Φιλικοί αγώνες ανάμεσα σε ομάδες Ακαδημιών Ποδοσφαίρου

 

Την Κυριακή που πέρασε, οι νεαροί ποδοσφαιριστές της Ακαδημίας Βαλτινού είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια σειρά φιλικών παιχνιδιών με αντίστοιχες ομάδες της Φήκης. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις εγκαταστάσεις του Βαλτινού, σε ένα όμορφο και αθλητικό κλίμα, με κύριο στόχο την απόκτηση εμπειριών και τη βελτίωση των δεξιοτήτων των παιδιών μέσα από το παιχνίδι.

Οι ομάδες όλων των ηλικιακών κατηγοριών έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, με έντονο πάθος, ενθουσιασμό και αθλητικό πνεύμα. Οι μικροί αθλητές έδειξαν σημαντικά στοιχεία προόδου, τόσο σε ατομικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο, γεγονός που επιβεβαιώνει την αποτελεσματικότητα της προπονητικής δουλειάς που γίνεται καθημερινά.

Οι γονείς και οι φίλοι που παρακολούθησαν τους αγώνες, εμψύχωναν θερμά τα παιδιά, δημιουργώντας μια ευχάριστη και ενθαρρυντική ατμόσφαιρα. Τέτοιες δραστηριότητες ενισχύουν τη συνοχή της ακαδημίας και ενδυναμώνουν τους δεσμούς ανάμεσα στους αθλητές, τους προπονητές, και τις οικογένειές τους.

Η Ακαδημία Ποδοσφαίρου Βαλτινού θα συνεχίσει να διοργανώνει παρόμοιες δράσεις, με στόχο την ολοκληρωμένη αθλητική και παιδαγωγική ανάπτυξη των παιδιών, προάγοντας τις αξίες του ευ  αγωνίζεστε και της συνεργασίας.

ΦΥΣΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ

 

Παρατηρώ την πυκνή συστάδα δέκα περίπου μικρών πλατανιών και θαυμάζω τη συμμετρία του ωοειδούς σχήματος που συνέχει τα εξωτερικά κλαδιά τους και μάλιστα με γεωμετρική ακρίβεια. Τα εσωτερικά κλαδιά αραιώνουν με φυσικό τρόπο για να μη διαγκωνίζονται και τα εξωτερικά ξέρουν πάντα πόσο να μεγαλώσουν, ώστε να μη διασαλευθεί η εικόνα της σχηματικής συνοχής. Τα δέντρα έχουν πάντα μέσα στο μυαλό τους το σχήμα που θα πάρουν μεγαλώνοντας. Ω πάνσοφη φύση, ξέρεις πάντα να προγραμματίζεις κάθε επέκτασή σου, να θεσπίζεις κανόνες και όρια και όλα να τα τηρείς. Και η πιο πολύτιμη γνώση σου είναι πάντα η σύζευξη της οργανικής και ανόργανης ανάπτυξης με την αισθητική προβολή τους. Ω ατελείωτη και ω δυναμική, ω παγγενέτειρα φύση.

Του Ηλία Κεφάλα

Οι χελιδονοφωλιές

 

Κάθε άνοιξη, όταν το ουρανός μαλάκωνε κι η γη μύριζε σπόρο και βροχή, τα χελιδόνια γύριζαν. Ερχόταν αθόρυβα, σαν σκέψη που δεν ειπώθηκε ποτέ, με τα φτερά τους γεμάτα από το χρώμα μακρινών θαλασσών. Κανείς δεν τα καλούσε, κι όμως πάντα ήξεραν να επιστρέφουν. Ξαναέβρισκαν το παλιό σπίτι, το ίδιο γείσο, το ίδιο άδειο περβάζι κάτω απ’ το παράθυρο. Κι εκεί, με λάσπη, άχυρο και επιμονή, ξανάχτιζαν τις φωλιές τους.

Η γιαγιά έλεγε πως όπου φώλιαζε χελιδόνι, έμενε και μία ευχή. Δεν έπρεπε να περιορίζουμε ποτέ τη φωλιά τους - ήταν σαν να πειράζαμε την καρδιά του σπιτιού. Κι ολόκληρο το χωριό το ήξερε. Τα παιδιά σωπαίναν όταν τα έβλεπαν να πετούν ψηλά, κι οι μεγάλοι άφηναν σταγόνες νερό σε πήλινα πιατάκια, δίπλα από τις αυλές. Ήταν μια συμφωνία σιωπηλή, σαν υπόσχεση παλιά.

Κάθε φορά που άκουγες το πρώτο του τιτίβισμα μέσα απ’ τη φωλιά, έναν ψίθυρο ζωής που γεννιόταν ξανά, ήξερες πως η άνοιξη είχε πράγματι φτάσει - κι ας μην είχε ανθίσει ακόμη η ροδιά στην άκρη του δρόμου.

