Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση της Τοπικής κοινότητας Βαλτινού

 

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εορταστική εκδήλωση που διοργάνωσε η Τοπική κοινότητα Βαλτινού, ανήμερα των Φώτων στην πλατεία του χωριού.

Οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να διασκεδάσουν με τραγούδια και χορούς, απολαμβάνοντας παράλληλα και την πατροπαράδοτη τηγανιά (τσιγαρίδες) που ετοιμάστηκε με μεράκι από τους διοργανωτές, καθώς και δεκάδες σουβλάκια που ψήθηκαν για τις  ανάγκες της εκδήλωσης. Το χωριό έδειξε να αποκτά ζωντάνια, οι κάτοικοι χάρηκαν και συμμετείχαν με κέφι και ενθουσιασμό, ενώ δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που το έριξαν στον χορό.

Ήταν πραγματικά, μια όμορφη και φωτεινή γιορτή μέσα στο γκρίζο της εποχής και στις δυσκολίες που περνάει γενικότερα η κοινωνία μας.

Την εκδήλωση τίμησαν ο Περιφερειακός Σύμβουλος Σάκης Ξάφος, ο Αντιδήμαρχος Σάκης Σκρέκας, οι Δημοτικοί Σύμβουλοι Γιώργος Ηλιάδης, Αντώνης Λάππας και η δημοτική Σύμβουλος Βούλα Βότσιου.

Χορηγοί της εκδήλωσης ήταν οι:

Οι επιχειρήσεις: «Βιολάντα», «ΕΛΑ ΚΡΕ Βαμπούλας», «Οικογένεια ΚΛΙΑΦΑ», «Χοιροφάρμ Μαράβα»ς, Αυγά Ελευθέρας Βοσκής «Κόζιακα», Αρτοποιείο «Άρτος», Αρτοποιείο «Φαλώρειας» Καφέ, «Γιόλο», Ζαχαροπλαστείο «Χύτας», Κρεοπωλείο «Αλμπέρτος», Κρεοπωλείο «Μαυρογιώργος», Σούπερ Μάρκετ «Καλύβας», Σούπερ Μάρκετ «Μπιλιάλης», Φαστ Φουντ «Ο Γύρος του κόσμου», Καφέ «Φουέγκο», Χαρτοκοπτικές εργασίες «Τσιγάρας Γ».

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ:

Με τους Βέγγους της ζωής μου θα μείνω...

 

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έλεγε πως δεν είχε χρόνο να μισεί αυτούς που τον μισούν γιατί ήταν απασχολημένος να αγαπά αυτούς που τον αγαπούν.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έλεγε: «Για δύο πράγματα δεν θα ντραπώ ποτέ. Για τις αλήθειες που είπα, και για τα συναισθήματα που ένιωσα».

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έλεγε πως ευτυχία είναι μόνο δυο χέρια που σε αγκαλιάζουν, που σε κρατούν, που σε κοιμίζουν και σε περιποιούνται.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που τη μέρα του μεγάλου χαμού, τη μαύρη μέρα που μπήκαν στην πόλη οι οχτροί κι οι ερπύστριες έσπειραν το θάνατο, τη μέρα του Πολυτεχνείου, εκείνος πέρασε μέσα από τα μαύρα κοράκια με το αυτοκίνητό του, έριξε τα καθίσματα και έβαλε μέσα τον εξεγερμένο λαό. Για να τον σώσει.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που μέσα στην εξορία έστηνε αντίσκηνα και πήγαινε φαγητό κρυφά σε εκείνους που αυτοεξορίστηκαν.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έκανε τους ανθρώπους να γελούν, να χαίρονται, να συγκινούνται.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που ήταν χάδι, απαλοσύνη και τρυφεράδα για τους ανθρώπους.

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που στη γαλέρα της ζωής τους τράβηξαν άγριο κουπί. Κι όλο έτρεχαν...

Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Που έλεγε ο Κούνδουρος "Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: «Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας".

Επειδή έρχεται μια στιγμή στη ζωή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Εγώ θα μείνω με τους Βέγγους. Αυτούς, αυτούς τους μεταξωτούς ανθρώπους. Την ανακούφιση. Τη λύτρωση. Και το χαμόγελό μας.

«Λυπάμαι τους ανθρώπους που ενώ μπήκαν στην καρδιά μου, ξεφτιλίστηκαν στα μάτια μου».

Θανάσης Βέγγος

 

Του Λάμπρου Μεραντζή

 

Τα έθιμα των Φώτων του Βαλτινού. Του Ευαγγέλου Σ. Στάθη, Φιλολόγου

 

Φώτα ή Θεοφάνια. Από τις μεγάλες μέρες του Εορτολογίου μας. Γιορτή λαμπρή και χαρούμενη, με μήνυμα θριάμβου για το κλείσιμο του Δωδεκαήμερου και ελπίδας για τη νέα εποχή που έρχεται.

Την παραμονή των Φώτων, του Σταυρού, ο παππάς με ένα παπαδοπαίδι περνούσε από σπίτι σε σπίτι και το αγίαζε. Φορούσε πετραχήλι και κρατούσε στο ένα χέρι το σταυρό με το βασιλικό και στο άλλο το κακαβάκι με το αγιασμένο νερό. Το παπαδοπαίδι κρατούσε κι αυτό ένα κακαβάκι μεγαλύτερο για τα τυχερά του παππά: κοψίδια, λουκάνικα, λίπα, και, βέβαια, κλούρα φωτίσια για τον παππά. Όλα αυτά φορτώνονταν σε ένα γαϊδουράκι που συνόδευε κι αυτό όλη την ιεροτελεστία. Τα λουκάνικα δεν «έκανε» να τα φάνε, αν δεν τα ευλογούσε πρώτα ο παπάς. Με όλη αυτήν τη διαδικασία πίστευαν ότι φεύγουν και τα παγανά μια για πάντα.

