Για την πανσέληνο του Αυγούστου

Με αφορμή την αυριανή πανσέληνο του Αυγούστου, που ονομάζεται και «Φεγγάρι του Οξύρρυγχου» και πέφτει στις 12 του μηνός, γίνεται μια αναφορά για τα μυθολογικά και ιστορικά στοιχεία της Σελήνης.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία η Σελήνη ήταν κόρη των Τιτάνων Υπερίωνα και Θείας, και αδελφή του Ήλιου και της Ιούς, ενώ ήταν επίσης και η μητέρα του Ωρίωνα με πατέρα τον Ήλιο. Όπως ο Ήλιος, έτσι και η Σελήνη, είχε το δικό της άρμα που το έσερναν βόδια ή άλογα ή και ελάφια.

Το όνομά της ετυμολογείται από το σέλας (φως). Απεικονίζεται συνήθως ως θηλυκή μορφή με μία ημισέληνο ως στέμμα και έφιππη ή οδηγώντας άρμα με φτερωτούς ίππους. Άλλοτε οι περιγραφές τη θέλουν να οδηγεί μια αγέλη βοών και το ημισεληνιακό της στέμμα συσχετισμένο με τα κέρατα του ταύρου. Διασχίζει κυκλοτερώς τον ουρανό όμοια με τον αδελφό της, πάνω σε άρμα που σέρνουν δύο ημίονοι, ίπποι ή ταύροι, κατά το ένα μέρος τους λευκοί και κατά το άλλο μαύροι, αλληγορία του ότι μόνο η μία πλευρά της σεληνιακής επιφάνειας φωτίζεται από το ηλιακό φως. Σύμφωνα με διάφορες τοπικές παραδόσεις, έσμιξε με τον Αέρα με τον οποίο και γέννησε μία μόνο θυγατέρα, τη Δρόσο, με τον Θεό Δία (σύμφωνα με την αττική παράδοση) από τον οποίο γέννησε την Πανδία (εκ του παν-δίος, δηλ. πανθειοτάτη), με τον Θεό Πάνα (σύμφωνα με την αρκαδική λατρεία της επί του Λυκαίου όρους), με τον θνητό Ενδυμίωνα με τον οποίο γέννησε 50 κόρες, όσοι και οι σεληνιακοί μήνες της κάθε Ολυμπιάδας και, τέλος, με τον αδελφό της Ήλιο (μια παράδοση της ύστερης αρχαιότητας που διασώζει ο Κόιντος ο Σμυρναίος).

Ορφικός ύμνος της Σελήνης

«Άκουσε, θεά βασίλεια, φαεσφόρε, δία Σελήνη,
ταυρόκερως Μήνη, νυκτιδρόμε, που συχνάζεις στον αέρα,
εννυχία, δαδούχε, κόρη, ευάστερε, Μήνη,
αυξομένη & λειπομένη, θυληκή & αρσενική,
αυγάστειρα, φίλλη των ίππων, μητέρα του χρόνου, φερέκαρπε,
ηλεκτρίς, βαρύθυμε, καταυγάστειρα, νυχία,
πανδερκής, φιλάγρυπνε, που είσαι πλήρης καλών άστρων,
που χαίρεσαι με την ησυχία και τους ολβιόμοιρους εύφρωνες,
λαμπετία, χαριδώτι, τελεσφόρε, νυκτός άγαλμα, αστράρχη,
τανύπεπλε, ελικοδρόμε, πάνσοφη κόρη,
ελθέ μακάρια, εύφρων, ευάστερη, που λάμπεις με τριπλό
φέγγος, σώζοντας τους νέους ικέτες σου, κόρη».

Ομηρικός ύμνος της Σελήνης

Την μακροφροφτέρουγη Σελήνη ακολουθήστε, Μούσες,
γλυκόλαλες κόρες του Κρονίδη Δία, γνώστριες τη ωδής.
Λάμψη ουρανόφαντη χύνεται γύρω στη γη από εκείνην,
από τα αθάνατο κεφάλι της, και πολλή χάρη ξεσικώνεται
με τη δική της λάμψη. Ο σκοτεινός αέρας λαμπυρίζει
απο το χρυσό στεφάνι της. Οι ακτίνες της φεγγοβολούν,
όσο, αφού λούσει στον Ωκεανό το όμορφο κορμί της
κι αφού ντυθεί ρούχα που λάμπουν, η θεϊκή Σελήνη
ζεύει στα αμάξι τους δασύτριχους, λαμπρούς ίππους
και βιαστικά κάνει να τραβήξουν μπροστά οι ομορφότριχοι
ίπποι, βραδινή κι ολοφέγγαρη. Η μεγάλη πορεία της είναι
γεμάτη κι οι λαμπρές ακτίνες της, καθώς μεγαλώνει,
απλώνονται από τον ουρανό. Ένδειξη και σημάδι έχουν οι θνητοί.
Με αυτήν κάποτε έσμιξε σε κλίνη του Κρόνου ο γιός.
Εκείνη γκαστρώθηκε και γέννησε την Πάνδεια,
που είχε μορφή ξεχωριστή ανάμεσα στους αθανάτους.
Νε έχεις χαρές, αρχόντισαα, ασπροχέρα θεά Σελήνη,
καλοδιάθετη, ομορφοπλέξουδη. Με εσένα αρχή θα μιλήσω
για δόξες ημίθεων, που έργα τους τραγουδιστές δοξάζουν,
των Μουσών οι υπηρέτες, με τις γοητευτικές φωνές τους.

Με αφορμή το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου

Οι άνθρωποι με χαρά και νοσταλγία ξαναγυρίζουν πίσω στο παρελθόν και με τις αναμνήσεις τους ξαναζούνε την παιδική τους ηλικία, καθώς οι παιδικές αναμνήσεις δίνουν ευχαρίστηση και ζωτικότητα.

