Απεβίωσε ο Δημήτριος Καλυβιώτης

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Δημήτριος Καλυβιώτης την Πέμπτη 2 Μαΐου 2024 σε ηλικία 63 ετών.

Ο Δημήτριος Καλυβιώτης του Κωνσταντίνου και της Ζωής, γεννήθηκε το 1961 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με την Μαρία Μπουγά και απόκτησαν δύο παιδιά. Την Δήμητρα και τον Κωνσταντίνο.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Μεγάλη Παρασκευή 3-5-2024 στις 12  ώρα, στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Ο ιδρώτας και το παράπονο του αγρότη (Βίντεο του 1996)

 Ένα βίντεο με παλιές εικόνες, από την δεκαετία του 1990, με αγρότες και κτηνοτρόφους του Βαλτινού στον χώρο της εργασίας τους. Μια καταγραφή των συνθηκών, των προβλημάτων και των δυσκολιών τους και ένα διαρκές, αλλά μάταιο παράπονο και αίτημα στήριξης, για την επιβίωση και την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας.

Για αρκετά χρόνια, ακούγονταν ως μόνιμη επωδός των αγροτών «Το κράτος δεν μας βοηθάει…».

Στην ανεξέλεγκτη ελληνική αγορά αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι ανέκαθεν, εισέπρατταν και εισπράττουν ψίχουλα.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια εγκατάλειψη τόσο του αγροκτηνοτροφικού επαγγέλματος όσο και της αγροτικής γης.

Η χώρα χάνει σταθερά την παραγωγική της βάση και, την ώρα που οι τιμές λόγω μειωμένης προσφοράς αυξάνονται στην κατανάλωση, οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι συνεχίζουν να εισπράττουν εξαιρετικά χαμηλές τιμές.

Την ίδια στιγμή οι έμποροι εισάγουν αφειδώς και παρανόμως σε πολλές περιπτώσεις, βασικά αγροτικά προϊόντα και τα πουλούν σε τιμές πολλαπλάσιες στους ανυποψίαστους κατοίκους των πόλεων, οι οποίοι νομίζουν ότι πίσω από τις ανατιμήσεις κρύβονται οι αγρότες.

Και έτσι το σκηνικό που διαμορφώνεται βγάζει, παραδόξως, χαμένους τόσο τους καταναλωτές όσο και τους αγρότες και πολύ κερδισμένους αυτούς που συμμετέχουν λιγότερο σ’ αυτή την αλυσίδα: τους ενδιάμεσους, τους μεσάζοντες.

Η εγκατάλειψη της αγροτικής γης και η αδυναμία εκσυγχρονισμού και προσαρμογής, τα νέα δεδομένα της αγοράς δημιουργούν μεγάλες ελλείψεις σε τρόφιμα, οι οποίες καλύπτονται από τις εισαγωγές.

Για την επιβίωση και την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας το πρώτο που πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία. Νοοτροπία όλων των δρώντων στον τομέα, ξεκινώντας από τα Γεωπονικά Πανεπιστήμια, τις υπηρεσίες και τους οργανισμούς του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και φυσικά τις πολιτικές ηγεσίες.

Οι αγρότες είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν, αν δουν και πεισθούν ότι υπάρχει ένα σχέδιο που θα τους κρατήσει στη γη τους και θα δώσει προοπτική στη δουλειά τους.

Διακήρυξη Δημοπρασίας για την εκμίσθωση καλλιεργήσιμων εκτάσεων στο Βαλτινό, Κεφαλόβρυσο και Μεγάλο Κεφαλόβρυσο

 

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΚΚΑΙΩΝ

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΣΙΜΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΒΑΛΤΙΝΟΥ, ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟΥ

ΦΑΝΕΡΗ ΠΛΕΙΟΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Κριτήριο κατακύρωσης: Η υψηλότερη τιμή

Τιμή εκκίνησης: 30,00 ΕΥΡΩ/ΣΤΡΕΜΜΑ/ΕΤΗΣΙΩΣ  ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΜ. ΕΚΤΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝ.ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟΥ

Τιμή εκκίνησης: 20,00 ΕΥΡΩ/ΣΤΡΕΜΜΑ/ΕΤΗΣΙΩΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜ.ΕΚΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝ. ΒΑΛΤΙΝΟΥ

Α.Δ.Ε : 260/2024 

ΜΑΪΟΣ  2024

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

 O Δήμαρχος Τρικκαίων

       προκηρύσσει δημόσια φανερή προφορική πλειοδοτική δημοπρασία ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής διεξαγωγής δημοπρασιών του Δήμου Τρικκαίων, για την εκμίσθωση των κάτωθι δημοτικών καλλιεργήσιμων εκτάσεων  που βρίσκονται στις Κοινότητες Κεφαλοβρύσου, Μεγάλου Κεφαλοβρύσου και Βαλτινού του Δήμου Τρικκαίων:

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ  ΚΑΛΛΙΔΕΝΔΡΟΥ

Κοινότητα  ΒΑΛΤΙΝΟΥ

Ø  Δημοτική έκταση   επιφανείας  24,42  στρεμμάτων (24.442,22 τ.μ), τμήμα του με αριθ.τεμαχίου 28   στην  θέση ΒΡΥΣΟΠΟΥΛΑ  του Αναδασμού του Αγροκτήματος  Βαλτινού  (ΦΕΚ 489/Β/1978), με ΚΑΕΚ: 450190401001 (Ξερικό).

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ  ΦΑΛΩΡΕΙΑΣ

Κοινότητα ΜΕΓ. ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟΥ

Ø  Δημοτική έκταση   επιφανείας  34,420  στρεμμάτων (34.420,85 τ.μ), τμήμα του με αριθ.τεμαχίου 91   στην  θέση ΣΓΑΡΕΣ  του Αναδασμού του Αγροκτήματος  Μεγάλου Κεφαλοβρύσου (ΦΕΚ 219/27-4-1983), με ΚΑΕΚ: 450790301001.

