε Μάτσκε και Δανάη Παπαματθαίου -Μάτσκε, την Κυριακή 16 Μαρτίου 2025 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μουσείου Τσιτσάνη, με τη στήριξη του Δήμου Τρικκαίων.

Πριν την έναρξη της συναυλίας η πρόεδρος του Συλλόγου κα Τζένη Τζόκα -Βαρδούλη καλωσόρισε τα μέλη και το πολυπληθές κοινό και αναφέρθηκε στα πλούσια βιογραφικά των μουσικών, του Ούβε Μάτσκε, με σπουδές στην Ανώτατη Σχολή Μουσικής "Frantz List" της Βαϊμάρης και στην Ακαδημία της Βουδαπέστης και ήδη τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και της Δανάης Παπαματθαίου - Μάτσκε με σπουδές στο Πανεπιστήμιο Mozarteum Σάλτσμπουργκ, στη Σχολή Μουσικής και Θεάτρου του Αμβούργου και από το 2023 διδάκτωρ του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Αμφότεροι οι καλλιτέχνες ερμήνευσαν με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία και εκφραστικότητα έργα του Franz Schubert (Σονάτα για βιολί και πιάνο σε λα μείζονα) του Edouard Lalo (Ισπανική Συμφωνία για βιολί και Ορχήστρα έργο 21) και του Γιάννη Κωνσταντινίδη (Δωδεκανησιακή Σουίτα).

Για τον Γιάννη Κωνσταντινίδη (1903-1984) η πρόεδρος κα Τζένη Τζόκα-Βαρδούλη έκανε ιδιαίτερη αναφορά για τις σπουδές του στη Δρέσδη και στο Βερολίνο, όπου συνδέθηκε φιλικά με τον Νίκο Σκαλκώτα και ότι ως συνθέτης άφησε σημαντική παρακαταθήκη, υπηρέτησε με την ίδια επιτυχία την κλασική μουσική εμπνευσμένη από δημοτικά παραδοσιακά τραγούδια και το ελαφρό τραγούδι, όπου χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Κώστας Γιαννίδης,με το οποίο είναι ευρύτερα γνωστός.

Κατά γενική ομολογία το ρεσιτάλ πιάνου εντυπωσίασε το κοινό, που ανταποκρίθηκε με αυθόρμητο παρατεταμένο χειροκρότημα και με ενθουσιώδεις κριτικές!

Όλοι απολαύσανε μια μοναδική βραδιά γεμάτη μελωδίες και ερμηνείες υψηλού επιπέδου.

Η παγκόσμια ημέρα ποίησης

 

Η παγκόσμια ημέρα ποίησης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου και έχει καθιερωθεί από την UNESCO το 1999. Σκοπός της ημέρας είναι να ενισχύσει την αναγνώριση και την διάδοση της ποίησης σε παγκόσμιο επίπεδο, να προάγει τη σύνδεση μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών και να επισημάνει τη σημασία της ποίησης ως μορφή τέχνης και έκφρασης.

Η ποίηση έχει τη δύναμη να ενώνει τους ανθρώπους μέσω των λέξεων και να αναδεικνύει ανθρώπινα συναισθήματα και εμπειρίες, ενώ αποτελεί έναν τρόπο για την κατανόηση και την αναπαράσταση του κόσμου γύρω μας. Η παγκόσμια ημέρα ποίησης ενθαρρύνει την κοινωνία να συμμετέχει ενεργά σε αυτή την τέχνη, να διαβάσει ποίηση, να γράψει ή να παρευρεθεί σε εκδηλώσεις που σχετίζονται με την ποίηση.

Η ημέρα αυτή είναι μία ευκαιρία να τιμήσουμε τους ποιητές και τα έργα τους, να αναδείξουμε τη σημασία της ποίησης στη διαμόρφωση πολιτιστικών και κοινωνικών ταυτοτήτων, καθώς και να εμπνεύσουμε νέες γενιές να συνδεθούν με τη δύναμη της ποίησης.

Παρακάτω παραθέτουμε δύο ποιήματα, από δυο συγχωριανούς μας ποιητές, τον Ηλία Κεφάλα και την Γεωργία Κολοβελώνη:

ΙΛΙΓΓΟΣ του Ηλία Κεφάλα

Μέσα στα μάτια σου πνίγονται πουλιά.

Νερά λιμνάζουν από μακρινές βροχές

και παρασύρονται τραγούδια

από εξασθενημένες μνήμες.

 

Μέσα στα μάτια σου καταποντισμένα δάση ριγούν.

Αιωρούνται παράξενα αρώματα

και το βαθύ ψιθύρισμα του ναυαγού που σε γυρεύει

αντηχεί από φύλλο σε φύλλο.

 

Μέσα στα μάτια σου κουρνιάζω

σαν νυχτωμένος οδοιπόρος

με κρατημένη την ανάσα.

 

Πανέρημος, γυμνός και άστεγος.

 

Φοβισμένος

μες στα ιλιγγιώδη σου κενά.

 

Γι’ αυτό δεν με ξέρεις

και δεν με συναντάς ποτέ.