Τέτοιες αναμνήσεις προσπαθούμε να ανασύρουμε από τη μνήμη μας, κυρίως από γεγονότα πού διαδραματίστηκαν στην ιδιαίτερη πατρίδα μας.  

Με αφορμή το επικείμενο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου ας ξαναθυμηθούμε την ταινία με τα εικονογραφημένα διηγήματα «Το πρώτο της ζωής μου ταξίδι» που οι ιστορίες τους διαδραματίζονται σε ένα κοινό τόπο σημείο αναφοράς, στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού.

Σενάριο - Σκηνοθεσία -Σκίτσα: Δημήτρης Τσιγάρας

Αφήγηση: Σάκης Μπιλιάλης

Μουσική: Χρύθσανθος Μουζακίτης

Ποίηση: Ηλίας Κεφάλας

Τα Βαλτσινιώτικα

 

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας! 

Φτάνει Δεκαπενταύγουστος κοντεύει πανηγύρι

το βλέπεις στη διάθεση του κάθε νοικοκύρη.

Φροντίδα, ψώνια, αγορές, τιμάρεμα, φασίνα,

και συνταγές χωριάτικες θα βγουν απ' την κουζίνα.

 

Γιορτάζει η Παναγία μας, στο γραφικό εκκλησάκι

και γίνεται κάθε χρονιά εκεί πανηγυράκι.

Προσκυνητές συρρέουνε να ανάψουν το κερί τους,

να κάνουνε το τάμα τους, να πουν την προσευχή τους.

Φέτος τη βγάζουμε λιτά με λίγη φασολάδα,

θα πορευτούμε φτωχικά όπως και όλη η Ελλάδα.

Τα δύσκολα μας φέρανε, ας είναι δεν πειράζει…,

έχει η ζωή πολλές χαρές, δεν βάζουμε μαράζι. 

Όμως να, μέσα στο χωριό πολλοί θα το γιορτάσουν

μέρα που θα 'ναι, με χαρές και κέφια θα περάσουν.

Στα μαγαζιά θα κάτσουνε, θα φάνε και θα πιούνε

και με παρέα εκλεκτή θα το ευχαριστηθούνε.

Οι δρόμοι θα γεμίσουνε φαρσαλινούς χαλβάδες

που τους τυλίγουν στο χαρτί οι όμορφες κυράδες.

Αραδιασμένοι στη σειρά, σε πάγκους τους πουλάνε,

«Περάστε κύριοι» διαλαλούν και το ταψί χτυπάνε. 

Για τα παιδάκια θα στηθούν παράγκες με παιχνίδια

λογιών, λογιών χρυσαφικά, κούκλες και μπιχλιμπίδια.

Στον κόσμο των ονείρων τους το θαυμαστό γυρεύουν

και μες στην αθωότητα με το θεριό παλεύουν. 

Ίσως σε κάποιο μαγαζί να ’ρθούνε και κλαρίνα

να θυμηθούμε τα παλιά, τα ωραία χρόνια, εκείνα,

που ξέραν και γλεντούσανε και μπαίναν στα μεράκια

και ξέδιναν χορεύοντας διώχνοντας τα φαρμάκια.

 

Να θυμηθούμε τα παλιά, τα παιδικά μας χρόνια,

που μέσα από τα χέρια μας γλίστρησαν σαν μπαλόνια

και πέταξαν και χάθηκαν μακριά τα χελιδόνια

κι έμειναν άδειες οι φωλιές, κι ολόγυμνα τα κλώνια.

 

Φέτος το πανηγύρι μας ας είναι μια ευκαιρία,

να ξανακτίσουν τα πουλιά, φωλιά στη ουτοπία,

να ονειρευτούμε όλοι μαζί, τον κόσμο, τη ζωή μας

κι ίσως ν’ αρχίσει να γενεί ευκταία κι η ευχή μας.

Το Μονοπώλιο του Βαλτινού (Ιστορικές σελίδες)

 

Το 1965 αρχίζει η λειτουργία του Μονοπωλίου. Μετά την πτώχευση της Ελλάδας, επί Χαριλάου Τρικούπη, και την ήττα της στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, επιβλήθηκε στη χώρα πολεμική αποζημίωση και Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος. Για να εξασφαλίσουν οι δανειστές ότι θα εισπράξουν πίσω τα χρήματά τους, επέβαλαν μεταξύ των όρων την κατ’ ευθείαν είσπραξη των κερδών από τέσσερα βασικά προϊόντα το πετρέλαιο, το αλάτι, τα σπίρτα και τα τραπουλόχαρτα, που θα διακινούσε πλέον μόνον το Ελληνικό Μονοπώλιο, δηλαδή τα κρατικά καταστήματα, τα οποία πωλούσαν με σταθερές τιμές σε όλη την ελληνική επικράτεια και ελέγχονταν από την αγορανομία. Οι πρόσοδοι των καταστημάτων αυτών εκχωρούνταν από το Ελληνικό Κράτος στους πιστωτές.

Το Μονοπώλιο στο Βαλτινό ιδρύθηκε στις 13 Μαΐου 1965 και λειτούργησε υπό τη διεύθυνση του Ευαγγέλου Δημητρίου Πέτρου ως τις 31 Δεκεμβρίου 1985. Βρίσκονταν στη θέση της σημερινής  οικίας  Δημητρίου Ε. Πέτρου, όπου σήμερα το κατάστημα «Ο γύρος του κόσμου». Εξυπηρετούσε όχι μόνο το Βαλτινό αλλά και όλη την ευρύτερη περιοχή. Πωλούσε σπίρτα, τράπουλες, φωτιστικό πετρέλαιο και αλάτι όχι μόνο για μαγειρική αλλά και για τις βιοτεχνίες. Ήταν κατά κάποιο τρόπο ευεργέτημα και ανακούφιση για τους αγοραστές, αφού η τιμή των προϊόντων του ήταν μονοπωλιακή και ενιαία για όλους 10 δραχμές είχε στα Τρίκαλα το πετρέλαιο 10 και στο Μονοπώλιο.

