Η ιστορία του Ελληνικού Ποδοσφαίρου - Οι πρώτοι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι

 

Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος 1889

Η πρώτη επίσημη ποδοσφαιρική συνάντηση που οργανώθηκε από το ΣΕΓΑΣ ήταν το 1899 και οι ομάδες που συμμετείχαν ήταν ο Πειραϊκός Σύνδεσμος, Ο Πανελλήνιος Γ.Σ., ο Εθνικός Γ.Σ. και ο Ποδηλατικός Σύλλογος Αθηνών.

Στο μεταξύ αρχίζουν να ιδρύονται και οι πρώτοι σύλλογοι που καλλιεργούν και το ποδόσφαιρο ο Παναθηναϊκός, o Πανελλήνιος Γ.Σ., ο Εθνικός Γ.Σ., ο Παναχαϊκός Γ.Σ., ο Πειραϊκός Σύνδεσμος, ο Ήφαιστος.

Εκτός των ελληνικών συνόρων ιδρύονται ο Πέρα Κλούμπ στην Κωνσταντινούπολη, ο Πανιώνιος Γ.Σ.Σ. και ο Γ.Σ. Απόλλων στην Σμύρνη, στην Θεσσαλονίκη ο Όμιλος Φιλομουσών Θεσσαλονίκης, η Ουνιόν Σπορτίβ.

Ο ΣΕΓΑΣ συμπεριλαμβάνει το ποδόσφαιρο στην δύναμή του και προκηρύσσει και το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα, το 1906, με νικητή τον Εθνικό Γ.Σ., ενώ στην Σμύρνη το πρώτο πρωτάθλημα είχε διοργανωθεί πολύ νωρίτερα το 1898 με νικητή τον Απόλλωνα.

Το 1906 έγιναν οι πρώτοι Πανελλήνιοι ποδοσφαιρικοί αγώνες, στους οποίους πρώτευσε ο Εθνικός Αθηνών με νίκη 3-0 επί του Πανελληνίου. Ενδεικτικό γεγονός της πολύ χαμηλής στάθμης του ελληνικού ποδοσφαίρου εκείνης της εποχής, είναι η συντριβή του Εθνικού την ίδια χρονιά από την ομάδα μοίρας του αγγλικού στόλου, που ναυλοχούσε στον Πειραιά με 18-0.

Ολυμπιακός 1925

Από το 1907 εισάγεται στα σχολεία και αρχίζουν να γίνονται αγώνες ανάμεσα σε μαθητές γυμνασίων και μεταξύ φοιτητών. Το ποδόσφαιρο παραμένει στον ΣΕΓΑΣ μέχρι το 1923 όταν οι σύλλογοι ιδρύουν την Ε.Π.Σ.Ε.. Εκείνη την περίοδο ιδρύονται και οι πρώτες ποδοσφαιρικές ενώσεις.

Ό,τι προηγήθηκε αποτελεί την προϊστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Στις 14 Νοεμβρίου 1926, ιδρύεται η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) και το ποδόσφαιρο μπαίνει σε πιο οργανωμένες βάσεις.

Η ΕΠΟ ιδρύθηκε με πρωτοβουλία των ποδοσφαιρικών ενώσεων, Αθηνών, Πειραιώς και Μακεδονίας.

Το καταστατικό της Ε.Π.Ο., συντάκτης του οποίου φέρεται ο παλιός ποδοσφαιριστής  του Απόλλωνα στη Σμύρνη Α. Καμπουρόπουλος, εγκρίθηκε με την απόφαση 6101 της 27/12/1926 του πρωτοδικείου της Αθήνας, και στα 57 άρθρα του καθόριζε με  εξαντλητικές λεπτομέρειες την οργάνωση του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα.

Άρης Θεσσαλονίκης 1927 

Το πρώτο επίσημο Πρωτάθλημα Ελλάδας έγινε την περίοδο 1927-1928 με νικητή τον Άρη Θεσσαλονίκης και το 1932 η ΑΕΚ αναδείχθηκε πρώτη κυπελλούχος Ελλάδας.

Από τη σεζόν 1958-1959 άρχισε να διεξάγεται το πρώτο ενιαίο πρωτάθλημα με τη μορφή των Εθνικών Κατηγοριών, παράλληλα με την είσοδο του ΠΡΟ-ΠΟ, που αποτέλεσε τον αιμοδότη του ελληνικού αθλητισμού.

Το 1959 άρχισε το πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής Κατηγορίας και το 1979 εισήχθη επίσημα ο επαγγελματισμός. Με το νόμο 878 του 1979 εισήλθε ο επαγγελματισμός στο ελληνικό ποδόσφαιρο, με τη σύσταση των ΠΑΕ και της ΕΠΑΕ.

Δυναμική ώθηση στο άθλημα δίνει η ίδρυση το 1958 του «οργανισμού προγνωστικών αγώνων ποδοσφαίρου» (ΟΠΑΠ).

ΑΕΚ 1932

ΠΑΟ 1925

ΠΑΟΚ 1930

Τις Κυριακές η Ελλάδα στήνεται δίπλα στα τρανζίστορ για να ακούσει μεταδόσεις και αποτελέσματα αγώνων και να ελέγξει το δελτίο του ΠΡΟ-ΠΟ. Ακόμη και στις πιο δύσκολες οικονομικά εποχές, ο πενιχρός οικογενειακός προϋπολογισμός περιλαμβάνει κονδύλι για ΠΡΟ-ΠΟ.

Το «1-2-Χ» μπαίνει στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Αντανακλά την αγάπη για τη «στρογγυλή θεά», αλλά και τα όνειρα για ένα καλύτερο αύριο…

ΥΓΡΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

 

Η νυχτερινή βροχή σταμάτησε και ο ήλιος, σκάζοντας πάνω από τις βρεγμένες λεύκες και τα πλινθόκτιστα σπίτια, αποκάλυψε το φτωχικό χωριό με αμφίδρομες αντανακλάσεις. Τα νερά πλημμύρισαν τους λασπωμένους δρόμους και τις παρακείμενες γράνες, προσφέροντας πεδίο χαράς σε πάπιες και χήνες. Μικρές λίμνες εδώ κι εκεί φωτίζουν το πρωινό τοπίο κι εμείς μικρά παιδιά ξεχυνόμαστε κατά ομάδες στις αλάνες για να δρέψουμε τη χαρά του αυτοσχέδιου υπαίθριου παιχνιδιού. Νιώθω ακόμα τη λάσπη να εισχωρεί ανάμεσα στα δάχτυλα των ξυπόλητων ποδιών μου και ανατριχιάζω. Ταυτόχρονα σκέφτομαι: «μα πώς καταφέραμε και μεγαλώσαμε, πώς μείναμε ζωντανοί με τόσες κακουχίες, πώς δεν αρρωστήσαμε και δεν πεθάναμε;» Τελικά αυτά είναι λίγα από τα μόνα θαύματα που γέμισαν και νοηματοδότησαν στη συνέχεια τη ζωή μας.

