ΚΥΔΩΝΙΕΣ

Κλιμακωτά ανεβαίνουν τ’ άνθη της κυδωνιάς από τα χαμηλά κλαδιά μέχρι και τις τρυφερές απολήξεις της απλωτής κορυφής. Δεν αργούν να μεστώσουν και να εκκολάψουν τον μελλοντικό καρπό και τότε ο άνεμος τα μαδάει και τ’ αναρπάζει πανεύκολα. Το δέντρο λικνίζεται και η βροχή των ανθοπετάλων πλημμυρίζει την πράσινη χλόη. Αυτή η ροζ οπτασία του δέντρου μου θυμίζει το ποίημα του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου «Οι κυδωνιές οι αλλόκοτες» από τη συλλογή «Ο κύκλος των ζωδίων» (1952), που έγραφε όταν εγώ γεννιόμουν: «Χιόνι τριανταφυλλένιο χιονίζουν οι κυδωνιές οι αλλόκοτες […] ώρα να σταθούμε σε τούτο το ξάγναντο, να ξαναβρούμε την ποίηση». Υπακούω στο ποίημα και στέκομαι εκστασιασμένος. Ικετεύω το δέντρο και με δικά μου λόγια του ψιθυρίζω: Αχ λαμπρή μου κυδωνιά / άνοιξε την κλειδωνιά / του σύμπαντος.

Του Ηλία Κεφάλα

Εικόνες του χωριού. «Η ξερή»

 

Μια παλιά φωτογραφία, ξεθωριασμένη πια απ’ τον χρόνο αποτυπώνει μια στιγμή τόσο απλή και συνάμα τόσο γεμάτη. Μια παρέα αντρών, καθισμένοι γύρω από ένα τραπέζι, στην αυλή του άλλοτε καφενείου του χωριού, παίζουν ξερή, ενώ η κυρά Παρασκευή, φαίνεται να τους παρακολουθεί νωχελικά. 

Είναι καλοκαίρι του 1985. Σ’ εκείνη τη φωτογραφία δεν υπάρχει βιασύνη. Το βλέμμα τους είναι στραμμένο στο τραπέζι, αλλά το μυαλό τους μοιάζει να τριγυρνάει αλλού - σε κουβέντες που προηγήθηκαν, σε σιωπές που ειπώθηκαν, σε γέλια που ξέσπασαν με το παραμικρό αστείο.

Το καφενείο – μπακάλικο, του Ευαγγέλου Βότσιου τότε, δεν ήταν απλώς ένας χώρος. Ήταν η καρδιά του χωριού. Εκεί που οι άνθρωποι συναντιούνταν, όχι γιατί έπρεπε, αλλά γιατί το ένιωθαν. Η ξερή, ένα παλιό παιχνίδι, αλλά στην πραγματικότητα ήταν το πρόσχημα για κάτι βαθύτερο: για επαφή, για παρουσία, για τη συνέχιση ενός άγραφου κώδικα συντροφικότητας.

Ο καφές σερβίρονταν σε μικρά φλιτζάνια, τα αναψυκτικά «Κλίαφα» δρόσιζαν την κάψα του μεσημεριού, και το τσιγάρο καίγονταν αργά, όπως τότε που ο χρόνος δεν μετρούσε με ταχύτητα αλλά με εμπειρίες.

Κοιτάζοντας τη φωτογραφία σήμερα, δεν βλέπουμε μόνο πέντε άντρες, μια γυναίκα κι ένα τραπέζι με καρέκλες. Βλέπουμε μια ολόκληρη εποχή. Μια εποχή πιο αργή, πιο ουσιαστική. Μια εποχή που δεν γυρίζει πίσω, αλλά που ζει ακόμα στις αναμνήσεις μας - και σε κάτι παλιές φωτογραφίες που μυρίζουν καφέ, καπνό και ξεχασμένα καλοκαίρια.

Μορφές του χωριού «Ο Τασιός»

 

Στο χωριό όπου οι άνθρωποι έβγαζαν το ψωμί τους με μόχθο και οι καιροί ήταν πάντα δύσκολοι, ζούσε και ο Τασιός. Η καταγωγή του ήταν από την Κερκίνη Σερρών και ήρθε γαμπρός στο χωριό όταν παντρεύτηκε την Τασιά, και έκαναν οικογένεια.

Ήταν μια χαρακτηριστική φιγούρα, ένας τύπος από εκείνους τους ανθρώπους που έμοιαζε να έχει βιώσει τη ζωή του τόπου τόσο πολύ, σαν να υπήρξε γέννημα θρέμμα. Πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη, ήταν η προσωποποίηση της αυθεντικότητας και της απλότητας. Δεν είχε ποτέ άγχος γιατί για εκείνον η ζωή ήταν απλή. Μια καλή κουβέντα, ένα γέλιο κι αν έβρισκε και κανένα μεροκάματο..., στο τέλος της μέρας ήταν όλα βολικά.

Ο Τασιός, ήταν από τους πιο φτωχούς ανθρώπους του χωριού. Όχι μόνο με την έννοια της υλικής του κατάστασης, αλλά ήταν και ο πιο ταπεινός και αθόρυβος από όλους. Το σπίτι του, ένα μικρό σπιτάκι, ήταν στο κέντρο του χωριού.

Κυνηγούσε το μεροκάματο και έκανε τη δουλειά του πιο καλά από τον καθένα. Όλοι ήξεραν για τη δύναμη της θέλησης του και την αισιοδοξία του. Αν και η ζωή του ήταν γεμάτη στερήσεις, ποτέ δεν έδινε σημασία στις δυσκολίες, παρά μόνο στις ευκαιρίες που του δινότανε.

Όταν συζητούσε με τους φίλους του τα μάτια του γέμιζαν ενθουσιασμό και οι ιστορίες του ήταν γεμάτες από τη θυμοσοφία της καθημερινής ζωής, ενώ κάποιες φορές μπορούσε να σου πει κάτι τόσο απλό, που έκανε εντύπωση για το πόσο βαθύ μπορεί να ήταν. Δεν ήταν μορφωμένος, αλλά είχε πάντα αυτό το κάτι που τον έκανε ξεχωριστό.  Όταν μια φορά κάποιος του είπε: «Δεν θα αλλάξεις ποτέ την κατάσταση σου», εκείνος απάντησε με το ίδιο χαμόγελο που είχε πάντα: «Η φτώχεια δεν με καθορίζει. Ο χαρακτήρας μου είναι αυτός που μετράει, και αυτός είναι πάντα πιο πλούσιος από οποιοδήποτε χρυσάφι».

Ο Τασιός έφυγε τον Δεκέμβριο του 2016 σε ηλικία 70 ετών.

Ο Άη Γιώργης με τη Σαββούλα Ριζαργιώτη

Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς και αγαπητούς αγίους της Ορθοδοξίας και θεωρείται προστάτης των στρατιωτικών, των γεωργών και γενικά των ανθρώπων που αγωνίζονται για το καλό.

