Μια βόλτα με τον άνθρωπό σου, στην πόλη των Τρικάλων

 Του Δημήτρη Τσιγάρα

Η πόλη των Τρικάλων έχει μία ιδιαίτερη μαγεία όταν την εξερευνάς με τον άνθρωπο που αγαπάς. Κάθε γωνιά της, κάθε δρόμος της, κάθε σημείο αποκτά έναν νέο χαρακτήρα. Η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική, πιο ζεστή, και η κάθε στιγμή φαίνεται να είναι πολύ πιο ευχάριστη, ειδικά όταν τη μοιράζεσαι με κάποιον που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς λόγο.

Η πόλη των Τρικάλων έχει την ικανότητα να εκπλήσσει, να προκαλεί και να θυμίζει ότι, όσο κι αν τη θεωρείς γνώριμη, πάντα κρύβει νέα μυστικά. Και αυτό είναι που την κάνει αληθινά ξεχωριστή.

Μια βόλτα στην πόλη, με το άνθρωπο που αγαπάς, είναι κάτι παραπάνω από απλώς μια καθημερινή δραστηριότητα - είναι μια εμπειρία γεμάτη από συναισθήματα και στιγμές που μένουν ανεξίτηλες.

Αυτή η βόλτα δεν χρειάζεται να έχει κάποιο συγκεκριμένο προορισμό.  Κάθε δρόμος, κάθε στενό, κάθε πλατεία μπορεί να αποτελέσει το ιδανικό σημείο για μια μικρή στάση. Η πόλη είναι γεμάτη από σύγχρονα στοιχεία, αλλά και από αναμνήσεις του παρελθόντος που θυμίζουν πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η παράδοση στον αστικό ιστό.

Μια στάση σε ένα καφέ, δίνει τη δυνατότητα για την απόλαυση του καφέ της προτίμησης και την απόλαυση της ήρεμης στιγμής. Η συζήτηση θα κυλίσει φυσικά, είτε για τις καθημερινές ανησυχίες, είτε για τα όνειρα και τις επιθυμίες που γίνονται για το μέλλον.

Αν η βόλτα συνεχιστεί το απόγευμα, την ώρα που ο ήλιος αρχίζει να πέφτει και οι τελευταίες ακτίνες του φωτίζουν τους δρόμους, το σκηνικό γίνεται ειδυλλιακό. Η πόλη φαίνεται πιο ήσυχη, οι άνθρωποι λιγότερο βιαστικοί και το χαμηλό φως του σούρουπου δημιουργεί μία ατμόσφαιρα ρομαντισμού. Κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου, η βόλτα γίνεται αργά απολαμβάνοντας την ηρεμία και την αίσθηση ότι ο χρόνος σταματάει για λίγο.

Η νύχτα πέφτει σιγά-σιγά και η πόλη μεταμορφώνεται. Τα φώτα των δρόμων, οι φωνές των ανθρώπων και η μουσική που έρχεται από τα μπαρ και τα καφέ, δημιουργούν ένα ιδιαίτερο ατμοσφαιρικό ταξίδι. Σ’ ένα ήσυχο σημείο, σε ένα παγκάκι, δίπλα στο ποτάμι, απολαμβάνεις το ταξίδι με τα φώτα της πόλης που ανακλώνται στο νερό. Τα χέρια είναι πάντα ενωμένα, και κάθε στιγμή μαζί με τον άνθρωπό σου είναι μοναδική. Η ησυχία επιτρέπει την απόλαυση της παρουσίας του άλλου, χωρίς να χρειάζεται να πεις κάτι. Είναι αυτές οι στιγμές που η σιωπή μιλάει πιο δυνατά από τις λέξεις.

Μια βόλτα λοιπόν, με τον άνθρωπό σου στην πόλη, είναι μια ευκαιρία για να γνωρίσεις τον πολιτισμό της, να δεις τα αξιοθέατά της, να εξερευνήσεις τα μέρη της και να δημιουργήσεις αναμνήσεις, έτσι ώστε να έρθεις πιο κοντά και να ζήσεις τις στιγμές. Η πόλη μπορεί να είναι γεμάτη από ήχους και κίνηση, αλλά όταν την περπατάς πλάι-πλάι με κάποιον που αγαπάς, κάθε γωνιά της αποκτά άλλη αξία. Κάθε βήμα γίνεται πιο όμορφο, και κάθε στιγμή αλησμόνητη!

Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό (Ν. 2)

 Το 1998 ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού εξέδωσε ένα 14σέλιδο Ημερολόγιο τοίχου, με 12 τοπικές - εμβληματικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Για κάθε φωτογραφία από αυτές γράφτηκε κι ένα σχετικό κείμενο από τον Δημήτρη Τσιγάρα.

Σήμερα δημοσιεύουμε το δεύτερο ενθύμημα του χωριού μας, για να θυμούνται οι παλιοί και να γνωρίζουν οι νεότεροι.

2) Ο γάμος «τα δώρα του γαμπρού»

Ο γάμος στο Βαλτινό ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα του χωριού. Γι' αυτό καταβάλλονταν κάθε προσπάθεια ώστε η τελετή να γίνεται σε ατμόσφαιρα χαράς και λαμπρότητας, με όλα τα παραδοσιακά έθιμα.

