Τα πλατάνια του Βαλτινού

Τα πλατάνια είναι μεγάλα φυλλοβόλα δέντρα, με ύψος που κυμαίνεται από 30 έως 50 μέτρα και φύονται συνήθως στις όχθες των ποταμών και γενικά σε υγρότοπους. Μπορούν όμως να επιβιώσουν και στην ξηρασία.

Είναι πολλά και μεγάλα τα πλατάνια που βρίσκονται και στο Βαλτινό.

Δέντρα ψηλά και πλούσια, δασύφυλλα, σκιερά και ζωογόνα.

Δέντρα μεγάλα και μακρόβια, που μπορεί να ζήσουν χιλιάδες χρόνια.

Δέντρα θαλερά με τις ρίζες τους να απλώνονται βαθιά στα υγρά λαγούμια της Βαλτινιώτικης γης, σαν ξέπλεκα μαλλιά, που σχηματίζουν ακροδάχτυλα και τεντώνονται για να βρουν τα υπόγεια νερά του Βαλτινού.

Να βρούνε τα ζωογόνα νερά που τρέχουν κάτω από το χωριό και ξεδιψάνε τα δέντρα.

Δεν είναι τυχαίο που πολλές τοποθεσίες του χωριού, οφείλουν το τοπωνύμιό τους στο δέντρο αυτό, όπως Πλατάνια, Πλατανάκια, Πλάτανος του Μέκου και άλλα.

Βέβαια, τα πλατάνια, λόγω του ότι είναι σκιερά δέντρα αποτελούν και σημεία συγκέντρωσης των ανθρώπων, σε πάρα πολλά ελληνικά χωριά.

Τα συναντάμε σε πολλές κεντρικές πλατείες των χωριών, στα καφενεία, εκεί όπου τους καλοκαιρινούς μήνες οι κάτοικοι απολαμβάνουν την πλούσια σκιά τους.

Στο καφενείο του Μάμαλη δεσπόζει αγέρωχος και σκιερός ο δασύφυλλος πλάτανος, κάτω από τον οποίο πίνουν το καφεδάκι, ή το τσιπουράκι, ή παίζουν το χαρτάκι τους οι θαμώνες του.

«Ο χορός» Αληθινές ιστορίες του χωριού

Όταν το δίκιο και το άδικο κατοικούν και στις δυο πλευρές, τότε η τραγική ποίηση έχει το λόγο.

Είχε τελειώσει τη λειτουργία ο παπά Θανάσης Βότσιος και ο κόσμος άρχιζε σιγά - σιγά να συγκεντρώνετε στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας. 
Ήταν 2 Μαίου 1910 και πανηγύριζε το χωριό. Παλιά συνήθεια, αυτή τη μέρα στο Βαλτινό, να το γλεντάνε με τραγούδια και χορούς.
Τα όργανα, ένας λαουτιέρης, ένας με κλαρίνο και ένας με νταούλι, δεν άργησαν να συγχρονιστούν και άρχισαν να παίζουν. Αλλά κι ο χορός δεν άργησε καθόλου να στηθεί. Ένας εσωτερικός κύκλος με γυναίκες και ένας κύκλος εξωτερικός, με άντρες συγχρονίζονταν στο ρυθμό και στους ήχους του δημοτικού τραγουδιού.

Ο κόσμος χόρευε με τη σειρά, άλλοι καμάρωναν, άλλοι χτυπούσαν παλαμάκια, ήταν και το έθιμο της χαρτούρας και κάπου, κάπου οι άντρες έριχναν το κέρασμά τους στα όργανα και έτσι το γλέντι συνεχίζονταν.

Εκεί κάπου προς το τέλος μπήκε μπροστά στο χορό και ο Χρήστος Μπαντόλιας.

«Φτώχια καταραμένη» ο Χρήστος, όχι δηλαδή πως οι άλλοι ήταν πλούσιοι, απλά ήταν λίγο σε καλύτερη μοίρα.
Μερακλώθηκε λοιπόν ο Χρήστος και άρχισε να χορεύει λεβέντικα ένα υπέροχο τσάμικο τραγούδι. Ήταν μερακλής, χορευταράς και περήφανος ο Χρήστος, όμως δεν είχε να κεράσει κάτι στα όργανα και αυτοί το μισόκοψαν το τραγούδι.
Ζήτησε να χορέψει και δεύτερο τραγούδι.
Τα όργανα κοιταχτήκανε για λίγο μεταξύ τους… και μετά άρχισαν να παίζουν.
Δεν έβλεπαν όμως κέρασμα και το παίξιμό τους ήταν χαλαρό και άτονο.
Ο Χρήστος κατάλαβε την ατονία των οργάνων και τους έκανε νόημα με το χέρι να παίξουν κανονικά. Τα όργανα τίποτα, συνέχιζαν το άτονο και χαλαρό παίξιμο.
Ο Χρήστος τους ξαναέκανε νόημα, αλλά εκείνοι τίποτα…
Ένοιωσε τέτοια προσβολή και τέτοια περιφρόνηση, που καλύτερα να «άνοιγε η γη να τον καταπιεί».
Πήρε ανάποδες και μέσα σ΄ όλο τον κόσμο, την ώρα που πλησίαζε κοντά στα όργανα, έφτιαξε μια αεροδυναμική χορευτική φιγούρα και έδωσε μια δυνατή κλωτσιά στο νταούλι. Το νταούλι έφυγε από τα χέρια του νταουλιέρη και έσπασε. 

Τα όργανα σάστισαν και σταμάτησαν να παίζουν. Πήγε να γίνει φασαρία, αλλά επενέβησαν οι ψυχραιμότεροι και απετράπησαν τα χειρότερα.
Ο κόσμος αναστατώθηκε, το γλέντι χάλασε και το πανηγύρι διαλύθηκε.