Του Ηλία Κεφάλα

 

 

Υπάρχουν και κάποιες εικόνες, που μιλάνε από μόνες τους...

 

Μεγάλη συναυλία κοινωνικής αλληλεγγύης από τον Σύλλογο Φίλων της Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων

 

Μια μεγάλη συναυλία κοινωνικής αλληλεγγύης πραγματοποιείται το διήμερο 12 και 13 Νοεμβρίου 2022 από τον Σύλλογο Φίλων της Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων και τον Δήμο Τρικκαίων.
Στο πλαίσιο των 125 χρόνων ύπαρξης και λειτουργίας της ιστορικής Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων, με την υποστήριξη και επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, θα πραγματοποιηθεί το Φεστιβάλ Φιλαρμονικών, Ορχηστρών και Χορωδιών.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με τη συνεργασία της Μητρόπολης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης και με την υποστήριξη των φιλανθρωπικών σωματείων «Αγία Βαρβάρα» και «Φίλες της Αγάπης».

Το φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στις 12 και 13 Νοεμβρίου 2022.
Την πρώτη ημέρα, Σάββατο 12 Νοεμβρίου, θα δοθεί μεγάλη συναυλία στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Τρικκαίων «Αθανάσιος Τριγώνης». Τη δεύτερη ημέρα, την Κυριακή 13 Νοεμβρίου θα δοθούν  δύο μικρές συναυλίες, στο Σωφρονιστικό Κατάστημα της πόλης των Τρικάλων και στο Γηροκομείο της Μητρόπολης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης, στα Μεγάλα Καλύβια του Δήμου Τρικκαίων.

Τα μουσικά σύνολα που συμμετέχουν στο Φεστιβάλ ένωσαν τις δυνάμεις τους για ένα κοινό σκοπό: να ενισχυθούν με τρόφιμα το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Τρικκαίων και τα συσσίτια του ναού της Παναγίας Φανερωμένης, ώστε να στηριχθούν ευπαθείς ομάδες.

Παράλληλα θα δοθεί η ευκαιρία σε πολίτες που δεν είναι δυνατόν εκ των πραγμάτων να παρευρεθούν στην προγραμματισμένη συναυλία του Σαββάτου, να παρακολουθήσουν μέρος της συναυλίας αυτής στους χώρους παραμονής τους.

Τα μουσικά σύνολα που θα πάρουν μέρος στο φεστιβάλ είναι :

– Η Δημοτική Φιλαρμονική Λαμίας,

– Το κιθαριστικό ντουέτο Αλεξάνδρας Χριστοδήμου και Γιάννη Πετρίδη

– Η Δημοτική Χορωδία Τρικάλων

– Η Χορωδία Σχολής Βυζαντινής μουσικής της Ιεράς Μητρόπολης Τρίκκης

Γαρδικίου και Πύλης,

– Η σαξοφωνική ορχήστρα του Δήμου Θέρμης Θεσσαλονίκης, Κουκλουσάξ

– Η Δημοτική Φιλαρμονική Τρικάλων

– Και το Δημοτικό Χορευτικό συγκρότημα Τρικάλων.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό. Επειδή ακριβώς η συναυλία αφορά στην κοινωνική αλληλεγγύη, αντί εισιτηρίου, παρακαλούνται οι συμπολίτες να προσφέρουν τρόφιμα.

Οι παλιές πόρτες των Τρικάλων

 

Ένα από τα χαρακτηριστικά και άμεσα αναγνωρίσιμο στοιχείο, της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των παλιών Τρικαλινών σπιτιών, αποτελούσε και η εξώπορτα. Οι παλιές χειροποίητες πόρτες των Τρικάλων αποτελούν ένα είδος υπό εξαφάνιση. Οι περισσότερες έχουν εξαφανιστεί από το κέντρο. Ορισμένες βρίσκονται σε εναπομείναντα παλιά κτίρια και διατηρούν την ομορφιά, τη φινέτσα και το ιστορικό τους φορτίο.

Ίσως να έχουμε περάσει δίπλα τους πολλές φορές, αλλά δεν τις δίνουμε σημασία. Ίσως δεν τις παρατηρούμε καν. Κάποιες απλές, κάποιες πιο επιβλητικές, καλαίσθητες, με εντυπωσιακά, περίτεχνα σχέδια που έδιναν άλλοτε την αίσθηση της αρχοντιάς και της δύναμης του πλούτου. Άλλες έχουν γεωμετρικούς σχηματισμούς, άλλες περίτεχνα σχέδια. Κάποιες με παιχνιδιάρικα χρώματα, άλλες πιο σοβαρές.

Αυτές οι ιδιαίτερες εναπομείναντες παλιές πόρτες των Τρικάλων, εξυμνούνται μέσα από μια φωτογραφική καταγραφή καθώς έχουν πολλές ιστορίες να διηγηθούν μέσα από το φευγαλέο αίσθημα του άστεως. Και τώρα εκείνο που απομένει είναι να εκμαιεύσουμε τα μυστικά τους, να αποκρυπτογραφήσουμε τα σημάδια τους και να αναγνώσουμε το ίχνος της ζωής τους.

 

Παρακάτω παρουσιάζεται μια φωτογραφική συλλογή από τέτοιες παλιές πόρτες των Τρικάλων, που απαθανάτισε ο φακός του Δημήτρη Τσιγάρα.

Το καφέ Fuego στο Βαλτινό

 

Ένας φιλόξενος και ζεστός χώρος, όπου μελετήθηκαν και αξιοποιήθηκαν όλες οι δυνατότητες που αφορούν την λειτουργικότητα, την ποιότητα και την αισθητική, είναι το Καφέ  Fuego στο Βαλτινό.

Ο Ανδρέας Μπάλτος μαζί με την σύζυγό του Σουζάνα, διατηρούν τα ηνία του Καφέ για 15 ολόκληρα χρόνια και κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα νέο ξεχωριστό και προσεγμένο περιβάλλον με στυλ, άποψη και γούστο.

Κατάφεραν να πετύχουν ένα άριστο επίπεδο αποτελεσματικότητας δημιουργώντας ένα αγαπημένο σημείο αναφοράς και κοινωνικής συναθροίσεως των νέων.

