Γέφυρα Χρόνου πάνω από το Βαλτινό

 

Στην ανατολή του νέου έτους, το ουράνιο τόξο στάθηκε πάνω από το Βαλτινό και η Μαρία – Χριστίνα Βότσιου το κατάγραψε με το φακό της. Δεν έσκισε τον ουρανό, τον ένωσε. Τα χρώματά του δεν φώναζαν, συνομιλούσαν χαμηλόφωνα με το γκρίζο του χειμώνα, με τα χωράφια που ακόμη κοιμούνται, με τα σπίτια που κρατούν μέσα τους τη μνήμη των ανθρώπων.

Το ουράνιο τόξο δεν εμφανίστηκε μετά την καταιγίδα, αλλά μαζί της. Κι αυτό ίσως είναι το πιο βαθύ του μήνυμα, ότι η ελπίδα δεν έρχεται όταν όλα έχουν τελειώσει, αλλά όταν ακόμη συνυπάρχουν το φως και η υγρασία, η υπόσχεση και το βάρος. Στο Βαλτινό, τόπο γης και μόχθου, όπου ο χρόνος μετριέται με εποχές και όχι με ημερολόγια, το ουράνιο τόξο δεν είναι σύμβολο φυγής αλλά συμφιλίωσης, του ουρανού με τη γη, του παλιού με το καινούργιο.

Η ανατολή του νέου έτους το βρήκε εκεί, σαν γέφυρα χωρίς προορισμό, παρά μόνο πέρασμα. Δεν οδηγούσε κάπου αλλού, μας καλούσε να σταθούμε. Να θυμηθούμε ότι κάθε αρχή είναι συνέχεια μεταμορφωμένη. Ότι τα χρώματα δεν ακυρώνουν το σκοτάδι, αλλά το διαπερνούν. Ότι ο χρόνος δεν αλλάζει απότομα, αλλάζει όταν τον κοιτάζουμε αλλιώς.

Ίσως, τελικά, το ουράνιο τόξο πάνω από το Βαλτινό να μην ήταν μήνυμα για το μέλλον, αλλά μια υπενθύμιση για το παρόν, πως ακόμη κι εδώ, ακόμη έτσι, ακόμη τώρα, ο κόσμος βρίσκει τρόπους να μιλά με ομορφιά, αρκεί να σηκώσουμε το βλέμμα.