Εικόνες του χωριού

 

Στον πανέμορφο διαρρυθμισμένο χώρο του σπιτιού του Δημήτρη και της Ελένης Ψαρρά, που  βρίσκεται στις παρυφές του Βαλτινού, o φακός κατέγραψε τον Γιώργο Ριζαργιώτη, και τον Δημήτρη Ψαρρά να απολαμβάνουν το κυριακάτικο πρωινό, συζητώντας και μοιράζοντας τις στιγμές, της καλής παρέας.

Σε μια εποχή που οι άνθρωποι αποξενώνονται και απομονώνονται, ιδιαίτερα στις μεγαλουπόλεις, η καλή παρέα αποδεικνύεται σωτήρια διέξοδος.

Επαναξιολογείται η αξία της καθώς φέρνει τον κόσμο πιο κοντά, αναδεικνύει τη  συντροφικότητα, τα χαμόγελα ανθίζουν, οι ανησυχίες καταπραΰνουν και γενικότερα η ζωή κυλάει πιο ήρεμη και πιο χαρούμενη.

Το τίμημα της ποιότητας

 

Ποιο ποσοστό του ελλαδικού πληθυσμού βρίσκεται σήμερα σε επίπεδο γλωσσικού (επομένως και ψυχικού) πρωτογονισμού; Είναι ένα μικρό, περιθωριακό ποσοστό, είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο αντέχουμε να παραδεχτούμε;

Οι δημοσκοπήσεις μας πληροφορούν, συνήθως, για τα ποσοστά λαϊκής προτίμησης που συγκεντρώνουν κατά καιρούς οι πολιτικοί και τα κόμματα ή για την ιεράρχηση από την κοινή γνώμη της σπουδαιότητας των προβλημάτων – διερευνούν, κατά κανόνα, ποσοστά απόψεων και γνωμών ανεξέλεγκτης σπουδαιότητας ή και μικρόνοιας. Δεν ενδιαφέρουν (γι’ αυτό και δεν δημοσιεύονται) στατιστικές που να καταμετρούν, ποιο ποσοστό του πληθυσμού κατανοεί (ή απλώς διαβάζει) το κύριο άρθρο μιας εφημερίδας, δημοσιογραφικές πολιτικές αναλύσεις, τους προβληματισμούς μιας επιφυλλίδας. Δεν ξέρουμε πόσοι Ελληνες σήμερα μπορούν να εντοπίσουν γεωγραφικά την Τσετσενία ή και τη Λήμνο, να κατανοήσουν τις πολύτιμες αναλύσεις του Ιωάννη Μάζη ή του Σάββα Καλεντερίδη, πόσοι μπορούν να διηγηθούν την «υπόθεση» ενός κινηματογραφικού έργου που μόλις παρακολούθησαν.

Γήπεδα, καφετέριες, σχολικά προαύλια, στρατόπεδα, χώροι κοινής σχόλης δίνουν συνήθως την εικόνα ότι η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού πληθυσμού σήμερα είναι, μέχρι σημείου αναπηρίας, βυθισμένη σε γλωσσική (άρα και νοητική) υστέρηση. Το χρήμα, η τεχνολογία και οι σωματικές απολαύσεις είναι τα όσα κυρίως απασχολούν τον ανθρωπολογικό τύπο, που επίμονα προβάλλουν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια. Τον καμβά της εκφραστικής του Ελλαδίτη τον συνιστούν κυρίως λέξεις σεξουαλικών απηχήσεων – μοιάζει μάλλον ανίκανος να αρθρώσει ένα πλήρες νόημα, να διατυπώσει επιχείρημα, να χτίσει λογικό συμπέρασμα.

Δεν πρόκειται για περιθωριακή κοινωνική μερίδα, που υπάρχει και επιμένει (ολοφάνερα λένε οι στατιστικές) σε μορφωτική καθυστέρηση. Μάλλον μιλάμε για φαινόμενο γενικευμένου αυθυποβιβασμού και νεο-πρωτογονισμού, όπου ο καταναλωτισμός απολυτοποιείται, γίνεται μοναδική συλλογική στόχευση, ενιαία διακομματική επιδίωξη. Μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα, εδώ και πολλές δεκαετίες, το «φροντιστήριο» έχει υποκαταστήσει το σχολείο, η συνδικαλισμένη ημιμάθεια έχει επιβάλει την κατάργηση της αξιοκρατίας και τον χλευασμό της αριστείας, ζούμε τον εφιαλτικό κρετινισμό να ταυτίζεται η «ακαδημαϊκή ελευθερία» με τη μόνιμη κατάληψη των πανεπιστημιακών χώρων και δημόσιων κτιρίων από τη νεολαιίστικη κομματική καφρίλα.

Ας τολμήσουμε, επιτέλους, μια στατιστική έστω προσέγγιση: Να αντιληφθούμε, ποιο ποσοστό του ελλαδικού πληθυσμού είναι ανέλπιδα βυθισμένο στον πρωτογονισμό της ανέμελης αφέλειας. Ρεαλιστικά, μοιάζει να μετρούν ποσοτικές αναλογίες ευήθειας μόνο οι πολιτικοί. Μόνο πατώντας σε έγκυρες διαγνώσεις απερισκεψίας των εκλογέων τους μπορούν να παραβλέπουν οι πολιτικοί τις κριτικές καταγγελίες και την οργή των σκεπτόμενων πολιτών. Ξέρουν οι επαγγελματίες της εξουσίας ότι τόσο ο λόγος τους όσο και τα έργα τους δεν θα περάσουν από τον λογικό κριτικό έλεγχο των πολιτών, το σχολείο στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης (1974-2022) έχει μεθοδικά χειραγωγήσει τους Ελληνώνυμους υπηκόους του ΝΑΤΟ στην κατάφωρη αδυναμία να κρίνουν, να συγκρίνουν, να σκέφτονται, να επαληθεύουν εμπειρικά την πληροφορία, την είδηση, ενημέρωση, κριτική αποτίμηση.

Τις εκλογές τις κρίνει ο πρωτογονισμός της συνθηματολογικής προπαγάνδας, το μέγεθος και το πλήθος από αφίσες, η ψυχολογική υποβολή της ψευδολογίας των «σποτς», η πρόκληση ορμέμφυτων διχαστικών αντανακλαστικών. Γι’ αυτό και η κρατική προστασία που επισήμως προσφέρεται στον πρωτογονισμό, είναι κυριολεκτικά εξωφρενική: Πολυδάπανη αστυνομική προστασία του κρετινισμού των γηπέδων, διακριτική εύνοια για τους χούλιγκανς, που με τακτή περιοδικότητα καίνε και λεηλατούν περιουσίες, άκρατος λαϊκισμός στην ανοχή της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας, θεσμοποιημένη κατάργηση πειθαρχικών συμβουλίων και αξιοκρατικής ιεραρχίας σε κάθε πτυχή του δημόσιου βίου.

