Άγιαξ Ασπροκκλησιάς - Α.Ο. Βαλτινού 1-6

 

Με σκορ 6-1 κέρδισε ο Α.Ο. Βαλτινού, στον αγώνα της Κυριακής 8-12-2024, επί του Άγιαξ Ασπροκκλησιάς και έτσι συνεχίζει να είναι στην κορυφή της βαθμολογίας του πρωταθλήματος.

Το σκορ του αγώνα, που διεξήχθη στην Ασπροκκλησιά, για την ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού άνοιξε ο Βησσαρίων Γιώτας και ακολούθως ο Αχιλλέας Καμέας έκανε το  0-2 που ήταν και το σκορ του ημιχρόνου.

Στο δεύτερο ημίχρονο από σέντρα του Δημήτρη Κοθρά ο αμυντικός της Ασπροκκλησιάς άθελα του έστειλε την μπάλα στα δίχτυα κάνοντας το 0-3. Το 0-4 πέτυχε ο Παναγιώτης Αλεξίου μετά από συρτή σέντρα του Δημήτρη Κοθρά. Στη συνέχεια η Ασπροκκλησιά μείωσε σε 1-4.  Τα υπόλοιπα δύο τέρματα πέτυχε ο Ηλίας Μάμαλης όπου διαμόρφωσε το τελικό 1-6.

Οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στο παιχνίδι ήταν: Σφυρλίδας Δ, Σφυρλίδας Γ, Γιώτας (Μάμαλης), Κοθράς Δ, Κοθράς Κ, Καμέας, Σταμούλης, Πατσιάς (Περιστέρης), Περνέζα, Χύτας, Αλεξίου.

Το ηλιοβασίλεμα του Δεκέμβρη στο Βαλτινό

 

Και ενώ ο χρόνος μετρά αντίστροφα για τις γιορτές των Χριστουγέννων, η Χριστίνα Μαρία Βότσιου, στον περίπατό της, κατέγραψε με τον φακό της και αποτύπωσε το ηλιοβασίλεμα του Δεκεμβρίου στο Βαλτινό.

Εικόνες βγαλμένες από παραμύθι, την ώρα που ο ήλιος έγειρε πίσω από τον Κόζιακα, την ώρα που νύχτωνε κι οι εναπομείναντες ηλιακές εκλάμψεις μαζί με τις αντανακλάσεις του τεχνητού φωτισμού και του απόβροχου, δημιούργησαν μια μαγική παλέτα χρωμάτων και μια περιρρέουσα ονειρεμένη Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, αποθεώνοντας το νυχτερινό τοπίο στο Βαλτινό!

Το σπιτικό της Λουκίας

 

Σε μια από τις ομορφότερες βόλτες στην Ελλάδα στις λίμνες Πρεσπών, σε ένα μικρό ψαροχώρι, τη Μικρολίμνη, στο τέρμα του δρόμου ή της παραλίας από όπου κι αν θέλει κανείς να το προσεγγίσει, βρίσκεται «Το σπιτικό της Λουκίας». Πρόκειται για ένα φιλικό και καλαίσθητο περιβάλλον, μια ονομαστή ταβέρνα της συγχωριανής μας Λουκίας Κλιάκου.

Ζεστός, πέτρινος χώρος, μέσα περιποιημένη αυλή, μπροστά στο νερό της Μικρής Πρέσπας, έξω, για τους θερμότερους μήνες, το εστιατόριο ζεσταίνεται περισσότερο από το χαμόγελο και την καλοσυνάτη υποδοχή της Λουκίας. 

Έχοντας εμπειρία αρκετών χρόνων στην εστίαση η Λουκία, άνοιξε το σπιτικό της το 2011 και από τότε τα εκλεκτά νόστιμα πιάτα της και οι ξεχωριστές γεύσεις μένουν αξέχαστες! Βγάζει διαρκώς επιμελημένα πιάτα, ανεβατό, φλωρινέλα σαγανάκι με σάλτσα από κράνα, πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με φέτα, καισαρικά μανιτάρια με ξύδι, φασόλια γίγαντες στη γάστρα, αλλά και ολόφρεσκο αλιευμένο στη λίμνη γριβάδι στο τηγάνι.

Τα Σαββατοκύριακα, λόγω αυξημένης κίνησης, ετοιμάζει και μερικά μαγειρευτά, αγριογούρουνο στη γάστρα, πρασοσέλινο, πρόβατο, αλλά και κότα επίσης στη γάστρα, μοσχαρίσια μάγουλα κοκκινιστά με χυλόπιτες κ.α. Τα λουκούλεια γεύματα της Λουκίας, κλείνουν με επιδόρπια όπως τη γαλατόπιτα, την κυδωνόπιτα, τη μηλόπιτα, ροξάκια αλλά και ποικιλία γλυκών του κουταλιού. Επίσης σερβίρονται αφεψήματα, από δικό τους τσάι, κυνόροδο και τσάπουρνα, super food ως λικέρ. 

Οι θετικές κριτικές των πελατών και τα  εγκωμιαστικά λόγια  για τις γαστρονομικές προτάσεις της ταβέρνας «Το σπιτικό της Λουκίας» κατακλύζουν το διαδίκτυο και δικαιώνουν την φήμη της. 

Έτσι το ποιοτικό και γευστικό φαγητό της κυρίας Λουκίας θα βγαίνει πάντα νικητής!

Όνειρα και ψευδαισθήσεις

 

Ώστε ο Δεκέμβρης να έχει διανύσει κιόλας το πρώτο εφταήμερό του και μοιάζει σαν να έχει απογειωθεί ο χρόνος. Θα μου πείτε και πότε προσγειώνεται αυτός. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει κανένα λόγο για να απογειώνεται ή να προσγειώνεται. Ούτε αυξάνει, ούτε μειώνει ταχύτητα στην αέναη πορεία του. Απλώς, εμείς έχουμε αυτή την –ψευδή- εντύπωση, τις πιο πολλές φορές για την ικανοποίηση ευσεβών πόθων και προς παραμυθίαν. Αλλά φαντάζεστε πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς τις ψευδαισθήσεις και τα όνειρα; Αρκεί βέβαια να μη γίνουν τρόπος ζωής και άλλοθι. Αρκεί να μην υποκαταστήσουν την πραγματικότητα που μας προκαλεί να την βλέπουμε κατάματα και χωρίς παραμορφωτικούς φακούς. Γιατί, αν θέλουμε να τη συνδιαμορφώσουμε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει απαιτήσεις από μας.

 

Του Νίκου Φαλαγκάρα

Σε ετοιμότητα Κοινότητα, Δήμος, Περιφέρεια για τα έντονα καιρικά φαινόμενα στο Βαλτινό

 

Σε ετοιμότητα βρίσκονται η Τοπική Κοινότητα, ο Δήμος Τρικκαίων και η Περιφέρεια για την αντιμετώπιση πιθανών συνεπειών της βροχόπτωσης  που πλήττει και την περιοχή μας.

