Η νοηματοδότηση της ζωής

 

Το ερώτημα «τι είναι ευτυχία;» θα παραμένει εσαεί ανοιχτό και θα αποτελεί κεντρικό ερώτημα στη ζωή κάθε ατόμου μεμονωμένα. Όμως το ερώτημα της ευτυχίας δεν είναι το μείζον, όσο κι αν είναι κεντρικό και σημαντικό. Το κεντρικότερο ερώτημα είναι το ερώτημα του νοήματος. Να μπορεί κανείς να νοηματοδοτεί τη ζωή του. Τα παιδιά, δηλαδή, στην πλειονότητά τους τουλάχιστον, είναι ευτυχισμένα, αλλά δεν μπορούν να δώσουν νόημα στη ζωή τους. Δεν μπορούν να είναι αυτόνομα, δεν μπορούν να διαχειριστούν την ελευθερία τους. Επίσης άνθρωποι που είναι ανόητοι, πιθανότατα είναι ευτυχισμένοι ή τουλάχιστον συχνά χαμογελούν, δείχνουν να ζουν με γαλήνη, αλλά δεν είναι αυτόνομοι, ούτε ελεύθεροι. Άρα η ευτυχία δεν είναι τόσο σημαντική. Πιο σημαντικό είναι να μπορεί κανείς να δίνει νόημα στη ζωή του. Κάποιος θα μπορούσε να εργάζεται λόγου χάριν σε ένα νοσοκομείο, σε αντίξοες συνθήκες, να κουράζεται, να κινδυνεύει να νοσήσει ο ίδιος από τον κοροναϊό, να θέτει σε κίνδυνο την οικογένειά του και τους αγαπημένους του και παρ’ όλα αυτά να βιώνει τη ζωή του με ένα αίσθημα βαθιάς πληρότητας και ικανοποίησης. Αυτό είναι διαφορετικό από το αίσθημα της Ευτυχίας, γιατί εμπεριέχει οδύνη. 

Το νόημα είναι σημαντικότερο. Αν νοηματοδοτήσει κανείς τη ζωή του μ’ έναν τρόπο αυθεντικό και αναστοχαστικό θα βιώνει και στιγμές ευτυχίας, αλλά θα απαλλαγεί και απ’ αυτή την σημερινή κατηγορική προσταγή: «γίνε ευτυχισμένος», που εντέλει μας οδηγεί πιθανότατα στο να δυστυχήσουμε, παρά στο να ευτυχίσουμε. Η ευτυχία δεν μπορεί να είναι μια κατάσταση με διάρκεια. Και δεν είναι βέβαιο αν θα μπορούσε κανείς να ανταποκριθεί, να είναι ευτυχισμένος για πάνω από τρεις, τέσσερες μέρες. Η ευτυχία, όπως και ένας ήχος αντλεί τη δύναμή της από την οδύνη. Όπως σε μια μελωδία την ακούμε επειδή εμπεριέχονται οι παύσεις, έτσι κι η ευτυχία γίνεται αντιληπτή από τις στιγμές όπου απουσιάζει ή όπου υποφέρουμε.

Αν μπορούμε λοιπόν να νοηματοδοτούμε τη ζωή μας, αυξάνουμε και τις πιθανότητες να είμαστε ευτυχισμένοι, αν αυτό είναι σημαντικό, αλλά το κυριότερο είναι ότι γινόμαστε περισσότερο αυτόνομοι και περισσότερο ανθρώπινοι.

 

Του Θεοφάνη Τάση

Τα Εγκαίνια της «Στέγης Τεχνών Παναγιώτη & Μαρίας Χατζηγάκη - Φ.Ι.ΛΟ.Σ.»

 

Το Σάββατο 23 Νοεμβρίου και ώρα 6.30 μ.μ θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της «Στέγης Τεχνών Παναγιώτη & Μαρίας Χατζηγάκη-Φ.Ι.ΛΟ.Σ.», την οποία ίδρυσε ο Φιλολογικός, Ιστορικός, Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων για να τιμήσει την μνήμη του Mεγάλου Eυεργέτη του Συνδέσμου Παναγιώτη Χρίστου Χατζηγάκη. Η «Στέγη Τεχνών» στεγάζεται σε διαμέρισμα επί της οδού Βασιλίσσης Όλγας 4 (Πλατεία Ρήγα Φεραίου), 4ος όροφος, στο κέντρο των Τρικάλων. Το διαμέρισμα αυτό, όπως και εκείνο, στο οποίο στεγάζεται η «Βιβλιοθήκη Παναγιώτη και Μαρἰας Χατζηγάκη - Φ.Ι.ΛΟ.Σ», καθώς και τα γραφεία του Συνδέσμου, είχε δωρίσει εν ζωή στον Φ.Ι.ΛΟ.Σ. ο Παναγιώτης Χρ. Χατζηγάκης. Το Δ.Σ. του Συνδέσμου ανακαίνισε προσφάτως το δεύτερο διαμέρισμα και τοποθέτησε σ’ αυτό 19 ζωγραφικούς πίνακες μεγάλου μεγέθους που είναι όλοι έργα της αείμνηστης Μαρίας Χατζηγάκη, τα έπιπλα, τα γυάλινα και τα ορειχάλκινα καλλιτεχνήματα και βιβλία καλών τεχνών της οικογενείας Παν. Χατζηγάκη που βρίσκονταν στο διαμέρισμα της οικογένειάς του στα Τρίκαλα.

Η Μαρία Χατζηγάκη γεννήθηκε στον Βόλο το 1926 και έζησε στην Αθήνα, όπου απεβίωσε το 2004. Ήταν σύζυγος του Τρικαλινού δικηγόρου και λογοτέχνη Παναγιώτη Χρ. Χατζηγάκη. Είχε μαθητεύσει στο εργαστήρι του ζωγράφου Κώστα Ηλιάδη και συμπεριλαμβάνεται στους πρώτους εκπροσώπους της αφαιρετικής τέχνης στην Ελλάδα κάνοντας την εμφάνισή της με την πρώτη ατομική έκθεση των έργων της στην «Art Gallery Ζυγός» της Αθήνας το 1959. Για το έργο της θα μιλήσει ο εικαστικός καλλιτέχνης κ. Ηλίας Κοτσίρας, πτυχιούχος της Σχολής Καλών Τεχνών.

