Α. Ο. Γοργογυρίου - Α. Ο. Βαλτινού 2-2

 

Σε ένα αμφίρροπο παιχνίδι μεταξύ των ομάδων Α. Ο. Γοργογυρίου - Α. Ο. Βαλτινού, το οποίο κρίθηκε στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, με την ομάδα του Βαλτινού να ισοφαρίζει σε 2-2 διατηρώντας το αήττητο μέσα σε μια δύσκολη έδρα!!!

Το παιχνίδι, που διεξήχθη την Κυριακή το απόγευμα 19-1-2025, στο στο γήπεδο Γοργογυρίου, ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς για την ομάδα του Βαλτινού, καθώς στο πρώτο ημίχρονο βρέθηκε μετά από δύο φάσεις να βρίσκεται πίσω στο σκορ με 2-0!!!

Στο δεύτερο ημίχρονο και συγκεκριμένα στο 72΄ λεπτό, ο Δημήτρης Τάτσιος, που πέρασε ως αλλαγή στο β΄ημίχρονο, κέρδισε πέναλτι το οποίο εκτέλεσε ο Ηλίας Μάμαλης, μειώνοντας έτσι το σκορ σε 2-1.  Στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, μετά από σέντρα του Περνέζα, ο Δημήτρης Τάτσιος πήρε την κεφαλιά στρώνοντας την μπάλα για τον Παναγιώτη Αλεξίου, ο οποίος με ωραίο σουτ έκανε το τελικό 2-2.

Οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στο παιχνίδι: Δ. Σφυρλίδας, Γ. Σφυρλίδας, Περνέζα, Ζησόπουλος, Γιώτας, Μάμαλης (Κερασιώτης), Καμέας (Περιστέρης), Σταμούλης (Τάτσιος), Τσιγάρας, Κ. Κοθράς, Αλεξίου.

Η Βαθμολογία

ΑΟ. Βαλτινό                           30

Καστράκι                                27

Άθλος Καλαμπάκας                24

Παλαιομονάστηρο                   23

Α.Ο. Γοργογυρίου                   22

Πιαλεία                                    20

Ασπρόβατος                            19

Ασπροκλησιά                          16

Χρυσομηλιά                              9

Α.Ο Φωτεινού                           9

Α.Ο. Πηγής                               0

Ελευθεροχώρι                           0

 

Ο Γιώργος και ο Ηλίας Καραθανάσης, παράγοντες του Α.Ο.Β., ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα του αγώνα.

 Για να δείτε τα γκολ του Α. Ο. Βαλτινού πατήστε εδώ κι εδώ

Παιδεία είναι

 

«Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.

Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.

Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο.

Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουν με το θηρίο.

Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό. Για το ωραίο και τη σωτηρία του.»

Τελικά, με ένα λόγο, Παιδεία είναι το να είσαι «άνθρωπος» και να εκπέμπεις, να σκορπίζεις, να μοιράζεις, να μοσχοβολάς «ανθρωπιά».

 

Erica Hatziandreou

 

Μνήμες από παλιά επαγγέλματα του τόπου μας «Η πριονοκορδέλα»

 

Ένα παλιό επάγγελμα το οποίο ασκούνταν παλαιότερα στο Βαλτινό, κάτω από δύσκολες συνθήκες, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μέχρι το φθινόπωρο, ήταν αυτό του χειριστή της πριονοκορδέλας.  Ένα ξυλουργικό μηχάνημα, μια μηχανοκίνητη πριονοκορδέλα κοπής ξύλων για καυσόξυλα.

Τότε που η χρήση της ξυλείας ήταν η κυριότερη επιλογή για τη θέρμανση των κατοίκων, το επάγγελμα ανθούσε. Απαιτούσε όμως ισχυρές αντοχές και δυνάμεις από τους εργαζόμενους, αφού η ζέστη, η κούραση, ο θόρυβος, αλλά και η επικινδυνότητα της εργασίας, το έκαναν ένα από τα εξαιρετικά δύσκολα επαγγέλματα.

Ο κάτοχος της μηχανοκίνητης πριονοκορδέλας, ξεκινούσε την εργασία, κατόπιν διαπραγμάτευσης με τον πελάτη, για την τιμή κοψίματος, ανά τόνο και αφού έκλεινε την δουλειά, μαζί με τον βοηθό του άρχιζαν το κόψιμο των καυσόξυλων. Η εργασία άρχιζε πρωί - πρωί και τελείωνε αργά το σούρουπο. Οι εργαζόμενοι ήταν από πάνω μέχρι κάτω γεμάτοι ιδρώτα και πριονίδι.

Στο Βαλτινό ασχολήθηκαν κατά καιρούς αρκετοί συγχωριανοί με αυτή την εργασία.
Πριονοκορδέλα, απ’ ότι θυμάμαι, είχαν οι: Χρήστος Κατσιούλης, Παναγιώτης Πέτρου, Στέφανος Δ. Μαντέλας, και Αθανάσιος Απόχας.

Δ.Τ.

Αναβαθμίστηκε σε Θεσσαλάρχης ο συγχωριανός μας Στέλιος Μπιλιάλης

 

Σύμφωνα με τις κρίσεις της Ελληνικής Αστυνομίας, ο συγχωριανός μας, Ταξίαρχος και μέχρι πρότινος Αστυνομικός Διευθυντής Καρδίτσας, Στέλιος Μπιλιάλης,  τοποθετείται Γενικός Περιφερειακός Αστυνομικός Διευθυντής Θεσσαλίας, στη θέση του αποστρατευθέντος Θωμ. Καρανάσιου.

Η εφημερίδα μας συγχαίρει τον Στέλιο Μπιλιάλη και του εύχεται καλή επιτυχία στα νέα του καθήκοντα!

Απεβίωσε η Στεφανία συζ. Κων/νου Βαγγελού

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Στεφανία συζ. Κωνν/νου Βαγγελού την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2025 σε ηλικία 87 ετών. Η Στεφανία, το γένος Καλαμπάκα, γεννήθηκε το 1938 στο Διαλεχτό. Παντρεύτηκε με τον Κωνσταντίνο Π. Βαγγελό και απόχτησαν δύο παιδιά. Τον Γιάννη και την Αναστασία.

Η κηδεία θα γίνει στην Λαμία.

Περί φιλίας

 

Ο φίλος σας είναι η εκπλήρωση των αναγκών σας.

Είναι το χωράφι που εσείς σπέρνετε με αγάπη και θερίζετε με ευγνωμοσύνη.