Αξέχαστες μορφές του χωριού «Ο Αχιλλέας»

 

Σε μια γωνιά του χωριού, σχεδόν ξεχασμένος από τον χρόνο και τους ανθρώπους, ζούσε ο αλησμόνητος Αχιλλέας. Ένας φτωχός – φτωχός στην όψη, μα πλούσιος σε καρτερία και σιωπηλή αξιοπρέπεια. Δεν είχε στέγη δική του, μονάχα έναν παλιό τοίχο να γέρνει πίσω τις νύχτες, όταν η ψύχρα κατέβαινε από τον Κόζιακα και έσφιγγε τη μοναξιά σαν δεύτερο ρούχο.

Τον έλεγαν ζητιάνο, μα δεν ζητιάνευε με πονηριά. Το χέρι του δεν απλωνόταν επιτακτικά, αλλά με σεμνότητα – σαν να απολογούνταν που υπήρχε. Ένα κομμάτι ψωμί, λίγη σούπα, έναν καφέ, μια λέξη ανθρώπινη. Αυτά γύρευε. Κι όταν του τα ’διναν, έγερνε ελαφρά το κεφάλι και μουρμούριζε έναν ψίθυρο ευγνωμοσύνης, σαν προσευχή.

Περνούσε ανάμεσα στα σπίτια αθόρυβος, με βλέμμα που δεν προκαλούσε, αλλά θύμιζε. Θύμιζε τη φθορά, τη λησμονιά, την αλήθεια που όλοι αποφεύγουμε: πως η ζωή δεν χαρίζεται, μα δοκιμάζει. Κι εκείνος, φτωχός μα ακέραιος, άντεχε τις δοκιμασίες της με μια σπάνια, σχεδόν ιερή υπομονή.

Ο Αχιλλέας Ζυγογιάννης είχε γεννηθεί το 1936 στο Ρίζωμα Τρικάλων, και έζησε ανέστιος και περιπλανώμενος στους δρόμους μέχρι τον θάνατό του.

Η βασανισμένη του καρδούλα έπαψε να χτυπά ένα πρωινό του Δεκέμβρη, του 1994, και πέθανε στο Βαλτινό, σε ηλικία 58 ετών.

Ο Αχιλλέας ήταν ένας άνθρωπος που δεν άφησε πίσω του περιουσίες, μα μια σιωπηλή παρακαταθήκη: πως και χωρίς τίποτα, μπορείς να κρατάς τον εαυτό σου ολόκληρο.

Οι οκτώ νεράιδες

 

Ένα τρυφερό και υπέροχο μήνυμα, που έλαβα από μια συγχωριανή μας, που ζει στην Αθήνα, και με συγκίνησε βαθιά, θεωρώ ότι αξίζει να το μοιραστώ με όλους τους συγχωριανούς, και γι’ αυτό το δημοσιεύω στην Εφημερίδα μας. Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση (Το Βαλτσινιώτικο παραμύθι), η συγχωριανή μας έστειλε ένα μήνυμα γεμάτο νοσταλγία, μνήμες, και εμπειρίες από τα νεανικά της χρόνια στο χωριό. Το μήνυμα παρατίθεται παρακάτω:

«Καλημέρα Δημήτρη! Πολύ ωραίο το παραμύθι. Όμως η νεράιδα του δάσους είχε και οκτώ πιο μικρές «νεράιδες». Οκτώ κοπέλες του χωριού που κάθε μέρα με τα πόδια ή με τα ποδήλατα πήγαιναν στο δάσος, άναβαν τα καντήλια στο ξωκκλήσι, κάθονταν στην σκιά των δέντρων, και γέμιζε το δάσος με τα γέλια τους, τις ιστορίες τους, όλα τα μυστικά τους... Κάθε μέρα άνοιγαν την πόρτα στο ξωκκλήσι και εκείνο έμοιαζε χαρούμενο γιατί οι οκτώ νεράιδες ήταν χαρούμενα κορίτσια. Τώρα μοιάζει μελαγχολικό στα μάτια μας, ίσως να περιμένει εκείνα τα κορίτσια που γέμιζαν το δάσος με τα γέλια τους. Να ξέρεις Δημήτρη, ήμασταν οκτώ κορίτσια, μετά έφυγε η μία πήγε Καστοριά, η Λουκία, και μείναμε επτά κορίτσια.  Την παρέα που είχαμε, τα αγόρια του χωριού, την ονόμασαν «η θρυλική επτάδα». Ήμασταν όλοι φίλοι καλοί, όλοι μαζί πάνω στον «Λάκη», στο μαγαζί χορεύαμε, διασκεδάζαμε. Όλοι μαζί παρέα. Τι να σου πρωτογράψω! Τις πλάκες μεταξύ μας; Δεν μας άγγιζαν τα άσχημα λόγια που έλεγαν, κάποιοι για εμάς την επτάδα, στο χωριό. Εμείς ξέραμε ότι όλα ήταν κακοπροαίρετα σχόλια. Περάσαμε μια εποχή πολύ όμορφη! Ελεύθερη! Γεμάτη από Γέλια! Χαρά! Ανεξαρτησία! Τα τραγούδια από το τζουκμπόξ, στην ψησταριά του Καστρακίδα..., έτσι τη λέγαμε τότε... Τι ωραία τραγούδια ακούγαμε… Η βόλτα στον δρόμο… Όλα αυτά τα έχω γράψει σε ένα τετράδιο. Μια όμορφη και υπέροχη ζωή περάσαμε εκείνα τα χρόνια...!»