Για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση και να αποτραπούν τυχόν πλημμυρικά φαινόμενα, κινήθηκαν έγκαιρα μηχανήματα του Δήμου Τρικκαίων, με τη συμμετοχή των υπευθύνων του Β’ τομέα, καθώς και συνεργασία με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων και την Αντιπεριφερειάρχη Χρύσα Ντιντή, αντιμετωπίζοντας, το πρόβλημα καθαρισμού της γέφυρας στην επαρχιακή οδό Τρικάλων Δενδροχωρίου στη στροφή μετά το Βαλτινό, στην οποία είχαν συσσωρευτεί φερτά υλικά από τον παραπόταμο «Ανάποδο» με τον κίνδυνο υπερχείλισης να είναι υπαρκτός.

 

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Νηπιαγωγείου Βαλτινού

 

Με την βοήθεια των δασκάλων και των γονέων τους τα παιδιά του Νηπιαγωγείου Βαλτινού στόλισαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο του σχολείο τους!

Ο ενθουσιασμός ήταν διάχυτος σε όλους, καθώς δημιουργήθηκε μια όμορφη εορταστική ατμόσφαιρα πλημμυρισμένη από χριστουγεννιάτικα τραγούδια, γέλια και παιδικές φωνές! 

Και βέβαια μας είπαν και τα κάλαντα. Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να τα ακούσετε: 

https://www.facebook.com/reel/865300835468357

ΟΙ ΔΙΔΥΜΟΙ

 

Η βροχή σταμάτησε. Ο άνεμος φυσάει ακόμα με ορμή, αλλά δεν μπορεί να αποσπάσει από το χώμα τα βρεγμένα φύλλα. Επιμένει όμως μ’ έναν παράξενο θυμό και μια απόκοσμη βουή, φέρνοντας μαζί του το μακρινό ρίγος του χιονιού από κάποια βουνά που ήδη χρωμάτισαν πάλλευκες τις κορυφές τους. Κρύο και ανατριχίλες στην αυλή, αλλά τίποτα δεν εμποδίζει τους δίδυμους γάτους να πάρουν τον μεσημβρινό υπνάκο τους και να χαρούν το φως της μέρας μέσα στην όλη ψυχρότητα της ατμόσφαιρας. Κι εγώ μέσα από το παράθυρο συμπεραίνω το αυτονόητο: ο καθείς και οι δυνατότητές του.

Του Ηλία Κεφάλα

Ο καθένας αξίζει τόσο, όσο τα πράγματα που τον απασχολούν

 

Η ανθρώπινη ζωή έχει διάρκεια όσο μια στιγμή, η ουσία της είναι ρευστή, η αίσθησή της θολή, το σώμα -από τη σύστασή του- έτοιμο να σαπίσει, και η ψυχή ένας στρόβιλος. Η τύχη άδηλη, η δόξα αβέβαιη. Με δυο λόγια, όλα στο σώμα είναι σαν ένα ποτάμι, όλα της ψυχής είναι σαν όνειρο και σαν άχνη. Η ζωή είναι ένας πόλεμος κι ένας ξενιτεμός, η υστεροφημία λησμονιά. Ποιο είναι αυτό που μπορεί να μας δείξει τον δρόμο; Ένα και μόνο: η φιλοσοφία! Κι αυτό σημαίνει να φυλάμε τον θεό μέσα μας καθαρό κι αλώβητο, νικητή πάνω στις ηδονές και τους πόνους. Να μην κάνουμε τίποτε στα τυφλά, τίποτε ψεύτικα και προσποιητά, να μην εξαρτιόμαστε από το τι θα πράξει ή τι δεν θα πράξει ο άλλος. Κι ακόμη, να αποδεχόμαστε όσα συμβαίνουν κι όσα μας λαχαίνουν σαν κάτι που έρχεται κάπου από κει απ᾽ όπου έχουμε έλθει και εμείς. Και πάνω απ᾽ όλα, να περιμένουμε τον θάνατο με γαλήνια διάθεση, θεωρώντας πως δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διάλυση των συστατικών στοιχείων από τα οποία είναι συγκροτημένο κάθε ζωντανό πλάσμα.

 Πέταξε τα όλα, κράτησε μόνο τούτα τα λίγα· και να θυμάσαι ακόμη ότι ο καθένας ζει μόνο το παρόν -τούτο το ακαριαίο· τα άλλα ή τα έχει ζήσει πια ή είναι στη σφαίρα του άδηλου. Μικρή λοιπόν η ζωή του καθενός, μικρή και η γωνίτσα της γης όπου την ζει· μικρή ακόμη και η διαρκέστερη υστεροφημία: στηρίζεται κι αυτή σε ανθρωπάκια που διαδέχονται το ένα το άλλο και που αύριο κιόλας θα πεθάνουν και δεν γνωρίζουν ούτε τον εαυτό τους, πόσο μάλλον εκείνον που έχει πεθάνει από καιρό.

Κενοσπουδία για πομπές, δράματα πάνω στη σκηνή, κοπάδια και συναγελάσματα, λογχίσματα σε κορμιά, κοκκαλάκια σε σκυλάκια, μπουκιές σε δεξαμενές ψαριών, ταλαιπωρίες φορτωμένων μυρμηγκιών, ποντικάκια που τρέχουν φοβισμένα,  νευρόσπαστα που χειρονομούν. Πρέπει λοιπόν να στέκεσαι απέναντι σε αυτά με ευμένεια και χωρίς αλαζονεία, να προσέχεις όμως πως ο καθένας αξίζει τόσο, όσο τα πράγματα που τον απασχολούν.

 Μάρκος Αυρήλιος

Απεβίωσε η Περσεφόνη Πέτρου

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Περσεφόνη Πέτρου, την Τετάρτη 4-12-2024 σε ηλικία 91 ετών. Η Περσεφόνη Πέτρου γεννήθηκε το 1933 στο Διαλεχτό Τρικάλων. Παντρεύτηκε με τον Ευάγγελο Πέτρου και απόκτησαν τρία παιδιά, την Βασιλική, τον Δημήτρη, και την Μαρία.

Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων, την Πέμπτη 5/12/2024 στις 11.30 π.μ.,  ενώ η εξόδιος ακολουθία θα γίνει στις 12:00 ώρα.

Παρακαλούνται συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και να συνοδεύσουν την εκφορά της.

Ανάγνωση σε παλιές φωτογραφίες του χωριού

 

Οι παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες αποτελούν σπουδαία ιστορικά τεκμήρια που άλλοτε συμπληρώνουν προφορικές μαρτυρίες, άλλοτε αποτελούν πηγή ανακάλυψης και άλλοτε απλά προκαλούν συγκίνηση. Η αξία λοιπόν της παλιάς φωτογραφίας απέναντι στη λήθη είναι ανεκτίμητη.

Εστιάζοντας σε δυο παλιές φωτογραφίες του τόπου μας, με χρονολογική σειρά μιας τετραετίας μπορούμε να κάνουμε μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση.