Στην εικονογραφία ο Άγιος Γεώργιος συχνά απεικονίζεται ως καβαλάρης που σκοτώνει έναν δράκο, σύμβολο του κακού.

Η ημέρα του Αγίου Γεωργίου είναι ιδιαίτερα αγαπητή στον ελληνικό λαό και τιμάται με πανηγύρια, λειτουργίες, παραδοσιακούς χορούς και τραπέζια στα χωριά.

Στην ελληνική λαϊκή παράδοση ο Άγιος Γεώργιος κατέχει ξεχωριστή θέση, όχι μόνο ως μάρτυρας της πίστης αλλά και ως λαϊκός ήρωας, προστάτης των ανθρώπων και των καλλιεργειών. Γύρω από το πρόσωπο του έχουν υφανθεί πολλοί θρύλοι, παραδόσεις και τραγούδια που δείχνουν την αγάπη και τον σεβασμό του λαού προς το πρόσωπό του.

Ο πιο γνωστός θρύλος είναι αυτός με τον δράκο και την πριγκίπισσα. Σύμφωνα με τη λαϊκή αφήγηση, ένας φοβερός δράκος τρομοκρατούσε έναν τόπο και απαιτούσε καθημερινά να του προσφέρουν έναν άνθρωπο για να τραφεί. Όταν ήρθε η σειρά της βασιλοπούλας, παρουσιάστηκε ο Άγιος Γεώργιος καβάλα στο άλογό του, με κοντάρι και σταυρό, και σκότωσε το θηρίο, σώζοντας στην κοπέλα και απελευθερώνοντας τους κατοίκους.

Αυτόν τον μύθο μας αφηγείται η συγχωριανή μας Σαββούλα Ριζαργιώτη με τον δικό της εκφραστικό τρόπο. Η αφήγηση αυτή, αποτελεί ένα μέρος από το σύνολο πολλών μύθων και παραμυθιών του κάμπου και του βουνού που ξεδιπλώνονται στο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ, με τίτλο «Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί».

Παραμύθι του Βαλτινού «Οι τρεις Δρυάδες του δάσους της Παναγίας»

 

Μία φορά και έναν καιρό, τον πολύ παλιό καιρό, στο μαγευτικό δάσος της Παναγίας που βρισκόταν απλωμένο στην πεδιάδα, ανάμεσα από την Πηνειό και τον Κόζιακα, ζούσαν τρεις Δρυάδες. Ήταν οι πιο γενναίες και σοφές νύμφες των δασών που υπήρχαν ποτέ. Το όνομά τους ήταν Ανεμάδα, Πυράδα και Υδράδα.

Κάθε μία είχε ιδιαίτερες δυνάμεις και χαρίσματα που την καθιστούσαν μοναδική.

Η Ανεμάδα ήταν η Δρυάδα του ανέμου, η οποία μπορούσε να καλεί τον άνεμο και να τον κατευθύνει όπως ήθελε. Με τις πνοές της, μπορούσε να αναστατώνει τις καταιγίδες ή να φέρνει γαλήνη και ηρεμία. Η Πυράδα ήταν η Δρυάδα της φωτιάς. Με τη δύναμη της μπορούσε να ελέγχει τις φλόγες, να τις μετατρέπει σε έναν καύσωνα ή να τις εξασθενεί με μία λέξη. Ήταν μια ατρόμητη πολεμίστρια, πάντα έτοιμη να προστατεύσει το δάσος από όποιον το απειλούσε.

Η Υδράδα ήταν η Δρυάδα του νερού. Τα ποτάμια και οι λίμνες την υπάκουαν. Μπορούσε να δημιουργεί κύματα, να ηρεμεί τις θάλασσες και να φέρνει βροχή ή ήλιο, ανάλογα με τις ανάγκες του δάσους. 

Οι τρεις Δρυάδες ζούσαν αρμονικά μαζί, προστατεύοντας το δάσος και τους κατοίκους του Βαλτινού από κάθε κίνδυνο. Το δάσος ήταν γεμάτο ζωή - μυστικά ζώα, μαγικά φυτά και πλάσματα που κανείς άλλος δεν έβλεπε. Όμως η ηρεμία αυτή απειλήθηκε όταν μια σκοτεινή οντότητα, γνωστή ως ο Χρόνος του Σκοταδιού, εμφανίστηκε και έφερε μαζί του μία αίσθηση φόβου και σκοτεινιάς.

Η οντότητα αυτή είχε την ικανότητα να καταβροχθίζει το χρόνο, να τον παγώνει και να αφαιρεί την ομορφιά από τη ζωή του δάσους. Τα δέντρα μαραίνονταν, τα ζώα έπαυαν να τραγουδούν και το φως της ημέρας σβήνονταν. Οι Δρυάδες αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να αντιμετωπίσουν αυτή την απειλή.

Η Ανεμάδα, κάλεσε όλους τους ανέμους κι έφτιαξε έναν ισχυρό άνεμο που άρχισε να αναταράσσει τα σύννεφα και να διώχνει τη σκοτεινιά. Η Πυράδα έστειλε φλόγες προς το Χρόνο του σκοταδιού, ενώ η Υδράδα, με τα νερά της έπνιξε τη σκοτεινιά, δημιουργώντας μια μεγάλη καταιγίδα. Όμως, η Οντότητα του Σκοταδιού ήταν πολύ ισχυρή και για κάθε επίθεση που έκαναν, ξαναγεννιόταν και γινόταν πιο δυνατή. 

Τότε, οι τρεις Δρυάδες συνειδητοποίησαν ότι για να νικήσουν πραγματικά, έπρεπε να χρησιμοποιήσουν κάτι ακόμη πιο ισχυρό από τις δυνάμεις τους. Έπρεπε να ενωθούν, να συνδέσουν τις καρδιές τους με την αγάπη τους για το δάσος και όλα τα πλάσματα του. Έτσι, με έναν δυνατό συνδυασμό ανέμου, φωτιάς και νερού, αλλά και με τη δύναμη της ενότητας και της αγάπης τους, κάλεσαν την αρχαία μαγεία του δάσους.

Το δάσος αντέτεινε τη δύναμή του και μια φωτεινή λάμψη που έδιωξε τον Χρόνο του Σκοταδιού για πάντα. Το σκοτάδι διαλύθηκε και το φως επέστρεψε στον κόσμο. Οι Δρυάδες χαμογέλασαν, γνωρίζοντας ότι το δάσος θα παραμείνει ασφαλές, όσο εκείνες ήταν έτοιμες να το προστατεύσουν.

Από εκείνη την ημέρα, το δάσος άνθισε ξανά, και οι τρεις Δρυάδες έζησαν ευτυχισμένες και ειρηνικές, φύλακες της φύσης και των μυστικών της, πάντα έτοιμες να προστατεύσουν τον τόπο τους από κάθε απειλή.