Αγαπητή μου συγχωριανή

Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω από καρδιάς για το υπέροχο μήνυμά σου. Ήταν πραγματικά ένα ταξίδι στο χρόνο, γεμάτο μνήμες, νοσταλγία και εμπειρίες που μετέφερες με τόση ζεστασιά και ειλικρίνεια.

Η αφήγησή σου μας μετέδωσε κάτι πολύτιμο - έναν τρόπο να δούμε το παρελθόν όχι μόνο ως ιστορία, αλλά ως ζωντανή εμπειρία γεμάτη συναισθήματα, πρόσωπα και στιγμές που αξίζει να κρατάμε μέσα μας. Τα λόγια σου με συγκίνησαν και με έκαναν να σκεφτώ πόσο σημαντικό είναι να μοιραζόμαστε τις αναμνήσεις μας.

Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες αυτό το κομμάτι της ζωής σου μαζί μου. Είναι τιμή μου.

Με εκτίμηση και θερμές ευχές.

Δημήτρης Τσιγάρας

Βαλτσινιώτικο Παραμύθι – «Βαλτιμοίρα, η Δρυάδα του δάσους»

 

Μια φορά και έναν καιρό, βαθιά μέσα σε ένα παλιό καταπράσινο δάσος, υπήρχε ένα μικρό, πέτρινο ξωκλήσι. Ήταν αφιερωμένο στην Παναγία των Δέντρων και λίγοι ήξεραν την ιστορία του. Ακόμα λιγότεροι γνώριζαν πως το προστάτευε μια Δρυάδα - το πνεύμα ενός αρχαίου δένδρου, που είχε γεννηθεί την ίδια μέρα με το ξωκλήσι.

Η Δρυάδα λεγόταν Βαλτιμοίρα. Το κορμί της ήταν φτιαγμένο από φύλλα φτελιάς, και τα μαλλιά της έλαμπαν σαν πρωινή δροσιά. Όταν περπατούσε, τα λουλούδια άνθιζαν και τα πουλιά κελαηδούσαν πιο γλυκά. Η αποστολή της ήταν να κρατά το δάσος ζωντανό και το ξωκλήσι ασφαλές από κάθε σκοτεινή απειλή.

Οι κάτοικοι του κοντινού χωριού ανέβαιναν στο ξωκλήσι κάθε Πρωτομαγιά για να ανάψουν ένα κερί και να ευχαριστήσουν τη φύση. Δεν έβλεπαν ποτέ τη Βαλτιμοίρα, μα πάντα έβρισκαν τα μονοπάτια καθαρά, τα λουλούδια ανθισμένα και το εκκλησάκι στολισμένο με αγριολούλουδα.

Μια χρονιά, όμως, ένας ξυλοκόπος αποφάσισε να κόψει το ιερό δέντρο πίσω απ’ το ξωκλήσι. Δεν πίστευε στα παλιά παραμύθια και δεν ήξερε πως ήταν το δέντρο της Δρυάδας. Μόλις το τσεκούρι του άγγιξε τον κορμό, σκοτείνιασε ο ουρανός και ο άνεμος άρχισε να ουρλιάζει. Ο άντρας πάγωσε, και μπροστά του εμφανίστηκε η Βαλτιμοίρα, λυπημένη μα περήφανη.

«Αν πέσω εγώ, θα πέσει και το ξωκλήσι, και μαζί του όλη η ομορφιά του δάσους», του είπε. «Διάλεξε: ξύλα για μία φωτιά η ζωή για γενιές ακόμα».

Ο ξυλοκόπος, τρομαγμένος και ντροπιασμένος, έπεσε στα γόνατα. Ζήτησε συγγνώμη και υποσχέθηκε να φυτέψει δέκα δέντρα για κάθε χρόνο που θα ζούσε. Η Βαλτιμοίρα τον συγχώρεσε, αλλά από τότε φάνηκε μόνο άλλη μία φορά - όταν το χωριό κινδύνεψε από πυρκαγιά, κι εκείνη κάλεσε τη βροχή για να το σώσει.

