Όταν ήρθε για πρώτη φορά τηλεόραση στο Βαλτινό

Τότε όλα ήταν καλά και ωραία. Υπήρχε νιότη, χρώμα παντού και λουλούδια.

Εμείς τα παιδιά μαθαίναμε τους μήνες από το κάρπισμα των δένδρων.

Στις αλάνες του χωριού που στις άκρες τους φύτρωναν τσουκνίδες και βούζια παίζαμε μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό, αλλά και καραγκιόζη.

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν η δεύτερη χρονιά που ξαναπαίζαμε καραγκιόζη.

Είχαμε μάθει απ΄ έξω όλη τη διαδικασία, από τους πλανόδιους καραγκιοζοπαίχτες, που κατά καιρούς περνούσαν από το χωριό κι έδιναν παραστάσεις.

Σκαρώναμε λοιπόν, κι εμείς τις δικές μας χάρτινες φιγούρες, φτιάχναμε με ξύλα, βούζια και νάιλον σακούλες τον μπερντέ μας, βρίσκαμε και δυο κεριά για το φωτισμό και με λίγη πρόβα ήταν όλα έτοιμα για την παράσταση.

Εγώ, πιο τολμηρός και πιο παθιασμένος για τέτοιου είδους πράγματα είχα αναλάβει να ενσαρκώνω τις άψυχες φιγούρες, μιμούμενος όσο μπορούσα τις διάφορες φωνές των ηρώων πίσω από τον μπερντέ.

Ο Παγουτάς είχε αναλάβει μαζί με τον Πράτα να κάνουν τους τελάληδες στις γειτονιές του χωριού. Είχαν κατασκευάσει τις αυτοσχέδιες «μοτοσικλέτες τους» με ξύλινες βέργες, πάνω στις οποίες δένανε από ένα συρμάτινο ημικύκλιο και το στολίζανε με διάφορα λουλούδια. Έκαναν πως τις καβαλίκευαν και μιμούμενοι με το στόμα τον ήχο της μοτοσικλέτας, έκαναν, πως γκάζωναν και ξαμολιούνταν ξυπόλυτοι στους χωματένιους δρόμους του χωριού, φωνάζοντας:

«Απόψε στο χωριό θα δείτε τον Καραγκιόζη, Ο Μέγαλέξανδρος και το καταραμένο φίδιιι…».

Πολλές φορές χάζευα βλέποντας τον Πράτα να χώνεται σε κάτι λακκούβες του δρόμου γεμάτες κουρνιαχτό και να κάνει δήθεν πως βουλιάζει. Έβαζε τότε όπισθεν, μαρσάριζε, σπινιάριζε, ξαναμαρσάριζε και μέσα σ΄ αυτό το παιχνίδι της φαντασίας δεν καταλάβαινε ούτε ο ίδιος, πως από μοτοσικλέτα κατέληγε να οδηγεί τρακτέρ μέσα σε δύσβατα και επικίνδυνα χώματα.

Στο τέλος ήταν από πάνω μέχρι κάτω γεμάτος κουρνιαχτό.

Έτσι λοιπόν, το σούρουπο, αφού η γειτονιά μάθαινε για την παράστασή μας, αρχίζαμε και παίζαμε τις διάφορες ιστορίες του καραγκιόζη, στους λιγοστούς μας θεατές, που συνήθως αποτελούνταν από γυναίκες και παιδιά.

Με τις συνηθισμένες ατάκες του Καραγκιόζη , του Χατζατζάρη, του Μπαρμπαγιώργου, του Νιόνιου, του Σταύρακα… σκορπίζαμε σε όλους το γέλιο και το αθώο παιδικό μας παιχνίδι γίνονταν βίωμα στις φτωχικές γειτονιές του χωριού.

Ώσπου, μια μέρα εκεί που ετοιμαζόμασταν πάλι για κάποια παράσταση, έρχεται ο Παγουτάς τρέχοντας «με τη μοτοσικλέτα του» και μου λέει:

Μήτσο, παράτα τα κι έλα να πάμε στο μαγαζί του Βαγγέλη Βότσιου, έφερε τηλεόραση και θα βλέπουμε τσάμπα «σινεμά».

Ανυποψίαστοι και βέβαια ανήμποροι να αντισταθούμε στην εισβολή της εξέλιξης, τα παρατήσαμε γεμάτοι περιέργεια και πήγαμε να δούμε περί τίνος πρόκειται.

Είχε έρθει η πρώτη τηλεόραση στο χωριό!!!

Από τότε δεν ξαναπαίξαμε ποτέ πια καραγκιόζη και κάθε βράδυ μαζευόμασταν όλοι στο μαγαζί και παρακολουθούσαμε τηλεόραση!!!

«Aντίπαλες» ιδεολογίες, ίδια πολιτική

Tου Χρηστου Γιανναρα

Τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, οσοδήποτε συναρπαστικά ή και ιλιγγιώδη, αλλάζουν τις συνθήκες του βίου, τρόπους, συνήθειες, πρακτικές του βίου. Δεν αλλάζουν τη φύση του ανθρώπου. H φύση μένει πάντα φθαρτή και θνητή, πάντα ίδιες οι ενστικτώδεις ενορμήσεις που αντιπαλεύουν τη φθαρτότητα και τη θνητότητα – ορμή της αυτοσυντήρησης, ορμή της κυριαρχίας, ορμή της ηδονής. Πάντα ανοιχτή και η δυνατότητα αντίστασης στη νομοτέλεια των ενστίκτων (όχι ίδια σε όλους, αλλά σε όλους δοσμένη): Δυνατότητα σχετικής ελευθερίας από τις φυσικές αναγκαιότητες, ενεργητικής ετερότητας από τη φυσική ομοείδεια – ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου η ελευθερία, «το κυρίως ανθρώπινον» γνώρισμα.

