«Οι παραδοσιακοί Οργανοπαίχτες του Βαλτινού»

Ο χρόνος αποκαθιστά συχνά ανθρώπους που στο παρελθόν η προσφορά τους είχε αγνοηθεί, είχε αδικηθεί … Κάποτε, ωστόσο, συμβαίνει και το ακριβώς αντίθετο: Μπορεί δηλαδή, με την πυκνή ομίχλη του να σκεπάσει, να κρύψει από τις επόμενες γενιές το έργο εκείνων που κανονικά θα έπρεπε να έχουν περίοπτη θέση στα βιογραφικά λεξικά και στη μνήμη μας.
Αυτή η περίεργη ομίχλη έκρυβε επιμελώς, από όλους μας, τους παραδοσιακούς οργανοπαίχτες της περιοχής μας και άφηνε ένα κομμάτι της κοινωνικής ζωής του τόπου μας ξεχασμένο και άγνωστο.

Για όλους αυτούς τους ανεπανάληπτους παιχνιδιάτορες που πλούταιναν την πολιτιστική μας προίκα επιχειρούμε να

Δυο δάκρυα

Δύο δάκρυα επέπλεαν πάνω στο ποτάμι.

Το ένα δάκρυ είπε στο άλλο:

«Είμαι από τα απαλά γαλάζια μάτια μιας ερωτευμένης γυναίκας.

Είμαι το δάκρυ της χαράς, που δεν μπορούσε να συγκρατήσει.

Ήταν τόσο ευτυχισμένη γιατί μόλις παντρεύτηκε.

Ήμουν στο μάγουλό της όταν με σκούπισε με το γάντι της.

Μπορούσα να πω με βεβαιότητα από την όψη του προσώπου της, πως δεν με χρειαζόταν.

Για αυτό, γλίστρησα και άρχισα το ταξίδι μου προς τη θάλασσα».

Το άλλο δάκρυ είπε, πως «συνδεόμαστε, είμαι το δάκρυ της θλίψης που γεννήθηκε από την απόρριψη.

Είμαι από τα θλιμμένα καστανά μάτια της παλιάς της λάμψης.

Του υποσχέθηκε πως θα είναι σύντροφοι για μια ζωή.

Τον εγκατέλειψε με αρκετά ερωτηματικά και ελάχιστες απαντήσεις.

Ήμουν στα μάγουλά του καθώς στεκόταν ακίνητος και την φώναζε με το όνομά της.

Μπορώ με βεβαιότητα να πω, πως είχε πολλούς από τους φίλους μου για συντροφιά.

Για αυτό, γλίστρησα και άρχισα το ταξίδι μου προς τη θάλασσα».

Οοοο, ο Ωκεανός είναι λίγο μεγαλύτερος απόψε,

Δύο ακόμη δάκρυα… κάποιος έκλαψε…

Ένα από αυτά είναι χαρούμενο και το άλλο πιο θλιμμένο και από τη θλίψη.

Η παλλίροια εναλλάσσεται με την άμπωτη.

Κάποια μέρα θα υπάρχουν πάλι δάκρυα,

που θα χυθούν σε μια στιγμή ευχαρίστησης ή σε μια στιγμή πόνου,

μετά θα γλιστρήσουν και θα αρχίσουν το ταξίδι τους προς τη θάλασσα.

Χθες βράδυ βρισκόμουν σε μια αίθουσα αναμονής,

μια νοσοκόμα μπήκε και μου έφερε τα νέα.

«Είναι κοριτσάκι και οι δυο τους είναι πολύ καλά..»

Ένας ηλικιωμένος άντρας καθόταν κοντά μου, είχε χάσει τη γυναίκα του, και μου είπε, «έχεις έναν καινούργιο άγγελο, κι εγώ μόλις έχασα τον δικό μου.

Υποθέτω πως ο καλός Θεός δίνει και ο καλός Θεός παίρνει».

Και οι δύο, σκουπίσαμε ένα δάκρυ από τα μάτια μας.

Οοοο, ο Ωκεανός είναι λίγο μεγαλύτερος απόψε,

Δύο ακόμη δάκρυα… κάποιος έκλαψε,

Ένα από αυτά είναι χαρούμενο και το άλλο πιο θλιμμένο και από τη θλίψη.

Η παλλίροια εναλλάσσεται με την άμπωτη.

Ένας ολόκληρος καινούργιος κύκλος της ζωής ξεκινά.

Τα δάκρυα είναι μέρος της ευχαρίστησης και μέρος του πόνου.

Μέχρις ώτου γλιστρήσουν και γίνουν ένα με τη θάλασσα.

Ο νέος μουσικοσυνθέτης, Βασίλης Αγγελής.

Μετά την έκδοση του πρώτου cd, με ηλεκτρονική μουσική του Απόστολου Λ. Αγγελή με τίτλο «2Α HOLOGRAM» κάνει την εμφάνισή του στο μουσικό στερέωμα ο αδερφός του και ο συγχωριανός μας Βασίλης Λ. Αγγελής.

