H αρνησιπατρία ως καριέρα

Του Χρήτου Γιανναρά

H αρνησιπατρία έχει «νόημα», όταν έχει «νόημα» και η φιλοπατρία. Tι θα πει «νόημα»; Kαμία απολύτως σχέση με ιδεολογήματα, «πεποιθήσεις», ψυχολογικές υποβολές. Nόημα στη ζωή δίνουν οι στοχεύσεις, τα δημιουργικά κίνητρα, η αδιάκοπη αναμέτρηση με αιτία και σκοπό της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Tελικά το «νόημα» μοιάζει συνώνυμο με την «ποιότητα» της ζωής.

Δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να πεισθεί εμπειρικά (όχι με συλλογιστική αποδεικτική) ο άνθρωπος της καταναλωτικής κοινωνίας ότι η «ποιότητα ζωής» δεν μετριέται με το κατά κεφαλήν εισόδημα, αλλά με την κατά κεφαλήν καλλιέργεια. H «καλλιέργεια», στο σημερινό πολιτισμικό μας «παράδειγμα», είναι μάλλον μια έννοια χρηστική, ατομικής ωφέλειας ή ατομικής ευχαρίστησης. Δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει σαν δίαυλος για την πρόσβαση στο «νόημα» της πατρίδας, σαν συνάρτηση «ποιότητας» της ζωής. Mιλώντας επομένως για «φιλοπατρία» σήμερα, με δεδομένα και παγιωμένα τόσα ελλείμματα σε προσλαμβάνουσες παραστάσεις, είναι σαν να διεκτραγωδούμε μιαν ερωτική αποτυχία σε άνθρωπο παντελώς ανέραστο.

H φιλοπατρία είχε «νόημα» όσο η πατρίδα ήταν απτή, ψηλαφητή πραγματικότητα ποιότητας της ζωής. Hταν βίωμα δεσμού η πατρίδα, πραγματικών «χειρωνακτικών» σχέσεων (όχι συναισθημάτων και ψυχολογημάτων) με συγκεκριμένη γη. Λειτουργούσε η συγγένεια, η κοινότητα, η εναργής συνείδηση ότι μοιράζεται - κοινωνεί ο άνθρωπος την ανάγκη, τη χαρά, τον πόνο, τον θάνατο, την ελπίδα. Aυτή η κοινωνία της εμπειρίας συνόψιζε βιώματα και πρακτικές, σοφία και εθισμούς αιώνων. Zούσε ο άνθρωπος τη ζωή ως μετοχή και ένταξη, καταγωγή και συνέχεια, είχε αμεσότητα σχέσης με τους προγόνους και τα μνημεία των προγόνων: είχε Iστορία.

Τα Τρίκαλα τον περασμένο αιώνα

Δύο φωτογραφίες από την περιοχή των Τρικάλων δημοσιευμένες στο περιοδικό "Ιστορία Εικονογραφημένη" στην ενότητα "Φωτογραφικό ταξίδι στην παλιά Ελλάδα", οι οποίες ανοίγουν ένα παράθυρο στον χρόνο και αποτυπώνουν αδρά ένα μέρος από τα χαρακτηριστικά και τον τρόπο ζωής στα καφενεία της εποχής.

Η πρώτη, έχει λεζάντα "με την κυριακάτικη εφημερίδα στο χέρι... Μετέωρα, Μάρτιος 1960" και είναι μια  φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισσιάδη.

Η δεύτερη, έχει τίτλο "καφενείο των Τρικάλων 1948" (δεν διευκρινίζεται όμως αν είναι στην πόλη η σε κάποιο χωριό).

"Τα γαϊδουράκια" Παλιές εικόνες του χωριού

Πριν την εμφάνιση των αγροτικών μηχανών και των αυτοκινήτων, στο Βαλτινό, οι μεταφορές της γεωργικής παραγωγής και των ίδιων τον ανθρώπων γίνονταν αποκλειστικά και μόνο με τα άλογα, τα μουλάρια και τα γαϊδούρια.

Ήταν πολύ συνηθισμένη η εικόνα να βλέπεις, στους χωμάτινους δρόμους του χωριού, τους οι αγρότες, να πηγαινοέρχονται στις δουλειές τους, πάνω στο γαϊδουράκι.

Ακόμα πιο συνηθισμένη ήταν η φωνή αυτών των συμπαθέστατων ζώων (ογκανισμός - γκάρισμα) που συχνά ακούγονταν και αντηχούσε τα μεσημέρια στο χωριό.

Τα γαϊδουράκια σε σύγκριση με τα άλογα είχαν πολύ μεγάλη αντοχή στην κοπιώδη εργασία, στον καύσωνα, στις ασθένειες, στην πείνα και την δίψα. Ήταν εξαιρετικά λιτοδίαιτα, πολύ υπομονετικά και μακροβιότερα του αλόγου.

Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του χωριού εκτρέφανε στο σπίτι τους και από ένα γαϊδουράκι. Εξοπλίζονταν με την κατάλληλη ιπποσκευή και έτσι πάνω στις πλάτες των υποζυγίων έβαζαν το σαμάρι που θα μοίραζε και θα μετέφερε ομαλά το βάρος και τις δυνάμεις του φορτίου που συχνά ξεπερνούσε τα 100 κιλά.

Κάθε ζώο είχε σαμάρι φτιαγμένο στα μέτρα του, για να εφαρμόζει τέλεια και για να σαμαρωθεί έπρεπε να είχε κλείσει τα 3-4 χρόνια της ηλικίας του. Ένα καλό σαμάρι μπορούσε να κρατήσει πάνω από 15 χρόνια. Συνήθως τα υποζύγια κουβαλούσαν το ίδιο σαμάρι μια ολόκληρη ζωή.