Και έτσι τελείωσε η ιστορία των τριών Δρυάδων του δάσους της Παναγίας Βαλτινού, που έσωσαν το μαγευτικό τους βασίλειο και δίδαξαν σε όλους πως η δύναμη της ενότητας και της αγάπης είναι η πιο ισχυρή δύναμη απ’ όλες.

Δ.Τ.

Το ανθισμένο λιβάδι του χωριού

Το ανθισμένο λιβάδι του χωριού την άνοιξη είναι ένα μαγευτικό θέαμα, γεμάτο χρώματα και ζωντάνια. Όταν η φύση ξυπνάει μέσα από τον κρύο χειμώνα, το λιβάδι γεμίζει με λουλούδια σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Ο ήλιος ποτίζει τα πέταλα των λουλουδιών, κάνοντάς τα να λάμπουν, ενώ οι μέλισσες και οι πεταλούδες πετούν από λουλούδι σε λουλούδι, βοηθώντας στην επικονίαση.

Η μυρωδιά από τα λουλούδια, το φρέσκο γρασίδι και τη γη που αναστενάζει από την υγρασία, γεμίζει τον αέρα με μια αίσθηση φρεσκάδας και ανανέωσης. Το χαμηλό βουητό των εντόμων αναμειγνύεται με τον ήχο των πουλιών που κελαηδούν δημιουργώντας μια αρμονική ατμόσφαιρα ηρεμίας και η ευφορίας.

Το λιβάδι γεμάτο ζωή, μοιάζει με έναν μικρό παράδεισο, όπου κάθε στοιχείο της φύσης συνυπάρχει με μια τέλεια ισορροπία, θυμίζοντάς μας την ομορφιά και την αέναη ανανέωση της ζωής.

 

Πάσχα με τη μικρή μου Άνοιξη

 του Παππού 

Φέτος το Πάσχα ήρθε αλλιώς.

Δεν ήρθε με το βάρος των ετών,

ούτε με τα ήθη που επαναλαμβάνονται μηχανικά.

Ήρθε ελαφρύ, με γέλια που μοιάζαν με τραγούδι

και πατημασιές μικρές, που άφησαν λουλούδια όπου περνούσαν.

Ήρθε με την εγγονή μου. Τριών σχεδόν χρονών,

και ήδη σοφή όσο ένας κόσμος που δεν βιάστηκε να χαθεί.

 

Με ξύπνησε πριν τις καμπάνες,

με μια φωνή γεμάτη ελπίδα:

«Παππού, είναι σήμερα το Πάσχα;»

Και ξαφνικά, ήταν.

Όχι επειδή το έλεγε το ημερολόγιο,

αλλά επειδή το πίστευαν τα μάτια της.

 

Ζωγραφίσαμε ένα πουλάκι, με μουντζούρες που έμοιαζαν τέχνη.

«Είναι όμορφο, παππού;»

Και πώς να της πω ότι ήταν το πιο όμορφο που ’χω δει,

γιατί μέσα του είχε το άγγιγμά της

και μια αθωότητα που δεν θέλω να την ξεχάσω ποτέ.

 

Το Σάββατο στην παιδική χαρά

εκείνη χόρευε με τις πεταλούδες στο πάρκο,

σαν να ήξερε ότι ο κόσμος δεν είναι για να τον κατακτήσεις,

μα για να τον θαυμάζεις.

 

Και την Κυριακή,

καθώς τρώγαμε οικογενειακά στο σπίτι γελούσε ο κόσμος.

Κι εγώ καθισμένος στη σκιά,

με το καφεδάκι και τα χρόνια μου,

την κοίταζα και σκεφτόμουν:

«Ίσως αυτό να είναι η Ανάσταση».

Όχι μόνο η νίκη πάνω στον θάνατο,

μα η ήσυχη βεβαιότητα

ότι κάτι από σένα συνεχίζει -

 και γελάει, και τρέχει, και σε λέει παππού

με τον αληθινό τρόπο.

Έτσι πέρασα το Πάσχα.

Όχι με τον χρόνο που μετράει,

μα με τον χρόνο που γιατρεύει.

Και το Άγιο Φως,

εκείνο το βράδυ,

δεν το είδα μόνο στο κερί

το είδα στα μάτια της.

Η Ανάσταση στο Βαλτινό

 

Κορυφώθηκαν οι Πασχαλινές, εορταστικές εκδηλώσεις, με την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, οι πιστοί συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία του χωριού, κρατώντας λαμπάδες, με κατάνυξη και προσμονή.

Λίγο πριν από τις 12 τα μεσάνυχτα, τα φώτα του ναού έσβησαν και ο ιερέας εξήλθε από το ιερό κρατώντας τη φλόγα του Αγίου Φωτός. Με τη φράση «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός», ο ιερέας Κων/νος Ζαχαράκης, ανυψώνοντας τις λαμπάδες με το φως της Αναστάσεως, προσκάλεσε τους πιστούς να ανάψουν τις λαμπάδες τους και να μεταδώσουν το φως.

Οι πιστοί έσπευσαν με τις λευκές λαμπάδες να πάρουν το άγιο φως και να σηματοδοτήσουν την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, το πέρασμα από το θάνατο στη ζωή και τη νίκη του φωτός απέναντι στο σκοτάδι.

Στη συνέχεια ο κόσμος κατευθύνθηκε έξω από τον ναό για την τέλεση της  υπαίθριας λειτουργίας της Αναστάσεως. Και να, ακριβώς τα μεσάνυχτα, μετά την ανάγνωση του ιερού Ευαγγελίου, ο ιερέας έψαλλε  το χαρμόσυνο «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών», ενώ οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα και ο κόσμος αντάλλασσε ευχές: Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη». Η στιγμή αυτή γέμισε συγκίνηση και χαρά. Πολλοί αγκαλιάζονταν και φιλιούνταν, ενώ κάποιοι έριχναν πυροτεχνήματα, τιμώντας το θαύμα της Ανάστασης.

Μετά την τελετή, οι περισσότεροι επέστρεψαν στα σπίτια τους για το παραδοσιακό Αναστάσιμο δείπνο, με μαγειρίτσα και κόκκινα αυγά, διατηρώντας έτσι τη συνέχεια της παράδοσης.

Το Πάσχα ως φιλοσοφική έννοια

 

Το Πάσχα, με την έννοια της αναγέννησης που κουβαλάει, μας καλεί να αναστοχαστούμε τη δύναμη της αντοχής και της συνεχούς εξέλιξης.