Το ξωκλήσι ακόμα στέκι στο δάσος, ήσυχο, τυλιγμένο στο πράσινο. Και λένε πως αν πας εκεί μόνος και αφήσεις ένα λουλούδι στη βάση του ιερού δέντρου, μπορεί να ακούσεις τον ψίθυρο της Βαλτιμοίρας, να σε ευχαριστεί που δεν την ξέχασες.

Η Πρωτομαγιάτικη εκδήλωση του Συλλόγου, στην πλατεία του χωριού.

 

Την Πρωτομαγιά, το απόγευμα, η πλατεία του χωριού μας γέμισε ζωή, χρώματα και παραδοσιακούς ήχους σε μια εκδήλωση αφιερωμένη στην άνοιξη, την αναγέννηση της φύσης και την πλούσια λαϊκή μας παράδοση. Κάτοικοι και επισκέπτες κάθε ηλικίας συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν με παραδοσιακούς χορούς, τραγούδια και παλιά έθιμα που ζωντανεύουν μέσα από τις γενιές.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με χορευτικά συγκροτήματα του Συλλόγου, με παραδοσιακές φορεσιές που παρουσίασαν χορούς από όλη την Ελλάδα. Ο ήχος του κλαρίνου πλημμύρισε την πλατεία ενώ ο κόσμος συμμετείχε με παλαμάκια και τραγούδι, δημιουργώντας μια ζεστή και εορταστική ατμόσφαιρα.

Το αποκορύφωμα της βραδιάς ήταν το κάψιμο της καλύβας, ένα παλιό έθιμο που συμβολίζει τη μετάβαση από το χειμώνα στην άνοιξη και την απομάκρυνση του κακού. Μια πρόχειρη κατασκευή από ξύλα και κλήδονα πυρπολήθηκε πανηγυρικά, ενώ γύρω της χορεύτηκαν κυκλικοί χοροί με συνοδεία τραγουδιών και ευχών για υγεία και προκοπή.

Η Μαγιοπούλα

 

Μέσα στην ανοιξιάτικη λιακάδα, η Μαγιοπούλα, η Βάσω, στέκεται σαν εικόνα βγαλμένη από παραμύθι. Φοράει ένα μαγιάτικο στεφάνι πλεγμένο με αγριολούλουδα, που στεφανώνει τα μακριά της μαλλιά και ακτινοβολεί χρώματα και φρεσκάδα. Το βλέμμα της είναι γλυκό φωτεινό σαν τον Μάη, και το χαμόγελο της ζεστό, γεμάτο τρυφερότητα και ελπίδα.

Η παρουσία της θυμίζει φύση ζωντανή- μια γυναίκα που φέρει την άνοιξη όχι μόνο στο κεφάλι της, αλλά και στην ψυχή της.

Το μαγιάτικο στεφάνι δεν είναι μόνο ένα στολίδι, είναι σύμβολο ανανέωσης, γιορτής και ζωής. Ίσως, λοιπόν, μέσα από αυτή την εικόνα, να εκφράζεται μια βαθύτερη σύνδεση με την αγνότητα των συναισθημάτων, η ανάγκη για ρομαντισμό, ή ακόμα και η νοσταλγία για πιο απλές, αληθινές στιγμές.

Είναι πράγματι, ένας «πίνακας ζωγραφικής» που συντίθεται, μέσα από τη μορφή μιας γυναίκας - ένας ύμνος στη φύση, και στην αναγέννηση που φέρνει ο Μάης!

 

Το γλέντι της Πρωτομαγιάς στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού

 

Η Πρωτομαγιά ξημέρωσε ηλιόλουστη και γλυκιά, ιδανική για μια εξόρμηση στην εξοχή. Από νωρίς το πρωί, διάφορες παρέες είχαν αρχίσει να μαζεύονται στο κατάφυτο δάσος της Παναγίας, εκεί όπου τα δέντρα σχημάτιζαν φυσικές σκιές και τα αγριολούλουδα είχαν πλημμυρίσει το έδαφος με χρώματα και αρώματα.

Η κάθε παρέα έφερε τα δικά της καλούδια: ψησταριές, σαλάτες, παραδοσιακά φαγητά, κρασί και μουσικά όργανα. Σε λίγο, ο χώρος γέμισε γέλια, φωνές και μουσικές. Οι μικροί έτρεχαν ανάμεσα στα δέντρα πλέκοντας μαργαρίτες και παίζοντας στην κούνια ή κρυφτό, ενώ οι μεγάλοι έστρωναν τα τραπεζομάντηλα και άναβαν τα κάρβουνα.

Γύρω από τη φωτιά ξεκίνησαν τα πρώτα τραγούδια, κι η μία παρέα μετά την άλλη μπήκε στο χορό. Παραδοσιακοί χοροί, πειράγματα, και φωνές χαράς πλημμύρισαν τον αέρα. Άλλοι μάζευαν λουλούδια για να φτιάξουν στεφάνια, τα οποία φόρεσαν στα μαλλιά ή κρέμασαν στις πόρτες των αυτοκινήτων.