Και είναι το τραπέζι σας και το παραγώνι σας.

Γιατί πηγαίνετε στο φίλο με την πείνα σας, και τον αναζητάτε για τη γαλήνη σας.

Όταν ο φίλος σας εκφράζει τις σκέψεις του, δε φοβάστε το όχι στη δική σας σκέψη, ούτε αποσιωπάτε το ναι.

Και όταν εκείνος είναι σιωπηλός, η καρδιά σας δεν παύει για ν’ ακούσει την καρδιά του.

Γιατί στη φιλία, όλες οι σκέψεις, όλες οι επιθυμίες, όλες οι προσδοκίες γεννιούνται και μοιράζονται χωρίς λέξεις, με χαρά που είναι άφωνη.

Όταν χωρίζεσαι από το φίλο σου, δε λυπάσαι, γιατί αυτό που αγαπάς πιο πολύ σ’ αυτόν μπορεί να είναι πιο φανερό στην απουσία του, όπως ο ορειβάτης βλέπει πιο καθαρά το βουνό από την πεδιάδα.

Και μη βάζετε κανένα σκοπό στη φιλία εκτός από το βάθαιμα του πνεύματος. Γιατί η αγάπη που γυρεύει κάτι άλλο εκτός από την αποκάλυψη του δικού της μυστηρίου δεν είναι αγάπη παρά ένα δίχτυ που ρίχνεται στη θάλασσα και μόνο το ανώφελο θα πιάσει.

Και δίνετε το καλύτερο εαυτό σας στο φίλο σας. Aφού θα γνωρίσει την άμπωτη του κυμάτου σας, δώστε του να γνωρίσει και την παλίρροιά του.

Είναι ο φίλος σας κάτι που θα έπρεπε να γυρεύετε όταν έχετε ώρες που θέλετε να σκοτώσετε;

Καλύτερα να γυρεύετε το φίλο σας πάντα όταν έχετε ώρες να ζήσετε. Γιατί έργο του φίλου σας είναι να εκπληρώσει τις ανάγκες σας, αλλά όχι να γεμίσει το κενό σας.

Και μέσα στη γλύκα της φιλίας κάνετε να υπάρχει γέλιο, και μοίρασμα χαράς.

Γιατί στις δροσοστάλες των μικρών πραγμάτων η καρδιά βρίσκει την καινούργια αυγή της και ξανανιώνει.

Το κείμενο είναι από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν «Ο προφήτης, ο κήπος του προφήτη».

Ο χορός του Θόδωρα (Με τη γλώσσα του τόπου μας)

 

Ε, ρε και να ’σασταν από καμνιά μεριά, ν’ ακούγατε τον Νίκο Καλαμπάκα να παίζει το κλαρίνο στον γάμο, να κελαηδάει… και να ’γλιέπτε τον Θόδωρα Σταμούλη να παίρνει και να σέρνει το χορό…, και τι καλύτερο στη ζωή σας!  Μπροστάρ’ς, ο Θόδωρας, χόρευε το τσάμικο, την Παπαλάμπρινα, τσάκωνε το μαντίλι απ’ τον δεύτερο κι έριχνε λεβέντικα τον χορό τ’. Έφερνε τ’ς γυροβολιές τ’, έκανε τις κατσιές τ’, τα σκέρτσα  και τα τσαλιμάκια τ’ και σήκωνε το ποδάρι μέχρι το κούτελο, το βάραγε μετά κατάχαμα και σείονταν ο Κόζιακας. Τον κερνούσαν οι βλαμάδες, τον έδωναν ένα γεμάτο τσιπουρπότηρο και τον έλεγαν: «Άιντε και στα δικά σ’, Θόδωρα», τον εύχονταν και κατέβαζαν όλοι μαζί «άσπρο πάτο» το τσίπουρο. Θυμάμαι όμως, τ’ς βάρεσε στο κεφάλι το τσίπουρο, ήταν κι η ώρα περασμένη… και, θες γιατί η χαρά είναι για να βαστάει για λίγο, θες γιατί απόσωσαν τα τραγούδια κι οι δυνάμεις…, πάντως το γλέντι έκλεισε με τον χορό του Θόδωρα, που ήταν άλλο πράμα!

Παλικάρι ο Θόδωρας, μεγάλος χορευταράς!

Οι απολαύσεις του χιονιού

 

Το χιόνι, υπό ομαλές συνθήκες, εκτός από θέαμα είναι και ένα απολαυστικό στοιχείο που προσφέρει σημαντικά οφέλη και συμβάλλει στην καλή ψυχική υγεία του ανθρώπου. Δρα ευεργετικά στην ψυχική διάθεση, αναπτερώνοντας το ηθικό, ενισχύοντας την σωματική υγεία και καλή λειτουργία του εγκέφαλου, μειώνοντας ταυτόχρονα και το στρες.

Ο ήχος της σιωπής

Όταν χιονίζει, θα έχετε παρατηρήσει ότι επικρατεί ξαφνικά ησυχία. Όντως, αυτό συμβαίνει γιατί, σύμφωνα με διάφορες έρευνες αποδείχθηκε ότι, το χιόνι έχει τη δυνατότητα να απορροφά έως και το 60% του ήχου. Έτσι, η αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας που δημιουργεί το χιόνι είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Η επαφή με τη φύση

Αρκεί απλά μια βόλτα στο χιόνι για να αναπτερωθεί η διάθεση. Μία βόλτα σ’ ένα χιονισμένο τοπίο, γεμίζει τον άνθρωπο με ενέργεια, γιατί τον φέρνει σε επαφή με τη φύση, τον γαληνεύει και τον φορτίζει με θετικά συναισθήματα και σκέψεις. Είναι γνωστό άλλωστε ότι η καύση θερμίδων στο τσουχτερό κρύο αυξάνεται ραγδαία, επειδή ο οργανισμός καταβάλλει μεγαλύτερη προσπάθεια για να διατηρήσει ζεστό το σώμα.

Το παιχνίδι με το χιόνι

Το παιχνίδι στο χιόνι αναζωογονεί. Το σκι, ο χιονοπόλεμος, η κατασκευή χιονάνθρωπου, ή άλλα παιχνίδια δίνουν την δυνατότητα στον άνθρωπο να ξαναγίνει παιδί, να διασκεδάσει, να χαμογελάσει να γεμίσει χαρά και αισιοδοξία. Και βέβαια, ο χιονοπόλεμος για 20 λεπτά, συνιστά ένα εξαιρετικό αερόβιο πρόγραμμα άθλησης.

