Απεβίωσε η Αγόρω Α. Ριζαργιώτη

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Αγόρω Ριζαργιώτη σύζυγος του Αθανασίου την Δευτέρα 19 Αυγούστου 2013 σε ηλικία 80 ετών.

Η Αγόρω Ριζαργιώτη, το γένος Αθανασίου Τάσιου, γεννήθηκε στο Διαλεχτό το 1933. Ήταν παντρεμένη με τον Αθανάσιο Ριζαργιώτη και είχαν δύο παιδιά, την Μαργαρίτα και τον Παύλο.

Το τέλος του καλοκαιριού

Το καράβι πλέει στον ορίζοντα όπως το καλοκαίρι πάνω στο χρόνο. Μπορεί να μη γνωρίζεις τον προορισμό του, αλλά ξέρεις ότι στο τέλος θα ρίξει την αλυσίδα και οι επιβάτες θα βγουν σαν λέξεις από θυμωμένο στόμα. Το καλοκαίρι τελειώνει λες και είναι απόγευμα Κυριακής που αργεί να νυχτώσει.

Πολλές φορές το «από Αύγουστο χειμώνα» θυμίζει κάποιον που βιάζεται να πεθάνει-ευτυχώς που υπάρχει και το «από Μάρτη καλοκαίρι» για να φέρνει τα πράγματα σε μία ισορροπία. Όμως ναι, καλό είναι να ξεμπερδεύεις από τον Δεκαπενταύγουστο και μετά. Η ζέστη δεν ταιριάζει με τη διάθεση που ακολουθεί, δεν κρατάς το δένδρο στολισμένο μετά τα Φώτα. Παλαιότερα ο Σεπτέμβριος έκανε γρήγορα την άχαρη δουλειά. Δύο-τρεις βροχές στην αρχή και ξέπλενε τις ψευδαισθήσεις. Και το καλοκαίρι έφευγε χωρίς καν να το πάρεις είδηση, όπως, σβήνει μία λάμπα το ξημέρωμα. Τώρα το καλοκαίρι θέλει να σε πεθάνει, να σε πάρει μαζί του. Φυτεύει καύσωνες μέσα στο Σεπτέμβριο και εσύ βλέπεις παραλίες, θέλεις να πας αλλά δεν μπορείς. Στο μεταξύ το νησί αδειάζει, αλλά δεν είσαι εκεί να το χαρείς. Ο Δεκαπενταύγουστος της πόλης είναι ο χειμώνας του νησιού. Κρατάει περισσότερο, αλλά είναι για λιγότερους.

Στο τέλος του καλοκαιριού

Ο μήνας Αύγουστος εκπνέει σιγά- σιγά και μαζί του συμπαρασέρνει και το καλοκαίρι. Βρισκόμαστε στο τέλος του Καλοκαιριού.

Οι διακοπές για τους περισσότερους τελείωσαν και μαζί με την επιστροφή στην καθημερινότητα, ο καθένας ψάχνει τρόπους για να παρατείνει τη χαλάρωση και την ξεγνοιασιά των διακοπών, όσο ακόμη ο καιρός θυμίζει καλοκαιράκι.

Οι αναμνήσεις του καλοκαιριού θα βολευτούν στο χρονοντούλαπο της μνήμης και οι νέες σκέψεις θα αρχίσουν να πλάθουν και να δημιουργούν τα καινούργια όνειρα…

Με τον αποχαιρετισμό του καλοκαιριού παρουσιάζουμε και μερικές ξένοιαστες στιγμές νέων συγχωριανών από τις φετινές διακοπές τους, ευχόμενοι προς όλους, «καλό χειμώνα»!!!

Ηλεκτρολόγος με φωνή κλαρίνου

Για όσους, δεν κατάφεραν να παραβρεθούν, για οποιοδήποτε λόγο, σε κάποιο πανηγύρι αυτές τις ημέρες τους αφιερώνουμε το παρακάτω σόλο κλαρίνο!!!

Μαγευτική βραδιά στο πανηγύρι της Παναγίας Βαλτινού

Την Τετάρτη, παραμονή του Δεκαπενταύγουστου μετά το πέρας του εσπερινού, στο εξωκλήσι της Παναγίας ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού παρουσίασε, στους χωριανούς αλλά και στους επισκέπτες προσκυνητές, ένα πρόγραμμα με παραδοσιακούς και λαϊκούς χορούς και τραγούδια. 

