Απόκριες παλιά στο Βαλτινό

 

Οι άνθρωποι πάντα αναζητάνε την ευκαιρία για ξεγνοιασιά και ξεφάντωμα! Όσα κι αν είναι τα προβλήματα και οι έγνοιες τους, που πάντα θα υπάρχουν και θα ταλαιπωρούν τη ζωή, η ίδια η χαρά της ζωής γυρεύει πάντα το δικό της μερτικό. Έτσι κι εκείνα τα χρόνια τα παλιά, όλοι οι κάτοικοι του χωριού περίμεναν πως και πως αυτές τις μέρες, με τις παραδοσιακές γιορτές, των Απόκριων να ξεδώσουν. Ας θυμηθούμε αυτές τις πατροπαράδοτες συνήθειες του τόπου μας.

Την Κυριακή της Τυρινής μετά την εκκλησία ξεκίναγαν οι επισκέψεις στα σπίτια για τα «Χρόνια πολλά» και για να «συγχωρεθούν» οι χωριανοί αναμεταξύ τους, μιας και θα μπαίνανε στη Σαρακοστή. Οι γυναίκες στρώνονταν από νωρίς στις ετοιμασίες για να φτιάξουν την παραδοσιακή τυρόπιττα και τις υπόλοιπες λιχουδιές για το βραδινό γιορτινό τραπέζι.

Την Κυριακή ξεκίναγε και το παραδοσιακό καρναβάλι που είχε μεγάλο γούστο! Παρέες-παρέες οι χωριανοί, άντρες και γυναίκες, μεταμφιέζονταν σε μασκαράδες. Τότε δούλευε η φαντασία και μ’ ότι είχε ο καθένας στο σπιτικό του σκάρωνε και το δικό του αυτοσχέδιο «μασκαρλίκι»! Και τι δεν έβλεπες! Κάλυπταν τα πρόσωπά τους με χάρτινες ή αυτοσχέδιες μάσκες, φόραγαν περούκες ή καπελαδούρες και φέσια, οι γυναίκες ντύνονταν με παραδοσιακές στολές κι οι άντρες με παλιές κάπες, ή ακόμη με μπουραζάνια και φουστανέλες των παππούδων και ζώνονταν στη μέση με κουδούνια! 

Τα μικρά παιδιά ντύνονταν Καου-μπόυδες και πυροβολούσαν με τα ψεύτικα πιστολάκια τους. Οι νέοι ντύνονταν γριές και παππούδες. Άλλος παράσταινε το γαμπρό, άλλος τη νύφη, άλλος τον παπά, άλλοι κάνανε τα ξωτικά κι ότι μπορεί να βάλει ο νου σου! Οι περισσότεροι κρατούσαν μαγκούρες και πολλοί ήταν φορτωμένοι με διάφορα σακούλια. Όλα τούτα τα συνδύαζαν με τέτοια μαεστρία που γίνονταν κυριολεκτικά αγνώριστοι!

Κι έτσι εξελίσσονταν αυτό το πολύχρωμο καρναβάλι του χωριού, με αστεία καμώματα, χορούς και τραγούδια, περιδιάβαιναν τους μαχαλάδες μπαίνοντας από σπίτι σε σπίτι, για το σχετικό καλαμπούρι και βέβαια για τα κεράσματα! Όλοι προσέχανε ώστε να μην τους αναγνωρίσει κανείς εκεί που θα πήγαιναν. Τα πειράγματα έδιναν κι έπαιρναν και τα γέλια αντηχούσαν σε κάθε σοκάκι.

Το δικό τους μερτικό είχαν και τα σατυροτράγουδα: «πως το τρίβουν το πιπέρι του διαόλου οι καλογέροι» ή το άλλο: «τι να σου κάνω Χάιδω μου, τι να σου κάνω γιέ μου, εγώ ο μαύρος γέρασα κι εσύ θέλεις παιχνίδια»!

Μέχρι αργά το απόγευμα της Κυριακής το ακούραστο καρναβάλι του χωριού είχε την τιμητική του. Οι μασκαράδες συνήθως κατέληγαν σε κάποιο καφενείο όπου συνέχιζαν το ξεφάντωμα!

Το βράδυ της Κυριακής οι οικογένειες μαζεύονταν στα συγγενικά σπίτια, τις περισσότερες φορές στου παππού. Εκεί δίπλα στ’ αναμμένο τζάκι ο γεροντότερος σταύρωνε την κουλούρα κι έδινε πρώτος την ευχή: «Καλή Σαρακοστή»! Ακολουθούσε φαγοπότι γύρω από το τραπέζι, με μπόλικο κρασί και τραγούδια με το στόμα.

Την επόμενη μέρα, την «Καθαρά Δευτέρα», οι νοικοκυρές φρόντιζαν πρώτα απ’ όλα για την καθαριότητα, για να φύγουνε, όπως λέγανε, «τα κακά τα πνεύματα»! Έτσι λοιπόν τα σπίτια άστραφταν, ενώ στη συνέχεια ετοίμαζαν και τα νηστίσιμα: την παραδοσιακή «κλούρα» (κουλούρα) ή λαγάνα, τα φασόλια, τα χορταρικά, το σπιτικό χαλβά και άλλα πολλά…

Αποκριάτικο πάρτι από την Τοπική Κοινότητα και τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού

 

Αποκριά: η Βασίλισσα των πάρτι. Στολές, Κομφετί, Σερπαντίνες, Μάσκες δίνουν τον τόνο για στιγμές χαράς και γέλιου.

Την Κυριακή 17 Μαρτίου 2024, στις 4 ώρα το απόγευμα, στην κεντρική πλατεία του Βαλτινού, η Τοπική Κοινότητα, σε συνεργασία με τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού διοργανώνουν αποκριάτικο πάρτι για μικρούς και μεγάλους.

Το πρόγραμμα του αποκριάτικου πάρτι περιλαμβάνει πολύ Μουσική, Χορό, Ανιματέρ κ.α. και θα είναι σίγουρα μία διασκεδαστική εμπειρία για όσους παρευρεθούν. Μέσα από τη διασκέδαση και το παιχνίδι, τα παιδιά όλων των ηλικιών θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα μοναδικό αποκριάτικο ξεφάντωμα που θα τους μείνει αξέχαστο.