Όπως γράφει ο Ηλίας Κεφάλας στο βιβλίο του Παράθυρα Ονείρου. Αναδρομές και στάσεις στον ζωγραφικό κόσμο της Μαρίας Χατζηγάκη, «η Μαρία Χατζηγάκη βοήθησε με τον τρόπο της στην εξοικείωση του ελληνικού κοινού με τις αφηρημένες εκφραστικές αντιλήψεις, οι οποίες με μεγάλη καθυστέρηση εισήχθησαν στην Ελλάδα. [...] Η εξέλιξή της είναι εντυπωσιακή. Εκθέτει περίπου εκατό φορές, ατομικά και ομαδικά. Εκτός από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και μια σειρά από τις πιο σημαντικές επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας, τη γνωρίζουν στη Νέα Υόρκη, στη

Βοστώνη, στο Μπουένος Άυρες, στο Ισραήλ (Τελ Αβίβ, Χάιφα, Ιερουσαλήμ), στην Τύνιδα, στη Βενετία, στην Ανκόνα, στη Φλωρεντία, στη Μαδρίτη, στη Ριέκα (επανειλημμένως), στο Βισύ, στην Αμβέρσα, στον Καναδά, στην Κωνσταντινούπολη κλπ. [...] Η Μαρία Χατζηγάκη υπηρέτησε την αφηρημένη τεχνοτροπία, δίνοντάς της ψυχή και νεύρο. Μέσα στις αναζητήσεις της έδειξε την αγωνία που πρέπει να διακατέχει τον ευαισθητοποιημένο άνθρωπο στην αναζήτηση του ωραίου. Ανήγαγε το αφηρημένο σε συνειδητή ψυχοσωματική λειτουργία που εκμαιεύει τα μυστικά του αόρατου, του μη φανερωμένου κόσμου».

ΤΟ ΓΕΡΙΚΟ ΣΠΙΤΙ

 

Τὸ γέρικο σπίτι δὲν εἶπε ποτὲ ὤχ τὴν ἡμέρα

Προσποιεῖται πάντα τὸ ἀνύπαρκτο

–μιὰ ραγισμένη ἀδιαφορία–

Ἀλλὰ τὴ νύχτα – τὴν πικρὴ νύχτα

Ὅταν οἱ ἀχτίδες τὸ λούζουν τοῦ φοβεροῦ Ἀλδεβαρὰν

Τὸ σπίτι ἀφυπνίζεται

Μὲ μιὰ πένθιμη μουσικὴ ἀνιχνεύει τὶς πληγές του

Ὁ ὕπνος τῶν κεκοιμημένων διακόπτεται ἀπαλὰ

Τῶν ἀγέννητων ὁ ἦχος παρεμβάλλεται

Μικρὰ σιγανὰ βήματα κατηφορίζουν τὶς σκάλες

Ἕνα ὑπόγειο κλάμα ἀνεβαίνει ἀπὸ τὰ μαῦρα θεμέλια

Γιατὶ τὸ χτισμένο αἷμα βογκάει μ’ ἕνα θολὸ παράπονο

Καὶ ἀπὸ τὸν ρόζο τοῦ ξύλου

Τὴ νεκρωμένη φλέβα τῶν χυμῶν

Βγαίνει ἡ γυναίκα μὲ τὰ μεγάλα φτερὰ

Περιφέρει στὰ δωμάτια τὰ τρελά της μάτια

Στὴ νάρκη τοῦ ἄλγους χαμένη στὸν ἀράγιστο φόβο

Καὶ μὲ ὀδυνηρὰ ἀναφιλητὰ

Μέσα ἀπὸ ὧρες ὑγρὲς καὶ ἀνασφάλιστες

Ἐπιστρέφει δειλὰ ὁ πνιγμένος

Μουσκεύει τοὺς τοίχους ψάχνοντας

Τὴν χαμένη γι’ αὐτὸν εἴσοδο

Δυστυχεῖς – ὅσοι ἀγρυπνοῦν τὴ νύχτα

Γιατὶ τὸν θρῆνο ἐπιφορτίζονται τῶν τετελειωμένων

 

Του Ηλία Κεφάλα, [ἀπὸ τὴ συλλογή μου «Σκοτεινὸς μαγνήτης», 1989]

 

Ο περίτεχνος Σιδηροδρομικός Σταθμός Τρικάλων

 

Στον Τρικαλινό εκδότη Γεώργιο Χολέβα οφείλουμε εκτός των άλλων και την πρώτη (επιχρωματισμένη) καρτ ποστάλ του Σιδηροδρομικού Σταθμού Τρικάλων που κυκλοφόρησε στα μέσα της δεκαετίας του ’20.

Η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Καλαμπάκα-Βόλος και η σύνδεσή της με το τότε δίκτυο των σιδηροδρομικών γραμμών της χώρας έδωσε μεγάλη αναπτυξιακή ώθηση στον Νομό Τρικάλων και γενικότερα στην Δυτική Θεσσαλία. Επιπλέον, τα κτίρια των Σιδηροδρομικών Σταθμών προκάλεσαν σταδιακά και το ενδιαφέρον των φωτογράφων της εποχής και αποτέλεσαν σημεία τουριστικού ενδιαφέροντος.

Πόσο μάλλον ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Τρικάλων, με το περίτεχνα κατασκευασμένο κτίριό του, που (ευτυχώς) εξακολουθεί – έστω και με τις αναγκαίες αναπαλαιώσεις του – να διασώζεται μέχρι και σήμερα.

Στην φωτογραφία που λήφθηκε από εσωτερική του πλευρά απαθανατίζονται ο τότε Σταθμάρχης (στο μέσον), ο Αστυφύλακας (στα δεξιά) και ένας πολίτης (επιβάτης;) στα αριστερά, την ώρα που βαγόνι εμπορικής αμαξοστοιχίας έχει σταθμεύσει στις σιδηροδρομικές ράγες.