Τα χορευτικά τμήματα, που απαρτίζονταν από όμορφες κοπέλες του Συλλόγου, ντυμένα με τις παραδοσιακές φορεσιές, εμφανίστηκαν στην κατανυκτική ατμόσφαιρα του χώρου, και πρόσφεραν στους παρευρισκόμενους μια μαγευτική παραδοσιακή βραδιά.

Η διασκέδαση τον Δεκαπενταύγουστο στο Βαλτινό

Με κέφι, χορό και τραγούδι γιορτάστηκε ο Δεκαπενταύγουστος στις ταβέρνες και στα μπαράκια του Βαλτινού.

Συγκεκριμένα στην ταβέρνα Σούρτα Φέρτα το γιόρτασαν στην πλατεία του χωριού όπου στήθηκαν εξέδρες και φιλοξένησαν δύο ορχήστρες, μία δημοτική και μια ρεμπέτικη, οι οποίες πρόσφεραν στιγμές κεφιού σε όσους παρευρέθηκαν στο πανηγύρι του Βαλτινού.

Σημαντική ήταν η παρουσία της νεολαίας, όπου αρχικά γλέντησαν στην πλατεία και αργότερα συνέχισαν στα μπαράκια του χωριού.

Στο «ΚΑΦΕ ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΟ» σ ένα live show πρόγραμμα Sexy Dancers με πυροτεχνήματα, μουσική και χορό οι νέοι διασκέδασαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Κάτι αντίστοιχο έγινε και στο Καφέ LOCAL 

Εκεί,όπου οι DJ'S: CHRISTIAN FROM ATHENS & AXILLEAS PAP FROM ΤΡΙΚΑΛΑ διασκέδασαν τους νέους με την επιλεγμένη μουσική τους.

Πηγή: trikalanews.gr

Η Παναγία του Βαλτινού

Ένα φωτογραφικό βίντεο-άλμπουμ, αφιέρωμα στην Παναγία (Κοίμηση της Θεοτόκου) του Βαλτινού, που πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου.

Δεκαπενταύγουστος στο Βαλτινό

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, το πανηγύρι, της Παναγίας Κοίμηση της Θεοτόκου Βαλτινού θα γιορταστεί μέσα σε φιλόξενο και εορταστικό κλίμα με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια, έτσι όπως ταιριάζει στη Μεγαλόχαρη Παναγία τη Βαλτινιώτισσα.

Ύψιστη, με πρωτεύουσα θέση ανάμεσα στις υπόλοιπες θρησκευτικές εορτές του καλοκαιριού, κατέχει στην καρδιά του Αυγούστου η Κοίμηση της Θεοτόκου και ανάλογα γιορτάζεται.

Στο Βαλτινό κάθε χρόνο διοργανώνεται εδώ και χρόνια στο εξωκλήσι της Παναγίας, περίλαμπρο πανηγύρι στο οποίο συμβάλλουν και συμμετέχουν με την προσωπική τους παρουσία πολλοί πιστοί κάτοικοι και επισκέπτες του χωριού...

Έτσι κάθε χρόνο η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη και ο θεσμός του Πανηγυριού βρίσκεται βαθιά χαραγμένος στην συνείδηση όλων των κατοίκων.

Την οργανωτική δομή του Πανηγυριού την έχει κυρίαρχα το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού και οι διάφοροι εθελοντές πιστοί στην θρησκευτική και λαϊκή παράδοση.

Αρχές Αυγούστου εξασφαλίζονται τα σφαχτά και τα εφόδια για την παρασκευή του παραδοσιακού φαγητού. Την παραμονή και ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου αναλόγως με την ημέρα που πέφτει, το φαγητό είναι καζάνι, φασολάδα ή πρόβιο κρέας με κριθαράκι.

