Το γελοιογραφικό πνεύμα του Α.Ο. Βαλτινού

 

Δεν θα μπορούσε να λείψει από τον Α.Ο. Βαλτινού ο πνευματώδης χαρακτήρας της γελοιογραφίας που μεγαλοποιεί τα φυσικά γνωρίσματα των ανθρώπων ή των πραγμάτων και τα αναπαριστά με κωμική παραμόρφωση. Η αξία της γελοιογραφίας συνάγεται από το λεπτό και συνάμα δριμύ πνεύμα, συνδυαζόμενο με σαφήνεια και απλότητα έτσι ώστε να προκαλείται αυθόρμητα στον παρατηρητή εύθυμη διάθεση.

Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένα σκίτσα παλαιών ποδοσφαιριστών του Βαλτινού, τα οποία ανήκουν σ’ αυτό το είδος της τέχνης, είναι εμπνευσμένα από τις παλιές δόξες του Α.Ο. Βαλτινού και δημιουργημένα με τη βοήθεια του Photoshop.

Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού. (Μέρος 9ον)

Αφιέρωμα σε ποδοσφαιριστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου του Α.Ο. Βαλτινού.

Στη συνέχεια του αφιερώματος «Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού» παρουσιάζονται παρακάτω μια σειρά από ποδοσφαιριστές που κατάγονται από το Βαλτινό και έπαιξαν ποδόσφαιρο με τη φανέλα της ομάδας.

Κωνσταντίνος Ι. Κουφοχρήστος

Τα σωματικά του προσόντα (ψηλός, δυνατός, με καλές ικανότητες άλματος, κεφαλιάς και ικανότητες προσπέλασης) τον έκαναν ακαταμάχητο αμυντικό και κεντρώο. Χάρη στις τακτικές: ανάγνωση του παιχνιδιού, πρόβλεψη, τοποθέτηση, αντιμετώπιση, μεταβίβαση και αντίληψη του αγωνιστικού χώρου, κατάφερνε με άνεση να αναπτύσσετε και να κυριαρχεί μέσα στο γήπεδο. Πολλές φορές έπαιρνε τη μπάλα από την άμυνα και ξεκινούσε επιθετική προσπάθεια, η οποία συνήθως είχε επιτυχή έκβαση για την ομάδα.

Γιώργος Α. Τσιγάρας

Άριστος χειριστής της μπάλας, είχε την ικανότητα να μυρίζεται τις φάσεις πριν από όλους και να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για γκολ. Αξιοποιούμενο χάρισμα, το χρυσό πόδι του, που είχε τη δυνατότητα να οδηγεί τη μπάλα εκεί ακριβώς που ήθελε. Ήταν προικισμένος επίσης με απίστευτη δύναμη και μεγάλη ταχύτητα. Αναπτύσσονταν γρήγορα στον χώρο που δρούσε και έσπερνε τον φόβο και τον πανικό στις άμυνες των αντιπάλων. 

Μιχάλης Ε. Παπακώστας

Αμυντικός απροσπέλαστος και Κέρβερος στην αμυντική του θέση. Μαχητικός και επίμονος αγωνίζονταν πάντα σκληρά και τα έδινε όλα. Όταν το απαιτούσε η περίσταση να αντιδρά με την έσχατη λύση του τάκλιν προς τον επιτιθέμενο ποδοσφαιριστή, το έκανε με μεγάλη επιτυχία και χαλούσε τα σχέδιά του. Την καλή του απόδοση ως αμυντικός δεν την αμφισβητούσε κάνεις. Άλλωστε γι’ αυτό τον αποκαλούσαν όλοι «Κέρβερο».

Βασίλειος Κ. Νάκας

Συγκαταλέγεται μεταξύ των έξυπνων και σκληροτράχηλων αμυντικών ποδοσφαιριστών του Α.Ο. Βαλτινού. Διέθετε αστείρευτη δύναμη, Ιώβεια υπομονή και εκπληκτική σταθερότητα. Ματαίωνε τα επιθετικά σχέδια των αντιπάλων και με αυτά τα προσόντα του θεωρούνταν ο στυλοβάτης της αμυντικής γραμμής.

Παύλος Α. Ριζαργιώτης

Ποδοσφαιριστής με πολύ καλό σωματότυπο. Δυνατός, γενναίος και αποφασιστικός αμυντικός, που ήταν σε θέση να παρατηρεί και να διαβάζει καλά το παιχνίδι. Με οξεία αντίληψη, άρπαζε την ευκαιρία, εφάρμοζε την τακτική του μέχρι τέλους και επηρέαζε θετικά τους συμπαίκτες του με την ενεργητικότητα, την δύναμη, το πάθος και τη θέληση του.

ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΣΙΩΠΗΛΑ ΣΠΙΤΙΑ

 

Παλιό ξεχασμένο σπίτι του τρικαλινού κάμπου. Χωριάτικο σπίτι για πολυμελή οικογένεια, όπως ήταν κάποτε οι οικογένειες στη Θεσσαλία, καθώς τα παιδιά συγκατοικούσαν με τους γονείς τους κι έκαναν τη μία οικογένεια μέσα στην άλλη. Συνήθως το ισόγειο προοριζόταν για τα ζώα και ο όροφος για τους ανθρώπους. Εδώ κατοικήθηκε και το ισόγειο και γι’ αυτό συμπεραίνω ότι υπήρχαν πολλά μέλη στην οικογένεια. Σήμερα, παρά την ύπαρξη της διακρινόμενης κεραίας, το σπίτι αυτό έχει εγκαταλειφθεί. Παραμένει όμως ένας σιωπηλός μάρτυρας της οικονομικής ευρωστίας της οικογένειας, αν προσέξουμε τα καλοδιατηρημένα διακοσμητικά μοτίβα και την ποικιλία των χρωμάτων, τα οποία βεβαίως δεν μπορούσαν ποτέ να υπερκεράσουν την παντοδύναμη ώχρα, που τα υποβαστάζει και τα αναδεικνύει. Αυτό το κατακίτρινο χρώμα έχει παρθεί από τη θερινή πεδιάδα, ίσως κατευθείαν μέσα από την καρδιά των σιτοβολώνων και των ώριμων καλαμποκιών. 