Η γιορτή των Φώτων γιορταζόταν με ευλάβεια και λαμπρότητα. Ανήμερα πηγαίνανε όλοι στην εκκλησία, μικροί και μεγάλοι. Όλοι με καθαρά και καινούργια ρούχα, για να τα φωτίσουν. Λαμπροφορεμένος κι ο παππάς, λαμπρά και τα ξεφτέρια. Οι ηλικιωμένοι, οι άντρες κυρίως, κρατούσαν στο χέρι τους μια μικρή πετσέτα κομποδιασμένη, όπου μέσα είχε λίγο καλαμπόκι, λίγο σιτάρι και λίγο αλάτι, κρατούσαν κι ένα μπουκάλι με νερό. Την ώρα του αγιασμού τα άφηναν «καταή», κάτω από τον παντοκράτορα. Έλυναν τον κόμπο της πετσέτας και τα αγίαζε ο παπάς με το σταυρό και με το ματσάκι βασιλικό.

Όλοι οι εκκλησιαζόμενοι με την απόλυση της εκκλησίας, σχηματίζοντας μια μεγάλη πομπή, κατευθύνονταν προς το κεντρικό αρτεσιανό. Στα χέρια τους κρατούσαν όλες τις εικόνες του ναού της ενορίας, αλλά και τις δικές τους που είχαν στα εικονίσματά τους στο σπίτι. Προπορεύονταν τα ξεφτέρια, ο παπάς κι ψαλτάδες. Στη μεγάλη «κοπάνα» του αρτεσιανού γινόταν η κατάδυση του σταυρού κι ο αγιασμός των υδάτων. Στο ίδιο νερό βάπτιζαν κι όλες τις εικόνες. Μετά, με ένα μπουκαλάκι αγίασμα και τις εικόνες στο χέρι γύριζαν στο σπίτι.

Με το αγίασμα ράντιζαν όλο το σπίτι, τον σταύλο, το μαντρί, τα δέντρα, τα σιτάρια και τα αμπέλια. Έβαζαν και λίγο στο στόμα όλα τα μέλη της οικογένειας. Πίστευαν ότι το αγίασμα είχε δύναμη θεραπευτική, καθαρτήρια και γονιμοποιό. Το ίδιο βέβαια πιστεύουμε και σήμερα.

Το μεσημεριάτικο φαγητό ήταν το ίδιο για όλα τα σπίτια, ήταν η λεγόμενη λουκανικοτηγανιά: λουκάνικα τηγανισμένα με κοψίδια, και κρασί ντόπιο. Σπανιότερα έφτιαχναν και τυρόπιτα. Όλο το χωριό μοσχοβολούσε ίδια μυρουδιά.

Το απόγευμα και ως το βράδυ ακολουθούσε σεργιάνι με χορό στην πλατεία. Το ίδιο σεργιάννι αποτελούσε και αφορμή για νυφοδιάλεγμα. Το βράδυ φαγοπότι και κρασοκατάνυξη στους εορτάζοντες: στο Φώτη, την Φώτο, τη Φανή, τη Φανίτσα, την Ουρανία.

«Κι απόφωτα άρχιζαν πάλι ο κόσμος να βρίσκουν τη σειρά τους, να κοιτάν τς δλειές τους».

Εκδήλωση από την Τοπική κοινότητα Βαλτινού

 

Η τοπική κοινότητα Βαλτινού, με το που συστάθηκε σε σώμα, την Πρωτοχρονιά, ξεκίνησε ήδη την πρώτη της δράση, με την διοργάνωση εορταστικής εκδήλωσης στο χωριό.

Συγκεκριμένα  η τοπική κοινότητα Βαλτινού διοργανώνει και προσκαλεί όλους τους κατοίκους στην πολιτιστική εκδήλωση, «Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι», η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 6 Ιανουαρίου 2024, ανήμερα των Θεοφανίων, μετά τις 3 η ώρα το μεσημέρι, στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Στην εκδήλωση μαζί με την ανταλλαγή ευχών, για το νέο χρόνο, θα γίνει αναβίωση του εθίμου των παραδοσιακών τσιγαρίδων. Βέβαια, εκτός από τις τσιγαρίδες θα προσφερθούν στους παρευρισκόμενους και διάφορα άλλα εδέσματα, όπως λουκάνικα, πολλά γλυκίσματα, αναψυκτικά, ζεστό κρασί κλπ.

Η συμμετοχή στην εκδήλωση είναι δωρεάν.

Τα Βαλτσινιώτικα (Το καλαντάρι του χρόνου)

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας.

Καινούργιος χρόνος έφτασε, μεγάλη του η χάρη!

και έφερε στο Βαλτινό το νέο καλαντάρι:

Να ’ναι ο Γενάρης ζάχαρη, να ναι ο Φλεβάρης μέλι.

Ο Μάρτιος ροδόσταμο κι ο Απρίλης πετιμέζι.

 

Τον Μάη μέσα στη ψυχή ν’ ανθίζουνε λουλούδια

και τον Ιούνη ν’ ακουστούν τα πιο όμορφα τραγούδια.

Να ’ναι ο Ιούλης μαγικός και με χαρές γεμάτος

κι ο Αύγουστος μεθυστικός, ερωτικός, φευγάτος.

 

Αχ του Σεπτέμβρη οι βροχές, αγάπης να ’χουν στάλες

και σαν του Οκτώβρη ομορφιές να μην υπάρχουν άλλες.