Για φέτος στο εξωκκλήσι της Παναγίας Βαλτινού έχουν προγραμματιστεί μια σειρά από εορταστικές εκδηλώσεις.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

Την Τετάρτη 14-08- 2013 στις 7.30 μ.μ. θα γίνει ο πανηγυρικός εσπερινός μετ΄ αρτοκλασίας. Μετά το πέρας του εσπερινού στους επισκέπτες θα προσφερθεί φιλοξενία.

Παράλληλα με την φιλοξενία, θα εμφανιστούν τα χορευτικά τμήματα του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού σε ένα πρόγραμμα με παραδοσιακούς και λαϊκούς χορούς και τραγούδια.

Την Πέμπτη 15-08-2013 στις 7.00 το πρωί θα τελεστεί όρθρος - Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετ΄ αρτοκλασίας. Μετά το πέρας της Θείας λειτουργίας θα ακολουθήσει πατροπαράδοτη φιλοξενία.

Παράλληλα και τα διάφορα Καφέ και ταβέρνες του Βαλτινού, διοργανώνουν μουσικοχορευτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Συγκεκριμένα: στις 14 και 15 Αυγούστου στο «CAFE ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΟ» συμπληρώνει 27 χρόνια λειτουργίας και προσκαλεί το κοινό να γιορτάσει μαζί του με
Sexy Dancers σ ένα live show πρόγραμμα με πυροτεχνήματα που θα κάνουν τη νύχτα μέρα!!! 

Το Καφέ LOCAL στις 14 Αυγούστου θα εμφανιστούν οι DJ'S: CHRISTIAN FROM ATHENS & AXILLEAS PAP FROM ΤΡΙΚΑΛΑ και στις 15 Αυγούστου θα υπάρχει λαϊκή βραδιά με ζωντανή ορχήστρα.

Μπουζούκι: Απόστολος Τυράκης

Πλήκτρα: Γιώργος Μϊγκας

Ντραμς: Μιχάλης Ρέττος.

Στο τραγούδι: Γιάννης Γέροντας, Χριστίνα Ζήση & Ανδρέας Γέροντας.

Ενώ και στην ταβέρνα «Σούρτα Φέρτα» θα υπάρχει λαϊκή και δημοτική βραδιά με ζωντανή δημοτική και λαϊκή ορχήστρα.

Καλές διακοπές

Διακόπτουμε τις αναρτήσεις για λίγες ημέρες

Βαλτσινιώτικο παραμύθι «Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον»

Κάποτε στο Βαλτινό ζούσε ένας νέος, που είχε αποκτήσει καλή μόρφωση και διέθετε πολλές αρετές. Είχε σχεδόν τα πάντα, αγαπούσε πάρα πολύ το χωριό του, ήταν ευτυχισμένος και χαιρόταν τη ζωή του. 

Είχε όμως, μια και μόνον επιθυμία: ήθελε να ζήσει αιώνια. Μια μέρα λοιπόν, πήγε στο Λόγγο, λίγο πιο έξω απ’ το χωριό του, στο δάσος της Παναγίας, που κατοικούσε ένας σοφός γέροντας, ο παππούς ο Σκρέκας, και του είπε:

«Παππού, ξέρεις ποιο είναι το μυστικό για να ζήσω αιώνια;»
«Εγώ», του είπε ο παππούς ο Σκρέκας, ο γέρος του δάσους, «θα ζήσω μέχρι να πέσουν όλα τα δέντρα του δάσους».
«Α, όχι, αυτό δε φτάνει. Δεν μου κάνει. Βλέπεις κάποτε θα πέσουν τα δέντρα. Όχι, όχι, δεν είναι αυτό που ζητώ».
«Ε, τότε, πήγαινε να βρεις το γέροντα της Σαλαμπριάς, Αυτός είναι πιο γέρος κι από μένα και μπορεί να ξέρει το μυστικό».

Έτσι ο νέος επισκέφτηκε τη Σαλαμπριά και βρήκε το γέροντα, τον παππού, Τάσο Κουφοχρήστο, να ψαρεύει στο ποτάμι με το ριχτάρι.