Oι κάποτε Eλληνες γέννησαν την «πόλιν», την «πολιτικήν τέχνην», γιατί είχαν κοινή και κοινωνούμενη την ανάγκη για προτεραιότητα της ελευθερίας: H ελευθερία πραγματώνεται στη σχέση όχι στη χρήση, η χρήση υπηρετεί το ένστικτο, την υποταγή στην ανάγκη, στη νομοτέλεια της φύσης. Tο άθλημα της σχέσης παράγει την «πόλιν», την ελευθερία από την αναγκαιότητα, τον «πολιτισμό».

Το τεστ Παπανικολάου δεν είναι γυναικολογική εξέταση

Του Αθανασίου Μπαρτζιώκα

Μαιευτήρας – Χειρουργός Γυναικολόγος

Μετά λύπης μου διαπιστώνω τα τελευταία χρόνια πως οι περισσότερες εκ των γυναικών που πραγματοποιούν ΤΕΣΤ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ σε προγράμματα μαζικού ελέγχου (μονάδες του ΕΟΠΥΥ, κινητές μονάδες σε πλατείες χωριών ή σε αγροτικά ιατρεία και σε αυτοκινούμενες μονάδες – τροχόσπιτα), θεωρούν πως έχουν ολοκληρώσει πλήρως τον γυναικολογικό τους έλεγχο. Έτσι για πολλά χρόνια δεν επισκέπτονται τον γυναικολόγο τους, με αποτέλεσμα σοβαρά προβλήματα να διαφεύγουν της προσοχής τους. Με αφορμή αυτή τη διαπίστωση θα ήθελα ενημερωτικά να αναφέρω τα εξής.

Είναι αλήθεια πως μαζικά προγράμματα screening με ΤΕΣΤ ΠΑΠ σε διάφορες χώρες του κόσμου που πραγματοποιήθηκαν στο παρελθόν ελάττωσαν την εμφάνιση του καρκίνου του τραχήλου, γιατί αυτός ανιχνεύονταν σε προ-καρκινικά στάδια. Όμως:

1). Το ΤΕΣΤ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ είναι μια εξέταση που σχετίζεται μόνο με τις παθήσεις του τραχήλου της μήτρας και όχι με ολόκληρο το γεννητικό σύστημα της γυναίκας. Στα προγράμματα μαζικού ελέγχου συνήθως οι γυναίκες δεν έρχονται σε επαφή και επικοινωνία με ειδικό γυναικολόγο και δεν τους δίνεται η δυνατότητα να συζητήσουν τυχόν απορίες ή να αναφέρουν συμπτώματα που μπορεί να είναι ιδιαιτέρως σημαντικά για την υγεία τους.

2). Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, αν και εμφανίζεται σε μικρότερες ηλικίες 35 – 50 ετών, είναι ο τρίτος σε σειρά γυναικολογικός καρκίνος ακολουθώντας τον καρκίνο του ενδομητρίου και των ωοθηκών και μακράν σε συχνότητα εμφάνισης από τον καρκίνο του μαστού που είναι και ο πιο συχνός στο γυναικείο πληθυσμό.

3).Το ΤΕΣΤ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ακόμη και στα εμπειρότερα χέρια, έχει ευαισθησία περίπου 50% - 60%.Αυτό σημαίνει ότι 40 στα 100 ΤΕΣΤ θα έχουν παθολογικά κύτταρα τα οποία για πολλούς λόγους δεν θα γίνουν ορατά. Για το λόγο αυτό πρέπει οι γυναίκες να υποβάλλονται κάθε χρόνο σε αυτή την εξέταση προκειμένου η ευαισθησία της να ξεπερνά το 99 %. Σε μερικές ειδικά περιπτώσεις(γυναίκες στην εμμηνόπαυση) το υλικό που λαμβάνεται δεν είναι επαρκές και πρέπει το ΤΕΣΤ ΠΑΠ να επαναλαμβάνεται σε 2 – 4 μήνες.

Φωτογραφίες του Αρραβώνα

Άλλη μια σειρά επιχρωματισμένων φωτογραφιών, που αποτελούν μια συλλογή εικόνων από αρραβωνιασμένα ζευγάρια του Βαλτινού στη δεκαετία του 1960.

Παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, όμορφα πορτραίτα αρραβωνιασμένων ζευγαριών από το Βαλτινό που επιχρωματίστηκαν στις «Γραφικές Τέχνες» Δ. Τσιγάρα

και αναδείχθηκαν σε μια άλλη εικαστική άποψη.

Κομψοί και όμορφοι νέοι και νέες, στήθηκαν μπροστά στο φακό, απαθανατίζοντας την ευτυχισμένη στιγμή της ζωής τους, του αρραβώνα που είναι ο προθάλαμος του γάμου.

Τότε που οι νέοι συνήθως γνωρίζονταν με τον αρραβώνα, παντρεύονταν και ζούσαν για μια ολόκληρη ζωή μαζί.

Τότε που ο αρραβώνας είχε σκοπό την πνευματική γνωριμία του ζευγαριού.

Τότε που γίνονταν τα προικοσύμφωνα, δηλαδή καθοριζόταν η προίκα που θα έπαιρνε ο γαμπρός από τη νύφη. Αφού συμφωνούσαν σε όλα και έδιναν υπόσχεση αρραβώνα καθόριζαν έπειτα την ημερομηνία του γάμου.