Παίξε Νικόλα μου γλυκά «Mπεράτης»

Με τίτλο «Παίξε Νικόλα μου γλυκά» και λόγια που αναφέρονται στο ταλέντο του αείμνηστου συγχωριανού μας κλαρινίστα Νίκου Καλαμπάκα, ακούμε ένα  διασκευασμένο όμορφο δημοτικό τραγούδι, με τη φωνή του Γιάννη Γκουζιώτη.

Πρόκειται για μια διασκευή του παραδοσιακού δημοτικού τραγουδιού «Μπεράτι», τα λόγια του οποίου επευφημούν τις καλλιτεχνικές ικανότητες του συγχωριανού μας οργανοπαίχτη Νικόλαο Καλαμπάκα.

Παίζουν οι μουσικοί: Καλαμπάκας Νικόλαος (κλαρίνο), Γκουζιώτης Γιάννης (τραγούδι), Βαγγέλης Λάκης (Λαούτο), Γκιουλέκας Σούλης (κιθάρα), Γκουζιώτης Γιώργος (synthy).

Παίξε Νικόλα μου γλυκά

Παίξε Νικόλα μου γλυκά,

για να χορέψουν τα παιδιά,

για να χορέψουν τα παιδιά.

Βρε Καλαμπάκα λεβεντιά!

Όλο τον κόσμο τον γλεντάς

με το κλαρίνο που «κτυπάς»,

με το κλαρίνο που «κτυπάς»

όλο τον κόσμο τον γλεντάς.

Παίξε Νικόλα μου γλυκά,

για να χορέψουν τα παιδιά,

για να χορέψουν τα παιδιά.

Βρε Καλαμπάκα λεβεντιά!

Και στο γάμο θα σε πάρω

σαν παντρέψω τα παιδιά

μωρέ σαν παντρέψω τα παιδιά

Βρε Καλαμπάκα λεβεντιά!

Παίξε Νικόλα μου γλυκά,

για να χορέψουν τα παιδιά,

για να χορέψουν τα παιδιά.

Βρε Καλαμπάκα λεβεντιά!

Ιστορίες τραγουδισμένες "Τα μεσημέρια τα καλοκαιρινά"

Ανθρώπινες ιστορίες, γεγονότα ασήμαντα ή σημαντικά, στιγμές αποτυπωμένες στη μνήμη, που τις εξιστόρησε, τις φωτογράφησε και τις τραγούδησε η μούσα.

 Τα μεσημέρια τα καλοκαιρινά

Ερμηνεία: Θανάσης Γκαϊφύλλιας

Στίχοι: Χριστίνα Ματθαίου
Μουσική: Γιώργος Φραντζολάς

Τα μεσημέρια τα καλοκαιρινά

το φούλι μας ανάνιωνε κάτω στην πρασιά
σιγοτραγούδαγε ο μικρός μου αδερφός
κι οι άσπρες μας λινές πετσέτες χύνονταν στο φως.

Τα μεσημέρια τα καλοκαιρινά
οι θόρυβοι ξεσπούσαν στα παραθύρια τ ανοιχτά
χόρευε η κουρτίνα μας γλυκό σκοπό
κι έκαιγε ο ήλιος της γιαγιάς μας το σγουρό βασιλικό.

Τα μεσημέρια τα καλοκαιρινά
τη μύγα κυνηγούσε απ τη σαλάτα η μαμά
μάζευε στα γρήγορα τα ρούχα τα ξερά
τα κίτρινα τα μανταλάκια παίρνανε φωτιά.

Τα μεσημέρια τα καλοκαιρινά
τρώγαμε όταν γυρνούσε ο μπαμπάς απ τη δουλεία
στήναμε στο τέλος άγριο καβγά
κι ύστερα κοιμόμασταν βαθειά ως τις επτά.

Τώρα τα μεσημέρια τα καλοκαιρινά
τις μνήμες ανιχνεύω εντελώς μηχανικά
νοιώθω τα χέρια μου τόσο αδειανά
και δεν αποκοιμιέμαι στο τραπέζι τώρα πια.

Ο ξυλογλύπτης Κώστας Βότσιος

Με ανανεωμένη την τεχνική του και με ασίγαστο το πάθος του για δημιουργία συναντήσαμε στην φάρμα του, τον ξυλογλύπτη Κώστα Βότσιο να σκαλίζει και να μεταμορφώνει άμορφους ξύλινους όγκους σε έργα τέχνης.

Ο ελεύθερος χρόνος του γεμίζει στο καταφύγιό του με ξύλινες δημιουργίες, μέσα σ΄ ένα περιβάλλον όπου η φύση κυριαρχεί εναρμονιζόμενη με το τοπίο και το φυσικό κάλλος.

Η συλλογή των έργων του είναι εμπλουτισμένη και επηρεασμένη από τη φύση της εργασίας του. Ως εκτροφέας ήμερων και άγριων ζώων, ο Κώστας Βότσιος, δεν θα μπορούσε να μην επηρεαστεί από την εργασία του, γι΄ αυτό άλλωστε τα περισσότερα θέματά του τα εμπνέεται και τα αντλεί από τα ίδια τα ζώα. Παρόλα αυτά όμως, επιχειρεί και φιλοτεχνεί ξυλόγλυπτες αγιογραφίες, προσωπογραφίες, μικροαντικείμενα, μικροέπιπλα, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές, που το ίδιο το σχήμα του ξύλου είναι εκείνο που θα τον εμπνεύσει και θα τον οδηγήσει προς την τελική μορφή που θα πάρει το έργο.  