«Γέροντα, ξέρεις πώς θα μπορέσω να ζήσω αιώνια;», τον ρωτά.
«Εγώ», του λέει ο παππούς, ο Τάσος Κουφοχρήστος, «θα ζήσω μέχρι να στερέψει ετούτο το ποτάμι».
«Α, όχι, δε θέλω. Δε φτάνει!», είπε ο νεαρός στενοχωρημένος. «Σίγουρα θα έρθει μια μέρα που το νερό της Σαλαμπριάς θα στερέψει και τότε κι εσύ κι εγώ θα πεθάνουμε».
«Τότε παλικάρι μου πήγαινε να βρεις το γέροντα του Κόζιακα», του απάντησε ο γέροντας της Σαλαμπριάς. «Αυτός που είναι πιο γέρος κι από μένα, κάτι παραπάνω θα ξέρει».

Ο νεαρός πήρε το δισάκι του στον ώμο, διάβηκε τον κάμπο, τις ραχούλες, κι ανέβηκε επάνω στο Κόζιακα και βρήκε τον γέροντα του βουνού, τον παππού Γιώργο Σταυρέκα που ήταν στ’ αλήθεια πάρα πολύ γέρος.

«Ξέρω γιατί ήρθες» του λέει ο παππούς ο Γιώργος Σταυρέκας. «Ψάχνεις να βρεις πώς θα μπορέσεις να ζήσεις αιώνια. Εγώ πάντως θα ζήσω μέχρι να πέσει ετούτο το βουνό», του είπε.
«Αυτό μάλιστα! Αυτό μου κάνει. Θα μείνω μαζί σου!» απάντησε όλο χαρά ο νεαρός κι έμεινε μαζί του.
Πέρασαν αιώνες μαζί κι έγιναν αχώριστοι φίλοι.
Κάποτε όμως, καθισμένος καθώς ήτανε πάνω στην κορφή του βουνού, ο νεαρός Βαλτσινιώτης ένιωσε μια βαθιά νοσταλγία για το χωριό του και θέλησε να το επισκεφθεί.

Καλοκαίρι είναι...

Καλοκαίρι είναι...

Ένα γυμνό βουνό, λευκά σπίτια, θάλασσα και λίγος κόσμος. 

Να κάνεις την διερευνητική βόλτα και θα φτάσεις στη γνωστή ταβέρνα.

Να σε περιμένει ένα τραπέζι με μπλε καρό τραπεζομάντηλο και ψάθινες καρέκλες, πάνω στην ακρογιαλιά και δίπλα στο αρμυρίκι.

Να σε σερβίρουν, στην αρχή ένα ουζάκι με ψητό χταποδάκι, και στη συνέχεια να ακολουθούν, η ντοματοσαλάτα, τα τυριά, τα ολόφρεσκα ψαράκια και το δροσερό κρασάκι.

Να συζητάς χαμηλόφωνα διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα με τη συντροφιά σου αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, μέχρι που θα φθάσει το ολόδροσο κατακόκκινο καρπούζι ως επιδόρπιο.

Μετά να ησυχάζεις και να ταξιδεύεις στην αγαπημένη σου αγκαλιά ακούγοντας μόνο τα τζιτζίκια και τον παφλασμό της θάλασσας!!!

Τα ανομοιογενή ζευγάρια του κάματου

Η κοπιαστικότητα, αλλά και η γραφικότητα της παλαιότερης εποχής μέσα από τον αγώνα της επιβίωσης, στα άγια χώματα του κάμπου, φαίνονται αποκαλυπτικά στις δύο παλιές φωτογραφίες.

Στη μια περίπτωση η ελληνίδα αγρότισσα, με τη βουκέντρα στο χέρι, σαν τη θεά της γης, Δήμητρα, με το ανομοιογενές ζευγάρι να σέρνει το ξυλάλετρο, γητεύει τα άγια χώματα για την εξασφάλιση της επιβίωσης!!!

Στην άλλη περίπτωση, το σιδερένιο αλέτρι να σέρνεται με το ζυγό, πάλι από το ανομοιογενές ζευγάρι, την ώρα που ο γεωργός με τον γιο του οργώνουν την ευλογημένη γη. 
Λίγο πριν το τέλειωμα, θα πάρουν μια ανάσα. 
Με την παλάμη του χεριού του, ο γεωργός θα σφουγγίσει το μουσκεμένο, από τον ιδρώτα, πρόσωπο και θα ψελλίζει το «Δόξα σοι ο θεός», κοιτάζοντας τον ουρανό στο σώσιμο της ημέρας...
Γι΄ αυτό δικαίως λένε, πως η φωτογραφία είναι η ποίηση της όρασης!!!