Επίσκεψη των Τούρκων καθηγητών στη Βιβλιοθήκη Παν. & Μαρίας Χατζηγάκη - Φ.Ι.ΛΟ.Σ.

Αναμνηστική φωτογραφία από την επίσκεψη και ενημέρωση των Τούρκων καθηγητών στη «Βιβλιοθήκη Παναγιώτη και Μαρίας Χατζηγάκη - Φ.Ι.ΛΟ.Σ.».

Οι Τούρκοι καθηγητές, οι οποίοι βρίσκονται στα Τρίκαλα με 20 μαθητές τεσσάρων γυμνασίων της Κωνσταντινούπολης, στο πλαίσιο του προγράμματος Erasmus, μαζί με τον υπεύθυνο του Προγράμματος Δημ. Μαγειρία, το απόγευμα της Τρίτης επισκέφτηκαν τη «Βιβλιοθήκη Παναγιώτη και Μαρίας Χατζηγάκη - Φ.Ι.ΛΟ.Σ.». Εκεί ενημερώθηκαν για τις δραστηριότητες του Φιλολογικού, Ιστορικού, Λογοτεχνικού Συνδέσμου (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων, την λειτουργία της Βιβλιοθήκης, τον σημαντικό ρόλο της πόλης των Τρικάλων κατά την μακρόχρονη περίοδο της Τουρκοκρατίας καθώς, τις εκδρομές του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. στην Τουρκία, καθώς και τις τουρκολογικές μελέτες που δημοσιεύονται στις εκδόσεις του.

Επακολούθησε φιλική συζήτηση και στο τέλος το Δ.Σ. του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. προσέφερε σε όλους τους Τούρκους καθηγητές από δέκα (10) βιβλία στον καθένα για τον εμπλουτισμό των βιβλιοθηκών των σχολείων τους, να γνωρίσουν το εκδοτικό έργο του Συνδέσμου αλλά και για να σχηματίσουν μια πληρέστερη εικόνα για την πνευματική ζωή των Τρικάλων, τα οποία στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν το διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο της Θεσσαλίας.

Στιγμιότυπο από την επίσκεψη και ενημέρωση των Τούρκων καθηγητών στη «Βιβλιοθήκη Παναγιώτη και Μαρίας Χατζηγάκη - Φ.Ι.ΛΟ.Σ.».

Μήπως εξασκώντας τις αρετές ταυτόχρονα καλλιεργούμε τα πάθη

 

Όταν κατανοείς την πραγματικότητα μέσα από εικόνες του Εγώ, τότε βιώνεις μια ερωτική σχέση, στην οποία αντικείμενο του έρωτα, είναι ο ίδιος ο εαυτός σου, αποκλείοντας έτσι, όλα τα άλλα ερωτικά αντικείμενα. Και βέβαια εδώ μιλάμε για την απόλυτα μονογαμική σχέση!

Όταν ερωτεύεσαι την μορφή σου, όταν γοητεύεσαι από την αντανάκλασή της, τότε σκύβεις στο νερό της πηγής να την φιλήσεις και πέφτεις μέσα και πνίγεσαι.

Όταν χρησιμοποιείς το προσωπείο του «φαίνεσθαι» και όχι του «είναι», αυτό πού είσαι κατά βάθος στην πραγματικότητα, και το οποίο τις περισσότερες φορές επιδιώκεις να κρύβεις επιμελώς, τότε φανερώνεται όλη η αδυναμία, αλλά και η υποκριτική κατάσταση την οποία βιώνεις καθημερινά. Άλλος είσαι και άλλος δείχνεις.

Έτσι διαρκώς είμαστε θεατρίνοι και παίζουμε θέατρο.

Παίζουμε θέατρο, όταν νοιαζόμαστε δήθεν για την δικαιοσύνη και την ισότητα, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε οι πιο άδικοι και οι μεγαλύτεροι τύραννοι στους γύρω μας.

Παίζουμε θέατρο, όταν ενδιαφερόμαστε δήθεν για τους άλλους και ότι θυσιαζόμαστε γι’ αυτούς, ενώ επιδιώκουμε την εκμετάλλευση κάθε καταστάσεως.

Χρησιμοποιούμε συνεχώς μία μάσκα στις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Σημειώνονται μερικές περιπτώσεις:

-Με την αγάπη συνδέεται ἡ πορνεία. Όλοι σήμερα μιλούν για την αγάπη. Αλλά κάτω από την αρετή της αγάπης κρύβεται ἡ πορνεία, η επιθυμία ικανοποιήσεως της φιληδονίας. Όλα τα τραγούδια μιλούν για την αγάπη, αλλά μέσα σ αυτήν την κατάσταση αγάπης κρύβεται η αντιμετώπιση του άλλου σαν αντικειμένου ηδονής.

-Με την πραότητα συμπλέκεται ἡ υπουλότητα. Κάποιοι υποκρίνονται τον πράο, τον γλυκομίλητο κι όμως μέσα τους κρύβουν δηλητήριο.

-Με την αγνότητα συμπλέκεται η πικρή συμπεριφορά. Κάποιοι καλλιεργούν την εγκράτεια και την αγνότητα κι όμως διακρίνονται για υπεροψία, αφού κατακρίνουν τους άλλους ανθρώπους.

Γι’ αυτό πρέπει να προσέξουμε τον βάτραχο, όταν αντλούμε νερό, δηλαδή να προσέχουμε μήπως, εξασκώντας τις αρετές ταυτόχρονα καλλιεργούμε τα πάθη;

Δημ. Γαστριάς

Αντιπροσωπία 4 σχολείων από την Τουρκία υποδέχθηκε το Λύκειο Βαλτινού

Το Λύκειο Βαλτινού, στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος ERASMUS και του πνεύματος της καλής γειτονίας και της φιλίας των λαών, υποδέχθηκε και φιλοξένησε 20 Τούρκους μαθητές από τέσσερα σχολεία της Κωνσταντινούπολης, που συνοδευόταν αντίστοιχα από τους τέσσερις καθηγητές τους.