Καλοσυνάτος και γλυκός να είναι ο Νοέμβρης

κι ευτυχισμένους να μας βρει σαν έρθει κι ο Δεκέμβρης!

Οι καλικάντζαροι. Του Ευαγγέλου Σ. Στάθη, φιλολόγου

 

Τους καλικάντζαρους στο χωριό τους λέμε και καρκαντζάλια και παγανά. Είναι κυρίαρχοι της νύχτας και της υπαίθρου. Ζηλεύουν και εχθρεύονται τους ανθρώπους με την οικογενειακή τους ζωή, για αυτό και προσπαθούν με κάθε τρόπο να μπουν στο σπίτι να φαν, να μαγαρίσουν και να μολύνουν και τα φαγητά και τα ενδύματα. Μπαίνουν μες στα σπίτια απ’ τα παράθυρα, απ’ τους φεγγίτες και πιο εύκολα από τους μπουχαρήδες και παν και γλύφουν τα τσιανάκια και πειράζουν τις φτύνες και τις κάδες με τις λύπες και τα κοψίδια. Το πρωί οι νοικοκυρές βρίσκουν σημάδια τους (!). Όσο κρατούσαν τα καρκαντζάλια, δεν άφηναν τα μικρά παιδιά όξω. Απέφευγαν το κούρεμα, το λούσιμο, το χτένισμα, απέφευγαν τις γεωργικές δουλειές και τα νυχτέρια. Για να τα αποφύγουν τα παγανά, θυμιάτιζαν το σπίτι με τη φκυαρίτσα, στην οποία έβαζαν κάρβουνα και θυμιάμα. Αυτό γινόταν κάθε βράδυ σ’ όλο το δωδεκαήμερο. Θεωρούνται δυνάμεις του σκοταδιού και του χειμώνα και εχθροί του ήλιου και του φωτός που τα φοβούνται όπως ο διάολος τη θυμιάμα: «ξημέρωσε, ξημέρωσε, πάμε τώρα να φύγουμε, μη μας δει ο ήλιος».

Η γέννηση των Χριστουγέννων φέρνει γενικώς ένα φως στη γη και στον κόσμο όλον. Τώρα η νύχτα μικραίνει και ημέρα μεγαλώνει. Τα φώτα τα νερά αγιάζονται ενώ ο παπάς με το σταυρό στο χέρι αγιάζει τα σπίτια.

Μόλις τα καρκαντζάλια έβλεπαν τον παππά, το έβαζα στα πόδια και φεύγανε λέγοντας: «φύγετε να φύγουμε, γιατί έρχεται ο ζουρλόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του! Θυμιάτζαμαν το σπίτι να φύγουν. Είχαν νουρά μεγάλη, ανύχια μεγάλα. Έριχνάμαν τη θυμιάμα στο μπουχαρή έκαιγε κι έφευγαν».

Δίπλα στο σπίτι μας, σχεδόν κολλητά στο παράθυρο, ήταν μια πολύ παλιά και μεγάλη σκαμνιά που χρειάζονταν τρεις άντρες με ανοιχτά τα χέρια τους να την αγκαλιάσουν. Είχε μια μεγάλη κουφάλα που χωρούσε και 3 και 4 παιδιά όταν έπαιζαν κρυφτό. Ε, εκεί, σ’ αυτή την κουφάλα μας έλεγε ο παππούς ο Νικολάκης ο Στάθης, ότι κατοικούσαν τα καρκαντζάλια τη μέρα και τη νύχτα έβγαιναν ένα-ένα. Τελευταίος έβγαινε ο μεγάλος καρκάντζαλος. «Αυτός έχει μια νουρά να, σαν την φουκαλίτσα και την κουνάει πέρα δώθε. Έχει μεγάλα σιδερένια, αστραφτερά και κοφτερά δόντια και απ’ τον κώλο βγάζει φωτιές, να, έτσι». Και παρίστανε πως είναι και πως κάνει ο καρκάντζαλος τόσο ζωντανά, που εμείς όλα τα Σταθάκια -δώδεκα ήμασταν όλα όλα - μας φαίνονταν ότι τα βλέπαμε έτσι, «ολόστατα τα καρκαντζάλια» και από μέσα το αίμα μας πάγωνε.

Αυτό το θυμόμαστε όλοι τώρα που μεγαλώσαμε. Για αυτό όπου τα έθιμα και τα καρκαντζάλια μπορούν να περιγράφονται και να αφηγούνται στα παιδιά, να γίνεται αυτό με προθυμία και αγάπη, ώστε να συνεχίζονται. Να μην λέμε «αυτά είναι χαζά πράγματα» ή: «Ε, ο κόσμος τότε ήταν πισωδρομικοί». Εμείς οι μεγαλύτεροι έχουμε χρέος να κάνουμε τις αφηγήσεις και τις περιγραφές για τα κακαντζάλια, ώστε οι νεότερες γενεές να μαθαίνουν, να αγαπούν και να ξαναζωντανεύουν τα πατροπαράδοτα αυτά έθιμα, που ερέθιζαν τη φαντασία παιδιών, γενεών και γενεών.

Τη λέξη καρκάντζαλος και καρκαντζάλι τη χρησιμοποιούσανε και σε άλλες φράσεις τότε, όπως: «φύγετε από δω καρκατζάλια». Το έλεγαν χαϊδευτικά για μικρά παιδιά που τους ενοχλούσαν.

- «Μα ξέρεις τι καρκάντζαλος είναι», λέγονταν κολακευτικά για κάποιον που ήταν μικροκαμωμένος μεν, αλλά δεξιοτέχνης στις δουλειές του. -«Ε, όχι και καλός, σαν καρκάντζαλος είναι», λεγόταν ειρωνικά για άντρα όχι όμορφο.