Με ποιο συνειδησιακό αντίκρισμα οι συγκεκριμένοι διαχειριστές της εξουσίας αναλαμβάνουν την ευθύνη και πρωτοβουλία τέτοιων εν ψυχρώ κοινωνικών εγκλημάτων; Είναι δυνατό, νοήμονες άνθρωποι να πιστεύουν ότι ο μεθοδικός εκμαυλισμός του δημόσιου και ιδιωτικού ήθους συνιστά «εκσυγχρονισμό», «φιλελευθεροποίηση», «δημοκρατία»; Τους καλύπτουν ψυχολογικά οι εξωραϊσμοί του μηδενισμού ως της μόνης πολιτικής φιλοσοφίας, με τους οποίους κατακλύζει τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων η «προοδευτική» μας διανόηση;

Ας τολμήσουν, σαν τον βασιλιά του παραμυθιού, να εισχωρήσουν, μεταμφιεσμένοι και αγνώριστοι, σε γήπεδα, καφετέριες, σχολικά προαύλια, στρατόπεδα, χώρους κοινής σχόλης. Ή ας τολμήσουν (τουλάχιστον) μια στατιστική καταμέτρηση του πρωτογονισμού στην Ελλάδα σήμερα.

του Χρήστου Γιανναρά

Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού. (Μέρος 11ον)

 Αφιέρωμα σε ποδοσφαιριστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου του Α.Ο. Βαλτινού.

Στη συνέχεια του αφιερώματος «Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού» παρουσιάζονται παρακάτω μια σειρά από ποδοσφαιριστές που κατάγονται από το Βαλτινό και έπαιξαν ποδόσφαιρο με τη φανέλα της ομάδας.

Αθαν. Νικ. Σταμούλης

Επιθετικός με αυτοπεποίθηση, ήταν ευέλικτος, διέθετε πολύ καλή ντρίπλα και αντίληψη του παιχνιδιού. Αξιοποιούσε τις πάσες των συμπαικτών του κέντρου και ήταν γνωστός για το ρεφλέξ του, την κίνηση του στο χώρο, τις μεταβιβάσεις του και τα μακρινά φαρμακερά του σουτ. Ψύχραιμος, ευγενικός και οργανωτικός έδινε το παράδειγμα σε όλη την ομάδα.

Τις ποδοσφαιρικές περιόδους (1997-1998), (2001-2002) και (2005-2006) υπήρξε πρώτος σκόρερ με 31, 41, και 21 γκολ αντίστοιχα.

Ιωάννης Κ. Απόχας

Ποδοσφαιριστής του κέντρου με άριστη κατάρτιση του ποδοσφαίρου. Υπήρξε και προπονητής της ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού. Διακρίνονταν για τη στάση του, το ήθος και την ευγένεια μέσα και έξω από το γήπεδο.

 

Αθανάσιος Δημ. Σταμούλης

Παίκτης που μπορούσε να σταθεί σε όλες τις θέσεις του γηπέδου. Στην άμυνα, στο κέντρο, στην επίθεση έβρισκε τον ρόλο του και ήταν αποτελεσματικός. Σύμφωνα με τα προσόντα του διακρίνονταν για την ευστοχία του στις στημένες μπαλιές, (ιδιαίτερα στα φάουλ της μεγάλης περιοχής), είχε ωραίο σουτ, ωραία τρίπλα, και ωραία κεφαλιά. Διατέλεσε και προπονητής τος ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού.

 

Πέτρος Σ. Σταμούλης

Κεντρικός αμυντικός με ωραίο κόψιμο, και καλή οργάνωση της μπάλας. Ευνοημένος με το κατάλληλο σωματότυπο, δεν άφηνε πολλά περιθώρια στις αντίπαλες επιθέσεις. Είχε καλό στήσιμο και διεκδίκηση της μπάλας με το κεφάλι. Έπαιξε όμως, για λίγο καιρό ποδόσφαιρο.

 

Ανδρέας Α. Σταμούλης

Ποδοσφαιριστής παντός καιρού και παντός θέσεως. Όταν το απαιτούσαν οι συνθήκες υπερασπιζόταν επάξια την ομάδα κάτω από την εστία, ως τερματοφύλακας. Αλλά και πολλές φορές όταν χρειαζόταν έπαιζε εξ ίσου καλά και στην αμυντική γραμμή καθώς και στο κέντρο. Ποδοσφαιριστής με πολύ δύναμη και αντοχή. Η ικανότητα του αναδεικνυόταν κυρίως σε βροχερό και λασπώδες γήπεδο. Ο Ανδρέας Σταμούλης έπαιξε ποδόσφαιρο και στην ομάδα μικτή παίδων της Ε.Π.Σ.Τ.

Δημήτρης Ευθ. Πέτρου

Αμυντικός ποδοσφαιριστής με καλό σωματότυπο δύναμη και αντοχή. Ευκίνητος με καλό ελιγμό και καλή τρίπλα. Έπαιξε ποδόσφαιρο στο Βαλτινό και στην ομάδα της Φωτάδας.

Ερείπιο στη Μουριά Τρικάλων

 

Στέκει ακόμα για να δείχνει τα κλέη μιας άλλης εποχής. Φαντάζει σαν ένα μικρό αρχοντόσπιτο μεγαλοκτηματία, τηρουμένων πάντα των αναλογιών για τους κάθε λογής μεγάλους. Η επιλογή του ροζ χρώματος, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πάγια επιλογή της ώχρας σε όλον τον θεσσαλικό κάμπο, μια ώχρα ομόλογη με τα ώριμα σιτάρια και καλαμπόκια, μας κάνει να φανταστούμε έναν γραμματιζούμενο ή απλώς ταξιδευτή στα μέλη της οικογένειας με γνώσεις νεοκλασικής αρχιτεκτονικής. Θα ήταν, τάχα, εδώ μόνιμος κάτοικος ή συχνός επισκέπτης; Θα χάρηκε ή θα λυπήθηκε περισσότερο, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας αυτές τις σκάλες; Όμως η πτώση των οίκων είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο. Η φθορά σαν ένα ανίκητο σαράκι ήταν και είναι πάντα εδώ, για να σκάβει και να γκρεμίζει από μέσα κι απ’ έξω. Να ερειπώνει.

Του Ηλία Κεφάλα

Ο κοινοτικός κλητήρας

 

Παλαιότερα, ο τελάλης ή κήρυκας ήταν ο εντεταλμένος υπάλληλος της κοινότητας, ο οποίος έκανε τις διάφορες ανακοινώσεις. Συνέβαλε στην εύρυθμη λειτουργία της κοινότητας καθώς ήταν ο ενδιάμεσος κρίκος της επικοινωνίας μεταξύ κοινότητας και κατοίκων. Συνήθως έκανε τις ανακοινώσεις τις βραδινές ώρες, όταν δηλαδή επέστρεφαν από τις δουλειές τους όλοι οι χωρικοί και σπάνια κατά τη διάρκεια της ημέρας, εκτός αν συνέβαινε κάποιο σπουδαίο έκτακτο γεγονός.