Ο Χρήστος πήρε το σακάκι του, το φόρεσε, κοίταξε προς την εκκλησία σα να ζητούσε συγνώμη από τον Άγιο Αθανάσιο, έκανε το σταυρό του και έφυγε...

Γεμίζουν νταλίκες με καρπούζια, αλλά μηδαμινό το κέρδος για τους αγρότες.

Το καρπούζι ίσως είναι το πιο αγαπημένο και απολαυστικό φρούτο του καλοκαιριού. Ποιος δε θα ήθελε να έχει στην κουζίνα του και να γεύεται ένα δροσερό, ζουμερό, κόκκινο και γλυκό καρπούζι;

Η σπορά των καρπουζιών στο Βαλτινό, γίνεται κατά τον Απρίλιο-Μάιο, ενώ σε θερμοσπορεία (σκεπαστά) κατά το μήνα Μάρτιο. 

Η προετοιμασία του εδάφους, τα οργώματα, τα σβαρνίσματα και στη συνέχεια τα ποτίσματα καθιστούν τη διαδικασία της καλλιέργειας των καρπουζιών, μέχρι να δέσει και να ωριμάσει ο καρπός.

Η ωρίμανση των καρπουζιών διακρίνεται από τον χαρακτηριστικό κρότο, ο οποίος τότε είναι υπόκωφος, ενώ στα άγουρα είναι ξηρός και μεταλλικός. Επίσης από το τρίξιμο της σαρκός, που παράγεται όταν το καρπούζι πιέζεται μεταξύ των χεριών.

Οι αγρότες της περιοχής μας γνωρίζουν πολύ καλά την καλλιέργεια του καρπουζιού και δεν είναι λίγοι αυτοί, που κάθε χρόνο καλλιεργούν και ρισκάρουν, αντιμέτωποι με τον καιρό και την διαμόρφωση της τιμής πώλησης.

Φέτος, οι παραγωγοί καρπουζιού στην ευρύτερη περιοχή των Τρικάλων, βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της οικονομικής καταστροφής, καθώς η τιμή πώλησης του προϊόντος βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.

Παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε ικανοποιητικά, επιτρέποντας τους καλλιεργητές να ελπίζουν σε μία καλή χρονιά, πλέον έχει διαμορφωθεί στα 15 λεπτά το κιλό με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα έξοδα της καλλιέργειας.

Ολόκληροι τόνοι καρπουζιών φορτώνονται σε νταλίκες και εξάγονται «με χοντρική» για Ρουμανία και Βουλγαρία σε εξευτελιστικές τιμές. Όμως, όχι μόνο δεν μένει κέρδος για τους αγρότες, αλλά δεν θα μπορέσουνε να καλύψουν και τα έξοδα της φετινής παραγωγής». Και όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν αν δεν υπάρξει άμεσα αύξηση στην τιμή διάθεσης του προϊόντος τότε η λήξη της καλλιεργητικής περιόδου θα βρει τους αγρότες χρεωμένους ως το λαιμό.

Εντυπώσεις από την κατασκήνωση στον Αμάραντο Τρικάλων

Στον Αμάραντο Καλαμπάκας και σε υψόμετρο 1000 μέτρων, στη μαγευτική περιοχή Ασπροποτάμου βρίσκεται η κατασκήνωση του Νικολάου Φίκα.

Πρόκειται για έναν οικισμό 15 στρεμμάτων με μόνιμα παραδοσιακά κτίρια, γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλει, τένις, πισίνα κ.α.

Στην κατασκήνωση, εδώ και χρόνια, παραθερίζουν παιδιά από τον νομό Τρικάλων, μεταξύ αυτών και από το Βαλτινό, αλλά και από όλη την Ελλάδα και απολαμβάνουν αξέχαστες διακοπές, σε ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και οικογενειακή θαλπωρή.

Την Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014 πραγματοποιήθηκε η τελετή λήξης της Δεύτερης κατασκηνωτικής περιόδου, στην οποία παρεβρεθήκαμε και την παρακολουθήσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με τον εθνικό ύμνο και την υποστολή της σημαίας.

Η αρχηγός της κατασκήνωσης κα. Πένυ Φίκα στην σύντομη ομιλία της αναφέρθηκε στο σημαντικό έργο που επιτελείται στην κατασκήνωση, τις δραστηριότητες και τα ευεργετικά αποτελέσματα που έχει στην διάπλαση του χαρακτήρα των παιδιών.

Στη συνέχεια οι ομάδες των παιδιών με τους ομαδάρχες τους αλλά και όλα τα στελέχη της κατασκήνωσης παρουσίασαν ένα ευχάριστο, ψυχαγωγικό και εντυπωσιακό πρόγραμμα, το οποίο παρακολούθησαν οι γονείς και οι επισκέπτες που παραβρέθηκαν.

Ο ενθουσιασμός, το πνεύμα συνεργασίας, ομαδικότητας και αυτενέργειας ήταν τα στοιχεία που κυριαρχούσαν σε όλες τις εκδηλώσεις των παιδιών κατά την παρουσίαση του προγράμματος, πιστοποιώντας έτσι, την καλή δουλειά που γίνεται εκεί.

Στο τέλος του προγράμματος ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού.

Τον ενθουσιασμό και τη χαρά αντικατέστησε η συγκίνηση. Οι εναγκαλισμοί, τα δάκρυα, και τα κλάματα των παιδιών φόρτισαν συγκινησιακά την ατμόσφαιρα και μόνο η ανταλλαγή των ευχών αλλά και των υποσχέσεων για καλή αντάμωση και του χρόνου, απάλυνε λίγο την καρδούλα τους.