Το οτομοτρίς στα Τρίκαλα

Με αφορμή μια σπάνια φωτογραφία του 1968 που δείχνει την επιβίβαση ταξιδιωτών σε αυτοκινητάμαξα (οτομοτρίς), στον σιδηροδρομικό σταθμό των Τρικάλων, από το αρχείο του Νίκου Μουτσικόπουλο, αλλά και άλλων σχετικών φωτογραφιών, αξίζει να αναφερθούμε και να θυμηθούμε αυτό το μεταφορικό μέσο. 

Σίγουρα οι παλαιότεροι θα θυμούνται αυτήν την αυτοκινητάμαξα ή οτομοτρίς και πολλοί θα έχουν ταξιδέψει με αυτή.

Ήταν ένα σιδηροδρομικό όχημα, τρένο από τα πρώτα πολυτελή στην Ελλάδα. Εκτελούσε το δρομολόγιο Βόλος - Καρδίτσα - Τρίκαλα - Καλαμπάκα και φυσικά με πολλές στάσεις στα ενδιάμεσα χωριά και με την ανταπόκριση στον Παλαιοφάρσαλο. 

Η αυτοκινητάμαξα διαφοροποιείται από την κλασική αμαξοστοιχία στο γεγονός ότι διαθέτει μηχανή μαζί με τα βαγόνια των επιβατών και στην αρχή και στο τέλος της (για αντίθετη πορεία), ενώ η αμαξοστοιχία έχει μια μηχανή έλξης, και ακολουθούν τα υπόλοιπα βαγόνια.

Ένα πολύ εξελιγμένο όχημα για την εποχή του, πάνω στης Ελληνικές γραμμές του ΟΣΕ. Είχε ενσωματωμένη την μηχανή και τις θέσεις ενώ  είχε στο κέντρο ένα μπαρ. Μερικά μοντέλα δε, είχαν και δεύτερο βαγόνι. 

Γνωστοί τύποι αυτοκινηταμαξών που χρησιμοποιήθηκαν στον ελληνικό σιδηρόδρομο είναι οι: ΜΑΝ DMU, ΜΑΝ 2000 DMU, AEG, DMU, Stadler GTW DMU κ.α.

Απεβίωσε η Στεφανία Η. Καραθανάση

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Στεφανία Καραθανάση, σύζυγος του Ηλία, το γένος Νικολάου Κυριάκου, την Πέμπτη 25 Ιουλίου 2013, σε ηλικία 88 ετών.

Η Στεφανία γεννήθηκε στη Φωτάδα το 1925. Με τον σύζυγό της Ηλία Καραθανάση απόχτησαν τρία παιδιά. Τον Ευθύμιο, τον Νικόλαο και τον Ευθύμιο.

Η κατάλληλη στιγμή

Για να μπορέσεις να πιάσεις και να φωτογραφίσεις την κατάλληλη στιγμή τα πουλιά απαιτεί χρόνο, υπομονή και αρκετή τύχη. Κάποιοι το επιχείρησαν και στάθηκαν τυχεροί, έπιασαν την κατάλληλη στιγμή.

Δείτε μερικές φωτογραφίες με πουλιά, στις οποίες οι φωτογράφοι έχουν "συλλάβει" με το φακό τους ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.

«Ο ανεπρόκοπος» Βαλτσινιώτικη ντοπιολαλιά

Τώρα το καλοκαίρι μι τις τρανές ζέστες κάθουμι κάτ΄ απου κάνα πλατάνι κι θυμάμι παλιές Βαλτσινιώτικες ιστουρίες. Θα στις μολογήσω, άξτες κι γράψτεις άμα θες.

Τουν βλέπς αυτούια ια, αυτό του πιδί.

Ε, ρε, γαμώ τη μάνα μέσα, γκουτζιάμ πιδί, ντιπ δεν τουν κόβι!