Τότε που η πεθερά στόλιζε τη νύφη στον αρραβώνα, της έπαιρνε φουστάνι, παπούτσια, κάλτσες και όταν θα παντρευόταν η νύφη όλα αυτά τα δώρα της πεθεράς τα έστηνε στην προίκα της.

Τότε που ο παπάς της ενορίας την ώρα του αρραβώνα διάβαζε την ευχή στο σπίτι, σταύρωνε τα δαχτυλίδια τα οποία ήταν δεμένα με κόκκινη κορδέλα σε άσπρο μαντίλι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Έπειτα τα περνούσε στους αρραβωνιασμένους και μετά ο κουμπάρος τα άλλαζε. Πολλοί φτωχοί άνθρωποι αυτά τα δαχτυλίδια τα δανείζονταν τις περισσότερες φορές από την εκκλησία την ώρα του μυστηρίου και μετά τα επέστρεφαν.

Τότε που η ζωή, παρά τη φτώχεια, είχε τις δικές της ομορφιές, οι οποίες καθρεφτίζονται, στις φωτογραφίες, στα ευτυχισμένα πρόσωπα των αρραβωνιασμένων ζευγαριών…

Στο café "LOCAL" οι Trik Band

Κάθε φορά που, οι Trik Band, εμφανίζονται και παίζουν ζωντανά ξαφνιάζουν ευχάριστα... Οι funk διασκευές μαζί με τις έξυπνες επιλογές τους από κλασικά jazz standards δημιουργούν ένα πολύχρωμο ηχητικό μωσαϊκό. Οι latin και swing αναφορές από την ελληνική και ξένη δισκογραφία της δεκαετίας του '50 αλλά και του '80 δίνουν ένα χρώμα νοσταλγίας αλλά και μία διάθεση για κέφι και ασυγκράτητο χορό...

Έτσι, το Σάββατο 15 Ιουνίου 2013, οι Trik Band θα εμφανιστούν στο café «LOCAL», στο Βαλτινό, για να ταξιδέψουν με τα μουσικά τους τρικ... το κοινό τους.
Τα μέλη του συγκροτήματος είναι: Vocals-Naya Kouti, Bass Guitar-Konstantinos Lampas, Drums-Michalis Geromichos, Keyboards-Apostolis Spanos, Trombone-Giorgos Aggelakis.

Γυναικεία πορτραίτα του Βαλτινού της δεκαετίας του 1960

Παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, όμορφα πορτραίτα γυναικών από το Βαλτινό της δεκαετίας του ΄60, που επιχρωματίστηκαν στις «Γραφικές Τέχνες» Δ. Τσιγάρα και αναδείχθηκαν σε μια άλλη εικαστική άποψη, όπου το χρώμα κυριαρχεί και προσδίδει στην παλιά φωτογραφία μια αίσθηση αρχοντιάς και φινέτσας.

Κομψές, νέες, όμορφες γυναίκες, στήθηκαν μπροστά στο φακό, απαθανατίζοντας τα χαρακτηριστικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους και την αίγλη μιας παλιάς εποχής.

Η δεκαετία του 1960 ίσως να ήταν η πιο κολακευτική δεκαετία για τη γυναίκα.

Οι γραμμές της μόδας ακολουθούν το κορμί τονίζοντας τα ωραιότερα σημεία του σώματος, το πρόσωπο, το στήθος, τη μέση και την περιφέρεια.

Με βάση, τις ανάγκες καλλωπισμού της γυναικείας φιλαρέσκειας, αλλά και την τάση της μόδας της εποχής κυριαρχούν τα εξής χαρακτηριστικά:

Στα ρούχα κυριαρχούν τα λεπτά υφάσματα, τα πλεχτά, το ζιβάγκο, και τα μικρά εφαρμοστά πουλόβερ. Τα χρώματα είναι παστέλ, ασπρόμαυρο, πουά αλλά και εμπριμέ με λουλούδια.

Τα μαλλιά είναι είτε κοντά, είτε πολύ μακριά, με όγκο και συμμετρία. 

Πέρλες και χρυσοί σταυροί αγκαλιάζουν το λαιμό, δαχτυλίδια στολίζουν τα δάκτυλα, σκουλαρίκια στολίζουν το πρόσωπο και ζώνες τονίζουν τη μέση.

Μα πάνω απ’ όλα ακτινοβολεί η ομορφιά και η νεότητα όλων των γυναικών της εποχής.

Το Δημοτικό Σχολείο Κάτω Ελάτης Τρικάλων.

Το Δημοτικό Σχολείο Κάτω Ελάτης ιδρύθηκε το 1940 και στεγάστηκε σε κτήριο που είχε χτιστεί το 1938.

Η λειτουργία του σχολείου ήταν σε αναστολή από το σχολικό έτος 2001 – 2002 έως το 2006 – 2007. Το σχολείο καταργήθηκε το 2007 και το αρχείο του βρίσκεται στο Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού.

Η κίνηση του μαθητικού δυναμικού ενδεικτικά είχε ως εξής:

Σχολικό έτος        Αριθμός μαθητών

1942-1943                      34

1944-1945                      43

1950-1951                      48

1954-1955                      47

1959-1960                      49

1966-1967                      55

1969-1970                      50

1976-1977                      32

1981-1982                      12

1986-1987                      16

1992-1993                        8

2000-2001                        5

Δάσκαλοι που διατέλεσαν στο Δημοτικό Σχολείο Κάτω Ελάτης ήταν: Κυριακίδης Νίκος (1940-1943), Αστεριάδης Γρηγόριος (1946-1958), Γεωργολιός Κωνσταντίνος (1958-1968), Καραθανάσης Βασίλειος (1962-1965), Σταματία (1966), Καραμπιζιώτης (1967), Μορελά Μαρία (1968-1975), Μηλιώτης Στέφανος (1968-1975) Καμπαγιάννη (1977), Παππάς Αθανάσιος, (1988-1998), Στραγάλης Βασίλειος (1998-2001).

