Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού. (Μέρος 5ον)

 Αφιέρωμα σε ποδοσφαιριστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου του Α.Ο. Βαλτινού.

Στη συνέχεια του αφιερώματος «Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού» παρουσιάζονται παρακάτω μια σειρά από ποδοσφαιριστές που κατάγονται από το Βαλτινό και έπαιξαν ποδόσφαιρο με τη φανέλα της ομάδας.

Θεόδωρος Σταμούλης

Σκληροτράχηλος αμυντικός με ιδιαίτερη ικανότητα να δημιουργεί φάσεις, εκτός από το να τις ανατρέπει. Αμυντικός με πλούσια σημαντικά προσόντα, εμπειρία και οργανωτικότητα. Ήταν μοναδικός στο να κρατάει την μπάλα, να ελέγχει τον ρυθμό, να πασάρει στους επιθετικούς, αλλά και να εξαπολύει φαρμακερά σουτ. Κρατούσε την μπάλα και μοίραζε το παιχνίδι όπως κάθε μεγάλος μέσος και αποτελούσε απειλή στις στημένες μπάλες. Ειδικότητά του, τα εύστοχα φάουλ έξω από τη μεγάλη περιοχή και η φαρμακερή κεφαλιά, όταν προωθούνταν στην επίθεση. Όταν φορούσε το περιβραχιόνιο ήταν η ψυχή της ομάδας.

Λάζαρος Κ. Παπακώστας

Έμπειρος με τεχνική κατάρτιση του ποδοσφαίρου και πολλά προσόντα. Αμυντικός και κεντρώος παίκτης που στην καλή του ημέρα μπορούσε να κυριαρχεί στο γήπεδο. Ευέλικτος σκληρός και απόλυτα συγκεντρωμένος στον στόχο του. Ως αρχηγός είχε όλα τα στοιχεία που χρειάζονταν ένας καλός ηγέτης πάθος, ηρεμία υπό πίεση και ψυχραιμία. Ενίσχυε τους επιθετικούς και καθοδηγούσε τους αμυντικούς. Όταν εκτελούσε με τα χέρια του πλάγιο άουτ, έστελνε με δύναμη (σέντρας) τη μπάλα στη μικρή περιοχή των αντιπάλων και πολλές φορές η φάση κατέληγε σε γκολ.

Αθανάσιος Η. Κλιάκος

Ήταν ποδοσφαιριστής του κέντρου, που όργωνε κι αλώνιζε από άκρη σε άκρη το γήπεδο, σε κάθε παιχνίδι της ομάδας. Σκληροτράχηλος και μεγάλος τριπλαδόρος…, καθώς ελίσσονταν σαν χέλι έφτανε κοντά στα καρέ της αντίπαλης ομάδας και ξαφνικά σκοράριζε. Για αυτό οι συμπαίκτες του τον αποκαλούσαν «Χιώλα».

Κώστας Β. Σταμούλης

Σταθερό δεκάρι του Α.Ο. Βαλτινού υπήρξε ο Κώστας Σταμούλης (Γκουντζιόλας).  Διέθετε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά στοιχεία που θα ζήλευε κάθε επιθετικός. Παίκτης δυνατός με αριστοτεχνικό αριστερό πόδι, με δεξιοτεχνία και ευστοχία στα φάουλ κοντά στην περιοχή και στα κόρνερ. Αποτελεσματικός στο χαμηλό και στο ψηλό παιχνίδι, ενώ μπορούσε να νικήσει κάθε τερματοφύλακα από μακρινή απόσταση. Ήταν ένας από τους παίκτες που προσέλκυαν το ενδιαφέρον των φιλάθλων.

Ο Καραγκιόζης και οι χαρακτήρες του θεάτρου σκιών

Ο Καραγκιόζης είναι κεντρικός χαρακτήρας του παραδοσιακού τουρκικού και ελληνικού Θεάτρου Σκιών, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις αποκαλείται με το όνομα του πρωταγωνιστή του. Στα τούρκικα ονομάζεται Karagöz (Καραγκόζ) ή Karagiöz (Καραγκιόζη) που σημαίνει Μαυρομάτης. Επίσης είναι ο μόνος λαϊκός μας ήρωας.