Την αντιπροσωπεία των τούρκων καθηγητών και μαθητών καλωσόρισε ο διευθυντής του λυκείου Βαλτινού κ. Άρης Μυλωνάς, ο οποίος τόνισε τον σκοπό αυτού του προγράμματος που εδραιώνει τα βήματα της φιλίας, της συναδέλφωσης, της ειρηνικής συνύπαρξης, της γνωριμίας του εκπαιδευτικού συστήματος και την ανταλλαγή γνώσεων και εμπειριών.

Στην αρχή έγινε ανταλλαγή αναμνηστικών δώρων, ενώ σε κάθε καθηγητή εκπρόσωπο του σχολείου, μαθήτριες του λυκείου πρόσφεραν από μία όμορφη ανθοδέσμη.

Στην υποδοχή παραβρέθηκαν και μέλη του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων που παρασκεύασαν και πρόσφεραν σε όλους διάφορα εδέσματα.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων υποδοχής της αντιπροσωπίας των τούρκων περιλάμβανε ξενάγηση στους χώρους του λυκείου, όπου οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν το εργαστήρι φυσικής και χημείας και να δούνε την διαδικασία παρασκευής σαπουνιού και αρωμάτων. Επισκέφτηκαν επίσης το εργαστήριο πληροφορικής, όπου παρακολούθησαν την λειτουργία του εργαστηρίου και την αίθουσα βιολογίας όπου ενημερώθηκαν σχετικά για τις έρευνες και την μελέτη του ανθρώπινου σώματος.

Στη συνέχεια ένα τμήμα μαθητριών του λυκείου Βαλτινού, ντυμένες με παραδοσιακές φορεσιές, χόρεψαν διάφορους παραδοσιακούς χορούς του τόπου μας, ενώ ένα άλλο τμήμα χόρεψε σύγχρονους νεοελληνικούς χορούς όπως συρτάκι, χασάπικο κλπ.

Στο πρόγραμμα επίσης υπήρξε και η διεξαγωγή κοινών αθλητικών αγώνων βόλεϊ και μπάσκετ (Ελλάδα-Τουρκία).

Προς το τέλος των εκδηλώσεων, οι Τούρκοι καθηγητές πότισαν συμβολικά ένα δέντρο ελιάς, το σύμβολο ειρήνης και φιλίας, που φυτεύτηκε εις ανάμνηση της επίσκεψης, στον περιβάλλοντα χώρο του λυκείου Βαλτινού.

Παράλληλα, υπογράφτηκε μεταξύ των καθηγητών ένα τυπικό σύμφωνο φιλίας και καλής συνεργασίας των σχολείων.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ

Ο «Γύρος του κόσμου» σε ένα βράδυ

 

Η κοινωνία στα χωριά είναι οργανωμένη έτσι, ώστε στο κέντρο τους και συνήθως δίπλα στην πλατεία να βρίσκονται τα καφενεία και τα διάφορα άλλα καταστήματα.

Στο Βαλτινό «Ο Γύρος του κόσμου» είναι ένα από τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος που λειτουργεί ως γυράδικο, αλλά και ως καφενείο του χωριού. Είναι το μέρος όπου συνήθως οι άντρες συναντώνται και περνούν παρέα εκεί την ώρα τους.

Τις παγερές βραδιές του χειμώνα, η σόμπα στη άκρη μπουμπουνίζει και τριγύρω, όσος χώρος περισσεύει, είναι γεμάτος με τραπέζια και καρέκλες.

Μόλις αρχίζει να βραδιάζει δίνει ένας-ένας το παρόν, Ο Μήτσιος, ο Θανάσης, ο Κώστας, ο Αντώνης, ο Γρηγόρης… Μερικοί έρχονται κουρασμένοι και αποκαμωμένοι από τις βαριές δουλειές της ημέρας και κάθονται δίπλα στη σόμπα, παραγγέλνοντας στον Πέτρο ή στην Γιάννα. Άλλος θα πάρει καφεδάκι άλλος τσιπουράκι προσπαθώντας να ξεχάσει τα σεκλέτια και τους καημούς του κι άλλος θα «τσιμπίσει» κανέναν γύρο απ’ όλα, για να μετριάσει την πείνα του.

Οι θαμώνες το απολαμβάνουν ενώ παράλληλα αρχίζουν να ξεδιπλώνονται και οι διάφορες συζητήσεις για τα καθέκαστα, με πολιτικά, κοινωνικά, αθλητικά, επαγγελματικά θέματα, αλλά και με παλιές ιστορίες, άλλες αληθινές κι άλλες φανταστικές, με μπόλικη σάλτσα. Οι διηγήσεις για τα περασμένα είναι το πιο κοινό θέμα. Οι άντρες έχουν ανάγκη να διηγούνται τις εμπειρίες τους, καθώς οι περιγραφές επαναλαμβάνονται, αναλύονται και διορθώνονται ξανά και ξανά, μέχρι να καταλήξουν σε μία ιστορία αποδεκτή από όλους, τόσο που κι αυτοί που δεν ήταν παρόντες στα γεγονότα να είναι σαν να ήταν. Έτσι οι διηγήσεις των πολύ σημαντικών περιστατικών περνούν στην επόμενη γενιά και φτάνουν να γίνουν θρύλος. Άλλο συχνό θέμα είναι η ανταλλαγή πληροφο­ριών για τα σπαρτά και τα ζώα, εκεί ο χώρος του καφενείου γίνεται σχολείο δράσης για όλα τα αγροτικά θέματα.

Έχει τη δικιά του μαγεία και το δικό του χρώμα αυτό το μαγαζάκι, «Ο γύρος του κόσμου», που αποτελούσε και αποτελεί τόπο συγκέντρωσης και όχημα για νοερά ταξίδια στον γύρο του κόσμου…

Γιορτάστηκε η Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας στο Βαλτινό

 

Γιορτάστηκε η Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2024 στο χωριό μας, καθώς η ημέρα αυτή αποτελεί το εφαλτήριο κινητοποιήσεων σε όλο τον κόσμο για την υποστήριξη της ισότητας, και την αξιολόγηση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία.

