Ξύλινες και μεταλλικές εξώθυρες

 

Η παρακμιακή ποίηση που αναβλύζει μέσα από τις ρωγμές της πόλης της Καλαμπάκας.

Αναπόληση μέσα από 10 εικόνες μιας άλλης εποχής, που τείνει να εκλείψει και πιστοποίηση της ομορφιάς που έφερε ο χρόνος και η αύρα της Καλαμπάκας μέσα από τις πνοές της πόλης.

Από τη φωτογραφική συλλογή του Δημήτρη Τσιγάρα.

Απεβίωσε η Ειρήνη Γουλοπούλου συζ. Αντ.

 

Απεβίωσε την Κυριακή 30 Απριλίου 2023, σε ηλικία 87 ετών, η Ειρήνη Γουλοπούλου σύζυγος του Αντωνίου.

Η Ειρήνη Γουλοπούλου, το γένος Ν. Κουφοχρήστου, γεννήθηκε το 1936 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε και με τον σύζυγό της Αντώνιο απόκτησαν δύο παιδιά, τον Στέργιο και τον Χρήστο.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Δευτέρα 1 Μαΐου 2023 & ώρα 10:30 π. μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στο Βαλτινό Τρικάλων.

Ο γάμος της Βασιλικής Μερτσιώτη με το Χαράλαμπο Δοντά

 

Η Βασιλική Μερτσιώτη του Χρήστου και της Δέσποινας Τσιγάρα με τον Χαράλαμπο Δοντά, αντάλλαξαν όρκους παντοτινής αγάπης, το Σάββατο 22 Απριλίου 2023, στο γραφικό ξωκλήσι της Παναγίας Βαλτινού, Τρικάλων.

Κουμπάροι του ζευγαριού ήταν οι: Ιωάννης Παπανικολάου και Κατερίνα Παπαβασιλείου.

Μετά τα στέφανα ακολούθησε γλέντι στο κτήμα «Πολύζου» στο Διαλεκτό.

Μετα-πασχάλια εγρήγορση

 

Του Χρήστου Γιανναρά

Ο χρόνος είναι ένα άλλο όνομα, για να πούμε τον θάνατο. Κάθε συμβατική αρίθμηση του χρόνου μετράει την προσωπική μας εγγύτητα στο γήρας και στη φθορά, στα πρόθυρα του θανάτου. Ομως ο θάνατος δεν περιμένει πάντοτε τον γηρασμό. Είναι το πιο αιφνίδιο από τα αναπάντεχα της ροής του χρόνου.

Για τον θάνατο καθεαυτόν δεν μπορεί να μιλήσει κανείς – να τον σημάνει ως βιωματική αναμονή. Στη γλωσσική σημαντική, ο θάνατος είναι μόνο αντι-κείμενο γεγονός (φυσικό φαινόμενο) ή υποκειμενική εμπειρία βιωματικής αναμονής του γεγονότος.

Τα μετά τον θάνατο; Είναι καταρχήν μια νοητική σύλληψη, απρόσιτη σε εμπειρική βιωματική προσέγγιση. Στην ανάλυση του νοητικά συλλαμβανόμενου ενδεχομένου η γλωσσική σημαντική (κατά κανόνα ομιχλώδης και παραπλανητική) δύσκολα ξεχωρίζει τι είναι «προβολή» επιθυμιών και τι «σημείο» υπαρκτικής δυνατότητας – τι είναι εγκύστωση σε ψυχολογικές «βεβαιότητες» (επενδυμένες συνήθως στην αυθεντία θρησκευτικών «αποκαλύψεων») και τι επαληθεύσιμη μαρτυρία διεύρυνσης των προσωπικών δυνατοτήτων της σχέσης.

Σίγουρα, ο θάνατος (το τέλος της ύπαρξης) δημιουργεί στον άνθρωπο ερωτήματα για το υπαρκτικό γεγονός καθεαυτό: την ύπαρξή του, την αιτιώδη αρχή και το νόημά της, την ολοκληρωτική ή όχι εξάρτησή της από τις φυσικές αναγκαιότητες που τη διέπουν. Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι δυνατό να απαντηθούν (ούτε και να τεθούν) με τις μεθόδους, τα κριτήρια και τη γλώσσα της φυσιοκεντρικής φαινομενικότητας. Ανήκουν σε διαφορετικό γνωστικό χώρο (στον χώρο του «πονόδοντου» θα έλεγε ο Βιτγκενστάιν), προϋποθέτουν άλλην οπτική και βίωση της ύπαρξης και της ανυπαρξίας.

Ωστόσο, ακόμα και ως αντι-κείμενα φαινόμενα, ο άνθρωπος διαπιστώνει τις διαφορές που έχει η ύπαρξή του από την ύπαρξη κάθε άλλου έμβιου όντος. Σημαίνουμε τις διαφορές με τη λέξη λογικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης – ο άνθρωπος έχει νόηση, κρίση, φαντασία, γλώσσα, ενεργητική θέληση, πρόβλεψη. Αυτές τις μοναδικές ικανότητες τις θεώρησε ανέκαθεν ο άνθρωπος σαν ξεχωριστό «προικιό» («ψυχή» ή «σώμα») άλλης «ποιότητας» από τη φθαρτή και θνητή του φύση, στοιχείο της ύπαρξης ανυπότακτο στον θάνατο.