Η Κάτω Ελάτη, διοικητικά, σήμερα, αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Τρικκαίων. Συνορεύει με το Βαλτινό και απέχει από την πόλη των Τρικάλων 11 χιλμ. Έχει υψόμετρο 113 μ.  και σύμφωνα με την απογραφή ο πληθυσμός ανέρχεται στους 440 κατοίκους.

Τα σκιάχτρα

Προαιώνιοι φύλακες στα χωράφια, στ' αμπέλια, στα περιβόλια, και στους κάμπους.

Διαχρονικές παρουσίες που οι ρίζες τους χάνονται στα βάθη των αιώνων - συνυφασμένες με την καρποφορία της γης και την τοπική, παραδοσιακή, αγροτική ζωή.

Ακοίμητοι φρουροί, σιωπηλοί αγροφύλακες που με την παρουσία τους αποτρέπουν κάθε «εχθρό». 

 «Γλυπτά», αυτοσχέδια δημιουργήματα της λαϊκής φαντασίας, με φόντο την ύπαιθρο, ταπεινά ανθρώπινα ομοιώματα, που όρισαν στη ζωή τους να «φυλάνε Θερμοπύλες» συμβάλλοντας στην προσπάθεια των ανθρώπων της γης για καλή σοδειά. 

Στόχος τους είναι να αποτρέπουν κάθε επίδοξο εισβολέα που επιβουλεύεται τους ιερούς καρπούς της γης. Να φοβίζουν - «σκιάζουν» - κάθε εναέριο (σπουργίτια, καρακάξες, άλλα πουλιά), αλλά και επίγειο «εχθρό» (αλεπούδες, κουνάβια, ασβούς κ.ά.). 

Στέκουν εκεί καταμεσής ή στην άκρη του χωραφιού, παράξενες φιγούρες, φόβητρο κάθε ιπτάμενου ή επίγειου «εισβολέα» που επιβουλεύεται τον καρπό της σποράς, τον ανθό του δέντρου, τη βλάστηση.

Προστατεύουν τη φυτική παραγωγή (αμπέλια, καλαμπόκια, βερικοκιές, συκιές, ροδιές) από τα πουλιά, αλλά τα βρίσκουμε συχνά και σε μικρές κτηνοτροφικές μονάδες (μαντριά) αφού, συχνά, σ’ αυτές υπάρχει κοτέτσι με πουλερικά ή περιστεριώνας όπου υπάρχουν αυγά που μπαίνουν στο στόχαστρο του «εχθρού».

Συνεργάτες και αγόγγυστοι βοηθοί στην δούλεψη των αγροτών. Στηριγμένα σε πασσάλους ή στους φράχτες των αγρών τα σκιάχτρα, με στητό παράστημα, «φρουροί» παντός καιρού, «υπερασπίζονται σθεναρά» το μόχθο αυτών που τα τίμησαν με την επιλογή τους.

Ντυμένα με αποφόρια, κουρέλια και άλλα ταπεινά άχρηστα υλικά - τα τελευταία χρόνια προστέθηκε το πλαστικό - φορώντας το ψαθάκι ή κάποιο άλλο «σκιάδι», γραφικά και παράξενα, παριστάνουν τους «μπαμπούλες» στα σπουργίτια, ή σε άλλα μεγαλύτερα πουλιά. 

Επιχρωματισμένα πορτραίτα του Βαλτινού

Παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, πορτραίτα ανδρών και γυναικών από το Βαλτινό, που επιχρωματίστηκαν στις «Γραφικές Τέχνες» Δ. Τσιγάρα και αναδείχθηκαν σε μια άλλη εικαστική άποψη, όπου το χρώμα κυριαρχεί, χωρίς να χάνεται η αίσθηση της παλαιότητας.

Είναι όλοι Βαλτσινιώτες και αυτή η ιδιότητά τους, τους ενώνει εδώ και πάλι, μετά από τόσο καιρό και τους αθροίζει μαζί σε μια Συλλογή, που σε κάνει να αισθάνεσαι όπως, μπροστά σ’ ένα θαμμένο οικογενειακό άλμπουμ.

Κοιτάζοντας τα πορτρέτα, μπορεί κανείς να ονειροπολήσει και να αναλογιστεί τη σχετικότητα του χρόνου.

Σκιές θα ήταν σήμερα οι άνθρωποι αυτοί στη μνήμη όσων θυμόνταν. Αλλά να, που τώρα με τη επιχρωμάτιση αυτή μεγεθύνονται και μας κοιτάνε χωρίς να μας βλέπουν. 

Λες και θα ξεπηδήσουν από το κάδρο τους και θα μας καλημερίσουν.

Λες και θα μας διηγηθούν την ιστορία τους, για να τους μάθουμε καλύτερα, να τους εμπιστευτούμε, για να μας δείξουν τον τρόπο για το μοιραίο «πέρασμα»... 
Εκεί όπου περπάτησαν εκείνοι... 
Εκεί όπου ζούμε σήμερα εμείς... 
Εκεί όπου θα τρέχουν αύριο οι νεότεροι...

Ληθαίος ο μέγας

Του Κωνσταντίνου Κατσαρού π. Δημομηχανικού

Έστιν ουν Ληθαίος ποταμός ο περί Τρίκκην εφ ω ο Ασκληπιός γεννηθήναι λέγεται αναφέρει πριν από δύο χιλιάδες χρόνια (τον 1ο αιώνα μ.Χ.) ο μέγας γεωγράφος της αρχαιότητας, Στράβων (ΧΙV 647).   