Από το αρχείο του Σωτήρη Κύρμπα

Η ξυλογλυπτική του Τρικαλινού καλλιτέχνη Άγγελου Πατσιατζή

 

Ένα ξυλόγλυπτο έργο που εντυπωσιάζει, με την μορφή του Άγιου Παϊσίου φιλοτέχνησε ο τρικαλινός ξυλογλύπτης Άγγελος Πατσιατζής, ο οποίος έχει μακρά παράδοση σε ξυλόγλυπτα έργα τα οποία έχουν στηθεί σε διάφορα σημεία του νομού Τρικάλων.

Το συγκεκριμένο έργο έχει τοποθετηθεί σε  ένα μονοπάτι των Μετεώρων και συγκεκριμένα λίγα μέτρα από το πάρκινγκ της Μονής του Αγίου Νικολάου Αναπαυσά. Δεξιά υπάρχει ένα άλλο μονοπάτι που οδηγεί στην Μονή Βαρλαάμ και Μεγάλο Μετέωρο.

Το έργο ολοκληρώθηκε κατά την διαδικασία μαθημάτων ξυλογλυπτικής μαζί με τους μαθητές του Άγγελου Πατσιατζή, έχοντας ως στόχο την ευαισθητοποίηση των νέων για την τέχνη, την ανάδειξη της ξυλογλυπτικής τέχνης, με αλυσοπρίονο, και την ανάδειξη του μονοπατιού των Μετεώρων στο οποίο τοποθετήθηκε το ξυλόγλυπτο έργο.

Στη Σουίτα Art Cafe τραγουδάει η Νάσια Ριζαργιώτη

 

Η Νάσια Ριζαργιώτη και ο Βαλάντης Σωτηρίου επιστρέφουν στη σκηνή της Σουίτας Art Cafe για μια βραδιά γεμάτη μελωδίες και συναίσθημα. Το Σάββατο 23/11/2024, οι δύο καλλιτέχνες, με την μακρόχρονη συνεργασία και την ιδιαίτερη χημεία που τους διακρίνει, θα μοιραστούν με το κοινό αγαπημένους τους μουσικούς δρόμους, συνδυάζοντας τραγούδια άλλων δημιουργών με δικές τους συνθέσεις. Τη βραδιά θα εμπλουτίσει με τη μοναδική του παρουσία στο μπουζούκι ο Κώστας Παπαθανασίου, προσθέτοντας παραδοσιακές και σύγχρονες πινελιές στο μουσικό ταξίδι. Σας περιμένουμε για μια βραδιά γεμάτη μουσική και συγκίνηση.

Φωνή: Νάσια Ριζαργιώτη
Πιάνο: Βαλάντης Σωτηρίου
Μπουζούκι: Κώστας Παπαθανασίου
Στρ. Σαράφη 18, Τρίκαλα
Τηλ. Κρατήσεων: 2431020676
Είσοδος: 5 ευρώ

Τότε που το παιχνίδι γίνονταν στις γειτονιές

 

«Στη μνήμη μιας παλιάς φωτογραφίας ζω τους αιώνες σε μια μικρή στιγμή» μας λέει σε ένα ποίημά του, ο Άρης Δαβαράκης και αυτό γίνεται η αφορμή για μια διανοητική περιδίνηση, για μια πάλη μέσα στο χρόνο και στη μνήμη, καθώς παρατηρούμε στοχαστικά κάποιες παλιές φωτογραφίες συγχωριανών, από την παιδική τους ηλικία, που ζούσαν, έπαιζαν και μεγάλωσαν στην πόλη των Τρικάλων.

Τότε που το παιχνίδι γίνονταν στις γειτονιές και στις αλάνες, και σιγά σιγά άρχισε να προκύπτει η έλλειψη χώρων, ώστε να συντελέσουν στο να δημιουργηθεί σήμερα ένα αποστειρωμένο περιβάλλον για τα παιδιά.

Τότε που το παιχνίδι ακόμα, δεν είχε κυριευθεί από την επέλαση των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, την καθιέρωση του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων.

Πόσες φορές δεν έχουμε φέρει στο νου μας τα παλιά παιδικά μας χρόνια, τους φίλους, την ανεμελιά. Η φράση εξάλλου «εμείς τότε παίζαμε στις αλάνες και σήμερα τα παιδιά είναι κολλημένα στο κινητό»…, επιμαρτυρεί του λόγου το αληθές.

Το παιχνίδι δεν είναι μια απλή δραστηριότητα που αποσκοπεί μόνο στην ψυχαγωγία του παιδιού, αλλά αποτελεί τον πυρήνα για την ανάπτυξή του.

Το παιδικό παιχνίδι δημιουργεί μια αίσθηση κοινότητας και αδελφοσύνης, παράγει γνώση, ικανότητες και σοφία ζωής, που πρέπει ν’ αποκτήσουν οι άνθρωποι όταν ακόμη είναι νέοι, αφού τότε γίνονται οι επιλογές που καθορίζουν την υπόλοιπη ζωή τους.

Η διαχρονικότητα του παιχνιδιού και ο αναντικατάστατος ρόλος του στη σωματική, στην πνευματική και ψυχική αγωγή του ανθρώπου καθορίζει την πορεία της κοινωνικής και ιστορικής του εξέλιξης.

Και σύμφωνα με τα λεγόμενα του Oliver W. Holmes: «Οι άνθρωποι δεν σταματούν να παίζουνε επειδή γερνάνε. Γερνάνε επειδή σταματούν να παίζουνε».

Α.Ο. Βαλτινού - Α.Ο. Φωτεινού 6-1

 

Άνετη νίκη του Α.Ο. Βαλτινού επί του Α.Ο. Φωτεινού, με σκορ 6-1, στο αγώνα της Κυριακής 19-11-2024, που διεξήχθη στο γήπεδο Βαλτινού, και 4 νίκες στους 4 αγώνες για την ομάδα του Βαλτινού στο φετινό πρωτάθλημα.