Έτσι με αισθήματα χαρμολύπης πήραν τις βαλίτσες με τα πράγματά τους και μαζί με τους γονείς τους τράβηξαν το δρόμο προς αναχώρηση, ανυπομονώντας για την επόμενη κατασκηνωτική περίοδο. 

Τώρα θα είχαν πάρα πολλά να διηγηθούν στους γονείς τους για την ζωή τους στη κατασκήνωση…

Τα φασόλια στο Βαλτινό (Από τη σπορά μέχρι το μπορμπολόι)

Μια ξεχασμένη καλλιέργεια άρχισε να κάνει την εμφάνισή της δειλά, δειλά στο Βαλτινό και μάλιστα με τον παλιό αγνό και παραδοσιακό τρόπο.

Πρόκειται για την καλλιέργεια άσπρων ξερών φασολιών.

Ο Θανάσης Ζαμπακάς απαθανάτισε την τελευταία εργασία της παραγωγικής διαδικασίας των φασολιών, τη συγκομιδή του καρπού και το αλώνισμα και μας δίνει την ευκαιρία να την θυμηθούμε αλλά και να την γνωρίσουμε καλύτερα.

Η σπορά των φασολιών, γίνεται την άνοιξη όταν ο καιρός είναι κατάλληλος. Ο σπόρος που χρησιμοποιείται είναι παραδοσιακός κι έρχεται από τους προγόνους μας.

Τα φασόλια φυτρώνουν, ανάλογα με τη θερμοκρασία και την υγρασία του εδάφους περίπου σε 14-15 ημέρες.

Για ένα στρέμμα απαιτούνται περίπου 4 με 5 κιλά σπόρου φασολιού με κόστος περίπου τα 20-25 ευρώ το κιλό.

Η Συγκομιδή των φασολιών. 

Όταν ωριμάσουν οι λοβοί, κατά τον μήνα Αύγουστο, αρχίζει η διαδικασία της συγκομιδής φασολιών.

Ξετρέλανε τους Γάλλους η Indila

Ένα πανέμορφο τραγούδι με RnB και pop στοιχεία, που από τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του βρίσκεται στο γαλλικό Top 100.

Η Γαλλίδα τραγουδίστρια Indila, ινδικής καταγωγής, παρουσιάζει το νέο βίντεο κλιπ για το πρώτο single της “Dernière Danse”. Η νεαρή καλλιτέχνιδα ξεκίνησε τα πρώτα μουσικά της βήματα συμμετέχοντας σε τραγούδια των Nessbeal, Rohff, TLF, Soprano και Youssoupha.
Το τραγούδι έχει γοητεύσει όλους τους Γάλους και μαζί με αυτούς και εμάς. Απολαύστε το!

Ω γλυκιά μου ταλαιπωρία
δεν έχει νόημα να αγωνίζομαι, να ξεκινήσω και πάλι.
Όλα γύρω μου είναι χωρίς σημασία, χωρίς αυτόν είμαι χαμένη.
Περπατάω μόνη μου στο μετρό και χορεύω τον τελευταίο χορό

να ξεχάσω τον μεγάλο πόνο μου.
Θέλω να φύγω και πάλι να κάνω μια νέα αρχή.
Ω γλυκιά μου ταλαιπωρία.

Ο γάμος του Ηλία Μπουκοβάλα & της Ειρήνης Καλαμπάκα

Παντρεύτηκαν το Σάββατο 2 Αυγούστου 2014, ο Ηλίας Λ. Μπουκοβάλας με την Ειρήνη Θ. Καλαμπάκα στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.

Ο γάμος τους έγινε μέσα σε ευχάριστο και χαρούμενο κλίμα, ανάμεσα σε συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Την επισφράγιση των δεσμών του νέου ζευγαριού έκαναν οι κουμπάροι Δημήτρης και Κορίνα Μίτη.

Μετά το μυστήριο ακολούθησε γλέντι στην οικία της νύφης, στο Βαλτινό, όπου οι καλεσμένοι γιόρτασαν και διασκέδασαν σε μια όμορφη καλοκαιρινή νύχτα με φαγητό μουσική και χορό.

Η εφημερίδα μας εύχεται στο νέο ζευγάρι «Βίον ανθόσπαρτον»! 

Βαλτσινιώτικο παραμύθι «Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον»

Κάποτε στο Βαλτινό ζούσε ένας νέος, που είχε αποκτήσει καλή μόρφωση και διέθετε πολλές αρετές. Είχε σχεδόν τα πάντα, αγαπούσε πάρα πολύ το χωριό του, ήταν ευτυχισμένος και χαιρόταν τη ζωή του. 

Είχε όμως, μια και μόνον επιθυμία: ήθελε να ζήσει αιώνια.

Μια μέρα λοιπόν, πήγε στο Λόγγο, λίγο πιο έξω απ’ το χωριό του, στο δάσος της Παναγίας, που κατοικούσε ένας σοφός γέροντας, ο παππούς ο Σκρέκας, και του είπε:
«Παππού, ξέρεις ποιο είναι το μυστικό για να ζήσω αιώνια;»
«Εγώ», του είπε ο παππούς ο Σκρέκας, ο γέρος του δάσους, «θα ζήσω μέχρι να πέσουν όλα τα δέντρα του δάσους».
«Α, όχι, αυτό δε φτάνει. Δεν μου κάνει. Βλέπεις κάποτε θα πέσουν τα δέντρα. Όχι, όχι, δεν είναι αυτό που ζητώ».
«Ε, τότε, πήγαινε να βρεις το γέροντα της Σαλαμπριάς, Αυτός είναι πιο γέρος κι από μένα και μπορεί να ξέρει το μυστικό».

