«Μάνα»… γλυκό μου όνομα, όπως λέει και το ποίημα. Της Ρούλας Σταυρέκα

 

Και έρχεται εκείνη η μοναδική στιγμή που κρατάς στην αγκαλιά σου αυτό το μικρό θαύμα, που περίμενες εννιά ολόκληρους μήνες. Κλαίει, κλαις κι εσύ μαζί του, γιατί δεν ξέρεις τι θέλει, αν πονάει, αν πεινάει, αν κάτι το ταράζει. Το κρατάς σφιχτά στην αγκαλιά σου και δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως αυτό το μικρό πλασματάκι άλλαξε για πάντα τη ζωή σου.

Το αγαπάς αμέτρητα, το φροντίζεις με όλη σου την ψυχή. Ξενυχτάς πάνω από το μαξιλάρι του, αγωνιάς για κάθε του ανάσα, για κάθε του χαμόγελο. Και φτάνει η ώρα του σχολείου. Το αποχωρίζεσαι με άγχος και ανησυχία: Θα τα καταφέρει; Είναι ακόμη τόσο μικρό… Έχεις πάντα την έννοιά του - μην το στενοχωρήσουν, μην το μαλώσουν, μην το πληγώσουν - γιατί για σένα είναι ανεκτίμητο. Είναι ολόκληρη η ζωή σου.

Και μεγαλώνει σιγά σιγά. Φεύγει από τη φωλιά του, από την ασφάλεια που είχε. Σπουδάζει, παίρνει πτυχία, κι εσύ χαίρεσαι και καμαρώνεις. Ήσουν δίπλα του στα ξενύχτια του, όταν διάβαζε, το στήριζες σε κάθε δυσκολία, γιατί έδινε τον δικό του προσωπικό αγώνα για το μέλλον του.

Έρχεται, έπειτα, η στιγμή που ανοίγει το δικό του σπίτι και το δικό σου μοιάζει να αδειάζει. Περιμένεις πότε θα έρθει, πότε θα χτυπήσει το κουδούνι. Και όταν τελικά αυτό χτυπά, χτυπά μαζί και η καρδιά σου από χαρά.

Και μια μέρα ανακοινώνει πως κι εκείνη θα γίνει μητέρα…

Τα μάτια γεμίζουν δάκρυα χαράς και συγκίνησης. Σκέφτεσαι πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια. Σαν να ήταν χθες που το κρατούσες μέσα σου και περίμενες με λαχτάρα να το πάρεις στην αγκαλιά σου. Και τώρα, περιμένεις με την ίδια λαχτάρα να αγκαλιάσεις το εγγονάκι σου, ενώ εκείνη θα κρατά στην αγκαλιά της το δικό της παιδί.

Λατρεύω τα κορίτσια μου, είναι όλη μου η ζωή. Και τώρα, μαζί τους, περιμένουμε και τη μικρή μας μπέμπα που θα έρθει σε δυόμισι μήνες.

Η ζωή συνεχίζεται. Και η αγάπη μεγαλώνει.