Οι σκέψεις και τα όνειρά του προσανατολίζονται στην δημιουργία ενός μουσείου μέσα στον χώρο της φάρμας, όπου οι επισκέπτες μαζί με τα άγρια ζώα θα έχουν την δυνατότητα να θαυμάσουν αλλά και να αγοράσουν τα ξυλόγλυπτα έργα του.

Σε μια εποχή που όλα φαίνονται δύσκολα ο ξυλογλύπτης Κώστας Βότσιος, με σύμμαχο το μεράκι του είμαστε σίγουροι, πως θα καταφέρει να εκπληρώσει τα όνειρά του…

Παρακάτω παρουσιάζουμε μερικά από τα έργα του.

Διάκριση για τη συγχωριανή μας Παρασκευή Μπαντόλια.

Το βιβλίο «14 ιστορίες τρικαλινών μαθητών», που περιέχει διηγήματα μαθητών που βραβεύτηκαν στον Α’ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό των εκδόσεων «Λογείον», παρουσιάστηκε την Πέμπτη 4 Ιουλίου, ώρα 8:30 στη Σουίτα art-café.

Οι μαθητές που συμμετείχαν με διηγήματά τους στην έκδοση του βιβλίου  διάβασαν αποσπάσματα από τα κείμενά τους, συζήτησαν για τη λογοτεχνία και απάντησαν σε ερωτήσεις του κοινού.

Μεταξύ των βραβευθέντων ήταν και η συγχωριανή μας Παρασκευή Μπαντόλια.

Ελεωνόρα Ζουγανέλη ΤΡΙΤΗ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ!

Φέτος το καλοκαίρι η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, στην πιο δημιουργική της περίοδο και μετά την πρόσφατη κυκλοφορία του νέου της cd «ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ ΤΩΡΑ» το οποίο έχει ήδη γίνει χρυσό μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα,  ετοιμάζει τη “ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ” για την καλοκαιρινή της περιοδεία.

Με σταθμούς σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, η Ελεωνόρα μας καλεί σε ένα μελωδικό ταξίδι  πέρα από όρια και σύνορα, που μόνο η μαγική φωνή της και η ιδιαίτερη σκηνική της παρουσία μπορούν να μας ταξιδέψουν.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει καινούργια τραγούδια από το νέο album της «ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ ΤΩΡΑ» που κυκλοφόρησε πρόσφατα όπως τα «ΜΟΝΑΧΑ ΕΓΩ» και «ΝΑ ‘ΣΑΙ ΚΑΛΑ» σε μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη και στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, τα «ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ ΤΩΡΑ» και η «Η ΕΠΙΜΟΝΗ ΣΟΥ» σε μουσική και στίχους του Κώστα Λειβαδά,  το «ΒΑΛΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΙΛΙ» σε μουσική Γιάννη Ζουγανέλη και στίχους της Sunny Μπαλτζή,  τραγούδια που έχουν ήδη εντυπωσιάσει και αγαπηθεί πολύ κ.α., τραγούδια από το προσωπικό της ρεπερτόριο αλλά και τραγούδια διασκευασμένα, από την ίδια και το στενό της συνεργάτη Ευριπίδη Ζεμενίδη, πολύ αγαπημένα που θα ενθουσιάσουν και θα αγγίξουν όλους τους φίλους της.

"Ο Μανάβης" με τον Νίκο Καλαμπάκα

Από τους πιο συμπαθητικούς πλανόδιους μικροπωλητές που υπάρχουν μέχρι σήμερα, είναι ο πλανόδιος μανάβης. 
Τότε που με το έμπα της άνοιξης, άνθιζαν οι μπαξέδες και γέμιζαν τα καλάθια του με ντομάτες, αγγούρια, λάχανα, κολοκυθάκια, μελιτζάνες κ.α. έβγαζε το μεροκάματό του περιπλανώμενος από γειτονιά σε γειτονιά διαλαλώντας την πραμάτεια του.

Ο αλησμόνητος συγχωριανός μας, παραδοσιακός οργανοπαίχτης Νίκος Καλαμπάκας μας περιγράφει, με ένα σπάνιο σκωπτικό δημοτικό τραγούδι που φέρει τον τίτλο «ο μανάβης» εικόνες και στιγμές από τα τυχερά αυτού του επαγγέλματος.

Παίζουν οι μουσικοί
Καλαμπάκας Νικόλαος (κλαρίνο και τραγούδι)
Βαγγέλης Λάκης (Λαούτο)
Γκιουλέκας Σούλης (κιθάρα)
Γκουζιώτης Γιώργος (synthy)

Ο μανάβης!!!

Ο μανάβης μας περνά -τριαλαλά  τριαλαλά!

μέσα από τη γειτονιά -τριαλαλά  τριαλαλά!

έχει λάχανα ντομάτες -τριαλαλά  τριαλαλά!

ελάτε εσείς βρε μαυρομάτες -τριαλαλά  τριαλαλά!

Ο μανάβης!!!

Και φωνάζει και χουιάζει -τριαλαλά  τριαλαλά!

και καμιά δεν τον κοιτάζει -τριαλαλά  τριαλαλά!

Ο μανάβης!!!

Αγγουράκια πιπεριές -τριαλαλά  τριαλαλά!

έχω εγώ για τις ξανθές -τριαλαλά  τριαλαλά!

Ο μανάβης!!!

Πάει στην άλλη γειτονιά -τριαλαλά  τριαλαλά!

να πουλήσει λάχανα -τριαλαλά  τριαλαλά!

λάχανα και πιπεριές -τριαλαλά  τριαλαλά!

για τις όμορφες κυρές -τριαλαλά  τριαλαλά!