 

«Ρίξε μια ζαριά καλή…»

 

Στο διπλανό τραπέζι δύο ηλικιωμένοι κύριοι παίζουν παθιασμένα τάβλι. Είναι πεπεισμένοι ότι τα πάντα είναι θέμα τύχης. Της μιλούν, την προκαλούν, τη βρίζουν, αλλά και της γλυκομιλούν.

Ακόμη και αν δεν το γνωρίζουν, είναι σύμφωνοι σε αυτό που έχει γράψει ο Γκαίτε: «Ο ιστός του κόσμου είναι χτισμένος από αναγκαιότητες και τυχαιότητα. Η διάνοια του ανθρώπου τοποθετεί τον εαυτό της μεταξύ των δύο και τα ελέγχει. Μελετά την αναγκαιότητα και την αιτία της ύπαρξής της, ξέρει πως η τυχαιότητα είναι διαχειρίσιμη, μπορεί να ελεγχθεί, να χρησιμοποιηθεί».

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι πριν ρίξουν την «τυχερή» ζαριά βάζουν σε εφαρμογή μικρά μυστικά τους: το φύσημα των ζαριών, τη γωνία του χεριού, την ταχύτητα, τη φορά με την οποία ρίχνουν. Στο τέλος βέβαια η μόνιμη επωδός είναι: «Ρίξε μια ζαριά καλή και για μένα βρε ζωή!»

Καλή και τυχερή χρονιά, λοιπόν, σε όλους!

Μαγικές στιγμές

 

Από μικρό παιδί αγαπούσα πολύ τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά - ίσως επειδή η μαγεία έπαιρνε τότε χρώμα, σχήμα, μουσική. Μεγαλώνοντας άρχισαν και οι άλλες εποχές του χρόνου να γεμίζουν από μαγικές στιγμές. Κι αργότερα, άρχισα κι εγώ να δίνω, με τις ταινίες μου, χρώμα και σχήμα σε λίγη από τη μαγεία που ήταν κλεισμένη μέσα μου. Οι ταινίες έφεραν, με τη σειρά τους, ταξίδια, καινούργιους ανθρώπους και νέα όνειρα στη ζωή μου. Μαγικά πράγματα!

Πολλές φορές όμως σ' αυτή τη μεγάλη διαδρομή τα πάντα ξέφτιζαν ή έμοιαζαν χωρίς νόημα... Οι δύσκολες στιγμές.

Ένα όμως δεν άλλαξε ποτέ έως σήμερα: αυτό το σκίρτημα, η λαχτάρα όταν έρχονται τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά!

Για μια στιγμή, γίνομαι και πάλι, το εννιάχρονο αγόρι στα μακρινά χιονισμένα Τρίκαλα που, αφού τραγούδησε στη γειτονιά τα κάλαντα με τους φίλους του και χόρτασε τον χιονοπόλεμο, πήγε στο περίπτερο, αγόρασε το μόνο κόμικ που υπήρχε τότε, το Πρωτοχρονιάτικο Μίκυ-Μάους, κάθισε κολλητά στη σόμπα που γουργούριζε σαν γατούλα, μύρισε για λίγη ώρα τα ξύλα που καιγόντουσαν, και άνοιξε το περιοδικό...

Και, ώ του θαύματος, στην τρίτη σελίδα της ιστορίας άρχισε να χιονίζει! Χιόνι έπεφτε μέσα στο βιβλιαράκι, χιόνι έπεφτε κι απ' έξω. Απαλό, κατάλευκο. Ευτυχία...

Και το παιδί καθόταν ήσυχο, γαλήνιο και σίγουρο ότι πάνω στο άσπρο του χιονιού μπορείς να αρχίσεις να γράφεις τη δική σου ιστορία - την ιστορία της δικής σου ζωής. Να της δίνεις σχήμα, χρώμα και μουσική.

Και μπορείς να την γράφεις ξανά και ξανά, σε όποια ηλικία κι αν είσαι.

Του Βασίλη Λουλέ, Σκηνοθέτης

 

Μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία για τα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.

 Του Θωμά Δασκάλου

Μία ερωτική εξομολόγηση που είμαι σίγουρος ότι δεν θα μπορούσατε ποτέ να το φανταστείτε!!! Πόσες φορές έχουμε όλοι μας τραγουδήσει τα κάλαντα «Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά». Αν διαβάσει κανείς τους στίχους θα δει ότι είναι ακατανόητοι και χωρίς συνειρμό. Αν το διαβάσετε όμως πιο προσεκτικά με έκπληξη θα διαπιστώσετε, ότι μέσα του εμπεριέχει μία ερωτική «καντάδα». Στην περίοδο του Βυζαντίου, κάποιος νέος φτωχός και χαμηλής κοινωνικής τάξεως, ερωτευμένος με μία όμορφη κοπέλα αριστοκρατικής οικογένειας, εμπλέκει μέσα στους στίχους από τα κάλαντα του Αι Βασίλη, και το ερωτικό του ποίημα!!! 

Παραθέτω τους στίχους από τα κάλαντα. Διαβάστε το μία φορά ολόκληρο. Θα δείτε ότι δεν έχει σαφή νόημα! Διαβάστε το όμως τώρα, αλλά μόνον τον δεύτερο στίχο της κάθε στροφής. Στο τέλος το παραθέτω σε μία δική μου ελεύθερη απόδοση:

«Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά

ψηλή μου δεντρολιβανιά

κι αρχή καλός μας χρόνος

εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος

Άγιος Βασίλης έρχεται

και δεν μας καταδέχεται

από την Καισαρεία 

συ ’σαι αρχόντισσα κυρία

Βαστά εικόνα και χαρτί 

ζαχαροκάντιο ζυμωτή

χαρτί και καλαμάρι

δες και με το παλικάρι».