Άλλο Ένα Καλοκαίρι

 

Για σκέψου να μην πρόφταινα
κι αυτό το καλοκαίρι
να δω το φως ξανά εκτυφλωτικό
να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου
να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές
να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις
ν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας
να καταλαβαίνω τούς δικούς μου που αγαπώ
να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν
να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω
να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά
ν’ αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου
να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές
ν’ αντικρίζω φρέσκα σώματα γυμνά
ν’ αναπολήσω έρωτες, να ονειρευτώ καινούργιους
ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.
Έτσι καθώς τα πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι
λέω να ελπίζω για προσεχή Χριστούγεννα
για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά
– άσε να δούμε και για παραπέρα.

Από τα Ποιήματα του Τίτου Πατρίκιου, εκδόσεις Κέδρος

Το κουβεντολόι στο καφενείο του χωριού (με ντοπιολαλιά)

 

Που λέτι φίλοι μου, τις προάλλες μπλατσιάσκα στου καφενείου με ένα παλιό φίλο και τά ’παμε λιγάκι:

-Γειά σου βρε Κώτσιο, τί χαμπάρια;

-Καλά αγαπητέ μου, καλά, δόξα τον Κύριο, απάντησε.

-Πως τα βλέπ’ς τα πράματα;

-Μαύρα κι άραχνα φίλε μου!

-Γιατί βρε αδερφέ, επιμένω εγώ.

-Από που ν’ αρχίσω και που να τελειώσω.

-Να σε διευκολύνω;

-Να σ’ ακούσω, βεβαίως, μου απαντά.

-Ξεκίνα απ’ του σπίτις. Την φαμπλιά την έχ’ς καλά;

-M…μμμμμ!!! Κομψί κομψά, που λέν και στο χουργιόμ, απάντησε.

-Γιατί, έχ’ς κανένα άρρουστου;

-Φτου, φτου, φτού, να μας φλάξι ου Θιός.

-Έ, άμα είστι καλά κι δεν είναι κανένας άρρουστους, τί του συζητάς, πλούσιους είσι.

-Μη δ’λέβ’ς;

-Γιατί να σι δ’λέψου, σουβαρά μιλάου, επιμένω. Καλά είστι, βόλτα τα φέρ’ς, μια χαρίτσα, κιραμίδι να βάλτ’ς του κιφάλις απ’χάτ, έχ’ς, έ, μην είμαστι κι πλιουνέκτες; Να πίνουμι νιρό, να τηράμι κι τουν ουρανό!! Έτσι δεν έλιγαν οι παλιοί;

-Ναι, έτσι έλιγαν, αλλά τότι ήταν αλλιώς τα πράματα.

-Πως αλλιώς δηλαδή;

-Όλοι ήταν του ίδιου απού λιλιά. Τώρα άλλοι ξιχίλτσαν οι τσέπις κι άλλοι ούτι σέντζ.

-Κι ισί δεν έχ’ς θέλτς να πεις, δηλαδή.

-Σ’ είπα, μαύρα χάλια. Αλλά ας όψιτι ικίνους ου κιαρατάς ου Πούτιν.

-Ούϊ; Τί δ’λιά έχι ου Πούτιν μη τη θ’κης τη σακούλα;

-Καλά, ισί ζας ιδώ, ή ζας αλλού;

-Ιδώ ζάου, που αλλού να ζάου.

-Μπά…αααα, αμφιβάλου, αλλού ζας!

-Τί λες, μωρέ πάς καλά;

-Έμ’ άμα ζούσις ιδώ θα μη καταλάβινις τί σι λέου.

-Α…αααα, τώρα κατάλαβα, μιλάς για την ακρίβεια!

-Γι΄ αυτήν την πουτάνα μιλάου, ναι.

-Ξέρ’ς τι έπαθάμι ιμίς οι αγροτοκτηνουτρόφοι;

-Τί έπαθάτι;

-Στου διπλάσιου όλα. Έλα ισί τώρα να τα βγάλτς πέρα. Εσύ καλά τη σβαγκανάς την σύνταξη. Τί ανάγκη έχ’ς; Μήνας μπαίνι, μήνας βγαίνι ντάγκα – ντάγκα τα ιβρουλάκια. Ιμείς οι φουκαράδις οι αγρότες πιδιμάρα!! Μόνου πιδιμάρα κι κακό. Τίπουτας άλλου.

-Δε λέου, δίκιου έχ’ς, αλλά που θα πάει, θα πιράσι κι αυτό. Θα ρθούν καλίτιρις μέρις.

-Ναι, τώρα, μάλιστα, με έπεισες. Βρε ιδώ μιθαύρου τα πάου για λιπίδι κι συ...

-Τί λες;

-Αυτό απ’ ακούς. Λιπίδι.

-Θα πουλήσεις του κουπάδι;

-Κι τί να κάνου. Δεν έχω άλλη λύση.

-Κάτσι καλά Κώτσιου….ουου!!!

-Καλά κάθουμι, αλλά πρέπει να ζήσουμι κι όλας. Βλέπς ο γιός μ’ θέλει να πάει διακουπές.

-Δηλαδή, για να καταλάβου, για  να πάει ου γιός σ’ διακουπές, θα χαλάσι του βιός;

-Τί να κάνου Μύκουνου τη λεν αυτήν!

-Τί Μύκονο και πράσιν’ άλογα λες αυτού;

-Τί δεν καταλαβαίντζ;

-Ου γιος ου θ’κός θα πάει διακουπές στη  Μύκουνου;

-Γιατί στου μπγιάδι κατούρσι ου θ’κός μ’ ου γιος;

-Τί να σι που, άμα κι ου γιος ου θ’κός, θέλι να πάει διακουπές στην Μύκουνου, τότι δε…εεεεν πάμι καλά. Κάτι φταίει.