Ούδι νια αράδα δεν ξέρει να διαβάσει. Δεν καταλαβαίνει τίπουτι, σκέτους γκρας είνι. Γκουτζιάμ άντρας κι κάνει χαζαμάρις ακόμα. Ποιόν όμοιασι;

Ήταν μικρός, δεν τουν αγροίξι τουν πατέρα τ’ απ΄ ήταν μιρακλής!

Άμα τουν έλεγις να κάνι κάνα δλειά…

-Δεν αδγειάζου, έλεγι, έχου να πάου στα πρόβατα. Έκανι πάντα του θκό τ’.

-Έλα να κάνουμι αυτή τη δλειά, τουν έλιγις.

-Δεν αδγειάζου σήμερα  σεαμπρουστά άμα ξεαδγειάσου, θα ’ρθού, έλιγι.

Έβγαζι του καθρεφτάκι κι την τσατσάρα, σάλιουνι του μαλλί κι έφτιαχνι τουν καρέ.

Άμα τουν έλεγις, να ντυθεί κι να πάει στην νηκκλισιά γκουρδουκλιόνταν ούλη τη νύχτα στου κριβάτι κι του προυί που σκώνουνταν μπαμπάλιζι. Ντύνουνταν κι έβαζι ανάπουδα τα παπούτσια τ’.

-Βρε πιδί μ’, τά ’βαλις τ’ανάπουτα τα παπούτσια σ’, τουν έλιγαν.

-Αλάθους έκανα, έλιγι αυτός, αλλά δεν τα άλλαζι, έβγαζι του καθρεφτάκι κι την τσατσάρα, έφτιαχνι τουν καρέ κι πήγηνι έτσι, σαν σβαρνιάρς στην νηκκλισιά.

Νια βολά θα πνίγουνταν στου πουτάμι αν δεν αγραπώνουνταν απού κάτι κλαργιά. Έσκουζι ούλ΄τη μέρα να τουν ακούσουν. Σπουλάτι τουν άξαν κατι τσουμπαναραίοι κι πήγαν τουν έβγαλαν.

Νια βολά τουν έστειλαν να κουβαλίσι τ’άχυρου μι του κάρου, απ τη Παναία κι γκιράντσι του φουρτουμένου κάρου κι έπισαν ούλα τα διμάτχια στου δρόμου.

Νια άλλη βολά τοιμάσκαν να πάν στου παγκύρι, είχαν ζέψι του κάρου, φόρτουσαν κι τα πράματα κι περίμιναν αυτόν.

Αυτός, τότι είχι πάρι τα γκιούμνια κι είχι πάει να τα γιουμίσι μι νιρό απ τ’ αρτισιανό.

Πιρίμιναν - πιρίμιναν, κάπουτι κι αλλότι, φανήσκι κι αυτός, γιμάτους απού πάν μέχρι κατ΄ λάσπις κι νιρά.

-Ά ρε, του λεν, που είσι; Ισένα θα πιριμένουμι.

-Κάηκι απού νιρό του γουμάρι κι γκάρζι ούλη τη μέρα, τσ’ λέει, ιγώ γκουσουμάντσα μέχρι να του φέρου τόσου βάρους να του πουτίσου κι σεις χουιάζτει.

Νια άλλη βολά κουβαλούσι πάλι νιρό μι τα γκιούμια κι τουν φώναζαν.

-Μην απιρνάς απού κει, έχει αγλίστρα η δρόμους.

Μπα, αυτός, ικεί. Ε, πάτσι νια γλίστρα κι ήρθι μι τουν κώλου σεαπάν’.

Τουν αλπήτχα του καημένου έτσι όπως έκανε.

Ούλη τη ζουή τ’ αγουνιώτι κι ντιπ προυκουπή δεν είδι.

Ούλου γαμπρίζει η καημένους κι καμία δε γυρίζει να τουν κοιτάξει.

Σάμπως τι να κοιτάξει... τέτοιους ανεπρόκουπους που είνι…

Το υγρό φως

Η καναδέζα καλλιτέχνις Tanya Clarke δημιούργησε αυτές τις μοναδικές και περίεργες λάμπες με το όνομα liquid light.
Πρόκειται για χειροποίητα γλυπτά σε σχήμα «σταγόνων νερού» που είναι εξοπλισμένα με LED και έχουν φτιαχτεί από ανακυκλωμένες βρύσες, βαλβίδες και σωλήνες του νερού.