Και σε μία δική μου ελεύθερη απόδοση:

«Ω!! Υψηλή μου (αριστοκράτισσα) που είσαι όμορφη σαν δενδρολιβανιά και σεβαστή ως μία εκκλησιά! Εσύ που το πρόσωπό σου λάμπει ως ένας άγιος θρόνος και είσαι γλυκιά σαν φτιαγμένη από ζάχαρη, ξέρω δεν με καταδέχεσαι διότι εσύ είσαι αρχόντισσα. Αλλά δες όμως και με το παλικάρι».

Καλή Χρονιά... Ας την διεκδικήσουμε!!!

 

 «Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια», έγραφε κάποτε ο ποιητής Κωνσταντίνος Κ. Καβάφης, ανατρέχοντας στο παρελθόν του για να προσδιορίσει την έννοια της ζωής, καθ' ότι (δυστυχώς) όλα περνούν γρηγορότερα απ’ ότι θα θέλαμε να πιστεύουμε! Υγεία, αντίσταση στο μαύρο της εποχής και τη σκέψη μας στους αδύναμους, για το 2024! Αυτά αρκούν για να φτιάξουμε -έστω και λίγο- καλύτερη την κοινωνία μας. Πρωτίστως, όμως, «αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι εσύ...», όπως έγραφε άλλος ένας μεγάλος Έλληνας ποιητής και συγγραφέας, ο Νίκος Καζαντζάκης.

 Καλή Χρονιά μας, λοιπόν... Ας την διεκδικήσουμε!!!

 

ΠΗΓΗ: Facebook Αλέξανδρος Ζαούτσος

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

 

Οι άνθρωποι του Βαλτινού, που «έφυγαν» το 2023

Το αναπότρεπτο του θανάτου αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και ύπαρξης.

Άλλη μία χρονιά έφτασε στο τέλος της.  Το 2023 είναι πλέον παρελθόν και μαζί με τις όμορφες στιγμές που έφερε για το χωριό μας, μετρήσαμε και σημαντικές απώλειες που σημάδεψαν τη χρονιά.

Στο Βαλτινό, 21 αγαπημένοι άνθρωποι «έφυγαν» από τη ζωή, αφήνοντας πίσω τους, δυσαναπλήρωτο κενό, πόνο και αναμνήσεις.

Κατά χρονολογική σειρά πρόκειται για τους εξής:

Κωνσταντίνος Στάθης του Γεωργίου. 78 ετών, απεβίωσε  23 Ιανουαρίου 2023.

Βάιος Ρούσης του Κων/νου. 80 ετών, απεβίωσε  29 Ιανουαρίου 2023.

Χρήστος Σχολής του Αποστόλου. 64ετών, απεβίωσε 7 Μαρτίου 2023.

Κων/νος Απόχας του Ιωάννου. 76 ετών, απεβίωσε 12 Μαρτίου 2023.

Νικόλαος Μπαντόλιας του Κων/νου. 79 ετών, απεβίωσε 13 Μαρτίου 2023.

Όλγα Καραθανάση του Γεωργίου. 70 ετών, απεβίωσε 27 Μαρτίου 2023.

Στέφανος Τσιγάρας του Γεωργίου. 85 ετών, απεβίωσε 14 Απριλίου 2023.

Ειρήνη Γουλοπούλου συζ. Αντωνίου. 87 ετών, απεβίωσε 30 Απριλίου 2023.

Αθανάσιος Τσιατσιάβας του Ιωάννου. 77 ετών, απεβίωσε 11 Μαΐου 2023.

Χρήστος Βαγγελός του Θωμά. 76 ετών, απεβίωσε  4 Ιουνίου 2023.

Φωτεινή Απόχα συζ. Κων/νου. 69 ετών, απεβίωσε  5 Ιουνίου 2023.

Βάιος Σταμούλης του Βασιλείου. 86 ετών, απεβίωσε 7 Ιουνίου 2023.

Αντώνιος Βότσιος του Βασιλείου. 52 ετών, απεβίωσε 5 Ιουλίου 2023.

Μιχάλης Παπακώστας του Ευαγγέλου. 62 ετών, απεβίωσε  5 Ιουλίου 2023.

Ευαγγελία Καραθανάση συζ. Δημητρίου. 87 ετών, απεβίωσε  31 Ιουλίου 2023.

Χαρίκλεια Χήρα, συζ. Δημ. Τάκου. 85 ετών, απεβίωσε  18 Αυγούστου 2023.

Ιωάννης Βαγγελός του Αντωνίου. 84 ετών, απεβίωσε  21 Αυγούστου 2023.

Βασιλική Ριζαργιώτη, συζ. Στεργίου. 94 ετών, απεβίωσε 27 Αυγούστου 2023.

Λεμονιά Ζαμπακά συζ. Ευαγ. Παπαχρήστου, 79 ετών, απεβίωσε 4 Νοεμβρίου 2023.

Βάια συζ. Αθαν. Κουφοχρήστου, 90 ετών, απεβίωσε 21 Νοεμβρίου 2023.

Παναγιώτης Πέτρου του Δημητρίου. 87 ετών, απεβίωσε 7 Δεκεμβρίου 2023.