Στην Ελλάδα ο Καραγκιόζης, ως λαϊκός ήρωας, εκπροσωπεί το φτωχό, εξαθλιωμένο, πονηρό Έλληνα, στο περιβάλλον της Τουρκοκρατίας. Είναι καμπούρης και περιστοιχίζεται από την οικογένειά του, το φίλο του Χατζηαβάτη, το θείο του Μπάρμπα-Γιώργο και άλλους χαρακτήρες. Ζει σε παράγκα (Η παράγκα του Καραγκιόζη), είναι ξυπόλητος και μένει απέναντι από το σεράι (το παλάτι) του Βεζίρη.

Σε κάθε έργο μπορεί να αναφέρονται και άλλοι βοηθητικοί χαρακτήρες, αλλά οι πιο συνηθισμένοι από αυτούς είναι:

Ο Χατζηαβάτης ή Χατζεηβατης, δουλοπρεπής φίλος του Καραγκιόζη, συνήθως κάνει θελήματα του Πασά (π.χ. ως τελάλης).

Το Κολλητήρι (ή Σπίθας), ο Κοπρίτης ή Σβούρας ή Σκορπιός και ο Μυριγκόγκος ή Μπυρικόκος ή Πιτσικόκος (ή Μπιριγκόγκος ή Μιρικόκος ή ακόμα και Μπιτσικόκος), τα τρία παιδιά του Καραγκιόζη (ή και Κολλητήρια, όταν τα φωνάζει όλα μαζί). Ο Πιτσικόκος είναι το μικρότερο παιδί του Καραγκιόζη. Ο Κοπρίτης, το μεσαίο παιδί του Καραγκιόζη, είναι εύσωμος παρά την έλλειψη φαγητού. Ο Κολλητήρης είναι ο μεγαλύτερος γιος του Καραγκιόζη και η μικρογραφία του.

Η Αγλαΐα, η γυναίκα του Καραγκιόζη. Συνήθως δεν εμφανίζεται στην σκηνή, αλλά η χαρακτηριστικά γκρινιάρα της φωνή ακούγεται μέσα από το σπίτι του Καραγκιόζη. Είναι πάντα υπομονετική με τα καμώματα του Καραγκιόζη και πάντα έγκυος.

Ο Μπάρμπα-Γιώργος, μεγαλόσωμος φουστανελοφόρος (με την ανάλογη προφορά) που φορά φουστανέλα, δυνατός και γενικά αγριάνθρωπος, συνήθως δέρνει το Βεληγκέκα για να προστατεύσει τον ανιψιό του, τον Καραγκιόζη.

Καλοκαιρινή παράσταση θεάτρου σκιών στο Βαλτινό

 

Μια πανέμορφη καλοκαιρινή παράσταση θεάτρου σκιών είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι κάτοικοι του Βαλτινού την Πέμπτη το βράδυ, στις 16 Ιουνίου 2022.

Οι περίτεχνες σκαλιστές φιγούρες, «ζωντάνεψαν» με μοναδικό τρόπο στο πανί, «αυτοσχεδίασαν» και ψυχαγώγησαν τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους θεατές που παραβρέθηκαν στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Την θεατρική παράσταση σκιών οργάνωσε το φροντιστήριο Αγγλικών «JOYFOUL LEARNING» της Νατάσας Πλεξίδα.

Ο εμψυχωτής της παράστασης Κοσμάς Παναγιόκας εισέπραξε τα θερμά συγχαρητήρια και τα παρατεταμένα χειροκροτήματα του κοινού.

«Το βότσαλο που δακρύζει» του Κωνσταντίνου Ε. Κατσαρού

 

«Το βότσαλο που δακρύζει» είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή του συγγραφέα – ποιητή, Κωνσταντίνου Ε. Κατσαρού που εκδίδεται και συγκεντρώνει 34 πεζοποιήματα γραμμένα σε βάθος χρόνου. Είχε προηγηθεί το 2016 η ποιητική συλλογή του με τον τίτλο «ΣΤΑΛΑΚΤΙΤΕΣ», χωρίς να υπάρχει αρχικά, η διάθεση να τα εκθέσει στο ηδονοβλεπτικό βλέμμα του αναγνωστικού κοινού.