Αυτό που κάνει το Πάσχα να ξεχωρίζει, φιλοσοφικά, είναι η συνάντηση του παλιού με το νέο, της παράδοσης με το καινούριο, της δύναμης της φύσης με την ανθρώπινη συνειδητότητα. Είναι μια γιορτή που μας υπενθυμίζει ότι η ζωή είναι συνεχώς σε κίνηση, ότι τα πράγματα δεν παραμένουν στατικά και ότι κάθε τέλος είναι ταυτόχρονα μια νέα αρχή.

Το Πάσχα, λοιπόν, γίνεται μια πρόσκληση για να αποδεχθούμε τη ροή της ζωής, να αφεθούμε στον κύκλο της και να αναγνωρίσουμε ότι σε κάθε στιγμή της ύπαρξής μας, υπάρχει η δυνατότητα της αναγέννησης – είτε πρόκειται για προσωπική εξέλιξη, είτε για κοινωνική αλλαγή είτε για τη βαθύτερη κατανόηση του κόσμου γύρω μας. Είναι μια υπενθύμιση ότι, όπως και η φύση, έτσι και εμείς έχουμε την ικανότητα να ξαναγεννιόμαστε, να μεταμορφωνόμαστε και να αναδεικνύουμε τη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος.

Ο Επιτάφιος του Βαλτινού

 

Ο ουρανός του Βαλτινού, είχε βαφτεί με τα μωβ και τα μαύρα της λύπης. Η καμπάνα χτυπούσε αργά, βαριά.

Ο επιτάφιος στολισμένος με κρίνα, γιασεμιά και δάκρυα, αναπαυόταν σαν βασιλιάς πληγωμένος. Δεν υπήρχε πια το στέμμα στο κεφάλι Του, μονάχα τ’ αγκάθια που είχαν σκαφτεί στο δέρμα. Μα ακόμα και έτσι, το πρόσωπο Του έλαμπε. Μία λάμψη αλλιώτικη, βγαλμένη όχι από τον κόσμο τούτο, αλλά από μία υπόσχεση που δεν είχε ακόμα ειπωθεί.

Κάθε ψυχή, βαριά από τον πόνο, φώτιζε με την πίστη.

Ένα προσκύνημα καρδιάς που ήξερε πως μετά τη θλίψη έρχεται η Ανάσταση.

Γιατί ο θάνατος Του, δεν ήταν τέλος. Ήταν γέφυρα. Από τη σιωπή στη λέξη. Από τον τάφο στη ζωή.

Κι ο επιτάφιος δεν ήταν φέρετρο. Ήταν θρόνος. Ο θρόνος της Αγάπης.

Αναρωτιέμαι πώς είναι ο θρήνος του αθάνατου

 

Ο άνθρωπος φοβάται το θάνατο.

Ο αθάνατος, όμως - φοβάται τον χρόνο.

 

Εμείς, οι φθαρτοί, πενθούμε ό,τι χάνεται.

Αλλά τι θρηνεί εκείνος που δεν χάνει τίποτα;

Ή μήπως - ακριβώς επειδή δεν χάνει - 

χάνει τα πάντα με τρόπο πιο βαθύ;

 

Αναρωτιέμαι, πως είναι ο θρήνος του αθάνατου.

Όχι σαν τον δικό μας - με δάκρυα, φωνές, αγκαλιές.

Ο δικός του είναι σιωπηλός, απέραντος.

Μια ολόκληρη αιωνιότητα που βαραίνει στους ώμους.

 

Γιατί τι νόημα έχει η αιωνιότητα

όταν κάθε πρόσωπο που αγάπησες

χάνεται σαν σκιά μες στην μνήμη;

Όταν κάθε «για πάντα» των άλλων

είναι το «προσωρινό» σου;

 

Ο αθάνατος δεν θρηνεί τον θάνατο

Θρηνεί τη μοναξιά.

Θρηνεί το ότι δεν έχει τέλος.

Θρηνεί την ανικανότητα να ξεχάσει.

 

Γιατί όταν ζεις για πάντα,

δεν χάνεις μόνο τους άλλους,

χάνεις κομμάτια του εαυτού σου,

κομμάτι – κομμάτι,

μέχρι που δεν ξέρεις πια

ποιος θρηνεί –

και ποιος έχει ήδη πεθάνει μέσα σου.

 

Ίσως λοιπόν,

ο αληθινός θρήνος

δεν είναι για το τέλος.

Είναι για την απουσία του τέλους.

Για το βάρος του «αέναου».

 

Και τότε…

ίσως ο θρήνος του αθάνατου

να είναι το πιο ανθρώπινο πράγμα από όλα.

 

Δ.Τ.

Οι παλιές Πασχαλιές στο Βαλτινό

 

Το Πάσχα στο χωριό υπήρξε πάντα μια από τις πιο αγαπημένες και σημαντικές γιορτές για τους κατοίκους.

Στην ύπαιθρο του τόπου μας, οι παλιές Πασχαλινές παραδόσεις δεν ήταν μόνο ευκαιρία για θρησκευτική κατάνυξη, αλλά και για τη συνάντηση με την οικογένεια, τη γιορτή και τη χαρά. Τα χρόνια που πέρασαν, οι άνθρωποι του χωριού βίωναν το Πάσχα με μια αυθεντικότητα και έναν χαρακτήρα που δύσκολα μπορεί να αναπαραχθεί στις σύγχρονες πόλεις. Η ατμόσφαιρα ήταν μοναδική, με έθιμα και δραστηριότητες που ζωντάνευαν τη φύση και τις παραδόσεις.

Η προετοιμασία για το Πάσχα ξεκινούσε αρκετές ημέρες πριν την Κυριακή του Πάσχα. Στο χωριό όλα έμοιαζαν πιο παραδοσιακά και αγνά. Τα νοικοκυριά του χωριού καθάριζαν τα σπίτια τους και τα στολίσματα ξεκινούσαν με το βάψιμο των αυγών. Η παράδοση της βαφής των αυγών ήταν ιδιαίτερα αγαπητή και το κόκκινο αυγό, σύμβολο της Ανάστασης, αποτελούσε το πιο σημαντικό στοιχείο του Πάσχα.

Η προετοιμασία του παραδοσιακού αρνιού, η ετοιμασία του τσουρεκιού και άλλων εδεσμάτων, όπως η μαγειρίτσα και οι παραδοσιακές πίτες, ήταν στιγμές χαράς και οικογενειακής συνεργασίας. Οι γυναίκες του χωριού μαζεύονταν για να φτιάξουν τις πίτες, τις κολοκυθόπιτες, τις τυρόπιτες, και τα παραδοσιακά πασχαλινά γλυκά, που τα παιδιά συνήθως κλέβανε για να γευτούν τις πρώτες λιχουδιές.