Ο μανάβης!!!

-Κυρ Μανάβη,

του φωνάζει μια κυρά, -τριαλαλά  τριαλαλά!

μου φέρνεις σε παρακαλώ δυο αγγουράκια

στον δικό μου τον οντά. -τριαλαλά  τριαλαλά!

Ο μανάβης!!!

-Μα κυρά μου είναι στραβά -τριαλαλά  τριαλαλά!

-Δεν πειράζει όμορφα είναι κι αυτά -τριαλαλά  τριαλαλά!

Κι ο μανάβης τραγουδά, τραγουδά, τραγουδά.

Ο μανάβης!!!

Μαναβάκο μου μικρέ -τριαλαλά  τριαλαλά!

να σου ψήσω έναν καφέ -τριαλαλά  τριαλαλά!

και να πέσουμε μαζί -τριαλαλά  τριαλαλά!

στο δικό μου καναπέ -τριαλαλά  τριαλαλά!

Ο μανάβης!!!

Δεν πουλάω τίποτα, τίποτα

Είναι όλα πουλημένα, πουλημένα, πουλημένα,

είναι όλα πουλημένα κι ο μπαμπάς έχει για μένα.

Ο μανάβης!!!

Θα ξανάρθω βρε κυρά Πω! Πω! Πω!

στο δικόσου τον οντά Πω! Πω! Πω!

Να ξανάρθεις… Βρε παιδιά, τι καλά! τι καλά!

στον δικό μου τον οντά, τι καλά! τι καλά!

Θα μας πάρει το πρωί αγκαλιά, αγκαλιά

Ο μανάβης!!!

Διακρίσεις μαθητών του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων σε Λογοτεχνικό διαγωνισμό

Μια ακόμη σημαντική διάκριση πέτυχαν μαθητές του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων, αυτή τη φορά στον τομέα της Λογοτεχνίας. Στον Α΄ Λογοτεχνικό διαγωνισμό που διοργανώθηκε κατά το σχολικό έτος 2012 -2013 από τις εκδόσεις «Λογείον» του Δρ Ιωάννη Πλεξίδα, διακρίθηκαν πέντε μαθητές, μεταξύ αυτών και η συγχωριανή μας Παρασκευή Μπαντόλια του Παναγιώτη. Οι διακριθέντες είναι: o Θωμάς Τσιχτής (Β΄ Λυκείου), η Χαρίκλεια Τσιγαρίδα (Γ΄ Γυμνασίου), η Χριστίνα Λιάκου (Β΄ Λυκείου),  η Σταματία Τσιάκαλου (Α΄ Γυμνασίου) και η  Παρασκευή Μπαντόλια (Α΄ Γυμνασίου). Ο διαγωνισμός αφορούσε τη συγγραφή διηγήματος και απευθυνόταν σε μαθητές των σχολείων του νομού Τρικάλων. Τα δεκατέσσερα διηγήματα που βραβεύτηκαν θα κυκλοφορήσουν σε βιβλίο από τις εκδόσεις «Λογείον».

Την ευθύνη του διαγωνισμού για το Μουσικό Σχολείο είχαν οι φιλόλογοι Αγαθοκλής Αζέλης και Γεωργία Κολοβελώνη.

Φθηνότερο ρεύμα: Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για την διαδικασία ένταξης στο Μητρώο Ευάλωτων Πελατών

Τα κριτήρια, τις προϋποθέσεις αλλά και τη διαδικασία προκειμένου να ενταχθεί ένας καταναλωτής ηλεκτρικής ενέργειας στην κατηγορία των Ευάλωτων Πελατών, ορίζει σχετική υπουργική απόφαση. Στην κατηγορία εντάσσονται απευθείας όσοι έχουν ήδη ενταχθεί στο Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο, ενώ περιθώριο έως στις 15 Ιουλίου έχουν οι ενδιαφερόμενοι που θα υποβάλλουν αιτήσεις για πρώτη εφαρμογή. 

Οι αιτήσεις για ένταξη στο Μητρώο Ευάλωτων Πελατών υποβάλλονται ηλεκτρονικά, απευθείας ή μέσω των προμηθευτών, στην ιστοσελίδα του ΔΕΔΔΗΕ. Οι αιτήσεις θα πρέπει να υποβάλλονται από την 1η Οκτωβρίου έως τη 15η Δεκεμβρίου κάθε έτους για ένταξη που θα πραγματοποιηθεί την 1η Ιανουαρίου του επόμενου ημερολογιακού έτους.

Για την πρώτη εφαρμογή οι αιτήσεις υποβάλλονται έως τις 15.07.2013, ενώ πελάτες, οι οποίοι έχουν ήδη ενταχθεί στο Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο, εντάσσονται αυτόματα στο Μητρώο Ευάλωτων Πελατών χωρίς να απαιτείται υποβολή σχετικής αιτήσεως εκ μέρους τους.

Αναλυτικά, οι κατηγορίες, τα κριτήρια και η διαδικασία ένταξης στο μητρώο των Ευάλωτων Πελατών σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση, είναι:

—Έννοια Ευάλωτων Πελατών

1. Ως Ευάλωτοι Πελάτες εννοούνται οι Οικιακοί Πελάτες ηλεκτρικής ενέργειας, κατά την έννοια της περίπτωσης (ιζ) της παραγράφου 2 του άρθρου 1 του ν. 4001/2011 (εφεξής καλούμενοι «Πελάτες»), και αποκλειστικά σε σχέση με την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας που αφορά σε κάλυψη αναγκών της κύριας κατοικίας τους, εφ’ όσον εντάσσονται σε μία από τις κάτωθι κατηγορίες και εφ’ όσον η συνολική τετραμηνιαία κατανάλωσή τους δεν υπερβαίνει τα όρια κατανάλωσης που προβλέπονται για την αντίστοιχη κατηγορία.