Η ανακοίνωση, για να ακούσουν όλοι οι χωριανοί επαναλαμβάνονταν τρεις και τέσσερις φορές σε διάφορα μέρη του χωριού. Έφτιαχνε χωνί με τις παλάμες των χεριών του και ειδοποιούσε - ενημέρωνε τους κατοίκους για θέματα, όπως π. χ. για προσωπική εργασία, για διάνοιξη αυλακιών άρδευσης κήπων ή χωραφιών, για κλοπή ή για χάσιμο κάποιου ζώου, για τον ερχομό του δεσπότη, του νομάρχη ή κάποιου σημαίνοντος προσώπου, για διάφορα σημαίνοντα γεγονότα και ανακοινώσεις που αφορούσαν τοπικά προβλήματα της κοινότητας, του σχολείου και της εκκλησίας, για διεξαγωγή δημοπρασιών των κοινοτικών, εκκλησιαστικών και σχολικών αγροκτημάτων κλπ. Με την χαρακτηριστική, στεντόρεια και καθαρή φωνή του ξεκινούσε το τελάλισμα με τη συνηθισμένη φράση: «Ακούσατεεε, ακούσατεεε χωριανοίιιιι…. Αύριο θα γίνει προσωπική εργασία για να φτιάξουμε το δρόμο πέρα στον τάδε μαχαλά. Οι άντρες να έχουν μαζί τους λισγάρια, κασμάδες, φτυάρια και τσαπιά».

Όταν γινόταν καμία δημοπρασία για νοίκιασμα κοινοτικού χωραφιού και όλα ήταν έτοιμα φώναζε δυνατά: «Αρχίζει η δημοπρασία του χωριού. Ο τάδε δίνει για ενοίκιο 300 δραχμές το στρέμμα, έχει άλλος πρισφορά κύριοι; Μετά μετρούσε 1,2,3 έχει άλλος κύριοι; Αν δεν εμφανιζόταν άλλος πλειοδότης φώναζε: «η δημοπρασία έληξε με τελευταίο πλειοδότη τον τάδε». Αυτοί οι τελάληδες εξελίχθηκαν στη συνέχεια σε κοινοτικούς κλητήρες με διευρυμένες αρμοδιότητες.

Αποδεικτικό επίδοσης προσκλήσεως για συνεδρίαση του κοινοτικού συμβουλίου, από τον κλητήρα της κοινότητας Βαλτινού, Σταύρου Σταυρέκα.

Ο κλητήρας ήταν υπεύθυνος για την καθαριότητα του γραφείου της Κοινότητας και μεριμνούσε για την παραλαβή και την επίδοση της εισερχόμενης και εξερχόμενης αλληλογραφίας καθώς και την επίδοση των προσκλήσεων του Κοινοτικού Συμβουλίου, την τοιχοκόλληση των πάσης φύσεως ανακοινώσεων και γενικά εκτελούσε κάθε νόμιμη υπηρεσία που του ανέθεταν.

Κλητήρες που διατέλεσαν στην κοινότητα Βαλτινού ήταν οι εξής:

Βότσιος Νικόλαος 1930 - 1937

Ψύχος Στέφανος 1937 - 1940

Κουφοχρήστος Ιωάννης 1940 - 1941

Δεν υπήρχε κανένας 1941 - 1950

Σταυρέκας Βασίλειος 1950 - 1953

Σταυρέκας Σταύρος 1954 - 1980

Ο τελευταίος κλητήρας της κοινότητας Βαλτινού, Σταύρος Σταυρέκας.

Διορισμός κοινοτικού Κλητήρα

Παρακάτω παρατίθεται μια πράξη του Κοινοτικού Συμβουλίου Βαλτινού που αφορά στον διορισμό κοινοτικού κλητήρα. Με την υπ’ αριθμ.35 του 1953 το Κοινοτικό Συμβούλιο Βαλτινού αφού άκουσαν την αιτιολογία και την πρόταση του πρόεδρου της κοινότητας Αθανασίου Κολοβελώνη: «Επειδή ο κλητήρας της κοινότητας Βαλτινού Βασίλειος Λάμπρου Σταυρέκας απεβίωσε την 1 Δεκεμβρίου 1953 και επομένως η κοινότητα στερείται πλέον κλητήρος και άνευ κοινοτικού κλητήρος δεν δύναται να διεξαχθεί η κοινοτική υπηρεσία προτείνω όπως προβούμε εις τον διορισμό έτερον κλητήρα και προτείνοντας όπως διορίσομε τον Σταύρο Βασιλείου Σταυρέκα». Το συμβούλιο αποφάσισε: Τον διορισμό για τη θέση του κοινοτικού κλητήρα της κοινότητας Βαλτινού, τον Σταύρο Βασιλ. Σταυρέκα κάτοικο Βαλτινού αφ εις ανέλαβε τα καθήκοντά του από σήμερον με μηνιαίο μισθό δραχμάς εκατό χιλιάδες (100.000) πληρωτέον εκ του προϋπολογισμού της κοινότητος Βαλτινού».

(Από το βιβλίο «Η Κοινότητα Βαλτινού» του Δημήτρη Τσιγάρα)

Τέχνη με επιλεγμένα βότσαλα

 

Ο Ιταλός καλλιτέχνης Stefano Furlani δημιουργεί εκπληκτική τέχνη με επιλεγμένα βότσαλα για το χρώμα, το σχήμα και το μέγεθός τους, που βρίσκει ο ίδιος με τον γιο του στην παραλία.

Η θάλασσα που αγνοεί η πόλη όπου ζει είναι το μεγάλο του πάθος και η βοτσαλωτή παραλία, που ονομάζεται Σαξονία, είναι το αγαπημένο του μέρος κάθαρσης και έμπνευσης.

Ανακάλυψε τον εαυτό του καλλιτέχνη τυχαία, το καλοκαίρι του 2012, όταν έπαιζε με τον τρίχρονο γιο του Davide, άρχισε να δημιουργεί φιγούρες στην ξαπλώστρα με τις πέτρες που μαζεύτηκαν στην παραλία, οι οποίες στη συνέχεια καταστράφηκαν το ηλιοβασίλεμα, επιστρέφοντας σπίτι.
Ώσπου, μια μέρα, πήρε σάρκα και οστά ένας υπέροχος Ινδός αρχηγός, τον οποίο κανείς δεν είχε το θάρρος να καταστρέψει λόγω της εκπληκτικής ομορφιάς του και έγινε ο πρώτος του πίνακας.

Ήταν εκείνη τη μέρα που αποφάσισε να αρχίσει να σώζει τον καρπό εκείνου του παιχνιδιού, τοποθετώντας και κολλώντας τις εξαιρετικές του συνθέσεις από πέτρες σε ξύλινες σανίδες, ζωγραφισμένες στο παρελθόν από τον ίδιο, με πάντα διαφορετικά φόντο.

Σύντομα τα εξαιρετικής ομορφιάς έργα του άρχισαν να περιοδεύουν την Ιταλία, αγγίζοντας πολλές πόλεις της χερσονήσου, φτάνοντας ακόμη και πέρα ​​από τα σύνορα, μέχρι την Αμερική.

Είναι πλέον γνωστός σε όλο τον κόσμο ως ο «καλλιτέχνης της πέτρας», που χάρη στη φαντασία και την επιδεξιότητά του είναι σε θέση να μεταμορφώσει αυτό που δημιουργεί η φύση σε έργο τέχνης.

Με την φωτογραφική – καλλιτεχνική ματιά του Σάκη Αθάνατου

 

Η φύση της περιοχής μας προσφέρει απεριόριστες φωτογραφικές ευκαιρίες και κινητοποιεί την φωτογραφική δημιουργικότητα πολλών με την εντυπωσιακή χρωματική παλέτα της. Τα τοπία και γενικότερα τα διάφορα θέματα της φύσης ξεπετάγονται σε αστείρευτη ποικιλία και το μόνο που χρειάζεται είναι η καλλιτεχνική ματιά του φωτογράφου να δημιουργήσει τη σύνθεση.