Τρία χαρακτηριστικά ονόματα (Ληθαίος, Τρίκκη, Ασκληπιός)  που προσδιορίζουν ιστορικά, χρονικά και γεωγραφικά ένα τόπο.  Το αεικίνητο (ύδωρ) υπερβαίνει  το ακίνητο (τόπος) μέσω μιας διαρκούς ροής (ζωής) που γεννά και αναγεννάται από τον θεό της Ιατρικής και χάνεται προς το παρελθόν στην αχλύ της μυθολογίας και συνεχίζεται παραστατικά και αενάως στο διαρκές παρόν. 

Η πόλη είναι παράγωγο του ποταμού και καλούνται ομού και δυαδικά  να πορευτούν αρμονικά στο μέλλον. Παράλληλα αποτελούν και αδιαίρετο όλον και ως εκ τούτου είναι απόλυτα νοητό να συνυπάρχουν αθροιστικά και σύμμετρα, όχι μόνο σαν γεωγραφικές οντότητες, αλλά και σαν πολιτιστικά και αισθητικά στοιχεία, κοινωνίας και περιβάλλοντος,  σε συνθήκες ασφάλειας και  ικανά να παράγουν ποιότητα ζωής, υγείας και αναψυχής.

Για πολλούς λόγους οι στεργιανές πόλεις χτίζονταν κοντά σε ποτάμια και πολλές στην Ευρώπη και αλλαχού τις διασχίζουν κεντρικά (Βουδαπέστη - Δούναβης, Παρίσι - Σηκουάνας, Λονδίνο - Τάμεσης, Ρώμη - Τίβερης, Σεβίλλη - Γκουανταλγκιβίρ, Κάιρο - Νείλος, Σαγκάη - Γιαγκ Τσε κλπ). 

 Άλλες επεκτείνονται  πολεοδομικά ώστε το ποτάμι να βρεθεί πιο κεντροβαρικά στην πόλη (Βιέννη, Λάρισα κλπ).

Τα Τρίκαλα είναι η μοναδική πόλη στην Ελλάδα που την διασχίζει στο κέντρο ποτάμι μόνιμης ροής και παροχής, ο ιστορικός Ληθαίος. 

Αρχή πάντων ύδωρ είπε ο Θαλής και τα σύγχρονα Τρίκαλα, παραλληλίζοντας την φιλοσοφία, έχουν την αρχέγονη αφετηρία ζωής και αυτόν τον πλούτο της δημιουργίας, είναι κτισμένα επί του ύδατος, αφού διασχίζονται και διαβρέχονται από τρία  ποτάμια, Ληθαίος, Αγιαμονιώτης, Κουμέρκης που καταλήγουν ενούμενα στον, περιβάλλοντα την περιοχή από νότια, αργυροδίνη δικαίως καλούμενο, ποταμό Πηνειό. Με την ευρύτερη έννοια της σχετικότητας και με πολλή φαντασία θα μπορούσαν, μυθοπλαστικά, να χαρακτηρισθούν πλωτή και κινούμενη, προς το μέλλον και το όνειρο, πόλη.

                              

Και  ας το πάρει το ποτάμι αν μετουσιώσουμε το πραγματικό στο εικονικό και ρομαντικό, στην ελπίδα και στη χάρη, πόσο λυρισμό και  πόση ποίηση, πόσες εικόνες, πόσα χρώματα και πόσες ευωδιές δεν έχουν οι όρκοι αγάπης, τα νεανικά όνειρα και τα συναισθήματα τόσων ανθρώπων, τόσων παιδιών και τόσων ψυχών, που τα ανάλαφρα νερά του Ληθαίου, με την αέναη κίνησή τους, νωχελικά αρμενίζοντας, ανακατεύονται, γίνονται ένα και τα μεταφέρουν με τους γκριζογάλανους κυματισμούς, στον ωραίο  κόσμο της δροσοστάλαχτης ομορφιάς, και στην παραδεισένια χώρα της πραγμάτωσης των ονείρων! 

Τα Βουβάλια

Τα βουβάλια είναι ήρεμα και «βαριά» ζώα, που τρώνε σχεδόν όλα τα χόρτα, ενώ αγαπούν πολύ τον βούρκο, όπως και τα γουρούνια, επειδή δεν αντέχουν τη ζέστη.

Παίζει ρόλο και το μαύρο χρώμα τους που τραβάει τον ήλιο. Όμως, παρ’ όλο που έχουν χοντρό δέρμα, δεν αντέχουν ούτε το κρύο, επειδή δεν έχουν λίπος από κάτω.

Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη, το Ελληνικό βουβάλι (Bubalus bubalis) έχει εισαχθεί από την Ασία Η πρώτη εμφάνιση μεγάλων πληθυσμών βουβάλων στην Ελλάδα, τοποθετείται τον 13 αιώνα.

Παλιότερα στην περιοχή των Τρικάλων, όπου υπήρχαν πολλοί βαλτότοποι – υγρότοποι, ιδανικοί για την ανάπτυξη των βουβαλιών, πολλοί ήταν αυτοί που ασχολούνταν με την εκτροφή τους.

Ο αριθμός των βουβάλων άρχισε να μειώνεται από τις αρχές της δεκαετίας του 60, οπού σήμερα σχεδόν ελάχιστα έχουν απομείνει και σπάνια θα συναντήσεις βουβαλοτρόφο, στην περιοχή.

Το Ελληνικό Βουβάλι στη Γαλακτοπαραγωγή

«Οι βουβάλες κατεβάζουν κατά μέσο όρο πέντε έξι κιλά γάλα την ημέρα, αλλά φτάνουν και τα δέκα, ανάλογα με την τροφή που τρώνε.