Το γλέντι κράτησε μέχρι αργά το απόγευμα, όταν ο ήλιος άρχισε να γέρνει πίσω από τα δέντρα και το φως έπαιρνε μια χρυσαφένια απόχρωση. Οι παρέες αποχαιρετίστηκαν με χαμόγελα, ανταλλάσσοντας φωτογραφίες και υποσχέσεις πως του χρόνου, την ίδια μέρα, θα ξαναβρεθούν όλοι εκεί – για ακόμα ένα γλέντι γεμάτο φύση, παρέα και ελληνική ψυχή.

Οι φωτογραφίες είναι της Χριστίνας - Μαρίας Βότσιου.

Κατασκευή τραπεζοπάγκων για πικνίκ, από την Κοινότητα για το δάσος της Παναγίας

 

Με πρωτοβουλία της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού και πνεύμα συνεργασίας, οι κάτοικοι του χωριού μας ενώθηκαν τις προηγούμενες ημέρες για να κατασκευάσουν τραπεζοπάγκους που τοποθετήθηκαν στο δάσος της Παναγίας, έναν αγαπημένο προορισμό για την Πρωτομαγιά. Η δράση αυτή οργανώθηκε με σκοπό να προσφέρει ένα πιο άνετο και φιλόξενο περιβάλλον για όλους όσοι επιλέξουν να γιορτάσουν την Άνοιξη κοντά στη φύση.

Η κατασκευή έγινε με απλά υλικά και πολύ μεράκι: ξύλο από υπεύθυνη υλοτομία, καρφιά, εργαλεία, βάψιμο, και - πάνω απ’ όλα ομαδική δουλειά. Οι εθελοντές, με χαμόγελο και ενθουσιασμό, συνέβαλαν στο έργο, αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά τη δύναμη της συνεργασίας και της αγάπης για τον τόπο μας.

Οι νέοι τραπεζοπάγκοι τοποθετήθηκαν σε σημεία με όμορφη θέα κάτω από σκιερές δρύες και φτελιάδες, ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να ξεκουραστούν, να απολαύσουν το φαγητό τους και να συνδεθούν με τη φύση.

Η Πρωτομαγιά φέτος θα έχει ένα ακόμα λόγο για να μείνει αξέχαστη: το αποτύπωμα της κοινής προσπάθειας και της φροντίδας για το κοινό καλό.

Ο Πρόεδρος της Κοινότητας Βαλτινού κ. Βάιος Τσιγάρας, απηύθυνε ένα μεγάλο ευχαριστώ για την κατασκευή και βαφή των τραπεζοπάγκων, στους: Κώστα Σταμούλη, Αντώνη Τσιγάρα, Κωνσταντίνο Βλαχοδήμο, Σάκη Γουλόπουλο, και Βάιο Τσιγάρα του Βασιλείου, καθώς και στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο για τη στήριξη αυτής της πρωτοβουλίας!

Η προσφορά του χρόνου, της εργασίας και της θετικής διάθεσής σας αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και δείχνει πως, όταν ενωνόμαστε με κοινό σκοπό μπορούμε να δημιουργήσουμε όμορφα και χρήσιμα πράγματα για όλους.

Η συμβουλή όσων εργάστηκαν έκανε το δάσος μας ακόμη πιο φιλόξενο για την πρωτομαγιά και για κάθε άλλη μέρα που θα μας φέρει κοντά στη φύση.

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς!

Η αναβίωση του εθίμου «Τα κλήδονα» στο Βαλτινό

 

Το έθιμο του κλήδονα αποτελεί μια παλιά λαϊκή παράδοση που αναβιώνουν σχεδόν κάθε χρόνο στο Βαλτινό και σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας ιδίως σε αγροτικές και ορεινές κοινότητες. Η προέλευση του εθίμου χάνεται στα βάθη των χρόνων και συνδέεται κυρίως με τη μετάβαση από τον χειμώνα στην άνοιξη, την ανάγκη προστασίας της σοδειάς, αλλά και με στοιχεία κοινωνικής και λαϊκής πίστης.

Ο «Κλήδονας» ή τα «Κλήδονα» είναι ένα έθιμο, μια λαϊκή μαντική διαδικασία, σύμφωνα με την οποία αποκαλύπτεται στις άγαμες κοπέλες η ταυτότητα του μελλοντικού τους συζύγου.

Η ίδια η λέξη υπάρχει από την εποχή του Ομήρου, «κλήδων» ονομαζόταν ο προγνωστικός ήχος, και κατ’ επέκταση το άκουσμα προφητείας, ο συνδυασμός τυχαίων και ασυνάρτητων λέξεων ή πράξεων κατά τη διάρκεια μαντικής τελετής, στον οποίο αποδιδόταν προφητική σημασία.