Από τη Μεγάλη Δευτέρα μέχρι την Κυριακή του Πάσχα, το χωριό ζούσε στους ρυθμούς της θρησκευτικής κατάνυξης. Ο κόσμος συνήθως πήγαινε στην εκκλησία για να παρακολουθήσει τις Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας, με την πιο σημαντική να είναι η Ανάσταση το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Οι πιστοί συνήθως κρατούσαν λαμπάδες, ενώ πολλοί συνήθιζαν να πηγαίνουν στην εκκλησία με τα παιδιά τους για να συμμετάσχουν στην τελετή, δημιουργώντας έτσι μια ατμόσφαιρα ιερότητας και ενότητας.

Η Κυριακή του Πάσχα ήταν η κορύφωση της θρησκευτικής γιορτής, και οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν στην εκκλησία το πρωί για τη Θεία Λειτουργία και την Ανάσταση. Στη συνέχεια η οικογένεια έτρωγε το παραδοσιακό αρνί, και μετά όλοι οι συγγενείς φίλοι, και γείτονες συγκεντρώνονταν για το καθιερωμένο πασχαλινό γεύμα με πίτες, τυριά και κρασί.

Το παραδοσιακό ψήσιμο του αρνιού είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα του Πάσχα στο χωριό. Στα παλαιότερα χρόνια, το αρνί ψήνονταν στη σούβλα, πάνω από φωτιά και κάρβουνα. Η μυρουδιά του ψημένου αρνιού γέμιζε την ατμόσφαιρα του χωριού, ενώ η διαδικασία αυτή ήταν συχνά οικογενειακή υπόθεση, με τους άντρες να αναλαμβάνουν το ψήσιμο και τις γυναίκες να ετοιμάζουν τα συνοδευτικά πιάτα. Το ψημένο αρνί αποτελούσε την μεγαλύτερη τιμή για το τραπέζι και ήταν πάντα το επίκεντρο του Πασχαλινού γεύματος.

Ορισμένα έθιμα ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο χωριό και περνούσαν από γενιά σε γενιά. Ένα από αυτά ήταν το «τσούγκρισμα των αυγών», όπου οι άνθρωποι έπαιρναν τα κόκκινα αυγά και αντάλλασαν φιλικές ή εορταστικές αναμετρήσεις για το πιο αυγό θα αντέξει περισσότερο, χτυπώντας το με τα αυγά των άλλων. Νικητής ήταν εκείνος που το αυγό του δεν έσπαζε και αυτό ήταν συνήθως αιτία χαράς και γέλιου μεταξύ των παιδιών και των μεγάλων.

Η κοινωνική διάσταση του Πάσχα στο χωριό ήταν εξίσου σημαντική. Οι γιορτές έδιναν την ευκαιρία για τις οικογένειες να ξαναβρεθούν, να ανταλλάξουν ευχές και να περάσουν χρόνο μαζί. Συγκεντρώνονταν όλοι μαζί στο πατρικό σπίτι για το γεύμα, και η ατμόσφαιρα ήταν πάντα γεμάτη γέλια, χαρά και αγάπη.

Εκείνες τις μέρες, τα σπίτια του χωριού ήταν γεμάτο κόσμο, τα παιδιά έπαιζαν στους δρόμους, και οι μεγαλύτεροι κουβέντιαζαν και αντάλλαζαν ιστορίες, ενώ παράλληλα συμμετείχαν στις παραδόσεις που συνδέονταν με την Πασχαλινή γιορτή.

Ακόμα, οι πιο παλιοί θυμούνται τις παραδόσεις με τα παιδιά που περνούσαν με  τη σειρά τα σπίτια και τραγουδούσαν τα παραδοσιακά κάλαντα, το Σάββατο του Λαζάρου τα κορίτσια, και την Μεγάλη Παρασκευή τα αγόρια, στους δρόμους του χωριού.

Το Πάσχα στο χωριό, με τις παραδοσιακές γιορτές και τα έθιμα, υπήρξε μια από τις αγαπημένες εποχές του χρόνου για τους ανθρώπους του Βαλτινού. Η θρησκευτική κατάνυξη, οι οικογενειακές συναντήσεις, τα παραδοσιακά εδέσματα και τα μοναδικά έθιμα δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα που δύσκολα μπορεί να αναπαραχθεί στις σύγχρονες πόλεις. Παρά τις αλλαγές που έχουν συμβεί με τα χρόνια, το Πάσχα στο χωριό παραμένει μια γιορτή γεμάτη ζωντάνια, παράδοση και αναμνήσεις που μένουν χαραγμένες στην καρδιά.

Η ελπίδα ξαναγεννήθηκε

 Διήγημα του Δημήτρη Τσιγάρα

Η Μαρία ήταν μια γυναίκα που ζούσε μια ήρεμη ζωή στο χωριό. Ήταν 38 ετών, και είχε δύο μικρά παιδιά, τον Βασίλη και τη Λίτσα. Η ζωή της ήταν γεμάτη από τις καθημερινές μικρές χαρές – το πρωινό γέλιο των παιδιών, τα σαββατιάτικα παιχνίδια στον κήπο και τις συζητήσεις με τον σύζυγό της τον Χρήστο. Όλα αυτά την έκαναν να νιώθει πλήρης, και η ζωή της έμοιαζε να κυλάει ομαλά.

Όμως κάποια στιγμή, άρχισε να αισθάνεται μία αδιόρατη ενόχληση στο στήθος. Στην αρχή την απέδωσε στην κούραση ή σε κάποια αλλαγή στον οργανισμό της. Όταν όμως η ενόχληση δεν έφυγε, αποφάσισε να επισκεφτεί το γιατρό. Ο γιατρός, μετά από μια σειρά εξετάσεων, της ανακοίνωσε τη χειρότερη δυνατή διάγνωση: καρκίνος του μαστού.

Η Μαρία πάγωσε. Όλες οι εικόνες της καθημερινότητας, τα γέλια των παιδιών της, τα όνειρα για το μέλλον, όλα έμοιαζαν να καταρρέουν γύρω της. Η ασθένεια αυτή ήταν μια ξαφνική και αμείλικτη απειλή για τη ζωή της. Παρόλο που ο γιατρός της είπε ότι η διάγνωση ήταν σε αρχικό στάδιο και υπήρχε μια καλή πιθανότητα θεραπείας, η λέξη «καρκίνος» ήταν αρκετή για να την τρομάξει βαθιά.

Τα πρώτα βράδια, η Μαρία ξαγρυπνούσε, σκεπτόμενη τι θα γινόταν με τα παιδιά της αν εκείνη δεν ήταν πια κοντά τους. Η σκέψη αυτή την κυρίευε, και ο φόβος την κατέτρωγε. Ωστόσο, ήξερε ότι έπρεπε να αντιμετωπίσει την ασθένεια με θάρρος. Μόνο έτσι θα είχε την ελπίδα να νικήσει.