Το πανηγύρι στην Ελληνική παράδοση

Η ελληνική κοινότητα, ο κοινοτισμός, είναι θεσμοί και διαδικασίες που διαμορφώθηκαν εξελικτικά στην πορεία του ελληνισμού σε συγκεκριμένες ιστορικές περιστάσεις η σημασία και ο ρόλος των οποίων αναδείχτηκαν κυρίως κατά την περίοδο της Οθωμανικής επικυριαρχίας.
Αν και συγκροτήθηκαν ως σύστημα εκπροσώπησης και λειτουργίας των τοπικών ελληνικών κοινωνιών, κατά κανόνα μέσω του θεσμού της Δημογεροντίας, εντούτοις η κοινότητα και ο κοινοτισμός υπήρξαν κατά τη χρονική εκείνη περίοδο σημείο αναφοράς συσπείρωσης και συνοχής του ελληνικού στοιχείου και αυτόνομης λειτουργίας, στο πλαίσιο του ευρύτερου σχηματισμού της αυτοκρατορίας.

Αυτό που ονομάζουμε ελληνική παράδοση ή ελληνικό παραδοσιακό πολιτισμό, αποτελεί γέννημα της κοινοτικής ζωής καθώς ειδικά για τον Έλληνα, η τοπική συνάφεια, η κοινότητα, η γειτονιά, έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη γενετική συνάφεια, τη συγγένεια του αίματος κάτι που διακρίνεται ιδιαίτερα στο γεγονός ότι για τους Έλληνες σημείο αναφοράς είναι κυρίως ο τόπος καταγωγής τους.

Έκθεση Ζωγραφικής του Μιχαήλ Βούλγαρη

Ο Μιχαήλ Βούλγαρης παρουσιάζει στον Μύλο Ματσόπουλου από 7-16 Ιουνίου 2013 την Έκθεση Ζωγραφικής "Χρωματικό Αποτύπωμα".

Μια εικαστική παρέμβαση στον Μύλο που εντάσσει τα ζωγραφικά έργα στον χώρο σαν χρωματικές κηλίδες, προσδίδοντας μια έννοια φανταστικού μέσα από τις αναμνήσεις και τα βιώματα του καλλιτέχνη.

Ο εικαστικός  Μιχαήλ Βούλγαρης,  έπειτα από την αποφοίτησή του από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών και μια μακρά πορεία που περιλαμβάνει ομαδικές και ατομικές εκθέσεις, επιστρέφει στα Τρίκαλα, την πόλη που γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια με μια σειρά έργων που αποτυπώνουν αυτή την πορεία.

Εγκαίνια: Παρασκευή 7 Ιουνίου, ώρα 20:00 - Μύλος Ματσόπουλου

Διάρκεια Έκθεσης: 7-16 Ιουνίου 2013

Ώρες Λειτουργίας:19:00-23:00 

Γράμμα σε ένα κορίτσι που θα αποτύχει στις Πανελλαδικές

Του Χρήστου Χωμενίδη

Το χειρότερο, όταν θα βγουν τα αποτελέσματα, δεν θα είναι η προσωπική, η δική σου τσαντίλα. Εσύ, από προχθές, που έγραψες άλλα αντ’ άλλων στην Ιστορία, ξέρεις περίπου τι να περιμένεις. Το χειρότερο τότε θα ’ναι η απογοήτευση των γονιών σου. Το ελαφρώς αφ’ υψηλού βλέμμα του πατέρα σου - εκείνος, βλέπεις, είχε πετύχει με την πρώτη το 1980 στην ΑΣΟΕΕ κι ας μεγάλωσε στο χωριό, και ας μάζευε ελιές αντί να κάνει φροντιστήριο. Το παρηγορητικό χάδι της μάνας σου και οι κουβέντες της με συγγενείς και φίλους: «Το παιδί είχε μιαν ατυχία… Ναι, εννοείται πως θα ξαναδώσει…». Κι ο θείος Στέλιος να δικαιώνεται που πάντα πίστευε πως είσαι ηλίθια. Και η κολλητή της μάνας σου να ρωτάει -μες στην αδιακρισία- μήπως τυχόν είχες περίοδο εκείνη τη μοιραία μέρα και οι πόνοι δεν σε άφησαν να συγκεντρωθείς.

Το χειρότερο θα είναι οι νοεροί τους υπολογισμοί πόσα ξοδέψανε σε ιδιαίτερα τα τρία τελευταία χρόνια και πόσα έχουν να πληρώνουν ακόμα. Και η πίκα τους με τον φιλόλογο που τους είχε διαβεβαιώσει πως θα πετύχαινες, ο κόσμος να χαλάσει. Νιώθουν -κι ας μην το ομολογούν ούτε στους εαυτούς τους- σαν να ποντάρανε σε λάθος άλογο. Τα ρίχνουν στον προπονητή, τα ρίχνουνε στο στάβλο -δηλαδή στο σχολείο- τα ρίχνουν στην ατμόσφαιρα που επικρατούσε μες στο σπίτι αφότου η μαμά έπιασε τον μπαμπά σχεδόν στα πράσα με εκείνη τη συνάδελφό του, στους συνεχείς καβγάδες τους οι οποίοι σε αποσπούσαν απ’ το διάβασμα. Τα ρίχνουνε σε εκείνους κι εν τέλει σε εσένα…

