Τι κι αν ο Μάης μπήκε βροχερός, εμείς θα τον χαρούμε!

 

Η πρώτη ημέρα του Μάη ξημέρωσε στο Βαλτινό με σύννεφα χαμηλά, σαν να είχαν κατέβει από τα γύρω υψώματα για να αγγίξουν τις στέγες των σπιτιών και τις αυλές με τις πασχαλιές. Η βροχή έπεφτε ήσυχα, με εκείνο το απαλό, επίμονο ψιθύρισμα που δεν τρομάζει τη γη, μα την παρηγορεί. Σαν να της έλεγε πως κάθε νέα αρχή θέλει πρώτα λίγο νερό, λίγη σιωπή, λίγη περισυλλογή.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη βροχερή πρωτομαγιάτικη αυγή, ο στίχος ακούγεται σαν υπόσχεση ζωής: «Τι κι αν ο Μάης μπήκε βροχερός, εμείς θα τον χαρούμε!»
Δεν είναι απλώς μια φράση αισιοδοξίας, είναι στάση απέναντι στον χρόνο και στη μοίρα. Είναι η σοφία του χωριού, που έμαθε να διαβάζει τα σημάδια της φύσης χωρίς να φοβάται τις εναλλαγές της.

Στο Βαλτινό, ο Μάης δεν είναι μόνο μήνας. Είναι μνήμη και προσδοκία μαζί. Είναι τα χέρια των ανθρώπων που γνώρισαν τον μόχθο της γης και ξέρουν πως η βροχή, όσο κι αν σκοτεινιάζει τον ουρανό, κρύβει μέσα της την υπόσχεση της καρποφορίας. Το χώμα διψά και πίνει. Τα δέντρα ανασαίνουν. Τα χορτάρια πρασινίζουν πιο βαθιά. Οι κήποι, οι αυλές, τα χωράφια περιμένουν τη δική τους μικρή ανάσταση.

Ίσως τελικά ο βροχερός Μάης να μοιάζει με τη ζωή μας. Σπάνια έρχεται όπως τον φανταζόμαστε. Τον περιμένουμε λουσμένο στο φως, κι εκείνος φτάνει με σύννεφα. Τον ονειρευόμαστε γεμάτο ανθούς, κι εκείνος μας συναντά με σταγόνες και υγρασία. Μα η χαρά δεν βρίσκεται στην τελειότητα των συνθηκών, βρίσκεται στην ικανότητά μας να αγκαλιάζουμε το παρόν όπως έρχεται.

Οι άνθρωποι του τόπου το ξέρουν καλά. Θα βγουν στις αυλές, θα κοιτάξουν τον ουρανό, θα μυρίσουν τη βρεγμένη γη και θα πουν με χαμόγελο πως «καλό είναι το νερό, ευλογία είναι». Γιατί η χαρά εδώ δεν είναι επιφανειακή ευθυμία, είναι βαθύτερη συμφιλίωση με τον κύκλο της φύσης και του χρόνου. Είναι η αποδοχή πως κάθε βροχή φέρνει μέσα της έναν ανθό που ακόμα δεν φαίνεται.

Η πρώτη μέρα του Μάη στο Βαλτινό γίνεται έτσι ένα μικρό μάθημα φιλοσοφίας. Μας θυμίζει πως η ζωή δεν μας ζητά να περιμένουμε μόνο τις λιακάδες για να χαρούμε. Μας καλεί να βρούμε νόημα και μέσα στις συννεφιές, να δούμε τη γονιμότητα πίσω από τη θλίψη, την ελπίδα πίσω από το γκρίζο.

Κι έτσι η πιο μεγάλη νίκη του ανθρώπου είναι αυτή: να μπορεί να λέει, ακόμα και όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει, πως η άνοιξη είναι ήδη μέσα του.