Στο Βαλτινό λοιπόν, η ημέρα της γυναίκας γιορτάστηκε στην ταβέρνα «Το στέκι της γεύσης» με πρωτοβουλία του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού.
Οι γυναίκες του χωριού έδωσαν το ραντεβού τους εκεί, την Παρασκευή το βράδυ, όπου μέσα σε ένα ευχάριστο γυναικείο κλίμα με ζωντανή μουσική έφαγαν, ήπιαν, χόρεψαν και διασκέδασαν με την ψυχή τους.

Ας διδαχτούμε από τους λύκους…

 

Είναι ο Πόλεμος μία Βιολογική Αναγκαιότητα ή μία ανθρώπινη Εφεύρεση;

 «Βία είναι η φτωχή λύση για κάθε πρόβλημα, που χρησιμοποιείται μόνο από μικρά παιδιά και από μεγάλα έθνη» (David Friedman).

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τον κόσμο αυτήν την εποχή, την εποχή των δύο συνεχιζόμενων πολέμων (Ουκρανικός Πόλεμος - Πόλεμος Ισραήλ και Χαμάς), το φάντασμα ενός τρίτου πολέμου (όχι του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου) σε άλλη Ήπειρο. Κι αυτό γιατί η Ευρώπη και η Μέση Ανατολή είναι πλέον κορεσμένες μετά και την ενεργοποίηση των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα. 

Βέβαια διάφορες εστίες υπάρχουν σε όλες τις Ηπείρους και ευχόμαστε αυτές οι εστίες να μην μετατραπούν σε φλόγα και πυρκαγιά Πολέμου.  

Η θλιβερή και άκρως ανησυχητική πραγματικότητα των δύο εν “εξελίξει” πολέμων και ο φόβος ενός τρίτου (απευκταίος) επαναφέρει με έναν δραματικό τρόπο το διαχρονικό και αναπάντητο ερώτημα «Γιατί πολεμά ο άνθρωπος;».

Στο ερώτημα αυτό δόθηκαν κατά καιρούς πολλές απαντήσεις - ήκιστα πειστικές – για το βασικό γενεσιουργό αίτιο του πολέμου που επιβιώνει εδώ και εκατομμύρια χρόνια χωρίς το αντίδοτό του. 

Το Επιθετικό Ένστικτο (Fighting instinct)

Ωστόσο τόσο η Γενετική όσο και η Ανθρωπολογία, η Ζωολογία, η Κοινωνιολογία, η Θρησκεία και φυσικά η Ψυχολογία δεν μπόρεσαν μέχρι τώρα να ανιχνεύσουν εκείνο το στοιχείο της ανθρώπινης φύσης που ενεργοποιεί κάθε φορά την καταστροφική μανία του ανθρώπου και εθίζει τον άνθρωπο στις εικόνες μίσους και θανάτωσης των συνανθρώπων του.

Η πιο συνηθισμένη ερμηνεία για τη γενεσιουργό αιτία του Πολέμου από τον Θουκυδίδη μέχρι και σήμερα (Ομπάμα) είναι η αποδοχή της άποψης περί ύπαρξης ενός ενστίκτου επιθετικότητας. Ένα ένστικτο που συσσωρεύεται και κατά καιρούς έχει την ανάγκη να εκτονωθεί με τη βοήθεια μιας επιθετικής και βίαιης συμπεριφοράς.

Για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας - Ένα συγκλονιστικό ποίημα του Ηλία Κεφάλα, «ΓΙΑΓΙΑ»

 

Η γυναίκα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διατήρηση και συνοχή του αγροτικού νοικοκυριού στην ύπαιθρο του τόπου μας. Υπήρξε η ψυχή, ο μοχλός της οικογένειας και παράγοντας ανάπτυξης. Ήταν η μάνα, η σύζυγος, η ακούραστη εργάτρια της γης χωρίς να περιμένει κάποιο χρηματικό αντάλλαγμα για όλες αυτές τις υπηρεσίες που πρόσφερε.

Σήμερα που είναι η γιορτή της Γυναίκας επιλέγουμε ένα συγκλονιστικό ποίημα του συγχωριανού μας ποιητή, Ηλία Κεφάλα με τίτλο «ΓΙΑΓΙΑ», το οποίο αποδίδει με τον αρτιότερο τρόπο την έννοια της γυναίκας της αγροτικής υπαίθρου.

ΓΙΑΓΙΑ

Η γιαγιά μου ήταν ένας αεικίνητος σκελετός
Αδύνατη με ψιχαλιστό κορμί σαν την βροχή
Κι ανάερη σαν το κουδούνισμα των ελαφρών κοκάλων 
Πρόβαινε με χαμένες όλες τις αισθήσεις της
Πλην της ευέξαπτης αφής
Και κυβερνούσε αφανώς το σπιτικό της
Αντέχοντας δέκα θανάτους νεαρών βλαστών
Και υπερέχοντας παρ’ όλη την υποταγή της 
Σε δύναμη του βλοσυρού παππού

Φορτωμένη –διηγιόταν–το πρόχειρο γεύμα
Από σκορδάτο κουρκούτι κι ένα λαγήνι με νερό
Πήγε καταμεσήμερο του Ιουνίου
Να στρώσει τραπέζι στον παππού που θέριζε
Έκαιγε ο ήλιος και πεζοπορούσε
Και το χωράφι μια ώρα δρόμος μακριά
Κι όταν έφτασε κατάκοπη με τα μαύρα σκουτιά της
Και στάθηκε στην άκρη του θερισμένου χωραφιού
Πέρα στην άλλη άκρη ο παππούς σκυμμένος θέριζε

Δεν τον φώναξε
Κι ας την έζωσαν οι πόνοι με τα κρυφά μαχαίρια τους 
Δεν τον φώναξε
Κι ας διπλώθηκε στα δυο πνίγοντας την κραυγή της

Ξεγέννησε μόνη της το σαπισμένο έμβρυο
Το έθαψε με τα χέρια της στο ματωμένο χώμα
Έσκισε το πουκάμισό της δέθηκε
Κι ύστερα πήρε το δρεπάνι στα κοκαλένια χέρια της

Δεν τον φώναξε
Κουβάλησε το ψωμί θερίζοντας
Μέχρι πέρα στην άλλη άκρη που θέριζε ο παππούς

Τα Βαλτσινιώτικα - Η Τσικνοπέμπτη

 Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα «ωραία» απ’ το χωριό μας.