Ηρθε όμως η χριστιανική εμπειρία να αρνηθεί ρεαλιστικότατα τα φιλοσοφήματα «περί αθανασίας της ψυχής»: Να βεβαιώσει ότι η φύση του ανθρώπου είναι κτιστή και άρα αναπότρεπτα θνητή – ότι με τον θάνατο είναι η σύνολη ψυχοσωματική φύση του ανθρώπου που τελειώνει και «ουκέτι δύναται ενεργείν διά των μορίων του σώματος, ου λαλείν, ου μιμνήσκεσθαι, ου διακρίνειν, ουκ επιθυμείν, ου λογίζεσθαι, ου θυμούσθαι, ου καθοράν».

Η άλλη νοηματική ποιότητα, που φωτίζει την «επ’ ελπίδι» ελευθερία της ύπαρξης από τον θάνατο, είναι η καίρια διαφορά της λογικότητας του ανθρώπου από τις «λογικές» ικανότητες του άλογου ζώου. Το ζώο αναπτύσσει τις «λογικές» του ικανότητες, για να προσαρμοστεί στα φυσικά δεδομένα στα οποία ζει. Μόνο ο άνθρωπος πηγαίνει αντίθετα στη λογική της φυσικής προσαρμογής και χάρη σε αυτή την αντίθεση δημιουργεί πολιτισμό και Ιστορία. Μπορεί ακόμα και να καταστρέψει αυτόν τον κόσμο της δεδομένης φύσης δημιουργώντας τον δικό του κόσμο.

Η δυνατότητα ελευθερίας του ανθρώπου από τη φυσική αναγκαιότητα (από τη λογικότητα της φύσης του) βεβαιώνεται εμπειρικά ως ενεργητική υπαρκτική ετερότητα. Και το έτερον ως προς τη φύση, είναι η υπαρκτική δυνατότητα της αυθυπερβατικής σχέσης. Αν η γέννηση του βιολογικού υποκειμένου ανήκει στη λογική της φύσης, όμως η γέννηση του λογικού υποκειμένου είναι παράγωγο της σχέσης. «Το υποκείμενο γεννιέται, εφόσον στο πεδίο του Αλλου εμφανίζεται το σημαίνον – το υποκείμενο in initio αρχίζει στον τόπο του Αλλου (Λακάν).

Αυτό που είναι ο άνθρωπος, στην υπαρκτική του ιδιαιτερότητα, το συγκροτεί και το συνιστά η σχέση, όχι η φύση. Δεν είναι η φυσική λογικότητα που ιδρύει το υπαρκτικό γεγονός της σχέσης. Η σχέση συγκροτεί τον λόγο, όχι ο λόγος τη σχέση. Πριν από τη σχέση υποθέτουμε μόνο ένα υποστατικό «πυρήνα» (Kern, έλεγε ο Φρόυντ) από «μη-νόημα» (non-sens, έλεγε ο Λακάν), αφού υπάρχει μόνο εκδηλούμενος και αναφερόμενος με τον τρόπο της σχέσης, τον τρόπο του λόγου ή του νοήματος.

Η δυναμική της μεταφυσικής ελπίδας συγκροτεί τον κόσμο των ανθρώπων, την Ιστορία, τον πολιτισμό. Δυναμική που την οριοθετεί η πάλη όσων αντιστέκονται στην πίστη τους και όσων αντιστέκονται στην απιστία τους. Αν κυριαρχούσαν αποκλειστικά οι εγκυστωμένοι στις ψυχολογικές «βεβαιότητες» της απιστίας ή της πίστης τους, ο κόσμος των ανθρώπων θα ήταν προέκταση του φυτικού βασιλείου.

Πασχαλινός ρεμβασμός

 

Έξω είχε μυρίσει άνοιξη και εμείς, όπως κάθε χρόνο, ενδώσαμε στο κάλεσμά της. Ανοίξαμε τα παράθυρα να μπει ο δροσερός αέρας, να μπουν τα αρώματα των λουλουδιών, το ζεστό φως. Όπως κάθε χρόνο η αγαπημένη μας πρόκληση, μας έκανε να αντλήσουμε έμπνευση από τους υπέροχους καρπούς τα χρώματα και τα αρώματα, αυτής της τόσο ξεχωριστής εποχής.

Και όσο η Μεγάλη Εβδομάδα πέρναγε με τη μία μέρα να διαδέχεται την άλλη, σε έναν παλμό κλιμακούμενης κατάνυξης και ευλάβειας, τόσο μεγάλωνε και η λαχτάρα για την κορύφωση της γιορτής, το Άγιο Πάσχα, την πανηγυρική Ανάσταση.

Εν αναμονή της γιορτής της Ανάστασης σε κάθε σπίτι επικρατούσε μία γλυκιά αναστάτωση. Μικροί και μεγάλοι μετρούσανε το χρόνο αντίστροφα, έκαναν σχέδια, ετοιμασίες και όνειρα. Λαχταρώντας όλα εκείνα τα νόστιμα και γιορτινά τραπεζώματα, την οικογενειακή μάζωξη σ’ ένα τραπέζι, τις ανταλλαγές δώρων και ευχών...