Τώρα πλέον τα ποιήματα προσφέρονται απλόχερα σε όποιον θέλει να τα πλησιάσει, να βυθιστεί σε αυτά, να τα αποκρυπτογραφήσει ή να τα πάρει κατά γράμμα.

Γιατί πέρα από κάθε άλλη ανάλυση, η ποίηση εδώ προσφέρεται στην καθαρή της μορφή, λιτή, σαφής, φωτεινή, βαθιά, χωρίς λεκτικές ακροβασίες ή κινήσεις εντυπωσιασμού.

Πολλά από τα πεζοποιήματά του είναι συμβαντολογικά κείμενα και χαρακτηρίζονται από ένα απρόσμενο, ιδιότυπο ποιητικό πνεύμα, που μέσα από την φαινομενική απλότητά τους, ο ποιητής αποκαλύπτει με δέος τις έννοιες των ιδεών. Επινοεί έναν κόσμο πού επανεκτιμάται διαρκώς όχι μόνο για όσα καταλείπει, αλλά και για όσα λέει, υπονοεί, ψιθυρίζει και απελευθερώνει ως φτερουγίσματα ή νεύματα. Τα ποιήματά του γίνονται υποκείμενα μιας δράσης υπόκωφης, που αντιμάχονται το φαντασιακό με το πραγματικό και στοχεύουν στον πυρήνα των ευαίσθητων χορδών της συνείδησης του αναγνώστη. Άλλωστε εκεί που λιγοστεύει η πραγματικότητα θάλλει η ποίηση.

Φέροντας μία γερή ψυχαναλυτική σκευή, αλλά χωρίς αυτή να εμφανίζεται πουθενά στο προσκήνιο, προσφέρει μία ενδελεχή ματιά πάνω στα πράγματα.

Από το πρώτο κατά σειρά ποίημα της συλλογής, με τίτλο «ποιητικό αίτιο», ο ποιητής αποκαλύπτει και επισημαίνει τις αφετηρίες και τις γενεσιουργές αιτίες του ποιητικού του οίστρου: «υπάρχει μέσα μας ένα απέραντο λιβάδι όπου απλώνουμε και φυτεύουμε τα συναισθήματά μας, τις χαρές μας, τις λύπες μας, τις σκέψεις μας, τα βιώματά μας, τα πιστεύω μας, τις ανησυχίες μας, τα πάθη μας, τους οραματισμούς μας…».

Το λιβάδι ανθίζει και καρπίζει, τα όνειρα ζητούν την πραγμάτωσή τους. «ανάβεις το φως  που θα φωτίσει την άβυσσο του κόσμου… αναμένεις υπομονετικά την καθαρότητα και την επιβεβαίωση της μακρινής αλήθειας των μυστηρίων της ζωής».

Τα άγουρα χρόνια της νιότης μορφοποιούν και γαληνεύουν τα ποτάμια στις εκβολές τους. Οι τριβές της ζωής στρογγυλοποιούν το άμορφο βότσαλο, το παιδεύουν και το δίνουν εύμορφο σχήμα.

Αλλά κι ο ίδιος ο ποιητής σμιλεύει το έργο του, το βότσαλο που δακρύζει, με το επίμονο κύμα της τέχνης του και το βολοδέρνει απ’ εδώ κι από ’κει για να πλάσει τη μορφή του.

Ο Κωνσταντίνος Κατσαρός, ιερουργώντας σε μια μυσταγωγία, θαρρείς πως σκάβει βαθιά σε αθέατες πλευρές ενός κοινού υποσυνείδητου και επιχειρεί, εκτός από την αυτοπραγμάτωσή του, να κοινωνήσει και τις ιδέες του.  Έχεις την αίσθηση ότι ψάχνει να βρει έναν δρόμο, τον δικό του δρόμο. Ένα νόημα για να πορευτεί, ένα κριτήριο ασφαλείας για να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα, να διακρίνει το μέρος και το όλον, το υψηλό και το ευτελές, την ομορφιά και την ασχήμια. Και το επιχειρεί μέσα από την μόρφωση, την επιμέλεια της μορφής του προσώπου και της καλλιέργειας της ψυχής.

Στο ποίημα «κοινός κώδικας» καταξιώνει την γλώσσα χωρίς λέξεις, τη γλώσσα του σώματος, των αισθήσεων και του αισθήματος.