Η θεραπεία άρχισε σύντομα. Χημειοθεραπεία, ακτινοβολίες και συνεχείς εξετάσεις. Η Μαρία ένιωθε το σώμα της να καταρρέει σιγά-σιγά, αλλά η ψυχή της ήταν πιο δυνατή από ποτέ. Όταν ένιωθε ότι δεν είχε δύναμη να συνεχίσει, σκεφτόταν τα παιδιά της και τον Χρήστο, που ήταν πάντα δίπλα της, της προσέφεραν αγάπη και υποστήριξη χωρίς όρους. Η αγάπη τους ήταν το πιο ισχυρό της όπλο.

Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα, η Μαρία ανακάλυψε ξανά την αξία της ζωής και της καθημερινότητας. Άρχισε να εκτιμά ακόμα και τα μικρότερα πράγματα – τη χαρά ενός καφέ το πρωί, την αγκαλιά των παιδιών της, τη χαμογελαστή φιγούρα του Χρήστου, που ήταν πάντα εκεί, έτοιμος να τη στηρίξει.

Πέρασαν μήνες δύσκολων θεραπειών, πολλές φορές η Μαρία αισθανόταν ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει, όμως πάντα υπήρχε κάτι μέσα της που την κρατούσε ζωντανή. Ήταν η θέληση να ζήσει. Να ζήσει για τα παιδιά της, για τη ζωή της, για τα όνειρα που δεν ήθελε να αφήσει πίσω.

Και τελικά, η μέρα που περίμενε με αγωνία ήρθε. Ο γιατρός της, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του, της ανακοίνωσε ότι είχε θεραπευτεί. Ο καρκίνος είχε υποχωρήσει και η κατάσταση ήταν σταθερή.

Η Μαρία, με δάκρυα στα μάτια, δεν μπορούσε να πιστέψει την είδηση. Είχε περάσει μέσα από τις πιο σκοτεινές στιγμές της ζωής της, αλλά η δύναμη της αγάπης, της υποστήριξης της οικογένειάς της και η προσωπική της επιμονή την είχαν οδηγήσει στην πολυπόθητη νίκη.

Όταν επέστρεψε σπίτι, τα παιδιά της έτρεξαν να την αγκαλιάσουν και να της πουν πόσο την αγαπούν. Εκείνη έσκυψε και τους φίλησε αναστενάζοντας με ανακούφιση. Η ζωή της είχε ξαναρχίσει.

Η Μαρία δεν ήταν πια η ίδια γυναίκα που ήταν πριν. Είχε γίνει πιο δυνατή, πιο γεμάτη από ευγνωμοσύνη για την κάθε μέρα που ζούσε. Και ήξερε ότι, όποιο κι αν ήταν το μέλλον, θα το αντιμετώπιζε με θάρρος, γιατί είχε ήδη νικήσει το μεγαλύτερό της φόβο.

Έκλεισε η αυλαία του ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος της ΕΠΣΤ

 

Τελείωσε το Πρωτάθλημα της Γ΄ ερασιτεχνικής κατηγορίας της ΕΠΣ Τρικάλων όπου αγωνίζονταν η ομάδα του ΑΟ Βαλτινού, η οποία κατέκτησε την τρίτη θέση στον Βαθμολογικό Πίνακα.

Ο Πρόεδρος της Ομάδας του Α. Ο. Βαλτινού κ. Ηλίας Καραθανάσης έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Άλλη μια ποδοσφαιρική σεζόν έφτασε στο τέλος της!

Μια σεζόν όπου προσπαθήσαμε φέτος να φτιάξουμε μια ανταγωνιστική ομάδα αντάξια της ιστορίας του Α.Ο.Β. και νομίζω πως τα καταφέραμε, καθώς μέχρι τα μέσα Μαρτίου βρισκόμασταν στην κορυφή της βαθμολογίας έχοντας 11 μήνες αήττητοι

Σίγουρα στο τέλος αυτή η ομάδα αδίκησε τον εαυτό της, καθώς θα μπορούσε να πετύχει κάτι καλύτερο, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό, καθώς μας χάρισε όμορφες στιγμές.

Ως πρόεδρος του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά τον πρόεδρο της κοινότητας Βάιο Τσιγάρα, που ήταν δίπλα στην ομάδα σε ότι χρειαζόμασταν, και οικονομικά, και με τον θεσμικό του ρόλο, αλλά και σαν ποδοσφαιριστής.

Τους προπονητές μας Παναγιώτη Καρρά και Νίκο Μανούρα, για την άψογη συνεργασία που είχαμε

Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης στον Κώστα Ριζαργιώτη, που παρόλο που δεν είχε κανένα ρόλο μέσα στη διοίκηση, έβαλε πολλά χρήματα από το υστέρημα του για ότι χρειαζόταν η ομάδα. Τον φροντιστή του γηπέδου μας Άγγελο Τσιγάρα.

Τους αρχηγούς μας ,Ηλία Μάμαλη και Ανδρέα Σταμούλη, που εκτός από ποδοσφαιριστές, βοήθησαν και οικονομικά για άλλη μια χρονιά την ομάδα.

Τον αντιπρόεδρο της ομάδας Στέργιο Ρούση, που παρόλο που δεν ήταν κοντά μας, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν άφησε ποτέ την ομάδα μόνη και βοήθησε όσο μπορούσε, πάντα οικονομικά.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους χορηγούς μας, αλλά και στον κόσμο του Βαλτινού που μας στήριξε φέτος.

Και τέλος ευχαριστώ όλους του ποδοσφαιριστές για την φετινή πορεία, αλλά ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στους ποδοσφαιριστές: Αχιλλέα Καμέα, Αργύρη Περιστέρη, Βησσαρίων Γιώτα, Νίκο Σταμούλη, Αλέξανδρο Φαρμάκη, Κυπριανό Κοθρά και Γιάννη Περνέζα, που μέχρι τελευταία στιγμή πάλεψαν να τελειώσει ομαλά η σεζόν για τον Α.Ο.Β.

Μέσα σ’ αυτή την χρονιά εκτός από το αγωνιστικό κομμάτι έγιναν και πολλά σπουδαία πράγματα.

Πρώτα απ όλα το σημαντικότερο ήταν η ίδρυση της Ακαδημίας ποδοσφαίρου Βαλτινού, με μεγάλο χορηγό τον Παναγιώτη Γεωργούλα με την εταιρεία Geogreen.

Επίσης το γήπεδο μας απέκτησε πλέον σύγχρονο φωτισμό με την μεγάλη χορηγία και την προσωπική εργασία του Αθανασίου Γεωργίου, τον οποίο ευχαριστούμε για άλλη μια φορά από καρδιάς».

Με εκτίμηση ο πρόεδρος του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού

Ηλίας Ε. Καραθανάσης

Η σιωπή της Μεγάλης Εβδομάδας

 

Το χωριό μοιάζει αλλιώτικο τη Μεγάλη Εβδομάδα. Λες και οι δρόμοι σιωπούν, οι άνθρωποι περπατούν πιο αργά, με σκέψη βαριά, σαν να κουβαλούν κι αυτοί έναν σταυρό. Τα λουλούδια ανθίζουν με περισσότερη σεμνότητα, δεν καμαρώνουν, απλώς υπάρχουν, προσφέροντας την ομορφιά τους ταπεινά - σαν μοσχοβόλα προσευχή.