Ευκαιρία, λοιπόν, για ένα μικρό διάλειμμα από τις ανάγκες της καθημερινότητας, για μια εξόρμηση στην επικράτεια του λευκού ευεργέτη. Γίνε και πάλι παιδί και με τις δραστηριότητες στο χιόνι, ή τις απλές βόλτες γύρω στη χιονισμένη φύση, αξιοποίησέ το στο έπακρο και απόλαυσέ το!

«Η βατσίνα» Διήγημα του Δημήτρη Τσιγάρα

 

Ήταν μια μουντή, χειμωνιάτικη μέρα, στα μέσα της δεκαετίας του ΄60, στην αίθουσα του δημοτικού σχολείου Βαλτινού, που περιμένανε όλοι οι μαθητές, με αγωνία και ανησυχία, τους υγειονομικούς από την Νομαρχία Τρικάλων, να έρθουν για τον εμβολιασμό κατά της ευλογιάς. 

Είχε ξεκινήσει πριν από μερικά χρόνια μια παγκόσμια εκστρατεία εμβολιασμού κατά της ευλογιάς, σ’ όλο τον πληθυσμό. Η ευλογιά ήταν μια μολυσματική, θανατηφόρα ασθένεια, που προσέβαλλε αποκλειστικά τους ανθρώπους και εντοπιζόταν κυρίως στα μικρά αιμοφόρα αγγεία του δέρματος, καθώς και του στόματος και του λαιμού. Στο δέρμα προκαλούσε χαρακτηριστικά εξανθήματα και φουσκάλες γεμάτες υγρό.

Κάθε τόσο τα παιδιά κοίταζαν απ’ τα παράθυρα, έξω στη δημοσιά, προς τον δρόμο που θα ερχότανε το νοσοκομειακό όχημα, ενώ κάποια άλλα κάθονταν με αναμονή, μουδιασμένα, και φοβισμένα γύρω από την αναμμένη ξυλόσομπα.

Οι μεγαλύτεροι μαθητές, που είχαν κάνει τα προηγούμενα χρονιά το εμβόλιο, είχαν φοβίσει τους μικρότερους, λέγοντάς τους ότι η βατσίνα πονάει πολύ και ότι θα υποφέρουν και θα αρρωστήσουν, ή θα έχουν πυρετό, θα βγάλουν κέρατα, θα κουτσαθούν και άλλα τέτοια φοβερά και τρομερά.

Η ώρα περνούσε, ο καιρός αγρίευε, ο Κόζιακας χάθηκε στο μούχρωμα της μέρας και σε λίγο φάνηκαν οι πρώτες νιφάδες χιονιού.

Κάποια στιγμή, ένας μαθητής φώναξε στον δάσκαλο, τον Μπούγα.

-Κύριε, κύριε, έξω αρχίζει και ρίχνει χιονόνερο! φαίνεται δεν θα ’ρθουν σήμερα οι γιατροί!
-Θα ’ρθουν, θα ’ρθουν, είπε ο δάσκαλος, προς απογοήτευση των μαθητών, σβήνοντας τους κρυφούς πόθους και την ελπίδα τους, για την ακύρωση του εμβολιασμού, καθησυχάζοντας ταυτόχρονα και λέγοντάς τους, να μην ανησυχούν και να μην φοβούνται, γιατί ένα απλό τσιμπιματάκι θα είναι, που θα τους θωρακίσει από την απειλή της ασθένειας.

Και πράγματι σε λίγο, κατέφθασε ένα μικρό άσπρο αυτοκίνητο, που έμοιαζε με κλειστό τζιπ και που εξωτερικά είχε δυο μεγάλους κόκκινους σταυρούς. Βγήκαν δύο λευκοντυμένοι άνδρες, ο γιατρός κι ο νοσοκόμος, κρατώντας κάτι μεγάλα κουτιά κι ακολουθούσε ο οδηγός, ο οποίος φορούσε ένα στρατιωτικό τζάκετ και κρατούσε μια μεταλλική βαλίτσα. Μπήκαν στην αίθουσα και σε μια άκρη ο γιατρός κι ο νοσοκόμος τοποθέτησαν πάνω σε ένα τραπέζι τα μπουκαλάκια με τα εμβόλια, και ετοίμασαν το καυτό νερό για την απολύμανση και αποστείρωση των συριγγών και των βελόνων.  

Ο δάσκαλος ο Μπούγας κι η δασκάλα Αλίκη Γιωργολιού, έβαλαν όλους τους μαθητές στη σειρά, αγόρια και κορίτσια και ξεκίνησε ο εμβολιασμός. Πρώτος για να κάνει την βατσίνα επιλέχτηκε ο Βασίλης, καθώς φαινότανε ο πιο ψύχραιμος, αλλά γιατί είχε και λίγο κρέας επάνω του, ώστε να ’βρει εύκολα ψαχνό η διχαλωτή σύριγγα και να αφήσει πάνω του το φάρμακο.
Οι περισσότεροι μαθητές ήταν αδύνατοι, είχαν ισχνά χεράκια, σαν ξερόκλαδα αμυγδαλιάς, λόγω υποσιτισμού. Πού να’ βρει ψαχνό ο γιατρός; Γι'αυτό σε κάποιους την βατσίνα την έκαναν στο πόδι. 

Βόγκηξε ο Κώστας και δάκρυσε απ’ τον πόνο… και συγχρόνως ακούστηκε κι ένα ωχ απ’ όλα τα παιδιά της ουράς. Η Στεφανία έτρεμε από τον φόβο της κι ακουγόταν ο ήχος των δοντιών της. Η Κασσιανή σιγόκλαιγε κατατρομαγμένη και κάποιοι άλλοι ζήταγαν άδεια να πάνε προς νερό τους. Ο Θανάσης φώναξε έντρομος τον δάσκαλο:

-Δεν είμαι καλά κύριε, θα λιποθυμήσω… κι εκείνος τον έβγαλε έξω να πάρει καθαρό αέρα, προσπαθώντας να τον συνεφέρει και να τον αναθαρρήσει.  

Μόλις βγήκε έξω ο δάσκαλος, ένας άλλος μαθητής, ο Σωτήρης, που ήταν κοντά στην πόρτα, βρήκε την ευκαιρία και σαν σίφουνας έτρεξε να φύγει για να γλυτώσει.
-Πιάστε τον Σωτήρη, φεύγει! φώναξε η δασκάλα.