Στον χθεσινό αγώνα 3 γκολ σημείωσε ο Αλέξανδρος Κερασιώτης και από ένα ο Ηλίας Μάμαλης, ο Αχιλλέας Καμέας και ο Βάιος Τσιγάρας.

Από τον ΑΟΒ αγωνίστηκαν οι: Σφυρλίδας Δ, Σφυρλίδας Γ, Γιώτας, Ζησόπουλος, Πράτας (Τσιγάρας), Σταμούλης Ν., Σταμούλης Α., Μάμαλης (Αρμάγος), Κοθράς Κ, Καμέας, Κερασιώτης.

Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου στο Λύκειο Βαλτινού

 

Την Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2024, πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις για την Επέτειο του Πολυτεχνείου στο Γενικό Λύκειο Βαλτινού. Στο πρόγραμμα των εκδηλώσεων παρουσιάστηκε αφιέρωμα στο χρονικό των γεγονότων, ποιήματα, θεατρικά και μουσικά δρώμενα με κεντρικό άξονα τον αγώνα των φοιτητών για την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία.

Τα Βαλτσινιώτικα

 

 Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας.

 

Θέλω να γίνω υπουργός, να τρώω και να πίνω,

να είμαι πάντα ξαπλωτός, συνάμα να τα ξύνω

κι απ’ το πολύ το ξύσιμο, σχεδόν να τα ματώνω,

τον Έλληνα τον φουκαρά μετά να ξεβρακώνω…

 

Είναι πολύ σκληρή δουλειά συνέχεια να τα ξύνεις,

να κάνεις και τις μπάζες σου και λόγο να μην δίνεις.

Κουράζονται οι υπουργοί συνέχεια να τα ξύνουν,

γι’ αυτό οι νόμοι μας πολλά προνόμια τους δίνουν.

 

Μισθούς βαρβάτους, δάνεια, κι αυτό δεν είναι πλάκα,

αφού όλα τα χρέη τους τα ρίχνουν στον «Μαλάκα».

Κι ο κόσμος ψάχνει δανικά το μήνα για να βγάλει

του ’γινε αβίωτη η ζωή κι ο βίος μαύρο χάλι.

Αναστάσιος Αναστασίου

Και τα Δέντρα έχουν Ψυχή…

 

«Τα δέντρα είναι ποιήματα που γράφει η Γη προς τον ουρανό. / Και εμείς κόβουμε τα δέντρα και τα κάνουμε χαρτί, / για να καταγράψουμε την κενότητά μας» (Χαλίλ Γκιμπράν)

Αλήθεια πώς μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος κόβοντας το δέντρο που στη σκιά του μεγάλωσε και πέρασε τις πιο ωραίες στιγμές....

Πώς να ξεχάσω εκείνα τα καλοκαιρινά πρωινά που τα κλαδιά του και τα φύλλα του έκρυβαν τις καυτές ακτίνες του Ήλιου;

Πώς να ξεχάσω τις ατέλειωτες πρωινές συζητήσεις που μάς ενέπνεε η ανατολή του Ήλιου κάτω από την σκιά του αγαπημένου μας δέντρου, της Μουριάς.

Πόσα και πόσα δεν άκουγαν τα κλαδιά και τα πυκνά της φύλλα χωρίς ποτέ να διαμαρτυρηθεί και όταν ακόμη κάποιο καρφί πλήγωνε τον κορμό της για να ικανοποιήσει κάποια μας απαίτηση για διευκόλυνση....

Ξύπναγα το πρωί και το βλέμμα μου έπεφτε στο πλούσιο φύλλωμά της. Κάποιες στιγμές ένιωθα ότι δυσανασχετούσε αν αργούσε η παρέα για τον πρωινό καφέ στην πιο ωραία γωνιά του σπιτιού μου στο χωριό.

Πόσες και πόσες ιστορίες δεν άκουγε υπομονετικά και πόσα μυστικά της οικογένειάς μου δεν γνώρισε εδώ και  χρόνια πολλά όταν με τα αδέλφια μου στη συνήθη θέση του ο καθένας, την ίδια ώρα και ο καθένας τις δικές του επιλογές του πρωινού καφέ...

Η ζωή μου παράλληλη με αυτήν του δέντρου μου... Όταν γεννήθηκα την βρήκα, αφού οι γονείς μου την φύτεψαν. Αυτοί έφυγαν, αλλά η Μουριά έμεινε εκεί για να μάς συντροφεύει...

Τώρα που κάποια αρρώστια την ταλαιπώρησε τα τελευταία χρόνια αποφάσισα-με βαριά καρδιά-να την κόψω... Δεν ήταν κάτι εύκολο για μένα, αφού ένα δέντρο και κάθε δέντρο έχει κι αυτό ψυχή...

Κόβοντας τη μουριά ένιωσα σα να έκοψα ένα κομμάτι από τη ζωή μου. Από μία διαστροφή της ζωής μου η πρώτη πρωινή φροντίδα μου ήταν η περιποίησή του (πότισμα, κλάδεμα...).

Ήταν μία δύσκολη στιγμή όταν με το αλυσοπρίονο άρχισα να την κόβω. Ένιωσα λίγο περίεργα και για μία στιγμή σκέφτηκα να τα παρατήσω. Ήταν σαν πληγώνω κάποιον φίλο μου. Αλλά έπρεπε να την κόψω...

Τα δύο τελευταία χρόνια η μουριά μου δεν είχε πολλά φύλλα και φαινόταν πως στο εσωτερικό της (κουφάλα,) πονούσε και υπέφερε πολύ... Η κλιματική αλλαγή την αρρώστησε πολύ, άσχετα αν ο γειτονικός πλάτανος-όλως περιέργως- βρίσκεται στην πιο καλή του ώρα...

Σίγουρα στη Μουριά μου δεν κατοικούσαν οι νύμφες Δρυάδες, Αμαδρυάδες και οι Ορεστιάδες... Ωστόσο το καλοκαίρι φιλοξενούσε την ορχήστρα των τζιτζικιών. Οι Σφήκες και οι αγριοκούμπανοι στο εσωτερικό της κορμό έβρισκαν ασφαλές καταφύγιο...