Το Πάσχα είναι μια γιορτή τόσο αγαπητή στη σκέψη όλων καθώς αναμένουμε να το υποδεχτούμε, διότι η έλευση του σημαίνει κάθε χρόνο και το τέλος του χειμώνα, τον ερχομό της άνοιξης, την αρχή μιας μεγάλης πανηγυρικής Ανάστασης, που δεν σταματά να μεταμορφώνει το σκηνικό της καθημερινότητάς μας, την ψυχολογία και τη ζωή μας ολόκληρη.

Εάν η Ανάσταση ισοδυναμεί με το φως και με την ήττα του σκότους, τότε εμείς οι ίδιοι καλούμαστε να διώξουμε τα σκοτάδια από μέσα μας, προκειμένου να πλημμυρίσει η ψυχή μας με φως και να βιώσουμε την προσωπική μας Ανάσταση. Διότι όλοι μας παλεύουμε με τη σκοτεινή πλευρά και τα μελανά κομμάτια μας. Όλοι παλεύουμε για την Αναγέννηση του εαυτού μας.

Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα, καλή Ανάσταση σε όλους!

Απεβίωσε ο Στέφανος Γ. Τσιγάρας

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Στέφανος Γ. Τσιγάρας την Παρασκευή 14 Απριλίου 2023, σε ηλικία 85 ετών.

Ο Στέφανος Τσιγάρας του Γεωργίου και της Παρασκευής, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1938. Παντρεύτηκε με την Αλεξάνδρα, το γένος Ιωάννη Μαλακασιώτη και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Γεώργιο και την Ιωάννα.

Αφήνει πίσω του τη σύζυγό του Αλεξάνδρα, τα παιδιά τους Γιώργο – Φανή Τσιγάρα, Ιωάννα – Κων/νος Πάτρα, εγγόνια, αδέλφια και λοιπούς συγγενείς.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει το Μεγ. Σάββατο 15 Απριλίου 2023 και ώρα 12:00 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Μια αναδρομή στους επιταφίους του Βαλτινού παλαιότερων ετών, από το 1966-2023

 

Έτος 1966

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μέρα απόλυτου πένθους για όλη την Χριστιανοσύνη. Η μέρα που κορυφώνεται το Θείο Δράμα των Παθών του Χριστού. Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται ο στολισμός του Επιταφίου στις εκκλησίες. Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας ψάλλονται τα Εγκώμια: «Η ζωή εν τάφω…», «Άξιον εστί μεγαλύνειν…», «Αι γενεαί πάσαι…» και «Ω γλυκύ μου Έαρ…». Στη συνέχεια γίνεται η Περιφορά του Επιταφίου, εκτός του ναού και στα όρια της Ενορίας. 

Ένα εκκλησιαστικό έθιμο γνωστό σε όλους, που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο με το ίδιο ενδιαφέρον.

Ευκαιρία λοιπόν για μια αναδρομή στις Πασχαλιές του παρελθόντος, της ενορίας Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, διατρέχοντας με φωτογραφικό υλικό τους επιταφίους κατά το χρονικό διάστημα 1966 έως 2023.

Μια αναδρομή, ανάσυρσης και αναβίωσης αναμνήσεων κατά το έθιμο του στολισμού των επιταφίων παλαιότερων ετών.  

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση.

Έτος 1972

Έτος 1974

Έτος 1998

Έτος 2013

Έτος 2017

Έτος 2018

Έτος 2019

Έτος 2020

Έτος 2021

Έτος 2022

Έτος 2023

ΓΑΛΑΞΙΑΣ ΕΠΙΓΕΙΟΣ

 

Ο Γαλαξίας κουράστηκε να στέκει στον ουρανό κι αποφάσισε να ξαπλώσει για λίγο δίπλα από το παράθυρό μου.
«Έλα», μου φώναξε, «έλα για να αντιγράψεις από τη γραφή του σώματός μου ό,τι σου αρέσει, προτού πάλι χαθώ στον ουρανό. Χρόνια τώρα μαθαίνεις το αλφάβητο των άστρων. Κάνε σωστή αντιγραφή».
Όμως, μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Κοιτάζω και δεν μπορώ τίποτα ν’ αντιγράψω, χωρίς να καταστρέψω το συμπυκνωμένο κείμενο. Γι’ αυτό κοιτάζω και θαυμάζω μόνο. Έκθαμβος.

Του Ηλία Κεφάλα

Βραβείο «Jean Moréas» στον Ηλία Κεφάλα για την καλύτερη ποιητική συλλογή

 

Το Βραβείο για την καλύτερη ποιητική συλλογή απονεμήθηκε φέτος στον τρικαλινό ποιητή Ηλία Κεφάλα για τη συλλογή του: «Γραφέας του φυσικού έπους», εκδ. Θράκα.

Στις11-3-2023, στην Πάτρα έγινε με μεγάλη επιτυχία η απονομή των ποιητικών βραβείων Jean Moréas 2022, για εκδόσεις του 2021, σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο στο Αρχαιολογικό Μουσείο.