Δυο τρεις μεγαλύτεροι μαθητές έτρεξαν ξοπίσω του απ’ την διπλανή αίθουσα, και στη γωνιά του κοινοτικού γραφείου τον πρόλαβαν, τον έπιασαν και τον έφεραν σηκωτό πάλι πίσω στον γιατρό. Χρειάστηκαν ο νοσοκόμος και οι δυο δάσκαλοι να κρατήσουν τον φουκαρά τον Σωτήρη, πού έκλαιγε, ούρλιαζε και αντιδρούσε μέχρι να του κάνουν τη βατσίνα.
Κάποια στιγμή μετά από εξαντλητικό φόβο, δισταγμούς, κλάματα κι’ αναφιλητά, τέλειωσε ο εμβολιασμός και κάθε μαθητής με γυμνό το μπράτσο, μες στο χιονόνερο έφευγε για το σπίτι του, πηγαίνοντας στη μάνα του να διηγηθεί την περιπέτεια της βατσίνας και να αναζητήσει την ασφάλεια της αγκαλιάς και τη φροντίδα της…
Την επόμενη εβδομάδα, όπως αναμενόταν, προκειμένου να χτιστεί η ανοσία, ορισμένοι μαθητές είχανε κάποιες παρενέργειες. Κάποιοι ένοιωθαν ζαλάδες και κάποιοι αρρώστησαν με πυρετό, καθώς η πυορροούσα πληγή ήθελε το χρόνο της να κλείσει.

Πέρασαν οι μέρες, πέρασαν κι οι παρενέργειες, κι η ζωή ξαναβρήκε τον ρυθμό της. Η ευλογιά δεν ξαναφάνηκε. 

Έμεινε όμως στο αριστερό μπράτσο και στο πόδι του κάθε μαθητή, το κυκλικό σημάδι της βατσίνας, σαν σφραγίδα και σαν παράσημο νίκης, σε έναν αγώνα της ανθρωπότητας, καθώς ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διεξήγαγε αυτή τη παγκόσμια εκστρατεία εμβολιασμού, από το 1958 έως το 1977, όπου και απαλείφθηκε τελείως η ασθένεια της ευλογιάς, καθιστώντας την ως την μοναδική ανθρώπινη ασθένεια που εξαλείφθηκε με εμβόλιο.

Το πρώτο χιόνι στο χωριό

 

Το πρώτο χιόνι του φετινού χειμώνα έπεσε στο Βαλτινό με το λεπτό στρώμα της λευκής σκόνης, να αρχίζει να καλύπτει τις επιφάνειες του χωριού, δημιουργώντας μια εκπληκτική αντίθεση με τα γήινα χειμερινά χρώματα. Η φύση γύρο άσπρισε, καλύπτοντας σκεπές, αυλές, αυτοκίνητα, δρόμους, χωράφια και λιβάδια. Ο αέρας, καθαρός και αναζωογονητικός, έφερε την υπόσχεση των πραγματικών συνθηκών του χειμώνα. Κάποιοι έτρεξαν να απαθανατίσουν το μαγευτικό τοπίο και κάποιοι άλλοι έφτιαξαν τον χιονάνθρωπό τους. Εμάς μας ήρθε στο μυαλό η έκθεση που έγραψε ένας μαθητής για το πρώτο χιόνι, την οποία παραθέτουμε παρακάτω:

Έκθεση 3^η

Εν Λειβαδερώ τη 9-12-1966

«Τα πρώτα χιόνια»

Από βραδύς είχεν ξαστεριάν.

Του προυί σκόνητι η μάνα μ’ να πα να χέσι.

Ανοίγι ν’τπόρτα  Οπ! Χιόνι!

Σκοθήκαμι κι εμείς να κατρήσουμι.

Τι καντς αι ικεί; Δε βλεπς που κατράς; Πάει του χιόνι, είπι η αδερφόζμ.

Ύστερα πήγα στου παραθύρι κι έγλιπα του χιόνι.

Αυτό ήταν του πρώτου χιόνι στου χουριό μ'.

Το φεγγάρι

 

Γνωστή κι αυτή η αλήθεια από πολλούς αρχαίους συγγραφείς: οι Θεσσαλές γυναίκες την τέχνη της μαγείας γνώριζαν και κατεβάζαν το φεγγάρι στην αυλή τους, κάνοντας το υπαίθριο αλωνάκι μυστικό ναό. Έτσι κι απόψε που βλέπω αυτό το υπέρλαμπρο φεγγάρι να θωπεύει το βουνό και ύστερα να κατεβαίνει στα δρομάκια των χωριών, σαν λυπημένο πρόσωπο παιδιού που χάθηκε, ψάχνω να βρω που γίνονται τα μάγια, που δένονται τα ξόρκια, που θα δοθούν της μοίρας μας οι τελικοί χρησμοί.

Του Ηλία Κεφάλα «Λεζάντες για τ’ αόρατα», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

 

Υψισωρείτες στον ουρανό του Βαλτινού

 

Ο ουράνιος θόλος του Βαλτινού απαθανατίστηκε το απόγευμα του Σαββάτου 11-1-2025, από την Χριστίνα – Μαρία Βότσιου, σε ένα παιχνίδισμα του ηλίου με τους υψισωρείτες.  Πρόκειται για σύννεφα με σφαιρικό σχήμα, που το χρώμα τους είναι υπόλευκο ή γκρίζο. Αποτελούνται από υδροσταγονίδια, γι’ αυτό και δεν παρουσιάζουν άλω, δηλαδή κύκλο γύρω από τον Ήλιο ή τη Σελήνη, αλλά μόνο ιριδισμούς, μίγμα δηλαδή από τα χρώματα του «ουράνιου τόξου», που λέγεται ίριδα. Ή μπορεί και να σχηματίσουν στέμμα, φωτεινό κύκλο με χρώματα, μικρότερο από την άλω, αλλά και κοντύτερα στο δίσκο του Ήλιου ή της Σελήνης, λόγω της  περίθλασης που παθαίνει το φως του Ηλίου ή της Σελήνης όταν προσπέσει στα υδροσταγονίδια των Μέσων νεφών.
Το ύψος που βρίσκονται οι υψισωρείτες είναι 2.500 - 6.000 μέτρα. Αν οι παρουσιαζόμενοι υψισωρείτες φέρονται σε διαφορετικά ύψη τότε προβλέπεται βροχή ή καταιγίδα.

«Άσπρος πονηρόγατος» Του Δημήτρη Τσιγάρα

 

Άσπρος πονηρόγατος μες στη νύχτα βγαίνει,

ποντικάκια, αλλοίμονο! τι μας περιμένει…

Βρε τον πονηρόγατο πως τα «μαγειρεύει»

και με τρόπο έξυπνο κόσμο σαγηνεύει.