-Καλά, επειδή ου θ’κός μ’ ου γιος θα πάει διακουπές στη Μύκουνου, δεν πάμι καλά;

-Έλα Θεέ και Κύριε. Βρε ποια Μύκουνου λες; Πας καλά;

-Γιατί τί έχει η Μύκουνους ;

-Μιλάς σοβαρά ή του λες για να γελάσουμε;

-Έ ρα, νέους είνι, θέλι κι΄ αυτός να πάει στη Μύκουνου. Τόσου ποια κακό είνι;

-Βρε εκεί άμα πας έχει δυο άκρις. Ξέρς;

-Τι δυο άκρις έχει, δε σι καταλαβαίνου.

-Τι να σι που τώρα, τί να σι που, να τ’ πείς να πάει αλλού, όχι στη Μύκουνου.

-Αφού ικί θέλι !!

-Άκσις τί σι λέου ιγώ;

-Άκσα, άκσα, αλλά δεν καταλαβαίνου γιατί να μην πάει σαν πιδί που είνι κι΄ αυτό;

-Ιγώ σι προυϊδουπήησα  μακριά απ’ τη Μύκουνου. Τώρα, θες του πιδίς;

-Μα καλά, δε θέλου του πιδίμ;

-Τότι αλλού, όχι στη Μύκουνου.

-Έ, ρα, θα παν κάτι φίλοι τ’, θα πάει κι΄ αυτός.

-Καλα…ααααα!! Ιγώ μια φουρά σι προυϊδουπίισα. Κοίτα μη τσακώσι τουν κώλου μη τα δυο τα χέρια μόνου.

-Άρα μη φουβάσι, άσι του πιδί να πάει όπ’ θέλι . Όλου του χρόνου στα πρόβατα και στα χωράφια, έ, δε δικαιούται κι αυτός να πάει διακουπές;

-Βρε Κώτσιο να πάει, δεν λέω, να πάει, αλλά στη  Μύκουνου;

-Άντι πάλι…ιιιιι!!!

Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού. (Μέρος 10ον)

Αφιέρωμα σε ποδοσφαιριστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου του Α.Ο. Βαλτινού.

Στη συνέχεια του αφιερώματος «Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού» παρουσιάζονται παρακάτω μια σειρά από ποδοσφαιριστές που κατάγονται από το Βαλτινό και έπαιξαν ποδόσφαιρο με τη φανέλα της ομάδας.

Χρήστος Ε. Παπακώστας

Από τους πιο γρήγορους και ευκίνητους αμυντικούς. Και στα 90 λεπτά του αγώνα ήταν αεικίνητος και δεν δίσταζε να βάζει τα πόδια του στη φωτιά προκειμένου να ματαιώσει τα σχέδια των αντιπάλων του.

Ήταν ποδοσφαιριστής με ήθος, ευγενικός, ήρεμος, αλλά μαχητικός και καλός χειριστής της μπάλας.

Ψαρράς Κ. Δημήτριος

Αμυντικός ποδοσφαιριστής και κάποιες φορές κεντρώος. Τον διέκρινε το πείσμα και η δύναμη τα οποία τα χρησιμοποιούσε για να αναχαιτίσει τους επιθετικούς. Καλός επίσης ήταν και στη διεκδίκηση της μπάλας με το κεφάλι.

Κώστας Β. Πράτας

Τερματοφύλακας με πολύ καλές αποκρούσεις και επάξια υπεράσπιση της εστίας του. Αν και ως ποδοσφαιριστής ήταν λίγες οι συμμετοχές του στους αγώνες, έδωσε όμως τη μάχη πολλές φορές ως παράγοντας στο Δ.Σ.  της ομάδας.

Κωνσταντίνος Α. Τσιγάρας

Αγωνίστηκε ως ποδοσφαιριστής στη θέση του τερματοφύλακα με καλή τοποθέτηση κάτω από την εστία του. Είχε καλή έξοδο και πολλές φορές απέτρεψε την παραβίαση της εστίας του με τις αποκρούσεις του και τα μπλουζόν του. Διετέλεσε και πρόεδρος του Δ.Σ. του Α.Ο. Βαλτινού.

Ψαρράς Δ. Αντώνης

Καθαρός αμυντικός ποδοσφαιριστής που συνδύαζε την ταχύτητα με τη δύναμη και χαλούσε τα σχέδια των επιθετικών της αντίπαλης ομάδας. Έπαιρνε την μπάλα και οργάνωνε στη συνέχεια το παιχνίδι.

Αντώνιος Ι. Παπακώστας

Παίκτης της αμυντικής γραμμής και του κέντρου, με καλό κοντρόλ της μπάλας, καλή τρίπλα και ωραία μεταβίβαση. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του ΑΟΒ.

Σπύρος Α. Τσιγάρας

Διέθετε αξιοπρόσεκτα χαρακτηριστικά, έντονη προσωπικότητα, με σπιρτάδα, ευρηματικότητα,  ντρίπλα, και δυνατό σουτ. Συνήθως έπαιζε επιτελικός χαφ, αλλά απέδιδε πολύ καλά και ως κρυφός κυνηγός. Το αιλουροειδές στιλ του δημιουργούσε πανικό στις άμυνες που προσπαθούσαν, μάταια, να τον αναχαιτίσουν.

Δημήτριος Ευαγ. Πέτρου

Αμυντικός ποδοσφαιριστής με ηγετικά χαρακτηριστικά. Απέτρεπε τις επιθέσεις των αντιπάλων και δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για οργανωμένη αντεπίθεση. Δυνατός και σταθερός με ιδιαίτερη σωματική διάπλαση, δύσκολα μπορούσε να τον τζαρτζάρει ο αντίπαλος.