Το Δημοτικό Σχολείο Δενδροχωρίου (Παπαράτζας) Τρικάλων.

Το Δημοτικό Σχολείο Δενδροχωρίου ιδρύθηκε το 1896. Μέχρι το 1925 το χωριό χρησιμοποιούσε ως σχολείο το «Κουτσέκι», ένα διώροφο πλίθινο κτίριο.

Μετά την δήμευση των περιουσιών του Ευαγγέλου και Κωνσταντίνου Ζάππα έγινε σχολείο, το «Ζάππειο», αφού έριξαν τον επάνω όροφο και κράτησαν το ισόγειο.

Το σχολείο αποτελούνταν από δύο αίθουσες  και γραφείο, το πάτωμα ήταν ξύλινο και είχε υπόγειο, όπου φυλάσσονταν τα ξύλα για το χειμώνα.

Με αυτή τη μορφή εξυπηρετούσε τις σχολικές ανάγκες του χωριού μέχρι το 1970, που άρχισε η λειτουργία του νέου διδακτηρίου, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν στις 17-09-1970.

Όταν όμως το σχολείο προάχθηκε σε 3/θέσιο και ιδρύθηκε και νηπιαγωγείο, παρέστη ανάγκη νέων αιθουσών.

Για το σκοπό αυτό το «Ζάππειο» ανακαινίστηκε εκ νέου και διαμορφώθηκε το 1980 για να καλύψει τις υπάρχουσες ανάγκες. Από το 1987 φιλοξενεί και τους μαθητές του δημοτικού σχολείου Ματσουκέικων.

Το 2006 έγινε 4/θέσιο. Μέχρι το 2007 συστεγαζόταν στο ίδιο κτήριο το Νηπιαγωγείο Δενδροχωρίου. Το σχολικό έτος 1940-1941 είχε 107 μαθητές ενώ το 2008-2009 είχε 41 μαθητές.

Το Δενδροχώρι έχει υψόμετρο 120 μέτρα, επιφάνεια 7628 τ.μ., συνορεύει με το Βαλτινό και απέχει από τα Τρίκαλα 15 χλμ. 

Η Κοινότητα Δενδροχωρίου προήλθε από τον τέως δήμο Πιαλίων.

Με το Β.Δ. 29-12-1912, ΦΕΚ Α261/1912 αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα Παπαράντζης στην οποία υπάγονταν οι συνοικισμοί Εξάλοφος (Κωσταρελαίϊκα) και Ματσουκέϊκα.

Η λέξη «Παπαράντζα» είναι Σλαβική και σημαίνει δασός με έλος. Αιτία της ονομασίας του χωριού ήταν η ύπαρξη πυκνού δάσους στη περιοχή, το οποίο ήταν πνιγμένο στο νερό τον περισσότερο καιρό.

Το 1928 έγινε η μετονομασία του από «Παπαράντζα» σε «Δενδροχώρι» το οποίο συνιστούσε κοινότητα, μαζί με τους συνοικισμούς «Εξάλοφος» (Κωσταρελαίϊκα) και «Ματσουκέικα».

Σήμερα αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα της περιφερειακής ενότητας Καλλιδένδρου, του Δήμου Τρικκαίων, με πληθυσμό 842 κατοίκους.

Εκπληκτικά πορτραίτα διάσημων καλλιτεχνών σχεδιασμένα με μολύβι

Τι χρειάζεται ώστε να ζωγραφίσεις τόσο καλά πορτραίτα;

Χαρτί τύπου “Fabriano”, μολύβια 2B και 8B, ανοιχτόχρωμα παστέλ.... αλλά πάνω απ΄ όλα, χρειάζεται πολύ ταλέντο, το οποίο για να αναπτυχθεί χρειάζεται πολλή προσπάθεια και δουλειά.

Φυσικά, ο Πολωνός καλλιτέχνης Krzysztof Lukasiewicz που δημιουργεί μοναδικά πορτρέτα διασημοτήτων σίγουρα το έχει αναπτύξει αναμφίβολα πολύ καλά! 

Παρακάτω παρουσιάζονται μερικά από τα πορτρέτα  του...

Οι μοιραίοι

Από τους μεγάλους αρχαίους Έλληνες τραγωδούς

Στους ολίγιστους νεοέλληνες κωμωδούς!

Ράβε ξήλωνε - ράβε ξήλωνε

δουλειά να μη τους λείπει

εξουσιολάγνοι φαύλοι

διέλυσαν το σπίτι…

"Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά..."

Γκραβούρες Καθεδρικών Ναών

Καθεδρικοί Ναοί, αρχιτεκτονικά μνημεία, κατοικίες των θεών, έδρες των αρχιεπισκόπων και χώροι συνάθροισης των πιστών.

Μια συλλογή από γκραβούρες των εντυπωσιακότερων και σημαντικότερων καθεδρικών ναών της Γερμανίας.

Οι Καθεδρικοί Ναοί, αποτέλεσαν και αποτελούν χώροι στέψης Βασιλέων και Βασιλισσών, καθώς και μεγάλα κέντρα έλξης προσκυνητών από όλο τον κόσμο. Οι πιστοί συγκεντρώνονται στο εσωτερικό τους και με ευλάβεια και σεβασμό τελούν την άσκηση της λατρείας τους.

Βρίσκονται σε δεσπόζουσες θέσεις, σε πρωτεύουσες πόλεων και αποτελούν τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά μνημεία τους.