Θα ήθελα να ξέρω πως νιώθει τώρα ο παρακείμενος Έλατος που έχασε τη συντροφιά του. Μικρότερος σε ηλικία αυτός και πολύ θαλερός κυριαρχεί στο χώρο με το ύψος του και την μεγαλοπρέπειά του. Θυμάμαι τον ανταγωνισμό της Μουριάς με τον Έλατο, όταν τον φύτεψα δίπλα. Κάθε μέρα υπήρχε ένας συνεχής ανταγωνισμός για το ποιο δέντρο θα φθάσει ψηλότερα.

Ποιος είπε πως τα δέντρα δεν έχουν ψυχή και αισθήματα;

Εννοείται πως αργότερα ο Έλατος κέρδισε τη μάχη και η Μουριά παραιτήθηκε, αφού γνώριζε πως ο νόμος της αριστοτελικής εντελέχειας ισχύει απόλυτα. Τίποτα τελικά στη φύση δεν είναι τυχαίο και όλα διακονούν τους ακατάλυτους φυσικούς και  συμπαντικούς νόμους.

Βλέποντας το κενό που άφησε το κόψιμο της Μουριάς και ενθυμούμενος την εξαμελή ομάδα-παρέα της οικογένειάς μου (αδέλφια-σύζυγοι) νιώθω περίεργα στη σκέψη πώς θα νιώθει ο τελευταίος «μόνος» στη γνωστή γωνία της αυλής του σπιτιού μου και άσκεπος, αφού ο ίσκιος της μουριάς δεν θα υπάρχει άλλο.

 «Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα / σήματα οιωνών / φωλιές πνευμάτων / δωρητές σκιάς / αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία / με χίλια λόγια, μ’ έναν παλμό…/ Ιερά μου φαίνονται μόνο  τα δέντρα / τα παντοδύναμα / χωρίς να το δείχνουν / κάθε φορά που τα ρίχνουν σπαράζει ο θεός / κάθε φορά που γκρεμίζονται / η φύση αναρωτιέται “πώς γίνεται / να σωριαστεί ένας Τιτάνας, / μήπως φτάνει η Συντέλεια;”»  (Στρατής Πασχάλης, από το βιβλίο, Κοιτάζοντας Δάση, Μεταίχμιο, 2002).

Δεν θα ήθελα να ήμουν ο τελευταίος αυτής της παρέας. Αλλά και θα ήθελα, όμως,  να ζήσω αυτή τη στιγμή και να περιγράψω τα συναισθήματα και τις σκέψεις αυτής της sui generis μοναξιάς.

Αχ! και να μπορούσα να έφτιαχνα χαρτί από τον κορμό της Μουριάς για να γράψω

Είμαι περίεργος τι θα ένιωθε και τι θα έγραφε η Μουριά, βλέποντας και ακούγοντας κάθε πρωί (και όχι μόνον τότε) όλα αυτά που συζητούσαμε. Πολιτικές αναλύσεις, φιλοσοφικές αναζητήσεις, κοινωνικά σχόλια, γκρίνιες, όνειρα, σχέδια, πειράγματα, οικογενειακές έγνοιες, γέλια…

Τελικά σ’  αυτόν τον κόσμο δεν είμαστε μόνοι μας. Μοναξιές μπορεί να νιώθουμε, μόνοι δεν είμαστε. Άνθρωποι, Ζώα και Δέντρα αποτελούμε μία αδιάσπαστη ενότητα, μία αλυσίδα. Κάθε κρίκος της αλυσίδας είναι διαφορετικός αλλά όλοι μαζί αποτελούν ένα όλον και για να υπάρξει αυτό το όλον προϋποθέτει τη συνεργασία και την  «αλληλεγγύη» όλων.

Η επιστήμη αναζητά τεκμήρια για να θεμελιώσει τις υποψίες της πως και τα δέντρα  όπως και τα ζώα-εκτός βέβαια από τον άνθρωπο- έχουν σκέψη και  αισθήματα.

Πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως τα δέντρα έχουν κομμάτι από τη θεϊκή ουσία και γι αυτό τα λάτρευαν ως θεότητες. Γι αυτό όσοι περιφρονούσαν τα δέντρα ή τα «κακοποιούσαν» αντιμετώπιζαν την ανθρώπινη οργή και τιμωρία αλλά πρωτίστως και την θεϊκή τιμωρία, όπως μάς διδάσκει και ο μύθος του Ερυσίχθονα.

 Γι αυτό δημιουργήθηκαν πολλοί μύθοι και γράφτηκαν πολλά τραγούδια που υμνούν την προσφορά των δέντρων στον άνθρωπο (καρπό, σκιά….), όπως «Η Ιτιά», «Ο Γερο Πλάτανος» κι άλλα.

Ωστόσο δεν «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», αλλά και τα δέντρα.

Αυτό που έζησα κόβοντας το αγαπημένο μου δέντρο ήταν κάτι ξεχωριστό και ένιωσα πολλές ενοχές. Πολλές φορές μία νομοτελειακά αναγκαία πράξη δεν έχει υποχρεωτικά και τη δύναμη να σε από-Ενοχοποιήσει από αυτό που πράττεις.

Με αυτά κι αυτά η γνωστή γωνία του σπιτιού μου θα είναι γυμνή για πολύν καιρό, αν και φρόντισα να αντικαταστήσω με άλλο δέντρο (Φλαμουριά) την απουσία-κοπή της Mουριάς. Ωστόσο χρειάζεται χρόνος για να απλώσει τα κλαδιά της και να μας χαρίσει τον ίσκιο της κάθε πρωί στην ώρα του καφέ.