Ως Βαλτσινιώτης φίλοι μου, εγώ θα σας μιλήσω,

απόψε το κανόνισα, θα πάω να τα τσικνίσω…

 

Η Τσικνοπέμπτη έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ,

να την προϋπαντήσουμε με κρέας και κρασί.

 

Το έθιμο θα τηρηθεί, ο κόσμος να χαλάσει,

οι ψησταριές πήραν φωτιά, καπνίζει όλη η πλάση.

 

Έχω- που λέτε- ν’ αρτυθώ από μικρό παιδάκι,

 γι’ αυτό θα φάω σήμερα αβέρτα παϊδάκι.

 

Το ραντεβού το δώσαμε εκεί στο Βαλτινό,

το γλέντι κανονίστηκε και θα ’ναι γιορτινό.

 

Θα πάμε, να χορέψουμε, να φάμε και να πιούμε

και τα της μασκαράτα μας, τ’ αστεία μας θα πούμε.

 

Θα φάμε ντόπια κρέατα, θα αφανιστούν κοπάδια,

θα γίνει σκέτο μακελειό στα ξύγκια και στα λάδια.

 

Αρνιά, κατσίκια, χοιρινά… θα υπάρχουν στο μενού μας,

κεφτέδες και λουκάνικα και ότι βάλει ο νους μας.

 

Κρασάκι κόκκινο ή λευκό, υπέροχη ρετσίνα

και μπόλικα σαλατικά να κορεστεί η πείνα.

 

Στο τέλος για επιδόρπιο θα έχουμε μια τούρτα,

και για καπάκι πιο μετά, πέντε τελάρα φρούτα.

 

Το βράδυ θα τρικλίζουμε απ’ το πολύ μεθύσι

και θα ’ναι άθλος αν μπορεί κανείς να περπατήσει.

 

Κι απ’ αύριο γυμναστική να φτιάξουν οι γραμμές μας,

να έρθουμε στα ζύγια μας, απ’ τις υπερβολές μας.

Η προσφορά της γυναίκας της υπαίθρου

 

Η γυναίκα της υπαίθρου, η γυναίκα αγρότισσα έχει μια διαχρονική προσφορά στην ελληνική κοινωνία, στην ενίσχυση της οικογένειας και της αγροτικής οικονομίας, αλλά και στη διαφύλαξη των λαϊκών μας παραδόσεων.

Είναι η ψυχή της κοινωνίας, η ψυχή της ελληνικής περιφέρειας, η ψυχή της ελληνικής γης.

Γυναίκα φτιαγμένη από πέτρα και χώμα.  Προορισμένη να κρατάει αιώνες τώρα, στα ροζιασμένα χέρια της το άροτρο, να σκάβει το μικρό της χωράφι, να σβαρνίζει και ν’ ανοίγει τα λαγούμια της ψυχής της. Μ’ αυτό να οργώνει κάθε χάραμα την φτώχεια της, μ’ αυτό να φυτεύει και τα όνειρα της. Γυναίκα προικισμένη να ονειροπολεί, να διαφεύγει, αποσκιρτώντας για λίγο από το πύρινο έδαφος της πραγματικότητας και επιστρέφοντας να κουβαλάει στα πικραμένα χείλη της το πιο γλυκό ψωμί του κόσμου!

Έφυγε από την ζωή ο συνταξιούχος αστυνομικός Κων/νος Τσίρκας

 

Έφυγε από την ζωή ο συνταξιούχος αστυνομικός Κων/νος Τσίρκας του Ιωάννου, την Τρίτη 5 Μαρτίου 2024, σε ηλικία 61 ετών.

Η Κηδεία θα γίνει την Τετάρτη 6 – 3 – 2024 και ώρα 1.30 μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος, Μέλιγου Τρικάλων.

Από το παλιό δερμάτινο πορτοφόλι στις σύγχρονες καρτοθήκες

 

«Στον κόσμο τον σημερινό αυτό το ξέρουν όλοι,
η δύναμη στον άνθρωπο είναι το πορτοφόλι.

Αν πορτοφόλι μάθουνε πως έχεις μες στη τσέπη,

σε λεν πως είσαι τσέντλεμαν, πως είσαι καθώς πρέπει.

Οι φίλοι σου σε θέλουνε και σε πλησιάζουν όλοι

μονάχα σαν θα μάθουνε πως έχεις πορτοφόλι.

Το πορτοφόλι, τι τα θες, έχει μεγάλη χάρη,

σε κάθε δύσκολη στιγμή, σε κάνει παλικάρι»,

τραγουδούσε ο Μάρκος Βαμβακάρης το 1940 και δεν είχε άδικο, καθώς από τα αρχαία κιόλας χρόνια, δημιουργήθηκε στον άνθρωπο η ανάγκη ενός αξεσουάρ, με το οποίο θα μεταφέρει αντικείμενα. Το αξεσουάρ αυτό έμελλε να αποτελείται κατά κύριο λόγο από δέρματα ζώων μιας και εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε η πληθώρα των υλικών που έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα. Με την κυκλοφορία των πρώτων νομισμάτων η ανάγκη αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Τα δερμάτινα αυτά «πουγκιά» εξασφάλιζαν την ασφαλή μεταφορά και φύλαξη των ειδών αξίας.

Διανύουμε την περίοδο του πλαστικού χρήματος το οποίο κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στην αγορά. Όπως όλα δείχνουν σε μερικά χρόνια από τώρα ο παραδοσιακός τρόπος συναλλαγής θα εξαφανιστεί. Αφού λοιπόν αλλάζουν οι τρόποι και τα μέσα συναλλαγής, αλλάζουν και τα σχέδια των πορτοφολιών. 