Στο Βαλτινό, η αναβίωση του εθίμου του «Κλήδονα» σύμφωνα με την παράδοση έχει ως εξής:
Την παραμονή της Πρωτομαγιάς οι γυναίκες του χωριού συγκεντρώνονταν και έβγαιναν στην εξοχή να μαζέψουν τα κλήδονα.

Πρόκειται για κάτι αναρριχώμενα ευλύγιστα φυτά, με τα οποία κάνουν στεφάνια και τα φορούν στα κεφάλια τους.

Παράλληλα μέσα σε μια φτήνα (πήλινο δοχείο) γεμάτη με «το αμίλητο νερό», δηλαδή νερό που έχει αντληθεί και μεταφερθεί βουβά από ανύπαντρες κοπέλες, ρίχνονται διάφορα αντικείμενα, όπως δαχτυλίδια, σκουλαρίκια, καρφίτσες, κουμπιά, σταυροί, νομίσματα κλπ. Καθένα από τα αντικείμενα αυτά το «μελετούν» στο όνομα ορισμένου προσώπου.

Στη συνέχεια, η φτήνα σκεπάζεται με κόκκινο ύφασμα «κλειδώνεται» και τοποθετείται σε ανοιχτό χώρο.
«Κλειδώνουμε τον κλήδονα με του Μαγιού τη χάρη,
κι όποια ’χει καλό ριζικό να δώσει να τον πάρει».
Εκεί παραμένει όλη τη νύχτα υπό το φως των άστρων, για να «ξαστριστεί».
Οι κοπέλες επιστρέφουν ύστερα στα σπίτια τους. Λέγεται ότι τη νύχτα αυτή θα δουν στα όνειρα τους το μελλοντικό τους σύζυγο.

Την Πρωτομαγιά το απόγευμα, συναθροίζονται οι κάτοικοι του χωριού στην πλατεία και ανοίγουν τον κλήδονα.
«Ανοίγουμε τον κλήδονα με τ’ Αι θανασιού την χάρη,
και όποια έχει καλό ριζικό σήμερα να το πάρει».

Και ανασύρουν ένα-ένα από το αγγείο τα αντικείμενα, που αντιστοιχούν στο «ριζικό» κάθε κοπέλας, απαγγέλλοντας ταυτόχρονα δίστιχα, είτε όπως τα θυμάται, είτε από συλλογή τραγουδιών ή ακόμη από ημεροδείκτες.

Το δίστιχο που αντιστοιχεί στο αντικείμενο της κάθε κοπέλας θεωρείται ότι προμηνύει το μέλλον της και σχολιάζεται από τους υπόλοιπους, που προτείνουν τη δική τους ερμηνεία σε σχέση με την ενδιαφερόμενη.

Προς το σούρουπο, όταν τελειώσει η μαντική διαδικασία, ανάβουν φωτιά, στην πλατεία του χωριού και καίνε την καλύβα.
Μετά το τέλος όλης αυτής της διαδικασίας στήνεται μεγάλο γλέντι στο οποίο συμμετέχει όλο το χωριό.

Την Πρωτομαγιά, το απόγευμα, ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει τη αναβίωση του εθίμου «Τα κλήδονα» και το «Κάψιμο της καλύβας στην πλατεία του χωριού.

Μαγευτικές αεροφωτογραφίες του οικισμού Βαλτινού

 

Μια σειρά από μοναδικές φωτογραφίες, του συγχωριανού μας Γιάννη Α. Βαγγελού, τραβηγμένες από ψηλά με drone, αποκαλύπτουν την ομορφιά και την αρμονία του οικισμού Βαλτινού. Μέσα από το φακό, ξετυλίγονται οι ασφαλτόστρωτοι δρόμοι που διακλαδώνονται ανάμεσα στα παραδοσιακά σπίτια με τις κεραμοσκεπές, δημιουργώντας ένα ζωντανό ψηφιδωτό ιστορίας και παράδοσης. Η κεντρική πλατεία σημείο συνάντησης και κοινωνικής ζωής ξεχωρίζει με το τριγωνικό της σχήμα και για τη γραφικότητά της, το Δημαρχείο, το Γυμνάσιο και Λύκειο, το Δημοτικό σχολείο, ο ναός του Αγίου Αθανασίου, καθώς και το δάσος της Παναγίας με το εξωκλήσι και τα σκιερά δέντρα που το αγκαλιάζουν, συνθέτουν την εικόνα του χωριού μας.

Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά..., οι αυλές των σπιτιών μοιάζουν με πολύχρωμες πινελιές πάνω στον καμβά της φύσης, ενώ οι δρόμοι που οδηγούν στις παρυφές του οικισμού φανερώνουν τη γλυκιά συνύπαρξη ανθρώπου και τοπίου.

Αυτές οι αεροφωτογραφίες αποτελούν τα παράθυρα σε μία καθημερινότητα, που κρατάει ζωντανό το πνεύμα του χωριού και προσκαλούν τον επισκέπτη να το γνωρίσει από κοντά.