Έτσι ο νέος επισκέφτηκε τη Σαλαμπριά και βρήκε το γέροντα, τον παππού, Τάσο Κουφοχρήστο, να ψαρεύει στο ποτάμι με το ριχτάρι.
«Γέροντα, ξέρεις πώς θα μπορέσω να ζήσω αιώνια;», τον ρωτά.
«Εγώ», του λέει ο παππούς, ο Τάσος Κουφοχρήστος, «θα ζήσω μέχρι να στερέψει ετούτο το ποτάμι».
«Α, όχι, δε θέλω. Δε φτάνει!», είπε ο νεαρός στενοχωρημένος. «Σίγουρα θα έρθει μια μέρα που το νερό της Σαλαμπριάς θα στερέψει και τότε κι εσύ κι εγώ θα πεθάνουμε».
«Τότε παλικάρι μου πήγαινε να βρεις το γέροντα του Κόζιακα», του απάντησε ο γέροντας της Σαλαμπριάς. «Αυτός που είναι πιο γέρος κι από μένα, κάτι παραπάνω θα ξέρει».

Ο νεαρός πήρε το δισάκι του στον ώμο, διάβηκε τον κάμπο, τις ραχούλες, κι ανέβηκε επάνω στο Κόζιακα και βρήκε τον γέροντα του βουνού, τον παππού Γιώργο Σταυρέκα που ήταν στ’ αλήθεια πάρα πολύ γέρος.

«Ξέρω γιατί ήρθες» του λέει ο παππούς ο Γιώργος Σταυρέκας. «Ψάχνεις να βρεις πώς θα μπορέσεις να ζήσεις αιώνια. Εγώ πάντως θα ζήσω μέχρι να πέσει ετούτο το βουνό», του είπε.
«Αυτό μάλιστα! Αυτό μου κάνει. Θα μείνω μαζί σου!» απάντησε όλο χαρά ο νεαρός κι έμεινε μαζί του.
Πέρασαν αιώνες μαζί κι έγιναν αχώριστοι φίλοι.
Κάποτε όμως, καθισμένος καθώς ήτανε πάνω στην κορφή του βουνού, ο νεαρός Βαλτσινιώτης ένιωσε μια βαθιά νοσταλγία για το χωριό του και θέλησε να το επισκεφθεί.
«Μην πας», του είπε ο παππούς ο Γιώργος Σταυρέκας, «το χωριό άλλαξε πολύ, οι δικοί σου έχουν πεθάνει όλοι εδώ και πάρα πολλούς αιώνες, καμιά δουλειά δεν έχεις πια εκεί». 

Ο φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας

Ο Κώστας Μπαλάφας γεννήθηκε το 1920 στο ορεινό χωριό Κυψέλη της Άρτας από φτωχούς γονείς αγρότες, τον Γιώργο και την Αρχοντούλα. «Εκεί που», όπως λέει ο ίδιος, «οι άνθρωποι παιδεύονται να επιβιώσουν, οργώνοντας την άγονη γη, λες και στύβουν με τα χέρια τους γυμνά το ξερό χώμα και το ποτίζουν με ιδρώτα, ώσπου να δώσει καρπούς. Αναγκαία λύση για την επιβίωση ήταν ο δρόμος της ξενιτιάς, ένα όνειρο αρκετά απατηλό. Το μήνυμα που κυριαρχούσε ειδικά για τους νέους ήταν: "Φύγε να σωθείς". Πάρα πολλοί έφυγαν...»
Σε ηλικία μόλις έντεκα ετών βρέθηκε στην Αθήνα και ρίχτηκε στη βιοπάλη. Τα παιδικά του βιώματα είναι βαθιά χαραγμένα στη μνήμη του με την παραμικρή λεπτομέρεια:

«Απ' το χωριό μου κατέβηκα πρώτα στην Άρτα. Εκεί ο πατέρας μου, για να μη με στείλει μόνο στην Αθήνα, με παρέδωσε σ' ένα γνωστό μας δάσκαλο να με συνοδεύσει. Παράκληση του πατέρα μου ήταν να με βοηθήσει ώσπου να βρω στην πλατεία Κουμουνδούρου την ταβέρνα ενός συγχωριανού μας, που ήταν θαυμάσιος άνθρωπος και καλός πατριώτης. Σ' αυτόν έβρισκαν απάγκιο πολλά χωριατόπαιδα απ' την Ήπειρο, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Εκτός από ένα πιάτο φαγητό που τους έδινε, φρόντιζε να τους βρίσκει και δουλειά».

Προετοιμασίες για το Δεκαπενταύγουστο από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού.

Με έντονες προετοιμασίες, για τη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου και τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν στο πανηγύρι του χωριού, ξεκινά ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού.

Συγκεκριμένα, με ανακοίνωσή του Δ.Σ., καλούνται τα μέλη του μικρού χορευτικού τμήματος, το Σάββατο 2 Αυγούστου 2014 στις 7 μ.μ. ώρα, στην αίθουσα του Λυκείου Βαλτινού, όπου θα ξεκινήσουν οι τελικές πρόβες για την γιορτή του Δεκαπενταύγουστου.

Ο μανάβης (Με τον Νίκο Καλαμπάκα)

Από τους πιο συμπαθητικούς πλανόδιους μικροπωλητές που υπάρχουν μέχρι σήμερα, είναι ο πλανόδιος μανάβης.
Τότε που με το έμπα της άνοιξης, άνθιζαν οι μπαξέδες και γέμιζαν τα καλάθια του με ντομάτες, αγγούρια, λάχανα, κολοκυθάκια, μελιτζάνες κ.α. έβγαζε το μεροκάματό του περιπλανώμενος από γειτονιά σε γειτονιά διαλαλώντας την πραμάτεια του.

Ο αλησμόνητος συγχωριανός μας, παραδοσιακός οργανοπαίχτης Νίκος Καλαμπάκας μας περιγράφει, με ένα σπάνιο σκωπτικό δημοτικό τραγούδι που φέρει τον τίτλο «ο μανάβης» εικόνες και στιγμές από τα τυχερά αυτού του επαγγέλματος.