Πώς να τους εξηγήσεις ότι και καθαρόαιμο του ιπποδρόμου να ήσουν, οι Πανελλαδικές δεν μοιάζουν με κανονική κούρσα; Έχουν τόσο παράλογους κανόνες, ώστε το μόνο που μετράει ουσιαστικά είναι να φοράς χοντρές παρωπίδες, να βάζεις το κεφάλι κάτω και να τρέχεις δίχως να σκέφτεσαι τίποτα απολύτως. Στο μάθημα της Ιστορίας, φερ’ ειπείν, οφείλεις να αποστηθίσεις καμιά τριακοσαριά σελίδες, με τα «και» και με τα κόμματα τους, ώστε το γραπτό που θα παραδώσεις να μοιάζει με φωτοτυπία του διδακτικού βιβλίου. Στην Έκθεση, πρέπει να μάθεις να υποστηρίζεις τις πιο ανόητες απόψεις, ότι το διαδίκτυο απομονώνει δήθεν τους ανθρώπους, πως τα παιδιά νιώθουν βαριά στους ώμους τους την ευθύνη για τη σωτηρία του περιβάλλοντος… Πού τους κατέβηκαν όλα ετούτα του Υπουργείου Παιδείας και των καθηγητών; Τα έχουν δει ποτέ τα παιδιά; Ή καθρεφτίζουν απλώς στα μάτια των μαθητών τη δική τους αλαζονεία; Τα είχες πει μια μέρα έξαλλη στον πατέρα σου. «Έτσι λειτουργεί το σύστημα», σου είχε απαντήσει εκείνος, με ένα ηττημένο μάλλον ύφος. «Μακάρι όταν εσύ μεγαλώσεις να καταφέρεις να τους αλλάξεις. Για αυτό, για να έχεις δύναμη κι επιρροή, πρέπει να μπεις στο Πανεπιστήμιο…».

Απεβίωσε η Ευθυμία Μαγκάτου του Κωνσταντίνου

Απεβίωσε την Δευτέρα 27 Μαΐου 2013, η συγχωριανή μας Ευθυμία Μαγκάτου του Κωνσταντίνου και της Σταυρούλας σε ηλικία 69 ετών. Η Ευθυμία γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1944. 

Η ελληνική ύπαιθρος του Κωνσταντίνου Μάνου στο Μουσείο Μπενάκη

Η φτώχεια, οι καθημερινές στιγμές του αγροτικού κόσμου, εικόνες από τα χωριά και τα νησιά της Ελλάδας τη δεκαετία του 1960 αποτελούν τις φωτογραφίες της φωτογραφικής σειράς του Κωνσταντίνου Μάνου, A Greek Portfolio. Μέχρι τις 25 Αυγούστου, το Μουσείο Μπενάκη παρουσιάζει μία έκθεση αφιερωμένη στον καλλιτέχνη της διασποράς.

Στις φωτογραφίες του Κ. Μάνου αποκρυσταλλώνονται εφήμερες καθημερινές στιγμές, με λιτό και αυστηρό ύφος, αλλά και με τρυφερότητα, χωρίς ρητορικά σχήματα.
Το πολυβραβευμένο έργο του ξεχωρίζει από την έως τότε φωτογραφική απεικόνιση της χώρας. 

Πέρα από το εθνολογικό-ιστορικό ενδιαφέρον που απέκτησε το έργο αυτό με την πάροδο του χρόνου και ιδιαίτερα μετά τις καταλυτικές αλλαγές που επέφερε η ανάπτυξη του τουρισμού τις τελευταίες δεκαετίες, η ποιητική ικανότητα του φακού του Μάνου, δημιουργεί εικόνες διαχρονικές που αποπνέουν τη μοναδικότητα του τοπίου και των κατοίκων του, προσφέροντάς μας έτσι «ένα κομμάτι της ταυτότητάς μας». 

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 50 χρόνων από τη δημιουργία της πολυβραβευμένης ενότητας φωτογραφιών A Greek Portfolio, ο Κωνσταντίνος Μάνος επανεξετάζει τις λήψεις που πραγματοποίησε κατά το διάστημα 1961-1964 (και συμπληρώθηκαν το 1967), όταν περιηγήθηκε τη γη των γονιών του από άκρη σε άκρη, «ως ένας φιλικός παρατηρητής, δίχως βιασύνη και συγκεκριμένο σχέδιο» και μας προσφέρει μια διαφορετική ανάγνωση του υλικού του. 

Απεβίωσε ο Νικόλαος Καλαμπάκας του Ευαγγέλου

Απεβίωσε την Δευτέρα 27 Μαΐου 2013, ο συγχωριανός μας Νικόλαος Καλαμπάκας του Ευαγγέλου και της Φανής σε ηλικία 70 ετών. Ο Νικόλαος Καλαμπάκας γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1943, ήταν παντρεμένος με την Δήμητρα το γένους Νικολάου Τσαγαλιώτη και απόκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Ευάγγελο, την Φανή, τον Κωνσταντίνο και τον Χρήστο.

Απεβίωσε ο Αθανάσιος Κουφοχρήστος του Χρήστου

Απεβίωσε την Δευτέρα 27 Μαΐου 2013, ο συγχωριανός μας Αθανάσιος Κουφοχρήστος του Χρήστου και της Σταμούλως, σε ηλικία 75 ετών. Ο Αθανάσιος Κουφοχρήστος γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1938, ήταν παντρεμένος με την Βάϊα, το γένους Στέργιου Κλιάκου και απόκτησαν τρία παιδιά, τον Χρήστο, την Ευαγγελία και την Σταματία.