Του Ηλία Κεφάλα

Ο καθορισμός της ενορίας του ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού

 

Αναζητώντας ιστορικά στοιχεία για το πότε και με ποια διαδικασία  καθορίστηκε η ονομασία της ενορίας Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, προέκυψαν τα εξής ιστορικά τεκμήρια:

Σύμφωνα με το ΦΕΚ 66 τεύχος Α της18ης Φεβρουαρίου 1912, ο ορισμός της ενορίας Αγίου Αθανασίου Βαλτινού έγινε με το Βασιλικό Διάταγμα της 29ης Ιουλίου 1912.

Ο Βασιλιάς των Ελλήνων Γεώργιος Α’ κατόπιν προτάσεως του Νομάρχη Τρικάλων και της συμβουλευτικής γνωμοδότησης του Δ.Σ. του Δήμου Πιαλίων και του Επισκόπου Τρίκκης και Σταγών, διέταξε τον καθορισμό, μεταξύ άλλων ενοριών των χωριών του δήμου Πιαλίων και του Βαλτινού: «Tου χωριού Bαλτσινού μετά των συνοικισμών Μελέγου, Ασπροβάλτου και Μεσιακών εις μίαν, την του Αγίου Αθανασίου».

Στην επόμενη σελίδα παρουσιάζεται αντίγραφο του σχετικού ΦΕΚ, στο οποίο φαίνονται και οι ονοματοδοσίες ενοριών των παρακείμενων χωριών.

«Προτάσει του ημετέρου επί των εκκλησιαστικών και της δημόσιας εκπαιδεύσεως Υπουργού διατάσσομεν τάδε:

Αι ενορίαι των χωριών του δήμου Πιαλίων καθορίζονται ως εξής

1)      του χωριού Βαρυμπόμπης, μετά του συνοικισμού Παπέικων εις μίαν, την του Αγίου Νικολάου,

2)      του χωριού Βακούφ, μετά του συνοικισμού Κωσταρελέικων,  εις μίαν, την του Αγίου Κωνσταντίνου,

3)      του χωριού Γοργογυρίου, μετά του οικισμού Μπλετσέικων, εις μίαν, την της Αγίας Φανερωμένης,

4)      του χωριού Μεγάρχη, μετά του χωριού Νικλίτσης, εις μίαν, την της Αναλήψεως,

5)      του χωριού Μικρής Πουλιάνας, μετά του χωριού Γουρζί, εις μίαν, την του Αγίου Χριστοφόρου,

6)      του χωριού Παπαράντζα, μετά του συνοικισμού Καλύβια Ματσουκιώτικα, εις την μίαν, την της Κοιμήσεως της Θεοτόκου,

7)      του χωριού Τσαγαλί, μετά των χωριών Βαλομάνδρι, Τσιάρας και Ευαγγελίας και του συνοικισμού Σικάρι, εις μίαν, την του Αγίου Αντωνίου,

8)      του χωριού Βαλτσινού, μετά των συνοικισμών Μελέγου, Ασπροβάλτου και Μεσιακών, εις μίαν, την του Αγίου Αθανασίου,

9)      του χωριού Γενέσι εις μίαν,

10)  του χωριού Διάλεσι εις μίαν,

11)   του χωριού Καρβουνολεπενίτσα εις μίαν,

12)  του χωριού Λεσιανών εις μίαν,

13)  του χωριού Μπελέτσι εις μίαν,

14)  του χωριού Ξυλοπάροικου εις μίαν,

15)  του χωριού Προδρόμου εις μίαν,

16)  του χωριού Πολιάνης Μεγάλης εις μίαν,

17)  του χωριού Ραπτσίστης εις μίαν,

18)  του χωριού Στεφανουσαίων εις μίαν.

Εις τον αυτόν υμέτερον Υπουργόν ανατίθεμεν την δημοσίευσιν και την εκτέλεσιν του παρόντος διατάγματος.

Εν Αθήναις τη 10 Φεβρουαρίου 1912.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ                  Ο Υπουργός Απ. Γ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ»

Πηγή: Από το Βιβλίο "Ο ναός Αγίου Αθανασίου Βαλτινού", του Δημήτρη Τσιγάρα.

Η κατασκευή του ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού

 

Τα μνημεία και τα κτίσματα δεκάδων αιώνων που έχουν διασωθεί έως σήμερα, αποτελούν τα τεκμήρια της συλλογικής μας μνήμης στον χρόνο και τον χώρο και μας δίνουν πληροφορίες για τον τρόπο ζωής και τις σχέσεις των ανθρώπων με αυτά. Αποτελούν την συνέχεια μιας πορείας και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Οφείλουμε να διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού αυτή την κληρονομιά, που μας βοηθάει να γνωρίζουμε καλά το παρελθόν μας, ώστε να μπορέσουμε να στηρίξουμε το παρόν και να οικοδομήσουμε σε σταθερά θεμέλια το μέλλον των επόμενων γενεών.

Η εικόνα του Παντοκράτορα, λίγο πριν την τοποθέτησή της, στο κέντρο της ημικυλινδρικής οροφής του ναού.

Η κατασκευή του ναού

Ο ναός του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού είναι το παλαιότερο κτίσμα του χωριού. Η κατασκευή του χρονολογικά ανάγεται στον 19ο αιώνα,  ανάμεσα στο 1800 έως το 1850.

Η λαϊκή προφορική παράδοση λέει πως η ανέγερση του ναού έγινε σε μεγάλο βαθμό με προσωπική εργασία των κατοίκων.

Για την κατασκευή του ναού οι κάτοικοι προμηθεύτηκαν την πέτρα από τα ριζά του Κόζιακα, δηλαδή, από τα χωριά Πρίνος, Πρόδρομος και Γενέσι. Την κουβαλούσαν με βόδια και αρσενικά βουβάλια τα οποία τραβούσαν τα αμάξια. Σ’ αυτά τα αμάξια φόρτωναν και μεγάλες πέτρες (αγκωνάρια) τις οποίες πελεκούσαν οι κτίστες στο χωριό και τις τοποθετούσαν ως ακρογωνιαίους λίθους στις γωνίες, στα παράθυρα και στις πόρτες του κτίσματος. Κατά τη μεταφορά της πέτρας, πολλές φορές, τα αμάξια έσπαζαν στο δρόμο καθώς ήταν ξύλινα και δεν άντεχαν από το πολύ βάρος. Την ξυλεία την προμηθεύθηκαν από το δάσος της Παναγίας και του λόγγου.

Το κτίσιμο έγινε από ειδικούς μαστόρους, κατά πάσα πιθανότητα από Ηπειρώτες.