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στη σκοτεινή εποχή του τόπου μας, το 1954 η μία και το1958 η άλλη. Ήταν η εποχή που ο Εμφύλιος, η φτώχεια και οι δύσκολες συνθήκες ζωής στην ύπαιθρο είχαν εξαντλήσει όλο το απόθεμα της υπομονής, της καρτερικότητας και της ικμάδας των ανθρώπων.

Αυτή την εποχή, οι Έλληνες στις επαρχιακές πόλεις και τα χωριά, μοιάζουν να ζουν σε άλλο αιώνα με σχεδόν πρωτόγονες συνθήκες. Ο κόσμος κυνηγά το καινούργιο θέλοντας να αφήσει πίσω του κάθε τι, που θύμιζε τον πόλεμο  και τον σπαραγμό που προηγήθηκε.

Στην πρώτη φωτογραφία το ζευγάρι του Βαλτινού, ο Στέργιος και η Στυλιανή, απαθανατίζονται λίγο μετά την τέλεση του γάμου τους, ενώ στη δεύτερη, η σκηνογραφία μαρτυρεί το αβγάτισμα της οικογένειας, με την απόκτηση του γιού τους, Σωτήρη.

Χαρακτηριστικά στοιχεία της εμφάνισης η ένδυση της εποχής. Οι ελληνικές παραδοσιακές ενδυμασίες, όπως και κάθε άλλη μορφή ενδυμασίας του παρελθόντος, αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο της πολιτισμικής κληρονομιάς.

Από την ένδυση, την υπόδηση, το κόσμημα, το κέντημα και άλλα αξεσουάρ, αποκαλύπτεται η οργάνωση και ο πολιτισμός ενός ολόκληρου λαού.

Η φορεσιά καθ’ αυτή κάθε τόπου εκπέμπει το μήνυμα με τα χαρακτηριστικά του τόπου: εάν αυτός που την φοράει είναι πεδινός, ορεινός, εάν είναι κτηνοτρόφος, γεωργός, έμπορας, πλούσιος ή φτωχός.

Οι γυναίκες από την ένδυση εκπέμπουν το μήνυμα: εάν είναι ελεύθερες, αρραβωνιασμένες, παντρεμένες, χήρες, πλούσιες ή φτωχές, ακόμη από ποια περιοχή και ποιο χωριό κατάγονται και ποια η θέση τους στην τοπική κοινωνία.

Πέρα από την καλλιτεχνική και λαογραφική της αξία, η ένδυση συγχρόνως φανερώνει πολλά για την ιστορία, την κοινωνία και τον πολιτισμό της εποχής.

Γι’ αυτό η λέξη «ένδυση» στα αρχαία ελληνικά είναι συνώνυμη της λέξης «κατάδυσις», γιατί δύει (βουτάει,) διεισδύει στα ενδότερα της ψυχής και του χαρακτήρα αυτού που τη φοράει και του τόπου που κατοικεί.

Δ.Τ.

Χριστουγεννιάτικη γιορτή για την φωταγώγηση του δέντρου στο Βαλτινό

 

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού σε συνεργασία με την Τοπική Κοινότητα Βαλτινού διοργανώνουν χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις για την φωταγώγηση του Χριστουγεννιάτικου δένδρου στην πλατεία του χωριού. Ένα δέντρο που δεν θα είναι μόνο όμορφο, αλλά γεμάτο συμβολισμούς για τη χαρά, την ισότητα, την δημιουργία και τη δύναμη της κοινότητας.

Θα είναι μια βραδιά γεμάτη μουσική, με χριστουγεννιάτικα τραγούδια, κάλαντα, εδέσματα και διάφορες άλλες μαγικές εκπλήξεις για τους μικρούς φίλους, 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2024 και ώρα 5 μ.μ. 

Εκεί λοιπόν, στο Βαλτινό, όπου το πνεύμα των Χριστουγέννων θα αγκαλιάζει κάθε παιδί, κάθε χαμόγελο, κάθε ευτυχία!

Πόσο επιδρούν οι δημοτικοί χοροί στη σωματική και ψυχική μας υγεία;

 

Ένα πρωτότυπο πρόγραμμα υλοποιείται από το Εργαστήριο Προπονητικής του ΤΕΦΑΑ της ΣΕΦΑΑΔ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, με τη συνεργασία του Δήμου Τρικκαίων. Πρόκειται για πρόγραμμα ελληνικών παραδοσιακών χορών με στόχο την προαγωγή της υγείας, στο οποίο η επιστήμη συναντά την παράδοση. Στόχος του προγράμματος είναι να εξετάσει την επίδραση ενός προγράμματος άσκησης με Ελληνικούς Παραδοσιακούς χορούς στη σωματική και ψυχική υγεία, τη λειτουργική ικανότητα και τη φυσική κατάσταση μεσήλικων γυναικών και ανδρών.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε μεσήλικες (40 έως 64 ετών) γυναίκες και άνδρες που δεν ασκούνται συστηματικά, δεν συμμετέχουν αυτή την περίοδο σε κάποιο σύλλογο παραδοσιακών χορών και δεν πάσχουν από κάποια χρόνια πάθηση.

Οι συμμετέχοντες/ουσες θα ακολουθήσουν ένα καινοτόμο πρόγραμμα με Ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς για 6 μήνες (3 φορές/εβδομάδα). Το πρόγραμμα κάθε φορά θα διαρκεί 50-70 λεπτά. Πριν και μετά τη λήξη του προγράμματος θα μετρώνται διάφοροι δείκτες σωματικής υγείας,  λειτουργικής ικανότητας, φυσικής κατάστασης και ποιότητας ζωής.

Το πρόγραμμα καθοδηγείται από εξειδικευμένο προσωπικό, ενώ τονίζεται ότι το πρόγραμμα άσκησης και οι μετρήσεις, θα πραγματοποιούνται δωρεάν.

Το πρόγραμμα άσκησης σχεδιάζεται από το Εργαστήριο Προπονητικής του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού και υλοποιείται με τη συνεργασία του Δήμου Τρικκαίων (αντιδημαρχία Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού).

Πληροφορίες: 6949101124, Άγγελος Δρακάκης

Τα ονόματα κακοκαιριών για την περίοδο 2024-2025

 

Από τo 2021, η ΕΜΥ σε συνεργασία με τις Μετεωρολογικές Υπηρεσίες της Κύπρου και του Ισραήλ, συγκρότησε την Ομάδα Ανατολικής Μεσογείου, με σκοπό την ονοματοδοσία των μετεωρολογικών συστημάτων που προβλέπεται να προκαλέσουν πολύ ισχυρά φαινόμενα, κατά τη διάρκεια της ψυχρής αλλά και της θερμής περιόδου κάθε έτους.

