Επτά χρόνια αγκαλιάς

 

Επτά συνεχόμενα χρόνια, από το 2019 έως σήμερα, ο παππούς Δημήτρης Η. Μαντέλας στέκεται στο ίδιο σημείο της ζωής του: με τα εγγόνια του στην αγκαλιά. Και όμως, κάθε φωτογραφία είναι διαφορετική, γιατί ο χρόνος δεν επαναλαμβάνεται - μόνο συνεχίζεται.

Η λιτή φράση που συνοδεύει την ανάρτησή του, «Άλλη μια ευλογημένη χρονιά. 7ος χρόνος», κρύβει μέσα της μια βαθιά φιλοσοφία ζωής. Δεν είναι απλώς μια καταγραφή επετείου, είναι μια σιωπηλή ευχαριστία προς τον χρόνο που κυλά και επιτρέπει στην αγάπη να παραμένει ζωντανή. Η λέξη «ευλογημένη» εδώ αποκτά βαρύτητα σχεδόν ιερή. Ευλογημένος δεν είναι μόνο ο χρόνος που περνά, αλλά κυρίως η δυνατότητα να τον μοιράζεσαι με τους ανθρώπους που αποτελούν τη συνέχειά σου.

Στις φωτογραφίες βλέπει κανείς τα παιδιά να μεγαλώνουν. Τα πρόσωπά τους αλλάζουν, τα σώματά τους ψηλώνουν, τα βλέμματα ωριμάζουν. Εκείνο όμως που μένει αναλλοίωτο είναι η μορφή του παππού στο κέντρο: μια σταθερά τρυφερότητας, προστασίας και μνήμης. Η αγκαλιά του γίνεται σύμβολο. Είναι η αγκαλιά που ενώνει γενιές, που κρατά μέσα της το παρελθόν του τόπου και το μέλλον της οικογένειας.

Ο Δημήτρης Μαντέλας, με καταγωγή από το Βαλτινό και ζωή εργατική, κουβαλά μέσα του δύο πατρίδες: τη γενέθλια γη της μνήμης και την πόλη της βιοπάλης. Όμως μέσα σε αυτό το ετήσιο τελετουργικό της φωτογράφησης φαίνεται πως επιστρέφει κάθε φορά στην ουσία του ανθρώπου: στη ρίζα, στην οικογένεια, στη συνέχεια του αίματος και της αγάπης. Είναι σαν να δηλώνει πως όσα κι αν αλλάζουν στον κόσμο, η οικογένεια παραμένει το πιο ασφαλές καταφύγιο.

Το κολάζ αυτό λειτουργεί σαν ένα άτυπο ημερολόγιο ζωής. Δεν μετρά μόνο χρόνια, αλλά στιγμές ευγνωμοσύνης. Κάθε φωτογραφία είναι μια νίκη απέναντι στη φθορά του χρόνου, γιατί αποδεικνύει πως η μνήμη μπορεί να γίνει εικόνα και η αγάπη παράδοση.

Η μεγαλύτερη αξία αυτής της ανάρτησης ίσως να βρίσκεται στο ότι μας θυμίζει κάτι απλό και βαθύ: η ζωή δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια που περνούν, αλλά με τις αγκαλιές που παραμένουν.

Από τον παππού στα εγγόνια, περνά αθόρυβα η σκυτάλη της ζωής. Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή διαδοχή των γενεών κρύβεται η πιο όμορφη μορφή αθανασίας.

Υ.Γ. 

Εμείς θα θέλαμε να ευχηθούμε να είναι όλοι τους πάντα γεροί και ευλογημένοι, ώστε η αγκαλιά αυτή να συνεχιστεί για πολλά ακόμη χρόνια.