Ο Αθανάσιος Αθάνατος, που βρίσκεται στο Λονδίνο και ήρθε με άδεια στο χωριό, βγήκε μια βόλτα στη κατάφυτη φύση του Βαλτινού και κατέγραψε, με τον φακό του, τις ομορφιές του χωριού.

Επιλέξαμε και παρουσιάζουμε ένα μικρό δείγμα από την φωτογραφική - καλλιτεχνική ματιά του!

Εορτάστηκε με επιτυχία το πανηγύρι της Παναγίας στο Βαλτινό

 

Ύψιστη, με πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στις υπόλοιπες θρησκευτικές εορτές του καλοκαιριού, κατέχει στην καρδιά του Αυγούστου η Κοίμηση της Θεοτόκου.

Στο Βαλτινό κάθε χρόνο διοργανώνεται εδώ και πολλά χρόνια στο εξωκλήσι της Παναγίας περίλαμπρο πανηγύρι στο οποίο συμβάλλουν και συμμετέχουν με την προσωπική τους παρουσία πολλοί κάτοικοι του χωριού.

Έτσι και φέτος εορτάστηκε με επιτυχία η Παναγία Ελεούσα, στο ομώνυμο εκκλησάκι του δάσους της Παναγίας Βαλτινού.

Αποβραδίς τελέστηκε η ακολουθία του εσπερινού, μέσα σε κατανυκτικό κλίμα, παρουσία πλήθος πιστών και επισκεπτών, ενώ στο τέλος αυτής προσφέρθηκε στους επισκέπτες φιλοξενία με την πατροπαράδοτη φασολάδα.

Ανήμερα της Παναγίας, το πρωί, πραγματοποιήθηκε η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία και στους επισκέπτες προσφέρθηκε πάλι φιλοξενία, πρόβιο κρέας με κριθαράκι στο καζάνι.

Την οργανωτική δομή του πανηγυριού την έχει κυρίαρχα το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο μαζί με τους διάφορους εθελοντές πιστούς στην θρησκευτική και λαϊκή παράδοση.

Όλοι οι κοινοτικοί θεσμοί συντονίζονται και συστοιχίζονται κάτω από το πνεύμα της όσο το δυνατόν καλύτερης διοργάνωσης του πανηγυριού.

Ο Δήμος αναλαμβάνει την καθαριότητα και τον ευπρεπισμό του χώρου με τους εργάτες και τα μηχανήματα που διαθέτει.

Επικεφαλής του θρησκευτικού τελετουργικού (Λειτουργία, Εσπερινό, Δέηση, Αρτοκλασία κλπ) είναι ο ιερέας του χωριού ο Πατήρ Κωνσταντίνος Ζαχαράκης, με συλλειτουργούς άλλους ιερείς από διπλανά χωριά και τους εκλεκτούς ιεροψάλτες.

Οι εθελοντές μάγειροι, οι διανομείς φαγητού και οι διάφοροι βοηθοί είχαν την ευθύνη της φιλοξενίας για την εύρυθμη διεκπεραίωση της προσφοράς του νόστιμου και γευστικού φαγητού.

Οι γυναίκες εθελόντριες ανέλαβαν την καθαριότητα, τη πάστρα και την λάντζα των μαγειρικών σκευών του μαγειρείου.

Κάποιοι εθελοντές είχαν τον συντονισμό και τη βοήθεια προς τους οδηγούς επισκέπτες, για το παρκάρισμα των αυτοκινήτων στον καθορισμένο χώρο.

Και έτσι το πανηγύρι μέσα σε φιλόξενο και εορταστικό κλίμα γιορτάστηκε με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια.

Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους εμπλεκόμενους εθελοντές και φορείς που με την σημαντική συμβολή τους αποδεικνύουν ότι ο θεσμός του πανηγυριού βρίσκεται βαθιά χαραγμένος στη συνείδηση όλων των κατοίκων και δημιουργούν τις προϋποθέσεις, ώστε κάθε χρόνο η επιτυχία να είναι εξασφαλισμένη.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ.

«Ο Δεκαπενταύγουστος» Διήγημα του Χάρη Αγγελή

 

Το πανηγύρι, που το περίμεναν τα παιδιά όλο το καλοκαίρι, άρχιζε την παραμονή το βράδυ και γινότανε πέρα στο εξωκκλήσι της Παναγίας.

Εκείνη την ημέρα, την παραμονή το απόγευμα, οι γελαδάρηδες έδεναν τα γελάδια νωρίτερα, δυο αξιάλες ήλιο πριν να βασιλέψει. Έβαζαν τα καλά τους και δρόμο για την Παναγία.

Εκεί μαζεύονταν άνθρωποι κι από τα γύρω χωριά. Άλλοι με γομάρια κι άλλοι με τα κάρα. Άπλωναν τα στρωσίδια κάτω από τα πανύψηλα δέντρα και έμειναν εκεί όλη τη νύχτα. Οι ταβερνιάρηδες είχαν έτοιμες τις καρέκλες και τα τραπέζια από τ’ απόγευμα. Η εξέδρα για τα όργανα και την ντιζέζα ήταν κι αυτή στημένη. Οι ασετιλίνες και τα λουξ κρεμασμένα στα δέντρα έκαναν τη νύχτα μέρα. Κοκορέτσια και αρνιά στις σούβλες μοσχοβολούσαν τον τόπο. Κολόνες από πάγο μέσα στα βαρέλια πάγωναν τις μπύρες τα κρασιά και τα αναψυκτικά. Οι ψιλικατζήδες, οι καραμελάδες,  άπλωναν την πραμάτεια τους και περίμεναν τους πανηγυριστές. Οι Παγωτατζήδες με ΕΒΓΑ παγωτά και κασάτα έπιαναν το πόστο τους.

Χαρτζιλίκι δεν υπήρχε, το πολύ καμιά δραχμή για κανένα μπισκότο ή ένα τρίτο παγωτού. Όμως παρά τις στερήσεις αυτές οι ψυχές των παιδιών ήταν πλουσιότατες. Θα έβλεπαν τις ντιζέζες δωρεάν. Έπιαναν κάτω από τη σανιδένια εξέδρα και κοίταζαν τις γυναίκες. Οι ντιζέζες, συνήθως είχαν βραχνιασμένες φωνές. Έκαναν φασαρία με το ντέφι, και δημιουργούσαν κέφι με τα χέρια, με τα πόδια και τα κουνήματά τους.

Κατά το βράδυ λοιπόν, η «συμμορία» των παιδιών είχε πολλά να κάνει. Έπρεπε να ρημάξει με το κλέψιμο του ψιλικαντζήδες. Δυο τρεις ακουμπούσαν στον πάγκο τάχα να διαλέξουν ή να ρωτήσουν: «πόσο κάνει αυτό;» και οι άλλοι έβαζαν τα χέρια κάτω από τα πόδια τους κι άρπαζαν ότι έπιανε το χέρι. Την άλλη μέρα δαχτυλίδια, σταυρουδάκια, σκουλαρίκια στόλιζαν τα σώματα των αγοριών. Ενώ φούσκωναν τις τσέπες με μπισκότα και καραμέλες. Οι ανταλλαγές των διπλών κλεψιμαίικων ισορροπούσαν την δυναμική της ομάδας και φαίνονταν σαν να τους είχε φωτίσει η νονά τους με στολίδια τον Δεκαπενταύγουστο.