Το πορτοφόλι είναι κάτι προσωπικό. Όχι μόνο γιατί εκεί αποθηκεύονται τα προσωπικά έγγραφα, αλλά επειδή φανερώνει σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου. Σύμφωνα με έρευνες οι γυναίκες αλλάζουν το πορτοφόλι τους πολύ πιο συχνά από τους άντρες. Οι γυναίκες τις περισσότερες φορές το επιλέγουν με βάση τις τάσεις της μόδας και το προσωπικό τους γούστο, ενώ οι άντρες δίνουν βάση στην χρηστικότητα και την εύκολη μεταφορά του.

Γυναικεία και αντρικά σχέδια φυσικά διαφέρουν. Τα γυναικεία πορτοφόλια είναι στην πλειονότητά τους πιο κομψά και ακολουθούν τη μόδα. Από την άλλη τα ανδρικά πορτοφόλια είναι πιο πρακτικά, πιο μικρά σε μέγεθος και όσο πιο λεπτά γίνεται. Αυτό συμβαίνει γιατί το σχέδιο τις περισσότερες φορές προορίζεται για να τοποθετείται στην τσέπη του παντελονιού τους.

Όταν κυκλοφόρησαν οι πρώτες κάρτες τα σχέδια των πορτοφολιών αναπροσαρμόστηκαν προκειμένου να μπορεί κανείς να τις κουβαλάει στο πορτοφόλι του. Τα cardholders ή αλλιώς οι καρτοθήκες είναι μικρότερα σε μέγεθος από ένα πορτοφόλι και προφανώς πιο λεπτά σε πάχος καθώς έχουν θήκες μόνο για κάρτες, μπορούν να χωρέσουν σε κάθε τσέπη και να μεταφερθούν εύκολα.

Πέρα από τις τραπεζικές κάρτες όμως, στις μέρες μας οι κάρτες έχουν και άλλοι χρήση. Κάρτες καταστημάτων, δίπλωμα οδήγησης και διάφορα πάσο χρησιμοποιούν κάρτες στις οποίες υπάρχουν περασμένες όλες μας οι πληροφορίες.

Το «Μαύρο Τετράγωνο» του Καζιμίρ Μαλέβιτς

 Το μαύρο τετράγωνο είναι το ορθογώνιο κενό της αγνωσίας του θεού.

 

«Κρατώντας το «Μαύρο Τετράγωνο» ως φανό,
διασχίζει κανείς τον λαβύρινθο της σκέψης», Μαλέβιτς

Ο Καζιμίρ Μαλέβιτς (Kazimir Malevich, 1879 – 1935) ήταν Ουκρανός ζωγράφος και θεωρητικός της Τέχνης, που γεννήθηκε από γονείς πολωνικής καταγωγής. Υπήρξε πρωτοπόρος της γεωμετρικής αφηρημένης τέχνης και ο δημιουργός των Avant-garde κινημάτων του Σουπρεματισμού και του Κονστρουκτιβισμού.
Ο Μαλέβιτς θεωρούσε τον εαυτό του ιδιότυπο ρεαλιστή, μόνο που έβλεπε τον ρεαλισμό σε μια φανταστική πραγματικότητα «στην οποία για να φτάσει κανείς, έπρεπε να απομακρυνθεί από την ορατή πλευρά της ζωής». Θεωρούσε τις μορφικές απεικονίσεις των αντικειμένων ως ένα εμπόδιο στην καλλιτεχνική δημιουργία, Όλα τα οπτικά φαινόμενα του κόσμου, τα αντικείμενα, ήταν χωρίς σημασία. Αξίζει μονάχα το αίσθημα, αποκομμένο από το περιβάλλον. Οποιαδήποτε αντικειμενικότητα είναι αντίθετη με την τέχνη. Θεώρησε λοιπόν αναγκαίο να εξαλείψει κάθε αναφορά στα αντικείμενα και κάθε αναγωγή σε θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές έννοιες. Η ελευθερία στην ποιότητα της γραμμής ήταν αυτό που τον ενδιέφερε.

Το «Μαύρο Τετράγωνο»

Το «Μαύρο Τετράγωνο» ήταν και παραμένει το πλέον ρηξικέλευθο ζωγραφικό, φιλοσοφικό, πολιτικό ίχνος, το ανοίκειο ξερίζωμα όλων των παλαιών σημασιών. Ίσως να είναι το πιο μυστηριώδες έργο στην ιστορία της τέχνης: ένα μαύρο τετράγωνο, «το πρόσωπο της νέας τέχνης, το πρώτο βήμα της καθαρής δημιουργίας» σύμφωνα με τον καλλιτέχνη που το ζωγράφισε.
Ήταν το 1913, όταν στην πορεία των απεγνωσμένων προσπαθειών του να απελευθερώσει την τέχνη από την αντικειμενικότητα, κατέφυγε στη φόρμα του τετραγώνου μαύρου πίνακα. Εξέθεσε λοιπόν, ένα ζωγραφικό πίνακα που δεν παρίστανε τίποτα άλλο από ένα μαύρο τετράγωνο σ’ ένα φόντο άσπρο, γεγονός που προκάλεσε σοκ στους κριτικούς και το κοινό. Έλεγαν: «Χάθηκε ό,τι αγαπήσαμε. Είμαστε σε μια έρημο. Έχουμε μπροστά μας μόνο ένα μαύρο τετράγωνο σε άσπρο φόντο!». Το συγκεκριμένο έργο κρίθηκε ως ακατανόητο και επικίνδυνο.
Ένα μαύρο τετράγωνο σε λευκό φόντο, φτιαγμένο με το χέρι, χωρίς χάρακα ή υποδεκάμετρο, αυστηρό, σκοτεινό, ριζοσπαστικά μη αναπαραστατικό. Το μαύρο χρώμα που κυριαρχεί στον καμβά λειτουργεί σαν gran rifiuto (η μεγάλη άρνηση)· στο κέντρο του πάλλεται μια τεταμένη, σχεδόν μεταφυσική αρνητικότητα.
Μερικοί αναλυτές έχουν επιχειρήσει να το προσεγγίσουν με τους όρους της καντιανής θεωρίας του υψηλού, θεωρώντας ότι μεταδίδει το αίσθημα της δυσφορίας που προκαλείται από την ανεπάρκεια της φαντασίας μπροστά σε κάτι μεγαλειώδες, ακριβώς γιατί βρίσκεται πέραν της μορφής· άλλοι έχουν διακρίνει στον πίνακα μιαν εσωτερική σχέση με την οντολογική κατεύθυνση της ρωσικής εκκλησίας, άλλοι δίνουν έμφαση στην εσωτερική δράση του έργου, ένα συνεχές γίγνεσθαι που αλλάζει ανά δευτερόλεπτο, άλλοι του προσδίδουν αναρχικό, μηδενιστικό περιεχόμενο. Σίγουρα πάντως αυτή η οριστική ελεγεία στην παραστατική τέχνη, η σχεδόν οδυνηρή μαρτυρία για το τέλος της απεικόνισης, το «Μαύρο Τετράγωνο» του Καζιμίρ Μαλέβιτς αφήνει τον θεατή έκθαμβο, αν όχι εκστατικό.
«Το τετράγωνο δεν είναι εικόνα, ακριβώς όπως ένας διακόπτης ή μια πρίζα δεν είναι το ηλεκτρικό ρεύμα», έγραψε. Έργο που βρίσκεται πέρα από την αισθητική ή συγκινησιακή πρόσληψη της πραγματικότητας, ανήκει στη σειρά των πινάκων του που είναι απαλλαγμένοι από κάθε αντικείμενο και βασίζονται στη γεωμετρία και το χρώμα, ώστε να δηλώσουν τον πρωτεύοντα ρόλο της φόρμας έναντι του περιεχομένου.