Έθιμα της Πρωτοχρονιάς στο Βαλτινό. Του Ευαγγέλου Σ. Στάθη

 

Την παραμονή, αργά τη νύχτα ως τα μεσάνυχτα, γυναίκες, κυρίως νεαρές, πήγαιναν στ’ αρτεσιανό, το άλειφαν με λίπα και έλεγαν: «όπως τρέχει το νερό, έτσι να τρέχει και το βιο». Με αυτόν τον τρόπο εξιλέωναν ή εξόρκιζαν κάποια πνεύματα που είχαν σχέση με το νερό.

Τα χαράματα της Πρωτοχρονιάς τα ταράζουν οι δυνατές φωνές των παιδιών που ανακατεύονται με τα γαυγίσματα των σκυλιών και τα κουδούνια. Πολλά κουδούνια: πίπες και κυπριά και κουδουνάκια και τσιουκάνια.

«Άγιους Βασίλης έρχιτι Γινάρης ξημερώνει».

Θέλεις δεν θέλεις ξυπνάς, δεν γκρινιάζεις όμως, ίσα-ίσα που σ’ αρέσει κιόλας. Ορισμένα παιδιά έρχονται πολύ νύχτα, σχεδόν στις 2,  στις 3. Έβαλαν συνεργιά με άλλες παρέες ποιος θα σηκωνόταν πρώτος. Ύστερα, μπορεί και να μπέρδεψαν την ώρα. Δεν ξύπνησαν με το ρολόι, αλλά με άλλα σημάδια: κόκορα, φεγγάρι, αστέρια. Μετά από λίγο πάλι. Η πόρτα ανοιγόκλεινε συνεχώς απ’ τα παιδάκια που πηγαινοέρχονταν, συνεχίζοντας το τραγούδι από το προηγούμενο σπίτι. Κι αυτό γίνεται μέχρι το πρωί μέχρι να περάσουν όλα τα παιδιά απ’ όλους τους μαχαλάδες. Το πρωί βέβαια είναι και η ώρα των μικρότερων.

Η βασιλόπιτα, η πίτα που καθιερώθηκε να κόβεται σε όλα τα πρωτοχρονιάτικα τραπέζια, είχε ξεχωριστή σημασία για το λαό. Γι αυτό η πίτα αυτή γίνεται με πολύ φροντίδα και τελετουργία. Πρόκειται για μια πίτα που γίνεται με πέτουρα (φύλλα), με κρέας χοιρινό από ένα συγκεκριμένο μέρος του σφαχτού που λέγεται αετός και με τραχανά γλυκό. Το αλεύρι για την πίτα κοσκινιζόταν με την καλή τη σίτα, να γίνουν καλά τα πέτουρα. Κοσκινιζόταν με πολύ διάθεση, προσοχή, με μεράκι και με ιεροτελεστία γενικώς. Μέσα στην πίτα βάζανε τα εξής: κομμάτια από κλήμα, 2- 3 σπυριά καλαμπόκι ή σιτάρι, ένα κομμάτι άχυρο, λίγο μαλλί πρόβειο και φυσικά το νόμισμα: φράγκο, δίφραγκο ή το πολύ τάληρο. Η πίτα ψήνονταν στη γάστρα μέχρι να ροδοκοκκινίσει.

«Απολώντα η εκκλησιά» και λίγο ακόμα, πάντως πριν το καθημερινό «γιόμα», κάθονταν όλοι σταυροπόδι γύρω από την τάβλα, πάνω στην οποία έβαζαν ολόκληρο το ταψί με την πίτα. Ο αρχηγός της οικογένειας -ο πατέρας συνήθως- την έφερνε κάνα δυο στροφές και τη σταύρωνε από πάνω της στον αέρα, χωρίς δηλαδή να την κόψει. Στον καθένα, όπως κάθονταν, αντιστοιχούσε και ένα μέρος της πίτας, ένα «κομμάτι», όπως συνηθίζεται. Κι αρχίζουν και τρώνε όλοι. Όλοι είναι «τυχεροί»: ο πιο τυχερός, βέβαια απ’ όλους ήταν όποιος έβρισκε το φλουρί. Αυτός σ’ όλη του τη ζωή θα «έπιανε» λεφτά στα χέρια. Όποιος έβρισκε το κλήμα θα γινόταν αμπελουργός, όποιος το μαλλί, κτηνοτρόφος, όποιος το άχυρο ή τα σπυριά καλαμπόκι ή σιτάρι, θα γινόταν γεωργός.

Ένα άλλο έθιμο της πρωτοχρονιάς ήταν το «αμίλητο» νερό, στο οποίο οι παλιοί έδιναν μαγικές και θαυμαστές ιδιότητες. Πρωί πρωί ένα μέλος της οικογένειας έφερνε μέσα στο σπίτι νερό, το οποίο το κουβαλούσε από το αρτεσιανό, χωρίς να βγάλει μιλιά απ’ το στόμα. Το ράντιζε στο σπίτι και έλεγε: «όπως τρέχει το νερό, να τρέχουν κι όλα τα καλά στο σπίτι».