Δεν πρόκειται για ένα παραδοσιακό καφενείο, αλλά για ένα καφέ που έχει υιοθετήσει τα σύγχρονα δυτικά πρότυπα του είδους. Απευθύνεται σε μια νέα γενιά ανθρώπων που αντιμετωπίζει το πάλε ποτέ «καφεδάκι» με αυστηρότερα κριτήρια ποιότητας και εξυπηρέτησης. Προσεγμένος χώρος, αξιοπρεπές σέρβις, ευρύτερη γκάμα προσφερόμενων ειδών κ.α.

Το καφέ προσφέρει τις υπηρεσίες του και αποτελεί την εναλλακτική πρόταση της περιοχής, όπου την ημέρα, αλλά και το βράδυ αποκτά ζωή προσελκύοντας τη νεολαία.

Οι πελάτες πάνε στο καφέ για να συναντήσουν τους φίλους τους, να απολαύσουν το καφεδάκι τους ή το ποτό τους, να συζητήσουν και γενικά να βρεθούνε σε ένα όμορφο περιβάλλον και να απολαύσουν τις στιγμές τους.

Οι περισσότεροι είναι τακτικοί και μόνιμοι πελάτες και το έχουν ως μόνιμο στέκι.

Ένα ξεχωριστώ πλεονέκτημα που έχουν οι μόνιμοι θαμώνες είναι ότι ο Ανδρέας Μπάλτος, αξιοποιώντας την πείρα, την έμπνευση, τη γνώση αλλά και λαμβάνοντας υπόψη τις σύγχρονες ανάγκες των καιρών, γνωρίζει τις γευστικές συνήθειες των πελατών και φτιάχνει τον καφέ για τον καθένα έτσι ακριβώς όπως τον θέλει.

Εκεί πίνεις το καφεδάκι σου και αισθάνεσαι άνετα, απολαμβάνεις τον ελεύθερο χρόνο σου, καθώς το καφέ είναι ένα μέρος ταυτισμένο με την έννοια της ραστώνης.

Εκεί επικρατεί το χαρακτηριστικό στοιχείο της επιτυχημένης ώσμωσης του χθες με το σήμερα, και της διακριτικής συνύπαρξης νέων και ηλικιωμένων.

Εκεί, εύκολα αναπτύσσεται οικειότητα μεταξύ των θαμώνων και ο χώρος διαδραματίζει το ρόλο του τοποσήμου στην κοινωνική μικροϊστορία του χωριού.

Εκεί κλείνονται τα ραντεβού μεταξύ φίλων για να συναντηθούν.

Εκεί νοιώθεις ότι είσαι δεμένος με τον χώρο, καθώς διατηρεί τον χαρακτήρα και την κουλτούρα της "δημόσιας σφαίρας" και του τόπου μύησης σε μια ατμόσφαιρα αυθεντικής αρχαίας αγοράς.

Ο εσωτερικός χώρος του καφέ, πρόσφατα ανακαινισμένος με μεράκι και γούστο, διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που απαιτούνται για την άνετη και ευχάριστη εξυπηρέτηση του πελάτη. Η καθαριότητα και η τάξη είναι εμφανείς σε όλους τους χώρους.

Ο εξωτερικός χώρος, προικισμένος από την πανέμορφη πρασινάδα της πλατείας συνεπικουρεί στην ευχάριστη διάθεση και ψυχαγωγία τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες.

Βέβαια, οι εργασιακές συνθήκες για τους ιδιοκτήτες είναι δύσκολες. Το καφέ λειτουργεί κάθε μέρα, από το πρωί έως αργά το βράδυ. Δεν υπάρχουν γιορτές, ή Κυριακές, ή ημέρες ξεκούρασης σ’ αυτή την δουλειά.

Όμως ο Ανδρέας και η Σουζάνα νοιώθουν ικανοποιημένοι καθώς επιτεύχθηκε ο στόχος τους, που ήταν η δημιουργία ενός χώρου που να εγγυάται την άνεση, την ευχάριστη διάθεση και την ικανοποίηση των πελατών τους.

Απεβίωσε ο Ευθύμιος Πέτρου του Δημητρίου

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός Ευθύμιος Πέτρου του Δημητρίου την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2022 σε ηλικία 64 ετών.

Ο Ευθύμιος Πέτρου γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1958. Παντρεύτηκε και με την σύζυγό του Κίτσα, το γένος Αθαν. Τριανταφύλλου απόχτησαν δύο παιδιά. Τον Δημήτριο και την Βασιλική.

Η νεκρώσιμος ακολουθία θα γίνει την Δευτέρα  7 – 11 – 2022   και  ώρα 2.00μ.μ., στον  Ιερό  Ναό  Αγίου Αθανασίου Βαλτινού  Τρικάλων.

Πόσο πάει το φιλί, στη δύση στην ανατολή;

 «Στην Αθήνα είναι φτηνό και το παίρνεις μάνι-μάνι,

μα στην Κρήτη και στη Μάνη, το πληρώνεις με στεφάνι»

«Η ευτυχία είναι όπως τα φιλιά. Πρέπει να τη μοιράζεσαι για να την απολαμβάνεις».

 «Το φιλί είναι επικοινωνία με τα σώματα. Είναι η γέφυρα ανάμεσα στα λόγια μας και τις πράξεις μας». Η αγάπη, ο έρωτας, η επιθυμία, η τρυφερότητα, η εγγύτητα, η αναγνώριση του άλλου, είναι μερικά από τα στοιχεία που εκφράζονται με το φιλί.

Μια προσέγγιση στην πανανθρώπινη αυτή έκφραση, στο φιλί, που μας περιβάλλει από την αρχή της ζωής μας, από το πρώτο φιλί της μάνας, μέχρι το τελευταίο του θανάτου μας, με το «Δεύτε τελευταίον ασπασμόν».

 

Οι ποιητές το ύμνησαν και το τραγούδησαν!

«Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως.
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί,
Γυναίκα»

Οδυσσέας Ελύτης

«Το φιλί ενώνει πιο πολύ
απ’ το κορμί
γι’ αυτό το αποφεύγουν
οι πιο πολλοί».

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Οι ζωγράφοι και οι γλύπτες το φιλοτέχνησαν και το απέδωσαν με την τέχνη τους.

«Το Φιλί» του Κλιμτ, είναι διάσημος πίνακας του Αυστριακού ζωγράφου Γκούσταφ Κλιμτ. Ενας πίνακας που δημιουργήθηκε την περίοδο 1907-1908 και ανήκει στη λεγόμενη χρυσή περίοδο του ζωγράφου.