Πηγή: cityculture.gr 

Επικήδειος λόγος για τον Αθανάσιο Αγγελόπουλο. Εκφώνησε ο Νικόλαος Κατοίκος

 

Τρεις φίλοι, τρεις συμφοιτητές είναι στο ίδιο έτος. Στο πρώτο από τα πέντε της τότε σχολής και διακρίνονται για τον δημιουργικό οίστρο να σπουδάσουν κλασική φιλολογία. Η χαρά της επιτυχίας τους είναι έκδηλη, τόσο διότι κρίθηκαν επιτυχόντες, αντιμετωπίζοντας δύσκολες εισαγωγικές εξετάσεις, με αναλογία ενός προς δέκα, όσο και διότι θα είχαν δασκάλους τους τα ιερά τέρατα της εποχής, τον Στίλπωνα Κυριακίδη, τον Ιωάννη Κακριδή, τον Στυλιανό Καψωμένο, τον αγαπητό Τσοπανάκη, τον Μανόλη Ανδρόνικο, τον Απόστολο Βακαλόπουλο, τον Λίνο Πολίτη, τον Κων/νο Βρόλιο, τον Νικόλαο Ανδρειώτης, τον Βασίλειο Τατάκη, τον Εμμανουήλ Κριαρά, τον Μιχαήλ Λάσκαρη και τον Γεώργιο Μπακαλάκη.

Τη γνωστή σε όλους φοιτητική τριάδα αποτελούσαν, ο ομιλών, Νικόλαος Κατοίκος, ορμώμενος εκ Σοφάδων Καρδίτσας και έχων την καταγωγή του εκ Λιτσού Ευρυτανίας, ο Μιχάλης Κατραμάδος, ορμώμενος εξ Αμμουλιανής Χαλκιδικής και ο εκλιπόν Αθανάσιος Αγγελόπουλος, ορμώμενος εκ Βαλτινού Τρικάλων.

Ήμασταν και οι τρεις άριστοι μαθητές στα Γυμνάσιά μας και στη συνέχεια μεταξύ των καλύτερων φοιτητών της σχολής μας, αλλά είμαστε φτωχόπαιδα. Ο Θανάσης ήταν επιπλέον και ορφανός. Οι Γερμανοί κατακτητές είχαν συλλάβει τον πατέρα του στα Τρίκαλα, σε κάποια αντίποινα του 1944, και τον είχαν εκτελέσει στη Λάρισα. Η απορφανισμένη οικογένεια έμεινε με την χαροκαμένη μάνα και με τέσσερα τέκνα: τον Θανάση, τον Κώστα και δύο αδερφές την Μαρία και την Αικατερίνη. Το επτάχρονο παιδί του 1944, διέπρεπε στα σχολεία όπως και στο πανεπιστήμιο. Σπούδασε με υποτροφία του ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, διότι το 1957 ήταν μεταξύ των δέκα πρώτων επιτυχόντων.

Τελειώνοντας το πανεπιστήμιο, σταδιοδρόμησε ευδοκίμως εδώ στα Τρίκαλα, ως καθηγητής Μέσης Εκπαιδεύσεως, ως Γυμνασιάρχης και ως βοηθός επιθεωρητού.

Από τους φίλους του, ο Μιχάλης σταδιοδρόμησε στη Θεσσαλονίκη και εγώ στην Καρδίτσα. Ο Θανάσης, και οι συνάδελφοι και φίλοι του πρόλαβαν αρκετά χρόνια εκπαιδευτικής άνθισης. Είχαν πολλά να δώσουν στην εκπαίδευση και εκείνη η πρόθυμη προσφορά τους γινόταν με χαρά και ευγνωμοσύνη αποδεκτή. Αργότερα ως σήμερα κόπασε η θυσιαστική διάθεση για προσφορά καθώς και η κοινωνική ευστροφία για αξιοποίηση της ανιδιοτελούς και λυσιτελούς προσφοράς. Με απλά λόγια, για την ποθούμενη εκπαιδευτική ανάκαμψη χρειαζόμαστε πολλούς Αγγελόπουλους. Δηλαδή, πολλούς δασκάλους της γενιάς του Θανάση Αγγελόπουλου.