Ο οικισμός του Βαλτινού

Ο οικισμός του Βαλτινού

Ο δρόμος προς το δάσος της Παναγίας

Το δάσος της Παναγίας

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει εκδήλωση για την Πρωτομαγιά

 

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει Πρωτομαγιάτικη εκδήλωση, την Πέμπτη 1 Μαΐου 2025 και ώρα 8:00 μ.μ. στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων περιλαμβάνει:

-Δημοτικούς παραδοσιακούς χορούς, από τα χορευτικά τμήματα (μεγάλο και μικρό) του Συλλόγου.

-Αναβίωση των δρώμενων το έθιμο του κλήδονα» και «το κάψιμο της καλύβας».

-Γλέντι και χορό για όλους τους παρευρισκόμενους.

-Στο χώρο της εκδήλωσης, θα υπάρχει και μπουφές.

Το Δ.Σ του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού.

Με την χορηγία της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και του Δήμου Τρικκαίων.

Μια παλιά Πρωτομαγιά που μας εμπνέει!

 

Σε μια ανοιξιάτικη φωτογραφία Πρωτομαγιάς του 1958, το ζευγάρι των αρραβωνιασμένων, Δημήτρης και Ευαγγελία Καραθανάση, περπατάει αγκαλιασμένο στην εξοχή,  σε ένα μονοπάτι, μιας πλαγιάς του Προδρόμου. Ο ήλιος λούζει το τοπίο με ζεστό φως, κάνοντας τα πάντα να μοιάζουν πιο φωτεινά και ζωντανά. Εκείνη φοράει ένα ανάλαφρο λευκό φόρεμα που ανεμίζει στο αεράκι. Κρατάει στο ένα της χέρι το πανωφόρι και φοράει γυαλιά ηλίου. Εκείνος είναι ντυμένος απλά, με ένα λινό πουκάμισο και χαμογελά με ένα βλέμμα γεμάτο τρυφερότητα.

Αυτή λοιπόν η κινηματογραφική και ειδυλλιακή σκηνή, γίνεται η αφορμή για έναν ανοιξιάτικο στοχασμό.

Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό τίποτα δεν ταιριάζει περισσότερο από δυο ερωτευμένες ψυχές που αποφασίζουν να ξεφύγουν από τη φασαρία της καθημερινότητας και να περάσουν τη μέρα στην εξοχή.

Η πρωτομαγιά είναι μια μέρα που μοσχοβολά άνοιξη, λουλούδια και αναγέννηση. Είναι η στιγμή που η φύση βρίσκεται στο απόγειο της: τα δέντρα ντύνονται ξανά στα πράσινα, τα λουλούδια ανθίζουν σε κάθε γωνιά και ο ήλιος λάμπει με εκείνη τη γλυκιά ζεστασιά που υπόσχεται καλοκαιρινές μέρες.

Η εξοχή την πρωτομαγιά μοιάζει με παραμύθι. Οι λόφοι είναι καταπράσινοι, οι παπαρούνες και οι μαργαρίτες σχηματίζουν φυσικά χαλιά και ο αέρας είναι γεμάτος από ευωδιές και τιτιβίσματα. Εκεί, ανάμεσα στα λουλούδια και στους αγρούς, ένα ζευγάρι μπορεί να βρει την ηρεμία που χρειάζεται για να μιλήσει, να γελάσει, να αγκαλιαστεί. Είναι μια μέρα φτιαγμένη για βόλτες χέρι-χέρι, για στεφάνια από λουλούδια, για πικνίκ πάνω σε κουβέρτες και κλεφτά φιλιά κάτω από τον ίσκιο ενός δέντρου.

Η Πρωτομαγιά στην εξοχή είναι μία υπενθύμιση ότι ο έρωτας ανθίζει καλύτερα όταν περιβάλλεται από ομορφιά και απλότητα. Είναι η τέλεια στιγμή για να δημιουργηθούν αναμνήσεις, για να ειπωθούν λόγια που δεν τολμήθηκαν μέσα στην καθημερινότητα, για να ενωθούν οι καρδιές σε ένα φυσικό τοπίο που ευνοεί τη ρομαντική διάθεση.

Για αυτό, η Πρωτομαγιά στην εξοχή είναι - και θα είναι πάντα - μια γιορτή και για τους ερωτευμένους. Γιατί εκεί, μέσα στην απλότητα της φύσης, ο έρωτας ανθίζει όπως τα λουλούδια: αβίαστα και πανέμορφα.

Μια καραγκούνα από τα Τρίκαλα

 

Ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο, ένας πραγματικά λαογραφικός θησαυρός έρχεται να φωτίσει και να δώσει πολύτιμες πληροφορίες σε ερευνητές και λαογράφους του καραγκούνικου και εν γένει του λαϊκού πολιτισμού.