Μιχάλης Κ. Αγγελόπουλος

Ποδοσφαιριστής με μεγάλο εκτόπισμα. Έξυπνος, δυνατός, και ταχύς. Στη θέση του σέντερ φορ μυρίζονταν τη φάση δημιουργούσε τις προϋποθέσεις και πετύχαινε το γκολ. Το τριπλό προσόν του ήταν το δυνατό σουτ, η καρφωτή κεφαλιά και η έξυπνη τρίπλα. Είχε μακρά και πετυχημένη πορεία στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Το 1985 ξεκίνησε από τον Α.Ο. Βαλτινού.

Το 1987-1980 με μεταγραφή έπαιξε στην ομάδα του Πειραϊκού, στην Αθήνα.

Το 1988-1990 έπαιξε στον Πλάτανο.

Το 1990-1991 έπαιξε στην ομάδα  Α.Ε.Π.Α. όπου βγήκε πρώτος σκόρερ.

Από το 1992-1995 έπαιξε στην Α.Ε.Τ.

Στη συνέχεια ξαναέπαιξε με την φανέλα του Βαλτινού, ένα χρόνο στην ομάδα του Ορφέα Ασπροβάλτου και έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα πάλι στο Βαλτινό.

Πρόσκληση του Δήμου Τρικκαίων σε επιχειρήσεις για συμμετοχή τους στο TriCoin

 

Καινοτόμο πρόγραμμα επιβράβευσης των πολιτών μέσω χρήσης δημοτικών υπηρεσιών και άθλησης υλοποιεί ο Δήμος Τρικκαίων.
Το TriCoin επιβραβεύει τους/τις πολίτες που συμμετέχουν σε δράσεις του Δήμου, μετατρέποντας την άυλη αυτή πιστωτική μονάδα σε χρήματα. Στη συνέχεια, οι πολίτες θα μπορούν να επωφεληθούν λαμβάνοντας εκπτώσεις, είτε από επιχειρήσεις των Τρικάλων, είτε σε δραστηριότητες του Δήμου.
Για τον λόγο αυτόν, ο Δήμος Τρικκαίων καλεί επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στα όρια του Δήμου, να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους για τη συμμετοχή τους στο συγκεκριμένο πρόγραμμα. Η διαδικασία γίνεται με αποστολή ενός απλού μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο info@trikalacity.gr, στέλνοντας παράλληλα και το λογότυπο της επιχείρησής τους.

Πώς λειτουργεί το πρόγραμμα

Με κάθε χρήση υπηρεσίας του Δήμου, οι πολίτες αποκτούν TriCoins. Κάθε TriCoin αντιστοιχεί σε 0,10€ και προστίθεται αυτόματα στο ψηφιακό πορτοφόλι του κινητού τηλεφώνου.
Στη συνέχεια οι πολίτες θα μπορούν να εξαργυρώνουν τα TriCoins
– σε προσφορές εκπτώσεων επί των παρεχόμενων υπηρεσιών ή πωλούμενων προϊόντων των επιχειρήσεων.
– σε χρήση δημοτικών υπηρεσιών (π.χ. Κολυμβητήριο, Ωδείο).
Το TriCoin θα υλοποιηθεί αρχικώς στην εφαρμογή υγείας & ευεξίας AesculApp. Θα ακολουθήσουν, οι συμμετοχές σε διαβουλεύσεις, σε προγράμματα ανακύκλωσης, σε χρήση δημοτικών υπηρεσιών κ.α.
Με τον τρόπο αυτόν, ενισχύεται η συνεργασία κοινωνίας, πολιτών, επιχειρήσεων, Δήμου, με οφέλη άμεσα και απτά, σε πλήθος δραστηριοτήτων.

 

Από το γραφείο Τύπου

Η πλατεία της Εκκλησίας Βαλτινού

 

Στο Βαλτινό, εκτός από την σημερινή κεντρική πλατεία της Γελαδαριάς, υπάρχει και η πλατεία μπροστά στην εκκλησία. Παλαιότερα αυτή ήταν η κεντρική πλατεία του χωριού καθώς όλες οι κοινωνικές υποδομές ήταν συγκεντρωμένες εκεί και ως εκ τούτου και όλες οι κοινωνικές δραστηριότητες των κατοίκων γίνονταν εκεί.

Εκεί υπήρχε ο ναός του Αγίου Αθανασίου, για την άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων. Εκεί ήταν και το πρώτο δημοτικό σχολείο το οποίο στεγάζονταν σε παρακείμενο κτίριο της εκκλησίας. Εκεί ήταν το μοναδικό μπακάλικο του χωριού, το μπακάλικο του Βασίλη Καραθανάση που αποτελούσε τόπο συναναστροφής, φρόντιζε για τις προμήθειες και εξυπηρετούσε τις ανάγκες των νοικοκυριών.

Εκεί ήταν το παλιό κοινοτικό γραφείο, για τις διοικητικές υπηρεσίες. Αυτό το γραφείο αργότερα κατά τη δεκαετία του 1960, έγινε καφεπαντοπωλείο από τους αδελφούς Ευάγγ. Καλαμπάκα. Ο μεγαλύτερος αδελφός ο Νίκος, το ονόμασε Καφέ-παντοπωλείο «Τα χίλια δέντρα». Ο χώρος έσφυζε από βλάστηση: μια σειρά από πανύψηλους φτελιάδες ξεκινούσε από τη μία άκρη και έφτανε ως την άλλη. Τα δέντρα ως φυσικά στοιχεία του τόπου με τη μακροζωία και τη σκιερότητά τους αποτελούσαν σημείο αναφοράς και τόπο συγκέντρωσης για τις διάφορες παρέες. Τα δέντρα αυτά μαζί με τα δέντρα της Παναγίας και του λόγγου του Σιμή, εκτός από την ομορφιά, τη μεγαλοπρέπεια και την επιβλητικότητά τους, είχαν και τη δική τους ιστορία: ήταν συνέχεια – κατάλοιπα των δέντρων που αποτελούσαν τα δάση του Κόζιακα. Υπήρχε μια παράδοση κι ένας άγραφος θρησκευτικός νόμος: «τα δέντρα αυτά δεν κάνει να τα κόψεις, είναι του Αγίου της εκκλησίας, είναι βακούφικα». Τα δέντρα αυτά λοιπόν, μαζί με τα πολλά πεύκα και τα κυπαρίσσια του οικοπέδου της εκκλησίας δημιουργούσαν ένα πανέμορφο αλσύλλιο και μια μοναδική αλάνα για το παιχνίδι των μικρών παιδιών.