Απ' την άλλη τα ερωτικά πειράγματα ήταν στο φόρτε τους και έφερναν φασαρίες. Δεν μάλωναν μόνο τα μικρά παιδιά, μάλωναν και οι μεγάλοι. Γροθιές, μπουκάλια σπασμένα, κεφάλια ματωμένα ήταν στην «νυχτερινή διάταξη».

«Γιατί πείραξες την αδερφή μου», «γιατί ακούμπησες την αρραβωνιάρα μου»; και όποια άλλη αφορμή υπήρχε για παρεξήγηση.

Ο διάλογος του φλερταρίσματος, που επικρατούσε μεταξύ αγοριών και κοριτσιών ήταν ως εξής:

«Γειά σου, τι κάνεις; Είμαστε ξαδέρφια;» 

«Σκατά να φας», απαντούσε το κορίτσι, γιατί τους συγγενείς του τους γνώριζε. Το «σκατά να φας» ήταν απάντηση που την έλεγαν τα κορίτσια σ’ όλη την περιφέρεια. Ήταν μια άμυνα κυρίως για να θολώνουν τα νερά προς τους οικείους, ώστε να μη δώσουν δικαίωμα την ώρα που μιλούσαν με τα αγόρια κι αρχίσουν οι ανακρίσεις και οι φασαρίες. Κι αυτό μερικές φορές το έλεγαν χαμογελώντας, υποδηλώνοντας έτσι την διάθεσή τους και την κρυφή επιθυμία τους. Τα μάτια και η γλώσσα του σώματος μαρτυρούσαν την διάθεσή τους και την έλξη προς το αρσενικό, αλλά το συγγενικό περιβάλλον το απαγόρευε.

Όλα τα αγόρια είχαμε καθρεφτάκι, που ήταν διπλό, μπροστά και πίσω. Πέρα από το καθρέφτισμα χρησίμευε και για το «γυάλισμα» των κοριτσιών.  Πιάναμε τις αχτίνες του ήλιου και τις στέλναμε στην παρέα των κοριτσιών, όσο μακριά και να βρίσκονταν, αρκεί να μην υπήρχαν ανάμεσα βάτια και δέντρα. Ήταν κι αυτό ένα είδος πειράγματος, ένα μήνυμα ότι σε θέλω, κοίταξε προς τα εδώ, αφού δεν μπορώ να σου μιλήσω. Και τα κορίτσια τάχα νευρίαζαν, έκαναν χειρονομίες, γελούσαν, αγκαλιάζονταν, και έτσι ανταποκρίνονταν σ’ όλο αυτό το παιχνίδι του φλερτ.

Από την άλλη, η Πιπίτσα, η ντιζέζα, με την κόκκινη σαν καρπούζι μίνι φούστα, έδειχνε απροκάλυπτα την αγάπη της στα παιδιά. Δεν είχε πρόβλημα οικογενειακού περιβάλλοντος γιατί ήταν από μακριά. Τα έβλεπε  κάτω από  τα σανίδια με γουρλωμένα τα μάτια να την περιεργάζονται, κι αυτή άλλο τόσο έκανε σφούρλες, ώστε να σηκώνεται η φούστα της περισσότερο. Κι όταν κατέβαινε να πάει στην τουαλέτα τα έπαιρνε κοντά της, τα αγκάλιαζε, τα έλεγε «αντράκια μου» και αυτά πέθαιναν από έρωτα. Τα μιλούσε έτσι μια ξένη γυναίκα που οι άλλοι την θεωρούσαν ελευθέρων ηθών κι όμως ήταν τόσο γλυκιά, τόσο καλή, και τόσο χαρούμενη γυναίκα που αναστάτωνε τις καρδιές των αγοριών. 

«Πιπίτσα θα ξανάρθεις και του χρόνου;» θυμάμαι που την ρώτησα.

«Ναι μωράκι μου, εσύ, μελαχρινό αντράκι, κοίτα να βγάλεις μουστάκι και θα χορέψουμε μαζί ένα τσιφτετέλι που θα χαλάσει κόσμο!»

Την άλλη μέρα την πέρασα στον καθρέφτη.

Χάρτινο το φεγγαράκι

Δεν υπάρχει Έλληνας που να μην γνωρίζει και να μην έχει σιγοψιθυρίσει έστω και μία φορά αυτό το τραγούδι.

 Η μουσική είναι του Μάνου Χατζιδάκι και οι στίχοι ανήκουν στον ποιητή και στιχουργό Νίκο Γκάτσο.

Για την σημερινή Πανσέληνο επιλέξαμε να ακούσουμε το «Χάρτινο το φεγγαράκι» με την αισθησιακή φωνή του συντοπίτη μας Παναγιώτη Ζαχαρόπουλο, τον εξαίρετο και πολυτάλαντο αυτόν ΑΝΘΡΩΠΟ!

Για την πανσέληνο του Αυγούστου

Με αφορμή την αυριανή πανσέληνο του Αυγούστου, που ονομάζεται και «Φεγγάρι του Οξύρρυγχου» και πέφτει στις 12 του μηνός, γίνεται μια αναφορά για τα μυθολογικά και ιστορικά στοιχεία της Σελήνης.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία η Σελήνη ήταν κόρη των Τιτάνων Υπερίωνα και Θείας, και αδελφή του Ήλιου και της Ιούς, ενώ ήταν επίσης και η μητέρα του Ωρίωνα με πατέρα τον Ήλιο. Όπως ο Ήλιος, έτσι και η Σελήνη, είχε το δικό της άρμα που το έσερναν βόδια ή άλογα ή και ελάφια.

Το όνομά της ετυμολογείται από το σέλας (φως). Απεικονίζεται συνήθως ως θηλυκή μορφή με μία ημισέληνο ως στέμμα και έφιππη ή οδηγώντας άρμα με φτερωτούς ίππους. Άλλοτε οι περιγραφές τη θέλουν να οδηγεί μια αγέλη βοών και το ημισεληνιακό της στέμμα συσχετισμένο με τα κέρατα του ταύρου. Διασχίζει κυκλοτερώς τον ουρανό όμοια με τον αδελφό της, πάνω σε άρμα που σέρνουν δύο ημίονοι, ίπποι ή ταύροι, κατά το ένα μέρος τους λευκοί και κατά το άλλο μαύροι, αλληγορία του ότι μόνο η μία πλευρά της σεληνιακής επιφάνειας φωτίζεται από το ηλιακό φως. Σύμφωνα με διάφορες τοπικές παραδόσεις, έσμιξε με τον Αέρα με τον οποίο και γέννησε μία μόνο θυγατέρα, τη Δρόσο, με τον Θεό Δία (σύμφωνα με την αττική παράδοση) από τον οποίο γέννησε την Πανδία (εκ του παν-δίος, δηλ. πανθειοτάτη), με τον Θεό Πάνα (σύμφωνα με την αρκαδική λατρεία της επί του Λυκαίου όρους), με τον θνητό Ενδυμίωνα με τον οποίο γέννησε 50 κόρες, όσοι και οι σεληνιακοί μήνες της κάθε Ολυμπιάδας και, τέλος, με τον αδελφό της Ήλιο (μια παράδοση της ύστερης αρχαιότητας που διασώζει ο Κόιντος ο Σμυρναίος).