Το Φιλί του Φραντσέσκο Άγιετς. Είναι ένας ζωγραφικός πίνακας του 1859. Είναι η αναπαράσταση ενός παθιασμένου φιλιού και θεωρείται ως ένα σύμβολο του ιταλικού Ρομαντισμού.

το «Φιλί» του Ροντέν. Είναι ίσως το πιο γνωστό φιλί στον κόσμο. Το πιο θερμό. Κι ας είναι από μάρμαρο ή μπρούντζο. Πίσω από αυτό, ο καθένας ψάχνει να βρει μια μεγάλη ιστορία αγάπης.

 

Δύο φιγούρες και ένα φιλί. «Το Φιλί» που κοσμεί τον τοίχο της πολυκατοικίας, εκπέμπει ζωή και αισιοδοξία και «ασπάζεται» περαστικούς και κατοίκους, τονίζοντας την αξία της ανθρώπινης επαφής, ακόμη και σε καιρούς απομόνωσης, όπως αυτή που διανύουμε.

Και προσοχή!!! Υπάρχει και το φιλί της προδοσίας ως σύμβολο προδοτικής ενέργειας όπως αυτή του Ιούδα...

Το Βαλτινό επισκέφτηκε ο Δήμαρχος Τρικκαίων

 

Οι αρχές του χωριού

Στο πλαίσιο των επαφών της δημοτικής αρχής με κατοίκους χωριών του Δήμου Τρικκαίων, ο Δήμαρχος Δημήτρης Παπαστεργίου, συνοδευόμενος από το επιτελείο των αντιδημάρχων, επισκέφτηκε το Βαλτινό την Τετάρτη το βράδυ, 2 Νοεμβρίου και συνομίλησαν με τους κατοίκους για τα τοπικά θέματα.

Άκουσε και συζήτησε με τους κατοίκους για νέες ιδέες, προτάσεις και σκέψεις για περισσότερες παρεμβάσεις, με στόχο να βελτιωθούν ακόμη περισσότερο η καθημερινότητα, η παραγωγική διαδικασία και οι υποδομές στην περιφέρεια του Δήμου Τρικκαίων.

Αυτοκτονική ηλιθιότητα

 

Του Χρήστου Γιανναρά

Με ποιες βιολογικές αναγκαιότητες, με ποιες χημικές διεργασίες, μπορεί να συνδεθεί η πείνα και η δίψα του ανθρώπου για δικαιοσύνη; Προκύπτει άραγε και αυτή από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, την κτηνώδη ορμή κυριαρχίας που συγκροτεί και τον αδυσώπητο νόμο της «φυσικής επιλογής»; Αλλά σε τι διαφορετικό εδράζεται και η θρασύτητα της αδικίας, σε τι άλλο από τον πρωτογονισμό της αξίωσης για αυτοσυντήρηση και ισχύ; Συναντώνται λοιπόν στις ίδιες ορμέμφυτες αιτίες η βαναυσότητα της αδικίας και η δίψα για δικαιοσύνη;

Πάντως η απαίτηση είναι πανανθρώπινη και διαχρονική: οι οιμωγές των θυμάτων να γίνουν κόλαση για τους βασανιστές. Να γίνει πνιγμός ασφυξίας η πίκρα των αδικημένων για όσους παγερά και εσκεμμένα αδικούν. Κάπου, κάποτε, να πληρώσουν με ανυπόφορη οδύνη όσοι ασέλγησαν στην ανημπόρια, στην αθωότητα, στην άγνοια, στην ευπιστία. Όχι μόνο ο δολοφόνος, ο βιαστής, ο παιδεραστής, όποιος βασάνισε σωματικά συνάνθρωπο. Αλλά και ο συκοφάντης, ο διαβολέας, ο ψεύτης, ο συναισθηματικά νεκρωμένος εγωιστής, ο αδιάφορος και ανάλγητος.

Σέρνει τα αποκαμωμένα του βήματα ο χιλιοταπεινωμένος υπερήλικας από γραφείο σε γραφείο, από όροφο σε όροφο στο ΙΚΑ ή ΕΤΕΑΜ ή όπως αλλιώς συνεχώς μετονομάζει τα «προνοιακά» του χαζοκαμώματα το κάθε κομματικό κράτος. Συντρίβεται η ζωή του ΄Ελληνα πολίτη και το κουράγιο του πάνω στην ιταμή θρασύτητα του κάθε σαδιστή ή αδιάφορου υπαλληλίσκου, γιατί; Μια ζωή πλήρωνε από το μεροκάματο της πείνας την ασφάλιση των γηρατειών του. Και αυτό το χρήμα – αίμα του το άρπαξε από το Ταμείο του κάποια διεφθαρμένη κυβέρνηση, να το κάνει φιέστες προεκλογικές, κρετινική κομματική προπαγάνδα, να στήσει με την αποταμίευση του φτωχού σπάταλο κομματικό κράτος.

Στο βλέμμα του αδικημένου ανθρώπου, που του κλέψανε τη ζωή, δεν υπάρχει μένος εκδίκησης, υπάρχει μόνο πόνος λαχτάρας για δικαιοσύνη: Κάπου κάποτε να λειτουργήσει νέμεση για τους αδίστακτα ψευδόμενους, τους καπήλους των κοινωνικών οραμάτων, τους αρρωστημένους μανιακούς της εξουσίας και της χλιδής.

Αυτή είναι η δίψα των ανθρώπων που βλέπουν τη μία και μοναδική ζωή τους να έχει δαπανηθεί μέσα στην πίκρα και στην απογοήτευση, τη βλέπουν τη ζωή να τελειώνει μέσα σε ταπεινώσεις, στερήσεις, εξευτελισμούς. Ομως, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι αν δίκαζαν καθένα συνάνθρωπό τους χωριστά, δύσκολα θα απέδιδαν τη δικαιοσύνη που τώρα απαιτούν. Προτού καταδικάσει, θα έψαχνε τα ελαφρυντικά: πώς και γιατί φτιάχτηκε έτσι ανάλγητος ο κρατικός υπάλληλος που τον τυραννάει, γιατί έγινε ασυνείδητος ο γιατρός, γιατί φυγόπονος ο νοσηλευτής, γιατί κλέφτης ο εργολάβος, γιατί ανήθικος ο πολιτικός. Τι είδους μάνα είχε ο καθένας, τι λογής πατέρα, πώς έζησε τα παιδικά του χρόνια, ποια τραύματα ψυχικά κουβαλάει, πόση στέρηση στοργής και τρυφερότητας, ποιο σαράκι κρυφής μειονεξίας, πόση ανασφάλεια πλάθει τελικά τους βασανιστές της ζωής μας.