Από εκεί διέρχονταν πρώτα ο κεντρικός δρόμος του χωριού. Στην άλλη γωνία της πλατείας, διαγώνια από το Γραφείο, υπήρχε ένα από τα 4 κοινοτικά αρτεσιανά. Εξυπηρετούσε όλη τη γειτονιά κι όλη την γύρω περιοχή καθώς και όλο τον κόσμο στις εορταστικές εκδηλώσεις και στα σεργιάνια που γίνονταν μπροστά στην εκκλησία.

Το 1967, με την υπόδειξη και καθοδήγηση της Xούντας η πλατεία της εκκλησίας Βαλτινού ονομάστηκε «Πλατεία Στυλιανού Πατακού». Στην απόφαση υπ’ αριθμ. 26 του 1968, στα πρακτικά του Κοινοτικού Συμβουλίου, γίνεται η εξής αναφoρά για τις πλατείες του χωριού: ...«α) επί της πλατείας Γεωργίου Παπαδοπούλου ως και πέριξ του χώρου ήτοι εις το παραχωρηθέν οικόπεδο προς το Δημόσιον δια την κτιριακήν εγκαταστάσεως του Αγροτικού Κτηνιατρείου. β) Επί της πλατείας Στυλιανού Πατακού έναντι της εκκλησίας Αγίου Αθανασίου»...

Το 2000 η πλατεία διαμορφώθηκε, εξωραΐστηκε και αποτέλεσε ένα πραγματικό στολίδι για το χωριό μας. Οι κοινωνικές συνθήκες όμως διαμορφώθηκαν σύμφωνα με τις νέες ανάγκες των κατοίκων και έτσι με την πάροδο του χρόνου το κέντρο του χωριού μεταφέρθηκε στην σημερινή κεντρική πλατεία. Έμειναν όμως κάποιες φωτογραφίες να μας θυμίζουν την αίγλη, το σφρίγος και την ομορφιά ενός τόπου που κάποτε έσφυζε από ζωή.

Γιατί η πλατεία της εκκλησίας είχε την προσωπικότητά της, είχε τα δικά της προσωπικά στοιχεία και σήμερα έχει να σου διηγηθεί ιστορίες και να σου μαρτυρήσει πολλά, μα πάνω απ’ όλα να σου εκμυστηρευτεί τα μυστικά των προγόνων.

ΣΕ ΑΝΥΠΟΠΤΗ ΣΤΙΓΜΗ

 

Μια φωτογραφία σε ανύποπτη στιγμή. Κοιτάζοντας, τότε, προς το διπλανό χωριό, δηλαδή από τον Μέλιγο προς τη Φωτάδα. Ξαναβλέποντας σήμερα τη φωτογραφία αυτή, αισθάνομαι πως ασυναίσθητα βίωσα κάποτε μια παραδείσια στιγμή, μια ικμάδα μυστικής ομορφιάς, που είχε ελάχιστο παρόν και πολύ μέλλον. Τώρα είμαι στο μέλλον της και διαπιστώνω ότι μοιάζει με κλασικό θέμα φυσικού τοπίου, αγαπημένο φόντο των αναγεννησιακών ζωγράφων. Άρα όλα τα τοπία τους ήταν πάντα αληθινά με μια προϊούσα έκφανση της μελλοντικής αποκαλυπτικής αλήθειας τους. Σιωπώ έκπαγλος και ξαναμπαίνω στην ατμόσφαιρα του παρωχημένου χρόνου. Ήμουνα κι εγώ εκεί.

Του Ηλία Κεφάλα

Οι αγροφύλακες - Δραγάτες του Βαλτινού

 

Παλαιότερα, υπήρχε συχνά το φαινόμενο της αντιδικίας των κατοίκων για διάφορα θέματα όπως, των τσοπάνηδων με τους καλλιεργητές, καθώς πολλές φορές γίνονταν ζημιές από τα κοπάδια στις καλλιέργειες. Επίσης, οι κλέφτες και οι ευκαιριακοί άρπαγες δεν άφηναν σε ησυχία τους ανθρώπους των χωριών. Εδώ το λόγο είχε ο αγροφύλακας και αφού πρώτα το ξύλο «έπεφτε βροχή», ή συμβίβαζε τους αντιδικούντες ή υπέβαλε μηνύσεις.

Ιδιωτικοί αγροφύλακες

Στις αρχές του 19ου αιώνα οι εξουσιαστές, οι Τσιφλικάδες, οι μισθωτές ή αγρολήπτες ακινήτων, αγροτικών κτημάτων είχαν τη δυνατότητα να διατηρούν ιδιωτικό αγροφύλακα κατά μόνας η από κοινού, αμειβόμενο από αυτούς τους ίδιους κατά την μεταξύ τους συμφωνία. Οι ιδιωτικοί αγροφύλακες διορίζονταν μετά από αίτηση των ενδιαφερομένων από τον αγρονόμο ενώπιον του οποίου έδιναν και τον όρκο του δημοσίου υπηρέτη. Ο αγρονόμος μπορούσε να αρνηθεί το διορισμό προσώπου προτεινόμενο ως ιδιωτικού αγροφύλακα, με αιτιολογημένη απόφαση του.