Ορφικός ύμνος της Σελήνης

«Άκουσε, θεά βασίλεια, φαεσφόρε, δία Σελήνη,
ταυρόκερως Μήνη, νυκτιδρόμε, που συχνάζεις στον αέρα,
εννυχία, δαδούχε, κόρη, ευάστερε, Μήνη,
αυξομένη & λειπομένη, θυληκή & αρσενική,
αυγάστειρα, φίλλη των ίππων, μητέρα του χρόνου, φερέκαρπε,
ηλεκτρίς, βαρύθυμε, καταυγάστειρα, νυχία,
πανδερκής, φιλάγρυπνε, που είσαι πλήρης καλών άστρων,
που χαίρεσαι με την ησυχία και τους ολβιόμοιρους εύφρωνες,
λαμπετία, χαριδώτι, τελεσφόρε, νυκτός άγαλμα, αστράρχη,
τανύπεπλε, ελικοδρόμε, πάνσοφη κόρη,
ελθέ μακάρια, εύφρων, ευάστερη, που λάμπεις με τριπλό
φέγγος, σώζοντας τους νέους ικέτες σου, κόρη».

Ομηρικός ύμνος της Σελήνης

Την μακροφροφτέρουγη Σελήνη ακολουθήστε, Μούσες,
γλυκόλαλες κόρες του Κρονίδη Δία, γνώστριες τη ωδής.
Λάμψη ουρανόφαντη χύνεται γύρω στη γη από εκείνην,
από τα αθάνατο κεφάλι της, και πολλή χάρη ξεσικώνεται
με τη δική της λάμψη. Ο σκοτεινός αέρας λαμπυρίζει
απο το χρυσό στεφάνι της. Οι ακτίνες της φεγγοβολούν,
όσο, αφού λούσει στον Ωκεανό το όμορφο κορμί της
κι αφού ντυθεί ρούχα που λάμπουν, η θεϊκή Σελήνη
ζεύει στα αμάξι τους δασύτριχους, λαμπρούς ίππους
και βιαστικά κάνει να τραβήξουν μπροστά οι ομορφότριχοι
ίπποι, βραδινή κι ολοφέγγαρη. Η μεγάλη πορεία της είναι
γεμάτη κι οι λαμπρές ακτίνες της, καθώς μεγαλώνει,
απλώνονται από τον ουρανό. Ένδειξη και σημάδι έχουν οι θνητοί.
Με αυτήν κάποτε έσμιξε σε κλίνη του Κρόνου ο γιός.
Εκείνη γκαστρώθηκε και γέννησε την Πάνδεια,
που είχε μορφή ξεχωριστή ανάμεσα στους αθανάτους.
Νε έχεις χαρές, αρχόντισαα, ασπροχέρα θεά Σελήνη,
καλοδιάθετη, ομορφοπλέξουδη. Με εσένα αρχή θα μιλήσω
για δόξες ημίθεων, που έργα τους τραγουδιστές δοξάζουν,
των Μουσών οι υπηρέτες, με τις γοητευτικές φωνές τους.

Με αφορμή το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου

Οι άνθρωποι με χαρά και νοσταλγία ξαναγυρίζουν πίσω στο παρελθόν και με τις αναμνήσεις τους ξαναζούνε την παιδική τους ηλικία, καθώς οι παιδικές αναμνήσεις δίνουν ευχαρίστηση και ζωτικότητα.

Τέτοιες αναμνήσεις προσπαθούμε να ανασύρουμε από τη μνήμη μας, κυρίως από γεγονότα πού διαδραματίστηκαν στην ιδιαίτερη πατρίδα μας.  

Με αφορμή το επικείμενο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου ας ξαναθυμηθούμε την ταινία με τα εικονογραφημένα διηγήματα «Το πρώτο της ζωής μου ταξίδι» που οι ιστορίες τους διαδραματίζονται σε ένα κοινό τόπο σημείο αναφοράς, στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού.

Σενάριο - Σκηνοθεσία -Σκίτσα: Δημήτρης Τσιγάρας

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Μουσική: Χρύθσανθος Μουζακίτης

Ποίηση: Ηλίας Κεφάλας

Τα Βαλτσινιώτικα

 

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας! 

Φτάνει Δεκαπενταύγουστος κοντεύει πανηγύρι

το βλέπεις στη διάθεση του κάθε νοικοκύρη.

Φροντίδα, ψώνια, αγορές, τιμάρεμα, φασίνα,

και συνταγές χωριάτικες θα βγουν απ' την κουζίνα.

 

Γιορτάζει η Παναγία μας, στο γραφικό εκκλησάκι

και γίνεται κάθε χρονιά εκεί πανηγυράκι.

Προσκυνητές συρρέουνε να ανάψουν το κερί τους,

να κάνουνε το τάμα τους, να πουν την προσευχή τους.

Φέτος τη βγάζουμε λιτά με λίγη φασολάδα,

θα πορευτούμε φτωχικά όπως και όλη η Ελλάδα.

Τα δύσκολα μας φέρανε, ας είναι δεν πειράζει…,

έχει η ζωή πολλές χαρές, δεν βάζουμε μαράζι. 

Όμως να, μέσα στο χωριό πολλοί θα το γιορτάσουν

μέρα που θα 'ναι, με χαρές και κέφια θα περάσουν.

Στα μαγαζιά θα κάτσουνε, θα φάνε και θα πιούνε

και με παρέα εκλεκτή θα το ευχαριστηθούνε.

Οι δρόμοι θα γεμίσουνε φαρσαλινούς χαλβάδες

που τους τυλίγουν στο χαρτί οι όμορφες κυράδες.

Αραδιασμένοι στη σειρά, σε πάγκους τους πουλάνε,

«Περάστε κύριοι» διαλαλούν και το ταψί χτυπάνε. 

Για τα παιδάκια θα στηθούν παράγκες με παιχνίδια

λογιών, λογιών χρυσαφικά, κούκλες και μπιχλιμπίδια.

Στον κόσμο των ονείρων τους το θαυμαστό γυρεύουν

και μες στην αθωότητα με το θεριό παλεύουν. 

Ίσως σε κάποιο μαγαζί να ’ρθούνε και κλαρίνα

να θυμηθούμε τα παλιά, τα ωραία χρόνια, εκείνα,

που ξέραν και γλεντούσανε και μπαίναν στα μεράκια

και ξέδιναν χορεύοντας διώχνοντας τα φαρμάκια.

 

Να θυμηθούμε τα παλιά, τα παιδικά μας χρόνια,

που μέσα από τα χέρια μας γλίστρησαν σαν μπαλόνια

και πέταξαν και χάθηκαν μακριά τα χελιδόνια

κι έμειναν άδειες οι φωλιές, κι ολόγυμνα τα κλώνια.

 

Φέτος το πανηγύρι μας ας είναι μια ευκαιρία,

να ξανακτίσουν τα πουλιά, φωλιά στη ουτοπία,

να ονειρευτούμε όλοι μαζί, τον κόσμο, τη ζωή μας

κι ίσως ν’ αρχίσει να γενεί ευκταία κι η ευχή μας.

