Βραδινές εκδηλώσεις για την στήριξη του Α.Ο. Βαλτινού

 

Με βραδινές προπονήσεις και  εκδηλώσεις σύσφιξης σχέσεων επιχειρείται από τους παράγοντες του Α.Ο. Βαλτινού, για την ενδυνάμωση του ηθικού και το «δέσιμο» της ποδοσφαιρικής ομάδας.

Μπορεί η ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού να μην έχει βρει ακόμα τον σωστό βηματισμό της, να μην έχει δέσει ως σύνολο και οι επιδόσεις της να υστερούν ως προς το αθλητικό μέρος, όμως τίποτα δεν κάμπτει τον ενθουσιασμό την όρεξη και την διάθεση για αγωνιστικότητα και δημιουργία αθλητικής υποδομής στο χωριό μας. Η προσπάθεια ενδυναμώνεται ακόμα και με νυχτερινές προπονήσεις και διάφορες εκδηλώσεις στο γήπεδο του Βαλτινού.

Έτσι χθες, μετά το πέρας της βραδινής προπόνησης, οι παράγοντες του ΑΟΒ οργάνωσαν για τους ποδοσφαιριστές και τους φιλάθλους που συμμετείχαν, μια βραδιά barbeque με σουβλάκια και ποτά.

Για την διοργάνωση της εκδήλωσης αυτής συνέβαλαν με τις προσφορές τους και τα τοπικά καταστήματα καθώς και ιδιώτες. Συγκεκριμένα, βοήθησαν:

-Το κρεοπωλείο «Αλμπέρτος» με την προσφορά των κρεάτων.

-Το Σούπερ Μάρκετ «Καλύβας» με την προσφορά των κάρβουνων και άλλων αναλώσιμων υλικών.

-Το Καφέ Μπαρ «Γιόλο» για την προσφορά των αναψυκτικών.

-Ο Αντώνη Σταμούλη για την προσφορά και διάθεση των τραπεζοκαθισμάτων.

-Ο  καταξιωμένος σεφ Βασίλης Μπαντής, για το ψήσιμο των κρεάτων και

-Η Θεοδώρα Περεντίδου για την προσφορά του κρασιού.

Καλές επιτυχίες!

Αναμνήσεις - βιώματα - εμπειρίες απ' ό,τι θυμάμαι...

 

Του Ευαγγέλου Σ. Στάθη

Ευχαριστώ και δοξάζω τον Θεό που με αξίωσε να μάθω γράμματα, για να γράφω τις αναμνήσεις, τα όνειρα, τους καημούς, τους πόθους και τους αναστεναγμούς μου. Τα διαβάσματα και τα γραψίματά μου, όσα διάβασα και έγραψα, ήταν χαρούμενα και ευτυχισμένα. Όμως όσα έγραψα δεν τα έγραψα με μελάνι, αλλά με ιδρώτα, εσωτερικό και εξωτερικό. Με ιδρώτα και με δάκρυα. Και με μεράκι, πολύ μεράκι. Κανένας δε με βοήθησε, ούτε μικρός ούτε  μεγάλος. Είχα μια πίκρα γι’ αυτό, μια πίκρα αλλά κι ένα πείσμα μαζί. Αυτά  με πείσμωσαν, αυτά με ώθησαν να κάνω ό,τι έκανα, να γίνω ό,τι  έγινα.