Η κριτική επιτροπή από τις 12 ποιητικές συλλογές που δημοσιεύθηκαν ως υποψήφιες του βραβείου στις βραχείες λίστες καλύτερης ποιητικής συλλογής επέλεξε τον «γραφέα του φυσικού έπους» του Ηλία Κεφάλα ως καλύτερη συλλογή του έτους 2021.

Ο Ηλίας Κεφάλας συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο σημαντικούς ποιητές της γενιάς του ᾽70. Σήμερα ζει με την σύζυγό του, Αθηνά, στον γενέθλιο τόπο του, στο χωριό Μέλιγος των Τρικάλων, φωτογραφίζοντας τη φύση, δημιουργώντας ποίηση, γράφοντας δοκίμιο και πεζογραφία και ασκώντας λογοτεχνική και εικαστική κριτική σε περιοδικά λόγου και τέχνης. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, πολωνικά.

Τα βραβεία «Jean Moréas» θεσμοθετήθηκαν από το Γραφείο Ποιήσεως και απονέμονται κάθε χρόνο τιμώντας έτσι τη σύγχρονη ποιητική παραγωγή της χώρας μας και προβάλλοντας την ποιητική τέχνη στο αναγνωστικό κοινό. Τα βραβεία απονέμονται τόσο στην καλύτερη ποιητική συλλογή δόκιμου ποιητή ή ποιήτριας όσο και στην καλύτερη ποιητική συλλογή πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή ή ποιήτριας. Απονέμεται επίσης βραβείο για το σύνολο του έργου, ειδικό βραβείο «Κωστής Παλαμάς», βραβείο για την ανάδειξη των ελληνικών γραμμάτων στο εξωτερικό και φέτος ειδικό βραβείο «Θανάσης Νάκας». Τα βραβεία, μοναδικά εκτός Αθηνών σε τέτοιο επίπεδο, είναι αναγνωρισμένα από την λογοτεχνική κοινότητα της χώρας μας.

Την κριτική επιτροπή απαρτίζουν κάθε χρόνο προσωπικότητες των γραμμάτων καθηγητές Πανεπιστημίου, ποιητές και κριτικοί Λογοτεχνίας. Φέτος την τελετή της απονομής των Διεθνών Βραβείων Ποίησης Jean Moréas 2022 προλόγισε ο πρόεδρος του Γραφείου Ποιήσεως Αντώνης Σκιαθάς, ποιητής και κριτικός Λογοτεχνίας και εμπνευστής των βραβείων, καλωσορίζοντας τα τιμώμενα πρόσωπα, που μετέβησαν στην Πάτρα από διάφορα μέρη της Ελλάδας, αλλά και τους θιασώτες της ποίησης και γενικότερα της λογοτεχνίας που γέμισαν ασφυκτικά το αμφιθέατρο του Αρχαιολογικού Μουσείου.

Τα γυάλινα πηγάδια

 

Εκεί πέρα κι' αντίπερα, 'ς τα γυάλινα πηγάδια,  

στοιχειό ξεφανερώθηκε, που τρώει τους αντρειωμένους.  

Τους έφαγε, τους έσωσε, κανείς δεν είχε μείνη,  

ο γιος της χήρας έμεινε ο μόνος αντρειωμένος.  

 Παίρνει κοντάρι και σπαθί και πάει να κυνηγήση. 

Πέρασε ράχαις και βουνά, ράχαις και κορφοβούνια,  

κυνήγι δε επέτυχε, κυνήγι δεν ευρήκε, 

κι' αυτού 'ς το γέρμα του γήλιου κοντά να βασιλέψη, 

βρίσκει μια κόρη ροϊδινή, ξανθή και μαυρομάτα,  

με τα μαλλιά της ξέπλεγα, 'ς το δάκρυ φορτωμένη.  

Στέκει και τη θιαμαίνεται, στέκει και τη ρωτάει. 

-Κόρη μου, ποιος σ' έγέννησε, τι μάννα σ' έχει κάμη; 

-Κ' εμένα μάννα μ' έκαμε, μάννα σαν τη δική σου.  

-Τι έχεις, κόρη, και θλίβεσαι, τι έχεις κι' αναστενάζεις; 

-Βλέπεις εκείνη την ιτιά, την αστραποκαμένη,  

οπόχει αντάρα 'ς την κορφή και καταχνιά 'ς τη μέση; 

Εκεί πήγα να πιω νερό, να πιω και να γιομώσω. 

Το βουλλωτήρι μόπεσε, τ' ώριο μου δαχτυλίδι,  

κι' όποιος βρεθή και κατεβή, να τό βρη, να το βγάλη,  

αυτόν θα τον στεφανωθώ, άντρα θενά τον πάρω.  

-Εγώ να μπω, κ' εγώ να βγω, κόρη μ', να σου το βγάλω.  

 Ξεντύθη ο νιος, ξεζώθηκε και 'ς το πηγάδι εμπήκε.  

Χαλεύει εδώ, χαλεύει εκεϊ και τίποτες δεν βρίσκει.  

Βλέπει τα φίδια σταυρωτά με τοις οχιαίς πλεγμένα.  

