Η αιωνόβια Μουριά του Βαλτινού

 

Άνθρωποι και φύση συμπορεύονται στον αιώνιο κύκλο ζωής και θανάτου. Η επιβεβαίωση αυτού φαίνεται στην αιωνόβια Μουριά (Σκαμνιά) του χωριού μας, που βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού, του Θωμά Βαγγελού.

Πρόκειται για ένα δένδρο που αποτελεί σιωπηλό μάρτυρα της ιστορίας του τόπου, καθώς η ηλικία, του μνημειακού αυτού δέντρου, φθάνει σχεδόν τα 150 χρόνια.

Ένα δέντρο μνημείο, που συμπορεύτηκε με τα περισσότερα γεγονότα της ιστορίας του χωριού.

Η Μουριά αυτή είναι φορτωμένη με προγονικές μνήμες και κρύβει πολλά μυστικά μέσα της.

«Αυτή η σκαμνιά είναι θεριακωμένη και σημαδιακιά, κρατάει από τον καιρό που ήταν ακόμη Τούρκοι στα μέρη μας. Τότε το έχος τους οι άνθρωποι δεν το βάζαν στις τράπεζες, μα το θάβαν στα καταγώγια των σπιτιών τους ή σε σημαδιακά μέρη. Ποιος ξέρει αν οι πρόγονοι δεν έχουν θάψει κάποιο θησαυρό εκεί…», είχε πει κάποτε ένας γέροντας του χωριού. Άλλοι πάλι μιλάνε για το ενδεχόμενο να είναι θαμμένος εκεί, ο θησαυρός της Βεζυροπούλας Χανούμ Σούφμεη, που χάθηκε στην περιοχή.

Όπως και να έχουν τα πράγματα με τις φημολογίες, τις δοξασίες και τις παραδόσεις περί θησαυρού, ένα είναι σίγουρο, πως ο πλούτος της βρίσκεται στην θωριά της. Στον ίσκιο της αιωνόβιας Μουριάς, που η περίμετρος του κορμού της ξεπερνάει τα 2 μέτρα, και το ύψος της τα 10 μέτρα, ειπώθηκαν παραμύθια, ιστορίες, μασλάτια, γιορτάστηκαν πασχαλιές, έγιναν γλέντια, ακούστηκαν και χορεύτηκαν τραγούδια, ακούστηκαν ξεφωνητά, χαρές και κλάματα από παιδικές φωνές. Κι αυτή στέκει εκεί αιώνες τώρα, αγέρωχη, να συντροφεύει και να καλημερίζει τους ανθρώπους που διαβαίνουν το στρατί της και να προσφέρει τον παχύ και δροσερό ίσκιο της, τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες.

Φέτος ο μήνας Φεβρουάριος, στο τόπο μας ήταν ηλιόλουστος και σε λίγες μέρες μπαίνουμε στην Άνοιξη. Η φύση θα αρχίσει κι αυτή με τη σειρά της, να αναγεννιέται και να ντύνεται με τα ανοιξιάτικα χρώματα, συμπαρασέρνοντας και την αιωνόβια Μουριά στην διαδικασία της άνθησης.  Η Μουριά, όπως κάθε χρόνο θα ντύσει τα κλώνια της με το φύλλωμά της, τα μεγάλα καταπράσινα οδοντωτά, σε σχήμα καρδιάς, φύλλα, και στη συνέχεια θα καρποφορήσει. Ελπίζουμε αυτό να το κάνει συνέχεια, κάθε άνοιξη, μέχρι το τέλος του βίου της, καθώς ο χρόνος ζωής της Μουριάς μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 300 χρόνια.

Τέλος, από τη λαογραφία μας αξίζει να επιλέξουμε και να αναφέρουμε κάποιους στίχους που συνάδουν με αυτό το αιωνόβιο δέντρο. Στα τραγούδια του γάμου είναι συχνές οι παρομοιώσεις των νέων με δέντρα:

«Δέντρο είχα στην αυλή μου για παρηγοριά δική μου…»

Και για τον αρνητή της αγάπης και άπιστο:

«Εσείς οι νέοι το ’χετε το δέντρο ν’ αγαπάτε

Και όταν φάτε τον καρπό, το δέντρο λησμονάτε».

Χρόνος ζωής των καρποφόρων δέντρων

Αμυγδαλιά (almond) 40 -50 χρόνια

Αχλαδιά (pear, asian pear) 150+ χρόνια

Βερικοκιά (apricot) 25 – 40 χρόνια

Δαμασκηνιά (plum cultivated) 15-30+ χρόνια

Ελιά (olive) 500+ χρόνια

Εσπεριδοειδή (citrus) (λεμονιά, πορτοκαλιά, μανταρινιά) 50+ χρόνια

Καρυδιά (walnut) 60+ χρόνια

Καρυδιά Πεκάν (pecan) 200+ χρόνια

Κερασιά (cherry) 15 – 30 χρόνια

Κερασιά Άγρια (cherry wild black) 200+ χρόνια

Κουκουναριά (pinyon pine) Αιωνόβιο

Κυδωνιά (quince) 30-50 χρόνια

Λωτός (persimmon) 50-75 χρόνια

Μηλιά (apple) 50 – 150 χρόνια

Μουριά (mulberry) 300 χρόνια

Μουσμουλιά (loquat) 100+ χρόνια

Νεκταρινιά (nectarine) 15-20 χρόνια

Ροδακινιά (peach) 15-20 χρόνια

Ροδιά (pomegranate) 30+ χρόνια

Συκιά (fig) 30-40+ χρόνια

Τζιτζιφιά (jujube) 100+ χρόνια

Φιστικιά (pistachio) 150+ χρόνια

Χαρουπιά (carob) 100+ χρόνια

Χουρμαδιά (date palm) 150 χρόνια.