Πολλές φορές με πιάνει ένα μεράκι, μια επιθυμία, ένας πόθος και ένα πάθος, και κάθομαι και γράφω ό,τι έρχεται στο νου μου, έτσι, χωρίς τάξη και χωρίς καλά - καλά να ξέρω αν θέλω να πω τίποτε σπουδαίο, σαν εκείνα που γράφουν οι σπουδαίοι. Ας γράψω λοιπόν κι εγώ τα δικά μου κι ας είναι και αδιάφορα για τους άλλους. Εξ’ άλλου, υπάρχουν ακόμα  άνθρωποι που θέλουν να ακούνε τέτοια πράγματα που τά ’χουν για αδιάφορα και για χασομέρικα οι σοβαροί  οι άνθρωποι. Ε, ας κάνουν αυτοί τη δουλειά τους και γω τη δικιά μου. Εκείνοι το χαβά τους και ’γω το δικό μου. Ας μην πάρουνε αυτοί χαμπάρι πως υπάρχει ήλιος, φεγγάρι, φύση, ζώα, άνθρωποι, πως υπάρχει ο ίδιος ο εαυτός τους. Αυτοί μέρα νύχτα καταγίνονται πώς να κάνουν λεφτά, πώς να καλοπεράσουν. Καταγίνονται με επιχειρήσεις για να πλουτίσουν, παίζουν χαρτιά για να σκοτώσουν την ώρα, λένε μασλάτια και μαραπάδες και άλλα τέτοια άσχετα και ανούσια. «Αυτά είναι ο εαυτός μας. Αυτά είναι οι δουλειές μας, λένε, όχι αυτά που λες εσύ. Παιδιά είμαστε, λένε, να παιδιαρίζουμε ή άνθρωποι της κοινωνίας σοβαροί, σπουδαγμένοι και επιχειρηματίες; Θα αφήσουμε αυτά, για να βρούμε, λέει, τάχα τον εαυτό μας; Μη χειρότερα! Αυτά είναι ο εαυτός μας; Τι να κάνω αν προσβάλανε την τιμή μου, να μη σκοτώσω; Δείρανε το παιδί μου, να μην εκδικηθώ; Αυτά δεν είναι ο εαυτός μας; Αν δεν είναι αυτά, τι άλλο είναι;»

 Καθόμουνα έξω στη φύση, σε μια πέτρα ακουμπισμένος,  και τα σκεφτόμουνα όλα αυτά. Καθόμουνα ώρες και τα σκεφτόμουνα.

Και έτσι λοιπόν πιάνω να γράψω τίποτε παλιές ιστορίες. Έτσι παθαίνω τώρα στα γεράματα. Θέλω να γράφω ό,τι περασμένο θυμάμαι και ό,τι μού φέρνει μια νοσταλγική διάθεση.

 Η εξιστόρηση  και η αφήγηση που σχεδιάζω να κάνω αρχίζει από τότε που ένιωσα τον εαυτό μου. Η ιστορία μου αυτή, αγαπητέ μου αναγνώστη, είναι πονεμένη και πικραμένη. Θα την καταλάβεις, αν είσαι και συ πονεμένος και πικραμένος.

Τα γράμματα εγώ τα έμαθα πολύ δύσκολα, πολύ μυθιστορηματικά, θα έλεγα. Στο Δημοτικό πήγα στα 5 ετών. Πήγαινα κοντά σε έναν μεγαλύτερο ξάδερφό μου. Και ο δάσκαλος, αφού είδε ότι τα «έπαιρνα τα γράμματα», με προβίβασε και μένα. Να φανταστείς ότι στο Μαθητολόγιο της Α΄ Τάξης Δημοτικού δεν είμαι πουθενά γραμμένος. Απλώς ο δάσκαλος ρώτησε τον πατέρα μου «αυτόν τον δικό σου τι να τον κάνω; Τα παίρνει τα γράμματα». «Τι ξέρω ’γω, δάσκαλε; Κανόνισε μόνος σου, εσύ ξέρεις», απάντησε ο πατέρας μου.  

Όταν τελείωσα το Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού, ο πατέρας μου δεν με άφησε να «δώσω εξετάσεις» στο Γυμνάσιο, γιατί έπρεπε, λέει, να μείνω στο χωριό να δουλεύω. Γιατί ήμασταν μεγάλη οικογένεια. Ήμασταν έξι αδέρφια, 3 κορίτσια και τρία παιδιά (αγόρια), οι δυο γονείς και η ανήμπορη και γριά γιαγιά, 9 νομάτοι όλοι - όλοι. Μεγάλη «φαμπλιά».

