Η βόλτα με το τρίκυκλο – ένας έρωτας πάνω σε τρεις ρόδες

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τότε που ο χρόνος κυλούσε πιο αργά και οι άνθρωποι είχαν ακόμη την πολυτέλεια της απλής χαράς, στους δρόμους του τόπου μας κυκλοφορούσαν κατά κόρον τα παλιά τρίκυκλα οχήματα. Ήταν μικρά, παράξενα, λιτά μηχανήματα, μισή μηχανή και μισό αυτοκίνητο, μα ολόκληρη ζωή για όσους τα οδηγούσαν. Άλλα είχαν καρότσα για τα εμπορεύματα, άλλα ένα πρόχειρο σκέπαστρο, κι άλλα ένα μικρό καθισματάκι δίπλα στον οδηγό, αρκετό όμως για να χωρέσει μια ολόκληρη ιστορία αγάπης.

Τα τρίκυκλα εκτός από εργαλεία δουλειάς, ήταν και συνοδοιπόροι της καθημερινότητας και, πολλές φορές, ο σιωπηλός μάρτυρας ενός νεανικού έρωτα. Τα απογεύματα της Κυριακής, όταν τέλειωναν οι αγροτικές δουλειές και η εβδομάδα έμοιαζε να παίρνει μια ανάσα, τα ζευγάρια φορούσαν τα καλά τους και έβγαιναν βόλτα. Ο νέος οδηγούσε με περηφάνια, με το ένα χέρι στο τιμόνι και το βλέμμα μπροστά, κι εκείνη δίπλα του, καλοντυμένη, κρατώντας ίσως μια ανθοδέσμη ή σφίγγοντας διακριτικά την τσάντα της στα γόνατα. Δεν υπήρχε βιασύνη. Η διαδρομή είχε σημασία, όχι ο προορισμός.

Στους δρόμους προς τα χωριά, στις εξόδους προς τα ξωκλήσια ή στις μικρές εξορμήσεις στα κοντινά μέρη, τα τρίκυκλα γέμιζαν γέλια, πειράγματα και μικρές κουβέντες που χάνονταν στον αέρα. Η μηχανή βούιζε μονότονα, ο αέρας ανακάτευε τα μαλλιά, και το τοπίο περνούσε αργά, σαν να ήθελε κι αυτό να κρατήσει λίγο περισσότερο εκείνες τις στιγμές. Ήταν μια εποχή που ο έρωτας δεν ζητούσε πολυτέλειες, αρκούσε μια βόλτα, ένα χέρι που ακουμπούσε διακριτικά το άλλο, ένα βλέμμα σταματημένο λίγο παραπάνω.

Πολλοί θυμούνται ακόμη τα νεόνυμφα ζευγάρια που στόλιζαν το τρίκυκλο με λουλούδια και κορδέλες μετά τον γάμο, ξεκινώντας για το πρώτο τους κοινό ταξίδι μέσα σε γέλια, ευχές και κορναρίσματα. Δεν υπήρχαν ακριβά αυτοκίνητα ούτε επιδείξεις. Υπήρχε όμως η αλήθεια της στιγμής: δυο άνθρωποι που ξεκινούσαν μαζί τη ζωή, πάνω σε τρεις ρόδες και πολλή ελπίδα.

Σήμερα, τα περισσότερα από εκείνα τα οχήματα έχουν χαθεί ή σκουριάζουν ξεχασμένα σε κάποια αυλή. Μα στις μνήμες των ανθρώπων παραμένουν ζωντανά, σύμβολα μιας εποχής πιο ανθρώπινης και ανεπιτήδευτης. Γιατί εκείνες οι βόλτες με το τρίκυκλο δεν ήταν απλώς μετακινήσεις. Ήταν μικρές στιγμές συντροφικότητας, στιγμές που ένωναν τους ανθρώπους με τον τόπο, με την απλότητα και με τον ίδιο τον έρωτα.

Κι αν αφουγκραστεί κανείς προσεκτικά έναν παλιό επαρχιακό δρόμο του τόπου μας, ίσως να νομίσει πως ακόμη ακούγεται από μακριά ο γνώριμος ήχος μιας μικρής μηχανής, που κουβαλά δυο χαμογελαστές ψυχές σε μια βόλτα δίχως βιασύνη.