Παίζουν οι μουσικοί:
Καλαμπάκας Νικόλαος (κλαρίνο και τραγούδι)
Βαγγέλης Λάκης (Λαούτο)
Γκιουλέκας Σούλης (κιθάρα)
Γκουζιώτης Γιώργος (synthy)

Ο μανάβης!!!

Ο μανάβης μας περνά -τριαλαλά  τριαλαλά!

μέσα από τη γειτονιά -τριαλαλά  τριαλαλά!

έχει λάχανα ντομάτες -τριαλαλά  τριαλαλά!

ελάτε εσείς βρε μαυρομάτες -τριαλαλά  τριαλαλά!

Ο μανάβης!!!

Με τη γλώσσα του τόπου μας (Οι περιπέτειες του Παντελή) Το λουλούδι

Αφηγήσεις, εξιστορήσεις, καταθέσεις βιωμάτων από ανθρώπους που διατηρούσαν το γλωσσικό μας ιδίωμα ατόφιο, όπως ακριβώς το παρέλαβαν από τους προγόνους.

Την παρακάτω αφήγηση μας έκανε ο Παντελής Φλώρος, την οποία παρουσιάζουμε ατόφια, χωρίς να αλλάξουμε ή να διορθώσουμε κάτι, διατηρώντας έτσι την ιδιωματική προφορά και την αυθεντικότητα της γλώσσας του τόπου μας.

Το λουλούδι

Ά! ιγώ έχου μεγάλη περιπέτεια. Ξερ΄ς οι περιπέτειες αυτές είναι ωραίες ιστουρίες.

Ακσε τώτα π΄θα σι που μία κι γράψτην.

Tότε, τα χρόνια εκείνα, κορίτσι δεν έβαζες μέσα, κι σπάνια να βγάλ’τς κουρίτσι όξου.

Άμα μάθαινε ου γονείς κι τα αδέρφια τ’…, έπεφτε ξύλο.

Ιγώ όμως, ξέβγαλα μια…, τη γυναίκα μ’. 

Πήγα και την έκλεψα το λουλούδι, νύχτα απ’ το μπαλκόνι, με  τη σκάλα κι λέου, έκανα στρατήγημα, «Θα του πάρου του λουλούδι, λέου, κι θα του πάου στο σπίτι μ’». Θα τα’ αραδίσει του λουλούδι αυτή, θα πει «Ποιος το πήρε;».

Κι όπως έγινε… Κι ήρθε ιδώ στο μαγαζί, δέκα η ώρα, νύχτα, αυτή μαναχή τς, δεν ήταν κάνας όξου. Κι τη λέω, μόλις πήρα ιγώ να κλείσω…

«Ω! Καλώς του κουρίτσι», λέω ιγώ, λοιπόν, «τι θές;»

«Του λουλούδι, του πήρες εσύ, λέει αυτή».

«Που τούδεις εσύ του λουλούδι, ότι του πήρα ιγώ;»

«Ιγώ πήγα στη γιορτή», λέει «με την αδερφή μ’ και το βρήκα, τόχεις εσύ σπίτι». 
«Λάθος κάντς» λέου, «δεν τόχου ιγώ». Λέει, «τόχς». Κρύσταλο λέγονταν το λουλούδι. Τη λέω «Πάμε στο σπίτι να δεις». 

Έ, την πήγα στου σπίτι ιγώ. Την πήρα από δω την πήγα σπίτι να δει τάχα του λουλούδι…

Ιγώ ήμαν έξυπνους, δεν ήμαν κάνας χαζός!!!

Αλλά όμως, το πλήρωσα αυτό στου τέλους την παντρεύκα. Χα! Χα!

Ο γάμος του Simon Kramer & της Άννας Ζησιμοπούλου

Παντρεύτηκαν το Σάββατο 26 Ιουλίου 2014, ο Simon Kramer με την Άννα Ζησιμοπούλου στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας Σεργούλας, Ναυπάκτου.

Ο γάμος τους έγινε μέσα σε ευχάριστο και χαρούμενο κλίμα, ανάμεσα σε συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Την επισφράγιση των δεσμών του νέου ζευγαριού έκαναν οι κουμπάρες Γιάννα Λακουμέντα και Sandra Kramer.

Ακολούθησε δεξίωση στο κτήμα Χιλιαδού, όπου οι καλεσμένοι γιόρτασαν και διασκέδασαν σε μια όμορφη καλοκαιρινή νύχτα με φαγητό και χορό.

Να σημειωθεί ότι η Άννα ζησιμοπούλου είναι κόρη της συγχωριανής μας, Βάσω Ζαμπακά.

Η εφημερίδα μας εύχεται στο νέο ζευγάρι «Βίον ανθόσπαρτον»! 

Το ψάρεμα με τα χέρια στο Βαλτινό

Μια ομάδα νέων, από το Βαλτινό, ψαρεύει στον Πηνειό ποταμό με τα χέρια.

Μια ηθογραφική ταινία, ένα δεκαπεντάλεπτο ντοκιμαντέρ του 1997, για τον ιδιότυπο τρόπο ψαρέματος στα ποτάμια των Τρικάλων.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσιγάρας

Συμμετέχουν: Αντώνης Βαγγελός, Θωμάς Βαγγελός, Παναγιώτης Βότσιος, Κώστας Σταμούλης, Πέτρος Σταμούλης, Βάϊος Τσιγάρας.

Παραγωγή: «Εφημερίδα του Βαλτινού».

Τι κι αν ο νομός Τρικάλων δεν βρέχεται από θάλασσα, τι κι αν η πεδιάδα και ο ορεινός όγκος κυριαρχεί, υπάρχουν όμως, τα πανέμορφα ποτάμια της περιοχής, και εκεί πολλοί άνθρωποι κατάφερναν να γίνουν επιδέξιοι ψαράδες.