Τα ζαρζανέτια στον ποταμό Ανάποδο

 

Τότε που οι άνθρωποι της γης, του μόχθου και της εργατιάς, έσπαζαν το ψωμί στο γόνα για να κολατσίσουν, με χέρια σκασμένα και τραχιά, γεμάτα κάλους, πρόσωπο χαραγμένο απ’ τις κακουχίες και τη βιοπάλη και βλέμμα κουρασμένο, μα καθαρό και φωτεινό. Τότε που είχαν ως προτεραιότητα να ζήσουν και να δημιουργήσουν ελεύθεροι στη γη όπου τους έλαχε, το μόνο που επιζητούσαν ήταν να ριζώσουν και να δημιουργήσουν στο χωριό τους, με πρωταρχική τους έγνοια, το μεροκάματο, την οικογένεια και τα παιδιά τους.

Τότε λοιπόν, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, στο Βαλτινό, με την εκβάθυνση και  διαπλάτυνση της κοίτης του Ανάποδου ποταμού (Παλιοπόταμος), έγινε και η αντιστήριξη των πρανών της όχθης με την κατασκευή ζαρζανετίων.   

Τα ζαρζανέτια (μέθοδος SERAZANETI) ή Συρμάτινα καλάθια χρησιμοποιούνται ευρέως ως πρακτική στην γενική Μηχανική, για την διευθέτηση ρεμάτων και για την αντιστήριξη των πρανών των όχθων. 

 Πρόκειται για τοιχία που είναι κατασκευασμένα από καλάθια γαλβανισμένου χάλυβα διπλής συστροφής γεμάτα με πέτρες.

Μετά την Εκβάθυνση και  διαπλάτυνση της κοίτης του ποταμού µε χρήση μηχανικού εξοπλισμού, κατασκευάστηκαν στις όχθες τα ανάλογα επιχώματα και πάνω σε αυτά τοποθετήθηκαν τα συρμάτινα καλάθια, τα οποία οι εργάτες τα γέμισαν με ποταμίσιες πέτρες. Για την κατασκευή, των ζαρζανετίων, χρειάστηκαν αρκετά εργατικά χέρια και αρκετός χρόνος για να τελειώσει το έργο. 

Έτσι πολλοί ήταν εκείνοι, άντρες και γυναίκες από το Βαλτινό, που συμμετείχαν και εργάστηκαν, υπό την καθοδήγηση των υπεύθυνων μηχανικών και τεχνιτών, σε αυτά τα έργα του ποταμού.  Οι εργάτες κουβαλούσαν και έκτιζαν τις πέτρες μέσα στα συρμάτινα καλάθια και δημιουργούσαν τοίχους αντιστήριξης των πρανών της όχθης.

Κάποιες φωτογραφίες έμειναν αδιάψευστοι μάρτυρες να θυμίζουν και να καταμαρτυρούν την κατασκευή αυτού του χρήσιμου έργου, καθώς:

«Οι δρόμοι της εργατιάς,
Πετούνε σπίθες φωτιάς,
Όπως σε κάθε καιρό,
Το μεροκάματο σκληρό».

Η δύναμη της αποδοχής

 

Μαθαίνω να αποδέχομαι κάποιες συνθήκες και καταστάσεις, που δεν περνάνε από το χέρι μου. Ούτε ήξερα ότι θα σκάσει η κρίση, ούτε ξέρω πότε θα φύγει, πόσο θα κρατήσει; Όσο κρατήσει. Κανένας δεν ξέρει.

Θα υπάρχουν πάντα πράγματα στη ζωή μου που δεν τα όριζα, δεν ορίζω και ποτέ δεν θα ορίζω. Αποδέχομαι ότι κάποια πράγματα δεν περνάνε από το χέρι μου και νοιώθω καλά με αυτό. Εξαιρετικά απελευθερωτικό συναίσθημα! Ειδικά για όσους έχουν την ανάγκη να ελέγχουν τα πάντα.

Άλλος ορίζει τον καιρό, εγώ ορίζω μόνο το πανί μου.

Αποδέχομαι το ενδεχόμενο του θανάτου, νομίζω ότι όλοι συμφιλιωθήκαμε με την πανδημία του Κορωνοϊού, έστω και λίγο με το πιθανό ενδεχόμενο του θανάτου. Αυτό είναι μόνο καλό. Δεν θα ζήσουμε για πάντα. Συχνά νομίζουμε ότι είμαστε άτρωτοι, αθάνατοι κι ότι ο θάνατος αφορά τους άλλους και όχι εμάς και τους οικείους μας. Κι όμως μόνο όταν συνδεθείς με το ενδεχόμενο του θανάτου σου, αλλάζει η ζωή σου, γίνεσαι πιο ευγενικός, συνδέεσαι ποιο εύκολα, συγχωρείς πιο εύκολα, αποδέχεσαι πιο εύκολα, εκτιμάς πιο εύκολα. Η σύνδεση με το ενδεχόμενο του θανάτου θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Ο θάνατος είναι το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής, είτε το θέλουμε, είτε όχι.

Του Στέφανου Ξενάκη

Με τη γλώσσα του τόπου μας (Ντοπιολαλιά)

 

Η Κουστάντου κι η Βασίλου ανταμώθκαν μια μέρα, τηρίθκαν κατάματα κι αφού γνώρσει η μία τ’ν άλλην, άνοιξαν τ’ς αγκαλιές, φλίθκαν σταυρουτά κι ρουτάει η Κουστάντου:

-Ισύ είσει μαρή χαζουβασίλου;

-Iγώ είμει μαρή χαζουκουστάντου!

-Ούι! πόσα χρόνια έχουμει να ανταμουθούμει;

-Απ’ του γάμους Βασίλουμ. Είχα έρθει κι γω τότι, σμαδιακιά χρουνιά, είχαν ξιπατουθεί τα πρόβατα απ’ τη χλαπάτσα.