Όταν ξαναβρεθεί η γνωστή παρέα στη γνωστή γωνία το επόμενο καλοκαιρινό πρωινό, τότε θα νιώσουμε πιο έντονα την απουσία της, όπως και την απουσία κάποιου μέλους της παρέας. Δυστυχώς η ζωή (ανθρώπων και δέντρων) ακολουθεί πάντα κάποιους νόμους και μία πορεία που η ανθρώπινη θέληση δεν μπορεί να  αναστείλει-εμποδίσει, ούτε καν να προβλέψει πολλές φορές.

Γι αυτό είναι φρόνιμο κι αναγκαίο να ακολουθήσουμε τη συμβουλή-προτροπή του  Warren Buffet (αμερικανός επενδυτής).

«Κάποιος κάθεται στη σκιά σήμερα, επειδή κάποιος άλλος φύτεψε ένα δέντρο πολλά χρόνια πριν».

ΠΗΓΗ: Blog, “ΙΔΕΟπολις”, Ηλία Γιαννακόπουλου

Στην αγαπημένη μου

Λάμπει στα μάτια σου κάθε ξημέρωμα

Κι είναι στο χάραμα εκεί

Ώρα για συναρπαγή

Νάχα τη δύναμη, να ’χα το φτέρωμα

Και σαν θεός του έρωτα

Να ’ριχνα βέλη στη γη

Να σε καμάκωνα

Να σε φαρμάκωνα

Να σε μεθούσα με γλυκό κρασί

Να σε κανάκευα

Να σε νανούριζα

Να ’σουν εσύ εγώ κι εγώ εσύ

 

Λάμπουν στα μάτια σου όλοι οι ήλιοι

Σύμπας ο κόσμος εδώ

Μες στης γιορτής το χορό

Νοιώθω στη λάμψη σου, σβηστό καντήλι

Λίγο απ’ το φως σου ζητώ

Να φωτιστώ ή να καώ

Να ’σαι η μέρα μου

Να ’μαι η νύχτα σου

Να ’μαστε ένα εμείς, εμείς οι δυο

Να ’σαι η μούσα μου

Να ’μαι το ποίημά σου

Να ’μαι εγώ εσύ κι εσύ εγώ 

Δημήτρης Τσιγάρας

Νέο βιβλίο για το Βαλτινό - Του Δημητρίου Βασ. Μπούγα

 

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο με τίτλο: ΔΗΜΟΔΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ ΗΘΗ- ΕΘΙΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΒΙΟΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΕΛΑΤΗΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ».

Πρόκειται για ένα βιβλίο με σημαντικά ανέκδοτα στοιχεία για το χωριό μας, που η συγγραφή του έγινε το 1961 από τον αείμνηστο Δημοδιδάσκαλο του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού Δημητρίου Βασ. Μπούγα και εκδόθηκε φέτος το 2024, με την φροντίδα και επιμέλεια της κόρης του, Ελένης Μπούγα, στη μνήμη του πατρός της.

Στο εισαγωγικό του σημείωμα ο συγγραφέας εξηγεί τον λόγος και την αιτία για τον οποίο γράφτηκε αυτό το βιβλίο, καθώς έγινε κατόπιν της προτροπής της Φιλάρχαιου Εταιρείας Τρίκκης. 

Συγκεκριμένα στο εισαγωγικό σημείωμα αναφέρεται:

«Η Φιλάρχαιος Εταιρεία Τρίκκης αποσκοπώντας στην επαναφορά και διατήρηση των ελληνικών ηθών και εθίμων κάθε περιοχής του νομού Τρικάλων κάλεσε σε βοήθειά της όσους μπορούσαν να συνεισφέρουν στο σκοπό της.

Ο δάσκαλος από τη φύση του έργου του είναι από τους ενδεδειγμένους για αυτό το έργο. Είναι πραγματικά επίπονη αλλά επιβεβλημένη η περισυλλογή αυτού του υλικού και κατάταξής του καταλλήλως.

Υπακούοντας και εγώ σε μία τέτοια παράκληση της Φιλάρχαιου Εταιρείας Τρίκκης, προσέφερα τη βοήθεια μου με την πεποίθηση ότι κάτι προσφέρω και εγώ στο έργο αυτής.

Βαλτινό 28 Δεκεμβρίου 1961

Δημήτριος Βασ. Μπούγας

Δημοδιδάσκαλος Βαλτινού»

Στις 260 σελίδες του βιβλίου μπορεί να διαβάσει κανείς για την γενική και ιστορική εξέταση του Βαλτινού και των συνοικισμών του, για θέματα περί Διοίκησης, Εκκλησίες, Εκπαίδευση, Ιστορικά μνημεία, Διάφορα εθνικά και κοινωνικά γεγονότα, Λαογραφία και κοινωνικός βίος, Ήθη και έθιμα στις γιορτές και στα πανηγύρια, η κίνηση στην οικογένεια, Πανηγύρια- διασκεδάσεις-τραγούδια, κ.ά.

Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα δημοτικό τραγούδι από το βιβλίο, που οι στίχοι του αναφέρονται στο Βαλτινό.

«Ο Μάρτης δεν εικοσάρισε» (τάβλας)

Ο μάρτης δεν εικοσάρισε κι ο Απρίλης δεν εμπήκε

Καταραχιάς συντάζονταν που μέσ’ απ’ το Ρωμαίικο

να βγει κατ’ Ασπροπόταμο, κατά το πορτοκόλι,

που ’χει ο μαύρος το νιζάμ’, που ’χει το χασμηλί του.

Δώδεκα μέρες έκανα στο Ριάχοβο από κάτω,

Για να διαβεί ο Κόρακας, ο πρώτος χασμηλής του,

Γιώργος Στουρνάρας πέρασε, μ’ αυτόν τον Βασιλάκη.

Γιώργο μου ρίξε τ’ άρματα, ρίξε και το ντουφέκι,

Και συ κύρ Βασιλάκη μου, κατέβα απ’ τ’ άλογό σου,

Κι έλα να κουβεντιάσουμε να πούμε μια κουβέντα.

Άσπρα γυρεύουν τα παιδιά, φλουριά τα παλληκάρια

και τρία γιλέκα ρούχινα και πέντε πανωφόρια.