Τα μεσημέρια του καλοκαιριού, πολλές φορές διάφορες παρέες νέων, ξεχύνονταν στα ποτάμια για ψάρεμα. Τα μοναδικά σύνεργα ψαρέματος που είχαν, ήταν τα χέρια τους. Περπατούσαν κατά μήκος του ποταμού και ψαρεύανε δεξιά κι αριστερά στις όχθες με τις χούφτες τους.

Το ψάρεμα με τα χέρια είναι ένας ιδιότυπος τρόπος ψαρέματος που γίνεται μόνο στα ποτάμια.

Τα ποταμόψαρα, οι ψαράδες τα πιάνανε με τα χέρια τους μέσα σε γρούσπες (τρύπες), σε ραγάζια, σε ρίζες, σε βάτους και σε ότι άλλο φυσικό ή τεχνητό στοιχείο βρίσκονταν στο ποτάμι και εκεί σύχναζαν ψάρια.

Με την αίσθηση της αφής αντιλαμβάνονταν τα ψάρια και με γρήγορες και επιδέξιες κινήσεις τα έπιαναν με τα χέρια τους. Στη συνέχεια τα πετούσαν έξω στην όχθη όπου κάποιος από την παρέα κρατούσε το καλάθι με τα ψάρια ή την βέργα λυγαριάς και τα κρεμούσε εκεί.

Στο τέλος γίνονταν η μοιρασιά της «ψαριάς» και έτσι έπαιρνε ο καθένας το μερίδιό του.

Απεβίωσε ο Γεώργιος Ζαμπακάς του Αλκιβιάδη

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας, Γεώργιος Ζαμπακάς του Αλκιβιάδη και της Μαρίας, την Δευτέρα 28 Ιουλίου 2014 σε ηλικία 50 ετών. Ο Γεώργιος Ζαμπακάς γεννήθηκε το 1964 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε και με την σύζυγό του Κωνσταντίνα Κωφού έκαναν τρία παιδιά, τον Άλκη, τον Βασίλη και την Καλλιόπη.

Οι ικανότητες των σκύλων και οι ράτσες τους

Οι σκύλοι είναι «οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου» και όχι τυχαία, καθώς είναι πάντα εκεί και στα εύκολα και στα δύσκολα, να σου χαρίσουν απλόχερα την αγάπη τους, ενώ σίγουρα δε θα σε κάνουν ποτέ να βαρεθείς. 

Είναι πολύ έξυπνα ζώα, μπορεί να μάθουν να αντιλαμβάνονται από 60 έως και 100 λέξεις. Παράδειγμα, όταν του λέμε “έλα”, ο σκύλος καταλαβαίνει και έρχεται σε μας. Όταν λέμε “πάμε” ο σκύλος ξέρει ότι θα πάει βόλτα και μπορεί να μας φέρει να του φορέσουμε και το λουρί του. Αντίστοιχα όταν του λέμε “φαγητό” ξέρει ότι ήρθε η ώρα για να φάει. Όταν του δείχνουμε το σφουγγάρι ή το αφρόλουτρό του, καταλαβαίνει ότι θα κάνει το μπάνιο του.

Οι αισθήσεις τους σε σχέση με τον άνθρωπο έχουν κάποιες ιδιαιτερότητες.

Βλέπουν μόνο ένα μέρος των χρωμάτων του ηλιακού φάσματος (αποχρώσεις του μπλε και του κίτρινου).

Μπορεί όμως να βλέπουν οξύτερα σε πολύ χαμηλότερο φωτισμό, αλλά και να αντιλαμβάνονται την κινητικότητα από ότι οι άνθρώποι λόγω της κατασκευής του αμφιβληστροειδή των ματιών που διαθέτουν.

Η όσφρηση στους σκύλους είναι μια από τις πιο ανεπτυγμένες αισθήσεις καθώς μπορεί να είναι ως 100.000 φορές πιο ισχυρή από αυτή των ανθρώπων έχοντας παράλληλα μεγάλη απομνημονευτική ικανότητα των οσμών. Μετά από κατάλληλη εκπαίδευση χρησιμοποιούνται από τον άνθρωπο ως ιχνηλάτες οι σκύλοι για την εύρεση θηραμάτων, ναρκωτικών, εκρηκτικών υλικών κτλ. ακόμα και για την ανεύρεση καρκινικών όγκων.

Η ακοή στους σκύλους είναι η δεύτερη από τις πιο ανεπτυγμένες αισθήσεις, επιτρέποντας στα ζώα να αντιλαμβάνονται ήχους που παράγονται σε αποστάσεις τέσσερις φορές μεγαλύτερες από ότι μπορεί να συλλάβει η ανθρώπινη ακοή.

Ένας μύθος των εκφάνσεων της ζωής

Μια ταινία του Nima Raoofi, που κάνει λόγο για την υπερφίαλη αντίληψή μας να θεωρούμε πολλά σημαντικά πράγματα της ζωής μας δεδομένα.

Παραγωγή: ΧΑΡΤΕΣ του 2012. Σχολή Κινηματογράφου της Αδελαΐδας της Αυστραλίας. 

Και να, ο Αρκουδιάρης.

Και να, ο αρκουδιάρης, περιηγείται στα χωριά με την αρκούδα και το ντέφι του και παρουσιάζει σε υπαίθριες επιδείξεις το δημόσιο θέαμά του.

Και να, ο αρκουδιαραίος, χτυπώντας το ντέφι του αρχίζει να τραγουδά το λαϊκό τραγούδι «Σήκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω να σε χαρώ ...»