Σε παρακείμενο χώρο, εκεί που σήμερα είναι το Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο, είχε κτιστεί και ένα άλλο κτίριο (τα κελιά), που χρησιμοποιούνταν ως χώρος καταλύματος. Αυτός ο χώρος, για κάποια χρόνια, χρησιμοποιήθηκε και για τη στέγαση του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού.

Ο ναός του Αγίου Αθανασίου προπολεμικά

Αρχιτεκτονικά στοιχεία του ναού

Ο ναός του Αγίου Αθανασίου βρίσκεται στη βόρεια άκρη του χωριού, στο οικόπεδο υπ' αριθμόν 24, σε μία έκταση με εμβαδόν 6,389 στρεμμάτων, η οποία παραχωρήθηκε στην ενορία σύμφωνα με τη διανομή οικοπέδων του 1934. Πρόκειται για λιθόκτιστο ναό με εμβαδόν 200 τ.μ. Οι τοίχοι του έχουν πάχους 75 εκ.

Ο ρυθμός είναι Βασιλική με διπλή στέγη. Η άνω στέγη είναι σαμαρωτή και η κάτω επικλινής. Η κεραμοσκεπή στην αρχή είχε βυζαντινού τύπου κεραμίδια και στη συνέχεια τοποθετήθηκαν τα σημερινά ρωμαϊκού τύπου.

Έχει προσανατολισμό προς την ανατολή όπως όλοι οι χριστιανικοί ναοί. Ο προσανατολισμός αυτός σταθεροποιήθηκε μετά τον 4ο αιώνα έτσι ώστε το Ιερό Βήμα να είναι προς την ανατολή, όπως ήταν και ο ναός του Σολομώντα.

Στη νότια πλευρά υπάρχει ανοιχτό υπόστεγο (χαγιάτι, το οποίο κατασκευάστηκε το 1958) και στη δυτική ένα απλό προπύλαιο. Στη νοτιοδυτική γωνία του ναού υψώνεται το κωδωνοστάσιο (καμπαναριό), ενώ στην ανατολική άκρη έγινε μεταγενέστερα το γραφείο του ναού. Ανατολικά ο ναός καταλήγει σε μια ημικυκλική κόγχη με 5 απλά αψιδώματα.

Εργασίες ανακατασκευής και επέκτασης του ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, το 1953.

Η τοιχοποιία

 Το κτίσιμο του ναού έχει το σύστημα δόμησης τοίχων σε συνεχείς, ανισοϋψείς στρώσεις λίθων, ακατέργαστης αργολιθοδομής (λίθοι στη φυσική μορφή τους ή με ελαφρά επεξεργασία). Το κτίσιμο έγινε με αργούς λίθους και κονίαμα και ακολούθησε τους κανόνες δομήσεως που γίνονται για τις ξηρολιθοδομές. Η μόνη διαφορά είναι ότι, πριν μπει στη θέση της κάθε πέτρα, στρώθηκε με το μυστρί κονίαμα πάνω στις πέτρες.

Το κονίαμα είναι το συνδετικό υλικό μεταξύ των λίθων. Πρόκειται για  ένα πολτώδες παρασκεύασμα που αποτελείται από χώμα, νερό και κόκκους άμμου. Η χρήση του, εκτός από συνδετικό υλικό μεταξύ των λίθων το οποίο εξασφαλίζει τη στερεότητα, χρησιμοποιήθηκε και για την επίχριση τοιχοποιίας, εξασφαλίζοντας την προστασία της.

Συνεργείο ειδικών μαστόρων κατά την επίστρωση τσιμεντένιων πλακιδίων του ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, το 1953.

Το δάπεδο

Το δάπεδο παλαιότερα ήταν χωμάτινο, το 1953 στρώθηκε με τσιμεντένια πλακάκια. Πάνω από αυτά τα πλακάκια στρώθηκαν νέα κεραμικά πλακάκια τη δεκαετία του 1990.

Κομβικό σημείο της κατασκευαστικής εξέλιξης του ναού είναι το έτος 1953. Με το θάνατο του συγχωριανού μετανάστη, στην Αμερική, Αθανασίου Σταμούλη, προέκυψε μια δωρεά για την εκκλησία, την οποία αξιοποίησε το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο και προέβη σε ριζική ανακαίνιση του ναού. Το παλιό τέμπλο μεταφέρθηκε και τοποθετήθηκε στον ναό της Παναγίας και στη θέση του κατασκευάστηκε καινούργιο, το σημερινό. Αντικαταστάθηκε η στέγη με καινούργια κεραμίδια, το δάπεδο πλακοστρώθηκε με τσιμεντένια πλακάκια και ταυτόχρονα έγιναν και διάφορες άλλες εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του ναού.

Πορτρέτα των αγαπημένων κωμικών ηθοποιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

 Οι παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '50 και του '60 δεν είχαν σίγουρα τίποτα να ζηλέψουν από αντίστοιχες ξένης παραγωγής. Το ελληνικό cinema ζούσε μία από τις καλύτερες περιόδους του και οι τότε ταινίες έμελλε να μείνουν αθάνατες, αφού ακόμα και τώρα, τόσες δεκαετίες μετά, βλέπονται ευχάριστα. Οι μεγάλες μορφές των ηθοποιών του ελληνικού κινηματογράφου, αποτέλεσαν κύριο παράγοντα της επιτυχίας των ταινιών αυτών. Μιλάμε για κορυφαίους ηθοποιός που κατάφεραν να ζουν μέσα από τις ταινίες τους και μέσα από τους ρόλους που υποδύθηκαν και που τους νιώθουμε όχι απλά οικείους, αλλά δικούς μας ανθρώπους. 

Ακολουθεί λοιπόν, μια συλλογή πορτρέτων, από σκίτσα του Δημήτρη Τσιγάρα με τους αγαπημένους κωμικούς ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. 

Νίκος Ρίζος

Ο αγαπημένος «κοντός» του Ελληνικού Σινεμά. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 1948 στην εξαίσια κοινωνική ταινία του Νίκου Τσιφόρου «Χαμένοι Άγγελοι». Στη διάρκεια της μακράς καριέρας του έπαιξε και αρκετούς πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως στην τελευταία του εμφάνιση, στην κωμωδία «Ο κοντός και οι μνηστήρες».