 

Έβαλε τα ρούχα του, φόρεσε γραβάτα

και γυρεύει θύματα, η πονηρή η γάτα.

Βρε τον πονηρόγατο πως τα καταφέρνει;

αφελείς και έξυπνους απ’ τη μύτη σέρνει.

 

Δεν χρειάστηκε στρατό, ούτε απαγορεύσεις,

τον σκοπό του πέτυχε με υπαγορεύσεις.

Ο γιαλός ήταν στραβός, τ’ άρμενο ήταν ίσιο,

η φάκα του αόρατη και το τυρί περίσσιο.

 

Κοίτα πως κατάντησε τώρα η Κοινωνία,

σ’ έναν γάτο έδωσε της ζωής τα ινία,

στο κυνήγι των σκιών το νόημα γυρεύει,

τα ποντίκια είλωτες κι ο γάτος αφεντεύει.

Όταν παραδινόμαστε άνευ όρων στην ευημερία μας, τότε γινόμαστε θύματα της ευημερίας μας.

Η έξυπνη εξουσία (ο Άσπρος πονηρόγατος), αναγκάζει τρυφερά την ψυχή αντί να την πειθαρχεί και να την υποτάσσει με εξαναγκασμούς ή απαγορεύσεις.

Η έξυπνη εξουσία δεν μας επιβάλει τη σιωπή, αντιθέτως μας προτρέπει διαρκώς να ανακοινώνουμε, να μοιραζόμαστε, να μετέχουμε, να εκφράζουμε τη γνώμη μας, τις ανάγκες μας, τις επιθυμίες μας και τις προτιμήσεις μας. Κι όλα αυτά μέσω των κινητών και της ψηφιακής τεχνολογίας.

Αυτή η καλοσυνάτη, τρόπον τινά, εξουσία είναι ισχυρότερη τελικά από την κατασταλτική εξουσία και διαφεύγει εντελώς της προσοχής μας.

Η κρίση της ελευθερίας κατά τη σύγχρονη εποχή συνίσταται στο ότι έχουμε να κάνουμε με μια τεχνολογία εξουσίας και όχι μια τεχνολογία χρήσης και καλυτέρευσης της ζωής.

Είναι μια τεχνολογία εξουσίας που δεν αναιρεί, ούτε καταστέλλει την ελευθερία, αλλά πολύ απλά την εκμεταλλεύεται.

Η ελεύθερη εκλογή ακυρώνεται για χάρη της ελεύθερης επιλογής ανάμεσα σε διάφορες προσφορές προϊόντων και υπηρεσιών.

Είμαστε στην εποχή του γενναίου ψηφιακού κόσμου.

Αυτός ο γενναίος ψηφιακός κόσμος, είναι ο σύγχρονος τεχνολογικός διαφωτισμός ή ανοίγει την πόρτα του μεσαίωνα και της δυστοπίας;

ΔΕΝΤΡΟΣΤΟΙΧΙΑ

 

Δέντρα σε πυκνοφυτεμένη παράταξη. Ένα έντονο χάδι του βλέμματος, μια αναδυόμενη ανάμνηση, ένας φιλικός χαιρετισμός. Τα φθάνω και τα προσπερνώ μέσα σ’ ένα θρόισμα κατανόησης, μέσα σε μια ανταπόκριση νοερής συμπόρευσης. Όμως αυτό που με πληγώνει σήμερα δεν είναι το αιχμηρό κίτρινο που τα κατέλαβε. Είναι οι κάτωθεν και οι γύρωθεν άδειοι δρόμοι και η καρτερική ακινησία τους που δείχνουν ότι δεν θέλουν να με οδηγήσουν πουθενά.

Του Ηλία Κεφάλα

Η ομίχλη του Γενάρη

 

Μ’ ένα απόκοσμο σκηνικό ήρθαν αντιμέτωποι οι κάτοικοι του Βαλτινού, αλλά και όλου του νομού Τρικάλων, το βράδυ της Πέμπτης 10-1-2025, καθώς πυκνή ομίχλη σκέπασε τα πάντα, περιορίζοντας αρκετά την ορατότητα.

Η Ομίχλη είναι ένα φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει στην ατμόσφαιρα, πολύ κοντά στην επιφάνεια του εδάφους, που αποτελείται από πολύ μικρά υδροσταγονίδια προερχόμενα από την συμπύκνωση των υδρατμών της ατμόσφαιρας.

Πέραν όμως του φυσικού φαινομένου, η ομίχλη δημιουργεί τον δικό της κόσμο, τις δικές της θολωμένες εικόνες και βέβαια λαμπρό πεδίο δράσης για εικαστικές δημιουργίες!

Έτσι καθώς απλώθηκε και πάνω από το Βαλτινό, δημιούργησε απόκοσμες εικόνες που θύμιζαν σκηνικό από κινηματογραφική ταινία. Κάποιες απ’ αυτές τις εικόνες κατέγραψε με το φακό της η Χριστίνα – Μαρία Βότσιου και μας δίνει την ευκαιρία να τις απολαύσουμε.

Και μια ωραία φωτογραφία του Χρήστου Νταούλα από την κεντρική γέφυρα της πόλης των Τρικάλων.

Απεβίωσε ο πρώην Δήμαρχος Τρικκαίων Κωνσταντίνος Παπαστεργίου

 

Έφυγε  από τη ζωή, σε ηλικία 94 ετών ο πρώην Δήμαρχος Τρικκαίων Κωνσταντίνος Παπαστεργίου, πατέρας του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνυσης Δημήτρη Παπαστεργίου.

Η Εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Παρασκευή 10 -1-2025, στις 3 μ.μ. στον  Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου Τρικάλων.