Πρόκειται για την κυκλοφορία ενός νέου cd που φέρει τον τίτλο «AMALGAMA», με 11 μουσικά κομμάτια, κράμα οργανικής ηλεκτρονικής μουσικής με ethnic και ορχηστρικά στοιχεία.

Η φυσική δημιουργικότητα είναι το στοιχείο που κυριαρχεί στο πρώτο μουσικό έργο του Βασίλειου Αγγελή, που εμφανίζεται με το ψευδώνυμο WOODCRAFT. Μετά από πολλά χρόνια μουσικής έκφρασης και εξερεύνησης, ο καλλιτέχνης στα τέλη του 2010 κυκλοφορεί το δίσκο οργανικής-ηλεκτρονικής μουσικής αναμειγνύοντας μουσικές παραδόσεις και ήχους από διάφορα μέρη της γης. Ο τίτλος του δίσκου “Amalgama” εύκολα εξηγεί το ηχητικό αυτό μείγμα.

Σε ένα κόσμο καλλιτεχνικής παγκοσμιοποίησης, οι ουσιώδεις μουσικές αναμνήσεις τείνουν σιγά-σιγά να εξαφανιστούν• αυτή η άκαρπη κατάσταση όμως μερικές φορές διεγείρει την ενδότερη μουσική δημιουργία μέσα από την οποία φαίνεται να αναδύονται οικουμενικές στοιχειώδεις αλήθειες.

Ο Βασίλειος υπογραμμίζει ότι: «Η μουσική ξεπερνά τα όρια της γλώσσας, και είναι τόσο παλαιά και βαθιά που δείχνει στις αρχαίες μας ρίζες, όντας διασυνδεδεμένη με την ύλη-ενέργεια και την τάση της να δημιουργεί ζωή σε όλο το/τα σύμπαν (τα)».

Η σύνθεση, η ενορχήστρωση, η ηχητική επεξεργασία, ο προγραμματισμός και η παραγωγή του δίσκου έγιναν από τον ίδιο τον καλλιτέχνη μεταξύ των ετών 2009-2010 στο προσωπικό του studio στα Τρίκαλα, ενώ το mastering έλαβε χώρα στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το “Amalgama” χαρακτηρίζεται από γεώδης και σύγχρονες μελωδίες synthesizer, ανατολίτικα κρουστά, ρυθμούς ιθαγενών φυλών, ethnic περάσματα και ήχους κλασσικής ορχήστρας. Στο συνονθύλευμα αυτό των μουσικών στοιχείων προστίθενται επεξεργασμένα και world φωνητικά, ύμνοι, χορωδίες και πρωτοποριακοί ηλεκτρονικοί ήχοι.

Μπορεί κάποιος εύκολα να καταλάβει ότι το “Amalgama” κουβαλάει βαθιές επιρροές από πολλά μουσικά είδη και πολιτισμούς. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε μια σημαντική παράμετρο στη δημιουργία αυτού του έργου και όπως και ο ίδιος ο καλλιτέχνης τονίζει: “Η μουσική έχει δημιουργηθεί και χρησιμοποιηθεί από όλους τους πολιτισμούς του κόσμου ως μέσο έκφρασης, επαφής, διέγερσης συναισθημάτων, θεραπείας, ψυχαγωγίας, ενοποίησης και επικοινωνίας”.

Ο συγκεκριμένος δίσκος είναι η δεύτερη κυκλοφορία της δισκογραφικής εταιρίας Apoapsis Records• μια συμπαγή συνέχεια για την ίδια αλλά και ένα ασυνήθιστο έργο για το μουσικό κόσμο.

Την κοπή του δίσκου ανέλαβε η Sony DADC στην Αυστρία.

Το μουσικό έργο “Woodcraft - Amalgama” είναι ήδη διαθέσιμο σε όλο τον κόσμο ως CD album καθώς και σε διαδικτυακή ψηφιακή μορφή (online digital download) www.apoapsisrecords.com και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκεφτούν και την ιστοσελίδα του καλλιτέχνη www.woodcraftmusic.com για πληροφορίες σχετικά με τον ίδιο και την τέχνη του.

Για αν έρθετε σε επαφή με τον καλλιτέχνη μπορείτε να επικοινωνείτε στο παρακάτω e-mail promo@apoapsisrecords.com

Για πληροφορίες σχετικά με τη δισκογραφική εταιρία επισκεφτείτε τον ιστότοπο www.apoapsisrecords.com

Για γενικές πληροφορίες επικοινωνήστε με email στα: info@apoapsisrecords.com

ή στα τηλέφωνα: +30 6996 144527, +30 6993 159030.

Οι περιστεριώνες της δυτικής Θεσσαλίας (Τρίκαλα ­ Καρδίτσα).