Και να, η αρκούδα, σηκώνεται στα πισινά της πόδια και αρχίζει ρυθμικά, εξ ανάγκης, να λικνίζει το σώμα της, δίνοντας την εντύπωση ό,τι χορεύει. Ενώ παράλληλα η μαϊμού τρέχει πέρα δώθε όσο της επιτρέπει η αλυσίδα εκτελώντας τούμπες στο αέρα.

Και να, ο αρκουδόγυφτος, στη συνέχεια του προγράμματός του, με πρωταγωνίστρια την αρκούδα, περνάει στις μιμήσεις και ρωτά:

-Πώς ξυπνάει η Βουγιουκλάκη;

Και να, η αρκούδα, ξαπλώνει και τεντώνει τα πόδια της! 

-Πώς πλένεται η Βουγιουκλάκη; (συνέχιζε εκείνος)

Και να, η αρκούδα, ανασηκώνει τα μπροστινά της πόδια και τρίβει το πρόσωπό της!

Κι έτσι, ο αρκουδιάρης, βαστώντας την αλυσίδα, που είναι δεμένη στη ζώνη του και καταλήγει στο περιλαίμιο του ζώου, που όρθιο, με φίμωτρο μόλις εκτέλεσε τις εντολές, ολοκληρώνει την παράσταση και απλώνει το ντέφι στο φιλοθεάμον κοινό, για να του αποδώσει τον επιούσιο της ημέρας.

Ο Φτεροποιός

Εικόνα: Βλάσης Τσοτσώνης

Εγώ θα φύγω απ’ το χωριό, θα πάω σε μια πόλη,

εκεί που κατοικούν μαζί οι αγγέλοι κι οι διαβόλοι.

Θα ανοίξω ένα μαγαζί για τους φευγάτους νέους,

για τους αγιάτρευτους τρελούς, του κόσμου τους ωραίους.

Θα ψάχνω μες στις γειτονιές να βρίσκω τα όνειρά τους

κι απ’ τα κομμάτια τους αυτά θα πλέκω τα φτερά τους.

Θα φτιάχνω όλων των ειδών φτερά για τους θλιμμένους,

για τους αδύναμους της γης και τους αδικημένους.

Θα φτιάχνω όλων των ειδών φτερά για να πετάνε

κι από τα ύψη του ουρανού τον κόσμο να κοιτάνε.

Κι αν ενοχλήσω μερικούς, φτεροποιός που θα ΄μαι,

κι αν προκαλέσω τους καιρούς, κανέναν δεν φοβάμαι.

Κι αν με περάσουν για τρελό καθόλου δεν με νοιάζει,

γιατί η τρέλα στο μυαλό των τολμηρών φωλιάζει.

Κι έτσι κλωσιέται το αυγό, η ελπίδα επωάζει,

το δίκιο γίνεται θεριό και η ζωή αλλάζει.

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Ο παγωτατζής!!! Στο ξυλάκι το 'χω!!!

Το θερμό ελληνικό καλοκαίρι είναι συνδεδεμένο άρρηκτα με το παγωτό.

Μικροί (που αποτελούν τους πιο πιστούς καταναλωτές του) αλλά και μεγάλοι, όλες τις ώρες της ημέρας αναζητούν τη δροσιά της «παγωμένης απόλαυσης».

Τα παγωτά φτιάχνονται είτε από γάλα ή σκόνη γάλακτος είτε είναι παγωτά φρούτων - γρανίτες.

Το παραδοσιακό ξυλάκι με γεύση βανίλιας ή το παγωτό χωνάκι, είναι στην ανάμνηση όλων των ανθρώπων που στην παιδική ηλικία τα γεύτηκαν και τα απόλαυσαν με ανεμελιά. 

Ο παγωτατζής με το άσπρο καπελάκι και την άσπρη ποδιά του ήταν γραφικός, ευχάριστος, και ο πιο αγαπημένος πλανόδιος μικροπωλητής για τα παιδιά.

Με το τρίτροχο ποδήλατο ή το μηχανοκίνητο καροτσάκι έκανε την εμφάνισή του στα συνηθισμένα στέκια, και διαλαλούσε το παγωτό του, στα δημοτικά σχολεία, στις εκκλησίες τις Κυριακές και τις γιορτές, στους γάμους και στα πανηγύρια, στις πλατείες, στα παζάρια, στις εκδρομές, στους ποδοσφαιρικούς αγώνες και όπου αλλού σύχναζε πολύς κόσμος.

Οι WARCODE στο TEXAS SUMMER FESTIVAL

Στο TEXAS SUMMER FESTIVAL 2014 εμφανίστηκαν την Κυριακή 20 Ιουλίου και έπαιξαν στον μουσικό πολυχώρο BAT CITY ζωντανά και ελεύθερα την μουσική τους, οι Τρικαλινοί καλλιτέχνες με το συγκρότημα WARCODE.

Στο συγκρότημα συμμετέχει και ο συγχωριανός μας ντράμερ Σωτήρης Σταυρέκας.

Το συγκρότημα WARCODE με το πρόσφατο release τους κέρδισαν τις εντυπώσεις και το σεβασμό της σκηνής!

Να σημειωθεί πως το Warcode είναι ένα thrash / death metal μπάντα από τα Τρίκαλα, που δημιουργήθηκε το 2007. 

Παντρεύτηκε ο συγχωριανός μας Νίκος Γκαμζέλας

Παντρεύτηκαν την Παρασκευή 18 Ιουλίου 2014, ο συγχωριανός μας Νίκος Γκαμζέλας με την Κυριακή Τσολιάνου, στον Ιερό Ναό Κυρίλλου & Μεθοδίου στη Θεσσαλονίκη.

Ο γάμος τους έγινε μέσα σε ευχάριστο και χαρούμενο κλίμα, ανάμεσα σε συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Την επισφράγιση των δεσμών του νέου ζευγαριού έκαναν οι κουμπάροι, Αποστόλης Ζέϊκος & Κάκια Αναγνωστοπούλου.