«Αισιοδοξία» Η φωτεινή πλευρά της ζωής

Η αισιοδοξία είναι η στάση που έχουν οι άνθρωποι που τους εμποδίζει να πέσουν σε απάθεια, απελπισία ή κατάθλιψη όταν αντιμετωπίζουν μια δυσκολία. Τεχνικά ορίζεται ως ο τρόπος που έχουν να ερμηνεύουν στον εαυτό τους τις αποτυχίες τους και τις επιτυχίες τους. Οι αισιόδοξοι άνθρωποι πιστεύουν πως μια αποτυχία οφείλεται σε παράγοντες που μπορούν να αλλάξουν με διαφορετική προσέγγιση, ώστε την επόμενη φορά να έρθει η επιτυχία. Βλέπουν δηλαδή την αναποδιά ως κάτι που μπορεί να διορθωθεί και θεωρούν πως το εμπόδιο δεν οφείλεται σε κάποιο προσωπικό τους μειονέκτημα από το οποίο δε μπορούν να ξεφύγουν. Η φωνή μέσα τους λέει: «Η τακτική που χρησιμοποιώ είναι λάθος». Αντίθετα με τον απαισιόδοξο, που η διανοητική στάση του τον οδηγεί στην απελπισία, στον αισιόδοξο ξυπνά την ελπίδα.

Οι μεγάλοι του πνεύματος την όρισαν ως εξής:

«Πήρε ο Μάρτης δώδεκα κι Απρίλης δεκαπέντε»

Με μεγάλη επιτυχία, πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23-5-2013, στον υπαίθριο χώρο του Μύλου Ματσόπουλου, η εκδήλωση αφιέρωμα στην Άνοιξη, της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, με τίτλο «Πήρε ο Μάρτης δώδεκα κι Απρίλης δεκαπέντε».

Οι παρευρισκόμενοι, καταχειροκρότησαν τους περισσότερους από 500 συμμετέχοντες στα δρώμενα που αφορούν τον Πολιτισμό, την παράδοση και την ιστορία  του Νομού Τρικάλων, μέσα από τους 41 Πολιτιστικούς Συλλόγους που συμμετείχαν στο υπερθέαμα.

Στην εκδήλωση συμμετείχε και ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού με δύο δρώμενα: 

1) Την αναπαράσταση του παραδοσιακού επαγγέλματος του Γανωτζή (Καλαϊτζή) και 

2) Την αναπαράσταση κατασκευής πλιθιών.

Το παραδοσιακό επάγγελμα του Γανωτζή αναβίωσε ο συγχωριανός μας κ. Γεώργιος Καλαμπάκας, ο οποίος το παρουσίασε έξοχα, με παραστατικό και βιωματικό τρόπο. 

Η νέα δισκογραφική δουλειά του Θωμά Σιώμου

ΘΩΜΑΣ  ΣΙΩΜΟΣ 

ΤΗΣ  ΝΥΧΤΑΣ  ΟΙ  ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

Η Culture music παρουσιάζει το cd  "Της  Νύχτας  οι  Καθρέφτες", το τρίτο μουσικό έργο του Θωμά Σιώμου.

Ο δρόμος κι η βροχή, οι σιωπές και τα κορμιά, οι μνήμες κι οι έρωτες, ο χρόνος κι οι σκιές, συναντιούνται με τους ήχους και καθρεφτίζουν τοπία μέσα στη νύχτα.

Η μουσική που γράφει ο συνθέτης, μπορεί για τους γνώστες του έργου του να είναι  διακριτή και αναγνωρίσιμη, αλλά το μουσικό του στίγμα δεν οριοθετείται. Εμπνέεται, αντλεί και διαχειρίζεται στοιχεία από ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών τα οποία και αξιοποιεί με τρόπο που κάνει εμφανή την ανταποδοτική σχέση που υπάρχει μεταξύ τους. Στοιχεία έντεχνα, ηλεκτρονικοί ήχοι, αλλά και ιδιόμορφα progressive rock στοιχεία, φλερτάρουν με ethnic και λαϊκότροπα μουσικά ιδιώματα. Οι ερμηνείες του ακροβατούν ανάμεσα στη δραματικότητα, στο συναίσθημα, στην αποστασιοποίηση και στον λυρισμό.

Ο Θωμάς Σιώμος, όπως είναι εμφανές κι από τα προηγούμενα έργα του, είναι ένας συνθέτης ιδιαίτερα απαιτητικός ως προς τους στίχους που μελοποιεί. Στην τελευταία του δουλειά εμπιστεύεται τον κύριο όγκο τους, στον πρωτοεμφανιζόμενο στη δισκογραφία στιχουργό Γιάννη Κουτρούμπα  που υπογράφει τα λόγια στα τραγούδια Ξένος αν είμαι, Σε γκρίζα πόλη, Της λήθης ο λωτός, Σειρήνες και συνυπογράφει με το συνθέτη τους στίχους στο Tattoo. Τρεις σπουδαίοι στιχουργοί συμπληρώνουν τον καμβά. Ο Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος με τον Άνθρωπο Σκιά -το τραγούδι που ανοίγει την αυλαία-, o Μαρίνος Καρβελάς με τον Ακροβάτη του κι ο Ηρακλής Κριεζής με το Τράβα καρδιά μου, το τραγούδι - έκπληξη στο cd. Τον επίλογο γράφει το ορχηστρικό Ηλιαχτίδα, μια λυρική σύνθεση, στην οποία ο συνθέτης βάζει σε ρόλο πρωταγωνιστή ένα βιολοντσέλο να πει λόγια… να ζωγραφίσει εικόνες.

Απ’ την πρώτη κιόλας ακρόαση, είναι εμφανές πως είναι μια δουλειά αξιώσεων που απαίτησε έμπνευση, χρόνο, κόπο και προσήλωση. Ένα έργο που σε πείσμα των καιρών, δεν παραδόθηκε στις σειρήνες  της ευκολίας και του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού αλλά επένδυσε στο όραμα.