-Πιρνάς καλά μη τουν άντρας, μαρή Κουστάντου;

-Καλά πιρνάου Βασίλου μ’, δε κραίνι ντιπ, στόμα έχει κι μιλιά δεν έχει. Nτιπ χαιβάνι είνει, ό,τι θέλου τουν κάνου. Ισύ μαρή Βασίλου πήρεις καλόν άντρα;

-Αχ Κουστάντουμ, η θκόζμ είνει ζαβός, ούλου βρίζει κι φουνάζει, μη λαχτάρσει… Τι πιριμέντς απού νευρικό άνθρουπου… Χαζουντάμαρου είνει, απ να τουν βαρέσει μέσα, τουν κιαρατά! αλλά τι να κάνου...;

-Άι μαρή, μη στεναχουριέσει, τυχερά είναι αυτά… Άιντι πάμει τώρα στου χουριό να ξιαστουχείς λίγου κι απέ, απαράτατουν να του φάει η μαρμάγκα!

Δημοπρασία για την εκμίσθωση του Κτιρίου Πολλαπλών Χρήσεων στα Ματσουκέικα

 

Στη διεξαγωγή φανερής, πλειοδοτικής, προφορικής και επαναληπτικής δημοπρασίας για την εκμίσθωση της αίθουσας πολλαπλών χρήσεων, που βρίσκεται στον οικισμό Ματσουκέικα, της Κοινότητας Δενδροχωρίου, επιφανείας 27,87  τ.μ. προβαίνει ο Δήμος Τρικκαίων. Η δημοπρασία θα διεξαχθεί στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου στις 5 Μαρτίου 2024, ημέρα Τρίτη και  ώρα 11:15 π.μ. ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής διεξαγωγής δημοπρασιών. Η τιμή πρώτης προσφοράς ανέρχεται στα 15,00 €.

Αναλυτικά η διακήρυξη έχει ως εξής:

Ο Δήμαρχος Τρικκαίων

Διακηρύττει

τη διεξαγωγή φανερής, πλειοδοτικής, προφορικής και επαναληπτικής δημοπρασίας για την εκμίσθωση  της αίθουσας πολλαπλών χρήσεων, που βρίσκεται στον οικισμό Ματσουκέικα της Κοινότητας Δενδροχωρίου, επιφανείας 27,87  τ.μ .

Η δημοπρασία θα διεξαχθεί στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου την 5η  του μήνα Μαρτίου 2024, ημέρα Τρίτη και  ώρα  11:15 π.μ ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής διεξαγωγής δημοπρασιών και σύμφωνα με τους όρους της υπ’ αριθμ: 29815/23-6-2022 αναλυτικής διακήρυξης του Δημάρχου Τρικκαίων. Το ελάχιστο όριο πρώτης προσφοράς ορίζεται στο ποσό των  15,00 ευρώ.

Οι προσφορές των πλειοδοτών θα γίνονται σε ακέραιες μονάδες ανά 2,00 Ευρώ.

Για να λάβει κάποιος μέρος στην δημοπρασία πρέπει να προσκομίσει εγγυητική επιστολή  συμμετοχής ποσού 18,00 €.

Η  περιληπτική διακήρυξη θα δημοσιευθεί σύμφωνα με το άρθρο 4 του Π.Δ. 270/1981 με φροντίδα του Δημάρχου, με τοιχοκόλληση αντιγράφου αυτής στον πίνακα ανακοινώσεων του δημοτικού καταστήματος, στην οδό Ασκληπιού 18, στο δημοτικό κατάστημα της Κοινότητας Δενδροχωρίου, θα αναρτηθεί στο πρόγραμμα «Διαύγεια» και στην ιστοσελίδα του Δήμου. Περίληψη της διακήρυξης της επαναληπτικής δημοπρασίας θα δημοσιευθεί σε μία καθημερινή τοπική εφημερίδα.

Τα έξοδα δημοσίευσης των ανακοινώσεων του Δήμου βαρύνουν τον πλειοδότη που θα αναδειχθεί από την δημοπρασία. Σε περίπτωση άγονης δημοπρασίας, αρχικής ή επαναληπτικής, τα έξοδα δημοσίευσης βαρύνουν το Δήμο Τρικκαίων.

Πληροφορίες για τη δημοπρασία παρέχονται καθημερινά, τις εργάσιμες ημέρες από ώρες από 08:00’-15:00’ στο Τμήμα Αξιοποίησης Δημοτικής Περιουσίας της Οικονομικής Υπηρεσίας του Δήμου Τρικκαίων, διεύθυνση Ασκληπιού 18, ΤΚ 42131 -Τρίκαλα, τηλέφωνο 2431351111 κ. Νταλάση Αικατερίνη.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΤΡΙΚΚΑΙΩΝ

ΣΑΚΚΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Οι παλιές φωτογραφίες!

 

Ξεφυλλίζοντας τον αιώνα που πέρασε… Όσα μας κληροδότησε μοιάζει να ωθούνται ολοένα και πιο βαθιά στο παρελθόν. Είναι μια φυσιολογική εξέλιξη. Ωστόσο, σπανίως συνειδητοποιούμε το χάσμα πλέον που μας χωρίζει από έναν κόσμο οικείο μεν, αλλά οριστικά καταχωρισμένο στις θυρίδες της μνήμης.

Οι παλιές φωτογραφίες του τόπου μας, πολλές από τις οποίες είναι μικρά αριστουργήματα ή έστω εξαιρετικές αποδόσεις ενός λαϊκού πολιτισμού υψηλής διείσδυσης, αποτελούν μια πινακοθήκη επικοινωνίας.  

Ξεθωριασμένες εικόνες από τη φθορά του χρόνου, που αποπνέουν μια συμπαντική απλότητα.

Θυμητάρια μιας αλλοτινής εποχής αυτές οι φωτογραφίες, που αποτελούν πολύτιμο θησαυρό και ακριβή παρακαταθήκη για τις ερχόμενες γενιές.

Η φωτογραφία αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη μνήμη και στη λήθη και μέσω της εικόνας, αφήνει πίσω αρκετά μνημονικά ίχνη. Ο ρόλος της είναι, να φυλακίσει την κάθε στιγμή και από την άλλη να μας αφηγηθεί ή να μας αφήσει να αναγνώσουμε ή να φανταστούμε όλες τις ιστορίες, τα ενδεχόμενα, ή τις διάφορες πτυχές από τις μυστικές ζωές των εικονιζόμενων.