Σκοπός της πίσω από αυτά τα καινοτόμα και πανέμορφα φωτιστικά είναι η ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης για τη διατήρηση των υδάτινων πόρων.
Ο πατέρας της Tony Clarke, είναι κορυφαίος πολιτικός ακτιβιστής σε θέματα περιβάλλοντος και ακολουθώντας τα βήματά του δωρίζει ένα μέρος των εσόδων της στην οργάνωση του «The Polaris Institute».

H αρνησιπατρία ως καριέρα

Του Χρήτου Γιανναρά

H αρνησιπατρία έχει «νόημα», όταν έχει «νόημα» και η φιλοπατρία. Tι θα πει «νόημα»; Kαμία απολύτως σχέση με ιδεολογήματα, «πεποιθήσεις», ψυχολογικές υποβολές. Nόημα στη ζωή δίνουν οι στοχεύσεις, τα δημιουργικά κίνητρα, η αδιάκοπη αναμέτρηση με αιτία και σκοπό της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Tελικά το «νόημα» μοιάζει συνώνυμο με την «ποιότητα» της ζωής.

Δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να πεισθεί εμπειρικά (όχι με συλλογιστική αποδεικτική) ο άνθρωπος της καταναλωτικής κοινωνίας ότι η «ποιότητα ζωής» δεν μετριέται με το κατά κεφαλήν εισόδημα, αλλά με την κατά κεφαλήν καλλιέργεια. H «καλλιέργεια», στο σημερινό πολιτισμικό μας «παράδειγμα», είναι μάλλον μια έννοια χρηστική, ατομικής ωφέλειας ή ατομικής ευχαρίστησης. Δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει σαν δίαυλος για την πρόσβαση στο «νόημα» της πατρίδας, σαν συνάρτηση «ποιότητας» της ζωής. Mιλώντας επομένως για «φιλοπατρία» σήμερα, με δεδομένα και παγιωμένα τόσα ελλείμματα σε προσλαμβάνουσες παραστάσεις, είναι σαν να διεκτραγωδούμε μιαν ερωτική αποτυχία σε άνθρωπο παντελώς ανέραστο.

H φιλοπατρία είχε «νόημα» όσο η πατρίδα ήταν απτή, ψηλαφητή πραγματικότητα ποιότητας της ζωής. Hταν βίωμα δεσμού η πατρίδα, πραγματικών «χειρωνακτικών» σχέσεων (όχι συναισθημάτων και ψυχολογημάτων) με συγκεκριμένη γη. Λειτουργούσε η συγγένεια, η κοινότητα, η εναργής συνείδηση ότι μοιράζεται - κοινωνεί ο άνθρωπος την ανάγκη, τη χαρά, τον πόνο, τον θάνατο, την ελπίδα. Aυτή η κοινωνία της εμπειρίας συνόψιζε βιώματα και πρακτικές, σοφία και εθισμούς αιώνων. Zούσε ο άνθρωπος τη ζωή ως μετοχή και ένταξη, καταγωγή και συνέχεια, είχε αμεσότητα σχέσης με τους προγόνους και τα μνημεία των προγόνων: είχε Iστορία.

Τα Τρίκαλα τον περασμένο αιώνα

Δύο φωτογραφίες από την περιοχή των Τρικάλων δημοσιευμένες στο περιοδικό "Ιστορία Εικονογραφημένη" στην ενότητα "Φωτογραφικό ταξίδι στην παλιά Ελλάδα", οι οποίες ανοίγουν ένα παράθυρο στον χρόνο και αποτυπώνουν αδρά ένα μέρος από τα χαρακτηριστικά και τον τρόπο ζωής στα καφενεία της εποχής.

Η πρώτη, έχει λεζάντα "με την κυριακάτικη εφημερίδα στο χέρι... Μετέωρα, Μάρτιος 1960" και είναι μια  φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισσιάδη.

Η δεύτερη, έχει τίτλο "καφενείο των Τρικάλων 1948" (δεν διευκρινίζεται όμως αν είναι στην πόλη η σε κάποιο χωριό).