Η ιδέα της ονοματοδοσίας στην Ευρώπη, ξεκίνησε το 1995 από ομάδα προγνωστών καιρού (WGCEF) αριθμού Μετεωρολογικών Υπηρεσιών, η οποία αργότερα εντάχθηκε στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Εθνικών Μετεωρολογικών Υπηρεσιών (EUMETNET), με σκοπό να δημιουργηθούν κοινοί κανόνες συνεννόησης, στο πλαίσιο της έγκυρης και έγκαιρης ενημέρωσης για την εμφάνιση έντονων καιρικών φαινομένων. Για το λόγο αυτό, δημιουργήθηκαν ομάδες Μετεωρολογικών Υπηρεσιών, με κοινά μετεωρολογικά χαρακτηριστικά, καλύπτοντας γεωγραφικά τον Ευρωπαϊκό χώρο.

Λειτουργώντας επικοινωνιακά, το σύστημα της ονοματοδοσίας θέτει σε επαγρύπνηση τον πολίτη μέσω των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και Κοινωνικής Δικτύωσης, ενώ παράλληλα βοηθά Εθνικές Υπηρεσίες αντιμετώπισης έκτακτων αναγκών κατά τη διαδικασία της ευρύτερης ενημέρωσης του κοινού για την παρουσία έντονων καιρικών φαινομένων και των πιθανών επιπτώσεών τους, με στόχο τη βέλτιστη προστασία της ανθρώπινης ζωής και περιουσίας.

Τα ονόματα που επιλέχθηκαν και θα χρησιμοποιούνται με αλφαβητική σειρά, για τη περίοδο Οκτωβρίου 2024-Σεπτεμβρίου 2025, επιλέχτηκαν από κοινού μεταξύ των τριών Μετεωρολογικών Υπηρεσιών, αντανακλώντας το γλωσσικό ιδίωμα των χωρών τους με λατινικούς χαρακτήρες και είναι:

Alexandros, Bora, Coral, Daphne, Ermis, Frida, Gerasimos, Hemera, Ido, Julia, Kiniras, Lea, Marinos, Nestor, Ofek, Pelagia, Qesem, Roni, Solon, Tria, Uri, Valeria, Yam, Zoe.

ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΡΑ

Εγώ θα πάω στο χωριό θα φύγω από την πόλη
δεν την αντέχω άλλο πια και ας γελάνε όλοι
Εγώ θα πάω στο χωριό δεν σας ζητώ την άδεια
θα πάω να βόσκω πρόβατα σε κάμπους σε λιβάδια

Θα ζω από το γάλα τους κι από τα κρέατά τους
κότες θα έχω να γεννούν και θα πουλώ τ αυγά τους
Θα βάλω τα μαρούλια μου ντομάτες πιπεριές
θα 'χω τα φασολάκια μου δυο τρεις κολοκυθιές

Θα βάλω σε μια αυλακιά πεντ έξι μελιτζάνες
και θα 'χω δρομολόγια σε κήπους και σε στάνες
Θα 'χω και λίγα λιόδεντρα το λάδι μου να βγάζω
κι όχι με σταγονόμετρο στο φαγητό να βάζω

Κάθε σταγόνα και ευρώ μέσα στην κατσαρόλα
να μαγειρέψεις φαγητό είκοσι θες για όλα
Κι άλλα τριάντα πάγια ρεύμα νερό και νοίκι
για κινητό και σταθερό μες το μυαλό μου φρίκη

Το μπρίκι το πετάξαμε δεν το 'χουμε στο σπίτι
τον καπουτσίνο μάθαμε ο ελληνικός μας λείπει
Θα πάω σας λέω στο χωριό τσοπάνος και αγρότης
και το τρακτέρ θα οδηγώ στα χώματα ιππότης

Θ αρμέγω και θα τραγουδώ θα πήζω το τυρί μου
στο προβατάκι μου θα πω ευχαριστώ γιαβρί μου
Θα πίνω τον ελληνικό με το παχύ καϊμάκι
στο καφενείο του χωριού με φίλους και μεράκι

Νερό θα πίνω απ την πηγή χειμώνα καλοκαίρι
δεν θα γυρνώ απ τη δουλειά με δίλιτρα στο χέρι
Θα βλέπω την ανατολή να βγαίνει απ τα βουνά
την δύση όπου θα γεννά τα χρώματα στα δειλινά

Θα πάω να ζήσω στο χωριό στο πατρικό ν’ αράξω
και μαύρη πέτρα πίσω μου στην πόλη θα πετάξω

Της Ελευθερίας Λάππα

Μια φωτογραφία με αρκετή ιστορία απ’ τα Τρίκαλα

 

Ο άγνωστος ερασιτέχνης φωτογράφος που είχε την έμπνευση γύρω στα 1948 με 1949 να φωτογραφήσει τα Τρίκαλα, πιθανότατα από το τότε ξενοδοχείο «Μετέωρα» επί της οδού Βασιλίσσης Όλγας, μας άφησε μια εξαιρετικά λεπτομερή απεικόνιση του κέντρου της πόλης αλλά και μια γραφική άποψη της καθημερινότητας των ανθρώπων της.

Βεβαίως, η πλατεία Ρήγα Φεραίου με τους φανοστάτες της, η κεντρική γέφυρα, το Φρούριο σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, το καφενείο «Η Ένωσις» στην συμβολή των οδών Αμαλίας και Βασιλέως Κωνσταντίνου (νυν Στρατηγού Σαράφη) μας είναι οικεία από πολλές άλλες φωτογραφίες ή καρτ-ποστάλ της πόλης.

Στη φωτογραφία αυτή ο φακός μας δίνει μια πιο ευρεία άποψη των Τρικάλων συμπεριλαμβάνοντας την οδό Αμαλίας (χωματόδρομο τότε) αλλά και την ξύλινη κατασκευή που είχε τοποθετηθεί πάνω στα κατεστραμμένα από την πλημμύρα του 1907 βάθρα της γέφυρας Πίχτου προκειμένου να εξυπηρετείται τουλάχιστον η διέλευση των πεζών.

Μαζί όμως με πολλές άλλες λεπτομέρειες η συγκεκριμένη φωτογραφία αποτυπώνει και ένα ακόμη ιστορικό γεγονός: Το ρήγμα αλλά και τις λυγισμένες μεταλλικές βέργες που προκλήθηκαν κατά την αποτυχημένη απόπειρα ανατίναξης της κεντρικής γέφυρας των Τρικάλων στις 18 Απριλίου 1941 από σαμποτέρ του 2ου Λόχου Μηχανικού των Αυστραλών Σκαπανέων που είχε αναλάβει την ανατίναξη όλων των οδικών συνδέσμων και γεφυρών της περιοχής επιδιώκοντας (ματαίως) να καθυστερήσει την γερμανική προέλαση στην χώρα.

Εκείνη την ημέρα εκρηκτικά τοποθετήθηκαν σε τέσσερις γέφυρες των Τρικάλων: Στην Μαρούγγενα, στην Αγίου Κωνσταντίνου, στου Τρικκαίογλου και στην κεντρική. Οι δύο πρώτες καταστράφηκαν, η τρίτη υπέστη ζημιές αλλά δεν κατέρρευσε.