Οι περιστεριώνες των κυκλαδίτικων νησιών δεν αποτελούν μοναδικότητα για την Ελλάδα, καθότι παρόμοια κτίσματα και με ανάλογο ιδιαίτερο ενδιαφέρον συναντούμε στη δυτική Θεσσαλία, δηλαδή, στα χωριά των νομών Τρικάλων και Καρδίτσης.

Οι κάτοικοι αυτών των αγροτικών χωριών, μαζί με τα άλλα οικόσιτα ζώα και πτηνά, εκτρέφανε και εκτρέφουν ακόμα και σήμερα περιστέρια για το νόστιμο κρέας τους.

Οι περιστεριώνες αυτοί, που βρίσκονται διάσπαρτοι στα διάφορα πεδινά χωριά, είναι κτισμένοι παραπλεύρως της αγροτικής κατοικίας και του αχυρώνα, μέσα στον οικισμό και διατηρούν, μεταξύ τους, σχεδόν την ίδια αρχιτεκτονική δομή.

Είναι λιτά διώροφα χαρακτηριστικά κτίσματα, με πλίνθους, ή τούβλα, ή τσιμεντόλιθους και η σκεπή τους είναι κεραμοσκεπής ή με μεταλλικά ελάσματα (τσίγκους). Εξωτερικά στα τοιχώματα υπάρχουν τετράγωνές ή τρίγωνες οπές εισόδου ­ εξόδου των πτηνών (φωλίτσες). Ο εσωτερικός χώρος χρησίμευε για αποθήκη ή για άλλη χρήση.

Στην κατασκευή τους λαμβάνονταν υπόψη τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία των περιστεριών από τις νυφίτσες, τα φίδια κλπ.

Ένας περίπατος και μια προσεχτική ματιά στα διάφορα καραγκουνοχώρια της περιοχής θα σας δώσει την ευκαιρία να τους ανακαλύψετε.

Εμείς παρουσιάζουμε ένα δείγμα από την συλλογή μας για να πάρετε μια γεύση από αυτούς τους αξιοπρόσεχτους περιστεριώνες που σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν μνημεία της λαϊκής αρχιτεκτονικής.

Περιστεριώνας στην Φανερωμένη Τρικάλων

Περιστεριώνας στο Μεγάλο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων

Περιστεριώνας στο Παλιοχώρι Καρδίτσης

Περιστεριώνας στη Μαγουλίτσα Καρδίτσης

Περιστεριώνας στο Γλίνος Τρικάλων



Ο Μύθος της Παπαράντζας

Μια ιστορία θα σας πω που την γνωρίζουν λίγοι

σ' όσους αρέσει δηλαδή, της γνώσης το κυνήγι.

Κι αν δεν φαντάζει αληθινή κρύβει πολλές αλήθειες

αρκεί να ψάξεις να τις βρεις στις τοπικές συνήθειες.

Ήταν στα χρόνια τα παλιά ένας ωραίος νέος

ο Ακταίωνας, ο άρχοντας, ανδρείος και γενναίος.

Μια μέρα που κυνήγαγε στους κάμπους και στα όρη

απρόσμενα συνάντησε κι αντίκρισε μια κόρη,

μια όμορφη αγρότισσα, νεραϊδογεννημένη

την Παπαράντζα την κυρά την χίλιοπαινεμένη.

Ο έρωτας τους χτύπησε καθώς χτυπά τους νέους,

τους ήρωες, τους άτρωτους, του κόσμου τους γενναίους.

Κι ήταν το δέσιμο σφιχτό, το ταίριασμα μεγάλο

τέτοιο ζευγάρι ζηλευτό στη γη δεν ήταν άλλο.

Το γάμο τους σχεδίαζαν και πλάθαν’ τα όνειρά τους

και στα κρυφά αντάμωναν, ζούσαν τον έρωτά τους.

Μα ο Αρισταίος δυστυχώς, του Ακταίωνα ο πατέρας

τον γάμο δεν ενέκρινε κι οργίστηκε σαν τέρας.

Ήθελε προίκα ζηλευτή και πλούτη για το γιο του

και από την τάξη του να βρει να πάρει όμοιό του.

Η Παπαράντζα ήταν φτωχή μα είχε στην καρδιά της

πλούτη, αισθήματα αγνά και πίστη στα όνειρά της.

Και έτσι όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις

το θέμα περιπλαίχτηκε με κόντρες κι επιπτώσεις.

Τα πάνω κάτω ήρθανε κι αρχίσαν οι καυγάδες

ο κόσμος όλος χάλασε και μπήκαν σε μπελάδες.

Τα είδε ο γέρο Κόζιακας κι από την ταραχή του

κι απ' το πολύ το άδικο εράγισε η ψυχή του.

Το ανάθεμα επηρέασε του φεγγαριού τη χάση

τα πάντα γύρω αγρίεψαν σκοτείνιασε η πλάση.