Εκτός από τη βασιλόπιτα έφτιαχναν και τη βασιλόκλουρα. Ήταν ένα ψωμί ζυμωμένο σε μπουγάτσα. Ήταν ανάγλυφη από διάφορα σχέδια και σχήματα, με τα οποία στόλιζαν και κεντούσαν την επιφάνεια της. Με τα στολίδια αυτά και τα κεντίδια σχημάτιζαν διάφορες παραστάσεις που η καθεμιά συμβόλιζε κάτι: γεωργό με το ζευγάρι και το αλεύρι, τζιομπάνο με πρόβατα και αρνάκια, θημωνιά, νοικοκυρά με κότες, κλωνάρι κληματαριάς με σταφύλια, σταυρό, λαμπρό αστέρι και τέτοια. Όλα αυτά τα σχήματα γίνονταν από ζυμάρι. Με μικρότερα και μεγαλύτερα «ζκρουβάλια» (βώλοι), με λουρίδες και γαϊτάνια ζυμαριού έφτιαχναν αυτά που ήθελαν. Ύστερα στις ελεύθερες επιφάνειες της κλούρας κεντούσαν διάφορα σχέδια με το ψαλίδι, με το πιρούνι και το μαχαίρι. Χρειάζεται πολύ υπομονή, πείρα και δεξιοτεχνία να γίνει μια όμορφη βασιλόκλουρα. «Άλλη βασιλόκλουρα έφκιαναν οι χρυσοχέρες κι άλλη οι ξεροχέρες».

Τον καιρό που η κτηνοτροφία βρισκόταν σε ακμή κι όταν τα ποικίλα έθιμα των ημερών αυτών δεν είχαν ατονήσει, η πρωτοχρονιά για το μαντρί και το σταύλο είχε ένα ξεχωριστό χαρακτήρα. Έτσι τη βασιλόκλουρα, «ξημερώνοντα Βασιλιού» την έκοβε ο νοικοκύρης πάνω στα κέρατα ή στη ράχη του βοδιού ή του αλόγου ή του προβάτου. Την έκοβε σε 4 κομμάτια, όπως τη χάραζε με το μαχαίρι στο σχήμα του σταυρού. Ύστερα έδινε από ένα κομμάτι σε κάθε ζώο. Πίστευαν ότι τη νύχτα αυτή θα περάσει ο Άη - Βασίλης να τα ρωτήσει αν τα φροντίζει το αφεντικό τους. Πετούσαν τη στάχτη από τον μπουχαρή στον κήπο. Με την πράξη αυτή πίστευαν ότι θα εξασφάλιζαν την καθαριότητα, τη χαρά και την ευτυχία για όλο το σπίτι ολόκληρο το χρόνο.

Οι αντιδήμαρχοι του Δήμου Τρικκαίων από τη νέα χρονιά

 

Τους νέους αντιδημάρχους για τη δημοτική περίοδο που ξεκινά την 1η Ιανουαρίου 2024 ανακοινώνει  Δήμαρχος Τρικκαίων Νίκος Σακκάς. Πρόκειται για 8 αντιδημάρχους και τις προτάσεις για προέδρους 5 οργανισμών του Δήμου Τρικκαίων, καθώς και 4 εντεταλμένους συμβούλους.
Αναλυτικά οι αντιδήμαρχοι είναι:

ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΙ

Αντιδήμαρχος Ανταποδοτικών Υπηρεσιών: Παζαΐτης Δημήτριος

Αντιδήμαρχος Οικονομικών & Διοίκησης: Αλεστά Σοφία

Αντιδήμαρχος Πρασίνου: Ντιντής Παναγιώτης

Αντιδήμαρχος Παιδείας-Πολιτισμού-Αθλητισμού: Λάππας Μιχαήλ

Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Μέριμνας: Νάτσινα Δήμητρα

Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών  & Πολιτικής Προστασίας : Καταβούτας Γεώργιος-Κων/νος

Αντιδήμαρχος Περιφέρειας (τομέας Α΄): Παππάς Απόστολος

Αντιδήμαρχος Περιφέρειας (τομέας Β΄): Σκρέκας Αθανάσιος

ΠΡΟΕΔΡΟΙ

Παναγιώτου Γεώργιος : Προτεινόμενος Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου

Ρόμπος Χριστόφορος: Προτεινόμενος Πρόεδρος e-Trikala

Ζιώγας Γεώργιος  Προτεινόμενος Πρόεδρος «ΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΡΙΚΑΛΩΝ»

Μπλουγούρας Χρήστος: Προτεινόμενος Πρόεδρος ΔΕΥΑΤ

Κοτρώνη – Μπαλοδήμου Γεωργία: Προτεινόμενη Πρόεδρος Δημοτικού Θεάτρου

ΕΝΤΕΤΑΛΜΕΝΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ

Ρόμπος Χριστόφορος: Εντεταλμένος Σύμβουλος Λαϊκών Αγορών

Τσιούτσιας Βασίλειος: Εντεταλμένος Σύμβουλος Ατόμων με Αναπηρία

Λεβέντη Ευθυμία: Εντεταλμένη Σύμβουλος Δημοσίων Σχέσεων

Κρανιάς Βασίλειος: Εντεταλμένος Σύμβουλος Αγροτικής Ανάπτυξης

Ορκίστηκε η νέα δημοτική Αρχή του δήμου Τρικκαίων

 

Με παρουσία μεγάλου πλήθους τρικαλινών μέσα και έξω από το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Τρικκαίων «Αθανάσιος Τριγώνης» ορκίστηκαν το απόγευμα της Πέμπτης 28 Δεκεμβρίου 2023 ο Δήμαρχος Τρικκαίων Νίκος Σακκάς, τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου και των Συμβουλίων Κοινοτήτων του Δήμου Τρικκαίων. Η ορκωμοσία στην αίθουσα «Δημήτρης Καβράκος» αφορά στη δημοτική περίοδο 2024-2028.

Σε μια λαμπρή αλλά σεμνή τελετή, οι σύμβουλοι που ορκίστηκαν έδωσαν τους νενομισμένους, θρησκευτικό και πολιτικό, όρκους.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε χοροστατούντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ.κ. Χρυσόστομο, ο οποίος ευχήθηκε για τη νέα δημοτική περίοδο.