 

Από το αρχείο του Σωτήρη Κύρμπα

Το πρόγραμμα εκδηλώσεων στον 13ο Μύλο των Ξωτικών

 

Εντυπωσιακές και φέτος οι εκδηλώσεις που προγραμματίστηκαν στην κεντρική σκηνή του Μύλου των Ξωτικών από την οργανωτική επιτροπή. Δεν εντυπωσιάζει απλώς και μόνο ο μεγάλος τους αριθμός, αλλά και η ποικιλία, η έμφαση σε όλα τα είδη έκφρασης (χορός, μουσικής, τραγούδι, βιβλίο κ.α.). Συνολικά πραγματοποιούνται 110 εκδηλώσεις το διάστημα 29 Νοεμβρίου 2024 έως 5 Ιανουαρίου 2025, χωρίς να συνυπολογίζονται οι εκδηλώσεις που προγραμμάτισε ο Δήμος Τρικκαίων εντός της πόλης των Τρικάλων. Βαρύτητα δίνεται και φέτος σε πολιτιστικούς συλλόγους από όλη τη χώρα: Ελευθερούπολη, Πολύγυρος, Κοζάνη, Κρανιά Λάρισας, Γιάννενα, Καβάλα, Ζίτσα, Λαγυνά, Εύβοια, Θεσσαλονίκη, Δράμα, Καρπενήσι, είναι μερικές από τις περιοχές που εκπροσωπούνται με συλλόγους και παραστάσεις τους.
Επίσης, ξεχωρίζουν οι εκδηλώσεις για την ημέρα ατόμων με αναπηρία και για την ανακύκλωση.
Υπενθυμίζεται ότι το φετινό θέμα του Μύλου των Ξωτικών είναι εμπνευσμένο από μιούζικαλ και έχει τον τίτλο «Τι κάνει χο χο χο στα κεραμίδια».
Οι εκδηλώσεις είναι:

Το «Ωκεάνιο συναίσθημα» της Χριστίνας – Μαρίας Βότσιου

 

Άλλη μια φωτογραφική αποτύπωση του χειμερινού ουράνιου θόλου, στο Βαλτινό, κατά το σούρουπο, από την Χριστίνα – Μαρία Βότσιου. Πρόκειται για εικόνες που διεγείρουν την αίσθηση και θα μπορούσε να παραπέμψουν στο «Ωκεάνιο συναίσθημα», δηλαδή στην έννοια ενός συναισθήματος της απεραντοσύνης και της πληρότητας που αισθάνεται κάποιος όταν συντονιστεί, εναρμονιστεί και ταυτιστεί με τον συμπαντικό κόσμο. Το συναίσθημα αυτό παρομοιάζεται με ένα κύμα που μας γεμίζει με ασφάλεια και ευφορία.

Υπάρχει ένα μέρος στον κόσμο όπου μπορεί κανείς να βρει την πλήρη και απόλυτη ασφάλεια. Μόνο που για να το βρει θα πρέπει να ξαναγυρίσει στην μήτρα. Να ξαναγίνει έμβρυο και να ζήσει μέσα σε εκείνο το ιδανικό περιβάλλον όπου υπάρχει σταθερή θερμοκρασία και που όλες οι ανάγκες εκπληρώνονται αυτόματα πριν καν εκδηλωθούν (δηλαδή δεν υπάρχουν ανάγκες), αφού το έμβρυο είναι συνδεδεμένο βιολογικά με τον οργανισμό ο οποίος το κυοφορεί.

Αυτό είναι το «Ωκεάνιο αίσθημα» στο οποίο παλεύουμε όλοι οι άνθρωποι να ξανά βιώσουμε σε μια κατάσταση νιρβάνας, ώστε να αισθανθούμε την απόλυτη πληρότητα, και η Χριστίνα - Μαρία Βότσιου κατάφερε να το οπτικοποιήσει!

Ο Μύθος του Βαλτινού με έμμετρους στίχους, του Δημήτρη Τσιγάρα

 

Ήταν λένε κάποτε και είναι αληθινό

ένας νέος έμπορας από το Βαλτινό.

Είχε τρία άλογα βαρβάτα δυνατά

και ταξίδια έκανε συχνά προς τη Φραγκιά.

 

Δυο τρεις φορές το χρόνο ταξίδευε εκεί

κι έμοιαζε η πραμάτεια του προίκα βασιλική.

Αγόραζε μπακίρια, μετάξια, ασημικά,

υφάσματα, κασμίρια και ρούχα πλουμιστά.

 

Σε ένα απ' τα ταξίδια του, γυρνώντας στο χωριό

κακοκαιριά τον πιάνει κοντά στον Πηνειό.

Πλημμύρισε ο τόπος και βγήκε η Σαλαμπριά

και το νερό απειλούσε τα γύρω τα χωριά.

 

Καθώς λοιπόν για πέρασμα κοιτούσε για να βρει

αντίκρισε μπροστά του γυναίκα μοναχή,

χλωμή μαυροφορούσα, με μακριά μαλλιά,

να τον κοιτάει στα μάτια, βουβή χωρίς μιλιά.

 

Παίρνει αυτός το λόγο και ευθύς την ερωτά.

-Ποια είσαι; Τι γυρεύεις, μονάχη εδώ κυρά;

-Απέναντι πηγαίνω μα το πολύ νερό,

μου έκλεισε το δρόμο και μάταια προσπαθώ.

 

Εκείνος καλοκάγαθος χωρίς να το σκεφθεί

της λέει στ' άλογό του αμέσως ν' ανεβεί.

Και με κινδύνους χίλιους, τα ορμητικά νερά

περάσανε και βγήκαν στην απέναντι μεριά.

 

-Σ' ευχαριστώ λεβέντη μου, χρόνια πολλά να ζήσεις,

για το καλό που μ' έκανες χάρη μη μου ζητήσεις.

Εγώ μονάχα θα σου πω ποια είμαι τι ζητάω,

Χολέρα με φωνάζουνε και στο χωριό σου πάω.

 

Τα πάνω κάτω ήρθανε κι αντάριασε η μέρα

την ώρα που του έλεγε πως ήταν η χολέρα.

Απεγνωσμένος έφερε στη σκέψη τα παιδιά του

την όμορφη γυναίκα του και ράγισε η καρδιά του.

 

Πιάνει σκοτώνει τ' άλογα και καίει την πραμάτεια

και στου θανάτου τη σκιά δακρύζουνε τα μάτια.

Τρέχει κι αρχίζει με φωνές τον κάμπο να οργώνει

ειδοποιεί για το κακό που στο χωριό ζυγώνει.

 

Ανάστατοι οι κάτοικοι τα σπίτια τους αφήσαν'

γέροι γυναίκες και παιδιά, γρήγορα την κολλήσαν'

και πριν προλάβουν για καλά τους έχει ξεκληρίσει

λίγοι προφτάσαν' κρύφτηκαν σε κάποιο εξωκλήσι.

 

Στον Αι Θανάση κρύφτηκαν και με την προσευχή τους

ζητούν βοήθεια απ' το θεό για την καταστροφή τους.