Ø  Δημοτική έκταση   επιφανείας  37,984  στρεμμάτων (37.984,03 τ.μ), τμήμα του με αριθ.τεμαχίου 91   στην  θέση ΣΓΑΡΕΣ  του Αναδασμού του Αγροκτήματος  Μεγάλου Κεφαλοβρύσου (ΦΕΚ 219/27-4-1983), με ΚΑΕΚ: 450790302001.

Κοινότητα  ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟΥ

Ø  Δημοτική έκταση   επιφανείας  21,124  στρεμμάτων (21.124,52 τ.μ),  με αριθ.τεμαχίου 81   στην  θέση ΣΓΑΡΕΣ  του Αναδασμού του Αγροκτήματος   Κεφαλοβρύσου (ΦΕΚ 668Β/7-11-1985), με ΚΑΕΚ: 450580808008.

Ø  Δημοτική έκταση   επιφανείας  20,991 στρεμμάτων, (20.991,57 τ.μ)  τμήμα 3 του  με αριθ.τεμαχίου 354   στην  θέση ΣΓΑΡΕΣ  του Αναδασμού του Αγροκτήματος   Κεφαλοβρύσου (ΦΕΚ 668Β/7-11-1985), με ΚΑΕΚ: 450580908001.

Ø  Δημοτική έκταση   επιφανείας  10,052  στρεμμάτων (10.052,86 τ.μ), τμήμα 4 του  με αριθ.τεμαχίου 354   στην  θέση ΣΓΑΡΕΣ  του Αναδασμού του Αγροκτήματος   Κεφαλοβρύσου (ΦΕΚ 668Β/7-11-1985), με ΚΑΕΚ: 450580908001.

    Η δημοπρασία θα πραγματοποιηθεί με τους εξής όρους:

Η συμμετοχή του Γενικού Λυκείου Βαλτινού στο Θετ-ταλώς και στην κατηγορία εικαστικά

 

Από τη γιορτή δημιουργίας και καινοτομίας για μαθητές και μαθήτριες της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, που μεταξύ άλλων συμμετείχε και το ΓΕΛ Βαλτινού, στη δράση «O Θε-ΤΑΛΩΣ συναντά τα e-trikala» οι μαθητές παρουσίασαν την εργασία τους με θέμα: «Η μυθολογία συναντά την τεχνολογία και την τέχνη».

Ένα μεγάλο μπράβο στο μαθητή Γεώργιο Μπουκουβάλα για το εκπληκτικό σκίτσο του «Τάλου», ανάμεσα στα αμέτρητα υπέροχα σκίτσα που καθημερινά δημιουργεί με περίσσεια αγάπη. Ο πανίσχυρος «σιδερένιος» γίγαντας Τάλως κλέβει την παράσταση και μαζί με τους μαθητές του ΓΕΛ Βαλτινού, μας εμπνέουν να συμμετέχουμε ενεργά στην προστασία του περιβάλλοντος και στην ανακύκλωση!

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Σταυρούλα Καραγεώργου. Συγχαρητήρια για την έμπνευση και το υπέροχο βίντεο!!

Το βίντεο όπως παρουσιάστηκε στην εκδήλωση: https://youtu.be/rwd5FU6FYkk?si=FQ1CFlvQaQXkoiv8

Έλαβε το πτυχίο της η Βιργινία Καμινάρη του Ευαγγέλου και της Ντίνας Κολοβελώνη.

 

Ευχαρίστως πληροφορηθήκαμε ότι η Βιργινία Καμινάρη του Ευαγγέλου και της Ντίνας Κολοβελώνη, που έλκει την καταγωγή της από το χωριό μας, έλαβε το πτυχίο της φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, του τμήματος φιλολογίας και ορκίστηκε στις 17 Απριλίου 2024, στο κατάμεστο αμφιθέατρο, παρουσία των ευτυχισμένων γονέων της και πλήθος κόσμου.

Ο πανευτυχής πατέρας της, Ευάγγελος Καμινάρης, που είχε κάθε λόγο να είναι υπερήφανος και χαρούμενος, έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook το παρακάτω μήνυμα:

«Είσαι γονιός και το παιδί σου φτάνει στην Α' Λυκείου. Αρχίζει τότε η αγωνία σου για το μέλλον του παιδιού σου. Τι θα γίνει; Τι κατεύθυνση θα ακολουθήσει, ποιο επάγγελμα; Αρχίζουν τα φροντιστήρια. Αρχίζουν τα βάσανα, που έλεγε η συγχωρεμένη η μάνα μου. Ακολουθούν τα ξενύχτια από την αγωνία και το άγχος. Φτάνουν οι πανελλήνιες και τότε ξεχνάς τι θα πει ύπνος. Θα τα καταφέρει; Θα γράψει καλά; Θα πετύχει το στόχο του; Αφουγκράζεσαι την αγωνία του και το άγχος του. Και έρχεται η γλυκιά στιγμή που ο κόπος του δικαιώνεται.

Τότε αρχίζει νέος Γολγοθάς. Να βρεις σπίτι, να το ετοιμάσεις κ.λ.π. Αλλά όταν φεύγει για πρώτη φορά από την προστασία της οικογένειας, αγωνιάς για το πώς θα ζει μόνο του. Θα προσαρμοστεί; Θα τρώει καλά; Θα τα καταφέρει; Πως θα γυρνά τα βράδια; Ζεις αλλού αλλά το μυαλό σου και η καρδιά σου είναι στην πόλη που σπουδάζει. Πόσο μάλλον όταν όλο αυτό το περνάς ξανά και για τα άλλα σου παιδιά.

Και έρχεται η στιγμή που όλα αυτά τα ξεχνάς αμέσως. Έρχεται η στιγμή που ακούς αυτό: «Καμινάρη Βιργινία» (ακολουθεί βίντεο με την απονομή) και βλέπεις το παιδί σου να λαμβάνει το πτυχίο του!

Από την εφημερίδα μας ευχόμαστε, στην Βιργινία και στους γονείς της, Συγχαρητήρια και καλή σταδιοδρομία!