 

Λόγος για την αβεβαιότητα, Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ

 

Μελάνι στον ουρανίσκο της Γεωργίας Κολοβελώνη

 

κάτι μέρες όπως αυτή

που η σήψη απλώνεται στην πόλη

ο αέρας μυρίζει φορμόλη

οι γάτες μαδάνε

στα πλακάκια της κουζίνας

εσύ χαμογελάς από τη λήθη

κι ο θάνατος με βγάζει στο σφυρί

για μιαν αυταπάτη βεβιασμένης ζήσης

 

το μυαλό μου εκρήγνυται σε κόκκους χρώματος

από την παλέτα σου στο υπόγειο

την ξεχασμένη

 

κάτι μέρες τέτοιες

θέλω να κλείσω τον κόσμο όλο σε μια λέξη

να μουτζουρώσω βάναυσα το αδηφάγο λευκό

 

μα δεν έχω στάλα μελάνι

στον ουρανίσκο

 

 Μελάνι στον ουρανίσκο, Εκδόσεις Μελάνι, 2015

Ο πνιγμός στο ποτάμι (Διήγημα του Δημήτρη Τσιγάρα)

 

Ήταν 6 Αυγούστου του 1943, μια ήρεμη καλοκαιρινή ημέρα στο Βαλτινό, την ημέρα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, όταν ο Δημήτρης αποφάσισε να πάει να μαζέψει τα δίχτυα από τον Ανάποδο, το ποτάμι που διέρχεται έξω από το χωριό. 

Η ζέστη είχε τυλίξει τον κάμπο, και το νερό του Παλιοπόταμου έτρεχε ήρεμα, κυλώντας πάνω σε βότσαλα, μικρές πέτρες, άμμο και ραγάζια, δημιουργώντας μία απαλή μελωδία που ανακάτευε τη σιωπή του πρωινού.

Ο Δημήτρης, ένας σαραντάχρονος βιοπαλαιστής, ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια και είχε πέντε παιδιά. Ήταν γεμάτος ζωή και όνειρα, και συνήθιζε να πηγαίνει στο ποτάμι για ψάρεμα. Άλλες φορές πήγαινε στο ποτάμι, μόνο και μόνο, για να αναζητήσει στιγμές ηρεμίας και να βυθιστεί στις σκέψεις του.

Εκείνη την ημέρα όμως, κάτι ήταν διαφορετικό. Το ποτάμι του φαινόταν πιο επικίνδυνο από ποτέ. Η βροχή που είχε πέσει πριν από λίγες ημέρες είχε κάνει τα νερά να φουσκώσουν και να τρέχουν με μεγαλύτερη ταχύτητα από ό,τι συνήθως.

Η περιέργεια τον είχε παρασύρει. «Ας δοκιμάσω να βγάλω τα δίχτυα», σκέφτηκε «δεν είναι και τόσο δύσκολο». Χωρίς να το σκεφθεί πολύ, έβγαλε τα παπούτσια του και μπήκε στο νερό. Η αίσθηση του δροσερού ποταμιού στα πόδια του ήταν αναζωογονητική και με κάθε βήμα προχωρούσε όλο και πιο μέσα παρασυρμένος από τη ροή του.

Ενώ η κίνηση του νερού γινόταν πιο δυναμική και τα κύματα πιο έντονα, ο Δημήτρης, αν και ένιωθε ότι είχε περάσει το όριο της ασφάλειας, συνέχισε να προχωρά. Η καρδιά του χτυπούσε πιο γρήγορα, όχι από φόβο αλλά από την αίσθηση της δύναμης του ποταμού, που τον καλούσε να τον ακολουθήσει. Τα πόδια του, όμως, άρχισαν να μπλέκονται σε κάποιες ρίζες του ποταμού και το νερό τον τραβούσε όλο και πιο βαθιά.

Προσπάθησε να κολυμπήσει αλλά μάταια. Το νερό είχε ήδη κυριεύσει το σώμα του, και η δύναμη της ροής τον έσπρωχνε με μανία προς τον βυθό. Ο Δημήτρης με όλα τα αποθέματα της δύναμης του, πάλεψε για λίγο, αλλά σύντομα το σώμα του παραδόθηκε στην αμείλικτη δύναμη του ποταμού. Το θρόισμα του νερού ήταν το μόνο που ακούγονταν. Στο τέλος, η επιφανειακή μάχη είχε τελειώσει.

Ο Δημήτρης, αν και ήταν η ημέρα του Σωτήρος, δεν κατάφερε να σωθεί. Χάθηκε, και το ποτάμι συνέχισε την πορεία του αδιάφορο, όπως πάντα. Ο κόσμος γύρω του παρέμεινε αμετάβλητος ενώ η ζωή στο χωριό δεν σταμάτησε όπως δεν σταματά ποτέ και το ποτάμι.

Κι έτσι ο Δημήτρης έγινε μέρος του ποταμού, καθώς το σημείο εκείνο ονομάστηκε «κλούρι του Καλύβα» ως μια αθόρυβη αναφορά σε μια ζωή που έσβησε πριν την ώρα της.