Εδώ θα μιλήσω λίγο για τη γιαγιά μου. Ήταν η γιαγιά η Αγγέλω, η γνωστή σε όλο το χωριό αλλά και στα διπλανά χωριά.

Η Αγγέλω ήταν πρακτική μαμμή, αλλά και με πολλές γνώσεις, πείρα και εμπειρία σχετικά με διάφορες παθήσεις, με γιατροσόφια και πρακτική θεραπεία αυτών των παθήσεων, με ξόρκια και με μαντική.

Η γιαγιά μου δεν παραδεχόταν σχεδόν καμιά αρρώστια. Όλες τις εξηγούσε με τον δικό της τρόπο και τις απέδιδε όλες σε κάτι. Αυτό είναι από μάτι, έλεγε, αυτό είναι από ξέστριμμα, εκείνο από κρεατόκομμα, έλεγε με σιγουριά και βεβαιότητα.

«Εχς κριθαράκι στο μάτι; θα το γαυγίσεις και θα φύγει. Εχς λούγκα; Θα τη σταυρώσεις τρεις φορές στο σταυροδρόμι και θα περάσει».

Το σπίτι μας είχε μετατραπεί σε ιατρείο. Όσοι δεν εύρισκαν απ’ αλλού ηλιάτσι, έρχονταν στη μανιά.

«Καλησπέρα Αγγέλω» – «Καλώς την Γιώργαινα»  

«Καλησπέρα, θειά» – «Καλησπέρα, γιε μ’. Έλα, κάτσε, τι θελτς;»

«Έχω τούτο, έχω κείνο, θέλω τούτο, θέλω κείνο, έλεγαν ο κόσμος κι αράδιαζαν ο καθένας τα παθήματά τ, ό,τι είχε ο καθένας». Κι η μανιά έκανε αμέσως τη διάγνωση...

Αρκετό μνημόσυνο έκανα για τη γιαγιά μου, ας γυρίσω πάλι στην ιστορία μου. Η΄ μάλλον θα σταματήσω εδώ την εξιστόρηση και θα επανέλθω στη συνέχεια, λίαν συντόμως. 

Πλούσιες εκδηλώσεις στη φωταγώγηση του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο Δενδροχώρι

 

Γιορτή χαράς για κάθε κάτοικο του Δενδροχωρίου, η φωταγώγηση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου. Το απόγευμα του Σαββάτου 2 Δεκεμβρίου 2023 σε μια πολύ όμορφη γιορτή που ετοίμασε ο Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Δενδροχωρίου «Το Θεμέλιο», για ακόμη μία χρονιά, τα παιδιά διασκέδασαν σε χριστουγεννιάτικους ρυθμούς.

Με πλήθος δράσεων, όπως γράμμα στον Αη Βασίλη, ζωγραφική προσώπου, πινιάτες, κατασκευή στολιδιών, παιχνίδι με τον μικρό πρίγκηπα, ροφήματα, λουκουμάδες, εδέσματα, η φωταγώγηση ήταν μια μεγάλη γιορτή χαράς. Μαζί με τη μουσική συντροφιά από τους Κατερίνα Μπαρμπαρούση, Δημήτρη Φωτίου και Βασίλη Σαμαρά (κιθάρα), το απόγευμα του Σαββάτου μεταφέρθηκε και πάλι το πνεύμα των Χριστουγέννων, όπως τόνισε η πρόεδρος του Συλλόγου κ. Φανή Γκατζιού.
Ο Δήμος Τρικκαίων στήριξε την εκδήλωση και παρέστησαν, οι αντιδήμαρχοι Μιχάλης Λάππας και Σοφία Αλεστά, ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΤ Άκης Αναστασίου, η εντεταλμένη σύμβουλος Δημοσίων Σχέσεων Έφη Λεβέντη, η πρόεδρος του χωριού κ. Γιάννα Ντάκου, οι νεοεκλεγέντες δημοτικοί σύμβουλοι κ. Χρ. Μπλουγούρας και Χρ Ζαραμπούκας.