Το Μονοπώλιο του Βαλτινού (Ιστορικές σελίδες)

 

Το 1965 αρχίζει η λειτουργία του Μονοπωλίου. Μετά την πτώχευση της Ελλάδας, επί Χαριλάου Τρικούπη, και την ήττα της στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, επιβλήθηκε στη χώρα πολεμική αποζημίωση και Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος. Για να εξασφαλίσουν οι δανειστές ότι θα εισπράξουν πίσω τα χρήματά τους, επέβαλαν μεταξύ των όρων την κατ’ ευθείαν είσπραξη των κερδών από τέσσερα βασικά προϊόντα το πετρέλαιο, το αλάτι, τα σπίρτα και τα τραπουλόχαρτα, που θα διακινούσε πλέον μόνον το Ελληνικό Μονοπώλιο, δηλαδή τα κρατικά καταστήματα, τα οποία πωλούσαν με σταθερές τιμές σε όλη την ελληνική επικράτεια και ελέγχονταν από την αγορανομία. Οι πρόσοδοι των καταστημάτων αυτών εκχωρούνταν από το Ελληνικό Κράτος στους πιστωτές.

Το Μονοπώλιο στο Βαλτινό ιδρύθηκε στις 13 Μαΐου 1965 και λειτούργησε υπό τη διεύθυνση του Ευαγγέλου Δημητρίου Πέτρου ως τις 31 Δεκεμβρίου 1985. Βρίσκονταν στη θέση της σημερινής  οικίας  Δημητρίου Ε. Πέτρου, όπου σήμερα το κατάστημα «Ο γύρος του κόσμου». Εξυπηρετούσε όχι μόνο το Βαλτινό αλλά και όλη την ευρύτερη περιοχή. Πωλούσε σπίρτα, τράπουλες, φωτιστικό πετρέλαιο και αλάτι όχι μόνο για μαγειρική αλλά και για τις βιοτεχνίες. Ήταν κατά κάποιο τρόπο ευεργέτημα και ανακούφιση για τους αγοραστές, αφού η τιμή των προϊόντων του ήταν μονοπωλιακή και ενιαία για όλους 10 δραχμές είχε στα Τρίκαλα το πετρέλαιο 10 και στο Μονοπώλιο.

Άλλο Ένα Καλοκαίρι

 

Για σκέψου να μην πρόφταινα
κι αυτό το καλοκαίρι
να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό
να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου
να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις
ν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας
να καταλαβαίνω τούς δικούς μου που αγαπώ
να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν
να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω
να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά
ν’ αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου
να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές
ν’ αντικρίζω φρέσκα σώματα γυμνά
ν’ αναπολήσω έρωτες, να ονειρευτώ καινούργιους
ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.
Έτσι καθώς τα πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι
λέω να ελπίζω για προσεχή Χριστούγεννα
για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά
– άσε να δούμε και για παραπέρα.

Από τα Ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου, εκδόσεις Κέδρος

Το κουβεντολόι στο καφενείο του χωριού (με ντοπιολαλιά)

 

Που λέτι φίλοι μου, τις προάλλες μπλατσιάσκα στου καφενείου με ένα παλιό φίλο και τά ’παμε λιγάκι:

-Γειά σου βρε Κώτσιο, τί χαμπάρια;

-Καλά αγαπητέ μου, καλά, δόξα τον Κύριο, απάντησε.

-Πως τα βλέπ’ς τα πράματα;

-Μαύρα κι άραχνα φίλε μου!

-Γιατί βρε αδερφέ, επιμένω εγώ.

-Από που ν’ αρχίσω και που να τελειώσω.

-Να σε διευκολύνω;

-Να σ’ ακούσω, βεβαίως, μου απαντά.

-Ξεκίνα απ’ του σπίτις. Την φαμπλιά την έχ’ς καλά;

-M…μμμμμ!!! Κομψί κομψά, που λέν και στο χουργιόμ, απάντησε.

-Γιατί, έχ’ς κανένα άρρουστου;

-Φτου, φτου, φτού, να μας φλάξι ου Θιός.

-Έ, άμα είστι καλά κι δεν είναι κανένας άρρουστους, τί του συζητάς, πλούσιους είσι.

-Μη δ’λέβ’ς;

-Γιατί να σι δ’λέψου, σουβαρά μιλάου, επιμένω. Καλά είστι, βόλτα τα φέρ’ς, μια χαρίτσα, κιραμίδι να βάλτ’ς του κιφάλις απ’χάτ, έχ’ς, έ, μην είμαστι κι πλιουνέκτες; Να πίνουμι νιρό, να τηράμι κι τουν ουρανό!! Έτσι δεν έλιγαν οι παλιοί;

-Ναι, έτσι έλιγαν, αλλά τότι ήταν αλλιώς τα πράματα.

-Πως αλλιώς δηλαδή;

-Όλοι ήταν του ίδιου απού λιλιά. Τώρα άλλοι ξιχίλτσαν οι τσέπις κι άλλοι ούτι σέντζ.

-Κι ισί δεν έχ’ς θέλτς να πεις, δηλαδή.

-Σ’ είπα, μαύρα χάλια. Αλλά ας όψιτι ικίνους ου κιαρατάς ου Πούτιν.

-Ούϊ; Τί δ’λιά έχι ου Πούτιν μη τη θ’κης τη σακούλα;

-Καλά, ισί ζας ιδώ, ή ζας αλλού;

-Ιδώ ζάου, που αλλού να ζάου.

-Μπά…αααα, αμφιβάλου, αλλού ζας!

-Τί λες, μωρέ πάς καλά;

-Έμ’ άμα ζούσις ιδώ θα μη καταλάβινις τί σι λέου.

-Α…αααα, τώρα κατάλαβα, μιλάς για την ακρίβεια!

-Γι΄ αυτήν την πουτάνα μιλάου, ναι.

-Ξέρ’ς τι έπαθάμι ιμίς οι αγροτοκτηνουτρόφοι;

-Τί έπαθάτι;

-Στου διπλάσιου όλα. Έλα ισί τώρα να τα βγάλτς πέρα. Εσύ καλά τη σβαγκανάς την σύνταξη. Τί ανάγκη έχ’ς; Μήνας μπαίνι, μήνας βγαίνι ντάγκα – ντάγκα τα ιβρουλάκια. Ιμείς οι φουκαράδις οι αγρότες πιδιμάρα!! Μόνου πιδιμάρα κι κακό. Τίπουτας άλλου.

-Δε λέου, δίκιου έχ’ς, αλλά που θα πάει, θα πιράσι κι αυτό. Θα ρθούν καλίτιρις μέρις.

-Ναι, τώρα, μάλιστα, με έπεισες. Βρε ιδώ μιθαύρου τα πάου για λιπίδι κι συ...

-Τί λες;

-Αυτό απ’ ακούς. Λιπίδι.

-Θα πουλήσεις του κουπάδι;

-Κι τί να κάνου. Δεν έχω άλλη λύση.

-Κάτσι καλά Κώτσιου….ουου!!!

-Καλά κάθουμι, αλλά πρέπει να ζήσουμι κι όλας. Βλέπς ο γιός μ’ θέλει να πάει διακουπές.

-Δηλαδή, για να καταλάβου, για  να πάει ου γιός σ’ διακουπές, θα χαλάσι του βιός;

-Τί να κάνου Μύκουνου τη λεν αυτήν!