Μια γιαγιά ανάβει το καντήλι μπροστά στην παλιά εικόνα. Η φλόγα τρεμοπαίζει, σαν να παρακολουθεί κι αυτή τα Πάθη. Ο ήχος της ψαλμωδίας ξεχύνεται από την εκκλησία και φτάνει ως τις αυλές, σαν ανάσα ουράνια. «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται…» και οι καρδιές σκύβουν, όχι από φόβο, μα από ευλάβεια.

Ο κόσμος γεμίζει την εκκλησία. Οι γυναίκες με μαύρα μαντήλια, οι άντρες με βλέμμα σκεπτικό. Κανείς δεν μιλά πολύ. Λες και κάθε λέξη θα ήταν προσβολή μπροστά στον πόνο του Χριστού. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή υπάρχει μία βαθιά επικοινωνία - των ανθρώπων μεταξύ τους και με το Θείο.

Η Μεγάλη Πέμπτη μυρίζει κερί, λιβάνι και ψωμί. Ο επιτάφιος στολίζεται με χέρια γεμάτα φροντίδα, σαν να ετοιμάζουν το σώμα κάποιου αγαπημένου. Την Μεγάλη Παρασκευή, ο ουρανός χαμηλώνει. Σαν να σκύβει κι αυτός από θλίψη, όπως οι γέροι που ακουμπούν στο μπαστούνι τους για να σταθούν.

Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, μέσα στον επιτάφιο θρήνο, υπάρχει κάτι που δεν σβήνει: η προσμονή. Όλοι ξέρουν πως η νύχτα αυτή δεν είναι το τέλος. Η ελπίδα σιγοκαίει σαν το καντήλι που δεν σβήνει ποτέ. Η Ανάσταση θα έρθει, όπως έρχεται πάντα το φως μετά το σκοτάδι.

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η πορεία μας μέσα από τον πόνο και τη θυσία, μέχρι τη λύτρωση. Είναι το δικό μας ταξίδι προς το φως. Κι αν σωπάσουμε και αφουγκραστούμε, μπορεί να ακούσουμε την καρδιά του κόσμου να χτυπά με έναν παλιό ιερό ρυθμό: «Νίκη της ζωής επί του θανάτου».

Αυτή είναι η σιωπή της Μεγάλης Εβδομάδας. Βαθιά, κατανυκτική, αλλά γεμάτη υπόσχεση.

Θεατρική παράσταση «Η Σταχτοπούτα αλλιώς…», με τη Βάγια Γουλοπούλου

 

Το Θεατρικό Εργαστήρι Νέων του Δημοτικού Θεάτρου Τρικάλων παρουσίασε την παράσταση «Η Σταχτοπούτα αλλιώς…», στο Κινηματοθέατρο του Μύλου Ματσόπουλου την Παρασκευή –Σάββατο -Κυριακή 11-12-13 Απριλίου 2025. Η παράσταση ήταν βασισμένη στο παραμύθι της Μαρίνας Γιώτη «Δυο φορές κι έναν καιρό ήταν η Σταχτοπούτα». Πρόκειται για μια παράσταση πού την παρακολούθησαν τόσο οι μικροί όσο και οι μεγάλοι θεατές.
Όπως χαρακτηριστικά τόνισε η Πρόεδρος του Δημοτικού Θεάτρου Γεωργία Κοτρώνη στο σημείωμα της: «Είναι μια παράσταση που αναφέρεται στην πίστη στον ίδιο μας τον εαυτό αλλά και στην δύναμη πού ο καθένας κρύβει μέσα του. Τελικά δεν υπάρχουν μαγικά ραβδάκια και Νεράιδες αλλά είμαστε εμείς οι ίδιοι πού ορίζουμε τις ζωές μας».

Αξίζει να σημειωθεί, ότι μεταξύ των ηθοποιών που έπαιξαν στην παράσταση ήταν και η συγχωριανή μας, Βάγια Γουλοπούλου.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία/ Μουσική επιμέλεια: Γωγώ Κατσιανάκου

Σκηνογράφος/ενδυματολόγος: Κωνσταντίνος Καρανίκας

Φωτογράφιση/βιντεοσκόπηση: Κωνσταντίνος Κατσιάνης

Σχεδιασμός Αφίσας: Κωνσταντίνος Καρανίκας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνα Ζιώγα

Βοηθός σκηνής: Βαγγέλης Τυρογιάννης

Βίντεο παράστασης: Δημήτρης Καρέγλης

Φωτισμοί: Νίκος Κουνάβας

Οργάνωση Παραγωγής: Βικτωρία Καραμούζη

Ηθοποιοί

Παρασκευή Αλέξη, Λιάνα Γιαννούλη, Βάγια Γουλοπούλου, Κατερίνα Δανιηλίδου, Βάγια Ζήκου, Ελένη Ζήμου, Μαρία Κοκόρα, Άρτεμις Κυπρίδη, Θάλεια Κωνσταντάκου, Ελένη Κωτούλα Νικόλαος Λιάπης, Αθηνά Μπαλάφα, Αλέξανδρος Ντούνας, Κωνσταντίνα Πλακιά.

ΧΩΜΑΤΟΔΡΟΜΟΣ

Χωματόδρομος. Η άνοιξη ξεμυτίζει από εδώ και από εκεί στην αρχή δειλά κι αμέσως ύστερα οργιαστικά. Το πράσινο απλώνεται πληθωρικό και σκαρφαλώνει παντού. Κι εγώ, ξυπνημένος από όνειρα μισοξεχασμένα κιόλας, λέω να βγω και πάλι ξυπόλητος στον δρόμο κατά το πρόσταγμα των αρχαίων Σελλών, ώστε η άμεση επαφή μου με τη γη να μου χαρίζει τη δύναμη του βίου. Από τα έγκατα θα αντλώ τις δυνάμεις μου και θα έχω αόρατες ρίζες που θα μπαινοβγαίνουν αυτόματα με κάθε μου βήμα στο χώμα και θα με ωθούν προς τα εμπρός.
Ο δρόμος εκτείνεται μπροστά μου μοναχικός, άδειος και μελαγχολικός και διακόπτεται μόνο από την εμφάνιση μικρών εκπλήξεων, που η φύση τις δημιουργεί και μας προορίζει να τις συναντήσουμε. Η φύση τρέχει πάντα μπροστά κι εμείς την ακολουθούμε κι έτσι την τιμάμε και τη χαιρόμαστε. Μαζί της βγαίνω κι εγώ μέσα στο πρώτο φως της ημέρας, τη βαριά δροσιά της νύχτας, την ακοίμητη θλίψη και την αναθαρρημένη χλόη. Με συνοδεύουν τα πρώτα ξεφωνητά των πουλιών που διασχίζουν τον ουρανό, ξέροντας επακριβώς πού πάνε και γιατί. Τα βλέπω και ζηλεύω. Μακάρι να ήξερα κι εγώ αυτό που ξέρουν καλά τα πουλιά, τόσο στα φυσικά όσο και στα μεταφυσικά μου σκιρτήματα. Όμως πατάω σταθερά στο χώμα κι εκεί νιώθω τη μόνη δύναμη που με κτίζει και με συνθέτει άρτια και με προβάλλει εν όλω στον κόσμο.