«Δεν είναι κρίμα κι άδικο, και ματαιοδοξία,

στα πλούτη, στα πολλά λεφτά να δίνεται αξία,

να μπαίνουνε εμπόδιο στου έρωτα τη χάρη,

να μην αφήνουνε τους νιους να γίνονται ζευγάρι;».

Και τότε ο γέρο Κόζιακας συθέμελα εσείσθη

σεισμός μεγάλος έγινε κι η γης ταρακουνήθη.

Έξι λοφίσκους τάματα και τρεις μαγούλες δίνει,

δύο ποτάμια χάρισμα και μια μικρούλα λίμνη.

Στην Παπαράντζα τη φτωχή μεγάλη προίκα αφήνει

νύφη, γυναίκα και κυρά κι αρχόντισσα να γίνει.

Λιβάδια, βάλτους, τέλματα στον κάμπο απλωμένα

κι όλα τ' αστέρια τ' ουρανού δικά της, χαρισμένα.

Και έτσι ο γάμος έγινε και βρέθηκε μια μέρα

η Παπαράντζα αρχόντισσα με άντρα και με βέρα.

Κτίσανε το παλάτι τους, γέννησαν τα παιδιά τους

κι ευτυχισμένοι ζούσανε μέσα στην αρχοντιά τους.

Περνά διαβαίνει ο καιρός κι αλλάξανε τα χρόνια

και ‘κει στον γέρο Κόζιακα ελιώσανε τα χιόνια.

Και πριν να μπει η άνοιξη κι ανθίσουν τα λουλούδια

μπήκε στο σπίτι συμφορά και πένθιμα τραγούδια.

Απ' τα πολλά τα τέλματα κι από την υγρασία

ήρθε στον κάμπο το χτικιό και η ελονοσία.

Τον άτυχο Ακταίωνα, ρίγη από θέρμη πιάνουν

κι ένας ελώδης πυρετός στο θάνατο τον φθάνουν.

Η μοίρα του το έγραφε, το μαύρο πεπρωμένο

και ένα πρωί τον βρήκανε στο δάσος πεθαμένο.

Αργά το βράδυ ήρθανε τα νέα στη Παπαράντζα

την ώρα που νανούριζε τους γιους της στη σαρμάντζα.

Κι ήταν τα νέα άσχημα φαρμάκι στην καρδιά της

χήρα αυτή και ορφανά τα δύο τα παιδιά της.

Παίρνει απ' τη λίμνη νάματα κι απ' τις μαγούλες χώμα
και θάβει μες στα κτήματα του άντρα της το πτώμα.

Κλαίει στον τάφο και θρηνεί, τραβάει τα μαλλιά της

και στου θανάτου τη γιορτή λέει τ' ανάθεμά της.

Ανάθεμα στη μοίρα μας, στο μαύρο ριζικό μας

ένα κι ογδόντα μες στη γη είναι το μερτικό μας.

Έτσι το θέλησε ο θεός, έτσι κι η μαύρη μοίρα

να μείνουν πίσω ορφανά κι η Παπαράντζα χήρα.

Τα ορφανά μεγάλωσαν σαν δύο μηλαδέρφια

κάναν δικά τους σπιτικά, δικά τους βιλαέτια.

Ο Εξάλοφος, που στα ριζά του Κόζιακα αρχοντεύει,

Σαρακατσιάνος τσέλιγκας τους λόφους αγναντεύει.

Και πλάι τα Ματσουκέϊκα, μέτοικος, νέος, Βλάχος,

απ' το Ματσούκι βρέθηκε στα χειμαδιά ξωμάχος.

Η Παπαράντζα η άμοιρη χήρα και πικραμένη

ζει, βασιλεύει, κυβερνά, δαφνοστεφανωμένη.

Δυο οικισμοί κι ένα χωριό πορεύονται κι αντέχουν

και στους αιώνες των καιρών κοινή πορεία έχουν.

Είναι ένα όμορφο χωριό με δένδρα και πλατάνια

το Δενδροχώρι, που απ' τη γη φωτίζει στα ουράνια.

 

Την καλημέρα μας σε μια φυσιολογική μέρα…

Βαλτσινιώτικο Παραμύθι

Tι σημαίνει να είσαι «φτωχός»….

 

Μια φορά κι έναν καιρό ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο Βαλτινό, σε μια γνωστή τους οικογένεια που ζούσε στο χωριό.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην Βαλτινό και καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία στο χωριό;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος τότε απάντησε:
«Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές.
Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι.
Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα.
Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας• αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό.
Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι.
Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα.
Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους.
Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους».
Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του.
Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που με δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε.»

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΕΛΑΤΗΣ

Κάποτε, τα χρόνια εκείνα

που μιλούσανε τα κρίνα

κι είχαν οι άνθρωποι φτερά

και βοτάνια μαγικά

πλάθαν’, λέγαν’ ιστορίες

μύθοι, αλήθεια, φαντασίες

για μεγάλους και παιδιά.