Ο ιδιωτικός αγροφύλακας είχε όλες τις αρμοδιότητες των αγροφυλάκων και εξομοιώνονταν κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας του. Δεν μπορούσε όμως να επιδίδει ποινικά δικόγραφα ούτε να εκτιμά τις ζημιές που γίνονταν. Ο Νομάρχης μπορούσε να απολύσει ιδιωτικό αγροφύλακα χωρίς διατυπώσεις εάν διαπίστωνε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η διατήρησή του δεν είχε ως αποκλειστικό σκοπό τη φύλαξη του κτήματος. Οι ιδιωτικοί αγροφύλακες μπορούσαν να οπλοφορούν μόνο κατόπιν άδειας της οικείας αστυνομικής αρχής. Στο Βαλτινό παλαιότερα οι αγροφύλακες (δραγάτες) ήταν ιδιωτικοί και τους έβαζαν οι κάτοικοι να φυλάνε τα σπαρτά και τα αμπέλια τους. Μαζεύονταν, κουβέντιαζαν και όλοι μαζί αποφάσιζαν ποιόν θα βάλουν δραγάτη. 

Σύναξη αγροφυλακής

Η Αγροφυλακή

Το 1954 ιδρύθηκε το Σώμα Αγροφυλακής. Σύμφωνα με το νομοθετικό διάταγμα 3030/1954 περί αγροφυλακής καθορίζονται οι αρμοδιότητες της αγροφυλακής ως εξής:

1) Η φρούρηση των αγροτικών κτημάτων για την πρόληψη της κλοπής της φθοράς και των άλλων αδικημάτων ανήκει στην αγροφυλακή. Η αγροφυλακή έχει επίσης την προανάκριση αυτών των αδικημάτων και την εκδίκαση σε βαθμό πταίσματος. Στην αγροφυλακή επίσης ανήκει και η αστυνόμευση των αρδευτικών υδάτων.

2) Η αγροφυλακή είναι δημόσια υπηρεσία υπαγόμενη στο υπουργείο των Εσωτερικών.

 

Ο ιδιωτικός αγροφύλακας Βαλτινού Βασίλειος Σκρέκας (Ντορής)

Μια οικογενειακή παράδοση αγροφυλάκων καταγράφεται στο Βαλτινό από τις αρχές του 20^ου αιώνα μέχρι τα τέλη του.

Πρόκειται για τον ιδιωτικό αγροφύλακα Βασίλειο Σκρέκα που υπήρξε αγροφύλακας περίπου από το 1900. Στη συνέχεια ακολούθησε το επάγγελμα ο γιός του Θεόδωρος Σκρέκας ο οποίος εντάχθηκε στο Σώμα Αγροφυλακής το 1955 και ακολούθησε ο εγγονός από θυγατέρα Αντώνιος Τσιγάρας, ο οποίος εντάχθηκε στο Σώμα το 1960 και διατέλεσε τα καθήκοντά του μέχρι το 1988.

Ο αγροφύλακας Θεόδωρος Σκρέκας

Ο αγροφύλακας Αντώνιος Τσιγάρας

Έγγραφο διορισμού του αγροφύλακα Αντωνίου Τσιγάρα

Οι δραγάτες

Οι δραγασιές ήταν τα εποπτικά σημεία των αγροφυλάκων. Ήταν καλύβες πάνω σε δένδρα ή καρφωμένες πάνω σε ξύλινα δοκάρια και από αυτές παρατηρούσε ο δραγάτης την περιοχή ευθύνης του όπου εκτείνονταν τα αμπέλια και τα σπαρτά. Διάλεγαν ένα ψηλό και τουφωτό δένδρο και στα κλαδιά του καρφώνοντας διάφορα ξύλα έστηναν μια καλυβίτσα. Αν δεν υπήρχε δένδρο στην κατάλληλη μεριά κατασκεύαζαν τη δραγασιά με τέσσερεις πασσάλους (στύλους) και στην κορυφή δημιουργούσαν ένα πατάρι. Από πάνω έστηναν μια στέγη από κλαδιά και κάτω μια ξύλινη σκάλα για να ανεβαίνουν στο πατάρι. Εκεί ψηλά ξάπλωνε όλη τη μέρα ο δραγάτης και παρατηρούσε τα αμπέλια και τα σπαρτά, προστατεύοντάς τα από τους κλέφτες, τα πουλιά και τα ζώα. Τέτοιες δραγασιές υπήρχαν στο Βαλτινό στη γεωργική περιοχή «Αμπέλια», στις «Χαλκιές» (στο αμπέλι του Ψύχου), και στο «Παπατσέτσου» (στο αμπέλι του Κων/νου Τσιγάρα).

Η δραγασιά, το παρατηρητήριο του ιδιωτικού αγροφύλακα

Ιδιωτικοί αγροφύλακες του Βαλτινού διατέλεσαν οι εξής: Σκρέκας Βασίλειος, Παζαράς Ιωάννης, Μπαντόλιας Σπύρος, Πέτρου Δημήτριος, Περιστέρης Στέφανος, Χρηστάκος Γιαννάκης, Βότσιος Αντώνιος, Ψαράς Δημήτριος, Καραστέργιος Ιωάννης, Καλαμαράς Παναγιώτης.

Κατά την έρευνα προέκυψαν δύο δημοσιεύματα εφημερίδων με περιστατικά ιδιωτικών αγροφυλάκων του Βαλτινού. Την εποχή που ο αγροφύλακας αποτελούσε μαζί με τον χωροφύλακα, τον δάσκαλο και τον παπά, την άτυπη τοπική εξουσία κάθε χωριού ο αγροφύλακας βιοπράγησε εναντίων τριών ατόμων της ίδιας οικογένειας του χωριού, γιατί διέπραξαν το …«φοβερό έγκλημα» να βόσκουν τα ζώα τους, δύο όλα κι όλα, στον «Μεριά». Στην εφημερίδα «Θάρρος» της 15ης Μαΐου 1911 διαβάζουμε την είδηση πιο συγκεκριμένα: «Άθλοι Αγροφύλακος Ό αγροφύλαξ του χωρίου Βαλτσινού μετά του αδελφού του Βασιλείου επειδή ο Ευάγγελος Γκούγιας μετά των αδελφών του Ελένης και Κωνστάντως ανθίσταντο να παραλάβη δυο ζώα των βόσκοντα εις την περιφέρειαν Βαλτσινού, επετέθησαν κατ’ αυτών διά ράβδων και μαχαίρας και τον μεν Ευάγγελο Γκούγιαν εκτύπησαν εις την κεφαλήν δια ράβδου, την αδελφήν του Ελένην ετραυμάτισε σοβαρώς δια μαχαίρας εις το στήθος και της έθραυσε τον αριστερόν βραχείονα, την δε άλλην αδελφήν του Κωνστάντω την εκτύπησεν εις τους ώμους και εις την πλάτην δια ράβδου και της εμαύρισε το κορμί. Οι παθόντες κατήγγειλαν τους δράστας εις την Αστυνομίαν».