Απεβίωσε ο Νικόλαος Η. Καραθανάσης

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Νικόλαος Καραθανάσης την Δευτέρα 29 - 4-2024, σε ηλικία 69 ετών. Ο Νικόλαος Καραθανάσης του Ηλία και της Στεφανίας, γεννήθηκε το 1955 στο Βαλτινό.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει σήμερα Μ. Δευτέρα, στις 17:00, στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Ο αδιάκοπος βηματισμός της ανθρωπότητας και η ύπαρξη ζωής μετά θανάτου

 

Πως θα νιώθαμε άραγε αν γνωρίζαμε ότι οι ανθρωπότητα θα καταστρέφονταν μερικές εβδομάδες μετά τον θάνατό μας; Τι κίνητρο θα είχε ένα συγγραφέας ή ένας σκηνοθέτης, ένας επιστήμονας, ένας πολιτικός, να συνεχίσει την δραστηριότητα του, γνωρίζοντας ότι οι ανθρωπότητα θα πάψει να υπάρχει;

Ποιος επενδυτής θα επιχειρούσε νέες επενδύσεις και ποιος αθλητής θα προπονούνταν ακόμη; Πόσες μητέρες θα γεννούσαν τα παιδιά τους και πόσοι γιατροί θα ήταν παρόντες στα νοσοκομεία;

Ανεξάρτητα από τον φόβο για τον δικό μας θάνατο, ίσως ο φόβος για τον θάνατο των άλλων ανθρώπων, όχι μόνο τον αγαπημένων ή των απογόνων, αλλά και των επερχόμενων γενεών να είναι πολύ βαθύτερος, γι’ αυτό είναι και αθέατος. Σκεφτείτε το! Διότι η δική τους έλευση συνκαθορίζει τον δικό μας βίο, που δεν τελειώνει με τη ζωή μας. Υπό αυτή την έννοια η έλευση τους είναι η ελευθερία μας.

Ένας κόσμος με επίγνωση του τέλους του, είναι ένας κόσμος αγωνίας θλίψης και απελπισίας. Ακόμη κι αν αυτό το τέλος δεν είναι βίαιο, αλλά σταδιακό, όπως παραδείγματος χάριν, εάν υποθέσουμε ότι στην ανθρωπότητα οι άνθρωποι πεθαίνουν κανονικά, αλλά δεν γεννιούνται πλέον παιδιά. Εδώ η απελπισία δεν πηγάζει από την απώλεια των αγαπημένων προσώπων, διότι αυτά θα πεθάνουν φυσιολογικά όπως εμείς οι ίδιοι, αλλά από την ανυπαρξία των επερχόμενων. Η σκέψη ότι δεν θα μας διαδεχθεί κανείς είναι αβάσταχτη.

Η γνώση του δικού μας θανάτου κάποια στιγμή στο μέλλον, όπως αντίστοιχα των αγαπημένων μας δεν κλονίζει τις αξίες και την καθημερινότητά μας. Αντιθέτως η γνώση ότι δεν θα υπάρξουν επερχόμενοι, θρυμματίζει την εμπιστοσύνη μας στο παρόν, χρωματίζοντας ως μάταιες τις δραστηριότητες μας.

Όμως η γνώση αυτή δεν αφορά μονάχα το άτομο αλλά και το πολιτικό. Η σημασία του θανάτου για την πολιτική έγκειται στο ότι η δημόσια σφαίρα περιλαμβάνει όχι μόνο τους νεκρούς προγόνους και αγαπημένους ή τους απογόνους, αλλά επίσης και τους, για πολύ ακόμη αγέννητους, επερχόμενους.

Έτσι ο καθένας μας, η δημόσια σφαίρα, αλλά και η ανθρωπότητα συνολικά, εξαρτάται από την ύπαρξη των μελλοντικών αγνώστων, των οποίων ο βίος καθορίζει το δικό μας, πολύ πριν ξεκινήσει η δική τους ζωή.

Ανεξάρτητα λοιπόν, από το πόσο εγωκεντρικοί ή ναρκισσιστές είμαστε, οι υποθέσεις για μια θεμελιώδους εγωιστική ανθρώπινη φύση, είναι μάλλον απλουστευτικές και υπερβολικές. Ο αδίστακτος χρηματιστής, ή ο μακιαβελικός πολιτικός θα λειτουργούσαν πολύ διαφορετικά γνωρίζοντας το επικείμενο τέλος της ανθρωπότητας.

Η νοηματοδότηση της ζωής σε βίο περιλαμβάνει πάντοτε, είτε ρητά, είτε άρρητα τους επερχόμενους και τις προσδοκίες μας για αυτούς.

Τα παιδικά μας χρόνια

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει παιδική ηλικία και δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναγνωρίζουν πως ό,τι καλύτερο έζησαν είναι τα χρόνια της ηλικίας αυτής.

Όπως κάθε άνθρωπος, έτσι και ο Αντώνης έζησε τα παιδικά του χρόνια τη δεκαετία του 1990 με την αθωότητά τους, την απόλαυση, τη χαρά, την άγνοια, την αφέλεια, την παιδικότητα...

Ήταν χρόνια ξέγνοιαστα που τα βίωσε με ανεμελιά και τώρα ίσως να τα κοιτάζει και να τα θυμάται με νοσταλγία.

Αυτά τα βιώματα χρωματίζουν, τη συμπεριφορά μας και το χαρακτήρα μας και επηρεάζουν τον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε αργότερα τον κόσμο.

Αφιερωμένο σε όλους, όσοι αναζητούν αφορμή για μια αναπόληση των δικών τους παιδικών αναμνήσεων, με την προτροπή του Tom Robbins πως, «Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία»!