Ζάχαρη, νερό κι αλάτι.

Ήταν κάποτε η Ελάτη

που την λέγανε και Τύρνα

κι ήταν κόρη Βασιλιά,

μες στα όρη ετριγύρνα

στα ελάτια τα πυκνά

μες στην άγρια λαγκαδιά.

Ήταν κάποτε μια κόρη

όμορφη, γλυκιά κι αφέντρα

κι από τα ψηλά τα όρη

και τα σκιερά τα δένδρα

βρέθηκε για κάποιο αγόρι

και του έρωτα την κέντρα

μες στον κάμπο νυφαδιά.

Ήταν στα ψηλά χιονάτη

όμορφη, γλυκιά κι αφράτη.

Κι ένας Βάλτος που ήταν νέος

και της έκλεισε το μάτι

τη σαγήνεψε κι ευθέως

την φορτώθηκε στην πλάτη

κι έφυγαν σε μια βραδιά.

Πάλεψαν μαζί κι αντάμα

με χαρά μα και με κλάμα

βρήκαν το δικό τους τρόπο

Ζάχαρη, νερό κι αλάτι

με αγώνα και με κόπο

με ιδρώτα ζευγολάτη

κι αποκτήσανε παιδιά.

Τώρα μες στον κάμπο μένει

με τον Βάλτο παντρεμένη,

τα βαρκά χωριά, δικά της,

Ζάχαρη, νερό κι αλάτι,

τα καινούργια όνειρά της

και το νέο της παλάτι

τη γλυκαίνουν την καρδιά.

Ορεινή η αφεντιά της,

πεδινά είναι τα παιδιά της,
τα Τυρνιώτικα χωριά.

Ο Ασπρόβαλτος, ο γιος της,

τα όμορφα τα Μεσιακά,

Ο μικρός ο Μέλιγός της

και το Σγκάρι ή Αμμουδιά.

Ήταν κάποτε μια κόρη

όμορφη, γλυκιά κι αφράτη

κι από τα ψηλά τα όρη

βρέθηκε στο κάμπο. Νάτη!

Ζάχαρη, νερό κι αλάτι,

τ' όνομά της, Κάτω Ελάτη,

κάπου εκεί στα χειμαδιά.

Τα Βαλτσινιώτικα

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας

Για κάποιον παίχτη του ΑΟΒ

που αξίζει και για δέκα

θα αναφερθούμε σήμερα,

στον φίλο μας, Πανέκα.

Όλα τα γήπεδα όργωσε

κι ακόμα τα οργώνει

και στο «πλεχτό» την μπάλα του

γνωρίζει να καρφώνει.

Και σαν μεγάλος παιχταράς

και σούπερ τριπλαδόρος

είναι το ατού του Βαλτινού

και Μέγας μπαλαδόρος.

Οι φίλαθλοι φωνάζουνε

και λένε με λαχτάρα

«Έμπαινε Πάνο, έμπαινε

και βάλε τη γκολάρα»!

Ένας ο παίχτης ο καλός

και μία η ομαδάρα

«Γιάσου Πανέκα παιχταρά

κι εσύ κι ο Α. Ο. Βάρα»!!!

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΦΩΤΑΔΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, όπως λεν’ στα παραμύθια

τον παλιό καλό καιρό, ίσως να 'ναι και αλήθεια!

Ήτανε τρεις αδελφές πού 'χαν λάμψη κι ομορφάδα

και στον κάμπο ζούσανε στην εύφορη πεδιάδα

Ήτανε τρεις Νηρηίδες και συχνά τα μεσημέρια

Στήναν’ γλέντια με κρασί και βιολιά στα Μαυρονέρια.

Τραγουδούσαν τις νυχτιές και χορεύαν’ στα Βαζούρια

στη ποταμιά ερωτεύονταν κλουριάζονταν στα Κλούρια.

 

Στη Μυρμηγκιάρα και οι τρεις, ψυχή, καρδιά και σώμα

έκοβαν έπλαθαν πλιθιά με λάσπη και με χώμα.

Προικισμένες μ' αρετές, καλοσύνη, φρονιμάδα

μα ήταν όμως ξακουστές στο θυμό και στην αγριάδα.

Τη μια την λέγαν’ Σαλαμπριά, υγρά τα αισθήματά της

πλημμύριζε και σκέπαζε με δάκρυα τα όνειρά της.

Ξανθομαλλούσα η Σαλαμπριά στα κάτασπρα ντυμένη

πότε γελούσε με χαρά, πότε ήταν λυπημένη.

Σαν θύμωνε καμιά φορά φούσκωνε τα νερά της

κι αλίμονο ότι τύχαινε να βρίσκεται μπροστά της.

Πλημμύριζε και με ορμή κατέστρεφε τους κόπους

σάρωνε σπίτια και φυτά και έπνιγε ανθρώπους.