Στα ποιήματα «ανοίξτε τα σπίτια σας» και «δεν χάθηκαν όλα», που έχουν την ίδια εννοιολογική βάση, προτρέπει με επαναλαμβανόμενες παραινέσεις, την ανάγκη αλλαγής και διαμόρφωσης του ανθρώπου, περνώντας μέσα από δοκιμασίες και πόνους, ώστε να καταλήξει στην θέωση. Έστω κι αν αυτό είναι ουτοπία, έστω κι αν αυτό είναι αδύνατο, «Αλλά τι μεγάλο έγινε χωρίς τη μαγεία της ουτοπίας, χωρίς τη συντριβή του αδύνατου;» διερωτάται ρητορικώς ο ποιητής.

Το υψηλό ζητούμενο στην εποχή μας θεωρείται η μετριότητα, η ισότητα, το ίσωμα. Όχι η ανηφόρα, όχι η κατηφόρα. Απ’ την ώρα όμως που βγάζεις από την πορεία σου τις ανηφόρες και τις κατηφόρες, που αφαιρείς δηλαδή από τις προσδοκίες σου, τη θυσία, τον πόνο, τον κόπο, τον μόχθο, ο δρόμος γίνεται μονόδρομος στον μηδενισμό και στο τίποτα.

Όμως θέλει το δάκρυ της, η ευμορφία του βότσαλου!

 «Το βότσαλο που δακρύζει» είναι ένα παλίμψηστο από επιθυμίες, συγκρούσεις, ματαιώσεις, απουσίες, πένθη και προπάντων φωνές σαν χαρακιά στην πέτρα της μνήμης.

Πρόκειται για ποιήματα που ανοίγουν δρόμους, που δείχνουν τρόπους και που σε κάποιες περιπτώσεις αποτολμάται και το κούνημα του δακτύλου για να συνετίσει και να διδάξει.

Είναι ένα βιβλίο που αναμφισβήτητα θέτει ερωτήματα, δίνει απαντήσεις και μπορεί να διδάξει και να εμπνεύσει νέους δημιουργούς.

Δημήτρης Τσιγάρας

Περί αγνοίας

 

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό τι θα ακολουθήσει αργότερα».

«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;

Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό,τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».

Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια».

Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».

«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».

Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;

Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».

Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».

Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω».

 

Του Pablo J. Luis Molinero

Αλκοόλ. Η «ψυχή» της παρέας, αλλά με μέτρο, σύνεση κι εγκράτεια…

 

Μια καλή παρέα, ένα ωραίο περιβάλλον, τα ανάλογα ποτά και οι εκλεκτοί μεζέδες έχουν πάντα τη θέση τους στην ψυχή του κάθε Έλληνα, που σέβεται τη ζωή του και ξορκίζει το κακό με την ευχή  «να πάνε κάτω τα… φαρμάκια».

Ο γνώριμος ήχος των ποτηριών που έρχεται να δώσει αποθεωτικό φινάλε σε κάθε τσούγκρισμα της παρέας, μαζί με την παραδοσιακή ευχή «άντε στην υγειά μας», εδραιώνει το ύφος μιας τελετουργίας με καθαρά παρεΐστικο χαρακτήρα.

Κάθε γουλιά δεν είναι απλή απόλαυση, αλλά μια στιγμιαία βουτιά στα άδυτα της καλύτερης εκδοχής της ψυχής. Ένα γεγονός που θες να το μοιράζεσαι με τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Αυτούς που θα τσουγκρίσουν μαζί σου, που θα πιούν στην υγειά σου, και θα το εννοούν.

Στο Βαλτινό με κάθε ευκαιρία οι κάτοικοι συνηθίζουν να περνάνε το χρόνο τους, συμποσιαζόμενοι με άτομα που επιθυμεί η καρδιά τους. Τους συγγενείς, τους φίλους, τους γνωστούς και απολαμβάνουν τις στιγμές συζητώντας, καλαμπουρίζοντας και αναλύοντας τα καθέκαστα.

Η τσιπουροκατάσταση μοιάζει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι μιας παράδοσης που φτιάχτηκε για να προσφέρει τη δυνατότητα της κοινωνικής συνεύρεσης, και να δημιουργεί συναισθήματα ευαρέσκειας, ευθυμίας και χαράς.