Οι περισσότεροι περιέχουν πλούσιες συλλογές κειμηλίων και λειτουργούν και σαν μουσεία.

Ο Ντομ ή Καθεδρικός Ναός της Κολωνίας, είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο φημισμένα οικοδομήματα γοτθικού ρυθμού παγκοσμίως. Είναι ρωμαιοκαθολικός ναός με άγιο προστάτη τον Απόστολο Πέτρο.

Ο καθεδρικός ναός της Ουλμ στην νότια Γερμανία, με ύψος 161,5 μ., είναι ο ψηλότερος ναός του κόσμου. Στο εσωτερικό του ναού, και συγκεκριμένα μέσα στην κόγχη του ιερού, υπάρχουν ξύλινα αγαλματίδια των δέκα Σιβυλλών καθώς και ένα αγαλματίδιο του Πυθαγόρα.

Τα χιλιάρικα

Μια αναμόχλευση της μνήμης στην εποχή της δραχμής με την παρουσίαση χαρτονομισμάτων των χιλίων δραχμών.

Τα ελληνικά χαρτονομίσματα των χιλίων δραχμών, τα χιλιάρικα, που μαζί με το εθνικό μας νόμισμα θυσιάστηκαν για χάρη του Ευρώ. Του «ευρώ», που δημιούργησε την κρίση και μας έκανε να αναθεωρήσουμε την σιγουριά του και τα επιτεύγματά του…

Αξιόγραφα, γραμμάτια ή υποσχετικές που έφεραν επάνω τους αναγραφόμενη την ονομαστική τους αξία. Εκδόθηκαν από πιστωτικά ιδρύματα – τράπεζες και χρησιμοποιήθηκαν στις συναλλαγές ως χρήμα αξίας χιλίων δραχμών.

Το χιλιάρικο της μεταπολεμικής περιόδου. Κυκλοφόρησε από την Τράπεζα της Ελλάδος το 1950. Από το ψηφιδωτό της Πομπηίας, έργο του Απελλή , απεικονίζει την μάχη της Ισσού. Αποσύρθηκε από την κυκλοφορία στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Η ποιότητα κατασκευής του χαρτονομίσματος για την εποχή του, ήταν εξαιρετικά πρωτοποριακή. Το καλύτερο ίσως ελληνικό χαρτονόμισμα, που κυκλοφόρησε η Τράπεζα της Ελλάδος.

Ζωγραφίζοντας την Αθήνα σε 2 λεπτά!

Ένας φοιτητής της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας ζωγραφίζει με το πενάκι του την Αθήνα καταγράφοντας τη διαδικασία σε video. Ο Παντελής Τρομπούκης είναι ο καλλιτέχνης που είχε την ιδέα για το Athensketch και όπως λέει o ίδιος:
«Αποφάσισα να απομονώσω ένα τμήμα της Αθήνας και να πειραματιστώ πάνω του. Αφορμή ήταν και μια άσκηση της σχολής, και εδώ θέλω να επισημάνω τα σημαντικά ερεθίσματα που μας δίνει η σχολή Καλών Τεχνών για ένα βήμα παραπάνω στους τρόπους έκφρασής μας. Για το τελικό αποτέλεσμα της προοπτικής πρόσθεσα και κάποιες δικές μου εικόνες από τις γωνίες της Αθήνας.»

Πηγή: http://web-parrot.blogspot.gr

Η παλιά Αθήνα μέσα από καρτ ποστάλ!

Οι παλιές φωτογραφίες της Αθήνας πάντα προκαλούν συγκίνηση για όσα έχουν αλλάξει γύρω μας, γι΄αυτά που έφυγαν και δεν πρόκειται να ξανάρθουν. Εικόνες από μια πόλη που αγαπάμε οι περισσότεροι με τα καλά και τα άσχημά της, που πάντα θα έχουμε στην καρδιά μας και πάντα θα ζούμε νοερά μέσα σε αυτήν όλα αυτά που λησμονούμε. Ιστορικά κτήρια, γνωστοί και άγνωστοι δρόμοι, μνημεία αθάνατα στο χρόνο και γωνιές που άλλαξαν δραματικά. 

Προάστια και συνοικίες που δεν θυμίζουν πια σε τίποτα το παρελθόν τους, που τροποποιήθηκαν εξαιτίας της ανάπτυξης, οικιστικής και τεχνολογικής. Η γοητεία πάντως παραμένει και αυτήν αναζητούμε μέσα από τη βόλτα μας αυτή στην παλιά Αθήνα…

Όταν ήρθε για πρώτη φορά τηλεόραση στο Βαλτινό

Τότε όλα ήταν καλά και ωραία. Υπήρχε νιότη, χρώμα παντού και λουλούδια.

Εμείς τα παιδιά μαθαίναμε τους μήνες από το κάρπισμα των δένδρων.

Στις αλάνες του χωριού που στις άκρες τους φύτρωναν τσουκνίδες και βούζια παίζαμε μπάλα, κρυφτό, κυνηγητό, αλλά και καραγκιόζη.

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν η δεύτερη χρονιά που ξαναπαίζαμε καραγκιόζη.

Είχαμε μάθει απ΄ έξω όλη τη διαδικασία, από τους πλανόδιους καραγκιοζοπαίχτες, που κατά καιρούς περνούσαν από το χωριό κι έδιναν παραστάσεις.

Σκαρώναμε λοιπόν, κι εμείς τις δικές μας χάρτινες φιγούρες, φτιάχναμε με ξύλα, βούζια και νάιλον σακούλες τον μπερντέ μας, βρίσκαμε και δυο κεριά για το φωτισμό και με λίγη πρόβα ήταν όλα έτοιμα για την παράσταση.