Ο Κωνσταντίνος Παπαστεργίου γεννήθηκε το 1931 στην Πύλη Τρικάλων, όπου τελείωσε το 4τάξιο Δημ. Σχολείο. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Μουζακίου αρχικά και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Τρικάλων με το βαθμό "Άριστα". Το 1955 τελείωσε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, πρώτος μεταξύ των συμφοιτητών του. Την ίδια ημέρα της αποφοίτησης του προσλήφθηκε από τον Καθηγητή του Ε.Μ.Π. Περικλή Παρασκευόπουλο και τοποθετήθηκε ως εργοταξιάρχης υπαίθρου στη σεισμόπληκτη περιοχή Μαγνησίας. Το 1957 υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στην αποκατάσταση των σεισμοπλήκτων Σχολών, Εκκλησιών και Δημ. κτιρίων Μαγνησίας. Κατά τα έτη 1959-1960 υπηρέτησε ως Δημομηχανικός Τρικκαίων και από τότε αρχίζει η ενασχόλησή του με τα κοινά, ειδικότερα με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το 1964 εκλέγεται Δημοτικός Σύμβουλος του Συνδυασμού, του αείμνηστου Δημάρχου Ιωάννη Μάτη και το 1966 εκλέγεται πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου μέχρι τις αρχές Ιουνίου του 1967, οπότε και παραιτήθηκε. Το φθινόπωρο του 1974 επανήλθε ως πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου, το δε Μάρτιο του 1975 εκλέγεται για πρώτη φορά Δήμαρχος Τρικκαίων επικεφαλής υπερκομματικού συνδυασμού. Το 1978 εκλέγεται δεύτερη φορά Δήμαρχος ενώ το 1987 επανεμφανίστηκε στα Δημοτικά δρώμενα ως αντιπολίτευση. Το 1990, εκλέχθηκε για 3η φορά δήμαρχος και το 1994-1998 υπηρέτησε για 4η φορά την πόλη των Τρικάλων ως δήμαρχος. Θήτευσε επανειλημμένα ως πρόεδρος της ΤΕΔΚ του νομού Τρικάλων. 

Είναι παντρεμένος με την Έφη Βλαχοκώστα και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά τη Μαρίνα, διδάσκουσα στο ΤΕΦΑΑ Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Τον Βασίλη, δικηγόρο στην Αθήνα, και το Δημήτρη Ηλεκτρολόγο Μηχανικό του ΕΜΠ, ο οποίος το Μάιο του 2014 εξελέγη Δήμαρχος Τρικκαίων και σήμερα κατέχει τη θέση του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης.

Ένα βίντεο του Βασίλη Κονταξή (1991), Αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Παπαστεργίου

Ο αποχαιρετισμός της Γιούλας Ζαμπακά

 

Μέσα σε κλίμα οδύνης και σπαραγμού, η οικογένεια, οι συγγενείς, οι συγχωριανοί και οι φίλοι, είπαν σήμερα το στερνό «αντίο» στην Γιούλα Ζαμπακά, που έφυγε στα 63 της χρόνια, για το μεγάλο ταξίδι στο επέκεινα. 

Ο Στέφανος Βαγγελός αποχαιρέτησε την εκλιπούσα με τον επικήδειο λόγο του:

Επικήδειος για τη Γιούλα 8.1.2025

Αγαπημένη μας, Γιούλα, πολυαγαπημένη σύζυγε, αδερφή, αξιολάτρευτη μητέρα και γιαγιά, Πριν το τελευταίο ταξίδι σου, στεκόμαστε δίπλα σου για να σε αποχαιρετίσουμε απλά όπως εσύ επέλεξες. Θέλησες να κρατήσουμε την εικόνα σου να φεύγεις με ένα απλό φόρεμα κι έναν μεγάλο σταυρό στο μνήμα σου. Έτσι απλά, όπως απλή ήσουν και στη ζωή σου. Δυο λόγια μόνο, αν και σου αξίζουν πολλά.

Η Γιούλα γεννημένη στο Βαλτινό, μεγάλωσε σε μια φτωχή, τίμια αγροτική οικογένεια. Οι αξιομνημόνευτοι γονείς της, η μητέρα της Ελένη το γένος Αγγελάκη και ο πατέρας της Αθανάσιος Βότσιος φρόντισαν να εμφυσήσουν στα παιδιά τους αρχές, αξίες και ιδανικά τα οποία υπηρέτησε στη ζωή της. Μαθαίνοντας την ιστορία της οικογένειάς της και ζώντας η ίδια στην παιδική της ηλικία τις άδικες διώξεις σε βάρος του στη διάρκεια της δικτατορίας, ποτίστηκε από τα νάματα του πατέρα της και επέλεξε να σταθεί στη ζωή της απέναντι στην αδικία και τη βία υποστηρίζοντας τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων.

Με τον σύντροφό της Θανάση Ζαμπακά ακολούθησε μια πορεία κοινής ζωής 47 ολόκληρων χρόνων. Έστησαν μια ήσυχη, καλή και ιδιαίτερα αγαπητή οικογένεια. Από τον γάμο τους απέκτησαν τα δυο τους παιδιά Γιώργο και Βίκη κι αργότερα μία υπέροχη εγγονή τη μικρή Χαρά, που έδωσε τη μεγαλύτερη χαρά στην οικογένεια. Στάθηκε δίπλα στα παιδιά της άξια μητέρα. Σοβαρός, ακέραιος και αδέκαστος χαρακτήρας. Άνθρωπος με μεγάλη καρδιά που χωρούσε τα προβλήματα όλων. Καλή κι έμπιστη φίλη, πάντα υποστηρικτική δείχνοντας την αλληλεγγύη της. Μπροστά πάντα στα ευχάριστα αλλά και στα δυσάρεστα. Κοινωνική με άποψη σε πολλά θέματα και αγωνίστρια που έβαζε πάνω από το ατομικό και οικογενειακό της συμφέρον το δίκιο και το καλό του συνόλου. Παρούσα στα κοινά. Επί χρόνια ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού και μέλος του χορευτικού τμήματος καθώς και τακτική αιμοδότρια του Συλλόγου. Πρωτοστάτησε σε ότι καλό αφορούσε το χωριό, όπως στις κινητοποιήσεις που εμπόδισαν την εγκατάσταση Μονάδας παραγωγής ενέργειας με ρυπογόνα απόβλητα καταστροφικά για την υγεία μας και το περιβάλλον. Στα τελευταία δύσκολα χρόνια της ασθένειας της πάλεψε με περίσσια δύναμη ψυχής. Αντιμετώπισε τις δύσκολες στιγμές της με αξιοπρέπεια και το τέλος της ζωής της με υπομονή και καρτερικότητα.

Γιούλα, θα σε θυμόμαστε σοβαρή, ήσυχη και ήρεμη να δίνεις χωρίς να παίρνεις. Για το μεγαλείο της ψυχής σου θα σε κρατήσουμε ζωντανή στη σκέψη και στις καρδιές μας.