«Ρήξε μου, κόρη, τα μαλλιά, να πιάσω νά ρτω απάνω.  

Εδώ είν' τα φίδια σταυρωτά με τοις οχιαίς πλεγμενα. 

-Αυτού που μπήκες, νιούτσικε, πίσω δε μεταβγαίνεις».  

Δημοτική ποίηση

Απεβίωσε η Όλγα Ευαγ. Καραθανάση

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Όλγα Καραθανάση, την Δευτέρα 27 Μαρτίου 2023, σε ηλικία 70 ετών. Η Όλγα Καραθανάση του Ευαγγέλου και της Αφροδίτης γεννήθηκε το 1953 στο Βαλτινό. Ήταν παντρεμένη με τον Μπενίτο Μπερσαλίνη.

Γύμνια

Μα είναι δυνατόν να πήρε τόσα τραγούδια ο άνεμος, δε σκάλωσε ούτε ένα σ’ εκείνα τα ευαίσθητα κλαράκια που με συντρόφευσαν δεκαετίες;

Ήταν άθραυστα και τρυφερά ώστε να λυγίζουν με την πρώτη αντάρα πρόθυμα υποκλινόμενα στην ομορφιά. 

Κι εύλογα αναρωτιόμουν: όταν τα λουλούδια σκύβουν τόσο ταπεινά, ποιος να ορθώσει το ανάστημα;

Όμως εκείνοι παρά τους ισχυρούς ανέμους ήταν άνθρωποι τόσο ανώτεροι, πνευματικοί, που τα μαχαίρια τους διάφανα δεν άφηναν ποτέ ίχνη.

Μετά από ετών εξάσκηση, έμαθα να τα διακρίνω ως και μες στο πιο πυκνό σκοτάδι.

Έτσι κατάφερνα προς αποφυγήν, αφ’ ενός να διακρίνω ποιοι έκοβαν τις νύχτες τα τρυφερά κλαράκια, κι αφετέρου να βαδίζω προσεκτικά.

Διότι το αίμα γλιστράει πολύ στα βρομερά πεζοδρόμια, του κατά τα άλλα, υπέροχου ποιητικού μας άστεως.

Ακόμα και το διάφανο αίμα, πολύ γλιστράει…

 

Του Γιώργου Δουατζή

ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΛΑΠΑΤΟ

 

Είναι μία ρίζα λάπατου που φύτρωσε από μόνη της ελεύθερη και ανεξάρτητη σε μια εξωτερική γωνιά του κήπου μας. Χωρίς να ποτίζεται και να σκαλίζεται έχει τόση δύναμη μέσα της που τροφοδοτεί τον κορμό της συνεχώς με νέα τρυφερά φύλλα κι εμείς άλλο δεν κάνουμε παρά να εμπλουτίζουμε και να αρωματίζουμε με αυτά τις χορτόπιτές μας όλο τον χρόνο. Μακάρι να είχαμε τη δύναμή της, μακάρι να είχαμε την όρεξή της για τη χαρά της ζωής και, κυρίως, μακάρι να είχαμε την ανυποχώρητη εμμονή της για καρποφορία. Άλλωστε ποιο είναι το νόημα της ζωής; Να δίνεις συνεχώς αυτό που μπορείς να δώσεις. Να αγωνίζεσαι εφ’ ω ετάχθης.

Του Ηλία Κεφάλα

Αναγκαιότητα η επέκταση του κοιμητηρίου Βαλτινού

 

Μετά την αποπεράτωση της κατασκευής του νέου οστεοφυλακίου στο κοιμητήριο Βαλτινού, αποφασίστηκε από τον Δήμο Τρικκαίων, η διαμόρφωση ενός τμήματος του παρακείμενου χώρου, ο οποίος εφάπτεται με τον υφιστάμενο χώρο του κοιμητηρίου προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως επέκταση λόγω πληρότητας του υφιστάμενου κοιμητηρίου.

Σύμφωνα με την σχετική νομοθεσία η έκταση του κοιμητηρίου θα πρέπει να είναι ανάλογη με τον πληθυσμό του οικισμού που εξυπηρετεί. Συνίσταται να λαμβάνεται επιφάνεια τουλάχιστον 0,5 – 1,0μ. για κάθε κάτοικο με ελάχιστο όριο συνολικής εδαφικής εκτάσεως το 1 στρέμμα (1000 μ2).   

Οι εργασίες έχουν ήδη ξεκινήσει και σύντομα το έργο θα ολοκληρωθεί.

Απεβίωσε ο Νικόλαος Κ. Μπαντόλιας

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Νικόλαος Κ. Μπαντόλιας του Κωνσταντίνου και της Βάιας, την Δευτέρα 13 Μαρτίου 2023, σε ηλικία 79 ετών.

Ο Νικόλαος Μπαντόλιας γεννήθηκε το 1944 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με την Ελένη, το γένος Αθαν. Σούντα από τη Πατουλιά και απόχτησαν πέντε παιδιά. Την Βάια, την Κωνσταντινιά, τον Κωνσταντίνο, την Αγγελική και το Στυλιανό.