"Τα γαϊδουράκια" Παλιές εικόνες του χωριού

Πριν την εμφάνιση των αγροτικών μηχανών και των αυτοκινήτων, στο Βαλτινό, οι μεταφορές της γεωργικής παραγωγής και των ίδιων τον ανθρώπων γίνονταν αποκλειστικά και μόνο με τα άλογα, τα μουλάρια και τα γαϊδούρια.

Ήταν πολύ συνηθισμένη η εικόνα να βλέπεις, στους χωμάτινους δρόμους του χωριού, τους οι αγρότες, να πηγαινοέρχονται στις δουλειές τους, πάνω στο γαϊδουράκι.

Ακόμα πιο συνηθισμένη ήταν η φωνή αυτών των συμπαθέστατων ζώων (ογκανισμός - γκάρισμα) που συχνά ακούγονταν και αντηχούσε τα μεσημέρια στο χωριό.

Τα γαϊδουράκια σε σύγκριση με τα άλογα είχαν πολύ μεγάλη αντοχή στην κοπιώδη εργασία, στον καύσωνα, στις ασθένειες, στην πείνα και την δίψα. Ήταν εξαιρετικά λιτοδίαιτα, πολύ υπομονετικά και μακροβιότερα του αλόγου.

Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του χωριού εκτρέφανε στο σπίτι τους και από ένα γαϊδουράκι. Εξοπλίζονταν με την κατάλληλη ιπποσκευή και έτσι πάνω στις πλάτες των υποζυγίων έβαζαν το σαμάρι που θα μοίραζε και θα μετέφερε ομαλά το βάρος και τις δυνάμεις του φορτίου που συχνά ξεπερνούσε τα 100 κιλά.

Κάθε ζώο είχε σαμάρι φτιαγμένο στα μέτρα του, για να εφαρμόζει τέλεια και για να σαμαρωθεί έπρεπε να είχε κλείσει τα 3-4 χρόνια της ηλικίας του. Ένα καλό σαμάρι μπορούσε να κρατήσει πάνω από 15 χρόνια. Συνήθως τα υποζύγια κουβαλούσαν το ίδιο σαμάρι μια ολόκληρη ζωή.

Παίξε Νικόλα μου γλυκά «Mπεράτης»

Με τίτλο «Παίξε Νικόλα μου γλυκά» και λόγια που αναφέρονται στο ταλέντο του αείμνηστου συγχωριανού μας κλαρινίστα Νίκου Καλαμπάκα, ακούμε ένα  διασκευασμένο όμορφο δημοτικό τραγούδι, με τη φωνή του Γιάννη Γκουζιώτη.

Πρόκειται για μια διασκευή του παραδοσιακού δημοτικού τραγουδιού «Μπεράτι», τα λόγια του οποίου επευφημούν τις καλλιτεχνικές ικανότητες του συγχωριανού μας οργανοπαίχτη Νικόλαο Καλαμπάκα.

Παίζουν οι μουσικοί: Καλαμπάκας Νικόλαος (κλαρίνο), Γκουζιώτης Γιάννης (τραγούδι), Βαγγέλης Λάκης (Λαούτο), Γκιουλέκας Σούλης (κιθάρα), Γκουζιώτης Γιώργος (synthy).

Παίξε Νικόλα μου γλυκά

Παίξε Νικόλα μου γλυκά,

για να χορέψουν τα παιδιά,

για να χορέψουν τα παιδιά.

Βρε Καλαμπάκα λεβεντιά!

Όλο τον κόσμο τον γλεντάς

με το κλαρίνο που «κτυπάς»,

με το κλαρίνο που «κτυπάς»

όλο τον κόσμο τον γλεντάς.

Παίξε Νικόλα μου γλυκά,

για να χορέψουν τα παιδιά,

για να χορέψουν τα παιδιά.

Βρε Καλαμπάκα λεβεντιά!

Και στο γάμο θα σε πάρω

σαν παντρέψω τα παιδιά

μωρέ σαν παντρέψω τα παιδιά

Βρε Καλαμπάκα λεβεντιά!

Παίξε Νικόλα μου γλυκά,

για να χορέψουν τα παιδιά,

για να χορέψουν τα παιδιά.

Βρε Καλαμπάκα λεβεντιά!