Στέφανος Βαγγελός

Τα Ρω του Έρωτα

 

Οι άγγελοι τραγουδάνε. Και οι ερωτευμένοι επίσης. Πίσω από κάθε ανάταση, από κάθε μεράκι, μια κιθάρα περιμένει έτοιμη να πάρει τα λόγια και να τα ταξιδέψει από χείλη σε χείλη. Δεν είναι λίγο αυτό. Είναι η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους, είναι αυτό που μας βαστάει στη ζωή. Γι' αυτό, κοντά στα ποιήματά μου, δοκίμασα να γράψω και μερικά τραγούδια, χωρίς να τα υποτιμώ καθόλου. Έτσι ή αλλιώς, μιλά κανείς για τα ίδια πράγματα που αγαπά, και από κει και πέρα το λόγο έχουν αυτοί που θα τ' ακούσουν. Λένε πως το είδος έχει ορισμένους κανόνες. Δεν τους ξέρω και, πάντως, δεν ενδιαφέρθηκα ή δεν μπορούσα ίσως να τους ακολουθήσω. Δουλεύει ο καθένας όπως νιώθει. Και η θάλασσα είναι απέραντη, τα πουλιά μυριάδες, οι ψυχές όσες και οι συνδυασμοί που μπορούν να γεννήσουν οι ήχοι και τα λόγια, όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν.

 Οδυσσέας Ελύτης

Απεβίωσε η Γεωργία Βότσιου - Ζαμπακά

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Γεωργία Βότσιου, σύζυγος Αθανασίου Ζαμπακά, την Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2025, σε ηλικία 63 ετών. 

Η Γεωργία (Γιούλα) Βότσιου του Αθανασίου και της Ελένης, γεννήθηκε το 1962 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με τον Αθανάσιο Ζαμπακά και απόχτησαν δυο παιδιά, τον Γεώργιο και την Βασιλική.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τετάρτη 8-1-2025 στο Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού και ώρα 15:00.

Η σορός θα μεταφερθεί στον ναό στις 14:30.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και να συνοδεύσουν την εκφορά της.

Αφιερωμένο στην μνήμη της Γιούλας

«Ο Γιάννης» παραμύθι από την Σαββούλα Ριζαργιώτη

Η συγχωριανή μας Σαββούλα Ριζαργιώτη αφηγείται με τον δικό της εκφραστικό τρόπο ένα παραμύθι, με τίτλο «Ο Γιάννης». Αφιερωμένο σε όλους τους Γιάννηδες που σήμερα γιορτάζουν.

Προικισμένη με το χάρισμα της αφήγησης η Σαββούλα μας καθηλώνει και δημιουργεί εικόνες και ταξίδια στο μυαλό μας.

Το παραμύθι που αφηγείται, αποτελεί ένα μέρος από το σύνολο πολλών παραμυθιών του κάμπου και του βουνού που ξεδιπλώνονται στο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ, με τίτλο «Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί». Ένα ντοκιμαντέρ που μας ταξιδεύει στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών.

Αποχαιρετισμός προς τον εκλιπόντα Κώστα Σημίτη

 

Με αφορμή τον θάνατο του Κώστα Σημίτη και μιας φωτογραφίας, που τέθηκε στη διάθεσή μας, η οποία εμφανίζει τον πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας μαζί με τον συγχωριανό μας Χάρη Αγγελή, δίνεται η ευκαιρία για έναν αποχαιρετισμό.

Ο Χάρης Αγγελής είχε μεγάλη πολιτική συμπάθεια για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, και υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής και οπαδός του Έλληνα πρωθυπουργού, καθώς είχε συνδεθεί και φιλικά μαζί του. Είχε δε εκφραστεί πολλές φορές για τον Κώστα Σημίτη ότι: «δεν είχε συναντήσει ποτέ ξανά τέτοιον άνθρωπο, έξυπνο, ευφυή κι εργατικό», και τον είχε χαρακτηρίσει ως Μέγα εκσυγχρονιστή της χώρας μας.

Δεν γνωρίζουμε αν έχει δίκιο ή άδικο ο Χάρης. Τον λόγο, πλέον, έχει η Ιστορία. Αυτή θα κρίνει δίκαια και αυστηρά τον Κώστα Σημίτη της δημόσιας ζωής.

Τον άνθρωπο Κώστα Σημίτη τον συνοδεύει, ήδη, η θλίψη και ο σεβασμός μας μπροστά στην απώλεια της ίδιας της ζωής. 

Τα ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Ο αγιασμός των υδάτων στα Τρίκαλα

 

Η νίκη του φωτός απέναντι στο σκοτάδι και ένα νέο ξεκίνημα της ανθρωπότητας που σηματοδοτείται από το χριστιανικό βάπτισμα και τον αγιασμό του κόσμου, κυριαρχούν ως συμβολισμοί στη γιορτή των Θεοφανίων και στα έθιμα που τη συνοδεύουν.

Στην πόλη των Τρικάλων η τέλεση του αγιασμού των υδάτων κατά την εορτή των Θεοφανίων τελείται κάθε χρόνο, στην κεντρική γέφυρα της πόλης. Μετά την Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού στον ναό του Αγίου Νικολάου, σχηματίζεται πομπὴ, η οποία κατευθύνεται στην κεντρική πεζογέφυρα για την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού.

Μια παλαιά φωτογραφία από την δεκαετία του 1940, στον Ληθαίο ποταμό, κατά τον εορτασμό των Θεοφανίων, όπου τελείται ο αγιασμός των υδάτων, επιμαρτυρεί την συνέχεια της ελληνικής και χριστιανικής παράδοσης, η οποία φθάνει ως τις μέρες μας και χαρακτηρίζει το νεοελληνικό ήθος της ζωής του σύγχρονου Έλληνα.

Επίσης σε πολλά χωριά της Θεσσαλίας, όπου υπάρχουν ποτάμια, οι κάτοικοι έπαιρναν τα εικονίσματα από την εκκλησία και τα μετέφεραν στο ποτάμι. Εκεί, μέσα στα παγωμένα νερά των ποταμών, έριχναν τον σταυρό και με αυτόν ράντιζαν τα εικονίσματα, τα οποία στη συνέχεια επέστρεφαν στην εκκλησία, ενώ συνήθιζαν να ραντίζουν με το ευλογημένο νερό και τα χωράφια, για να έχουν καλή σοδειά. Σε κάποια άλλα χωριά της Θεσσαλίας, βουτούν ολόκληρη την εικόνα μέσα στο ποτάμι.

Πανάρχαια παγανιστικά έθιμα του χειμερινού ηλιοστασίου, που ενώθηκαν και μπολιάστηκαν με τις χριστιανικές παραδόσεις.