Πασχαλινή εκδήλωση του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

 

Τα κάλαντα στον πρόεδρο της κοινότητας από τις Λαζαρίνες του Βαλτινού

 

Την Παρασκευή 26 Απριλίου 2024 το δημοτικό κατάστημα του Βαλτινού γέμισε από Πασχαλινές νότες! Τα κάλαντα του Λαζάρου τραγούδησαν οι Λαζαρίνες του σχολείου μας με τη συνοδεία των εκπαιδευτικών, στον πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού κ. Βάιο Τσιγάρα, ο οποίος εντυπωσιάστηκε και το χάρηκε ιδιαίτερα.

Σκοπός της εκδήλωσης ήταν η συνέχιση και η διάδοση του εθίμου της ΛΑΖΑΡΙΝΑΣ στις νεότερες γενιές.

Στη συνέχεια ο Πρόεδρος ευχαρίστησε τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς των σχολικών μονάδων του χωριού, τονίζοντας: «Ευχαριστώ τον διευθυντή του Δημοτικού σχολείου Βαλτινού κ. Πούλιο και τους υπόλοιπους δασκάλους που είναι δίπλα στα παιδιά μας καθημερινά και φροντίζουν τα πάντα γι’ αυτά. Όπως επίσης και την νηπιαγωγό, κυρία Φωτεινή Χόντζια, που έχει κάνει το νηπιαγωγείο μας αγνώριστο, πρότυπο για την περιοχή, αλλά και για το δώρο που μου ετοίμασαν και μου χάρισαν με τους μαθητές της. Τέλος να ευχαριστήσω τις υπέροχες δασκάλες του παιδικού σταθμού «Αερόστατο», που εκτός από τα κάλαντα του Λαζάρου που μου τραγούδησαν οι μικροί μαθητές και μου ευχήθηκαν καλό Πάσχα, μου χάρισαν κι εκείνοι ένα υπέροχο δώρο»!

 

Το 1ο βραβείο στο τραγούδι έλαβαν οι ΛΑΖΑΡΙΝΕΣ του Δημοτικού σχολείου Βαλτινού

 

Λίγο πριν την Πασχαλιά, την Πέμπτη 25 Απριλίου 2024 στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Τρικκαίων «Αθανάσιος Τριγώνης», ο Δήμος Τρικκαίων και ο Σύλλογος Φίλων Λαογραφικού Μουσείου Τρικάλων διοργάνωσαν μια πολύ όμορφη γιορτή του Λαζάρου, για ένα έθιμο που κρατάει αιώνες.

Μικρά κορίτσια, με τη φροντίδα των μεγαλύτερων σε ηλικία, στόλισαν με όμορφα λουλούδια τα καλαθάκια τους και τραγούδησαν τα κάλαντα του Λαζάρου.

Το δημοτικό σχολείο Βαλτινού που συμμετείχε με μαθήτριες όλων των τάξεων στην εκδήλωση – διαγωνισμό, απέσπασε τα εύσημα και τα ζεστά χειροκρότημα του κοινού και βραβεύτηκε στην κατηγορία «ΤΡΑΓΟΥΔΙ». Η αρμόδια επιτροπή που εξέδωσε τα αποτελέσματα έδωσε το πρώτο βραβείο στο τραγούδι, στις μαθήτριες του δημοτικού σχολείου Βαλτινού.

Την επιτροπή αποτελούσαν οι κα. Σοφία Αλεστά (αντιδήμαρχος), κα. Εφη Λεβέντη (εντεταλμένη σύμβουλος Δημοσίων Σχέσεων), κα. Βούλα Βότσιου (δημοτική σύμβουλος), κα. Αρετή Αναγνωστάκη – κα. Λίτσα Τσιρέπα (από τον Σύλλογο Φίλων Λαογραφικού Μουσείου).

Όλα τα κορίτσια έφυγαν με ενθύμιο συμμετοχής και κεράσματα, από τα στελέχη του τμήματος Πολιτισμού που υλοποίησαν τον διαγωνισμό.

Αξίζουν θερμά Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν καθώς και σε όλους όσους συνετέλεσαν για να βραβευτούν οι ΛΑΖΑΡΙΝΕΣ του σχολείου μας και συγκεκριμένα στους εκπαιδευτικούς των τάξεων: κ. Παναγιώτη Κάλφα, κα Γαρδίκα Ιφιγένεια, κα Σπανού Ευδοκία, κα Ιακωβάκη Πολυξένη, κα Κορομπίλη Αναστασία, κα Καραγιάννη Φωτεινή και στον Μουσικό του σχολείου κ. Αγγελάκη Γεώργιο. Ευχαριστούμε το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων για το πανέμορφο καλάθι που μας προσέφερε. Ευχαριστούμε, επίσης, την κυρία Γιαννούλα Ντούμπα – Γάκη που μας έδωσε το τραγούδι που παρουσιάσαμε και το οποίο τα κορίτσια της περιοχής τραγουδούσαν την ημέρα του Λάζαρου τη δεκαετία του ΄50. Και του χρόνου…

Τα κάλαντα του Λαζάρου - Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

 

Τα κάλαντα του Λαζάρου είναι ευχετικά τραγούδια που τραγουδιούνται από κοριτσάκια σχολικής, κυρίως ηλικίας. Σκοπό τους έχουν να αποσπάσουν οι μικρές τραγουδίστριες φιλοδώρημα από τον νοικοκύρη, τον οποίον κολακεύουν με τα παινέματα τους και καλοτυχίζουν με τις ευχές τους. Τα κορίτσια με την καλή διάθεση και την αγνή ψυχή τους είναι «ένα και ένα» για τις ευχές που χρειαζόμαστε, γι’ αυτό και είναι καλοδεχούμενα από όλους. Σπάνια όμως στο χωριό έδιναν φιλοδώρημα δηλαδή νόμισμα στις Λαζαρίνες, έδιναν όμως πολλά καλούδια κόκκινα αυγά, κοκκόσιες και τσιγάλα, σύκα ξερά, γλυκίσματα, ξυλοκέρατα κ.α.

«Θα παν στο Λάζαρο» λέγαμε στο χωριό, και «θα τραγουδήσουν το Λάζαρο». Γι’ αυτό και τα κορίτσια αυτά τα λέγαμε Λαζαρίνες.