Ένα από τα έθιμα του γάμου ήταν και «τα δώρα του γαμπρού». Ο γαμπρός έστελνε τα δώρα του, στη νύφη μέσα σε έναν δίσκο, το γνωστό σε όλους μας σινί. Τα μετέφεραν στο σπίτι της με το κάρο, οι βλάμηδες και οι βλάμισσες και στο δρόμο τραγουδούσαν, χόρευαν και έπιναν.

Τα δώρα ήταν συνήθως, κουλούρα, παπούτσια, κάλτσες, ομπρέλα, καθρέφτης κλπ.

Το συγγενολόι της νύφης τους υποδέχονταν με χαρά και με τις πιο θερμές και εγκάρδιες ευχές. 

Στη φωτογραφία, η οποία είναι τραβηγμένη το 1945, ο ζευγάς με το ζευγάρι των βοδιών του και το κάρο, μεταφέρει το γαμπρό, τους συγγενείς και τους βλάμηδες στο σπίτι της νύφης. Οι δεσμοί των ανθρώπων με τα ήθη και έθιμα της περιοχής ήταν άρρηκτα συνδεδεμένοι με τον τρόπο ζωής τους.

Στην φωτογραφία λοιπόν, καταγράφεται το συγκεκριμένο έθιμο και αναδεικνύονται οι ευρύτερες δυνατότητες και η μαγεία της φωτογραφίας που αφηγείται, συμβολίζει, παραπέμπει και αποκαλύπτει τη σκισμένη σελίδα ενός μυθιστορήματος.

Απεβίωσε ο Αθανάσιος Γ. Πέτρου

 

Απεβίωσε  ο συγχωριανός μας Αθανάσιος Γ. Πέτρου την Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2025, σε ηλικία 89 ετών. Ο Αθανάσιος Πέτρου, του Γεωργίου και της Αγγελικής, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1936. Παντρεύτηκε με την Αγγελική, το γένος Γ. Καραστέργιου και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Γεώργιο και την Ρωξάνη.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2025 και ώρα 15:00. μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Η σορός θα μεταφερθεί στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού στις 2:30. μ.μ.

Παρακαλούνται οι  συγγενείς και φίλοι όπως προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά του.

Άθλος Καλαμπάκας - Α.Ο. Βαλτινού 2-1

 

Την πρώτη ήττα γνώρισε η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού, μετά από 11 ολόκληρους μήνες, στο φετινό πρωτάθλημα της β΄ κατηγορίας της ΕΠΣΤ, από την ομάδα Άθλος Καλαμπάκας.

Στον αγώνα, ντέρμπι της Κυριακής 2-2-2025, στο γήπεδο Καλαμπάκας, αν και προηγήθηκε το Βαλτινό με γκολ του Κοθρά, δεν μπόρεσε όμως να κρατήσει το σκορ και το αήττητο, καθώς ο Άθλος Καλαμπάκας, με δύο γκολ του Βασίλη Αλμπάνη, έκανε την εντυπωσιακή ανατροπή και επικράτησε με 2-1.

Οι ποδοσφαιριστές του Α.Ο.Β. που αγωνίστηκαν στο παιχνίδι: Δ. Σφυρλίδας, Γ. Σφυρλίδας, Δ. Κοθράς, Κ. Κοθράς, Περνέζα, Καμέας, Γιώτας, Περιστέρης (Ν. Σταμούλης), Μάμαλης (Α. Σταμούλης) Ζησόπουλος, Αλεξίου (Τσιγάρας).

Βαθμολογία

ΑΟ. Βαλτινό                           33

Άθλος Καλαμπάκας                30

Καστράκι                                30

Παλαιομονάστηρο                  27

Α.Ο. Γοργογυρίου                   25

Πιαλεία                                    23

Ασπρόβατος                            22

Ασπροκλησιά                          18

Χρυσομηλιά                            13

Α.Ο Φωτεινού                         12

Α.Ο. Πηγής                               0

Ελευθεροχώρι                           0

Στα Τρίκαλα το πρώτο παθητικό δημόσιο σχολείο

 

Το πρώτο παθητικό δημόσιο σχολείο χτίζεται στα Τρίκαλα από τον Δήμο Τρικκαίων. Πρόκειται για κτήριο που θα στεγάσει το 20ο Νηπιαγωγείο Τρικάλων, στον χώρο της πρώην ΤΑΞΥΠ, που θα φιλοξενήσει το Διαχρονικό Μουσείο Τρικάλων και ακριβώς δίπλα από το υπό κατασκευή Διαδραστικό Μουσείο Τεχνολογίας, στους πρόποδες του λόφου Προφήτη Ηλία. Το κτήριο θα πληροί τις προδιαγραφές για να χαρακτηριστεί ως παθητικό. Δηλαδή, ως κτήριο που θα έχει σταθερή θερμοκρασία όλων τον χρόνο, μειώνοντας σε έως και 90% τα απαιτούμενα έξοδα για τη θέρμανσή του.