Τα κάστανα

 

Ανάμεσα σε δύο τσιμεντόλιθους στοίβαξε μερικά ξύλα για καύσιμη ύλη, άναψε τη φωτιά, τοποθέτησε ένα στρόγγυλο τσίγκινο έλασμα, κάθισε σε ένα χαμηλό σκαμνάκι, βόλεψε παραμάσχαλα την γκλίτσα του και μέχρι να πυρώσει η φωτιά, χάραξε με ένα μαχαίρι τα κάστανα και τα έριξε επάνω στη φουφού να ψηθούν.

Σε λίγο άρχιζαν να σκάζουν τα κάστανα και με τη ξύλινη λαβίδα του τα γύριζε να ψηθούν κι απ’ την άλλη μεριά.

Δεν πρόκειται για πλανόδιο υπαίθριο καστανά, αλλά για έναν γεωκτηνοτρόφο που τον συνάντησα πριν από κάμποσα χρόνια, κάπου στο χωριό Φιλύρα, Τρικάλων, να ψήνει τα κάστανά του, μια χειμωνιάτικη μέρα και απαθανάτισα το σκηνικό.

Είχε αποκάμει από τις δουλειές του, τάισε τα ζώα του, καθάρισε και φρόντισε τους χώρους μέσα στο μαντρί και βρήκε λίγο χρόνο να ψήσει, έξω στην περιφέρεια, τα κάστανα που είχε μαζέψει και είχε φυλάξει από το Ζάβατο του Οκτώβρη.

Μια συμπαθητική φιγούρα, μια εικόνα του χωριού, σαν αυτές που στη θέασή τους σε ζεσταίνουν στην παγωνιά του χειμώνα.

Είδε που τον φωτογράφισα, με κοίταξε με ένα διαπεραστικό βλέμμα απορίας και ικανοποίησης και σιγοτραγούδησε:

«Το κάστανο θέλει κρασί και το καρύδι μέλι

και το κορίτσι φίλημα πρωί και μεσημέρι».

Του χαμογέλασα, αλλά πριν προλάβω να πω κάτι, άκουσα να συνεχίζει το τραγούδι του:

«Μέσα στη βαρυχειμωνιά τώρα που κάνει κρύο

με την φουφού μου στη γωνιά περνάω μεγαλείο».

Τον πλησίασα, τον χαιρέτισα και θέλοντας να δώσω μια προέκταση στον τρόπο ζωής, σε σχέση με τα κάστανα και με το τραγούδι του, τον ρώτησα:

-«Ναι, αλλά τι έχεις να πεις για εκείνο το… παροιμιώδες ερώτημα «ποιος θα βγάλει τα κάστανα απ’ τη φωτιά»;

-«Α! Θέλει τόλμη και θάρρος να βγάλεις τα κάστανα απ’ τη φωτιά, θέλει τόλμη να ξεσκεπάσεις την αδικία, το ψέμα, την υποκρισία... Χάθηκαν οι αναστενάρηδες, οι γενναίοι άνθρωποι, που σήμερα από κάθε άλλη εποχή, χρειάζονται να βγάλουν απ' τη φωτιά τα κάστανα της συμφοράς…», μου απάντησε με αφοπλιστική θυμοσοφία! Και πιάνοντας δυο κάστανα από τη φωτιά, μου τα πρόσφερε χαμογελώντας!

Δημήτρης Τσιγάρας.

Οι γιορτινές ημέρες στο χωριό

 

Η περίοδος των εορτών των Χριστουγέννων είναι η ωραιότερη του χρόνου, συνηθίζουν να λένε οι κάτοικοι στο Βαλτινό και μάλλον έχουν δίκιο. 

Οι άνθρωποι προετοιμάζονται πυρετωδώς για τον Χειμώνα, που είναι γι’ αυτούς δύσκολος, κάποιες φορές βαρύς, αλλά σίγουρα γεμάτος με γιορτές, ιστορίες, μαγειρέματα, τσίπουρο, κρασί και καλή καρδιά. Έχουν μάθει να συμβιώνουν με τη φύση και να διαχειρίζονται τις συμπεριφορές της, ακόμα και τις πιο ακραίες. Όσο για τον καθημερινό τους βίο: δύσκολος έως αβίωτος, αλλά πάντα θα υπάρχει ο τρόπος για την απόλαυση των καλών στιγμών, αναμένοντας τον χειμώνα, το ίδιο αισιόδοξα, όπως και κάθε άλλη εποχή του χρόνου.

Την περίοδο των Χριστουγέννων όμως στο χωριό, όταν έρχονται οι ξενιτεμένοι και οι επισκέπτες, ο αέρας γεμίζει με άρωμα κανέλας και πορτοκαλιού. Η οικογένεια ανταμώνει, ο ενθουσιασμός, το χαμόγελο και η χαρά απλώνονται διάχυτα παντού. Από τα παράθυρα των σπιτιών διακρίνονται τα πολύχρωμα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν, γύρω από τα στολισμένα δέντρα. Τα παιδιά μεταφέρουν τη μαγεία των ημερών, μέσα από τα παιχνίδια, τα τραγούδια και τις φωνές τους. Οι φροντίδες και οι ετοιμασίες των μεγάλων, για το γιορτινό τραπέζι, γίνονται με διάθεση φιλοξενίας. Κάποιοι θα ψήσουν το γουρουνόπουλο και θα ετοιμάσουν τα απαραίτητα γιορτινά εδέσματα. Οι μαγείρισσες  θα σιροπιάσουν τα τελευταία μελομακάρονα, ενώ  στη φωτιά του τζακιού θα σιγοψήνονται τα κάστανα περιμένοντας ανυπόμονα να τα δοκιμάσουν όλοι και να τα απολαύσουν.

Τα αναμμένα αρωματικά κεριά συγχρονίζονται, στη γιορτινή ατμόσφαιρα, με τον ρυθμό της βροχής ή του χιονιού. Μια κούπα με καφέ, ή τσάι, ή ζεστής σοκολάτας, διατηρεί τη ζεστασιά στα χέρια που την αγκαλιάζουν.

 «Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή μας μέρα». Τα κινητά κι η τηλεόραση κλείνουν. Ο κόσμος μοιάζει να ησυχάζει και να γλυκαίνει. Τα βλέμματα συναντιούνται με τρυφερότητα. Δυο γλυκά φιλιά και μια ζεστή αγκαλιά αποφορτίζουν την ψυχή από τις έγνοιες και τα προβλήματα του βίου.

Ότι αγαπάμε γεννιέται αδιάκοπα…

Χρόνια πολλά να ’μαστε καλά και του χρόνου με υγεία!