Ακολούθησε δεξίωση στο «Polis» στους Ταγαράδες, όπου οι καλεσμένοι διασκέδασαν μέχρι πρωίας.

Η εφημερίδα μας εύχεται στο νέο ζευγάρι «Βίον ανθόσπαρτον»! 

Γυμνός, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο

Γυμνός, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο.

Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα,

με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου,

που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.
Κοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ

στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.
Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια.

Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα:

δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα.

Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα.

Χάμου, στ' άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα.

Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο. 

Γεννήθηκα για να 'χω τόσα.

Δε μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ.
Από το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε.

Μόνο που 'ναι πιο δύσκολο.

Κι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις,

αλλά θέλει να ξέρεις να τ' αγγίξεις οπόταν η φύση σου υπακούει.

Κι από τη φύση -αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

«Εχθές έχωσα κάτω απ' την άμμο το χέρι μου κι έπιασα το δικό της.

Όλο το απόγεμα ύστερα τα γεράνια με κοίταζαν απ' τις αυλές με νόημα.

Οι βάρκες, οι τραβηγμένες έξω στη στεριά,

πήρανε κάτι γνώριμο, οικείο.

Και το βράδυ, αργά, την ώρα που της έβγαλα τα σκουλαρίκια

να τη φιλήσω έτσι όπως θέλω εγώ,

με τη ράχη ακουμπισμένη στον μαντρότοιχο της εκκλησιάς,

μπουμπούνισε το πέλαγος

και οι Άγιοι βγήκανε κρατώντας κεριά να μου φωτίσουνε.» 

Χωρίς αμφιβολία υπάρχει για τον καθέναν από μας

κι από μια ξεχωριστή, αναντικατάστατη αίσθηση

που αν δεν τη βρει να την απομονώσει εγκαίρως

και να συζήσει αργότερα μαζί της,

έτσι που ναν τη γεμίσει πράξεις ορατές,

πάει χαμένος.

Απόσπασμα από το "Μικρό ναυτίλο" του Οδυσσέα Ελύτη

Ξύλινες πλωτές εξέδρες

Οι ξύλινες πλωτές εξέδρες είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ελληνικών θαλασσών διάσπαρτες στα πανέμορφα ακρογιάλια. 

Σκελετωμένες, θαλασσοδαρμένες και ερειπωμένες, οι ξύλινες εξέδρες, συνθέτουν μαζί με το υγρό στοιχείο, το ηλιοβασίλεμα και τον περιβάλλοντα χώρο, γραφικές και ειδυλλιακές εικόνες.

Κατασκευάσματα, νικημένα από τον άνεμο, το κύμα, τη χρήση και τον χρόνο, στέκουν εκεί στα ακρογιάλια και αντέχουν σε πείσμα των καιρών.

Κάποτε, οι ξύλινες αυτές πλωτές προβλήτες χρησιμοποιούνταν για τη πρόσδεση και ελλιμενισμό μικρών σκαφών, καθώς και για τη πρόσβαση στη θάλασσα, για ψάρεμα και αναψυχή.

Τώρα εξαλλοιωμένες, αλλά εικαστικά δεμένες με τον χώρο και το τοπίο, αποτελούν ένα από τα ελκυστικότερα θέματα για φωτογράφηση.

Παρουσιάζουμε παρακάτω μια συλλογή φωτογραφιών, από αυτές τις ξύλινες πλωτές εξέδρες, που απαθανάτισε ο φακός του Δημήτρη Τσιγάρα.

Σκύλος & Άνθρωπος: Μια σχέση αγάπης & αφοσίωσης

Ανάμεσα στα σκυλιά και στους ανθρώπους, υπάρχει μία ειδική χημεία, που οι ρίζες της βρίσκονται πίσω στα βάθη του χρόνου. Η σχέση αγάπης, αφοσίωσης και εμπιστοσύνης που αναπτύσσεται ανάμεσα στους ιδιοκτήτες και τα σκυλιά τους, είναι μία δυνατή σχέση που έχει γίνει αντικείμενο πολλών ερευνών αλλά και ειρωνικών σχολίων.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει σχόλια του τύπου: «Κοίτα τι κάνει για το σκύλο του, ούτε παιδί να ήταν»;

Τι είναι αυτό όμως, που κάνει τους ανθρώπους να ενδιαφέρονται τόσο πολύ για ένα μέλος εκτός της «ράτσας» τους; Πρώτα από όλα οι άνθρωποι που αγαπούν τα σκυλιά δεν τα βλέπουν ξεχωριστά από την οικογένεια τους.

Ας δούμε τους λόγους:

Για ποιο λόγο τα σκυλιά γίνονται μέρος της οικογένειας;

Τα σκυλιά είναι άριστοι μεταφραστές της γλώσσας του σώματος του ιδιοκτήτη τους. Είτε πρόκειται να ντυθούν για τα πάνε βόλτα είτε σηκώνονται – χωρίς καμία λεκτική προειδοποίηση- να τους βάλουν φαγητό, τα σκυλιά «διαβάζουν» τη γλώσσα τους σώματος και ανταποκρίνονται ανάλογα.

Τα σκυλιά διαβάζουν επίσης και τα συναισθήματα των ιδιοκτητών και έχουν την ικανότητα να προσφέρουν άνευ όρων αγάπη και αποδοχή. Οι ιστορίες σκύλων που εκφράζουν την αφοσίωση τους, την πίστη τους και την αγάπη τους στους ανθρώπους δεν έχουν τέλος. Τα σκυλιά, σε αντίθεση με τους ανθρώπους είναι πάντα διαθέσιμα να προσφέρουν την παρέα τους.