-Τί Μύκονο και πράσιν’ άλογα λες αυτού;

-Τί δεν καταλαβαίντζ;

-Ου γιος ου θ’κός θα πάει διακουπές στη  Μύκουνου;

-Γιατί στου μπγιάδι κατούρσι ου θ’κός μ’ ου γιος;

-Τί να σι που, άμα κι ου γιος ου θ’κός, θέλι να πάει διακουπές στην Μύκουνου, τότι δε…εεεεν πάμι καλά. Κάτι φταίει.

-Καλά, επειδή ου θ’κός μ’ ου γιος θα πάει διακουπές στη Μύκουνου, δεν πάμι καλά;

-Έλα Θεέ και Κύριε. Βρε ποια Μύκουνου λες; Πας καλά;

-Γιατί τί έχει η Μύκουνους ;

-Μιλάς σοβαρά ή του λες για να γελάσουμε;

-Έ ρα, νέους είνι, θέλι κι΄ αυτός να πάει στη Μύκουνου. Τόσου ποια κακό είνι;

-Βρε εκεί άμα πας έχει δυο άκρις. Ξέρς;

-Τι δυο άκρις έχει, δε σι καταλαβαίνου.

-Τι να σι που τώρα, τί να σι που, να τ’ πείς να πάει αλλού, όχι στη Μύκουνου.

-Αφού ικί θέλι !!

-Άκσις τί σι λέου ιγώ;

-Άκσα, άκσα, αλλά δεν καταλαβαίνου γιατί να μην πάει σαν πιδί που είνι κι΄ αυτό;

-Ιγώ σι προυϊδουπήησα  μακριά απ’ τη Μύκουνου. Τώρα, θες του πιδίς;

-Μα καλά, δε θέλου του πιδίμ;

-Τότι αλλού, όχι στη Μύκουνου.

-Έ, ρα, θα παν κάτι φίλοι τ’, θα πάει κι΄ αυτός.

-Καλα…ααααα!! Ιγώ μια φουρά σι προυϊδουπίισα. Κοίτα μη τσακώσι τουν κώλου μη τα δυο τα χέρια μόνου.

-Άρα μη φουβάσι, άσι του πιδί να πάει όπ’ θέλι . Όλου του χρόνου στα πρόβατα και στα χωράφια, έ, δε δικαιούται κι αυτός να πάει διακουπές;

-Βρε Κώτσιο να πάει, δεν λέω, να πάει, αλλά στη  Μύκουνου;

-Άντι πάλι…ιιιιι!!!

Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού. (Μέρος 10ον)

Αφιέρωμα σε ποδοσφαιριστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου του Α.Ο. Βαλτινού.

Στη συνέχεια του αφιερώματος «Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού» παρουσιάζονται παρακάτω μια σειρά από ποδοσφαιριστές που κατάγονται από το Βαλτινό και έπαιξαν ποδόσφαιρο με τη φανέλα της ομάδας.

Χρήστος Ε. Παπακώστας

Από τους πιο γρήγορους και ευκίνητους αμυντικούς. Και στα 90 λεπτά του αγώνα ήταν αεικίνητος και δεν δίσταζε να βάζει τα πόδια του στη φωτιά προκειμένου να ματαιώσει τα σχέδια των αντιπάλων του.

Ήταν ποδοσφαιριστής με ήθος, ευγενικός, ήρεμος, αλλά μαχητικός και καλός χειριστής της μπάλας.

Ψαρράς Κ. Δημήτριος

Αμυντικός ποδοσφαιριστής και κάποιες φορές κεντρώος. Τον διέκρινε το πείσμα και η δύναμη τα οποία τα χρησιμοποιούσε για να αναχαιτίσει τους επιθετικούς. Καλός επίσης ήταν και στη διεκδίκηση της μπάλας με το κεφάλι.

Κώστας Β. Πράτας

Τερματοφύλακας με πολύ καλές αποκρούσεις και επάξια υπεράσπιση της εστίας του. Αν και ως ποδοσφαιριστής ήταν λίγες οι συμμετοχές του στους αγώνες, έδωσε όμως τη μάχη πολλές φορές ως παράγοντας στο Δ.Σ.  της ομάδας.

Κωνσταντίνος Α. Τσιγάρας

Αγωνίστηκε ως ποδοσφαιριστής στη θέση του τερματοφύλακα με καλή τοποθέτηση κάτω από την εστία του. Είχε καλή έξοδο και πολλές φορές απέτρεψε την παραβίαση της εστίας του με τις αποκρούσεις του και τα μπλουζόν του. Διετέλεσε και πρόεδρος του Δ.Σ. του Α.Ο. Βαλτινού.

Ψαρράς Δ. Αντώνης

Καθαρός αμυντικός ποδοσφαιριστής που συνδύαζε την ταχύτητα με τη δύναμη και χαλούσε τα σχέδια των επιθετικών της αντίπαλης ομάδας. Έπαιρνε την μπάλα και οργάνωνε στη συνέχεια το παιχνίδι.

Αντώνιος Ι. Παπακώστας

Παίκτης της αμυντικής γραμμής και του κέντρου, με καλό κοντρόλ της μπάλας, καλή τρίπλα και ωραία μεταβίβαση. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του ΑΟΒ.

Σπύρος Α. Τσιγάρας

Διέθετε αξιοπρόσεκτα χαρακτηριστικά, έντονη προσωπικότητα, με σπιρτάδα, ευρηματικότητα,  ντρίπλα, και δυνατό σουτ. Συνήθως έπαιζε επιτελικός χαφ, αλλά απέδιδε πολύ καλά και ως κρυφός κυνηγός. Το αιλουροειδές στιλ του δημιουργούσε πανικό στις άμυνες που προσπαθούσαν, μάταια, να τον αναχαιτίσουν.

Δημήτριος Ευαγ. Πέτρου

Αμυντικός ποδοσφαιριστής με ηγετικά χαρακτηριστικά. Απέτρεπε τις επιθέσεις των αντιπάλων και δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για οργανωμένη αντεπίθεση. Δυνατός και σταθερός με ιδιαίτερη σωματική διάπλαση, δύσκολα μπορούσε να τον τζαρτζάρει ο αντίπαλος.

Μιχάλης Κ. Αγγελόπουλος

Ποδοσφαιριστής με μεγάλο εκτόπισμα. Έξυπνος, δυνατός, και ταχύς. Στη θέση του σέντερ φορ μυρίζονταν τη φάση δημιουργούσε τις προϋποθέσεις και πετύχαινε το γκολ. Το τριπλό προσόν του ήταν το δυνατό σουτ, η καρφωτή κεφαλιά και η έξυπνη τρίπλα. Είχε μακρά και πετυχημένη πορεία στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Το 1985 ξεκίνησε από τον Α.Ο. Βαλτινού.

Το 1987-1980 με μεταγραφή έπαιξε στην ομάδα του Πειραϊκού, στην Αθήνα.

Το 1988-1990 έπαιξε στον Πλάτανο.

Το 1990-1991 έπαιξε στην ομάδα  Α.Ε.Π.Α. όπου βγήκε πρώτος σκόρερ.

Από το 1992-1995 έπαιξε στην Α.Ε.Τ.

Στη συνέχεια ξαναέπαιξε με την φανέλα του Βαλτινού, ένα χρόνο στην ομάδα του Ορφέα Ασπροβάλτου και έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα πάλι στο Βαλτινό.