Το καλαμάρι άρπαξε, την έρημη την πένα,

να στείλεις στη μανούλα του και στα γλυκά τ’ αδέρφια,

να π’λήσουν τα τσιφλίκια τους, στην έρημη Μεγάρχη.

Το Βαλτινό μην π’λήσουνε γιατί είναι πατρικό μας.

Βασίλη μ’ μάσε το παλτό απάν από το γόνα,

Ήταν η στράτα μακρινή, πέρα κατά Τζουμέρκα.

Τον πήρε το παράπονο και κάθεται και κλαίει.

Εσύ μάνα μ’ στα στρώματα και στα βαθειά γιοργάνια

Και ’γω μάνα μ’ στα ρέματα και στα βαθειά λαγκάδια.

Το δημοτικό αυτό τραγούδι της τάβλας, αναφέρεται στον Βασίλη Σιμή, από την οικογένεια Σιμή που είχε ιδιοκτησία «τσιφλίκια» στο Βαλτινό, απόγονοι της οποίας υπάρχουν και σήμερα. Ονειρεύτηκε ότι έπεσε το τσιουγκάνι (μεγάλος βράχος) και του πλάκωσε το κεφάλι. Το όνειρο αυτό το ερμήνευσε για κάτι κακό. Πράγματι, την επόμενη ημέρα από το όνειρο, τον συνέλαβαν οι κλέφτες για εξαγορά. Ο κλέφτης Καταραχιάς δεν ήθελε να τον «χαλάσουν» (σκοτώσουν), όταν όμως για μια στιγμή πήγε για σωματική του ανάγκη, οι υπόλοιποι τον σκότωσαν. Αμέσως ξεσηκώθηκε, πέταξε τα όπλα του και είπε στον κλέφτη που τον σκότωσε «να παράδες πάρε να φας». Επενέβηκαν και οι Τουρκικές αρχές, για να δώσουν όσα λίτρα ήθελαν οι κλέφτες για να τον σώσουν, όμως δεν τα κατάφεραν. Μετά από αυτό, μεταξύ των κλεφτών έπεσε δυσαρέσκεια, χωρίστηκαν σε ομάδες «μπουλούκια» και αλληλοεξοντώθηκαν.

Ο συγχωριανός Ηλίας Κ. Καραθανάσης υποψήφιος για το επιμελητήριο Τρικάλων

 

Με χαρά ανακοινώνω την υποψηφιότητά μου για το Δ.Σ. του Επιμελητηρίου Τρικάλων, με επικεφαλής τον πρόεδρο Βασίλη Γιαγιάκο, στις επιμελητηριακές εκλογές στις 17 & 18 Νοεμβρίου.

Στόχος μας ένα ισχυρό Επιμελητήριο το οποίο θα είναι δίπλα στον επιχειρηματία, με κοινό στόχο την ανάπτυξη του τόπου μας.

Θα είναι τιμή και χαρά για εμένα η στήριξη σας στις επικείμενες επιμελητηριακές εκλογές.

Καραθανάσης Ηλίας

Υποψήφιος για το Δ.Σ. του Επιμελητηρίου Τρικάλων

Τμήμα Υπηρεσιών

Η Φθινοπωρινή Παναγία

 

Το Φθινόπωρο παρόλο που θεωρείται η πιο μελαγχολική εποχή του χρόνου έχει εντούτοις και τις αισιόδοξες πλευρές, με τις δικές του ομορφιές, που μας τις προσφέρει απλόχερα, κυρίως με τους χρωματισμούς της φύσης. Και είναι τέτοιες και τόσες οι αποχρώσεις που θα τις ζήλευαν και οι καλύτεροι ζωγράφοι!

Τα φθινοπωρινά φύλλα ντύνουν το τοπίο προσθέτοντας σταδιακά εκατοντάδες κίτρινες, πορτοκαλί και κόκκινες πινελιές στο περιβάλλον.

Εκεί που κυριαρχούσε το πράσινο, το καλειδοσκόπιο της φύσης δείχνει τώρα τις καφέ και κοκκινοκίτρινες αποχρώσεις.

Σον τόπο μας, τώρα το φθινόπωρο, μια βόλτα στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού, αποτελεί μεγάλη ευκαιρία για την απόλαυση του χρυσαφένιου τοπίου της φύσης.

Πριν από λίγες μέρες επισκέφθηκα την περιοχή και δεν έχασα την ευκαιρία, έβγαλα πολλές φωτογραφίες. Η φωτογράφηση του χώρου αναδεικνύει αυτή την φθινοπωρινή πανδαισία.

Στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού λοιπόν, το Φθινόπωρο, αφήνεις τη φύση να σου δείξει το δρόμο απολαμβάνοντας τη σιωπή των αιωνόβιων δέντρων.

Στο τοπίο κυριαρχεί η φθίνουσα βλάστηση, οι υψίκορμες βελανιδιές, που μοιάζουν να αγγίζουν τον ουρανό, τα δέντρα με τους μεγάλους κορμούς και τα πολλά κλαδιά που ραίνουν με τα φύλλα τους το πράσινο χρώμα της χλωροφύλλης, το οποίο εξαφανίζεται σιγά - σιγά κάτω από τα φύλλα και αφήνει να αποκαλυφθούν τα φθινοπωρινά χρώματα. Ακόμα τα μυστηριακά μονοπάτια του δάσους, οι εκλάμψεις και τα παιχνιδίσματα του φωτός, η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, το κελάηδισμα των πουλιών… Και στο κέντρο όλων αυτών δεσπόζει το ξωκλήσι της Παναγίας, που κτίστηκε για να δοξάσουν οι άνθρωποι έκθαμβοι το θαύμα της δημιουργίας. Όλα αυτά συνθέτουν ένα παραδεισένιο τοπίο, το οποίο θεωρείται το καλύτερο αγχολυτικό για όσους θέλουν να γίνουν ένα με τη φύση.