Ποτέ κανένα άλλο αλκοολούχο ποτό δεν έγινε συνώνυμο της παρέας, όσο το τσίπουρο.

Όμως υπάρχουν και οι αρνητικές συνέπειες.

Επειδή πολλές φορές χάνεται το μέτρο, πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου, πως η υπερβολική κατανάλωση μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στον οργανισμό και την υγεία. Η κατάχρηση αλκοολούχων ποτών δημιουργεί εξάρτηση.

Οι διαταραχές κατάχρησης αλκοόλ περιλαμβάνουν την συνεχή κατανάλωση, την υπερβολική κατανάλωση και τον αλκοολισμό.

Έτσι λοιπόν, το αλκοόλ ωφελεί μόνο όταν το πίνουμε με μέτρο, σύνεση κι εγκράτεια.

Η ναΐφ Ζωγραφική του Σωτήρη Ζήση

 

Η ναΐφ τέχνη είναι μία κατηγορία τέχνης που χαρακτηρίζεται από μια παιδικού τύπου απλοϊκότητα, τόσο στην ύλη και το περιεχόμενο όσο και στην τεχνική.

Τα χαρακτηριστικά της Τέχνης Ναΐφ (naïve art) είναι η αδέξια σχέση της με τη φόρμα της ποιοτικής ζωγραφικής και ιδικότερα η Ναΐφ τέχνη δεν σέβεται τους κανόνες της προοπτικής

Ένας έλληνας ζωγράφος που ταξινομείται στην τεχνοτροπία Ναΐφ είναι και ο Σωτήρης Ζήσης, έργα του οποίου παρουσιάζονται στην εφημερίδα μας.

Ο Σωτήρης Ζήσης γεννήθηκε στη Χαλάστρα Θεσσαλονίκης το 1902 και πέθανε το 1989. Τυπογράφος στο επάγγελμα, δούλεψε στην εφημερίδα Μακεδονία. Παράλληλα ήταν και χαρτογράφος – οι χάρτες που δημοσίευε η «Μακεδονία» για να δείχνει την εξέλιξη του πολέμου της Αλβανίας το 1940-41 ήταν δικοί του, και στο εργαστήριό του κατασκεύασε πολλές υδρόγειες σφαίρες που προώθησε σε εκδοτικούς οίκους και σχολεία. Με τη ζωγραφική ασχολήθηκε σε μεγάλη ηλικία και αγαπημένα του θέματα ήταν η Θεσσαλονίκη, οι κάτοικοί της, περασμένων δεκαετιών, και οι συνήθειές τους. Τα έργα του που χαρακτηρίζονται σαν λαϊκή ζωγραφική, συνήθως απεικονίζουν πολλές ανθρώπινες μορφές, έχουν δράση, ζωντάνια, έντονα χρώματα με διαβαθμίσεις.

Το πανηγύρι στον Μέλιγο

 

Την Κυριακή 12 Ιουνίου, 2022 στον ιερό ναό της Αγίας Τριάδας Μελίγου τελέστηκε ο Εσπερινός του Αγίου Πνεύματος, στο πλαίσιο του εορτασμού του ομώνυμου ναού του χωριού. Την Δευτέρα 13 Ιουνίου, το πρωί ακολούθησε η πανηγυρική θεία λειτουργία, χοροστατούντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Χρυσοστόμου.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ του Θωμά Ζαμπακά.

Οι πεθαμένοι πρόγονοι

 

 [Στη φωτογραφία: Λαϊκή αρχιτεκτονική στον Μέλιγο Τρικάλων. Παρατημένο σπίτι, ακατοίκητο, που κάποτε έσφυζε από ζωή.]