Όσο πιο σμιλεμένος από τη θλίψη ο άνθρωπος τόσο πιο εύκολα λυπάται, δύσκολα δικάζει, γρήγορα συγχωρεί. Η απαίτησή του για δικαιοσύνη είναι περισσότερο όραμα ή μέτρο ζωής και λιγότερο ή καθόλου επιθυμία εκδίκησης.

Ερείσματα η μεταφυσική του δεν βρίσκει στην ανάγκη για υπερβατικά δικαστήρια και αιώνιες κολάσεις. Το πιο πραγματικό έρεισμα της μεταφυσικής το διαβλέπει στο κάλλος του κόσμου, όταν το κάλλος συλλαβίζεται ως δώρημα αγάπης και η αγάπη αποκρυπτογραφείται όχι ως «συναίσθημα», αλλά ως εμπειρία ελευθερίας, δηλαδή αυτοπροσφοράς.

Ο Αριστοτέλης συνοψίζει τον ορισμό και προορισμό των Ελλήνων στον καίριο αφορισμό του: «Το ζητείν πανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόττει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις» (Πολιτικά Θ3, 1338α 30-32). «Το να αναζητάς παντού το χρήσιμο, καθόλου δεν ταιριάζει στους μεγαλόψυχους και ελεύθερους ανθρώπους». Το κυνήγι της χρησιμότητας είναι πάντα εγκλωβισμός στον πρωτογονισμό της εγωτικής εξασφάλισης, της θωράκισης του ατομικού συμφέροντος.

Αν ο αναγνώστης μελετήσει απροκατάληπτα κάθε περίπτωση όπου η νεώτερη κρατική Ελλάδα γνώρισε μια καταστροφική αποτυχία (με συνέπειες ανήκεστες για το μέλλον του Ελληνισμού) θα πιστοποιήσει, νομίζω, πίσω από τα γεγονότα μια πελώρια πάντοτε, τυπικά ιθαγενή ηλιθιότητα. Ηλίθια ευπιστία, ηλίθια φοβία, ηλίθια κρίση και επιλογή, ηλίθιο σχεδιασμό. Δεν έχει σημασία το πώς εκφράστηκε η ηλιθιότητα, καθόριζε όμως κάθε περίπτωση.

Οι παλιοί ξυλουργοί του Βαλτινού

 

Ανοίγοντας το βιβλίο της μνήμης μας, πέσαμε στη σελίδα για τους παλιούς ξυλουργούς, μαραγκούς, επιπλοποιούς του Βαλτινού, που δραστηριοποιήθηκαν και άσκησαν το επάγγελμά τους κατά την χρονική περίοδο της δεκαετίας του 1960 έως το 2000.

Από τους πρωτοπόρους μαραγκούς του Βαλτινού υπήρξε ο Στέφανος Βερβέρας, ο οποίος έστησε το ξυλουργείο του παραπλεύρως της οικίας του και ασκούσε την τέχνη του εκεί για πολλά χρόνια.

Η πριονοκορδέλα, η μπλάνη, η γωνιάστρα ήταν τα κυριότερα μηχανήματα που υπήρχαν στον χώρο, ενώ σ’ ένα μεγάλο πάγκο, βρισκόταν τα διάφορα εργαλεία σκαρπέλα, ξυλοφάια, τρίφτες, ροκάνια, πριόνια, σφυριά, τανάλιες, κατσαβίδια και αμέτρητα καρφιά και βίδες διαφόρων μεγεθών.

Στην οικογενειακή επιχείρηση εργάζονταν όλοι η οικογένεια, από το πρωί μέχρι το βράδυ, ενώ κατά καιρούς απασχολούνταν εκεί και διάφοροι εργατοτεχνίτες.

Έκοβαν κορμούς δέντρων και τους έσχιζαν στην πριονοκορδέλα, έβγαζαν τάβλες, δοκάρια, καδρόνια και κατασκεύαζαν συνήθως, παλέτες, τελάρα (κασάκια) για τυροκομεία και  διάφορα άλλα χρηστικά είδη.

Η τέχνη του ξυλουργού για να την εξασκήσει κανείς χρειάζεται, αντίληψη, ακρίβεια, επιμονή, αντοχή στα ροκανίδια, στην ξυλόσκονη και στις μυρουδιές των διαφόρων λούστρων, μα πάνω απ’ όλα χρειάζεται αγάπη και μεράκι.

Ένα άλλο εργαστήριο που λειτούργησε κι αυτό ως οικογενειακή επιχείρηση ήταν το ξυλουργείο του Γιάννη Δήμου. Εκεί κατασκευάζονταν, κυρίως κουφώματα, πόρτες, παραθυρόφυλλα, ντουλάπες, ντουλάπια κατοικιών κ.α.

Τέλος, σε έναν χώρο, λίγο έξω από το χωριό, υπήρχε και το ξυλουργείο του Λάζαρου Αγγελή. Ο  Λάζαρος Αγγελής ήταν εξαιρετικός τεχνίτης - μαραγκός, ο οποίος κατασκεύαζε κυρίως κουφώματα για πόρτες και παράθυρα, κρεβάτια και διάφορα άλλα χρηστικά είδη και χρήσιμα οικιακά έπιπλα.

Το δέντρο

 

Αυτό το δέντρο, πίστευα πως με γνώριζε καλά

Είχα παραβρεθεί στη γέννησή του

Πότε μου δεν το αφαίρεσα πρόωρο καρπό

Άφηνα πάντοτε να προηγούνται τα σκουλήκια

Δεν πείραξα φωλιά στις φυλλωσιές του

Στα όριά του δόκανα δεν έστησα

Ούτε το ζύγωσα ποτέ με κλαδευτήρι ή πριόνι

Κι όμως προχθές που έτρεξα όπως ο Παυσανίας στο ναό

Να φυλαχτώ από τη καταιγίδα

Με όλο του το είναι άκουσα να καλεί τον κεραυνό

Κι έχω ήδη αρχίσει να μαντεύω την αιτία

Είμαι από τους λίγους που γνωρίζουν πως κάποτε

υπήρξε ένα καχεκτικό και άθλιο κωλορίζι

Του Τάσου Ζερβού

ΣΥΝΟΔΟΣ ΔΕΝΤΡΩΝ

 

Συχνά τα δέντρα συνεδριάζουν συγκεντρωμένα σε μικρές συστάδες. Η συνεδρίασή τους αυτή κρατάει συνήθως μια ζωή. Όχι μόνο επειδή το θέμα της σύσκεψης είναι πολύ σοβαρό, αλλά επειδή πρώτα το σκέπτονται πολύ και κατόπιν εκφράζουν τις απόψεις τους στην ομήγυρη. Κι ύστερα, πάντα σιωπηλά, σκέφτεται το καθένα την εισήγηση του άλλου. Και με τον τρόπο αυτό δίνουν μαθήματα ανοχής, περίσκεψης και περισυλλογής μέσα σε μια καθόλου φιλέριδη διαδικασία ανταλλαγής απόψεων.