Το κόκκινο του ουρανού

 

Το ματωμένο δειλινό του Νοεμβρίου απαθανάτισε η Μαρία - Χριστίνα Βότσιου, κατά την γνωστή και συνήθη αναζήτηση με τον φακό της, στα παιχνιδίσματα του ηλίου με τα σύννεφα τις ώρες των δειλινών στον ουρανό του Βαλτινού.

Συνδυαστικά για το ίδιο θέμα εκφράστηκε και η ποιήτρια Σοφία Στρέζου  με το ποίημά της: «Το κόκκινο του ουρανού σου» το οποίο δανειζόμαστε και παρουσιάζουμε παρακάτω στην ανάρτησή μας.

Το κόκκινο του ουρανού σου

Πώς να συλλέξω
το κόκκινο του ουρανού σου
στις διαπιστεύσεις δειλινών
που μαγεύουν αισθήσεις;

Αναποφάσιστα σύννεφα
ζωγραφίζουν
απροσχημάτιστους τριγμούς
σε αυτοκτονικά ύψη
με αδιευκρίνιστα υστερόγραφα
στα μελλοντικά λεξιδρόμια
ποιητικών καταθέσεων.

Είναι που αγαπώ
το ανέφικτο!
Υποψιάζομαι…
πως σε εμπεριέχει
το κόκκινο μιας ματωμένης δύσης
στο ελάχιστο του ήλιου
που δύει το μαγεμένο μας όνειρο
την ώρα που ταξιδεύει στην ευπρέπεια
όταν όλοι οι άλλοι
κοιμούνται…

Α.Ο. Βαλτινού - Άθλος Καλαμπάκας 1-0 στο ποδόσφαιρο

 

Η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού κέρδισε με σκορ 1-0 επί της ομάδας Άθλος Καλαμπάκας στον αγώνα της Κυριακής 10-11 -2024 στο γήπεδο του Βαλτινού.

Το παιχνίδι ξεκίνησε δυνατά για τον Α.Ο. Βαλτινού που δημιούργησε αρκετές ευκαιρίες για ένα τέρμα το οποίο ήρθε στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου από τον Αχιλλέα Καμέα.
Έτσι η ομάδα του Βαλτινού έχει 3 νίκες σε 3 αγώνες και διατηρείται στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα του πρωταθλήματος.
Οι παίχτες του Α.Ο. Βαλτινού στον αγώνα ήταν: Δ. Σφυρλίδας, Γ. Σφυρλίδας, Περνέζα (Φαρμάκης), Καμέας, Τσιγάρας (Πατσιάς), Παπαλαζάρου (Σταμούλης), Γιώτας, Κοθράς, Ζησόπουλος, Μάμαλης, Αλεξίου.

Η συγκομιδή από τον ελαιώνα του Βαλτινού

 

Το μάζεμα της ελιάς στην Ελλάδα, για την παραγωγή λαδιού, πραγματοποιείται κάθε χρόνο από τον Νοέμβριο έως και τον Ιανουάριο.

Στο Βαλτινό, στον μοναδικό ελαιώνα του χωριού, που βρίσκεται κοντά στο δάσος της Παναγίας, ο Αντώνης Βαγγελός καλλιεργεί έναν ελαιώνα με Κορωνέικη ποικιλία ελαιόδεντρων, που χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή ελαιολάδου, καθώς οι καρποί της αν και μικροί έχουν υψηλή απόδοση σε λάδι.

Χθες την Κυριακή 10-11-2024, ο Αντώνης Βαγγελός πραγματοποίησε, τη συγκομιδή του ελαιόκαρπου καθώς η ωρίμανσή του, που ξεκινάει με την εμφάνιση των πρώτων μωβ κηλίδων πάνω στον πράσινο καρπό της ελιάς, ολοκληρώθηκε.

Το μάζεμα των ελιών είναι μια κουραστική διαδικασία και απαιτεί μια σχετική εμπειρία, αρκετό χρόνο και προσοχή ώστε να αποφευχθούν διάφοροι τραυματισμοί των δέντρων. Η εποχή και οι τεχνικές συγκομιδής είναι μεγάλης σπουδαιότητας και για τη μείωση του πληθυσμού του δάκου.

Με τη βοήθεια λοιπόν των μελών της οικογένειας και με έναν υποτυπώδη εξοπλισμό συλλεκτικό δίχτυ (ελαιόπανο), βέργες πλαστικά χτενάκια, σκάλα, τελάρα κλπ, πραγματοποιήθηκε η συλλογή του ελαιόκαρπου που φέτος ήταν περιορισμένης παραγωγής, αλλά θα εξασφαλίσει τουλάχιστον, το λάδι της χρονιάς.

Και όπως λέει και η παροιμία:

«Όποιος έχει σιτάρι, κρασί και λάδι στο πιθάρι

έχει του κόσμου τα καλά και του θεού τη χάρη».

Φεγγαρόφωτο, τα πίνω μόνος

 Του Λι Τάι Πο

Μια κούπα κρασί, κάτω από τ’ ανθισμένα δέντρα
κανένας φίλος εδώ γύρω. Τα πίνω μόνος.
Υψώνω την κούπα μου, ζητώντας από το φεγγάρι
να γίνουμε τρεις μαζί με τη σκιά μου.
Αλίμονο, το φεγγάρι δεν έχει ιδέα από ποτό
κι η σκιά το μόνο που ξέρει είναι να σέρνεται στο πλάι μου.
Κι όμως με φίλο το φεγγάρι και σκλαβάκι τη σκιά μου
θα τα καταφέρω μια χαρά ως το τέλος της Άνοιξης.
Τραγουδώ και το φεγγάρι σιγοντάρει με τις αχτίνες του
χορεύω κι η σκιά μου τρεκλίζει από κοντά.
Κι όταν μας περνάει το μεθύσι, μοιραζόμαστε χαρές.
Τώρα πάλι μεθυσμένοι, ο καθένας παίρνει το δρόμο του
μακάρι να κρατούσε κι άλλο αυτή η συντροφιά
μακάρι να βρεθούμε στο τέλος όλοι μαζί
εκεί ψηλά, στο Θολό Ποτάμι, το Γαλαξία.