Διονύσης Παπαγιαννόπουλος

Από τους πιο αγαπημένους κωμικούς του Ελληνικού Κινηματογράφου. Πρωτοεμφανίστηκε στα «Παιδιά της Αθήνας το 1947. Ακολούθησαν πολλοί ρόλοι, του πατέρα, του καθηγητή, του πλούσιου κλπ. Το 1977 έγινε και πρωταγωνιστής στο «Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται», ενώ η τελευταία του ταινία ήταν το «Ταξίδι στα Κύθηρα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το 1984.

Θανάσης Βέγγος

Ξεκινώντας με μικρούς ρόλους σε σημαντικές ελληνικές ταινίες όπως Κυριακάτικο Ξύπνημα, Μαγική πόλις, Ο Δράκος, Το κορίτσι με τα μαύρα, ο Ηλίας του 16ου , Ποτέ την Κυριακή, καθιερώθηκε και στην συνέχεια συνέχισε με πρωταγωνιστικούς ρόλους. 
Ταυτίστηκε με την εικόνα του μέσου λαϊκού ανθρώπου, του βιοπαλαιστή που αγωνίζεται διαρκώς για το καλύτερο. Ο «καλός μας άνθρωπος» προσέφερε άφθονο γέλιο με τις δεκάδες ερμηνείες του. Ο Νίκος Κούνδουρος τον έβγαλε στον Ελληνικό Κινηματογράφο, το 1954, στη «Μαγική Πόλη». Τελευταίος του ρόλος το 2010 στην ταινία «The flight of the swan».

Γιάννης Γκιωνάκης

Ακόμη ένας σπουδαίος κωμικός στη λίστα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στον Ελληνικό Κινηματογράφο στην πρώτη ταινία του Αλέκου Σακελλάριου, το «Παπούτσι από τον τόπο σου». Τελευταία του εμφάνιση το  1989, στην κωμωδία «Αχ αυτός ο άντρας μου».

Ντίνος Ηλιόπουλος

Ιδιαίτερο παρουσιαστικό που σε συνδυασμό με το αγαπησιάρικο βλέμμα, τον έκαναν αυτόματα συμπαθή. Άλλο ένα πολυδιάστατο υποκριτικό ταλέντο, που διέπρεψε τόσο σε κωμικούς, όσο και δραματικούς ρόλους. 
Από τον δραματικό ρόλο που ανέλαβε στο Δράκο (1956) του Νίκου Κούνδουρου, μέχρι τον ρόλο του καταφερτζή ψευτοθόδωρου στο Ζητείται Ψεύτης (1961), ο Ηλιόπουλος σίγουρα διαθέτει μια μεγάλη γκάμα ρόλων. 

Κώστας Χατζηχρήστος

Ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του παλιού κινηματογράφου που διέθετε μεγάλη κωμική φλέβα και αγαπήθηκε από μεγάλη μερίδα του κοινού. 
Οι ρόλοι του απλού, λαϊκού και καθημερινού ανθρώπου που συνήθως έπαιζε, τον έκαναν ιδιαίτερα δημοφιλή, με τους θεατές να ταυτίζονται με αυτή του την εικόνα. 
Ο ρόλος που τον έκανε ευρέως γνωστό είναι εκείνος του επαρχιώτη Θύμιου που αρχικά εφηύρε στο θεατρικό σανίδι και αργότερα μετέφερε και στο κινηματογραφικό πανί. 
Με μια πληθώρα κινηματογραφικών εμφανίσεων, πρόσφερε απλόχερα το γέλιο στους θεατές, αντιμετωπίζοντάς τους πάντα με σεβασμό. 

Βασίλης Αυλωνίτης

Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους κωμικούς και δικαίως.
Αξιαγάπητος και καταφερτζής, πάντα πέρναγε το δικό του. 
Με το αστείο σουλούπι του και την σταθερή ήρεμη φωνή του, κατέκτησε τις καρδιές όλων.  Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον καλόκαρδο λατερνατζή Παυλάρα στο Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (1955), τον συμπονετικό μαέστρο στις Διπλοπενιές (1966), ή τον Σπανοβαγγελοδημήτρη Νικόλα του Νικόλα στην Σωφερίνα (1964).

Νίκος Σταυρίδης

Ταλαντούχος κωμικός ηθοποιός με μια τυπική μανιέρα που τον καθιέρωσε στην συνείδηση του κοινού και μπήκε εύκολα στις καρδιές τους. 
Συνήθως σε ρόλους γκρινιάρη, οι καλύτερες στιγμές του ήταν όταν εκείνος νευρίαζε, κάνοντας παράλληλα τους χαρακτηριστικούς μορφασμούς του. 
Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε με την κωμωδία «Έλα στον θείο» (1950) του Νίκου Τσιφόρου και η συνεργασία τους συνεχίστηκε και σε πολλές ακόμα ταινίες. 
Ο πιο χαρακτηριστικός ρόλος της καριέρας του όμως ήταν αυτός του παθολογικά ζηλιάρη συζύγου της Μάρως Κοντού στα Κίτρινα Γάντια (1960). 
Ιστορική η σκηνή στο καφενείο, όπου προσπαθεί να συνεννοηθεί με έναν ξεκαρδιστικό Γιάννη Γκιωνάκη.

Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας

Έπαιξε στο ελληνικό θέατρο για 40 χρόνια, μετέχοντας σε 191 καταγεγραμμένες παραστάσεις διαφόρων έργων, ξένων και ελληνικών. Γνωστός στο ευρύ κοινό έγινε κυρίως μέσα από τους ρόλους του στον κινηματογράφο και παραμένει ιδιαίτερα αγαπητός και δημοφιλής και στις νέες γενιές, δεδομένου ότι οι μεγάλες του επιτυχίες εξακολουθούν να παίζονται ασταμάτητα από τα τηλεοπτικά κανάλια. Διακρίθηκε στο ρόλο του ώριμου, πλούσιου και γυναικά (Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα, Η Βίλα των Οργίων, Τι 30, τι 40, τι 50 κλπ.) ή του «πατέρα» αρκετών γνωστών σταρ της εποχής (Η Αλίκη στο Ναυτικό, Χτυποκάρδια στο θρανίο, Υιέ μου, υιέ μου κλπ). Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας έπαιξε σύνολο σε 78 ελληνικές ταινίες.