Μια φωτογραφία στην οποία αποτυπώνεται με μεγαλοπρέπεια και επιβλητικότητα μια καραγκούνα από τα Τρίκαλα ή οποία είναι ενδεδυμένη με την φορεσιά του παλαιότερου τύπου, τα λεγόμενα «στενά σαϊάδια», επίσης με τον παλαιότερου τύπου κεφαλόδεσμο δηλαδή με «σκούφια και τσιαλμά» και όλη την αρματωσιά της.

Πρόκειται για την παλαιότερη – έως τώρα - φωτογραφία που αποτυπώνεται γυναίκα φορέας της τρικαλινής καραγκούνικης ενδυμασίας, η οποία φοράει σωστά και ολοκληρωμένα την φορεσιά και η οποία είναι κατά την εκτίμηση μου παλαιότερη από την φωτογραφία του λευκώματος του Pascal Sebah του 1873 στη Οθωμανική αυλή.

«Ηθικός αυτουργός» αυτής της αποκάλυψης είναι για ακόμα μια φορά ο ακούραστος και δαιμόνιος ερευνητής και συλλέκτης ασπρόμαυρων φωτογραφιών Δημήτριος Γκούμας, ο οποίος είναι και ο διαχειριστής του προφίλ στο FB «ΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΣΕ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ ΦΟΝΤΟ». Τον ευχαριστώ για μια φορά ακόμα που κατάφερε με την σπάνια ανακάλυψη που έκανε, να μας δώσει τόσες πολλές και χρήσιμες πληροφορίες

Του Γιάννη Φαφούλια

Εκπαιδευτική εκδρομή του Γυμνασίου Βαλτινού στην Κέρκυρα

 

Στο διάστημα 3 έως και 5 Απριλίου 2025, η Γ’ Τάξη του Γυμνασίου Βαλτινού πραγματοποίησε τριήμερη εκπαιδευτική εκδρομή στην Κέρκυρα.

Η σχολική εκδρομή στην Κέρκυρα ήταν μία μοναδική εμπειρία για τους μαθητές, γεμάτη όμορφες εικόνες, γέλια και πολύτιμες αναμνήσεις.

Από την πρώτη στιγμή που έφτασαν στο νησί, οι μαθητές εντυπωσιάστηκαν από τη φυσική του ομορφιά, τα καταπράσινα τοπία και τα γαλαζοπράσινα νερά του Ιονίου. Επισκέφτηκαν το παλιό φρούριο, το ανάκτορο του Μον Ρεπό και περιηγήθηκαν στα στενά σοκάκια της παλαιάς πόλης, με τα βενετσάνικα κτίρια και τις όμορφες πλατείες. Μάθανε πολλά για την ιστορία και το πολιτισμό του νησιού, ενώ δεν έλειψαν και οι στιγμές ξεγνοιασιάς στις παραλίες και τα τοπικά μαγαζιά.

Αυτό που θα τους μείνει αξέχαστο είναι η ζεστή φιλοξενία των κατοίκων και η ευκαιρία να ζήσουνε μαζί, σαν ομάδα, μακριά από το σχολικό περιβάλλον. Ήταν μια εκδρομή που έφερε τους μαθητές πιο κοντά, διασκεδάσανε, διδαχθήκανε αφήνοντάς τους τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ανήκουμε όλοι στη γη που μας άντεξε

 

Δεν ντρέπομαι για τον τόπο καταγωγής μου–

γιατί δεν τον διάλεξα.

Δεν τον έπλασα με τα χέρια μου,

ούτε τον φαντάστηκα στα όνειρά μου.

Μου δόθηκε, όπως το πρώτο μου όνομα,

σαν σπόρος που κάποιος άλλος φύτεψε πριν από μένα.

 

Δεν νιώθω περηφάνια για κάτι που απλώς συνέβη.

Η γη που με γέννησε δεν είναι τρόπαιο,

ούτε παράσημο καρφιτσωμένο στο στήθος.

Είναι χώμα που γνώρισε βροχή και αίμα,

Φωνές, χαρές, θρήνους και σιωπές–

και εγώ απλώς ένας κρίκος

σε μία μακρά, κουρασμένη αλυσίδα.

 

Μα ούτε ντροπή,

γιατί εκεί άνθισα για πρώτη φορά.

Εκεί άκουσα τη γλώσσα των ανθρώπων μου,

εκεί με φίλεψε η πρώτη μέρα,

εκεί με τύλιξε το πρώτο σκοτάδι.

Κι αυτά, όσο ταπεινά κι αν είναι.

είναι δικά μου.

 

Ανήκουμε όλοι στη γη που μας άντεξε.

Όχι σαν ήρωες,

ούτε σαν φυγάδες.

Μα σαν σπόροι περαστικοί,

που δεν διάλεξαν που να πέσουν,

μονάχα πως θα ανθίσουν.

 

Δ.Τ.