Το Παλιοχώρι χάθηκε, το αφάνισε μια μέρα

στο πέρασμά της από 'κεί η άτιμη χολέρα.

 

Ο άμοιρος ο έμπορας στη Σαλαμπριά πηγαίνει

βουτάει μέσα στα θολά νερά της και πεθαίνει.

Από την ευσπλαχνία του και το φιλότιμό του

χωρίς να θέλει έφερε το χάρο στο χωριό του.

 

Περνά διαβαίνει ο καιρός και φεύγει η χολέρα

και φάνηκε η άνοιξη στο δροσερό αέρα.

Ρίχνονται τότε στη δουλειά πιο κάτω και αρχίζουν

το Βαλτινό του σήμερα όλοι μαζί το κτίζουν.

Ο Μύθος του Βαλτινού - Από το βιβλίο του Δημητρίου Β. Μπούγα

 

Η θέση αυτή στην οποία βρίσκεται σήμερα το χωριό Βαλτινό δεν είναι η ίδια εκείνης στην οποία αρχικά υπήρχε. Ήταν άνωθεν και βορειοδυτικά αυτού, στη θέση όπου σήμερα λέγεται «Παλαιοχώρι» και όπου τα ίχνη ύπαρξης κάποτε χωριού υφίστανται μεταξύ δάσους (Παναγία), και σημερινού χωριού Βαλτινού. Μετά από μια παντελή σχεδόν καταστροφή των κατοίκων, συνέπεια θανατηφόρου επιδημίας (χολέρας) οι κάτοικοι όσοι έμειναν και γλίτωσαν από τον χάρο, μετοίκησαν στο σημερινό χωριό. Η καταστροφή κατά τις παραδόσεις έγινε κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες:

Άνωθεν και Βορειοδυτικά του υπάρχοντος σήμερα δάσος της Παναγίας, μετά του ομωνύμου Ιερού Ναού που χρησίμευε ως κύριος ναός των κατοίκων του Παλαιοχωρίου Βαλτινού, υπήρχε τουρκικό χωριό εντός του οποίου συζούσαν και μερικοί  Έλληνες. Το τουρκικό αυτό χωριό, λείψανα του οποίου και σήμερα μπορεί κάποιος να συναντήσει, καταστράφηκε ο ολοσχερώς από χολέρα που μεταδόθηκε, κατά την παράδοση ως εξής: Η μολυσματική αυτή νόσος που τότε δεν υπήρχε κανένα όπλο για την καταπολέμησή της, μεταδόθηκε και στο γειτονικό χωριό του Βαλτινού.

Το τουρκικό χωριό ονομάζονταν Κιόρογλου και είχε κάποια οικονομική ανθηρότητα, ενώ το βοηθούσαν και το προστάτευαν οι τουρκικές αρχές. Κοντά σε αυτό είχαν ασφάλεια και τα γειτονικά με αυτό χωριά, όπως το Βαλτινό. 

Κάποιος κάτοικος του χωριού Κιόρογλου, ερχόμενος με το άλογο του από τον Βόλο και περνώντας από το σημερινό χωριό «Κόκκινος Πύργος», με κατεύθυνση προς Αγίους Αποστόλους (Ζαπτσαίοι), συνάντησε κάποιο οδοιπόρο άντρα. Οι ταξιδιώτες που συναντήθηκαν ρώτησαν ο ένας τον άλλον από που έρχονταν και προς τα που πήγαινε. Αποκάλυψαν ότι και οι δύο πήγαιναν στο χωριό Κιόρογλου. Ο άγνωστος αυτός οδοιπόρος παρά την εμμονή του εφίππου ταξιδιώτη, δεν του αποκάλυψε την ταυτότητα του και τον παρακάλεσε μόνο να τον ανεβάσει στο άλογό του διότι είχε κουραστεί πεζός. Ο ταξιδιώτης πρόθυμα ανέβασε τον άγνωστο στο άλογό του και κατευθύνθηκαν προς το Κιόρογλου. Πριν όμως φτάσουν στο χωριό, ο άγνωστος αναβάτης αποκάλυψε στον Κιορογλώτη ότι αυτός ήταν η «χολέρα» και να λάβει τα μέτρα του, τόσο αυτός, όσο και οι συγγενείς του, ώστε να αποφύγουν το θανατικό από την ασθένεια αυτή. Του είπε μάλιστα ότι «απόψε στο χωριό σου γίνεται γάμος (θα ήταν Σάββατο βράδυ φαίνεται) και θα είσαι και εσύ προσκεκλημένος και πάρ’ όλη την κούρασή σου να τρέξεις να πας. Την ώρα που θα γίνονται τα στέφανα στους νεόνυμφους, εγώ θα είμαι πάνω στη στέγη του σπιτιού αυτού και τη στιγμή που ο παπάς θα ευλογεί, θα βγάλω από τον φεγγίτη δύο τσιμπίδια και θα τα πιάσω το ανδρόγυνο από τη μύτη, ώστε να φτερνιστούν και εσύ τη στιγμή εκείνη να μην πεις τη λέξη “γεια σας”».

Ο ταξιδιώτης όταν έφτασε στο Κιόρογλου είδε ότι πράγματι γίνονταν γάμος το βράδυ εκείνο και μάλιστα ήταν και καλεσμένος, αφού είχαν πληροφορηθεί από τους δικούς του των ερχομό του, καθότι φιλόξενοι οι κάτοικοι προσκαλούσαν και τιμούσαν τον κάθε ξένο στα σπίτια τους σε γάμους, σε χαρές, σε πανηγύρια κλπ.

Κατά τη στιγμή του φταρνίσματος των νεόνυμφων, ο ταξιδιώτης που παρευρίσκοντο εκεί, δεν τήρησε τη συμβολή του συνοδοιπόρου «χολέρα», λέγοντας ψιθυριστά τη λέξη «γεια σας». Τότε πάνω στη στέγη ακούστηκε ένας ισχυρός κρότος, σαν να είχαν σπάσει όλα τα κεραμίδια, ενώ ακούγονταν και γρήγορα βήματα ενός «τράγου» επί της σκεπής. Αμέσως τότε άνθρωποι του γάμου ανέβηκα στη σκεπή αλλά δεν βρήκαν τίποτα, παρά μόνο αρκετά σκορδόφυλλα.

Ο οδοιπόρος που αποκάλεσε τον εαυτό του «χολέρα» είχε συμβουλεύσει τον ταξιδιώτη του Κιορογλώτη να ρίξει επάνω στην στέγη του σπιτιού ένα κόκκινο φόρεμα ή να δέσει στη θύρα του σπιτιού μία κόκκινη κλωστή, για να ξεχωρίζει από τα άλλα σπίτια. Το ίδιο να κάνουν οι συγγενείς και οι φίλοι του για να αποφύγουν το θανατικό. Αυτός θα διέρχονταν τη νύχτα από όλες τις οικίες του χωριού Κιόρογλου και εάν δεν έβρισκε τα κόκκινα σημάδια σε αυτές, θα εισέρχονταν η ασθένεια της χολέρας και θα «θέριζε» όλους τους ενοίκους, μικρούς, μεγάλους, γέρους και νέους.