Μίμης Φωτόπουλος

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εργάσθηκε ως ηθοποιός - θιασάρχης από το 1952 και σκηνοθέτης από το 1960. Εμφανίστηκε σε δεκάδες κωμωδίες φάρσες αλλά και δραματικούς ρόλους. Επίσης σε περισσότερες από 100 ταινίες με κωμικούς ρόλους όπως Η κάλπικη λίρα, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο, Τα κίτρινα γάντια, Το σωφεράκι, Ο εμίρης και ο κακομοίρης (στην ταινία αυτή η Ελένη Προκοπίου αποτέλεσε την κινηματογραφική του κόρη), Ο γρουσούζης κ.ά. Χαρακτηριστική του κινηματογραφική ατάκα που βρίσκουμε στην ταινία Ο ουρανοκατέβατος: «Και μετά θα κάααθεσαι!»

Το 10ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης

 

Μέσα σ’ ένα μυσταγωγικό και φορτισμένο συναισθηματικά κλίμα, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022, το 10^ο  Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης, στο θεατράκι του Ληθαίου, στα Τρίκαλα.

Το Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης με ενορχηστρωτή τη «Θράκα» βράβευσε φέτος τον αγαπημένο μας ποιητή Ηλία Κεφάλα, για την τόση του προσφορά στον Λόγο.

Η βραδιά περιελάμβανε ποιητικές αναγνώσεις από έλληνες και ξένους ποιητές, απονομή βραβείου στον συντοπίτη μας ποιητή Ηλία Κεφάλα και ζωντανή μουσική που έδωσε έναν ακόμη πιο ξεχωριστό τόνο στην εκδήλωση.

Λόγου πράξη, λοιπόν και Ποίησης εγκώμιο, η χθεσινή βραδιά καθώς πλημύρισε και φέτος από ποίηση, όμορφες σκέψεις, στίχους, όνειρα και ταξίδια μέσω λέξεων και συναισθημάτων, αποτυπωμένων στο χαρτί αλλά και χαραγμένων ήδη στην ψυχή των δημιουργών.

Όταν ο πάγος δρόσιζε την πόλη των Τρικάλων

 

Η είδηση, καταχωρείται στα «ψιλά» των «Τρικαλινών Νέων» τον Αύγουστο του 1964. Με τον τίτλο «Νέα ψυκτική μονάδα» λέει ότι: «Εις τα ψυγεία Θεόδ. Κλιάφα ήρχισαν αι εργασίαι προσθήκης νέας ψυκτικής μονάδας, δια την εναποθήκευσιν κυρίως φρούτων παραγωγών της περιφέρειας μας». Πίσω όμως απ’ την ειδησούλα, κρύβεται η μεγάλη διαδρομή μιας τοπικής επιχείρησης και βιομηχανίας, που αποτελεί Τρικαλινή επικαιρότητα, επί μία εβδομηκονταετία τώρα κι όχι μόνο στον καθαρά οικονομικό τομέα. Επειδή όμως η στήλη και σε προηγούμενες αναφορές της επιχείρησε, μία προσέγγιση αυτού του κεφαλαίου που λέγεται «ψυγεία Κλιάφα» κι επειδή δεν θα κομίσει γλαύκα, σ’ ένα χειροπιαστό καθημερινό θέμα, με εκφράσεις και κοινωνικής παρέμβασης, θα περιορισθεί σήμερα, σε μια και μόνη δραστηριότητα αυτής της βιομηχανίας, που όμως εμπλέκεται με έντονες αναμνήσεις και συναισθηματισμούς, από μία εποχή που σήμερα την αντικρύζουμε και την χαρακτηρίζουμε σαν πια φυσική, όμορφη μα και ανθρώπινη. Την προπολεμική και την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, όταν ο κόσμος γευόταν τα πρώτα επιτεύγματα του μηχανικού πολιτισμού και μέσα απ’ αυτά προσπαθούσε, να ξεχάσει -κατόπιν- τις πληγές της πολεμικής λαίλαπας.

Η «επανάσταση» του πάγου

Η ψύξη, λοιπόν, το ψυγείο και ο πάγος, είχαν μπει για καλά στη ζωή και των Τρικαλινών, στη δεκαετία του 1950. Με αποτέλεσμα να αναδειχθεί και η αναγκαιότητα, αλλά και η ευρύτερη κοινωνική προσφορά της πρώτης και μοναδικής -τότε και για πολλά χρόνια μετά- ψυκτικής μονάδας, των ψυγείων Θεόδ. Κλιάφα. Που είχαν μεταβάλλει τα οικήματα στην γωνία των οδών Ομήρου και Θεμιστοκλέους, σε μια ανθρώπινη κυψέλη δραστηριότητας και κίνησης. Ένας μικρός ομφαλός, της οικονομικής ζωής των Τρικάλων. Καθώς συγκεντρώνονταν εκεί ένα σωρό κόσμος, που όχι μόνο αναζητούσε, αλλά και ζούσε απ’ τον πάγο. Αφού δεν ήταν μόνο όσοι κατέφευγαν εκεί για να προστατεύσουν την διάρκεια των ευπαθών γεωργοκτηνοτροφικών προϊόντων (φρούτων, τυριών και άλλων), ούτε εκείνοι που το καλοκαίρι, αναζητούσαν την δροσιά των εύγευστων αναψυκτικών, στην πηγή τους, αλλά και όσοι επαγγελματίες και μεροκαμματιάρηδες, ζούσαν από την παραγωγή του πάγου. Καφεπώλες, καροτσέρηδες, παγοπώλες…

Ένας συμπαθής βιοπαλαιστής

Ήταν η εποχή, που είχε αναδείξει κι ένα παραδοσιακό επάγγελμα το οποίο εξαφανίστηκε, όταν η ψύξη έπαψε να είναι αποκλειστικό παράγωγο του πάγου, και πέρασε σε άλλους τρόπους, όπως τα ηλεκτρικά ψυγεία: Τον παγοπώλη. Τότε που ο πάγος, ο οποίος παράγονταν σε μεγάλες κολώνες (παγοκολόνες) κι ήταν ανάγκη να φθάσει έγκαιρα, όχι μόνο στα ζαχαροπλαστεία, τα καφενεία και τα ψαράδικα αλλά και στις πιο απομακρυσμένες γειτονιές της πόλης μας. Για να μπει στα πρώτα ψυγεία, που λειτουργούσαν με πάγο. Έτσι ο παγοπώλης, ήταν τότε κάτι ανάλογο και παράλληλο με τον γαλατά. Που έπρεπε γρήγορα -πριν λειώσει ο πάγος- να φθάσει στον καταναλωτή, όπου κι αν βρίσκονταν. Έτσι κάθε πρωί -κι όχι μόνο- έξω απ’ τα ψυγεία Κλιάφα, συγκεντρώνονταν ένας ολόκληρος κόσμος που διακινούσε, αλλά και αποζούσε από τον πάγο. Καροτσέρηδες, παγωτατζήδες, αλλά και συμπολίτες, που κατέφευγαν στα ψυγεία, για να πάρουν στην πηγή του, τον πάγο της ημέρας, χρησιμοποιώντας για την μεταφορά του, την «σχάρα» του ποδηλάτου τους. Όλη αυτή η καθημερινή διαδικασία, φάνταζε σαν ένα ιδιόμορφο πανηγύρι.