Μα όταν μετά γαλήνευε σκορπούσε τ' αγαθά της

ψάρια, ξυλεία, βότσαλα, άμμο απ' τα σωθικά της.

κι από τα γάργαρα νερά ποτίζονταν η πλάση

κι έκανε κάθε άνθρωπο φτωχό να ξεδιψάσει.

Την άλλη την φωνάζανε, όλοι οι λεβέντες, Τσιάρα

ήτανε νύμφη όμορφη πλανεύτρα κι ερωτιάρα.

Η Τσιάρα ήταν καστανή, Σαββατογεννημένη,

με τα γλυκά παιχνίδια της, στον έρωτα ταγμένη.

Ήτανε μεγαλόψυχη με ευαίσθητη καρδούλα

σκληρή όταν χρειάζονταν, αφέντρα μα και δούλα.

Έτσι λοιπόν σαν θύμωνε λάσπωνε και κολλούσε

με τις βροχές φοβέριζε με χιόνια απειλούσε.

Πολλές φορές φερότανε με σκέρτσο και με νάζι,

αντάριαζε με κουρνιαχτό έριχνε και χαλάζι.

Μα όταν κι αυτή γαλήνευε χάριζε τα καλά της

έδινε βλάστηση στη γη και στα γεννήματά της.

κάρπιζαν δένδρα φύτρωναν, κι οργίαζαν οι τόποι

και με την άφθονη σοδειά αμείβονταν οι κόποι.

Την τρίτη την καλύτερη την λέγανε Φωτάδα

είχε στο βλέμμα της φωτιά στα μάτια εξυπνάδα.

Αιθέρια, εφηβική μορφή και λυγερή η Φωτάδα

Μαυρομαλλούσα, αγέρωχη σαν την αρχαία Ελλάδα.

Όμως κι αυτή παίδευε, κι αυτή ταλαιπωρούσε

όποιος τη πλάτη γύριζε, όποιος την αγνοούσε.

Σκόρπιζε φόβο, αμυαλιά και τύφλωνε τα μάτια

και αντί για ρόδα έριχνε στο δρόμο τους αγκάθια.

Μα στις καλές της χάριζε αξίες κι επιδόσεις

τα φώτα του πολιτισμού, τα γράμματα, τις γνώσεις.

Την προκοπή, την μόρφωση σ' αυτούς που προσπαθούσαν

και τη ζωή ανύψωναν και εμπρός την οδηγούσαν.

έδινε απλόχερα αγαθά, πρόοδο, επιτυχία

κι όλοι μπροστά βαδίζανε γεμάτοι ευτυχία.

Τρεις νύμφες λυγερόκορμες γράψαν’ την ιστορία

και των υδάτων το χωριό χαράξαν’ την πορεία.

Η Σαλαμπριά που φούσκωνε, η Τσιάρα η καρποφόρα

και η Φωτάδα που έδινε του πνεύματος τα δώρα.

Με το Νερό, τον Έρωτα, το Φως και την Ικμάδα

είναι κτισμένο ένα χωριό στην εύφορη πεδιάδα,

κάπου στον κάμπο βρίσκεται φωτίζει σαν τη δάδα,

ένα χωριό πανέμορφο που λέγεται Φωτάδα.

Βασίλης Τσιτσάνης Αφιέρωμα 2

Μια συλλογή σκίτσων του Βασίλη Τσιτσάνη.

Η καλλιτεχνική του πορεία και το μεγάλο έργο του Βασίλη Τσιτσάνη ενέπνευσε κατά καιρούς πολλούς σκιτσογράφους, οι οποίοι απεικόνισαν τη μορφή του λαϊκού μας βάρδου ποικιλοτρόπως.

Συλλέξαμε 15 από τα σκίτσα και τα παρουσιάζουμε σήμερα που είναι τα γενέθλια αλλά και η ημερομηνία του θανάτου του!

Βασίλης Τσιτσάνης Αφιέρωμα 1

 Σήμερα είναι τα γενέθλια αλλά και η ημερομηνία του θανάτου του!

Ο Βασίλης Τσιτσάνης, πορευόμενος από τα μικρά του χρόνια χέρι - χέρι με τον λαό του μόχθου και μεγαλώνοντας στη συνοικία των Τρικάλων, όπου εγκαταστάθηκε ο ξεριζωμένος Ελληνισμός της Μ. Ασίας, έζησε από κοντά τον ιδρώτα του κόσμου αυτού και τραγούδησε τους καημούς και τα όνειρά του.

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 21- Ιανουαρίου 1917 από Ηπειρώτες γονείς. Ο πατέρας του, που ήρθε από τα Γιάννενα στα Τρίκαλα το 1900 και ασχολήθηκε με το επάγγελμα του Τσαρουχά, στις ελεύθερες ώρες και στις διάφορες γιορτές έπαιζε, με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία, ένα παλιό μαντολίνο διάφορα κλέφτικα τραγούδια. Αυτό το μαντολίνο λοιπόν ένας οργανοποιός του μάκρυνε το χέρι και το μετέτρεψε σε μπουζούκι.