Και οι Λαζαρίνες ετοιμάζονταν αρκετές μέρες πριν, τουλάχιστον όλη την προηγούμενη εβδομάδα μέχρι την Παρασκευή το βράδυ, παραμονή του Λαζάρου. Κύρια προετοιμασία ήταν το καλάθι. Το καλάθι των κοριτσιών έπρεπε να είναι όμορφο, κομψό, και καταστολισμένο με λουλούδια. Πρώτα όμως έπρεπε να βρεθεί το καλάθι. Άλλοτε το είχαν φυλαγμένο από πέρυσι, άλλοτε το δανείζονταν από κορίτσια που μεγάλωναν πια, άλλοτε το αγόραζαν. Τη Δευτέρα της εβδομάδας του Λαζάρου το παζάρι ήταν γεμάτο από τέτοια καλαθάκια, μικρά, μεγάλα, μεγαλύτερα. Μερικά ήταν και χρωματιστά. Κάποιες βέργες τους ήταν χρωματισμένες με λίγο θαλασσί, ροζ ή πασχαλί χρώμα. Ήταν λίγο ομορφότερα αυτά και λίγο ακριβότερα. Πολλές φορές το καλαθάκι της Λαζαρίνας το έφτιαχνε ο παππούς ή ο πατέρας, μπορεί και ο νονός.

«Την Παρασκευή το βράδυ έπρεπε να είναι στολισμένο το καλάθι. Για αυτό την Πέμπτη έπρεπε να μαζευτούν τα λουλούδια. Τα λουλούδια ήταν της εξοχής, αυτά που έβρισκες εύκολα στη μεριά και στα ζευγαρολίβαδα. Πιπιρούνες (έτσι έλεγαν τις ανεμώνες) από τη Βρυσοπούλα, ίτσια και ψηλές μαργαρίτες από τα ζευγαρολίβαδα. Το Διαλεσιώτικο το ζευγαρολίβαδο είχε πολλές πιπιρούνες και πολλά ίτσια. Και μέχρι κει έφταναν τα κορίτσια. Έβαζαν και λίγα λουλούδια του κήπου, συνήθως λουλούδια από ανθισμένη κυδώνια λίγη πασχαλίτσα και λίγο αγιόκλημα για πρασινάδα. Τα έκαναν χεριές χεριές τα λουλούδια και τα έδεναν με κλωστή στις βέργες του καλαθιού, τραγουδώντας και κάνα στίχο από το τραγούδι, για παράδειγμα: «με ίτσια, με τριαντάφυλλα, με δύο χεριές λουλούδια».

Το καλάθι είναι έτοιμο. Το κοριτσάκι το χαίρεται, το θαυμάζει και οι μεγάλοι λέν: «πω πω! τι ωραίο καλάθι! ταχιά δεν θα είναι άλλο καλύτερο. Ποιος τόφτιαξε, ποιος το στόλισε;» Ύστερα βάζουν ένα αυγό μέσα και το κρεμάν έξω στην αυλή από το κλαρί ενός δέντρου ή σε ένα στύλο του μπαλκονιού. Εκεί μένει όλη τη νύχτα κρεμασμένο μέχρι τη χαραούλα που θα το πάρει η Λαζαρίνα. Κι η Λαζαρίνα πέφτει γρήγορα να κοιμηθεί, γιατί θα ξυπνήσει πολύ γρήγορα.»

Δυο φορές ντροπή - Διήγημα του Χρήστου Γκίμτσα

 

Έλεγαν πως ήταν ένα ζωηρό παιδί από γεννησιμιού του, ο Στράτος. Έτσι τον βάφτισαν. Και όταν μεγάλωσε και πήγε σχολείο, ξεπέρασε το «ζωηρό» και έγινε άτακτο.
Κάθε τόσο η δασκάλα φώναζε την μάνα του για να της πει πως κάτι έπρεπε να κάνει, γιατί το παιδί δεν πειθαρχούσε με τίποτα.
Προσπάθησε λοιπόν η φουκαριάρα η μάνα να αφοσιωθεί περισσότερο μαζί του, αλλά αυτό δεν ήταν εύκολο.
Το πρωί στην δουλειά -δημοτική υπάλληλος ήταν- και το απόγευμα να τα προλάβει όλα στο σπίτι. Βλέπεις είχε μείνει νωρίς χήρα, και όλα περνούσαν από το χέρι της.
Όλοι έλεγαν πως στο παιδί έλειπε ο πατέρας του, και αυτός ήταν αυτός ο λόγος που έγινε ανυπάκουος. Μπορεί…
Είχε και μία αδελφή, τρία χρόνια μεγαλύτερη του, που ποτέ όμως δεν είχε βάλει το σπίτι σε μπελάδες. Και δεν ήταν μόνο ήσυχη, αλλά προσπαθούσε το καημένο το κορίτσι να βοηθήσει την μάνα όσο μπορούσε.
-Δεν βλέπεις την αδελφή σου! Εσύ πως βγήκες έτσι; ήταν η μόνιμη παρατήρηση που συνοδεύονταν από το ανάλογο τράβηγμα του αυτιού.
Όταν πήγε στο γυμνάσιο, τα πράγματα χειροτέρεψαν.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που γύριζε σακατεμένος από το σχολείο, και άλλες τόσες, που έστελνε στο σπίτι , κάποιον συμμαθητή του, επίσης σακατεμένο.
Και από γράμματα, άστα. Με το ζόρι τον έσπρωχναν οι καθηγητές από τάξη σε τάξη, θες γιατί λυπόταν την φουκαριάρα την μάνα του, θες γιατί ήθελαν να τον διώξουν μια ώρα αρχύτερα και να ησυχάσουν απ’ αυτόν.
Τον μόνο σύμμαχο που είχε ο Στράτος, ήταν ο θείος του ο Αντώνης , ο αδελφός της μάνας του. Ο Τόνης όπως ήταν γνωστός στην πιάτσα.
-Καλά κάνει το παιδί και είναι ζωηρό! Το θέλεις να γίνει πρόβατο σαν κάποια άλλα; Ο Στράτος έχει τσαγανό. Τέτοια παιδιά πάνε μπροστά και όχι εκείνα που είναι δεμένα στο βρακί της μάνας τους!.
Τέτοια έλεγε στην αδελφή του και την «έβαζε στον ύπνο».
Η μάνα του Στράτου είχε λίγο μυαλό παραπάνω από τον Τόνη, τέλειωσε μία οικονομική σχολή και στο τέλος βολεύτηκε διοικητική υπάλληλος στο δημαρχείο. Και όσο ζούσε ο μακαρίτης ο άντρας της, όλα πήγαιναν καλά. Μέχρι που τον έχασε σε τροχαίο.
Ο αδελφός της όμως, είχε άλλη άποψη για την ζωή. Ασχολήθηκε με τα πατρικά χωράφια και εδώ που τα λέμε, πήγε καλά ιδίως με τα θερμοκήπια και τα πρώιμα που έβγαζε.
Ήταν και γλεντζές όμως ο Τόνης και το σκορπούσε το χρήμα.
Κάποια μπουζουξίδικα και κάποια απόμερα μπαρ, τα είχε χρυσώσει, μαζί με τα «κορίτσια» που δούλευαν σ’ αυτά.