Να αναρωτηθούμε, ποια αλήθεια περιέχει μια φωτογραφία που εικονίζει διάφορα πρόσωπα. Είναι ικανή από μόνη της η φωτογραφία να πει την αλήθεια; Ποιες άλλες αλήθειες θα αναγνώσουν όσοι δεν ήταν παρόντες τη στιγμή που φυλακίσθηκε εκείνη η στιγμή του χρόνου;

Έτσι, παρατηρώντας αυτές τις εικόνες, μας δίνεται επί πλέον η δυνατότητα να αναλογιστούμε και να φανταστούμε εκείνη, την πρώτη στιγμή της επαφής τους με την φωτογραφική μηχανή. Εντυπωσιάζει η έκφραση των εικονιζόμενων,  με το αθώο και ειλικρινές βλέμμα τους καθώς ίσως είναι η πρώτη στιγμή της επαφής τους με την φωτογραφική μηχανή, το βίωμα της αμηχανίας που προκαλεί η δύναμη της φωτογραφίας.

Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει και το ντεκόρ σε αυτές τις φωτογραφίες, αρκούσε για φόντο ένας πλίθινος τοίχος ή μια αναρτημένη κουρελού ή κουβέρτα στο πίσω μέρος.  

Άνθρωποι κατοικημένοι από την αυτάρκεια, τον λιτό και απέριττο βίο!

Μια άλλη πτυχή ανάγνωσης, αυτών των φωτογραφιών, είναι η αναβίωση του ρόλου του κοινωνικού καταγραφέα, που έπαιζε ανέκαθεν ο φωτογράφος του χωριού, σε κάθε κοινότητα ανθρώπων. Η καταγραφή και διάσωση αυτού του είδους της επαρχιακής ηθογραφίας που παραπέμπει, στο μόχθο του βιοπαλαιστή και στο μεράκι του καλλιτέχνη φωτογράφου.

ΠΩΣ ΣΒΗΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

 

Βαλτινό Τρικάλων, 1950 περίπου. Είμαστε μπροστά στο γειτονικό σπίτι του αδελφού της γιαγιάς μου, του Παύλου Ριζαριώτη, όπου είχαν υποδεχτεί και φιλοξενούσαν έναν Αμερικανό. Πιθανόν Ελληνοαμερικανό. Φωτογραφίζεται ανάμεσα από τις πρώτες εξαδέλφες Ελένη και Ελευθερία και τον θείο μου Αποστόλη, αδελφό της Ελευθερίας, αδέλφια της μητέρας μου. Ο φιλοξενούμενος σαν κάτι το εξωτικό, κάτι το αξιοπερίεργο, είχε μαζέψει στην αυλή του σπιτιού όλα τα σχολιαρόπαιδα, που παρακολουθούσαν μαγεμένα κάθε κίνησή του. Ποιος ήταν; Τι γύρευε εκεί; Κοιτάζω πάλι και πάλι τη φωτογραφία. Δεν υπάρχει κανένας εν ζωή από τους εικονιζόμενους, ώστε να μου εξηγήσει το πως και το γιατί. Τι μυστήριος που είναι ο κόσμος. Πως θαμπώνουν τα χρόνια και οι άνθρωποι εξαφανίζονται; Αν η ανέμη του χρόνου διέγραφε μια κυκλική πορεία, θα είχαμε την ελπίδα ότι όλα μια μέρα θα επανέρχονταν. Δυστυχώς όμως ο χρόνος έχει ευθύγραμμη πορεία και ό,τι περνάει χάνεται για πάντα.

Του Ηλία Κεφάλα

Απεβίωσε ο Αθανάσιος Μιχ. Αγγελόπουλος

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Αθανάσιος Αγγελόπουλος την Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2024, σε ηλικία 87 ετών.

Ο Αθανάσιος Αγγελόπουλος του Μιχαήλ και της Ευαγγελίας γεννήθηκε το 1937 στο Βαλτινό. Υπήρξε εξαίρετος καθηγητής, Κλασικής Φιλολογίας. Παντρεύτηκε με την Περσεφόνη το γένος Κων. Ρουμελιώτη από τα Σερβωτά και έκαναν δύο παιδιά, τον Μιχαήλ και τον Κωνσταντίνο.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Παρασκευή 23 – 2 – 2024 και ώρα 11.30π.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Κοσμά Αιτωλού Τρικάλων.

«Της μιας πεντάρας νιάτα»

Διήγημα του Χρήστου Γκίμτσα

 

Το πόσο αγαπήθηκαν αυτά τα δύο παιδιά, δεν μπορούσε κανείς να το περιγράψει.
Στο Τ.Ε.Ι. για μηχανικός στα αυτοκίνητα σπούδαζε αυτός, στο Ι.Ε.Κ. για κομμώτρια εκείνη.
Κοιτάχτηκαν στα μάτια μέσα στην καφετέρια και αυτό ήταν. Κάτι σαν θαύμα.
Μάζεψε όσο κουράγιο μπόρεσε και σαν μαγεμένος την πλησίασε.
«Πως σε λένε;» τόλμησε να ρωτήσει.
«Πόπη» του απάντησε. Αργότερα έμαθε πως έβγαινε από το Καλλιόπη.
«Εσένα;»
«Γρηγόρη. Στο Τ.Ε.Ι. πηγαίνω» συμπλήρωσε μετά από αρκετή σιωπή, έτσι για να μην στέκεται σαν μουγκός.
Από τότε δεν χώρισαν ούτε μία ημέρα.

Μικροκαμωμένο κορίτσι ήταν η  Καλλιόπη, με δυο μικρά ματάκια που όταν κοιτούσε τον Γρηγόρη, γίνονταν διπλάσια.
Μικρόσωμος και ο Γρηγόρης, έτσι που όταν περπατούσαν αγκαλιασμένοι στον δρόμο, ιδίως όταν έκανε κρύο, ίσα, ίσα που συμπλήρωναν ένα κανονικό κορμί.
Ορκίστηκαν πως δεν θα χώριζαν ποτέ. Πως θα ήταν ο ένας για τον άλλο, ο μοναδικός έρωτας. Έτσι έλεγαν και έτσι ένοιωθαν.