Αυτοί θα τονώσουν την φιλομάθεια και την χρηστομάθεια των μαθητών. Ευτυχώς που έχουμε την παρακαταθήκη του παραδείγματός του, διότι αυτοί ένας - ένας φεύγουν. Ήταν τυχεροί όσοι υπήρξαν μαθητές του Θανάση Αγγελόπουλου, γιατί αυτός υπήρξε συνειδητοποιημένος δάσκαλος. Ήταν μελετηρός, βιβλιολάτρης, σοβαρός συζητητής, στηλιτευτής της κακοδιοίκησης και της αδικίας, μαχητικός, ταπεινός, προσηνής, φιλόστοργος, υποδειγματικός οικογενειάρχης και ανεκτίμητος φίλος. Έδωσε αδιάκοπο και τίμιο αγώνα στη ζωή, και του ανήκει ο της δικαιοσύνης στέφανος. Προς το τέλος της ζωής του δοκιμάστηκε και στη συζυγική μοναξιά, καθώς το 2014 είχε χάσει την σύζυγό του, την καθηγήτρια φιλόλογο Φούλα Ρουμελιώτη. Ψυχικό αντιστάθμισμα αυτής της απουσίας υπήρξε η αγάπη των οικογενειών των παιδιών τους, του Δικηγόρου Μιχάλη και του Γιατρού Κώστα, που του είχανε χαρίσει τα τρία αγαπημένα εγγόνια τους, δυο Αθανάσηδες και τον Παντελή. Μέσα στον ανθρώπινο πόνο της εκδημίας τα παιδιά του Θανάση, οι δύο νύφες του, Κογίνα και Αλεξάνδρα, τα εγγόνια του, τα δύο ζώντα αδέρφια του, ο Κώστας και η Μαρία, τα ανίψια του, οι λοιποί συγγενείς του, οι συνάδελφοί του καθηγητές και οι φίλοι του, μπορούν να σεμνύνονται που συμπορεύτηκαν στη ζωή και γνώρισαν από κοντά έναν σπουδαίο επιστήμονα κι έναν καλό άνθρωπο.

Τους ευχόμαστε καλή παρηγοριά. Στον εκλιπόντα φίλο και συνάδελφό μου Θανάση, εύχομαι καλόν παράδεισο!

Το νησί των συναισθημάτων

 

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Του Μάνου Χατζιδάκι

Η συνταγή της μάνας μου «Νηστίσιμα, αφράτα και γευστικά κουλουράκια»

 

Μπήκαμε στην Άνοιξη. Χαρούμενη εποχή και πολλά υποσχόμενη! Η φύση αναζωογονείται, το φως εκθαμβωτικό, στον αέρα αισθάνεσαι ήδη το ιδιαίτερο άρωμα της εποχής, που είναι μοναδικό. Η αίσθηση της φρεσκάδας, της ζεστασιάς και της αναγέννησης, αλλά και οι υπέροχες μυρουδιές, που αιωρούνται στο ανοιξιάτικο αγέρι, διεγείρουν την μνήμη και μας ταξιδεύουν πίσω στη παιδική μας ηλικία.

Μια από τις πιο έντονες στιγμές, τις πιο χαρακτηριστικές γιορτινές αναμνήσεις για μένα, είναι η μυρωδιά από τα κουλουράκια της μάνας μου. Τα πιο νόστιμα, νηστίσιμα, πασχαλινά, αφράτα και γευστικά κουλουράκια που θυμάμαι από τα χέρια της!

Μια απλή συνταγή που θα 'θελα να μοιραστώ και μαζί σας. Το μυστικό της;

Υλικά:

Ζάχαρη 2 φλ., Αυγά 4, Βούτυρο 250 γρ., Γάλα ½ φλ., Πορτοκάλι ½ φλ. Χυμό, Πορτοκάλι ξύσμα, Αλεύρι 1 κιλό, Μπέικιν Πάουντερ 4 κ.γ., Βανίλια 3-4, Σόδα 1 κ.γ., Αλάτι ½ κ.γ.

Η εκτέλεση της συνταγής είχε ως εξής:

Σε ένα μπολ η μάνα, χτύπαγε το βούτυρο με τη ζάχαρη πολύ καλά, μέχρι να αφρατέψουν και στη συνέχεια πρόσθετε τα αυγά ένα, ένα, το γάλα, τον χυμό πορτοκαλιού και το ξύσμα. Σε άλλο μπολ ανακάτευε τα στερεά υλικά με το μισό αλεύρι και άρχιζε να προσθέτει αυτό το μείγμα στο άλλο. Έβαζε τόσο αλεύρι όσο χρειάζονταν για να γίνει η ζύμη, όχι πολύ σκληρή, αλλά ούτε και να κολλάει στα χέρια.

Άφηνε τη ζύμη για ένα τέταρτο να ξεκουραστεί, και στη συνέχεια με την βοήθεια του πατέρα μου, που χρησιμοποιούσε έναν χειροκίνητο μύλο, έπλαθαν τα κουλουράκια δίνοντάς τα το ανάλογο σχήμα, σύμφωνα με την κοιλότητα εξόδου (καλούπι) του μύλου. Τα άλειφε, μετά η μάνα, με ένα αυγό για να αποκτήσουν ωραίο ροδαλό χρώμα και τα έψηνε στη κουζίνα ή στη μασίνα.

Το σπίτι όλο ευωδίαζε, τα κουλούρια, γίνονταν αφράτα και λαχταριστά και μένανε έτσι για μέρες. Κι όταν έρχονταν η ώρα της απόλαυσης, μμμ... η γεύση και η όσφρηση χτύπαγαν κόκκινο. Τα απολαμβάναμε με όλες τις αισθήσεις, εστιάζοντας σε κάθε μπουκιά, στη γεύση, στην υφή και στο άρωμά τους! 

Δημήτρης Τσιγάρας

ΦΩΤΙΣΕ ΗΛΙΕ

 

Να, εδώ σ’ αυτήν την πεδιάδα ξόδεψα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου.
Φώτισε ήλιε, μήπως και συλλέξω τα υπολείμματά της.
Φώτισε ήλιε, μήπως και δω όλα της τα συντρίμμια.
Επειδή και το τελευταίο, ακόμα, απομεινάρι της ύπαρξής μας μπορεί να συνθέσει ξανά και ξανά το πρόσωπό μας ακέραιο.

Του Ηλία Κεφάλα