Έχω δει πολλά δέντρα να συνεδριάζουν μέσα στα δάση. Τα παρακολουθώ χρόνια τώρα. Μέχρι στιγμής παλεύουν το θέμα τους επισταμένως και διστάζουν να πάρουν τελειωτική απόφαση. Αλλά στο τέλος, όταν την πάρουν, η σοφία τους είναι ένα θείο απόσταγμα. 

Του Ηλία Κεφάλα

Με λαμπρότητα εορτάστηκε στο Βαλτινό η Εθνική Επέτειος του «ΟΧΙ»

 

Με λαμπρότητα εορτάστηκε και φέτος στο Βαλτινό η Εθνική Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου του 1940.

Το πρωί πραγματοποιήθηκε  επίσημη δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού. Ακολούθησε η επιμνημόσυνη δέηση και η κατάθεση στεφάνων από τους επισήμους και τους εκπροσώπους φορέων, στο μνημείο αγνώστου στρατιώτη, στην κεντρική πλατεία.

 Οι εκδηλώσεις έκλεισαν με τη καθιερωμένη μαθητική παρέλαση των τμημάτων νηπιαγωγείου, δημοτικού σχολείου, Γυμνασίου και Λυκείου Βαλτινού.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ της Χριστίνας - Μαρίας Βότσιου.

Μια ηρωική πράξη των κατοίκων του Βαλτινού στα χρόνια του πολέμου

 Με αφορμή την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου 1940 αναδημοσιεύουμε μια αληθινή ιστορία ηρωικής πράξης των κατοίκων του Βαλτινού.

Το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 οι χωρικοί ξεκίνησαν με τα κάρα τους για το Δευτεριάτικο τρικαλινό παζάρι. Την είδηση της κήρυξης του πολέμου την πληροφορήθηκαν από το ραδιόφωνο. Μόλις άνοιξαν το ραδιόφωνο και άκουσαν τον Εθνικό Ύμνο και το έκτακτο ανακοινωθέν, πάγωσαν! «Αγωνιστείτε δια την πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων αγών».

«-Έχουμε πόλεμο, έχουμε πόλεμο» φώναζαν ανήσυχοι και σταύρωναν τα χέρια τους κοιτώντας προς τον ουρανό.

Μία εβδομάδα μετά, ο ουρανός γέμισε με εχθρικά αεροπλάνα χωρίς όμως ευτυχώς να βομβαρδίσουν.

Η επιστράτευση άρχισε κανονικά. Η κοινότητα Βαλτινού ετοίμαζε τα απαραίτητα χαρτιά, έγγραφα για τους επίστρατους, οι οποίοι ετοιμάζονταν να παρουσιαστούν στις μονάδες τους μέσα σε ενθουσιώδη ατμόσφαιρα.

Οι μέρες περνούν, οι άνθρωποι κολλημένοι στο ραδιόφωνο ακούνε τις ειδήσεις και τα ανακοινωθέντα. Οι μάχες στο μέτωπο μαίνονται και οι νίκες διαδέχονται η μία την άλλη.

Οι τοπικές εφημερίδες δημοσιεύουν τα ονόματα των πρώτων νεκρών Τρικαλινών, που έπεσαν μαχόμενοι στα βουνά της Αλβανίας. Στρατιώτης Βασίλης Τσιαβαλιάρης από την Πιαλεία, στρατιώτης Κ.Θ. Νακόπουλος, στρατιώτης Χρήστος Π. Αμβράζης...

Μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, οι ελληνικές δυνάμεις είχαν προωθηθεί στο ένα τέταρτο σχεδόν του εδάφους της Αλβανίας, καταλαμβάνοντας κατά σειρά τις πόλεις: Κορυτσά, Πόγραδετς, Άγιοι Σαράντα, Αργυρόκαστρο και Χειμάρρα.

Αρχές του 1941 η καμπάνα της εκκλησίας του Βαλτινού άρχισε να χτυπά χαρμόσυνα αναγγέλλοντας την κατάληψη της Κλεισούρας.

Η προέλαση του Ελληνικού Στρατού είναι βραδεία αλλά σταθερά. Το κρύο τσουχτερό. Οι νεκροί και οι τραυματίες πληθαίνουν.

Τα άσχημα μαντάτα φθάνουν στο Βαλτινό καθώς τέσσερις στρατιώτες πέφτουν νεκροί στις μάχες του Αλβανικού Μετώπου. Πρόκειται για τους στρατιώτες, Δημήτριο Νικ. Γάκη, Γεώργιο Ευαγ. Πέτρου, Αθανάσιο Ευαγ. Ψύχο και Λάμπρο Βασ. Σταυρέκα.

Ξημερώνοντας η 1η Μαρτίου ένας ισχυρός σεισμός συγκλονίζει τον τόπο. Ο σεισμός είχε επίκεντρο τη Λάρισα όπου το 60% των οικιών κατέρρευσαν και τα θύματα ανέρχονται σε 34 νεκρούς.

Τη Μεγάλη Τρίτη 15 Απριλίου ο ουρανός γεμίζει με γερμανικά αεροπλάνα. Ακολουθούν τέσσερις διαδοχικοί βομβαρδισμοί με εμπρηστικές βόμβες, που σκορπίζουν στα Τρίκαλα τον όλεθρο. Αλλόφρονες οι κάτοικοι εγκαταλείπουν την πόλη των Τρικάλων και καταφεύγουν στα γύρω χωριά.

Το Μεγάλο Σάββατο 19 Απριλίου οι Γερμανοί καταλαμβάνουν τα Τρίκαλα. Στις 20 Απριλίου γίνεται η συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς και 3 μέρες μετά ακολουθεί με τους Ιταλούς. Η Κατοχή των Τρικάλων θα διαρκέσει περίπου δύο μήνες.

Στις 15 Ιουνίου η πόλη περνάει στη δικαιοδοσία των Ιταλών.

Με την πάροδο του χρόνου, το φάσμα της πείνας αρχίζει να πλανιέται παντού κι ο κόσμος αρχίζει να λιμοκτονεί. 

Οι κάτοικοι του Βαλτινού συνεχίζουν να καλλιεργούν τα κτήματά τους και να ασχολούνται με τις καθημερινές τους εργασίες.