Όταν το έμαθαν οι δικοί τους, είπαν, παιδιά είναι θα τους περάσει. Μόνο που δεν τους πέρασε.

Όταν ο Γρηγόρης τέλειωσε το Τ.Ε.Ι. χώρισαν, ο τρόπος του λέει, μέχρι να ξεμπερδέψει εκείνος με το στρατιωτικό και να βρει δουλειά στο συνεργείο ενός γνωστού, στην μικρή πόλη απ’  όπου καταγόταν.
Φιλότιμος ήταν, όρεξη για δουλειά είχε, έπιανε το χέρι του, έκοβε και το μυαλό του και γι’ αυτό έγινε γρήγορα ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές, στο συνεργείο.

Κάποια μέρα είπε στους δικούς του, πως θα έφερνε κοντά του και την Πόπη να ζήσουν μαζί και μόλις θα μπορούσαν, θα παντρευόταν.
Δεν τους είδε όμως να το καλοδέχονται το νέο.
«Και πως θα την ταΐσεις, πως θα ζήσετε;» τον ρώτησε ο πατέρας του. «Αυτά που βγάζεις δεν φτάνουν για σένα…»
«Θα δουλέψουμε» του απάντησε. Και ήθελαν, δεν ήθελαν οι δικοί του αυτός την έφερε κοντά του και εγκαταστάθηκαν σε μία μικρή γκαρσονιέρα.
Η μάνα της από την άλλη μεριά, φαγώθηκε.
«Πάει χαμένο το κορίτσι. Αυτά δεν έχουν έχουν δεύτερο βρακί, τι γάμο θέλουν ;»

Όμως ο Γρηγόρης και η Καλλιοπίτσα κράτησαν τον όρκο τους, πως δεν θα χώριζαν ποτέ.
Πικράθηκαν οι δικοί τους και όχι μόνο δεν τους βοήθησαν αλλά τους έκοψαν και την καλημέρα.

Πέρασε λίγος καιρός και δεν άργησε να βρει και η Πόπη δουλειά σε ένα  κομμωτήριο και έτσι όπως ήταν καλή και ευγενική κατάφερε να κάνει την προσωπική της πελατεία. Τύπωσε μάλιστα και κάρτες  με το τηλέφωνό της, για να μπορούν να την βρίσκουν εύκολα.
Έτσι λοιπόν, κουβαλώντας ένα μικρό βαλιτσάκι με τα απαραίτητα, πήγαινε από σπίτι σε σπίτι  και χτένιζε όσες δεν ήθελαν να πάνε στο κομμωτήριο.

Κάπως έτσι άρχισαν να στέκονται στα πόδια τους και να νοιώθουν κάποια σιγουριά. Αγόρασαν μερικά έπιπλα και γέμισαν την μικρή γκαρσονιέρα, ξανοίχτηκαν λίγο στα έξοδα, άνοιξαν ένα λογαριασμό σε τράπεζα για να μαζεύουν ότι περίσσευε και άρχισαν να μιλάνε για γάμο.

Ένα βράδυ καθώς κοιμόντουσαν αγκαλιασμένοι, του ψιθύρισε στο αυτί, σχεδόν ένοχα:
«Έχω καθυστέρηση…»
«Τι σημαίνει αυτό;» απάντησε απορημένος.
«Μπορεί να είμαι έγκυος. Να πάμε σε γιατρό..»
Πήγαν. Ήταν έγκυος.
Δεν ενθουσιάστηκαν, δεν χάρηκαν. Απεναντίας, τρόμαξαν.
Γύρισαν στο σπίτι και η Πόπη άρχισε να κλαίει. Το συζήτησαν. Πως θα μπορούσαν να αντέξουν την ύπαρξη ενός παιδιού; Δεν ένοιωθαν ούτε έτοιμοι ούτε ικανοί ακόμα. Και ποιος θα τους βοηθούσε; Από τους δικούς τους, ούτε κουβέντα. Δεν περίμεναν τίποτα.
Όσο και αν το συζητούσαν τις επόμενες ημέρες, δεν κατέληγαν κάπου. Έμενε μόνο η Πόπη να πνίγεται στο βουβό κλάμα  και ο Γρηγόρης να την αγκαλιάζει και να την παρηγορεί αμήχανος.
«Μην κλαις. Μου σπαράζεις την ψυχή. Δεν ήλθε και η καταστροφή του κόσμου…»

Όταν ξαναπήγαν στον γιατρό, το είχαν αποφασίσει. Η μάλλον η Πόπη το είχε αποφασίσει. Ήταν τρομαγμένη. Δεν ένοιωθε ικανή να γεννήσει και να μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς καμιά βοήθεια.

Όταν γύρισαν στο σπίτι, ήταν δύο κουρελιασμένες ψυχές. Η Πόπη με πρησμένα μάτια από το κλάμα και την ταλαιπωρία και ο Γρηγόρης δίπλα της να προσπαθεί να την παρηγορήσει και να της δώσει κουράγιο.
«Όλα θα διορθωθούν με τον καιρό, θα δεις. Θα κάνουμε πολλά παιδιά και θα τα αγαπάμε πολύ.  Κι εγώ εδώ θα είμαι πάντα, δίπλα σου, όπως ορκίστηκα».

Αργά το βράδυ, η Καλλιοπίτσα σταμάτησε για λίγο το κλάμα της, γύρισε και τον κοίταξε με τα κατακόκκινα μικρά της μάτια και του είπε:
«Γρηγόρη, τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν, πάνε στον παράδεισο, έτσι δεν είναι;»

 

(Χαρισμένο στην γενιά των 850 ευρώ μηνιαίως, μεικτά)

Κράτα το χέρι μου σφιχτά

Εδώ στου κόσμου τ’ ανοιχτά

Και στης ζωής τη στράτα

Και στης ζωής τη στράτα

 

Σπουργίτια μέσα στο βοριά

Πήραμε την ανηφοριά

Με μιας πεντάρας νιάτα

Με μιας πεντάρας νιάτα

 

Έχει ο Θεός κι η Παναγιά

Θα δούμε λίγη ξαστεριά

Μες στης ζωής τη στράτα

Μες στης ζωής τη στράτα

 

Βάλτο καλά μες στην καρδιά

Πώς θα `ρθει και η καλοκαιριά

Με μιας πεντάρας νιάτα

Με μιας πεντάρας νιάτα

Τα Βαλτσινιώτικα -Κορίτσι από το Βαλτινό

 Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα «ωραία» απ’ το χωριό μας.