Βιβλιοπαρουσίαση

Του Λευτέρη Αθ. Αναστασίου για το βιβλίο του Χ. Αγγελή: Ξυπόλητος Καβαλάρης.

«Καβαλάρης πάνω στους κάμπους της πατρίδας γυρίζω καλπάζοντας στον ψίθυρο της πρωινής δρόσου των άνθεων κρατώντας στη φούχτα μου τη φωνή των προγόνων όταν οι νέοι σύρονται απ΄ τις Σειρήνες του κέρδους αμνήμονες ευτυχείς…»

ΔΗΜ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ: “Διόδια»

Πρέπει να είναι πολύ ικανοποιημένος ο Χάρης Αγγελής, συγγραφέας παραμυθιών και λαϊκών ιστοριών, όταν δυνήθηκε να δώσει στην τόσο αφυδατωμένη - από ξένες επιρροές - πεζογραφία μας, ένα τόσο καθαρά διάστρωμα νέας μυθογονίας, το οποίο να απορρέει από τη ζωή του λαού μας. Γι΄ αυτό η προσφορά του «παραμυθά» αυτού, που θητεύει πάντα σε ένα λόγο προσωπικό, δουλεμένο με άκρα ευαισθησία και διαποτισμένο από την άφατη γοητεία ενός μύθου της καθημερινής τύρβης, δεν είναι μονάχα μοναδικής αξίας, αλλά αποτελεί και ένα άλλο τρόπο γραφής στο χώρο του παιδικού – και όχι μόνο – βιβλίου. Ο ιδιότυπος τούτος πεζογράφος ενανθρωπίζει τη φύση, τα δένδρα και τα ζωντανά πολύ πέρα από τους μύθους του Αισώπου.

Η άρθρωση στις εσωτερικές μεταβάσεις από την πραγματικότητα στο μύθο, στις σκηνές των εικόνων, γίνεται με τόση φυσικότητα και με τόση «πραγματική» μυθολογία που χάνονται τα σύνορα ανάμεσα στην υπέρβαση και στην αντικειμενικότητα. Δηλαδή ο λόγος γίνεται ποίηση σε μια αξιοπρόσεχτη λεξιθηρία, η οποία διευρύνει τα όρια της έκφρασης και πλαταίνει το φάσμα των ιδεών… Στη σελίδα 38 διαβάζουμε:

Η δύναμη της θέλησης

Πάντα θα υπάρχει η ελπίδα να δίνει στο όνειρο ζωή.

Πάντα μετά από το «πιάσαμε πάτο» ακολουθεί η «ανάβαση».

Υπομονή, Αισιοδοξία, Θετική σκέψη...

Προσπάθεια και διάθεση για ζωή…

Όλα μπορεί να ανατραπούν, όλα είναι δυνατά να συμβούν.

Όλα μπορεί να επιτευχθούν!

Yποκληθείτε σ αυτόν τον άνθρωπο...



Κατάντια…

Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου

Όπου και να ταξιδέψω, µε την τηλεόραση, η Ελλάδα µε πληγώνει. Να το πω πιο απλά: σε όποιο κανάλι και να δω ειδήσεις, µε πιάνει η ψυχή µου. Κάθε µέρα καινούργιοι φόροι. Είτε άµεσοι είτε έµµεσοι. Και συγχρόνως, αυξήσεις στις τιµές των εισιτηρίων (λεωφορεία, τρένα, Μετρό), αυξήσεις στις αντικειµενικές αξίες των ακινήτων, αυξήσεις στο νερό και το ηλεκτρικό ρεύµα, λεφτά για τους ηµιυπαίθριους χώρους, πρόστιµα, απειλές για φυλακίσεις, αυστηροποίηση της νοµοθεσίας.

Πού θα πάει αυτό το πράγμα; Πώς µας κατάντησαν έτσι. Ένας ολόκληρος κόσμος μένει χωρίς δουλειά, αγκοµαχάει, ταλαιπωρείται, αναγκάζεται να βγει στους δρόµους. Κι από την άλλη µεριά, πολλοί έλληνες πολιτικοί κυκλοφορούν αγέρωχοι και υπέροχοι, µε αυτοκίνητα που πληρώνει ο λαός, µε δυο αστυνοµικούς, που επίσης πληρώνει ο λαός, µε επιδόµατα, µε φορολογική ασυλία (σχεδόν), µε πλήθος διευκολύνσεων και µε καθηµερινές δηλώσεις στην TV και τις εφηµερίδες, για αξιοκρατία, δικαιοσύνη, ισοπολιτεία και άλλα τέτοια... εµπριµέ!