Πάντως, όταν το 1926 ο αείμνηστος ιδρυτής και στυλοβάτης της βιομηχανίας Θεόδωρος Κλιάφας, εγκατέστησε (με Γερμανούς τεχνικούς) τα πρώτα μηχανήματα ψύξης και παραγωγής πάγου, ίσως δεν είχε φαντασθεί -και πιθανόν όμως να το ήλπιζε- πως τα ψυγεία του, θα έπαιρναν αυτή την μοναδικότητα και σημασία, που τα μετέτρεψε σε μια βιώσιμη βιομηχανική μονάδα, που «έδωσε ψωμί» -κατά την κοινή έκφραση- σ’ ένα μεγάλο αριθμό Τρικαλινών. Πέρα, που αργότερα, πέρασε και στον χώρο των κοινωνικών παρεμβάσεων, που συχνά αιφνιδιάζουν τους συμπολίτες, με τελευταία και σπουδαιότερη, την μετατροπή, του παλιού και εγκαταλειμμένου πια ψυγείου της Ομήρου και Θεμιστοκλέους, σε μουσείο και πνευματικό κέντρο.

Ο παγοπώλης, λοιπόν -για να επανέλθουμε στο ειδικότερο θέμα της σημερινής επισήμανσης- υπήρξε ένας, από τους τόσους επαγγελματίες, που εξαρτώνταν απ’ την παραγωγή του πάγου των ψυγείων Κλιάφα. Υπήρχαν όμως οι απλοί παγοπώλες, που με κάθε τροχοφόρο της εποχής, αλλά κυρίως με καροτσάκια, μετέφεραν το πάγο, διαλαλώντας μάλιστα την πραμάτεια τους στις γειτονιές, αλλά και οι πιο οργανωμένοι, που είχαν δημιουργήσει μικρά… υποκαταστήματα ψυγείων σε καίρια σημεία της πόλης, όπως έξω απ’ τα ψαράδικα και από κει κατηύθυναν καθημερινά την όλη διανομή του προϊόντος, παίρνοντας την προμήθειά τους, που τους εξασφάλιζε ένα καλό εισόδημα. Και καθώς η ζήτηση και η διακίνηση του πάγου ήταν τεράστια και σταθερή, χρειάζονταν λίγο-πολύ να βάλει κανένας «μέσον» για να μπει στην όλη προσοδοφόρα διαδικασία της εμπορίας και διανομής του.

Η φιγούρα που χάθηκε

Ο… πλανόδιος, πάντως, παγοπώλης, υπήρξε μία χαρακτηριστική φιγούρα βιοπαλαιστή, που χάθηκε οριστικά πια. Εφοδιασμένος με γάντια, έναν μπαλντά και μία πέτσινη ολόσωμη σχεδόν ποδιά, έκοβε τις παγοκολώνες σε κομμάτια, ανάλογα με την επιθυμία του καταναλωτή και την μετέφερε μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού. Η πληρωμή του γίνονταν και σε καθημερινή βάση ή βδομαδιάτικη και μηνιάτικη ακόμα, για τους πιο γνωστούς και τακτικούς πελάτες, κάτι δηλαδή ανάλογο με τον γαλατά της κάθε οικογένειας.

Όμως υπήρχαν και συνοικιακά παντοπωλεία, που έκαναν καθημερινά διακίνηση πάγου. Όπως -τα πιο γνωστά- των Αδελφών Κατσίκα και του Μιλτιάδη Βλαχάβα στην Αγία Επίσκεψη. Μάλιστα ο τελευταίος υπήρξε και από τους τελευταίους σε δράση, εποχούμενος παγοπώλης της γειτονιάς, κι οι παλιότεροι Τρικαλινοί, διατηρούν ακόμα την χαρακτηριστική εικόνα του, με το τρίκυκλο ποδήλατο, να μεταφέρει πάγο, παντού όπου τον αναζητούσαν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι και σήμερα ακόμα γίνεται στα Τρίκαλα κάποια μικρή διακίνηση πάγου, από ψυγεία της γειτονικής Καρδίτσας, για την ικανοποίηση ιδιαίτερων αναγκών όπως η διατήρηση αναψυκτικών και μπύρας σε μεγάλα καζάνια, σε γάμους και υπαίθρια πανηγύρια χωριών. Όμως η εποχή που η παραγωγή του πάγου, από τα ψυγεία Θεόδ. Κλιάφα, βρίσκονταν στο επίκεντρο μιας έντονης οικονομικής δραστηριότητας, για τα Τρίκαλα, πέρασε οριστικά και χωρίς επιστροφή. Ενώ στήριξε επί δεκαετίες, το βαλάντιο πολλών συμπολιτών βιοπαλαιστών.

Αντίθετα, όμως με την εξαφάνιση του γραφικού παγοπώλη, τα ψυγεία Κλιάφα, εκσυγχρονισμένα και με ποικίλες πια δραστηριότητες στην παραγωγή αναψυκτικών, εμφιάλωσης, αλλά και ψυκτικών χώρων, συνεχίζουν την εβδομηντάχρονη και πλέον πια πορεία τους.