Κορίτσι από το Βαλτινό

από το σπίτι σου περνώ

μην τύχει και σε μπλάξω,

μα πουθενά δεν σε θωρώ

κι ο έρμος πια, άχ δεν μπορώ...,

πάει, θα τα τινάξω.

 

Το βράδυ πέρασα προχθές

κι είδα τις πόρτες σου κλειστές,

κλειστά και τα παντζούρια.

Και μού ’ρθε, να, μα το Θεό,

να πέσω και να σκοτωθώ…,

μα κράτησα τη φούρια.

 

Σ’ έστειλα με το κινητό

μήνυμα αγάπης, τρυφερό,

μήπως και σε τουμπάρω.

Σου ζήταγα συνάντηση

κι έλαβα την απάντηση:

«Φίλε δεν σε γουστάρω».

 

Σαν σ’ είδα πω, πω, πω, πω, πω!

Τα ’χασα, ο έρμος, τι να πω;

Πανέμορφη κι αφράτη,

σ’ είπα: «γλυκιά μου σ’ αγαπώ!»

κι εσύ χωρίς κάνα σκοπό,

μου γύρισες την πλάτη.

 

Κορίτσι από το Βαλτινό

κάθε πρωί και δειλινό

για σένα εγώ πεθαίνω…

Κι όσο εσύ δεν μ’ αγαπάς

και το αίσθημά μου υποτιμάς,

εγώ θα επιμένω...

Οι γιορτές και τα έθιμα της άνοιξης

 

Την κουρασμένη ψυχή του αγρότη και του κτηνοτρόφου που χείμαζε τέσσερις ολόκληρους μήνες ήρθε να την ανακουφίσει η Άνοιξη. Πρώτος μήνας της Άνοιξης ο Φεβρουάριος, ο Φλεβάρης. Με το μήνα Φλεβάρη ή με το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη συμπίπτουν οι Αποκριές και το Καρναβάλι τους που αποτελούν τις πρώτες ανοιξιάτικες γιορταστικές εκδηλώσεις.

Οι Αποκριές

Η Αποκριές έχουν και χριστιανικό και ειδωλολατρικό χαρακτήρα. Ως προς την νηστεία, για παράδειγμα είναι γιορτή χριστιανική, ενώ ως προς τις μεταμφιέσεις και τα μασκαρέματα είναι ειδωλολατρική. Η γιορτή αυτή με τη διασκέδαση, τις συνεστιάσεις, τα πλούσια τραπέζια και τα φιλέματα, τονώνει τους συγγενικούς και φιλικούς δεσμούς των κατοίκων του χωριού.

Το αποκριάτικο τραπέζι, η τάβλα, στρωμένη με το μεσάλι της, ήταν «καταή» από τον γιόμα ως το βράδυ, την ώρα του ύπνου. Ήταν γεμάτη από όλα τα καλούδια και από όλα τα αγαθά, αβραμιαία αγαθά, σωστός παράδεισος!

Και τι δεν είχε πάνω: τηγανισμένα ψάρια, ποταμίσια ή αγορασμένα, τηγανισμένα μπακαλιάρα, κότα βραστή ή με ρύζι (τη θέλει και την κότα το έθιμο της Αποκριάς). Ελιές, τυριά, μαρκάτη (γιαούρτι) πίτα γαλατόπιτα ή αυγοτόπιτα, αυγά βραστά, στραγάλια και γλυκίσματα, ποικίλα γλυκίσματα, λαγκίτες, δίπλες, καταΐφι, παντεσπάνι, κουραμπιέδες, χαλβάς μαλακός και χαλβάς σαμένιος, πορτοκάλια και μήλα, φιρίκια και κρασί, κρασί ντόπιο, κόκκινο ή ρετσίνα. Έχει κανένα σημερινό αποκριάτικο τραπέζι τόσα και τέτοια φαγητά; Το πολύ να έχει κρέας στο φούρνο (στην ηλεκτρική κουζίνα δηλαδή!), καμιά σαλάτα και κάνα γλυκό. Κι αν έχει απ’ αυτά τα ξενόφερτα φαγητά, μουσακά, σνίτσελ, παστίτσιο, ακόμα χειρότερα.

Στις αρραβωνιασμένες νύφες, ή και στις νιόπαντρες ακόμα, ο γαμπρός πήγαινε ένα μεγάλο ψάρι. Το πήγαινε ένας δικός του άνθρωπος την παραμονή από βραδύς και τη μέρα της Αποκριάς μαζεύονταν οι συμπέθεροι του γαμπρού και της νύφης και το έτρωγαν όλοι μαζί.

Τα βαφτιστήρια - κουμπαρούδια τα λέγαμε στο χωριό- ντυμένα καλά και καθαρά, πήγαιναν στο νονό ή στη νονά τους. Πήγαιναν, έβαζαν μετάνοιες, φιλούσαν το χέρι του νονού, ζητούσαν συγχώρεση και κάθονταν στο στρωμένο τραπέζι, όπου έτρωγαν ότι και όσο ήθελε η ψυχή τους. Το θυμάμαι πάντα αυτό το τραπέζι στο σπίτι των νονών μου. Θυμάμαι τον νονό και την νονά σοβαρούς, σεβάσμια πρόσωπα και οι δύο, αλλά πολύ φιλόξενοι, καταδεκτικοί και στοργικοί. Θυμάμαι λοιπόν πως από κείνο το τραπέζι μου άρεσε πολύ η γιαούρτη, κι η νονά, σαν να το καταλάβαινε, μου γέμιζε σχεδόν το πιάτο με γιαούρτη, πηχτή γιαούρτη, φαίνονταν μια μια οι κουταλιές. Τίποτε άλλο δεν ήθελα. Και τώρα ακόμα, όταν θυμάμαι τους νονούς μου, θυμάμαι μαζί την καλοσύνη τους αλλά και την γιαούρτη. Ύστερα τα κουμπαρούδια φιλούσαν τα χέρια των νονών τους πάλι, έπαιρναν ένα πορτοκάλι λίγα χρήματα (δίφραγκο, τάληρο, δεκάρικο το πολύ) κι έφευγαν.