Ο Δήμαρχος Τρικκαίων Νίκος Σακκάς στη σύντομη ομιλία του στάθηκε σε τρία σημαντικά σημεία:
1. Δέσμευση «δική μου και ολόκληρου του Δημοτικού μας Συμβουλίου
να σταθούμε στο πλευρό σας,  να δικαιώσουμε τις προσδοκίες σας,  να πάμε ένα βήμα παραπάνω την πόλη και τα χωριά μας,  να πάμε ακόμη πιο ψηλά τον Δήμο μας». 

2. Διαβεβαίωση. «Είμαστε η δημοτική αρχή όλων των δημοτών του Δήμου Τρικκαίων.  Η προσπάθειά μας οφείλουμε να είναι συλλογική πέρα από ιδεολογικές αφετηρίες που πιθανόν να μας χαρακτηρίζουν και είναι φυσιολογικό να υπάρχουν.  

Τα προβλήματα των συνδημοτών μας όμως δεν έχουν χρώματα ούτε και αρώματα.  

Να χτίζουμε πρέπει και να διορθώνουμε.  Να ενώνουμε και όχι να χωρίζουμε.  

Να υπηρετούμε το κοινωνικό σύνολο και τις ανάγκες του και όχι το ατομικό μας συμφέρον».  

3. Όραμα για τον Δήμο της επόμενης πενταετίας με τους παρακάτω στόχους: 

«Ένας Δήμος με λιγότερη γραφειοκρατία, με αντανακλαστικά και  αποτελεσματικότητα. Ένας Δήμος που σκέφτεται περισσότερο τον πολίτη, που σκέφτεται περισσότερο σαν πολίτης, αλλά και ένας πολίτης που σκέφτεται λίγο περισσότερο τον Δήμο του. 

Ένας Δήμος με ολοκληρωμένα όλα τα μεγάλα έργα της περιόδου 2014-2020 αλλά και τα έργα της νέας προγραμματικής περιόδου 2021-2027 που ξεκινάει άμεσα.  

Ένας Δήμος πρότυπο.  Ένας Δήμος που χαίρεσαι να ζεις».  

Ο κ. Σακκάς υπενθύμισε, ακόμη, τα όσα δεινά έπληξαν περιοχές και χωριά του Δήμου τον περασμένο Σεπτέμβριο, τονίζοντας ότι «οι προκλήσεις είναι πολλές, δε θα επιλυθούν άμεσα ούτε και σε λίγο καιρό», αλλά «πρώτο μέλημά μου, δικό μου αλλά και τη δημοτικής αρχής, θα είναι να ξεπεραστούν και να επανέλθει η κανονικότητα», με «γνώση, εμπειρία, δουλειά, εντιμότητα, πίστη και αγάπη για το τόπο μας, για την πόλη μας, για τα χωριά μας».

Το μοναδικό του αίτημα, όπως τόνισε ο Δήμαρχος Τρικκαίων, προς τρικαλινούς και τις τρικαλινές, είναι «να αγαπήσετε λίγο ακόμη περισσότερο την πόλη μας και τα χωριά μας και να συμμετέχετε όπου και όσο μπορείτε.

Να μας κρίνετε, να μας επισημαίνετε τα προβλήματα που βλέπετε γύρω σας και να μας επικρίνετε αν δεν κάνουμε κάτι για αυτά. Αλλά πρώτα να μας τα επισημαίνετε».

Από τους δε δημοτικούς συμβούλους ζήτησε «κοινή προσπάθεια. Να δουλέψουμε μαζί από κοινού ακόμη περισσότερο, αθόρυβα και χωρίς υπεροψία, με υπομονή και κατανόηση προς τους συνδημότες μας».

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ

Η έκφραση συναισθημάτων με αγκαλιές και φιλιά

 

Μέρες γιορτινές, μέρες χαράς, μέρες ευχών και φιλιών, μέρες έκφρασης συναισθημάτων για όλους τους ανθρώπους. Ένα φιλί και μία αγκαλιά μπορεί να πάρει μακριά την ένταση, να ηρεμήσει, να χαλαρώσει, να φέρει το αίσθημα της ασφάλειας και της σιγουριάς. Δεν είναι τυχαίο που ακόμα και τα μωρά μόλις νιώσουν το φιλί και βρεθούν στην αγκαλιά της μητέρας τους ηρεμούν και σταματάνε να κλαίνε.

Άλλωστε είναι και επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η θετική συναισθηματική εμπειρία του φιλιού και της αγκαλιάς ενεργοποιεί διάφορες βιοχημικές και ψυχολογικές αντιδράσεις, όπου μειώνονται οι ορμόνες του στρες και αυξάνονται οι ορμόνες της ευεξίας…», όπως η ωκυτοκίνη. Η ντοπαμίνη ή «ορμόνη της ευτυχίας» όπως λέγεται, ενεργοποιείται επίσης μέσα από την επαφή και την αγκαλιά, επηρεάζοντας τον οργανισμό θετικά και ανεβάζοντας την ψυχική διάθεση.

Ανθολογήσαμε ενδεικτικά κάποιες τέτοιες τρυφερές στιγμές, από συγχωριανούς που εξέφρασαν τα συναισθήματά τους με αγκαλιές και φιλιά, παρουσιάζοντάς τες με την ευχή να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση.

Η Βάσω προς τον Χρήστο «Γιατί τα Χριστούγεννα είναι αγάπη»!!! 

Η Ντίνα προς τον Στέργιο «Γιατί η αγάπη θέλει δύο για να ζεσταθεί»!!!

Η Δώρα προς τον γιό της «Γιατί είναι το σπλάχνο της!!!

Η Εύα προς τον Παναγιώτη «Γιατί απλά το νοιώθει»!!!