Η φοβερή εκείνη νόσος μεταδόθηκε στο χωριό αυτό υπό τις συνθήκες που εξιστορήσαμε κατά τη λαϊκή παράδοση, κατέστρεψε ολοσχερώς το Κιόρογλου και δεν μνημονεύεται πουθενά η σωτηρία κάποιας οικογένειας.

Σήμερα με προσοχή ο επισκέπτης δύναται να εντοπίσει ίχνη στο μέρος αυτό που μαρτυρούν την ύπαρξη του πάλαι ποτέ κατοικημένου χώρου. Κατά πόσο οι λαϊκές αυτές φαντασίες έχουν δόση αλήθειας, δεν μπορούμε να το βεβαιώσουμε αλλά ούτε είναι δυνατόν και να το απορρίψουμε. Εκείνο όμως το οποίο μετά βεβαιότητας μπορούμε να συμπεράνουμε, είναι η ολοκληρωτική καταστροφή του χωριού και η ερήμωσή του από κάθε ανθρώπινη ψυχή και για να δείξει η λαϊκή πίστη τόσο το μέγεθος της καταστροφής, συνέπεια της φοβερής νόσου, όσο και την αιτία που την προκάλεσε, δημιούργησε τον ανώτερο μύθο.

Δεν είναι άλλωστε ο μόνος τρόπος αυτός, με τον οποίο απλοϊκός λαός απαθανατίζει και παραδίδει στην ιστορία γεγονότα αυτής της μορφής και έκτασης. Από τις λαϊκές αυτές παραδόσεις βρίσκουμε σήμερα και τα σπέρματα μιας αλήθειας, πιστοποιημένης από το φως των ανακαλύψεων και της προόδου των επιστημών. Δεν απέδειξαν άλλωστε οι διάφορες έρευνες των επιστημών, γεγονότα θεωρούμενα ως μυθικά και μη πραγματοποιημένα ποτέ από τον άνθρωπο και σήμερα, ερχόμενα στο φως, μας προδίδουν ένα αρχαίο πολιτισμό του ανθρώπου πάνω στον οποίο, στήριξε τα θεμέλια της μέχρι σήμερα η εξέλιξη του;

Η θανατηφόρα εκείνη επιδημία της χολέρας που προσέβαλε και ερήμωσε το χωριό και Κιόρογλου μεταδόθηκε και στο έτερο χωριό που βρίσκονταν στα νοτιοδυτικά αυτού, το Βαλτινό. Η πανωλεθρία υπήρξε ολοκληρωτική. Δεν υπήρξε χρόνος περισυλλογής και αντιμετώπισης της ασθένειας και σε βραχύτατο χρονικό διάστημα επήλθε η ερήμωση. Από τους κατοίκους σώθηκαν μόλις εκ ως εκ θαύματος 7 οικογένειες, που ήρθαν στο σημερινό χωριό και οικοδόμησαν τις προσωρινές κατοικίες τους. Από τους κατοίκους σώθηκαν μόλις και ως εκ θαύματος επτά οικογένειες που ήρθαν στο σημερινό χωριό και οικοδόμησαν τις προσωρινές κατοικίες τους. Από τις επτά αυτές οικογένειες σώζονται σήμερα στο Βαλτινό: 1) η οικογένεια Σταμούλη, 2) Καραθανάση, 3) Αγγελοπούλου, 4) Μπαρούτα, 5) Παζαρά και 6) η οικογένεια Πούλιου που οι απόγονοι αυτής βρίσκονται σήμερα σε κάποια χωριά στους πρόποδες (ριζά) του Κόζιακα. Αγνοείται η έβδομη οικογένεια που ίσως να μην άφησε απόγονους. Οι υπόλοιποι των σημερινών κατοίκων του χωριού προέρχονται από τα γύρω όμορφα χωριά, που βρίσκοντας εργασία στο νέο αυτό χωριό δημιούργησαν καταστάσεις οικογενειακού βίου. Ακόμη πολύ από τους κατοίκους προήλθαν από την Ήπειρο, Χάσια και Άγραφα, με τις μετακινήσεις των ελληνικών πληθυσμών, συνέπεια της Τουρκικής δουλείας και των διωγμών από αυτούς. Πριν γίνει η καταστροφή κι ερήμωση του χωριού από τη χολέρα, εδώ που βρίσκεται το χωριό σήμερα, υπήρχε σε καλή κατάσταση ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου που σήμερα αποτελεί τον κύριο ναό του χωριού, τότε ήταν εξωκλήσι.

Πραγματοποιήθηκαν τα Εγκαίνια της «Στέγης Τεχνών Παναγιώτη & Μαρίας Χατζηγάκη-Φ.Ι.ΛΟ.Σ.»

 

Το περασμένο Σάββατο 23 Νοεμβρίου και ώρα 6.30 μ.μ. πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της «Στέγης Τεχνών Παναγιώτη & Μαρίας Χατζηγάκη-Φ.Ι.ΛΟ.Σ.», την οποία ίδρυσε ο Φιλολογικός, Ιστορικός, Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων για να τιμήσει την μνήμη του Mεγάλου Eυεργέτη του Συνδέσμου Παναγιώτη Χρίστου Χατζηγάκη.

Παρουσία εκπροσώπων πολιτιστικών συλλόγων, φιλοτέχνων και φίλων του Φ.Ι.ΛΟ.Σ., οι οποίοι είχαν κατακλύσει τους χώρους της «Βιβλιοθήκη Παναγιώτη και Μαρἰας Χατζηγάκη - Φ.Ι.ΛΟ.Σ», καθώς και της «Στέγης Τεχνών Παναγιώτη & Μαρίας Χατζηγάκη-Φ.Ι.ΛΟ.Σ.», στην αρχή ο πρόεδρος του Συνδέσμου κ. Θεόδωρος Νημάς καλωσόρισε τους παρευρεθέντες και αναφέρθηκε με συντομία στην προσωπικότητα του Παναγιώτη Χρ. Χατζηγάκη και στον ιστορικό των δωρεών προς τον Φ.Ι.ΛΟ.Σ.

Κατόπιν ο εικαστικός καλλιτέχνης κ. Ηλίας Κοτσίρας, πτυχιούχος της Σχολής Καλών Τεχνών, παρουσίασε κριτικά το ζωγραφικό έργο της Μαρίας Χατζηγάκη, ο οποίος εν περιλήψει είπε ότι θα ήθελε να είχε γνωρίσει τη Μαρία και να ζήσει από κοντά τη διαδικασία δημιουργίας των έργων της, να αντιληφθεί πώς τιθάσευσε την ενέργεια του εικαστικού χώρου και πώς χρησιμοποιούσε την αλφαβήτα του εικαστικού λόγου. Να συμμετείχε στην προετοιμασία των επιφανειών (στενσίλ) με την οποία μετέφερε το χρώμα στα έργα και πώς ισορροπούσε τις σπείρες με τις γεμάτες μουσικούς ρυθμούς διαγώνιες κινήσεις.