Τεχνικά στοιχεία
Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται «προθέρμανση ή πρόψυξη της ποσότητας του νωπού αέρα, η οποία απαιτείται για την  σωστή εσωτερική ατμόσφαιρα, χωρίς τη χρήση επιπλέον ανακυκλοφορίας του αέρα». Ουσιαστικά, γίνεται σειρά εργασιών, όπως κουφώματα με τριπλό τζάμι και θερμοδιακοπή, αλλά και με ειδικές ταινίες αεροστεγανότητας για να μην εισχωρεί ούτε να φεύγει αέρας, μηχανικός αερισμός (αεραγωγοί) με ανάκτηση θερμότητας, εναλλάκτη που εξασφαλίζει καθαρό αέρα χωρίς να χρειάζεται να ανοίγουν τα παράθυρα, αντλία θερμότητας 12kwat (διπλάσια των απαιτήσεων) για 301 τ.μ., όσο χρειάζεται ένα καλά μονωμένο σπίτι των 100 τ.μ., κλιματιστικό μόλις 12 btu για αυτά τα 301 τ.μ., παρότι η νομοθεσία δεν το προβλέπει.
Επίσης, έχουν γίνει ήδη μονωτικές εργασίες συνολικά στο κτήριο εξωτερικά, όπως μόνωση 5 εκ., στη θεμελίωση, άλλα 5 εκ. στο δάπεδο, εξωτερική θερμοπρόσοψη 20 εκ., ζώνη στεγάνωσης 60 εκ., σκληρό μονωτικό, πετροβάμβακας με επικάλυψη με ειδική κόλλα και στις δυο πλευρές, μόνωση 5 εκ. και στους μη θερμαινόμενους χώρους, μόνωση στην πλάκα 25 εκ. στο κενό με την στέγη.
Συνολικά οι εργασίες προχωρούν πολύ γρήγορα και βρίσκονται σε εξαιρετικό επίπεδο, ενώ σύντομα θα γίνει και η πιστοποίηση από τον αρμόδιο οργανισμό.

Το σχολείο

Το νηπιαγωγείο έχει εμβαδό 301 τ.μ., σε οικόπεδο 1.253,44 τ.μ., με 2 αίθουσες διδασκαλίας, 1 αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, χώρο αναμονής, γραφεία διοίκησης,  χώρο ανάπαυσης νηπίων, τραπεζαρία-κουζίνα αποθήκη,  λεβητοστάσιο και χώρους υγιεινής. Θα εξυπηρετεί 50 νήπια.

Η μελέτη εκπονήθηκε από την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Τρικκαίων και το έργο είχε 695.000€ με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης». Ο έργο ανέλαβε η εταιρεία «Π. ΣΓΟΥΡΑΛΗΣ και ΣΙΑ Ε.Ε.».

Πρώτο αλλά… δεύτερο

Όλη αυτή η πρωτοποριακή τεχνολογία είναι ίδια με αυτή που χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο παθητικό ανακαινισμένο διατηρητέο κτήριο, που βρίσκεται επίσης στα Τρίκαλα. Πρόκειται για το κτίσμα στο Βαρούσι (αρχοντικό Κυρνάσιου – οικία Μάντζαρη), που θα στεγάσει το Σπίτι Τρικαλινών Καλλιτεχνών. Ετσι ο Δήμος Τρικκαίων, αξιοποιώντας τη νέα τεχνολογία για τις κατασκευές και τη μηχανική, εξασφαλίζοντας χρήματα από προγράμματα, στοχεύει στο να μειώσει το κόστος θέρμανσης – ψύξης, προσφέροντας τις καλύτερες δυνατές υποδομές για την πρώτη επαφή των νηπίων της περιοχής με το σχολείο.

Ο λόφος και η ανάπλαση

Υπενθυμίζεται ότι ολόκληρη η περιοχή αναπλάθεται δραστικά, με σαφείς στόχους. Δίπλα από το Παθητικό Νηπιαγωγείο ξεκίνησε η κατασκευή του Διαδραστικού Μουσείου Τεχνολογίας. Και δίπλα από αυτό, σχεδιάστηκε να φιλοξενηθεί – σε χώρο της πρώην ΤΑΞΥΠ – το Διαχρονικό Μουσείο των Τρικάλων. Όλα αυτά, στις παρυφές του Βαρουσίου, όπου ήδη υλοποιούνται έργα ανάπλασης. Αλλά και κάτω από τον λόφο Προφήτη Ηλία, όπου επίσης υλοποιούνται έργα το Πάρκο Τοπικής Χλωρίδας και Πανίδας, στη θέση του παλιού ζωολογικού κήπου.

 

Από το γραφείο Τύπου

Το χαμομήλι

 

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, στο σπίτι της γιαγιάς μου, υπήρχε πάντα χαμομήλι. Το μάζευε η ίδια από τις άκρες των χωραφιών και πολλές φορές τα κρύα πρωινά μας έκανε ένα ζεστό αφέψημα να πιούμε. Άλλες φορές όταν χτυπούσαμε στο μάτι μας ή σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος η γιαγιά έκανε κομπρέσες με χαμομήλι. Έβραζε το χαμομήλι, το έβαζε σε ένα σκεύος και βρέχοντας ένα πανί, μας το έβαζε στο σημείο που είχαμε χτυπήσει.

Το χαμομήλι, που η γιαγιά το έλεγε «αρμέγκια», το μάζευε αρχές Μαΐου μέχρι τέλος Ιουνίου, όταν ήταν σε πλήρη άνθηση και το στέγνωνε σε σκιερό και καλά αεριζόμενο χώρο.