Θεατρική Παράσταση «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» Γιάννη Ρίτσου

 

«Ανοιξιάτικο βράδυ…

Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού…

Απ’ τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα άμεικτο φεγγαρόφωτο.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, δέχεται την επίσκεψη ενός νέου.

Η Γυναίκα με τα μαύρα, έχει εκδώσει δυο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές

θρησκευτικής πνοής.

Λοιπόν...η Γυναίκα με τα μαύρα μιλάει στον Νέο...»

Ο συγκλονιστικός μονόλογος «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου παρουσιάζεται σε μια νέα εκδοχή επί σκηνής, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νανάκη, στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Τρικκαίων, «Αθανάσιος Τριγώνης».

Λίγα λόγια για το έργο

Η γυναίκα, μια νύχτα με φεγγάρι, μιλάει σε έναν νέο μέσα στο ερειπωμένο σπίτι, σε ένα σπίτι που την πνίγει, που έχει στοιχειώσει. Μονολογεί για τη ζωή, τον θάνατο, τον έρωτα σε μια εκβαθέων εξομολόγηση με συμβολισμούς και αλληγορίες. Μια γυναίκα γερασμένη με καρδιά νεανική ζητά από τον νέο, που την παρακολουθεί αμίλητος, να την πάρει μαζί του λέγοντας αδιάκοπα τη φράση «Άφησέ με να ’ρθω μαζί σου». Ένα έργο ύμνος στη ζωή και την ελπίδα, μια παρατεταμένη ικεσία της γυναίκας με τα μαύρα που με τα λόγια της αναδεικνύει την διαχρονική αξία του μεγάλου ποιητή.

Στον ρόλο της γυναίκας με τα μαύρα η ηθοποιός Αντονέλλα Χήρα, σε ένα σκηνικό αφαιρετικό - ανατρεπτικό του εικαστικού Στέργιου Στάμου. Την μουσική υπογράφει ο συνθέτης Ανδρέας Τσέγας και ερμηνεύει ζωντανά επί σκηνής με το βιολί ο μουσικός Στέφανος Σεκέρογλου στο ρόλο του νέου.

Το 1956 ο Γιάννης Ρίτσος γράφει το ποίημα «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» το οποίο

εμπεριέχεται στην Τέταρτη Διάσταση και παίρνει το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης.

Η ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία: Βασίλης Νανάκης

Ερμηνεία: Αντονέλλα Χήρα

Σκηνικά / Κοστούμια: Στέργιος Στάμος

Πρωτότυπη Μουσική: Ανδρέας Τσέγας

Μουσικός – Βιολί / Σιωπηλός ηθοποιός: Στέφανος Σεκέρογλου

Γραφικά / Οργάνωση παραγωγής: Αφροδίτη Ευθυμίου

Hair styling / make up: Λίτσα Μπακάλη

Φωτισμοί: Αχιλλέας Τσιαμάντας

Φωτογραφίες: Leventis Photography

Παραγωγή: πασπARTου productions

Η παράσταση είναι υπό την Αιγίδα του Δήμου Τρικκαίων.

Επίσημη πρεμιέρα: Τρίτη 23 Απριλίου 2024, στις 21.15

Ημερομηνίες παράστασης: 23, 24 Απριλίου και 06, 07, 08 και 09 Μαΐου 2024

Ώρα έναρξης: 21.15

Τιμή εισιτηρίου: 12€ | 10€ Προπώληση | 10€ Φοιτητικό, Ανέργων, ΑΜΕΑ

Προπώληση εισιτηρίων στα βιβλιοπωλεία: Παπαγιάννη, Τσιοπελάκος, Τα μαγικά γράμματα

Ευχαριστίες θερμές στους Χορηγούς

- IVY Breakfast & Brunch Restaurant

- Benetton & Sisley Τρίκαλα

- Κρύπτη Coctail bar

- Οπτικά Φλιούκας

- ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ Χριστίνα Αλιπράντη

- Kary Καρυώτης

- Χοιροφάρμ ΕΠΕ Φάρμα Μαράβα-Κούτσικου

- Super Market «Μπέτσικου Αναστασία».

Απεβίωσε ο Γεώργιος Ψύχος

 

Σε ηλικία 94 χρόνων έφυγε από την ζωή ο συγχωριανός μας Γεώργιος Ψύχος, του Δημητρίου και της Κλεοπάτρας, συνταξιούχος οδοντίατρος.