Απεβίωσε ο Κωνσταντίνος Ιωάν. Απόχας

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Κωνσταντίνος Απόχας του Ιωάννου και της Ζωής την Κυριακή 12 Μαρτίου 2023, σε ηλικία 76 ετών.

Ο Κωνσταντίνος Απόχας γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1947. Παντρεύτηκε με την Φωτεινή, το γένος Δημητρίου Γκόρα, από την Δράμα και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Ιωάννη και την Ζωή.

Η κηδεία θα γίνει  την Δευτέρα 13 – 3 – 2023 και ώρα 11.00π.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Ο Τσαμαδος κι’ ο γιος του

 

Μες στ’ άη Γιωργιού τους πλάτανους γένονταν πανηγύρι,
το πανηγύρι ήταν πολύ κι ο τόπος ήταν λίγος,
δώδεκα δίπλες ο χορός, κι εξηνταδυό τραπέζια,
και χίλια ψένονται σφαχτά σ’ όλο το πανηγύρι.
Κι οι γέροντες παρακαλούν, τάζουν στον άη Γιώργη,
ο Τσαμαδός να μην ερθεί - χαλάει το πανηγύρι.

Ακόμα ο λόγος έστεκε κι ο Τσαμαδός εφάνη,
που ροβολάει οχ το βουνό κατά το πανηγύρι.
Πατεί και σειέται το βουνό, κράζει κι αχάν οι λόγγοι,
κι εκράταγε στον ώμο του δέντρο ξεριζωμένο,
κι απάνου στα κλωνάρια του θεριά είχε κρεμασμένα.
-- Ώρα καλή σας, γέροντες,
-- Καλό στο παληκάρι.
- Ποιός έχει αστήθι μάρμαρο και χέρια σιδερένια,
για να'βγει να παλέψουμε στο μαρμαρένιο αλώνι;

Κανείς δεν αποκρίθηκεν απ’ τους πανηγυριώτες,
της χήρας γιός εφώναξε, της χήρας ο αντρειωμένος.
-- Εγώ ’χω αστήθι μάρμαρο και χέρια σιδερένια,
για να’βγω να παλέψουμε στο μαρμαρένιο αλώνι.

Βγαίνουν κι οι δυό με τα σπαθιά και πάνε να παλέψουν.
Εκεί που επάτειε ο Τσαμαδός εβούλιαζε τ’ αλώνι.
κι εκεί που επάτειε το παιδί εβούλιαζε κι εβύθα.
Εκεί που βάρειε ο Τσαμαδός το γαίμα πάει ποτάμι,
κι εκεί που χτύπαε το παιδί, τα κόκκαλα τσακίζει.
--Κοντοκαρτέρει, βρε παιδί, κάτι να σε ρωτήσω
ποιά σκύλα μάνα σ’ έκαμε, κι ο κύρης σου ποιός ήταν;
-- Η μάνα μου όταν χήρεψε δε μ’ είχε γεννημένον,
κι όμοιασα του πατέρα μου και θα τον απεράσω.
Από το χέρι τον αρπά στης μάνας του να πάνε.
Από μακριά τους εθωρεί κι ετοίμασε τραπέζι.
Κι εκεί που τρώγαν κι έπιναν η χήρα τους κερνούσε,
κρασί κερνάει τον Τσαμαδό, φαρμάκι το παιδί της.

Δημοτική ποίηση

Απεβίωσε ο Χρήστος Σχολής του Αποστόλου

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Χρήστος Σχολής του Αποστόλου και της Βασιλικής, την Τρίτη 7 Μαρτίου 2023 σε ηλικία 64 ετών.

Ο Χρήστος Σχολής γεννήθηκε το 1959 στο Βαλτινό, παντρεύτηκε με την Τριανταφυλλιά, το γένος Παυλάκη από το Πρίνος και απόχτησαν δύο παιδιά την Βασιλική και τον Αποστόλη.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τετάρτη 8/3/2023 και ώρα 11:00, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Διακόπτουμε τις αναρτήσεις για λίγες ημέρες

 

Πολλά δεν θέλω να ’χω εγώ,

αρκεί να ζω στο Βαλτινό,

δυο φίλους να ’χω να περνώ

και χρήματα να τους κερνώ.

Του κυρ Βοριά

Αφιερωμένο στις Τουρκάλες, σεισμόπληκτες μάνες

Ὁ κῦρ Βοριᾶς παράγγειλε οῦλων τῶν καραβιῶνε.
«Καράβια π’ ἀρμενίζετε, κάτεργα ποῦ κινᾶτε,
ἐμπᾶτε  στὰ λιμάνια σας, γιατὶ θὲ νὰ φυσήξω,
ν’ ἀσπρίσω κάµπους καὶ βουνά, νὰ κρυώσω κρυαῖς βρυσούλαις,
κι’ ὀσά βρω µεσοπέλαγος, στεργιᾶς θὲ νὰ τὰ ῥήξω.»
Κι ὅσα καράβια τ’ ἄκουσαν, ὅλα λιμάνι πιάνουν,
τοῦ κῦρ ᾿Αντριᾶ τὸ κάτεργο µέσα βαθιὰ ἁρμενίζει.
«Δὲ σὲ φοβοῦμαι, κῦρ Βοριᾶ, φυσήσῃς δὲ φυσήσῃς,
τί ἔχω καράβι ἀπὸ καρυὰ καὶ τὰ κουπιὰ πυξάρι,
ἔχω κι’ ἀντέναις προύντζιναις κι’ ἀτσάλενα κατάρτια,
ἔχω πανιὰ µεταξωτά, τῆς Προύσας τὸ µετάξι,
ἔχω καὶ καραβόσχοινα ἀπὸ ξανθῆς μαλλάκια·
κ’ ἔχω καὶ ναύταις διαλεχτούς, ὅλο ἄντρες τοῦ πολέµου,
κ’ ἔχω κ’ ἕνα ναυτόπουλο, ποῦ τοὺς καιροὺς γνωρίζει,
κ’ ἐκεῖ ποῦ στήσω μιὰ φορὰ τὴν πλώρη δὲ γυρίζω.»