Εκεί στα λιβάδια του χωριού, και στις άκρες των χωραφιών, κατά την πρώτη εαρινή και μεγαλόπρεπη ανθοφορία της φύσης, όλοι οι κάτοικοι του χωριού, άντρες και γυναίκες, ξεχύνονταν στην περιφέρεια για τη συγκομιδή του και μάζευαν το χαμομήλι που τους πρόσφερε απλόχερα ο τόπος. Μάζευαν όσο χρειάζονταν και πάντα άφηναν μερικά άνθη εδώ και εκεί για να κάνει σπόρο και να ξανά φυτρώσει για την επόμενη χρονιά. 

Η συγκομιδή γίνονταν με τα χέρια ή με ψαλίδι. Στη συνέχεια το αποξήραιναν, το κάνανε μπουκετάκια και τα κρεμούσαν σε μέρος σκιερό και ξηρό. Τα άνθη τα άπλωναν σε ένα ταψί ή σήτα. Όσα από τα άνθη δεν ήταν καλά ανοιγμένα και έπαιρναν σκούρο χρώμα, τα αφαιρούσαν από τη συλλογή, ώστε να διατηρήσουν και να αποξηράνουν μόνο άνθη καλής ποιότητας. Τέλος το αποθήκευαν σε βάζα και το διατηρούσαν σε σκιερό και δροσερό μέρος.

Το χαμομήλι είναι αυτοφυές γηγενές αρωματικό φυτό - βότανο που βοηθάει στην διατήρηση της καλής υγείας και χρησιμοποιείται κατά βάση για αφέψημα ή και ως βάμμα καθώς έχει ευεργετικές θεραπευτικές ιδιότητες. Τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, βοηθάει το πεπτικό και ανακουφίζει από το κρύωμα.

Ο συγχωριανός μας ποιητής Ηλίας Κεφάλας εμπνεύστηκε από το χαμομήλι και έγραψε τους όμορφους στίχους, τους οποίους μελοποίησε η αφεντιά μου και δημιουργήθηκε έτσι, ένα όμορφο τραγουδάκι, που υμνεί και ευγνωμονεί αυτό το ταπεινό, αρωματικό και θεραπευτικό ανθόφυτο!

Δ.Τ.

Ένα παλιό ρεπορτάζ στην Παπαράντζα

Στην Εφημερίδα «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» Τρικάλων της Πέμπτης 5 Μαρτίου 1953 στην πρώτη σελίδα δημοσιεύτηκε ένα ρεπορτάζ με τη φωτογραφία του υπεραιωνόβιου Βασίλη Ανδρέου, από το Δενδροχώρι. Το άρθρο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την περιοχή μας, υπογράφεται υπό των αρχικών Α.Μ. και το παραθέτουμε με πιστή αντιγραφή.

ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΑΙΩΝΟΒΙΟΣ, 115 ΕΤΩΝ ΚΑΤ'ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ 120 ΚΑΤ' ΑΛΛΟΥΣ, ΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΠΑΡΑΝΤΖΑ

Απέκτησε 6 τέκνα, 20 εγγόνια, 18 δισέγγονα. –Ένα τρισέγγονο του πέθανε, αλλά περιμένει να γεννηθεί άλλο. – Δεν έχει καπνίσει ποτέ. – Ελπίζει να ζήση πολλά ακόμη χρόνια.
Εκατόν δεκαπέντε χρονών λέει εκείνος πως είναι!... Στα εκατόν είκοσι «και βάλε» τα ανεβάζουν οι γεροντότεροι συγχωριανοί του!... Ίσως και να έχουν δίκιο οι δεύτεροι αφού τέτοιον τον θυμήθηκαν και ζήσαν και γεράσανε κι αυτός ακόμα τέτοιος είναι…» και η προσπάθεια αυτή της απόκρυψης των πέντε αμφισβητούμενων χρόνων από τον ίδιο, να μη αποβλέπει παρά στην επιθυμία και μόνο και στο κουράγιο να τα «ξαναζήσει».
Χαλάλι του, λοιπόν κι αφού δεν μας πέφτει παρά μόνο λόγος, του ευχόμαστε με όλη μας την καρδιά, να το κατορθώσει.
Πρόκειται για το Βασίλη Ανδρέου από το χωριό Δενδροχώρι (Παπαράντζα) που μ’ όλα τα παραπάνω χρόνια που αναφέραμε πως βαρύνεται όχι μόνο εξακολουθεί να ζει, αλλά... δίνει και την εντύπωση πως θα ζήσει ακόμα πολύ. «Άλλα τόσα» λένε οι χωριανοί πως θα ζούσε, αν είχε την περιποίηση και καλοζωία που πρέπει για άνθρωπο της ηλικίας του.
Σαν λευκό όνειρο παρουσιάστηκε μπρος στα μάτια μου, η ζωντανή αυτή ιστορία αιώνος και πλέον ο Βασίλης Ανδρέου.
Όταν τον είδα στο χωριό του που πήγα να τον επισκεφθώ, το σταθερό του χέρι πού ’σφιξε το δικό μου, μού ’δωσε την ιερή συγκίνηση του χαιρετισμού απ’ τα βάθη των χρόνων που πέρασαν.
Πέρασε μπόρες και μπόρες κι έζησε χαρούμενες κι ευτυχισμένες ημέρες. Γεννήθηκε μες στη σκλαβιά και ευτύχησε να δει νέος τότε ακόμα, την απελευθέρωση του τόπου μας. Η φωνή του σταθερή κι εκείνη. Μόνο τα μάτια του δείχνουν λίγο θολά. Βλέπει όμως και γνωρίζει καλά. Και μ’ όλη την καταπληκτικά σταθερή του μνήμη, δεν μπορεί, λέει, να θυμηθεί πότε ακριβώς γεννήθηκε… «Πάντως, δεν πιστεύω να τα περνάω τα… δεκαπέντε κι εκατό!...
Από τα παιδιά του, εξ εν όλω που απέκτησε ζούνε μόνο τα δύο. Ο Γεώργιος Ανδρέου ετών 61 και η Μαρία σύζυγος Αλαφοστέργιου ετών 70. Η μεγαλύτερη του κόρη Παρασκευή Μεγαρχιώτη πέθανε σε ηλικία 75 χρονών και άφησε 7 παιδιά, 3 η Θεοδώρα Ν. Μπακάλη που πέθανε επίσης και η Βάϊα και ο Γρηγόρης που πέθαναν όταν ακόμα ήσαν μικρά.
Τα εγγόνια του είκοσι εν όλω, ζουν όλα σήμερα, καθώς και τα δισέγγονά του που φτάνουν τα 18. Απ’ όλα αυτά παντρεύτηκε, μόνο, πριν δύο χρόνια, τώρα ο Γεώργιος Πράτας τη Μαργαρίτα Βαγγελού από το Βαλτινό με την οποία απέκτησε ένα παιδάκι – τρισέγγονο το πρώτο του γέρου – μα που δεν είχε την ευτυχία να ζήσει. Αισιόδοξος, όμως όπως είναι ο «γέρος» πιστεύει πως θα κρατήσει στα χέρια του το «άλλο» που θα γεννηθεί από τη μαργαρίτα που είναι σε ενδιαφέρουσα, πάλι κατάσταση.
Ο γέρος, ζει με το γιό του το Γιώργο που κι εκείνος έχει πέντε παιδιά από τα οποία τα 4 κορίτσια. Είναι πολύ φτωχοί. Υποφέρουν θα μπορούσε κανείς να πει. Ο γεωργικός του κλήρος από 30 στρέμματα είναι αδύνατο να αποδώσει όσα τους χρειάζονται. Και να σκέπτεται κανείς, πως και ο ίδιος ο πατέρας είναι άρρωστος, χρόνια τώρα από το δεξί του πόδι που τον πονάει αφόρητα κι ήτανε το ίδιο πόδι του η αιτία να απαλλαγεί από το στρατιωτικό. Από τότε δεν ξανακοιτάχτηκε λέει, σε γιατρό κι ο διπλός του πόνος αυξάνει απ’ ότι υποφέρει όλη του η οικογένεια. Αυτά λέει ο δύστυχος πατέρας των τεσσάρων ενήλικων κοριτσιών και γιός του γέρου, που μ’ όλα τα μισά χρόνια που έχει του πατέρα του δίνει την εντύπωση ποιο γερασμένου.
Ρίχνουμε την ιδέα της ενισχύσεως της οικογένειας αυτής σαν επιβεβλημένο καθήκον.
Πρέπει να ληφθεί το ταχύτερον απόφασις των αρμοδίων αρχών για μια επιχορήγηση σ’ αυτόν που επιτέλεσε το μεγαλύτερο άθλο: που νίκησε το θάνατο… Και σαν ζωντανό κειμήλιο πρέπει εκτός από το θαυμασμό μας, να το περιβάλλουμε με την αγάπη και τη στοργή μας, νοερά, κι έμπρακτα να του το αποδείξουμε με την ενίσχυσή μας σαν αποτέλεσμα αυτών μας των συναισθημάτων, με την εξεύρεση των αναγκαιούντων απ’ οπουδήποτε και οπωσδήποτε.
Πρώτιστη όμως ενέργεια που επιβάλλεται να γίνει, αμέσως, από μέρους των αρμοδίων αρχών, είναι να σταλεί ένας γιατρός στο σπίτι αυτό που δυστυχεί εξ αιτίας της χρόνιας αρρώστιας του πατέρα και του γιού και φάρμακα δωρεάν για το υιό και εγγονό που υποφέρει κι εκείνος από γρίπη σοβαρής μορφής.
-Τσιγαράκι παππού;
-Α! μπα!... Δεν καπνίζω. Δεν κάπνισα ποτέ μου. Γι’ αυτό έχω και τα πλεμόνια μου «περιστερένια!» Έχει και μια χρυσή καρδιά ο παππούς και η ψυχή του άδολη και αθώα. Τις καλές μέρες κάμει καμιά βολτίτσα έξω στην αυλή, απολαμβάνοντας τη λιακάδα και παίζει το «κούκου» το «κρυφτό» κι άλλα παιχνίδια με τα εγγονάκια του πού ’ρχονται να τον δουν κι άλλα μικρά της γειτονιάς. Ίσως και να τα λέει κι ιστορίες… Ύστερα, κοντά στο τζάκι, ο παππούς σιγοσφυρίζει παλιούς κλέφτικους σκοπούς με τα ασίγαστα χείλη του όλο χαμογελώντας.
-Γεια σου παππού. Μ’ εύγλωττη συγκίνηση σκύβω να φιλήσω το πατρογονικό του χέρι. Μα εκείνος με σβελτάδα παλληκαριού και χωρίς να καταλάβουμε πως βρέθηκε όρθιος, προσπαθώντας να ισιώσει, όσο μπορούσε το ελαφρά μόνο κυρτωμένο κορμί του. Θέλησε να πάρει μέρος και στο ξεπροβόδισμα, μα του υπενθυμίσαμε τα… ρεύματα και τον ξαναβάλαμε κοντά στο τζάκι στη γωνιά του…
Φεύγοντας του υποσχέθηκα πως μετά κάμποσο καιρό θα ξαναπάω.
-Να ’ρθεις, λέει, πρόσχαρα. Θα σε περιμένω παιδί μου. Και είναι σίγουρος πως θα με ξαναδεί όπως κι εγώ το ίδιο: Πως θα τον προφτάσω…
Α.Μ.