Εγώ, πιο τολμηρός και πιο παθιασμένος για τέτοιου είδους πράγματα είχα αναλάβει να ενσαρκώνω τις άψυχες φιγούρες, μιμούμενος όσο μπορούσα τις διάφορες φωνές των ηρώων πίσω από τον μπερντέ.

Ο Παγουτάς είχε αναλάβει μαζί με τον Πράτα να κάνουν τους τελάληδες στις γειτονιές του χωριού. Είχαν κατασκευάσει τις αυτοσχέδιες «μοτοσικλέτες τους» με ξύλινες βέργες, πάνω στις οποίες δένανε από ένα συρμάτινο ημικύκλιο και το στολίζανε με διάφορα λουλούδια. Έκαναν πως τις καβαλίκευαν και μιμούμενοι με το στόμα τον ήχο της μοτοσικλέτας, έκαναν, πως γκάζωναν και ξαμολιούνταν ξυπόλυτοι στους χωματένιους δρόμους του χωριού, φωνάζοντας:

«Απόψε στο χωριό θα δείτε τον Καραγκιόζη, Ο Μέγαλέξανδρος και το καταραμένο φίδιιι…».

Πολλές φορές χάζευα βλέποντας τον Πράτα να χώνεται σε κάτι λακκούβες του δρόμου γεμάτες κουρνιαχτό και να κάνει δήθεν πως βουλιάζει. Έβαζε τότε όπισθεν, μαρσάριζε, σπινιάριζε, ξαναμαρσάριζε και μέσα σ΄ αυτό το παιχνίδι της φαντασίας δεν καταλάβαινε ούτε ο ίδιος, πως από μοτοσικλέτα κατέληγε να οδηγεί τρακτέρ μέσα σε δύσβατα και επικίνδυνα χώματα.

Στο τέλος ήταν από πάνω μέχρι κάτω γεμάτος κουρνιαχτό.

Έτσι λοιπόν, το σούρουπο, αφού η γειτονιά μάθαινε για την παράστασή μας, αρχίζαμε και παίζαμε τις διάφορες ιστορίες του καραγκιόζη, στους λιγοστούς μας θεατές, που συνήθως αποτελούνταν από γυναίκες και παιδιά.

Με τις συνηθισμένες ατάκες του Καραγκιόζη , του Χατζατζάρη, του Μπαρμπαγιώργου, του Νιόνιου, του Σταύρακα… σκορπίζαμε σε όλους το γέλιο και το αθώο παιδικό μας παιχνίδι γίνονταν βίωμα στις φτωχικές γειτονιές του χωριού.

Ώσπου, μια μέρα εκεί που ετοιμαζόμασταν πάλι για κάποια παράσταση, έρχεται ο Παγουτάς τρέχοντας «με τη μοτοσικλέτα του» και μου λέει:

Μήτσο, παράτα τα κι έλα να πάμε στο μαγαζί του Βαγγέλη Βότσιου, έφερε τηλεόραση και θα βλέπουμε τσάμπα «σινεμά».

Ανυποψίαστοι και βέβαια ανήμποροι να αντισταθούμε στην εισβολή της εξέλιξης, τα παρατήσαμε γεμάτοι περιέργεια και πήγαμε να δούμε περί τίνος πρόκειται.

Είχε έρθει η πρώτη τηλεόραση στο χωριό!!!

Από τότε δεν ξαναπαίξαμε ποτέ πια καραγκιόζη και κάθε βράδυ μαζευόμασταν όλοι στο μαγαζί και παρακολουθούσαμε τηλεόραση!!!

«Aντίπαλες» ιδεολογίες, ίδια πολιτική

Tου Χρηστου Γιανναρα

Τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, οσοδήποτε συναρπαστικά ή και ιλιγγιώδη, αλλάζουν τις συνθήκες του βίου, τρόπους, συνήθειες, πρακτικές του βίου. Δεν αλλάζουν τη φύση του ανθρώπου. H φύση μένει πάντα φθαρτή και θνητή, πάντα ίδιες οι ενστικτώδεις ενορμήσεις που αντιπαλεύουν τη φθαρτότητα και τη θνητότητα – ορμή της αυτοσυντήρησης, ορμή της κυριαρχίας, ορμή της ηδονής. Πάντα ανοιχτή και η δυνατότητα αντίστασης στη νομοτέλεια των ενστίκτων (όχι ίδια σε όλους, αλλά σε όλους δοσμένη): Δυνατότητα σχετικής ελευθερίας από τις φυσικές αναγκαιότητες, ενεργητικής ετερότητας από τη φυσική ομοείδεια – ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου η ελευθερία, «το κυρίως ανθρώπινον» γνώρισμα.

Oι κάποτε Eλληνες γέννησαν την «πόλιν», την «πολιτικήν τέχνην», γιατί είχαν κοινή και κοινωνούμενη την ανάγκη για προτεραιότητα της ελευθερίας: H ελευθερία πραγματώνεται στη σχέση όχι στη χρήση, η χρήση υπηρετεί το ένστικτο, την υποταγή στην ανάγκη, στη νομοτέλεια της φύσης. Tο άθλημα της σχέσης παράγει την «πόλιν», την ελευθερία από την αναγκαιότητα, τον «πολιτισμό».