Την εποχή αυτή προκύπτει το πρόβλημα του επισιτισμού.

Οι λόγοι που οδήγησαν στην έλλειψη τροφίμων και την αδυναμία του επισιτισμού του λαού ήταν οι παρακάτω:

1) Η επίταξη των πρώτων υλών και τροφίμων από τους κατακτητές. Η οικονομία της χώρας είχε ήδη υποστεί μεγάλη καταστροφή από τον εξάμηνο πόλεμο με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. Η πλήρης καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας ολοκληρώθηκε την περίοδο της κατοχής κατά τη διάρκεια της οποίας οι πρώτες ύλες και τα τρόφιμα επιτάχθηκαν από τους κατακτητές, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη έλλειψη και εκτίναξε τις τιμές τους στο εσωτερικό της χώρας με αποτέλεσμα να υπάρξει εκρηκτική άνοδος του πληθωρισμού.

2)  Η δυσκολία ανεφοδιασμού των πόλεων σε τρόφιμα. Η δυσκολία ανεφοδιασμού οφειλόταν στην έλλειψη μεταφορικών μέσων και καυσίμων, στην κακή κατάσταση του συγκοινωνιακού δικτύου και στην ανεπάρκεια της εσωτερικής αγροτικής παραγωγής.

Βασικά όμως ένα μεγάλο μέρος των δυσκολιών του επισιτισμού οφείλεται και στην εμφάνιση διάφορων καιροσκοπικών φαινομένων (κερδοσκόποι - μαυραγορίτες), που πολύ γρήγορα αναπτύχτηκαν στην κατοχική περίοδο.

Το καλοκαίρι του 1941 λαμβάνονται μέτρα. Ο αξιωματικός του στρατού Χρήστος Καβράκος με την ιδιότητα του γενικού διευθυντή της Πανελλήνιας Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών και ο νομάρχης Τρικάλων Σάββας Χώτζης απαγορεύουν την ελεύθερη αγοραπωλησία των σιτηρών. Οι γεωργοί, οι μεγαλοπαραγωγοί και οι ιδιοκτήτες αλωνιστικών μηχανών υποχρεώνονται να παραδώσουν τις πλεονάζουσες ποσότητες σίτου στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών.

Οι αγρότες αρνούνται να παραδώσουν υποχρεωτικά τα βασικά προϊόντα στους οργανισμούς συγκέντρωσης (ΚΕΠΕΣ: Κεντρική Επιτροπή Προστασίας Εγχωρίου Σιτοπαραγωγής).

Τα μέτρα αποτυγχάνουν, το σιτάρι αρχίζει να λείπει από την αγορά και οι τιμές των αγαθών αρχίζουν να ανεβαίνουν υπερβολικά με αποτέλεσμα να κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση οι μαυραγορίτες. Οι μαυραγορίτες επισκέπτονταν καθημερινά τα χωριά του κάμπου, έδιναν στους χωρικούς λάδι, σαπούνι ή άλλα βασικά είδη πρώτης ανάγκης και αγόραζαν τα σιτηρά τους.

Η κυβέρνηση απευθύνει νέα έκκληση προς τους παραγωγούς να κατανοήσουν την ανάγκη της παράδοσης των καθορισμένων ποσοτήτων αραβοσίτου.

Ο πρόεδρος της κυβέρνησης Στρατηγός Τσολάκογλου, με μήνυμά του χαράσσει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει το έθνος για την αντιμετώπιση του προβλήματος του επισιτισμού. Κάνει σαφή αναφορά στην αναγκαιότητα της αλληλεγγύης των Ελλήνων και επισημαίνει:

«Ο δρόμος του καθήκοντος συμπίπτει σήμερα με τον δρόμο της θυσίας. Τα μέσα που διαθέτουμε είναι φτωχά. Ίσως ανεπαρκή. Θα τους δώσουμε μεγαλύτερη αξία και αποτελεσματικότητα αν σφυρηλατήσουμε την ένωσή μας σε μια μονολιθική και ακατάλυτη αλληλεγγύη από τον Πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο πολίτη.

Ο υγιής ας δέσει το τραύμα του ασθενούς

Ο ρωμαλέος ας υποβαστάζει τον αγωνιζόμενο

Ο φωτισμένος ας παραμυθήσει τον απελπισμένο και

Ο σταθερός ας καθοδηγήσει την ταλαντευόμενη συνείδηση του ολιγόψυχου. Έτσι θα σταθούμε σαν βράχος αντιμέτωποι προς τις παρούσες και τις επερχόμενες δυσχέρειες και θα δώσουμε τη μεγάλη μάχη της υπομονής και της επιμονής παραμένοντας ακλόνητοι έκαστος εφ’ ω ετάχθη.

Ο κάθε πολίτης πρέπει κατά τις παρούσες ώρες να έχει σαφή συνείδηση ότι στα χέρια του βρίσκεται το μέλλον του Έθνους.

Όλοι και ο καθένας χωριστά θα είμαστε αλληλεγγύως υπεύθυνοι απέναντι της ιστορίας όταν θα έρθει η στιγμή να εκφέρει την κρίση της».

Ενώ ο Νομάρχης Τρικάλων Σάββας Ι. Χώτζης με άρθρο του στην εφημερίδα «Αναγέννηση» κάνει έκκληση προς τους κατοίκους του νομού Τρικάλων και επισημαίνει τα εξής:

…«Ήδη στις πόλεις των Τρικάλων, Καρδίτσας και Καλαμπάκας οργανώθηκαν και λειτουργούν Λαϊκά Συσσίτια εκ των οποίων ενισχύονται άνω των 10.000 άποροι…

…Αρωγός όμως στην υπηρεσία της λειτουργίας των συσσιτίων και της εν γένει χειμερινής πρόνοιας οφείλει να έρθει και η ιδιωτική πρωτοβουλία των εύπορων τάξεων διότι η παρασχεθείσα από το κράτος πίστωση δεν θα επαρκέσει για να λειτουργήσουν τα συσσίτια κατά τη διάρκεια ολόκληρου του χειμώνα. Προσκαλώ όλους όσους έχουν την δυνατότητα να βοηθήσουν να αποστείλουν τις εισφορές τους στις κατά τόπους εφορίες συσσιτίων ή στα κατά τόπους υποκαταστήματα της Α.Τ.Ε. Γνωρίζω καλώς ποιοι είναι οι πλουτήσαντες στο νομό Τρικάλων κατά τη δύσκολη περίοδο που διανύουμε. Τόσο οι πλουτήσαντες όσο και οι διατηρούντες την παλιά οικονομική τους ευμάρεια έχουν καθήκον και προσκαλούνται να προσφέρουν την αποτελεσματική τους βοήθεια στο βαρύ έργο της κοινωνικής περιθάλψεως, επιτελώντας έτσι υψίστη κοινωνική και πατριωτική υποχρέωση».