Το ουράνιο τόξο του 2025 στο Βαλτινό

 

Άλλο ένα ουράνιο τόξο πάνω από το Βαλτινό κατέγραψε με τον φακό της η Χριστίνα-Μαρία Βότσιου, την Πέμπτη 30-1-2025, και μ’ αυτόν τον τρόπο μοιράζεται μαζί μας τις δημιουργίες της, δίνοντας ταυτόχρονα την ευκαιρία και τη δυνατότητα σε όλους μας να ξεφύγουμε για λίγο από τη γήινη πραγματικότητα και να κοιτάξουμε προς τον ουρανό!

Να σημειώσουμε ότι, το οπτικό φαινόμενο του ουράνιου τόξου εμφανίζεται στον ουρανό μετά από την βροχή και δημιουργείται, όταν το φως του ηλίου, απλώνεται πάνω σε σταγονίδια νερού, τα οποία αιωρούνται ακόμα στον ουρανό. Είναι ένας σχηματισμός τόξου από εφτά χρώματα. Κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μπλε, λουλακί (μπλε - μοβ) και βιολετί (μοβ).

Όλα τα ουράνια τόξα είναι ορατά, μόνο υπό συγκεκριμένες γωνίες, αλλά και μόνο όταν έχουμε τον ήλιο από πίσω!

Στην αρχαιότητα οι άνθρωποι πίστευαν πως υπήρχε μια θεά, η θεά Ίριδα η οποία ήταν αγγελιοφόρος των θεών και μετέφερε τα μηνύματά τους στους ανθρώπους. Το ουράνιο τόξο ήταν ο τρόπος που χρησιμοποιούσε η Ίριδα για να μεταφέρει αυτά τα μηνύματα.

Για αυτό και το ουράνιο τόξο φέρνει αισθήματα χαράς και ελπίδας στους ανθρώπους!

Το νεοκλασικό κτήριο «Πετρούπολις» των Τρικάλων

 Του Δημήτρη Τσιγάρα

Το ξενοδοχείο «Πετρούπολις» που διέθετε 21 δωμάτια και το οποίο μετονομάστηκε το 1957 σε «Πίνδος», ενώ στο ισόγειό του, στη μεγάλη αίθουσα, λειτουργούσε το ιστορικό καφενείο με το όνομα «Παράδεισος», υπήρξε ένα από τα αξιόλογα αρχιτεκτονικά νεοκλασικά αριστουργήματα της πόλης των Τρικάλων.

 Ανεγέρθηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, περίπου το 1910, από τους αδελφούς Αντωνίου, πατέρα και θείου του αείμνηστου γιατρού, βουλευτή και ευεργέτη της πόλεως, Αριστοτέλη Αντωνίου, με σκοπό να λειτουργήσει ως ξενοδοχείο ο όροφος και ως καταστήματα το ισόγειο. Η αρχική ονομασία του ξενοδοχείου ήταν «Πετρούπολις». 

Από την αρχή της λειτουργίας του μέχρι τη δεκαετία του 1930, διευθυντής του ήταν ο Μενέλαος Πανταζόπουλος. Τη χρονική διάρκεια από το 1930 έως το 1961, διευθυντές του ήταν οι Βολογιαννίδης και Παπαδήμας. Το 1957 το ξενοδοχείο μετονομάστηκε, σε «Πίνδος». Από το 1961 μέχρι το 1971 τη διαχείριση είχε ο Γιώργος Παπαδήμας. Στη συνέχεια και μέχρι το 1985, όπου και έκλεισε οριστικά, τη διαχείριση είχε ο Γιώργος Χαρίσης. Την διαχείριση του καφεζαχαροπλαστείου «Παράδεισος», με τον μεγάλο και πολυτελέστατο εσωτερικό χώρο της εποχής και με τα μεγάλα τοξοειδή ανοίγματα κάτωθι του ξενοδοχείου, είχε στην αρχή ο Σωκράτης Κωστίκας και στην συνέχεια ο γιός του Παναγιώτης Κωστίκας.