Μετά έλαβε τον λόγο ποιητής και τεχνοκριτικός κ. Ηλίας Κεφάλας, ο οποίος αναφέρθηκε στην γνωριμία του πρώτα με τον  Παναγιώτη Χρ. Χατζηγάκη και κατόπιν με την ζωγράφο σύζυγό του Μαρία Χατζηγάκη κάνοντας λόγο για την αξία και την τύχη των έργων της.

Επακολούθησε ξενάγηση στον χώρο, όπου εκτίθενται οι 19 ζωγραφικοί πίνακες μεγάλου μεγέθους, όλοι έργα της αείμνηστης Μαρίας Χατζηγάκη, τα έπιπλα, τα γυάλινα και τα ορειχάλκινα καλλιτεχνήματα και βιβλία καλών τεχνών της οικογενείας Παν. Χατζηγάκη που βρίσκονταν στο διαμέρισμά της στα Τρίκαλα. Από τους παρισταμένους υποβλήθηκαν σχετικές ερωτήσεις, στις οποίες απάντησε ο κ. Ηλίας Κοτσίρας. Από τον διάλογο που αναπτύχθηκε με τους επισκέπτες, επεσήμανε τον ρόλο της χρυσής τομής στα μεγάλα έργα και πώς η Μαρία Χατζηγάκη την χρησιμοποίησε για την καλύτερη οργάνωση των ζωγραφικών της έργων.

Το κοινό μπορεί να επισκέπτεται τη «Στέγη Τεχνών» κατά τις ώρες λειτουργίας της παραπλέυρως κειμένης «Βιβλιοθήκη Παναγιώτη και Μαρίας Χατζηγάκη - Φ.Ι.ΛΟ.Σ», ήτοι 7-9 μ.μ., καθημερινώς, πλην Σαββάτου και Κυριακής.

Πρώτος και μόνος ο Α.Ο. Βαλτινού στον βαθμολογικό πίνακα του Πρωταθλήματος

 

Με τους τρεις βαθμούς που πήρε άνευ αγώνα, καθώς η ομάδα της Πηγής δεν κατήλθε στον αγώνα, η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού παρέμεινε πρώτη και μόνη της στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος του Β΄ ομίλου, της Β΄ κατηγορίας ΕΠΣ Τρικάλων με 15 βαθμούς.

Έτσι  μετά την Πέμπτη αγωνιστική η βαθμολογία έχει ως εξής:

ΑΟ Βαλτινού              15

Ασπρόβατος                12

Ασπροκλησιά              10

 Άθλος                           9

Παλαιομονάστηρο        9

Α.Ο. Γοργογυρίου        8

Καστράκι                      8

Χρυσομηλιά                  6

Πιαλία                           4

Α.Ο Φωτεινού              3

Α.Ο. Πηγής                   -

Ελευθεροχώρι               -

Η εναπομείνασα αρχοντιά του Βαλτινού

 

Θα έρθει η εποχή, όχι μακρινή, που όλα τα ίχνη κατοίκησης στο χωριό, εκείνα που δεν είναι ούτε ιδιαιτέρως σημαντικά, ούτε ιδιαιτέρως ωραία, θα χαθούν. Και μαζί θα έχουν φύγει η αίσθηση του κοινού γούστου, του απόλυτου μέσου όρου, όπως τον εξέφραζαν οι κάτοικοι, αλλά και όλα τα ψήγματα της ιστορίας τους.

Στάθηκα μια μέρα έξω από το διώροφο κτήριο της οικογένειας Σιμή, που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού, το οποίο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία του τόπου μας, μιας και το χωριό Βαλτινό αποτέλεσε κάποτε, ένα από τα τέσσερα χωριά της περιοχής, τσιφλίκι, που ανήκαν στην οικογένεια Σιμή, και που εκμεταλλεύονταν την περιοχή επί χρόνια. Μέσα στο τσιφλίκι αυτό, μεταξύ άλλων, ήταν το δάσος του Λόγκου και το δάσος της Παναγίας.

Καθώς περιεργαζόμουν την άλλοτε κατοικία (κονάκι) του τσιφλικά Σιμή, συνειδητοποίησα πως αυτό το απλό λίθινο σπίτι, με τις δύο εξώθυρες και τα τέσσερα παράθυρα στην πρόσοψη, είναι ένα απλούστατο οικοδόμημα και για αυτό σημαντικό μέσα στην κοινοτυπία του. 

Για αυτό το σπίτι, σκέφτηκα, που διέθετε ωστόσο μια ορισμένη αρμονία, δεν θα γραφτούν τραγούδια, ούτε διαβάτες θα κοντοσταθούν να το χαζέψουν. Μόνο του κάποια στιγμή θα κυλήσει στη λήθη, στον κοινό τάφο των άσημων και των εφήμερων. Ελάχιστοι με ευαισθησία, όσοι εξ αυτών έχουν αυτή την κλήση, θα το τυλίγουν στις αναμνήσεις τους με τρυφερότητα.

Κι όμως είναι από τα παλιότερα κτίσματα του χωριού καθώς χρονολογείται λίγο πριν από την εποχή της προσάρτησης της Θεσσαλίας στην ελεύθερη Ελλάδα.

Ωστόσο, η θέα αυτού του σπιτιού προκαλεί σήμερα σκέψεις και συγκίνηση. Όχι τόσο για την αισθητική του αρτιότητα όσο για την έντιμη παρουσία του και την ιστορία του.  

Σ' αυτό το κτήριο, μέσα στον οντά του, απεβίωσε ο κτήτοράς του, σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας «ΦΑΡΟΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ» της 7 Σεπτεμβρίου 1884, που αφορά την είδηση του θανάτου του τσιφλικά Στέφανου Σιμή: «Την 26-27 Αυγούστου 1884 απεβίωσεν εν τω κτήματί του Βαλτζινού, εις των εν Τρικκάλοις πρώτων Οικοκυραίων, ο Στέφανος Σιουμής, ανήκων εις την επιφανεστάτην οικογένειαν του ποτέ άρχοντος Κυρίου  Κωνσταντίνου Σιουμή, ως ονομάζοντο τότε, όσοι ελάμβανον τον τίτλον του άρχοντος εκ της οθωμανικής εξουσίας…» 

Σ’ αυτό το ρημαγμένο σήμερα κτήριο, που συνδέεται άρρηκτα με την ιστορία του χωριού μας, αντιπάλεψαν οι χαρές με τις λύπες, οι ελπίδες με τα όνειρα, οι προσδοκίες με τις απογοητεύσεις, οι επιτυχίες με τις ματαιώσεις… Και καθώς αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα εκλείψει, κρατώ τη σκιά του ως μία ενεργητική υπενθύμιση και ως μια εναπομείνασα αρχοντιά, για την δεμένη και θαυμαστή ιστορικότητά του με τον τόπο μας.

Δ.Τ.