Το τεστ Παπανικολάου δεν είναι γυναικολογική εξέταση

Του Αθανασίου Μπαρτζιώκα

Μαιευτήρας – Χειρουργός Γυναικολόγος

Μετά λύπης μου διαπιστώνω τα τελευταία χρόνια πως οι περισσότερες εκ των γυναικών που πραγματοποιούν ΤΕΣΤ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ σε προγράμματα μαζικού ελέγχου (μονάδες του ΕΟΠΥΥ, κινητές μονάδες σε πλατείες χωριών ή σε αγροτικά ιατρεία και σε αυτοκινούμενες μονάδες – τροχόσπιτα), θεωρούν πως έχουν ολοκληρώσει πλήρως τον γυναικολογικό τους έλεγχο. Έτσι για πολλά χρόνια δεν επισκέπτονται τον γυναικολόγο τους, με αποτέλεσμα σοβαρά προβλήματα να διαφεύγουν της προσοχής τους. Με αφορμή αυτή τη διαπίστωση θα ήθελα ενημερωτικά να αναφέρω τα εξής.

Είναι αλήθεια πως μαζικά προγράμματα screening με ΤΕΣΤ ΠΑΠ σε διάφορες χώρες του κόσμου που πραγματοποιήθηκαν στο παρελθόν ελάττωσαν την εμφάνιση του καρκίνου του τραχήλου, γιατί αυτός ανιχνεύονταν σε προ-καρκινικά στάδια. Όμως:

1). Το ΤΕΣΤ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ είναι μια εξέταση που σχετίζεται μόνο με τις παθήσεις του τραχήλου της μήτρας και όχι με ολόκληρο το γεννητικό σύστημα της γυναίκας. Στα προγράμματα μαζικού ελέγχου συνήθως οι γυναίκες δεν έρχονται σε επαφή και επικοινωνία με ειδικό γυναικολόγο και δεν τους δίνεται η δυνατότητα να συζητήσουν τυχόν απορίες ή να αναφέρουν συμπτώματα που μπορεί να είναι ιδιαιτέρως σημαντικά για την υγεία τους.

2). Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, αν και εμφανίζεται σε μικρότερες ηλικίες 35 – 50 ετών, είναι ο τρίτος σε σειρά γυναικολογικός καρκίνος ακολουθώντας τον καρκίνο του ενδομητρίου και των ωοθηκών και μακράν σε συχνότητα εμφάνισης από τον καρκίνο του μαστού που είναι και ο πιο συχνός στο γυναικείο πληθυσμό.

3).Το ΤΕΣΤ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ακόμη και στα εμπειρότερα χέρια, έχει ευαισθησία περίπου 50% - 60%.Αυτό σημαίνει ότι 40 στα 100 ΤΕΣΤ θα έχουν παθολογικά κύτταρα τα οποία για πολλούς λόγους δεν θα γίνουν ορατά. Για το λόγο αυτό πρέπει οι γυναίκες να υποβάλλονται κάθε χρόνο σε αυτή την εξέταση προκειμένου η ευαισθησία της να ξεπερνά το 99 %. Σε μερικές ειδικά περιπτώσεις(γυναίκες στην εμμηνόπαυση) το υλικό που λαμβάνεται δεν είναι επαρκές και πρέπει το ΤΕΣΤ ΠΑΠ να επαναλαμβάνεται σε 2 – 4 μήνες.

Φωτογραφίες του Αρραβώνα

Άλλη μια σειρά επιχρωματισμένων φωτογραφιών, που αποτελούν μια συλλογή εικόνων από αρραβωνιασμένα ζευγάρια του Βαλτινού στη δεκαετία του 1960.

Παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, όμορφα πορτραίτα αρραβωνιασμένων ζευγαριών από το Βαλτινό που επιχρωματίστηκαν στις «Γραφικές Τέχνες» Δ. Τσιγάρα

και αναδείχθηκαν σε μια άλλη εικαστική άποψη.

Κομψοί και όμορφοι νέοι και νέες, στήθηκαν μπροστά στο φακό, απαθανατίζοντας την ευτυχισμένη στιγμή της ζωής τους, του αρραβώνα που είναι ο προθάλαμος του γάμου.

Τότε που οι νέοι συνήθως γνωρίζονταν με τον αρραβώνα, παντρεύονταν και ζούσαν για μια ολόκληρη ζωή μαζί.

Τότε που ο αρραβώνας είχε σκοπό την πνευματική γνωριμία του ζευγαριού.

Τότε που γίνονταν τα προικοσύμφωνα, δηλαδή καθοριζόταν η προίκα που θα έπαιρνε ο γαμπρός από τη νύφη. Αφού συμφωνούσαν σε όλα και έδιναν υπόσχεση αρραβώνα καθόριζαν έπειτα την ημερομηνία του γάμου.

Τότε που η πεθερά στόλιζε τη νύφη στον αρραβώνα, της έπαιρνε φουστάνι, παπούτσια, κάλτσες και όταν θα παντρευόταν η νύφη όλα αυτά τα δώρα της πεθεράς τα έστηνε στην προίκα της.

Τότε που ο παπάς της ενορίας την ώρα του αρραβώνα διάβαζε την ευχή στο σπίτι, σταύρωνε τα δαχτυλίδια τα οποία ήταν δεμένα με κόκκινη κορδέλα σε άσπρο μαντίλι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Έπειτα τα περνούσε στους αρραβωνιασμένους και μετά ο κουμπάρος τα άλλαζε. Πολλοί φτωχοί άνθρωποι αυτά τα δαχτυλίδια τα δανείζονταν τις περισσότερες φορές από την εκκλησία την ώρα του μυστηρίου και μετά τα επέστρεφαν.

Τότε που η ζωή, παρά τη φτώχεια, είχε τις δικές της ομορφιές, οι οποίες καθρεφτίζονται, στις φωτογραφίες, στα ευτυχισμένα πρόσωπα των αρραβωνιασμένων ζευγαριών…