Και ο κουμπάρος ο παντρεμένος με την κουμπάρα και τα μικρά τα καινούργια κουμπαράκια επισκέπτονταν όλοι μαζί τους νονούς. Φιλούσαν όλοι το χέρι του νονού και έτρωγαν στο στρωμένο τραπέζι. «Στη νιόπαντρη κουμπάρα η νονά έδινε ένα πιάτο με πηρούνι και κουτάλι και μία άσπρη πλάδα ζωντανή. Πηρούνι για να κάνει παιδί, κουτάλι για να κάνει κορίτσι και πλάδα για να κάνει τόσα παιδιά όσα θα κάνει εκείνη. Το άσπρο χρώμα της πλάδας για να ασπρίσουν να γεράσουν». Το ίδιο ακριβώς και για τον ίδιο σκοπό έκαναν και τα εγγόνια που επισκέπτονταν το σπίτι του παππού και της γιαγιάς. Την ίδια μέρα έκαναν τις επισκέψεις και τα νιόπαντρα κορίτσια, ιδίως εκείνα που παντρεύτηκαν μακριά από το χωριό. Πήγαιναν στο σπίτι των γονιών τους, τους φιλούσαν τα χέρια, έκαναν μετάνοιες, ζητούσαν συγχώρεση και κάθονταν στο τραπέζι.

 

Του Ευαγγέλου Σ. Στάθη

Μετά τα 40 γίνεσαι βάρος στην πατρίδα

 

«Ωραίο» κλίμα για να μεγαλώνει ένας νέος, να ξέρει δηλαδή, ότι θα είναι χρήσιμος μέχρι τα 40 του. Δουλειές του ποδαριού, έρωτες του ποδαριού, σπίτια πρόχειρα, έπιπλα μίας χρήσεως, ρούχα πολύχρωμα, πλαστικά φαγητά, κάποια ταξίδια και κάποιες εκδρομές και ύστερα στο εξπρές της ανυπαρξίας, για το αιώνιο ταξίδι.

Κάθε βήμα μέσα στην πραγματικότητα ακυρώνει τις υποσχέσεις. Σε άλλες εποχές δεν θα προλάβαινε να φτάσει τα 25 του, θα ’χε γίνει ανώνυμος ήρωας, ένας άγνωστος στρατιώτης στα πεδία των μαχών.

Πάλι καλά σήμερα που του δίνουνε τη δυνατότητα να φτάσει στην ηλικία των 40. Τι να τα κάνει τα υπόλοιπα χρόνια; Μετά τα 40 αρχίζει η κάμψη, οι αρρώστιες και τα γηρατειά. Ποιος τη θέλει τέτοια ζωή; Μετά τα 40 γίνεσαι βάρος στην πατρίδα. Που να βρεθούν τα χρήματα να σου πληρώσει τη σύνταξη; Που να βρεθούν τα χρήματα να σου εξασφαλίσει φάρμακα; Καλύτερα να λείπεις από αυτή την κόλαση, καλύτερα ο κύκλος σου να κλείσει στα 40.

Για να πετύχεις το στόχο σου φτιάχτηκε αυτός ο καινούργιος κόσμος, των πρόχειρων ανθρώπων. Καμία δέσμευση, όλα free. Ούτε δικαιώματα, ούτε απαιτήσεις, ούτε ασφάλειες, ούτε συγκεκριμένα ωράρια, ούτε σταθερή εργασία. Όποτε αισθανθούν πως σ’ έχουν ανάγκη, θα σε φωνάζουν να δουλεύεις. Μία ζωή απολυμένος, σκουπιδάκι στον αέρα, ώσπου να σε κάνουν τα καταραστείς την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκες. Ώσπου να σε κάνουν να στραφείς ενάντια στον εαυτό σου και να θελήσεις να τον σβήσεις με ουσίες και άλλα χημικά, γιατί πλέον δεν θα μπορείς να αντέξεις το βάρος της φτωχή σου ύπαρξης. Θα σε αναγκάσουν να κοιμηθείς πάνω στη βρώμικη κουβέρτα της φθοράς σου. Αυτά όλα τα πιάνει με το ένστικτό του ο νέος μαθητής, που μόλις ξεκινάει για τη ζωή, τα φορτώνεται χωρίς να το επιζητά και μαυρίζει ο τόπος γύρω.

Του Γιώργου Μανιώτη

Παρεμβάσεις στην τοπική κοινότητα Βαλτινού

 

Σε εργασίες αποκατάστασης φθορών σε τμήματα του οδικού δικτύου της Κοινότητας Βαλτινού, προέβη συνεργείο του δήμου Τρικκαίων και πραγματοποίησε τις απαραίτητες εργασίες αποξήλωσης, εξυγίανσης και ασφαλτόστρωσης ώστε να αποκατασταθεί άμεσα η οδική ασφάλεια.

Ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Βαλτινού κ. Βάιος Τσιγάρας, δήλωσε ικανοποιημένος από την άμεση ανταπόκριση του Δήμου Τρικκαίων, στο αίτημά του, καθώς οι οδοί σε σημεία του δικτύου παρουσίαζαν φθορές από την καθημερινή χρήση, τις καιρικές συνθήκες αλλά και από αποκαταστάσεις του οδοστρώματος μετά από επεμβάσεις σε υπόγεια δίκτυα και υπήρχε κίνδυνος για την ασφάλεια στη μετακίνηση των πεζών και στην κίνηση των οχημάτων.