Αλκυονίδες ημέρες



«...με της αγάπης τα πουλιά μαλαματένιες βέρες,

έφερες φως μου ξαστεριά αλκυονίδες μέρες...»

Έτσι λέει Το τραγούδι των Αλκυονίδων, των πουλιών που γεννούν τ' αβγά τους τις ηλιόλουστες μέρες του Γενάρη.

Εύστοχα όμως και ο ποιητής Γεώργιος Δροσίνης λέει:

«Και στης ζωής τους πιο βαρείς χειμώνες

Αλκυονίδες μέρες καρτερούν».

Οι αλκυονίδες ημέρες έρχονται στα μέσα του Χειμώνα, από τις 15 Δεκεμβρίου μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου. Τημ περίοδο αυτή στην ανατολική Μεσόγειο, που περιλαμβάνει και την πατρίδα μας, εμφανίζονται υψηλά βαρομετρικά συστήματα με αποτέλεσμα να επικρατεί ήσυχη θάλασσα και ευχάριστος καιρός. Διαρκούν περίπου 14 ημέρες, υπάρχει ηλιοφάνεια περίπου 8 ώρες την ημέρα. Οι άνεμοι είναι ασθενείς και ο μέσος όρος της θερμοκρασίας είναι 15 βαθμούς Κελσίου.

Η Αλκυόνη ήταν κόρη του θεού των ανέμων Αίολου και γυναίκα του Βασιλιά της Τραχίνας (πόλη της Φθιώτιδας). Ήταν πολύ ευτυχισμένο ζευγάρι, αποκαλούσε ο ένας τον άλλο Δία και Ήρα και συγκρίνονταν με αυτούς. Αυτό όμως δεν άρεσε στον Δία. Τους τιμώρησε για την αλαζονεία τους μεταμορφώνοντάς τους στα πουλιά αλκυόνη και γλάρο και καταδίκασε την αλκυόνη να γεννά τα αυγά της το χειμώνα, στην ακρογιαλιά, με αποτέλεσμα να τα παίρνουν τα κύματα. Ο θρήνος της αλκυόνης ήταν τέτοιος που ο Δίας τη λυπήθηκε κι έδωσε εντολή τις ημέρες που κλωσούσε τα αβγά της να υπάρχει γαλήνη και καλός καιρός. Αυτές οι ωραίες ημέρες ονομάστηκαν αλκυονίδες.

Ο μύθος της Αλκυόνης

Το κάπνισμα



Η ιστορία με την απαγόρευση του καπνίσματος δείχνει πόσο ανεύθυνα χειρίζονται μερικές φορές οι πολιτικοί μας σοβαρές υποθέσεις.

Το κράτος ξόδεψε πολλά εκατομμύρια σε μια μεγάλη καμπάνια με την ευκαιρία της απαγόρευσης του καπνίσματος. Εν συνεχεία προχώρησε στην απαγόρευση, η οποία ουδέποτε εφαρμόσθηκε στην πράξη. Κατόπιν, για να ενισχυθεί το γραφικό του πράγματος, απαγορεύθηκε το κάπνισμα από ενήλικες παρουσία παιδιών μέσα σε... αυτοκίνητο.

Τώρα πληροφορούμεθα ότι το κάπνισμα θα επιτρέπεται όπου σερβίρεται πολύ αλκοόλ. Πρόκειται ομολογουμένως για χειρισμούς άνευ προηγουμένου, οι οποίοι δείχνουν ότι ούτε και οι αρμόδιοι πολιτικοί παίρνουν στα σοβαρά τους νόμους που ψηφίζουν.

Είναι σαφώς προτιμότερο να μην ψηφίζει κανένα νόμο η Βουλή από το να ψηφίζει νόμους που δεν τηρούνται ή νόμους παγκόσμιας πρωτοτυπίας.

Τρέχουν για την οργάνωση του Δήμου

Τρέχουν και δεν φτάνουν ο Δήμαρχος Τρικκαίων κ. Χρήστος Λάππας και οι δημοτικοί και τοπικοί σύμβουλοι να συντονίσουν τις υπηρεσίες και να διασφαλίσουν την εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών του νέου διευρυμένου μητροπολιτικού Δήμου, του νομού Τρικάλων.

Στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα, που κληρονόμησαν από τους προηγούμενους, έχουν προστεθεί και τα νέα που αφορούν τα θεσμικά, τα οργανωτικά και τα οικονομικά που προέκυψαν από το νεοεφαρμοζόμενο πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Και όλα αυτά μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η οικονομική κρίση δημιουργεί ένα αρνητικό κλίμα για αισιόδοξες και θετικές σκέψεις.

Εμείς τους ευχόμαστε «κουράγιο», καλή δύναμη και επιτυχία στο δύσκολο έργο τους. Παράλληλα τους αφιερώνουμε και τα παρακάτω σκίτσα με την ευχή να μη χάσουν ποτέ το κέφι και το χιούμορ τους…