«Ἀνέβα, βρὲ ναυτόπουλο, στὸ μεσιανὸ κατάρτι,
γιὰ νὰ διαλέξῃς τὸν καιρό, νὰ ἰδῇς γιὰ τὸν ἀέρα.»
Παιζογελῶντα ἀνέβαινε, κλαίοντας κατεβαίνει.
«Τὸ τί εἶδες βρὲ ναυτόπουλο, αὐτοῦ ψηλὰ ποῦ πῆγες;
—Εἶδα τὸν οὐρανὸ θολὸ καὶ τἄστρα µατωμένα,
εἶδα τὴ µπόρα ποῦ ἄστραψε καὶ τὸ φεγγάρι ἐχάθη,
καὶ στῆς Ἀττάλειας τὰ βουνὰ ἀστραχαλάζι πέφτει.»
Ὥστε νὰ εἰπῇ, νὰ χαλοειπῇ, νὰ καλοκουβεντιάσῃ,
βαρειὰ φουρτοῦνα πλάκωσε καὶ τὸ τιµόνι τρίζει,
ἀσπρογυαλίζει ἡ θάλασσα, σιουρίζουν τὰ κατάρτια,

σκώνονται κύματα βουνά, χορεύει τὸ καράβι,
σπηλιάδα τοῦ ρθε ἀπὸ τὴ µιά, σπηλιάδα ἀπὸ τὴν ἄλλη,
σπηλιάδα ἀπὸ τὰ πλάγια του κ’ ἐξεσανίδωσέ το.
Γιόμισε ἡ θάλασσα παννιά, τὸ κῦμα παλληκάρια,
καὶ τὸ μικρὸ ναυτόπουλο σαράντα μίλλια πάγει.

Ὅλαις οἱ μάνναις κλαίγανε κι’ ὅλαις παρηγορειοῦνται,
μὰ μιὰ μαννοῦλα ἕνοῦ παιδιοῦ παρηγοριὰ δὲν ἔχει.
Βάνει τοῖς πέτραις στὴν ποδιά, τὰ τρόχαλα στὸν κόρφο,
πετροβολάει τὴ θάλασσα καὶ τροχαλάει τὸ κῦμα.
«Θάλασσα, πικροθάλασσα καὶ πικροκυματοῦσα,
πὄπνιξες τὸ παιδάκι µου, π’ ἄλλο παιδὶ δὲν ἔχω.
—Δὲ φταίω ἡ δόλια θάλασσα, δὲ φταίω ἐγὼ τὸ κῦμα,
μὸν φταίει ὁ πρωτοµάστορας ποῦ φτειάνει τὰ καράβια,
καὶ τὰ πελέκαγε φτενὰ καὶ τὰ γυρίζει ὁ ἀέρας,
καὶ χάνω τὰ καράβια µου ποῦ εἶναι δικά μ’ στολίδια,
χάνω τὰ παλληκάρια µου, ὁποῦ μὲ τραγουδοῦνε.»

ΑΣΗΜΑ ΝΕΡΑ, ΟΠΩΣ ΑΣΗΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

 

Άσημα νερά, όπως άσημοι άνθρωποι. Κυλούν μέσα στον ακατέργαστο βράχο κι ύστερα στην εκλεπτυσμένη κατηφοριά της πεδιάδας. Εκεί θα ενωθούν με άλλα άσημα νερά μέχρι να φτάσουν σε παραποτάμους με ένα υποτυπώδες όνομα, αλλά οπωσδήποτε με μια επωνυμία, με την οποία θα διασώζονται στους χάρτες και τα στόματα των ανθρώπων. Από τη στιγμή που θα μπουν όμως στο ρεύμα ενός μεγάλου και ονομαστού ποταμού, τότε θα επωμιστούν και τον θρύλο της επωνυμίας του. Θα γίνουν επώνυμα κι αυτά. Τι θαυμαστή πορεία.

Κάπως έτσι δεν συμβαίνει και με τους ανθρώπους από τη στιγμή που γεννιούνται μέχρι τη στιγμή που μεγαλώνουν και ωριμάζουν; Δηλαδή μέχρι να φτάσουν από την άσημη οντότητα της ύπαρξής τους στη σημαντική λάμψη, στην επάξια φήμη του ονόματός τους; Εκτός κι αν το όνομά τους παραμείνει όχι μόνον άχρηστο και άσημο για πάντα, αλλά έστω κι ένα υποφώσκον κερί σε πολύ μικρό κύκλο αναγνωρισιμότητας.