Η κατ’ οίκον διανομή του πάγου στην πόλη μας

Και προπολεμικά, αλλά ιδιαίτερα μετά την κατοχή και μέχρι τη δεκαετία τον 1970 ακόμα, ο πάγος ήταν ένα περιζήτητο προϊόν. Ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, που προσέφερε άφθονη και ποικιλώνυμη δροσιά, με την δυνατότητα που προσέφερε την ψύξη αναψυκτικών και ποτών, αλλά και την συντήρηση τροφίμων και φαγητών. Και η παρουσία στην πόλη μας ενός από τα πρώτα παγοποιεία του Ελλαδικού χώρου τον αείμνηστου Θεοδώρου Κλιάφα, ο πάγος και η όλη διακίνηση του, έπαιρνε μια μεγάλη επικαιρότητα, η οποία και αποτυπώνεται ακόμα και στην ειδησεογραφία των τοπικών εφημερίδων. Βέβαια, γι’ αυτή την βιομηχανία παραγωγής πάγων και αναψυκτικών που ξεκίνησε πριν εβδομήντα και, χρόνια, έχουν γραφεί -και στην στήλη- τόσο πολλά και πολύ λεπτομερειακά κατά καιρούς, ώστε το θέμα να φαντάζει εξαντλημένο και για τη μνήμη των παλιότερων Τρικαλινών ακόμα. Να όμως που πάντα, από την προ 34ετίας ειδησεογραφία, προκύπτουν κάποιες λεπτομέρειες, σωστή πρόκληση για μια ακόμα αναφορά στο είδος αυτό και την εποχή του, που κατά παράφραση και υπέρβαση, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν “τα καλοκαίρια του πάγου”. Τότε που τα ηλεκτρικά ψυγεία δεν είχαν εισβάλλει ακόμα στην αγορά και στη ζωή μας, όταν τα καρπούζια δεν αφθονούσαν και δεν κατόρθωναν να δροσίσουν τα αναμμένα απ’ τις ζέστες του καλοκαιριού στομάχια των ανθρώπων του Τρικαλινού κάμπου ενώ και η διαδικασία της τουλούμπας μέχρι που να βγάλει λίγο κρύο νερό απ’ τα βάθη της γης, που κι αυτή πυρπολούνταν απ’ τον ήλιο και τον καύσωνα δεν ήταν αρκετή. Έτσι με το μπάσιμο τον Μάρτη, που κατ’ έθιμο κυκλοφορούσαν τα πρώτα παγωτά, μέχρι και το τέλος του Οκτωβρίου, ένας ολόκληρος κόσμος κινούνταν γύρω απ’ τον πάγο: Αυτοί που δούλευαν για να τον παράγουν, εκείνοι που έσπευδαν να τον προμηθευθούν στην πηγή τον κι όσοι τον πωλούσαν σε πρατήρια ή στις γειτονιές, εξασφαλίζοντας έτσι ένα μικρό ίσως αλλά τίμιο μεροκάματο. Καθώς όμως το πράγμα πολυκαίριζε και οι συνθήκες της ζωής μέσα στην πόλη έπαιρνε άλλους ρυθμούς και η διάθεση τον πάγου, υφίστατο κι αυτή αναπόφευκτη τις μεταβολές. Και μια τέτοια ριζική και χαρακτηριστική σκηνή μας θυμίζει και το δημοσίευμα των “Τρικαλινών Νέων” της 22ας Μαΐου 1965, δίνοντας μια αφορμή για επαναφορά του θέματος. Παρ’ όλο που ο φετινός Μάης, κάθε άλλο παρά ευνοεί -με τα όψιμα κρύα του- κουβέντες και νοστιμιές για πάγους και παγωτά.

Μ’ τον παραπάνω τίτλο λοιπόν, δημοσιεύεται το παρακάτω πρωτοσέλιδο σχόλιο της εφημερίδας: Υπάρχουν πληροφορίες ότι εφέτος δεν θα γίνεται από μικροπωλητάς διανομή πάγου κατ’ οίκον. Και τούτο γιατί έχει “αποφασισθεί” όπως ο πάγος πωλείται μόνον από τα πρατήρια  και εις αυτά να μεταβαίνουν οι έχοντες ανάγκην συμπολίτες. Είναι όμως σωστό αυτό; Και θα διατίθεται ο πάγος κατ’ αυτόν τον τρόπον; Είναι σωστό να στερηθούν της εργασίας των τόσοι μικροπωληταί, αλλά και οι συμπολίτες να μεταβαίνουν καθημερινά στα πρατήρια για να προμηθεύονται τον πάγο; Το θέμα είναι σοβαρό και πρέπει το ταχύτερο να απασχολήσει τους αρμοδίους μας και ειδικότερα τον κ. Νομάρχη. Η μονοπώλησις και διάθεσις πάγου μόνον από τα πρατήρια, είναι απαράδεκτη, γιατί θα ταλαιπωρούνται οι συμπολίτες στην προμήθεια του και θα στερηθούν της εργασίας των οι μεταπωληταί κατ’ οίκον”.

Η αντίστροφη μέτρηση για τους παγοπώλες

Από την ειδησεογραφία των αμέσως επόμενων ημερών, δεν προκύπτει αν η επισήμανση της εφημερίδας είχε κάποιο θετικό αποτέλεσμα για τους δεκάδες μικροπωλητές πάγου. Κι ανεξάρτητα αν δόθηκε κάποια αναστολή στο μέτρο πώλησης του πάγου μόνο σε πρατήρια, εκείνη την χρονιά, γεγονός είναι ότι ένα ακόμα παραδοσιακό επάγγελμα ο παγοπώλης, έπαιρνε τον μοιραίο δρόμο της εξαφάνισής του, όπως πολλοί άλλοι μικροπωλητές και βιοπαλαιστές στην πορεία του χρόνου.

Πάντως, η μορφή κι η δουλειά του πλανόδιου παγοπώλη έχει καταγραφεί και στην τοπική μας παράδοση που με πολύ νοσταλγία θυμούνται και αναπολούν οι Τρικαλινοί. Ο άνθρωπος με το καροτσάκι φορτωμένο παγοκολόνες, ζωσμένος με μια χοντρή πέτσινη κι ολόσωμη ποδιά -για να μη δέχεται τους αντίκτυπους του συχνού εναγκαλισμού με τον πάγο- και τα πέτσινα γάντια στα χέρια, που γύριζε -στην τακτή ώρα κάθε μέρα από κατάστημα σε κατάστημα και από σπίτι σε σπίτι, κουβαλώντας μέσα ή αφήνοντας στην εξώπορτα την μια ή δύο κολώνες πάγου ή την μισή και το τέταρτο για τις ανάγκες του ψυγείου της εποχής εκείνης. Κόβοντας την κολώνα του πάγου με εξαιρετική δεξιοτεχνία, με πριόνι ή σπάζοντάς την με μεγάλο μπαλτά.

Πέρα, όμως απ’ τις συγκεκριμένες παραγγελίες ο πλανόδιος παγοπώλης διαλαλούσε το προϊόν του και για τους ευκαιριακούς πελάτες.