Ο εκλιπών γεννήθηκε το 1930 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε και με την σύζυγό του Βασιλική και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Γιάννη και τον Δημήτρη.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τετάρτη στις 12:30 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Η σύζυγος Βασιλική Ψύχου, τα παιδιά, Δημήτριος Ψύχος και Βαρβάρα Ακριτίδου, Ιωάννης Ψύχος, τα εγγόνια Γεώργιος, Μαρία – Αικατερίνη, Βασιλική.

Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων, την Τετάρτη 24 – 4 – 2024 και ώρα 12η μεσημβρινή.

Παράκληση της οικογένειας αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στο ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΟΝΙΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ  «ΦΛΟΓΑ».

Ο Κόζιακας

 

Το Βουνό της φωτογραφίας, που μοιάζει με Τοίχος, δεν είναι άλλο από τον Κόζιακα (Κερκέτιον όρος), ένα παρακλάδι της Πίνδου...Υψώνεται Δυτικά της Πόλης των Τρικάλων και είναι καταπράσινο Χειμώνα - Καλοκαίρι! Ο Καταπράσινος Κάμπος στα ριζά του, είναι η απαρχή του Θεσσαλικού κάμπου μέσα από τον οποίο, διέρχεται ο Πηνειός Ποταμός που σε εκείνο το σημείο αποκαλείται και «Καραβόπορος». Τα σπίτια που βλέπετε στη βάση της φωτό, ανήκουν σε κάποια Δυτική συνοικία των Τρικάλων. Όσοι μεγαλώσαμε στη σκιά του, μετρούσαμε τη μέρα με τον Κόζιακα αφού σε αυτόν κατέληγε η τροχιά του Ήλιου, βάφοντας την κορυφογραμμή του του με ονειρεμένα κοκκινοπορτοκαλιά χρώματα! Τα τρία χωριά που μόλις διακρίνονται είναι με τη σειρά ανόδου: Το Γοργογύρι, το Ξυλοπάροικο και τελευταίο, η Κόρη. Η Φωτογραφία είναι πρόσφατη, με το Απριλιάτικο χιόνι...και ανήκει στον Φώτη Τεντολούρη.

Του Αποστόλου Κουρσοβίτη

Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων Χρήστος Παπανικολάου - Σοφία Σακοράφα

 

Από τις 20 Απριλίου 2024 και εφ’ εξής, το Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων θα ονομάζεται «Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων Χρήστος Παπανικολάου – Σοφία Σακοράφα», μετά την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Τρικκαίων, που ελήφθη στις 13 Ιουλίου 2023, επί Δημαρχίας Νίκου Σακκά και την τελετή των αποκαλυπτηρίων που πραγματοποιήθηκε μπροστά από την κεντρική είσοδο του Σταδίου.

«Ο Χρήστος Παπανικολάου και η Σοφία Σακοράφα, θα είναι για πάντα, τα μόνιμα φωτεινά παραδείγματα για όλες τις μελλοντικές γενιές». Με τη φράση αυτή ο Δήμαρχος Τρικκαίων και Πρόεδρος της ΠΕΔ Θεσσαλίας Νίκος Σακκάς, κάλεσε τους δύο τρικαλινούς πρωταθλητές με τα ισάριθμα παγκόσμια ρεκόρ να αποκαλύψουν μαζί την πινακίδα με τα ονόματά τους στην πρόσοψη του Δημοτικού Σταδίου Τρικάλων, ενός Σταδίου, που έχει φιλοξενήσει πλήθος διοργανώσεων, σε πολλά αγωνίσματα: στίβος (πανελλήνια και βαλκανικά πρωταθλήματα, Τσικλητήρεια), ποδόσφαιρο (αγώνες όλων των κατηγοριών και διοργανώσεων), μπάσκετ (στο παλιό τσιμεντένιο δάπεδο), ενώ διαθέτει και χώρους προπόνησης.

Ο Χρήστος Παπανικολάου είναι ο τρικαλινός που στις 24 Οκτωβρίου 1970 στο Στάδιο (τότε) Γεώργιος Καραϊσκάκης έκανε το πρώτο στον στίβο παγκόσμιο ρεκόρ για Έλληνα αθλητή, στο άλμα επί κοντώ, με 5 μέτρα και 49 εκατοστά.

Η δε Σοφία Σακοράφα, στις 26 Σεπτεμβρίου 1982 στο διεθνές μίτινγκ «Βενιζέλεια» στα Χανιά, πέτυχε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ από Ελληνίδα αθλήτρια στον ακοντισμό, με 74,20 μέτρα.

Αναζητώντας τον δρόμο του ονείρου

 

Δρόμοι που οδηγούν παντού και πουθενά.

Δρόμοι που υπόσχονται το αδιέξοδο και τις λύσεις.

Φαλκιδεμένοι δρόμοι του ονείρου.

Η πολιτεία οφείλει να μπορεί να διαμορφώνει τους δρόμους για την πραγμάτωση των ονείρων του κάθε ανθρώπου κι ο κάθε άνθρωπος να ακολουθεί τη φωνή της συνείδησής του, για την αναζήτηση του ονείρου. Κι αν στον δρόμο δεν απαντηθεί το όνειρο, ίσως να απαντηθεί το νόημα του τελικού προορισμού.

Το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το ΓΕΛ Βαλτινού στη γιορτή δημιουργίας και καινοτομίας «O Θε-ΤΑΛΩΣ συναντά τα e-trikala».

 

Στη γιορτή δημιουργίας και καινοτομίας για μαθητές και μαθήτριες της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης συμμετείχαν το Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού, το Γυμνάσιο Βαλτινού και το ΓΕΛ Βαλτινού, στη δράση «O Θε-ΤΑΛΩΣ συναντά τα e-trikala».  Η εν λόγω δράση είχε ως στόχο να δώσει ένα βήμα σε όλους τους μαθητές/τριες της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων να εκφραστούν, να διασκεδάσουν, να δημιουργήσουν και να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους για το πώς σκέφτονται την έξυπνη πόλη.