Η πιο μεγάλη δυστυχία όμως είναι να περάσει κάποιος από τον κύκλο της ύπαρξης ως εντελώς περιττός και ασήμαντος. 

Του Ηλία Κεφάλα

Αναμνήσεις από την ψησταριά του Καστρακίδα

 Στο Βαλτινό τα μαγαζιά παλιάς κοπής και ρετρό κουλτούρας υπήρξαν τα μικρά καταφύγια και οι τόποι συνάντησης για πολλούς από τους κατοίκους. Ένα από αυτά τα στέκια ήταν και η ψησταριά του «Καστρακίδα».

Η ψησταριά του Καστρακίδα μεσουρανούσε την εικοσαετία 1970 – 1990 και υπήρξε ένα από τα αγαπημένα στέκια πολλών μερακλήδων θαμώνων του χωριού.

Σε ένα μικρό εσωτερικό χώρο 5 Χ 5, με μια αυλή κάπως μεγαλύτερη και με ελάχιστα τραπεζοκαθίσματα άρχισε τη λειτουργία του το μικρό αυτό μαγαζάκι, που βρισκόταν στον χώρο που είναι σήμερα το σπίτι του κ. Γιώργου Σκαπέτη, (εγγονός του Σωτήρη Βότσιου).

Ξεκίνησε την λειτουργία του στις αρχές του 1969. Στην αρχή την εκμετάλλευση της ψησταριάς την είχαν συνεταιρικά ο Σωτήριος Βότσιος μαζί με τον Παναγιώτη Πέτρου. Ο συνεταιρισμός αυτός κράτησε για ένα περίπου χρόνο. 

Από τότε και μέχρι που έκλεισε τελείως, την ψησταριά την δούλευε ο Σωτήρης Βότσιος με την γυναίκα του.
Ποικίλες εικόνες κι αναμνήσεις υπάρχουν από τη λειτουργία αυτής της ψησταριάς.

Γραφική φιγούρα ο μπάρμπα Σωτήρης Βότσιος, ο «Καστρακίδας», όπως τον αποκαλούσαν όλοι στο χωριό, με την άσπρη ποδιά του στη μέση, την καράφα του τσίπουρου στη μασχάλη και την πετσέτα του στον ώμο. Έψηνε σουβλάκια και σερβίριζε τους πελάτες τους μεζέδες πάντα πρόσχαρος. Ετοιμόλογος, όπως ήταν, επικοινωνιακός και διπλωμάτης, με απεριόριστο χιούμορ, διατηρούσε τις καλύτερες κοινωνικές σχέσεις και κέρδιζε τη συμπάθεια όλων. 

Τα καλοκαίρια, που τις Κυριακές γίνονταν η περίφημη βόλτα στη Δημοσιά, τα τραπεζοκαθίσματα του «Καστρακίδα» γέμιζαν από πελάτες και το μεροκάματο ήταν πολύ καλό. Σερβίριζε από καφέδες και αναψυκτικά μέχρι κρασιά μπύρες τσίπουρο και διάφορα ποτά. Στην ψησταριά του, έψηνε σουβλάκια, λουκάνικα και κοτόπουλα, τα οποία σερβίριζε στη λαδόκολλα. Ενώ η γυναίκα του ετοίμαζε μαγειρευτούς μεζέδες για τα τσίπουρα και διάφορες σαλάτες της εποχής. 

Εποχή που τα τζουκ μποξ είχαν την πρωτοκαθεδρία στα μουσικά δρώμενα και ο καθένας είχε την δυνατότητα της μουσικής του προτίμησης. Έριχνε το κέρμα στο τζουκ μποξ και πατώντας τα πλήκτρα J - 9 ή Κ - 4 ή… επέλεγε και άκουγε τα σουξέ τραγούδια του Άκη Πάνου, του Βασίλη Τσιτσάνη, του Καλδάρα… με τις υπέροχες φωνές του Στέλιου Καζανζτίδη, της Ρίτας Σακελαρίου, του Δημήτρη Μητροπάνου…

Τα μερακλώματα «έπαιρναν και έδιναν», οι ζεϊμπεκιές διαδέχονταν η μια την άλλη και το κέφι έφτανε στο ναδίρ.
Δεν έλειπαν όμως και οι διάφορες παρεξηγήσεις μεταξύ των πελατών όπου άναβαν τα αίματα και ξεσπούσε ο καβγάς. Κάποιες φορές ερχόταν και στα χέρια», αναποδογύριζαν τραπέζια έσπαγαν ποτήρια και μπουκάλια και υπήρξαν και κάποιες φορές που έσπαγαν και τις τζαμαρίες του καταστήματος.

Έζησε πολλά αυτό το μαγαζάκι… Εκεί χτυπούσε ο παλμό της διασκέδασης για είκοσι περίπου χρόνια. Η λειτουργία του σταμάτησε μόνο όταν τα βαθιά γεράματα του ιδιοκτήτη του δεν του επέτρεπαν να το δουλέψει.