Οι μέρες αρχίζουν να γίνονται δύσκολες. Κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της πείνας, την ώρα δηλαδή που ο συνεχής θανάσιμος κίνδυνος της ασιτίας απειλεί τη ζωή των ανθρώπων της χώρας, το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής έρχεται να εκφραστεί από μια πράξη αλληλεγγύης των κατοίκων του Βαλτινού, οι οποίοι εκτός από την υποχρέωση και το καθήκον τους να συγκεντρώσουν και να παραδώσουν τα σιτηρά τους, για την αντιμετώπιση της πείνας, διενήργησαν και έρανο μεταξύ τους και προσέφεραν επιπλέον άλλες 2.000 οκάδες σίτου στις κατά τόπους εφορίες.

Αψηφώντας τον επικείμενο κίνδυνο της πείνας των ιδίων αλλά και των οικογενειών τους, παρέκαμψαν το ατομικό τους συμφέρον και αποφάσισαν συνειδητά να προτάξουν ενός ηθικά ανώτερου και δίκαιου σκοπού, το γενικό συμφέρον.

Από την εφημερίδα «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» της 9ης Σεπτεμβρίου 1941, σταχυολογήθηκε η είδηση, για το μεγαλείο της πράξης αυτής, που αποτελεί πηγή έμπνευσης, υπερηφάνειας και θαυμασμού, για το ανθρώπινο είδος πάνω στη γη.

Πρόκειται για την είδηση που αφορά στον έπαινο του Νομάρχη Τρικάλων, Σάββα Χώτζη προς τους κατοίκους του Βαλτινού, διότι παρά τη φτώχεια και την κατοχή που υφίστανται, οι ίδιοι οι κάτοικοι, αλλά και η χώρα μας, στάθηκαν ελεύθεροι από τις αναγκαιότητες, αλληλέγγυοι και ευγενείς προς τον «συνάνθρωπο», προσφέροντας βοήθεια και ελπίδα ζωής με ευχαρίστηση από το υστέρημά τους.

Η είδηση έχει ως εξής:

«Οι κάτοικοι Βαλτινού

Ο Νομάρχης κ. Χώτζης απηύθυνε προς τους κατοίκους της Κοινότητος Βαλτινού έγγραφον δια του οποίου εκφράζει και δια του τύπου την ευαρέσκειάν του προς τους κατοίκους της κοινότητος αυτής, οι οποίοι εκτός της υποχρεώσεώς των προς την συγκέντρωσιν, προσέφεραν και 2000 οκάδες σίτου εισέτι προερχομένας εκ του διενεργηθέντος εράνου μεταξύ αυτών.

Η ευγενής και μεστή αγνών αισθημάτων αλληλεγγύης χειρονομία των παραγωγών τούτων – τονίζει ο κ. Νομάρχης – με συνεκίνησε βαθύτατα.

Απευθύνω προς αυτούς θερμάς ευχαριστίας, ου μόνον εμού αλλά και της εργατικής ιδίας τάξεως, την οποίαν κυρίως ηθέλησαν να συνδράμουν, οι ευγενείς ούτοι παραγωγοί».

Για αυτήν την ανθρωπιστική πράξη των κατοίκων του Βαλτινού, θα μπορούσε να γραφτούν και να ειπωθούν πολλά. Αν αναλογιστεί κανείς πόση δύναμη και πόση διάθεση αυτοθυσίας χρειάζεται, να θέσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου, αυτοβούλως, κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της πείνας, την ώρα δηλαδή που ο συνεχής θανάσιμος κίνδυνος απειλεί τη ζωή σου αλλά και την οικογένειά σου, λόγω της επικείμενης πείνας και αυτό δεν επηρεάζει την συνείδησή σου, ώστε να αποφασίσεις μόνο για το ατομικό σου συμφέρον, και όχι για το γενικό, τότε γίνεται κατανοητό το μεγαλείο της πράξης αυτής.

Λαμβάνοντας υπόψη πως, το πρόβλημα του επισιτισμού οδήγησε στην κορύφωση της πείνας, που το χειμώνα του 1941-1942 είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια 100.000 ανθρώπων στη χώρας μας, ενώ οι απώλειες ζωών στα πεδία των μαχών ήταν 13.325 νεκροί, 62.663 τραυματίες και 1.278 εξαφανισθέντες, τότε επιβεβαιώνεται και δια του αποτελέσματος το μέγεθος της σημαντικότητας της πράξης αυτής.

Μια πράξη αλληλεγγύης, αδελφοσύνης, και ανθρωπισμού!

Μια πράξη πανανθρώπινης εμβέλειας, που παραπέμπει στον πυρήνα του χριστιανικού Λόγου!

Μια πράξη γενναιότητας, πολιτισμού και ηρωισμού. Φέγγος άσβεστο εσαεί, των ανώνυμων και ταπεινών της ζωής, που γίνονται επώνυμοι Δάσκαλοι της ιστορίας.

Η ιστορία ενός τόπου, το αφήγημα δηλαδή του παρελθόντος του, αποτελεί το θεμέλιο της ταυτότητάς του. Πάνω σ’ αυτό το θεμέλιο συγκροτείται ο πολιτισμός του, όχι μόνο με τη βαριά έννοια της κληρονομιάς του παρελθόντος, αλλά και μ’ αυτή του σύγχρονου πολιτιστικού αποτυπώματος.

Αξίζει να παραδειγματιστούμε και να σκεφτούμε όλοι, πόσο μεγαλείο έχουν οι πράξεις, κάθε φορά που οι άνθρωποι καταφέρνουν να παραμερίζουν το Εγώ, προς χάριν ενός ηθικά ανώτερου και δίκαιου σκοπού.

 Ως ελάχιστη τιμή κι ευγνωμοσύνη θα τους άξιζε ένα μνημείο, πάνω στο οποίο θα αναγράφονταν σε μαρμάρινη πλάκα με χρυσά γράμματα:

«Εδώ είναι η πατρίδα αυτών που έλαβαν δημόσιο έπαινο για την ανδρεία, την αλληλεγγύη, τον ανθρωπισμό,  και το μεγαλείο της Ελευθερίας τους από τις αναγκαιότητες».

Από το βιβλίο «Η Κοινότητα Βαλτινού» Του Δημήτρη Τσιγάρα.