Του Ηλία Κεφάλα

Το σπίτι έμεινε ακατοίκητο. Ο τελευταίος ένοικός του είχε την ατυχία να έχει μόνο θυγατέρες που παντρεύτηκαν μακριά και δεν έμεινε κανένας ν’ αναλάβει και να συνεχίσει τη λειτουργία του οίκου. Η μεγάλη εγκατάλειψη των πενήντα και πλέον χρόνων γέννησε φαντάσματα μέσα στους χώρους του. Νυχτοπούλι πάντοτ’ εγώ, καθώς τριγύριζα άσκοπα στις σκάλες του τη νύχτα, άκουσα κι αμέσως γνώρισα τους πεθαμένους προγόνους να κλαίνε και να αναζητούν επί ματαίω τους απογόνους τους. Δεν άντεξα τον πόνο τους και φώναξα: «Μα, πνεύματα είστε, αερικά του χάους, γιατί δεν πάτε να τους βρείτε;» «Δεν το μπορούμε», απάντησαν με μια φωνή, «γιατί ο τόπος που μας γέννησε μας δένει εδώ και μόνο αυτός ο τόπος παρατείνει την αχνή ζωή μας». «Μα ποια ζωή σας;» «Αυτήν την άνευρη, τη μολυσματική ζωή της μοναξιάς, πίσω απ’ τον χρόνο». Και έτσι, κοιτάζω τώρα από μακριά αυτό το κίτρινο κάστρο του θανάτου, χωρίς να πλησιάζω τις σαθρές του κλίμακες. Όσο και να το λούζει ο ήλιος του μεσημεριού, δεν απαλείφει τους λυγμούς της νύχτας.

Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού. (Μέρος 4ον)

 Αφιέρωμα σε ποδοσφαιριστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου του Α.Ο. Βαλτινού.

Στη συνέχεια του αφιερώματος «Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού» παρουσιάζονται παρακάτω μια σειρά από ποδοσφαιριστές που κατάγονται από το Βαλτινό και έπαιξαν ποδόσφαιρο με τη φανέλα της ομάδας.

Βάιος Β. Σταμούλης

Ο Βάιος Σταμούλης υπήρξε μια από τις ποιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του Α.Ο. Βαλτινού. Παθιασμένος για χρόνια με το ποδόσφαιρο, στην αρχή ως ποδοσφαιριστής και μετά ως παράγοντας της ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού, ταύτισε το όνομά του με το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της περιοχής και έζησε για πολλά χρόνια τις λύπες, αλλά και τις χαρές της ομάδας μέσα στα γήπεδα. Κυκλοθυμικός και έκρυθμος όπως ήταν, πολλές φορές ήρθε αντιμέτωπος με ευχάριστες και δυσάρεστες καταστάσεις, βιώνοντας πότε τη νίκη και πότε την ήττα.  Όμως επειδή στο ποδόσφαιρο η αποτυχία από την επιτυχία απέχουν ελάχιστα ήταν φυσικό τον κάθε ενθουσιασμό να διαδέχεται και η απογοήτευση. Άλλωστε αυτή είναι και η φύση του ποδοσφαίρου.

Βασίλειος Θεοδ. Σκρέκας

Ως επιθετικός σέντερ φορ ήταν ιδιαίτερα απειλητικός στην κορυφή της επίθεσης. Και μόνο τα πλούσια σημαντικά προσόντα αρκούσαν για να τρομάξουν τους αντιπάλους αμυντικούς που κλείνονταν να τον αντιμετωπίσουν. Μπορούσε να σκοράρει και με τα δύο πόδια, με στημένη μπάλα, αλλά και με το κεφάλι. Δημιουργούσε εύκολα τις προϋποθέσεις για γκόλ και δεν ήταν λίγες η φορές που τράνταζε το "πλεκτό", όπως το αποκαλούσε. Σε έναν αγώνα κυπέλλου σκόραρε πέντε φορές.

Το 1974 έβγαλε για πρώτη φορά δελτίο στην ομάδα του Γοργογυρίου και αγωνίστηκε για τρία χρόνια στη θέση του επιθετικού (σέντερ φορ).

Την εποχή εκείνη είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος όλων των ομάδων της περιοχής, καθότι σάρωνε τα δίχτυα πετυχαίνοντας το ένα μετά το άλλο γκολ.

Στην τρίχρονη θητεία του στο Γοργογύρι συνέβαλε αποφασιστικά στην απανωτή άνοδο της ομάδας από την Γ΄ στην Β΄ και μετά στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία.

Το 1977 εντάσσεται στις δυνάμεις του Α.Ο. Βαλτινού και μετά από ένα χρόνο τον αποκτά η ομάδα των Μετεώρων, η οποία αγωνιζόταν τότε στη Δ΄ ερασιτεχνική κατηγορία.

Το 1979 υπηρετεί στην Πυροσβεστική Υπηρεσία στη Λάρισα και μεταγράφεται στο Λιβαδάκι Λαρίσης.