Ενώ στην εφημερίδα «Θάρρος» της 27ης Οκτωβρίου 1911 δημοσιεύθηκε η είδηση που έγινε στην περιοχή του Βαλτινού και αφορά σε γεγονός απόπειρας φόνου, με πρωταγωνιστή τον Βασίλειο Θεοδ. Σκρέκα ή Ντορή. Παραθέτουμε παρακάτω το δημοσίευμα της εφημερίδας ακριβώς όπως έχει: «ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ Εις την Αστυνομίαν κατηγγέλθη χθες, ότι ο επιστάτης του χωριού Τσιάρα, κ. Λ. Παπαστελιόπουλος επανακάμπτων προχθές τη νύκτα εκ του χωρίου ενταύθα μετά του αγροφύλακος, υπέστη καθ΄ οδόν επίθεσιν δολοφονικήν υπό του πρώην αγροφύλακος Σκρέκα ή Ντουρή πυροβολήσαντος ανεπιτυχώς εναντίον του, ως λέγει, και τραπέντος εις φυγήν, ως είδε τον ακόλουθον αγροφύλακα ότι εξήγαγε το περίστροφον του να πυροβολήση εναντίον του».

Ο δραγάτης Αντώνιος Τσιγάρας

Το παραδοσιακό τραγούδι που αφορά στην εικόνα και τη δράση του δραγάτη.

Ο Δραγάτης 

Άντε να τες, να τες που ’ρχονται

τρεις μαυρομάτες,

κοντούλες και γεμάτες

Και τον δραγάτη φώναζαν

-Δως μας σταφύλια

και φίλα μας στα χείλια.

 

-Εσείς τ’ αμπέλι το ξέρετε

μπάτε και φάτε,

 κανέναν μη ρωτάτε.

 

Κι ώσπου να μπει κι ώσπου να βγει

η κόρη απ’ τ’ αμπέλι,

μας βγήκε φιλημένη.

Καθήκοντα αγροφυλάκων

1. Οι αγροφύλακες ως όργανα διοικητικής και δικαστικής αστυνομίας υποχρεούνταν α) να περιφέρονται σε απροσδιόριστες ώρες της ημέρας και νύχτας, στην κτηματική τους θέση και να επαγρυπνούν έτσι ώστε να μη διαπράττονται αδικήματα στα αγροτικά κτήματα. β) να βεβαιώνουν και να καταγγέλλουν όσα αγροτικά αδικήματα πράττονταν στην περιφέρειά τους. 2. Ο αγρονόμος δύναται να αναθέσει στον αγροφύλακα της περιοχής και την φύλαξη των οικείων χωριών η συνοικισμών όταν οι κάτοικοι απομακρύνονται από αυτά ομαδικώς για παραθέριση η παραχείμαση για το χρόνο της απουσίας των κατοίκων.

3. Οι αγροφύλακες να παρείχαν τη συνδρομή τους στην δημόσια δύναμη για την τήρηση της δημόσιας ασφαλείας στην αγροτική περιοχή τους καθώς και στην εισαγγελική και ανακριτική αρχή εφόσον δεν παρακωλύεται η υπηρεσία τους.

4. Οι αγροφύλακες υπό τις διαταγές των προϊσταμένων τους και σε συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές ενεργούσαν για να προάγουν το πράσινο και την Γεωργία γενικά, ειδικότερα δε σε έργα αναδασώσεων δεντροφυτεύσεων και εφήρμοζαν το νόμο που αφορά την πρόληψη και καταστολή των μεταδοτικών νόσων των ζώων, την προστασία κατά της φυλλοξέρας, την καταπολέμηση των νόσων των φυτών, την καταστροφή των αρουραίων και ακρίδων, την καταδίωξη των επιβλαβών για τη Γεωργία ζώων και πτηνών, την απαγόρευση της εκρίζωσης έως και καταστρεπτικής κοπής δέντρων κλπ. Οι αγροφύλακες υποβάλλονταν καθ’ όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας τους σε εκπαιδευτικές διαδικασίες, διδασκαλία και οργανωμένες ασκήσεις. 

Η στολή τους 

Κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας τους οι αγροφύλακες φορούσαν στολή, εξάρτηση και οπλισμό χωρίς ειδική άδεια. Ο απαιτούμενος για τους αγροφύλακες οπλισμός παρέχονταν από το κράτος. Οι αποχωρούντες από την υπηρεσία όφειλαν να παραδώσουν τον οπλισμό σε καλή κατάσταση και ευθύνονταν για αυτόν.

Αγροτικές Παραβάσεις

Αγροτικά αδικήματα θεωρούνται η κλοπή, η υπεξαίρεση και φθορά αγροτικού κτήματος καθώς και η όποια αγροτική φθορά από ζώα και πτηνά, η διατάραξη της ροής των αρδευτικών υδάτων, η μετακίνηση ορόσημων, η μείωση εκτάσεων, οι παραλείψεις για τη φύλαξη φρεάτων κ.α. Όλα αυτά διώκονταν και τιμωρούνταν.