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ

 

Λίγο πριν την δριμεία καταιγίδα. Κοχλάζουν απειλητικά τα ολόπηχτα σύννεφα στον ουρανό. Κομμάτια λιωμένου πάγου, κρυσταλλωμένος άνεμος, θυμωμένοι θεοί και κάτω-κάτω, στο ταψί της πεδιάδας, ανυπόμονα δέντρα σαλεύουν υπό φυγήν.
Όλοι ‒ και πάντα ‒ θέλουμε από κάτι να γλιτώσουμε, από κάτι που μας απειλεί να φύγουμε, από κάτι ν’ απαλλαγούμε που μας κατατρώει.
Και, να, ο ουρανός κατορθώνει κι αντιγράφει την ψυχή μας.
Ελάτε αστραπές και κεραυνοί. Ξεσηκώστε μας επί τέλους.

Του Ηλία Κεφάλα

Έρωτας και Πολιτική Ορθότητα

 

Δεν είναι λίγες οι φορές που βρεθήκαμε σε φοβερή αμηχανία όταν έπρεπε να συστήσουμε στην παρέα μας ή στους γονείς μας την γυναίκα-κοπέλα που μάς συνοδεύει. Με ποια λέξη να αποδώσεις τη σχέση σου με αυτήν; Μία λέξη που να αποδίδει με πιστότητα το περιεχόμενο της σχέσης και χωρίς να προσβάλλει ούτε τον τυχόν συντηρητισμό της γυναίκας συνοδού αλλά ούτε και την κυρίαρχη ηθική της κοινωνίας ή ακόμη και τον πουριτανισμό κάποιων, έστω και ελάχιστων.

«Από εδώ μία φίλη μου». Η συνήθης αυτή παρουσίαση μπορεί να λύνει πολλά προβλήματα αλλά είναι ήκιστα πειστική-ενημερωτική για τους άλλους, αφού κανείς δεν θα μάς πιστέψει πως η κοπέλα που μάς συνοδεύει είναι απλά μία «μία φίλη». Ίσως κάποιοι να καγχάσουν μέσα τους με το μικρό και αθώο ψεματάκι μας. Ίσως κάποιοι άλλοι να μάς κατηγορήσουν κιόλας για την ατολμία μας και ίσως-ίσως το θεωρήσουν και προσβολή για τη συνοδό μας.
«Από εδώ η σύντροφός μου». H παρουσίαση αυτή σίγουρα εμπεριέχει μεγαλύτερο ποσοστό αλήθειας και προϋποθέτει μία σχετική τόλμη τόσο από την πλευρά του ζευγαριού όσο κι από την πλευρά αυτών που θα την ακούσουν. Κι αυτό γιατί ο όρος «σύντροφος» είναι λίγο ουδέτερος που κρύβει πολλά και ταυτόχρονα λέει όσα θέλεις να αποκαλύψεις, χωρίς να βιάζεις ούτε την αλήθεια, ούτε τα προσωπικά δεδομένα αλλά και ούτε τη νοημοσύνη των άλλων. Σε μία τέτοια παρουσίαση κανείς δεν νιώθει αμηχανία και όλοι αφήνονται να πιστέψουν ό, τι θέλουν για το περιεχόμενο αυτής της σχέσης.
Ίσως κάποιοι πολύ τολμηροί και αρνητές των κοινωνικών σκοπιμοτήτων και κάποιων ηθικών αναστολών και στερεοτύπων να χρησιμοποιήσουν άλλες λέξεις, πιο αποκαλυπτικές, για το πραγματικό περιεχόμενο της σχέσης, όπως τα: «από εδώ το κορίτσι μου» ή το «από εδώ η δικιά μου» ή το «από εδώ το αίσθημά μου». Και τα δύο αυτά δεν εμπεριέχουν μόνον σε υψηλό βαθμό το στοιχείο της ενημέρωσης αλλά απελευθερώνουν τόσο τον πομπό όσο και τους δέκτες από το στοιχείο της αμηχανίας.

Θα ήταν άκρως ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να καταγράψουμε τόσο τις αντιδράσεις των δεκτών σε κάθε μία ξεχωριστά από τις παραπάνω παρουσιάσεις της συνοδού μας αλλά και τις λέξεις που χρησιμοποίησαν αυτοί στην ενημέρωση-πληροφόρησή τους προς τρίτους για το περιεχόμενο της σχέσης μας. Κι αυτό γιατί σε μία επικοινωνία σημασία δεν έχει μόνον αυτό που λέμε-κοινοποιούμε αλλά κι αυτό που θέλουμε να κρύψουμε ή υπόρρητα το αποκαλύπτουμε με λέξεις που στην ασάφειά τους λένε και κρύβουν πολλά και δεν προσβάλλουν κανέναν.
Εννοείται πως κανένας άνδρας που σέβεται τον εαυτό του και τη σύνοδό του δεν θα την παρουσιάσει-συστήσει στους άλλους με φράσεις του τύπου: «από εδώ η γκόμενά μου» ή «από εδώ η ερωτική μου σύντροφος». Κι αυτό γιατί οι λέξεις που χρησιμοποιούμε δε είναι μόνον ο ήχος και η εικόνα (το σημαίνον) των εννοιών (το σημαινόμενο) και της σκέψης μας, αλλά και συστατικό στοιχείο της ποιότητας της Ταυτότητάς μας.

Ο αγώνας σχολικού ποδοσφαίρου μεταξύ των ομάδων ΓΕΛ Βαλτινού και 8ου ΓΕΛ Τρικάλων

 

Την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 2024, διεξήχθη ο αγώνας ποδοσφαίρου μεταξύ των σχολικών ομάδων του ΓΕΛ Βαλτινού και του 8ο ΓΕΛ Τρικάλων, στο πλαίσιο του πανελλήνιου σχολικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου 2023-2024.

Ο αγώνας έγινε στο γήπεδο των Καρυών, στις 09:00 το πρωί και το αποτέλεσμα ανέδειξε νικήτρια την ομάδα του ΓΕΛ Βαλτινού με σκορ 2-0.