Το 1980 τον αποκτούν τα Φάρσαλα και το 1983 επιστρέφει στην ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού, όπου αγωνίστηκε και πρόσφερε τις υπηρεσίες του μέχρι το τέλος της καριέρας του.

 

Αθανάσιος Γ. Ζαμπάκας

Ο Αθανάσιος Ζαμπάκας, διατέλεσε πρόεδρος προπονητής και ποδοσφαιριστής (τερματοφύλακας) της ομάδας Α.Ο. Βαλτινού.

Το ενδιαφέρον του για το ποδόσφαιρο ξεκίνησε από μικρή ηλικία και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε αγάπη και πάθος. Αγωνίστηκε στη θέση του τερματοφύλακα.

Τα πλούσια προσόντα του, η αντίληψη, η εκτίναξη και το αιλουροειδές στιλ του, εντυπωσίασαν τους παράγοντες του Α.Ο. Τρίκαλα, οι οποίοι το 1975 τον απόκτησαν και τον ενέταξαν στην ομάδα τους.

Το 1976 μεταγράφεται και αγωνίζεται μέχρι το 1980 στον Α.Ο. Δήμητρα, Τρικάλων.

Η αγωνιστικότητα του, την εποχή αυτή, έκανε πολλούς αθλητικογράφους να γράφουν κολακευτικά λόγια για το ταλέντο και τις ικανότητές του. «Ηρωικό και γενναίο» τον αποκαλεί η εφημερίδα “Αθλητική”, στο φύλλο της 27/9/1976, στον αγώνα της Νέας Σμύρνης μεταξύ Πανιωνίου - Δήμητρας (1-0).  Στη συνέχεια υπήρξε μία διαδοχική αλλαγή ομάδων όπου αγωνίστηκε σε διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες.

Αναφορικά σημειώνουμε τα εξής: Το 1983 - 85 στον Α.Ο. Διγενή Νεοχωρίου, το 1986 στον Α.Ο. Φαρκαδόνας, το 1987 στον Α.Ο. Ασπροβάλτου, το 1988 στον Α.Ο. Φήκης.  Στις ομάδες που αγωνιζόταν παράλληλα ασκούσε και τα καθήκοντα προπονητού. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι κάτοχος διπλώματος της σχολής προπονητών ποδοσφαίρου.

Πολλοί προτιμούν το δάσος της Παναγίας για να παντρευτούν

 

Τελευταία παρατηρείται πως πολλοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν να ανταλλάξουν όρκους παντοτινής αγάπης και να παντρευτούν στο γραφικό ξωκλήσι της Παναγίας Βαλτινού. Η επιλογή να διοργανώσουν έναν καλοκαιρινό γάμο, με ρομαντικό στυλ και γήινες αποχρώσεις ταίριαζε απόλυτα με τη φύση του αλσύλλιου της Παναγίας Βαλτινού, γι’ αυτό πολλοί κάτοικοι, αλλά και άλλοι εκτός Βαλτινού προτιμούν να τελέσουν τον γάμο τους εκεί.

Παρακάτω παρουσιάζονται μερικά στιγμιότυπα από ευτυχισμένες στιγμές γαμήλιων τελετών!

Απεβίωσε ο συγχωριανός Κωνσταντίνος Ηλ. Καραθανάσης

 

Απεβίωσε την Τετάρτη 8 Ιουνίου 2022, ο συγχωριανός Κωνσταντίνος Καραθανάσης του Ηλία σε ηλικία 74 ετών.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και να συνοδεύσουν την εκφορά του.

 Η ΣΥΖΥΓΟΣ:  Τριανταφυλλιά Καραθανάση

 ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ: Ηλίας Καραθανάσης, Γεώργιος Καραθανάσης και Ξανθή Σίμου

 Η ΠΕΘΕΡΑ: Μαρία Μπουίντα

ΤΑ  ΑΔΕΛΦΙΑ, ΤΑ  ΑΝΗΨΙΑ

 ΟΙ  ΛΟΙΠΟΙ  ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

Η σορός θα μεταφερθεί στον  Ιερό  Ναό  Αγίου Αθανασίου Βαλτινού  Τρικάλων, την Πέμπτη  9 – 6 – 2022   και  ώρα 5.30μ.μ.