– Ο πάγος… Παγοπώλης εδώ….

Κάτι ανάλογο με τον πλανόδιο γαλατά, που καθώς έμπαινε ο Μάης διαφήμιζε φωναχτά και το εποχιακό υποπροϊόν του γάλακτος.

– Ξυνόγαλο Μαΐσιο.

Τα πρατήρια

Άγνωστο λίγο- πολύ για ποιες σκοπιμότητες, οι αρμόδιοι έκριναν πως ο πλανόδιος παγοπώλης δεν έχει θέση στις νέες συνθήκες διακίνησης αυτού του καλοκαιρινού -και όχι μόνο τότε- προϊόντος. Ήδη η κατανάλωση του πάγου στην πόλη μας είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις, που οργανωμένοι διακινητές του -πέρα απ’ το εργοστάσιο Κλιάφα- είχαν δημιουργήσει πρατήριο πάγου, πωλώντας το προϊόν αυτό όλη σχεδόν την ημέρα. Τέτοια πρατήρια είχαν εγκατασταθεί, με τη μορφή μεγάλων ψυγείων, σε κεντρικά σημεία του εμπορικού τμήματος της πόλης μας, ιδιαίτερα δε γύρω απ’ την παλιά δημοτική αγορά. Κι έκαναν χρυσές δουλειές. Μέχρι που τα ηλεκτρικά ψυγεία ανατρέψουν τα δεδομένα και βγάλουν εκτός ζήτησης τον πάγο. Αν και για πολλά χρόνια μετά και μέχρι και σήμερα ακόμα υπάρχει εξειδικευμένη ζήτηση πάγου, όπως η συντήρηση φρέσκων ψαριών στις κάσες των ψαροπωλείων, η ανάγκη δημιουργίας μεγάλου αριθμού παγωμένων ποτών (μπύρας ιδιαίτερα) και αναψυκτικών μέσα σε καζάνια για τα γαμήλια γλέντια και άλλες τέτοιες μεμονωμένες περιπτώσεις. Πάντως μετά την διακοπή παραγωγής πάγου από τα ψυγεία Κλιάφα εξαφανίστηκαν -μετά τους πλανόδιους παγοπώλες- και τα πρατήρια πάγου. Καθώς ήταν πια ασύμφορη η μεταφορά απ’ την γειτονική Καρδίτσα -όπου συνεχίστηκε η παραγωγή του- και η διατήρησή του στα πρατήρια.

Ο παγοπώλης, λοιπόν, ένας γραφικός μικροπωλητής της μεταπολεμικής εποχής, έσβησε απ’ τον επαγγελματικό χάρτη, πριν τρεις δεκαετίες. Κάπου απ’ τα μέσα του 1960, όταν απαγορεύτηκε η κατ’ οίκον διακίνηση του πάγου. Ένα ακόμα θύμα του επιχειρηματικού πνεύματος, αλλά κυρίως της μηχανικής εξέλιξης. Και μια ακόμα μορφή της Τρικαλινής παράδοσης, δίπλα στις τόσες, που ζουν σήμερα στις αναμνήσεις και τη νοσταλγία πια.

 

Πηγή: trikalacity.gr

Τα Βαλτσινιώτικα

 Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας

Σήμερα είναι τ’ Αηλιός, γιορτάζει ο Ηλίας

είναι ημέρα των ευχών και της καλής φιλίας.

Γι’ αυτό απ’ τα Βαλτινιώτικα θα στρέψουμε το βλέμμα

κι από τα Ματσουκιώτικα θ’ αντλήσουμε το θέμα.

 

Ευχές πολλές θα δώσουμε στον φίλο μας Ηλία

να ’χει του κόσμου τα καλά, και κάθε ευτυχία.

Ηλία μου, σου ευχόμαστε ότι ποθεί η καρδιά σου,

κάθε χαρά αληθινή να 'ρθει στην αγκαλιά σου.

 

Χρόνια πολλά σου, φίλε μας, να ’χεις καλή υγεία, 

να χαίρεσαι το όνομα, το όμορφο Ηλία.

Χαρά και γέλιο πάντοτε μέσ' στην ανεμελιά σου,

Ηλία να χαιρόμαστε κι εμείς με τη χαρά σου!

Εικόνες του χωριού - Η απολαυστική στιγμή του καφέ

 

Λίγες στιγμές είναι τόσο ευχάριστες και χαλαρές όσο εκείνες κατά τις οποίες οι άνθρωποι βρίσκονται με τους φίλους για ένα φλιτζάνι απολαυστικό καφέ και ο Κώστας με τον Πέτρο το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.

Μια κούπα καφέ της αρεσκείας, παγωμένου ή ζεστού κάνει τη μέρα να φαντάζει ομορφότερη!

Ο φραπέ έχει συνδυαστεί στο μυαλό των περισσοτέρων με ξέγνοιαστες καλοκαιρινές στιγμές παρέα με φίλους σε μία καφετέρια ή το απογευματάκι στο μπαλκόνι του σπιτιού, με αγαπημένα πρόσωπα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνυφασμένη την χρήση του καφέ με τις βασικότερες  προσωπικές και κοινωνικές λειτουργιές. Όρεξη, απόλαυση, χαλάρωση η συχνά ακόμη ευκαιρία για διασκέδαση, σχεδόν ταυτίζονται ή καλύτερα προσαυξάνονται με έναν καλό καφέ!

Μια συνάντηση με φίλους για έναν καφέ και μια συζήτηση για τα τεκταινόμενα και τις εμπειρίες της ημέρας, μπορεί να είναι μία από τις καλύτερες δραστηριότητες για το νου και την καρδιά. 

Ό,τι προβλήματα ίσως να υπάρχουν, ένας καφές με φίλους τα κάνει να ξεθωριάζουν.

Απεβίωσε ο Αθανάσιος Βασ. Σταμούλης

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός Αθανάσιος Σταμούλης του Βασιλείου και της Μαρίας, την Δευτέρα 18 Ιουλίου 2022 σε ηλικία 81 ετών.

Ο Αθανάσιος Σταμούλης γεννήθηκε το 1941 στο Βαλτινό, ήταν παντρεμένος με την Φωτεινή το γένος Λιάσκου και απόχτησαν δύο παιδιά, την Μαρία και τον Χαράλαμπο.

Η κηδεία θα γίνει την Τρίτη 19/7/2022 και ώρα 10:30 στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.