Είναι ένα από τα κεντρικότερα κτίρια των Τρικάλων, με εκλεκτικιστικό νεοκλασικό ρυθμό το οποίο έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο από την εφορία νεοκλασικών αρχαιοτήτων, και βρίσκεται στην συμβολή των οδών Ασκληπιού και Απόλλωνος όπου σήμερα λειτουργεί το κατάστημα ενδυμάτων «Stradivarius».

Η φθορά του χρόνου κατά την χρονική διάρκεια ενός αιώνα άφησε ανεξίτηλα επάνω του τα σημάδια.

Σήμερα όπου ο χρόνος και η φύση προτείνουν τη δική τους εικαστική άποψη πάνω στο πανάρχαιο θέμα της αέναης εναλλαγής (εγκατάλειψης και φθοράς - ανακαίνισης και αναμόρφωσης), το τοπίο είναι τελείως διαφορετικό και εκφράζει τον πολιτισμό και το ήθος της εποχής.

Μια φωτογραφική αναδρομή φωτίζει περισσότερο την αίγλη και την ιστορία αυτού του νεοκλασικού αρχιτεκτονήματος των Τρικάλων.

ΔΕΝΤΡΟ ΜΕ ΦΩΛΙΑ

 

Πάντα με συγκινούσαν και με συγκινούν οι φωλιές των πουλιών που κρέμονται σαν ράκη πάνω στα δέντρα. Όλες τις εποχές μένουν κρυμμένες μέσα στις φυλλωσιές, εκτός από την περίοδο του χειμώνα, που αποκαλύπτονται μέσα από το ρίγος της γυμνότητας. Όμως έτσι το δέντρο γίνεται πόλος φωτός και η φωλιά μέσα από την αχνή σκιαγράφησή της δείχνει τα απομεινάρια μιας ζωτικής δύναμης πολλαπλασιασμού, που δεν μηδενίζεται ποτέ. Μικρός περπατούσα στους ατέρμονους αγροτικούς δρόμους και μετρούσα τις φωλιές που ανακάλυπτα. Τι ευφορία που ένιωθα, επειδή το μέτρημα δεν είχε τελειωμό. Το χούι μου αυτό το μετέφερα αργότερα και στη μικρή μου εγγονή. Έτσι, γυρνώντας μια μέρα η ολόλαμπρή μου από την παιδική χαρά, μου διεμήνυσε: «Παππού, δεκατρείς». «Τι δεκατρείς κορίτσι μου;» «Δεκατρείς φωλιές παππού, τι άλλο;» 

Του Ηλία Κεφάλα

Το φώλιασμα των πτηνών

 

Τα πτηνά ετοιμάζονται για την αναπαραγωγή τους στην αρχή της άνοιξης. Το αρσενικό προσελκύει το θηλυκό, με διάφορους τρόπους (π.χ. τραγούδι, επίδειξη φτερών). Μόλις ζευγαρώσουν φροντίζουν για το χτίσιμο της φωλιάς τους.

Η φωλιά είναι το καταφύγιο που παρέχει στα ζώα προστασία από τις καιρικές συνθήκες, τις επιθέσεις των εχθρών τους και δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για τον πολλαπλασιασμό τους και την ανατροφή των απογόνων τους.

Τα πουλιά χτίζουν τη φωλιά τους στα ψηλά δένδρα, με βασικό οικοδομικό εργαλείο το ράμφος τους, ενώ για υλικά χρησιμοποιούν κλαριά, χόρτα, λάσπη, ή και άλλα υλικά, τα οποία μεταφέρουν κυρίως με το ράμφος τους. Στο κτίσιμο παίρνουν μέρος συνήθως και τα δύο μέλη του ζευγαριού.

Η φωλιά στρώνεται εσωτερικά με πιο μαλακά χόρτα ή πούπουλα. Μόλις τελειώσει το χτίσιμο της φωλιάς, το θηλυκό αρχίζει να γεννάει εκεί αβγά, τα οποία κλωσούν πότε το θηλυκό και πότε το αρσενικό (επώαση). Μερικές ημέρες μετά, ανάλογα με το είδος του πτηνού, βγαίνουν από τα αυγά τα μικρά πτηνά, οι νεοσσοί (εκκόλαψη). Τα πτηνά επιβλέπουν και προφυλάσσουν τους νεοσσούς, ώσπου να βγάλουν φτερά. Πολλά πτηνά δίνουν την τροφή στα μικρά, αφού πρώτα τη μισοχωνέψουν, ενώ άλλα τη δίνουν όπως τη βρίσκουν. Οι νεοσσοί αρχικά δεν πετούν και καλύπτονται μόνο με μαλακά πούπουλα.

Ένας άλλος παράλληλος κόσμος, ο κόσμος των πουλιών, που περνούν τις ώρες της εγρήγορσής τους προσπαθώντας να επιβιώσουν, να ευδοκιμήσουν και να φροντίσουν τις οικογένειές τους.

Εκδρομή στα Μετέωρα από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού

 

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει εκδρομή στην Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων, την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2025. Η αναχώρηση θα γίνει στις 15:30 ώρα, από την πλατεία του χωριού.

Η συμμετοχή κατ’ άτομο είναι 7 €. Για πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων, στα μέλη του Δ.Σ του Συλλόγου.

Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό

 

Το 1998 ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού εξέδωσε ένα 14σέλιδο Ημερολόγιο τοίχου, με 12 τοπικές - εμβληματικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Για κάθε φωτογραφία από αυτές γράφτηκε κι ένα σχετικό κείμενο από τον Δημήτρη Τσιγάρα.

Ξεκινώντας από σήμερα, θα δημοσιεύουμε στην εφημερίδα μας κατά καιρούς, εμπλουτισμένο, κι από ένα τέτοιο ενθύμημα του χωριού μας, για να θυμούνται οι παλιοί και να γνωρίζουν οι νεότεροι.

1)      Το αρτεσιανό με την κουπάνα

Παλαιότερα, τα κοινοτικά αρτεσιανά μέσα στο χωριό Βαλτινό ήταν τέσσερα. Η γεώτρηση του πρώτου, που βρίσκονταν στην κεντρική πλατεία, έγινε το 1946 ενώ τα υπόλοιπα τρία έγιναν το 1957.

Στο παραπάνω στιγμιότυπο της φωτογραφίας του 1964, παρατηρούμε το άλλοτε γραφικό αρτεσιανό με την κουπάνα, που βρίσκονταν κοντά στο σπίτι του  αείμνηστου Στέφανου Περιστέρη, (σήμερα Κων/νου Τζιωρτζιώτη), στο Βαλτινό.

Στη φωτογραφία αποτυπώνεται αδρά η ζωή και η φύση του χωριού με τους απλούς ανθρώπους και τα απλά κατασκευάσματά τους. Οι άνθρωποι δίνουν νόημα και υπόσταση στο τοπίο όταν είναι αρμονικά δεμένοι με αυτό, όταν κυριαρχούν επάνω του.

Το υγρό στοιχείο, λίκνο της ζωής και λίκνο πολιτισμών ανέκαθεν, υπήρξε "αντικείμενο" λατρείας και βαθιάς ανθρώπινης έγνοιας. Έτσι, το νερό σ’ όλες τις μορφές του: Θάλασσα, ποτάμι, λίμνη, πηγή, πηγάδι, ή τεχνητή κρήνη, φιλοξένησε πάντοτε δίπλα του τον άνθρωπο και τις δραστηριότητές του.
Για πολλούς αιώνες οι φυσικές πηγές των ποταμών αποτελούσαν για τον άνθρωπο και τα ζώα του τον μοναδικό τρόπο εφοδιασμού του απαραίτητου προς τη ζωή νερό. Οι άνθρωποι το μετέφεραν σε μεγάλα δερμάτινα φλασκιά, σε δοχεία ξύλινα μεταλλικά ή πήλινα και το αποθήκευαν σε αγγεία για τις ανάγκες τους.

Σιγά - σιγά με τις γεωτρήσεις άρχισε η ανόρυξη τουλούμπων και αρτεσιανών, πρώτα σε κεντρικά κοινοτικά σημεία και στη συνέχεια σε ιδιωτικούς χώρους.

Κατά τη δεκαετία του ΄60 σχεδόν όλοι στο Βαλτινό έβγαλαν δική τους Τουλούμπα ή δικό τους ιδιόκτητο αρτεσιανό στις αυλές των σπιτιών τους.

Για τα παιδιά, το αρτεσιανό με τη κουπάνα, ήταν η καλύτερη «παιδική χαρά», για τους άντρες ευκαιρία να ξεδιψάσουν και να στήσουν το κουβεντολόι εκεί.

Ενώ για τις γυναίκες το αρτεσιανό βόλευε για ένα περίπατο ως εκεί, για προμήθεια νερού για το σπίτι, και το κυριότερο, χρησίμευε για την μπουγάδα τους.

Σήμερα με τις σαρωτικές αλλαγές των τελευταίων ετών, ο άνθρωπος προσαρμόστηκε στις καινούργιες συνθήκες που ο ίδιος δημιούργησε.

Βιώματα αιώνων εξοικείωση με τα υλικά και τα στοιχεία της φύσης, απαξιώθηκαν και θυσιάστηκαν στον βωμό του εκσυγχρονισμού.

Η ΚΑΜΠΑΝΑ

 

Κάποτε, στα πρώτα σκαλιά των χρόνων μου, οι χτύποι της καμπάνας με ακολουθούσαν παντού και μάλιστα πολλαπλασιάζονταν νοερώς, συμπληρώνοντας με τη μουσική της όλο το ολόγραμμα της εωθινής μου ηλικίας. Τώρα που μεγάλωσα, οι χτύποι της καμπάνας αδυνάτισαν σε αριθμό και σε ένταση και κάπου μέσα στο βύθος του μυαλού μου έχουν καταβυθιστεί και δεν ακούγονται όσο το θέλω δυνατά. Φταίει τάχα η συνήθεια; Η εξοικείωση; Τα μακρινά μαντάτα που φτάνουν και καταλαμβάνουν το χώρο των εγρηγόρσεών μου; Ω, ας ξαναβρώ εκείνη τη λαγαρή παλιά καμπάνα που τρυπούσε κάθε ουράνια διάσταση και με έφτανε παντού και μ’ αιχμαλώτιζε στα ηχητικά της δίχτυα. Και οι χτύποι της σε συγχρονισμένον αριθμό ήταν όσα και τα ανάλαφρα ημερήσια βήματά μου.

Του Ηλία Κεφάλα