Του Ηλία Κεφάλα

Την 45η επέτειο γάμου τους γιόρτασαν ο Βασίλης και η Σταυρούλα Βότσιου

 

Την 45^η επέτειο γάμου, ενός υπέροχου ταξιδιού ζωής, γιόρτασαν ο Βασίλης και η Σταυρούλα Βότσιου, χθες μαζί με τα μέλη της οικογενείας τους. Ένα ζευγάρι που εδώ και σχεδόν μισό αιώνα πορεύεται μαζί, χέρι-χέρι, με αγάπη, αφοσίωση και δύναμη. Σαράντα πέντε χρόνια γάμου γεμάτα στιγμές, γέλια, δυσκολίες και νίκες, μα πάνω απ’ όλα, γεμάτα καρδιά.

Μαζί δημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια με τέσσερα παιδιά- τέσσερις ψυχές που μεγάλωσαν με αγάπη, σεβασμό και ενότητα.

Η 45^η επέτειος δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι ένα σύμβολο μιας ζωής γεμάτης νόημα, υπομονή και βαθιάς αφοσίωσης. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αληθινή αγάπη αντέχει στον χρόνο και γίνεται όλο και πιο δυνατή.

Χρόνια πολλά και καλά! Είθε τα επόμενα χρόνια να είναι εξίσου γεμάτα αγάπη, υγεία και ευτυχία.

Με όλη μας την αγάπη και τον σεβασμό.

Οι Λαζαρίνες και τα κάλαντα του Λαζάρου

Στο χωριό Βαλτινό, το πρωί του Σαββάτου του Λαζάρου, οι δρόμοι γέμιζαν και γεμίζουν ακόμα και σήμερα, με φωνές και χαρούμενα γέλια. Τα μικρά κορίτσια φορώντας τα καλά τους, βγαίνουν από τα σπίτια τους με τα καλάθια τους γεμάτα λουλούδια και πράσινα φύλλα έτοιμα να τραγουδήσουν τα κάλαντα του Λαζάρου. Ήταν από τις πιο αγαπημένες παραδόσεις του χωριού, που σήμαινε την αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας και την προετοιμασία για το Πάσχα.

Το τραγούδι τους ήταν γεμάτο χαρά και ελπίδα, ακριβώς όπως η ιστορία του Λαζάρου, που κατά παράδοξο τρόπο αναστήθηκε από τον Χριστό και ήταν σύμβολο της νίκης της ζωής πάνω στο θάνατο.

Τα μικρά κοριτσάκια του χωριού, κρατούσαν το καλάθι τους με τα λουλούδια και τραγουδούσαν με όλη τη δύναμη της φωνής τους. 

«Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια,

ήρθε η Κυριακή που τρων τα ψάρια.

Σήκω Λάζαρε και μη κοιμάσαι,

ήρθε η μάνα σου από την πόλη,

σου ’φερε χαρτί και κομπολόι.

Γράψε Θόδωρε, γράψε Δημήτρη,

γράψε λεμονιά και κυπαρίσσι.

Οι κοτούλες σας αυγά γεννούνε

και του χρόνου θα τα ξαναπούμε,

για τον Λάζαρο που θα τον δούμε.

Και του χρόνου με υγεία και χαρά!»

Με τα τραγούδια τους, τα παιδιά περνούσαν από σπίτι σε σπίτι. Οι κάτοικοι άνοιγαν τις πόρτες τους με χαμόγελα και προσέφεραν γλυκίσματα, αυγά, σύκα, ξυλοκέρατα, και λίγα χρήματα ως ευλογία για το καλό της χρονιάς. Η παράδοση αυτή συνδύαζε τη χαρά της Ανάστασης με την αναμονή της Μεγάλης Εβδομάδας, και ήταν ένα είδος προετοιμασίας για το μεγάλο γεγονός του Πάσχα.

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες που το είχαν ζήσει ως παιδιά χαμογελούσαν και θυμόταν την εποχή που και εκείνοι τριγυρνούσαν στους δρόμους του χωριού γεμάτοι από την ίδια χαρά και τον ίδιο ενθουσιασμό.

Έτσι το πρωί του Σαββάτου του Λαζάρου, το χωριό γέμιζε με ήχους και μυρωδιές της άνοιξης, καθώς οι Λαζαρίνες έφερναν με τα κάλαντα τους στο μήνυμα της αναγέννησης και της χαράς σε κάθε γωνιά του τόπου.

Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να ακούσετε τα κάλαντα:

https://www.facebook.com/share/v/1BnTESscWm/

Τα κάλαντα του Λαζάρου τραγούδησαν οι μικροί μαθητές του νηπιαγωγείου, στον Πρόεδρο της Κοινότητας Βαλτινού

 

Μια ιδιαίτερη, όμορφη και συγκινητική στιγμή έζησε ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Βάιος Τσιγάρας, το πρωί της Παρασκευής 11-4-2025, όταν οι μικροί μαθητές του νηπιαγωγείου επισκέφτηκαν το Δημοτικό Κατάστημα Βαλτινού για να πουν τα παραδοσιακά κάλαντα του Λαζάρου.

Ντυμένα όμορφα και κρατώντας τo στολισμένo καλαθάκι τους, τα παιδιά πλημμύρισαν τον χώρο με τις γλυκές φωνές τους και τη χαρά της παιδικής αθωότητας. Με τη βοήθεια των δασκάλων τους, τραγούδησαν τα κάλαντα με ενθουσιασμό, μεταφέροντας το μήνυμα της Ανάστασης του Λαζάρου και της ελπίδας που φέρει το Πάσχα.

Ο Πρόεδρος της Κοινότητας κύριος Βάιος Τσιγάρας υποδέχθηκε τα παιδιά με χαμόγελο και συγκίνηση, τα ευχαρίστησε θερμά για την επίσκεψη και τους πρόσφερε κεράσματα, δίνοντάς τους συγχαρητήρια για τη συμμετοχή τους στην αναβίωση του εθίμου.

Η δράση αυτή πέρα από τον εορταστικό χαρακτήρα της, είχε και εκπαιδευτικό σκοπό, καθώς τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με τα έθιμα του τόπου τους και συμμετείχαν ενεργά στη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.