Οι παρουσιάσεις, τα εργαστήρια και οι παράλληλες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στον εξωτερικό χώρο της Πλατείας Ρήγα Φεραίου- στην αρχή της οδού Ασκληπιού Τρικάλων, την Πέμπτη 18 Απριλίου 2024 και ώρα από 9:00 -14:00 για την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και την Παρασκευή 19 Απριλίου 2024 και ώρα από 9:00 – 14:00  για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Τη δράση «Ο Θε-ΤΑΛΩΣ συναντά τα e– trikala», μια γιορτή δημιουργίας και ψηφιακών δεξιοτήτων για μαθητές/τριες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, όπου ανθρωπιστικές επιστήμες συναντούν την εκπαιδευτική ρομποτική, τις εφαρμογές  STEAM, τα εικαστικά, τη μουσική, τον χορό καθώς και όλες τις τέχνες, πραγματοποίησαν οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Τρικάλων, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Θεσσαλίας- Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, τους Δήμους Τρικκαίων, Μετεώρων, Πύλης, Φαρκαδόνας, το Εμπορικό Επιμελητήριο Τρικάλων και τον Εμπορικό Σύλλογο Τρικάλων. 

Στον χώρο των εκδηλώσεων υπήρχαν 15 περίπτερα για παρουσιάσεις των project των μαθητών/τριών, χώρος με σκηνή για μουσικά, χορευτικά και θεατρικά σχήματα, ειδικό περίπτερο του European  School Radio που μετέδιδε ζωντανά τις παρουσιάσεις των μαθητών/τριών, κατασκευές του Θε-ΤΑΛΩΣ, εργαστήρια, επίδειξη με εφαρμογές VR, Drones. Ρομποτικής, έξυπνων κατασκευών, Face Painting, μακιγιάζ, εργαστήρια κατασκευής για μπλουζάκια και κούπες από τα ΕΠΑΛ της Π.Ε. Τρικάλων και άλλες εκπλήξεις.

Μνήμες από την πλημμύρα «Daniel»

 

Είχε μπει ο Σεπτέμβρης και τα δελτία πρόγνωσης καιρού είχαν προβλέψει την επερχόμενη κακοκαιρία «Daniel». Έτσι, «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμέναμε, ίσως, κάποιο θάμα!» από τις 5 έως 7 Σεπτεμβρίου 2023, επί δύο συνεχείς ημέρες (Τρίτη και Τετάρτη 5-6 Σεπ.), άρχισε η καταρρακτώδης βροχή που είχε ως αποτέλεσμα να πλημμυρίσει ο Πηνειός ποταμός και οι παραπόταμοί του στη Δυτική Θεσσαλία. 

Χιλιάδες άνθρωποι κινδύνεψαν να χάσουν την ζωή τους, άλλοι έχασαν εντελώς τα σπίτια και τις επιχειρήσεις τους και άλλοι υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές, που απαιτήθηκαν μακροχρόνιες και δαπανηρές εργασίες αποκατάστασης.  

Αγροτικοί και επαρχιακοί δρόμοι καταστράφηκαν και χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης βρίσκονταν κάτω από τόνους νερού και πετρελαίου.  

Η πλημμύρα επέφερε τεράστιο πλήγμα στην κτηνοτροφία και τη γεωργική παραγωγή. Ταυτόχρονα,  καταγράφτηκε μεγάλος αριθμός νεκρών ζώων, ενώ είχε εκδηλωθεί και επιδημιολογική κρίση, με κρούσματα γαστρεντερίτιδας και λοιμώξεων του αναπνευστικού.

Το φαινόμενο της κακοκαιρίας Daniel εξελίχθηκε σε εφιάλτη, για την ευρύτερη περιοχή του νομού Τρικάλων καθώς οι καταστροφές και τα προβλήματα ήταν πολλά. Στην περιοχή μας, το Βαλτινό ευτυχώς την πέρασε με ελάχιστα προβλήματα σε σχέση με τα διπλανά χωριά, όπως ο Παραπόταμος, η Φωτάδα, το Βαλομάντρι και τα Ρόγγια που τα νερά είχαν κατακλύσει τα πάντα.

Ας θυμηθούμε κάποιες εικόνες από τις ημέρες εκείνες κι ας έχουμε πάντα κατά νου πως: πλημμυρικά φαινόμενα προκαλούνταν και θα προκαλούνται, όταν τα νερά των βροχοπτώσεων είναι πάρα πολλά και οι κοίτες των ποταμών δεν τα χωρούν, είτε λόγω της διαμορφώσεως του εδάφους, είτε λόγω άστοχων ανθρωπίνων επεμβάσεων με τις οποίες αυτές περιορίζονται, είτε παραλείψεως καθαρισμού της κοίτης αυτών.

Αν σε όλα τα παραπάνω προστεθεί και η ραγδαία μεταβολή του κλίματος, τότε αντιλαμβάνεται κανείς γιατί συμβαίνουν τέτοια καταστροφικά γεγονότα και τι μέτρα πρέπει να ληφθούν. 

«Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν».

ΘΑ ΒΡΕΞΕΙ;

 

«Θα βρέξει ή δεν θα βρέξει;»

Ο ουρανός αναδεύεται, μουγκρίζει και αστραποβολά. Κάποια στιγμή ησυχάζει κι αμέσως αναρπάζει τα σύννεφα από τις μακριές ουρές τους. Τα στύβει και υγραίνεται.

Ταχύνω το βήμα μου, συμμαζεύομαι και προσπαθώ να μπω όσο βαθύτερα γίνεται μέσα στα ρούχα μου.

«Θα βρέξει ή δεν θα βρέξει; Κι εσύ δρόμε, που με συνοδεύεις αγόγγυστα, δεν απαντάς;»

Κι ο δρόμος υπονόησε:

«Μα, εγώ πάντοτε σιωπώ. Πώς ζητάτε από έναν που δεν έχει γλώσσα να μιλήσει; Και, κυρίως, πόσο περιττό να ζητάτε να βγείτε από τα αδιέξοδά σας, από έναν που η φύση του είναι μόνο διέξοδος; Απλώς βαδίστε με».

Του Ηλία Κεφάλα