Από το γραφείο Τύπου

Εικόνες του χωριού

 

Χάραζε η μέρα κι έβλεπα τα φώτα του πρωιού ν’ αλλάζουν και να χαίρονται χρώματα, σχήματα, ρυθμούς, χαμογελάει ο χειμώνας, ήμερος, κι η ομορφιά -την βλέπεις δεν την βλέπεις- ανθεί και κυβερνάει τον κόσμο.

Όμορφο, ασημί τ’ απόγευμα απόψε του Δεκέμβρη, Σαββατόβραδο, σκάλωνε ωραίο να σωθεί για λίγο ακόμη σ’ αφράτα άσπρα σύννεφα το τελευταίο φως του χειμωνιάτικου ήλιου, -αρπακτικές σκιές το τριγυρίζαν ανοχύρωτο αλλά ποιος δίνει σημασία;- ήσυχα τα χωριά στα ριζά του Κόζιακα, αδιαφορούν, χαμένος ο καθένας στα δικά του, χαζογελάει στα ενδότερα της αφθονίας το τέρας αγκαλιά με την ολιγοσύνη κι ανεβάζει ήδη η νύχτα ολόγιομο φεγγάρι στο σκοτάδι.

Ελπίδα μας οι νεκροί… Του Ηλία Γιαννακόπουλου

 

«Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί. / φιλοδοξίες, υπεροψίες, / θυσίες και ήττες, κι άλλες μάχες, για / πράγματα που / κιόλας / ήταν από άλλους αποφασισμένα, όταν / λείπαμε εμείς. Και οι / άνθρωποι, αθώοι...» (Γ. Ρίτσος)   

Κι ενώ ο πόλεμος του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς συνεχίζεται με απροσδιόριστο αριθμό νεκρών, ένθεν και ένθεν, και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές αλλά και με εμφανή τα «Ηθικά Τραύματα» του Πολιτισμού μας, όλοι αναζητούν τη μαγική λύση και την πιο ασφαλή διέξοδο από αυτόν τον πόλεμο. Κι αυτό γιατί παραφράζοντας γνωστή φράση του Σόλωνα θα μπορούσαμε να πούμε πως «Ο Πόλεμος έχει είσοδο, αλλά δεν έχει έξοδο».

Και πώς να μιλήσεις για Ειρήνη και πώς να πείσεις τους λαούς πως η επόμενη ημέρα με τη λήξη του πολέμου θα τους εξασφαλίζει τα αναγκαία για μια ζωή με ασφάλεια, ελευθερία και εθνική αξιοπρέπεια; Με ποια επιχειρήματα θα πείσεις τις μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους και πώς θα παρηγορήσεις τα παιδιά που έχασαν τους γονείς τους από τις σφαίρες του εχθρού; Τo αίμα των νεκρών είναι ακόμη ζεστό και ζητά εκδίκηση.

Σε ποια θεμέλια μπορεί να οικοδομηθεί η ειρήνη μεταξύ των δύο λαών και η εμπιστοσύνη για ένα μέλλον, όπου οι δύο λαοί-χώρες θα αναγνωρίσουν και θα σεβαστούν το δικαίωμα να ζουν σε μια πατρίδα με ασφάλεια και ελευθερία; Πώς θα πειστούν οι δύο λαοί να αποδεχτούν πως η ύπαρξη και η επιβίωσή τους δεν προϋποθέτει κατ’ ανάγκη και τον αφανισμό της άλλης χώρας-λαού; Οι μανιχαϊσμοί αυτού του είδους το μόνο που πετυχαίνουν είναι να τρέφουν με αθώο αίμα το αδηφάγο τέρας του μίσους και του πολέμου.

«Ελευθερία δεν είναι να διαλέγεις ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο, αλλά να μπορείς να αποκηρύσσεις τέτοιες επιλογές» (Tέοντορ Αντόρνο).

Όταν στους δύο λαούς κυριαρχούν η καχυποψία και το μίσος, όταν τα ακραία συναισθήματα (ίσως δικαιολογημένα από την εμπειρία του παρελθόντος) και των δύο λαών κανοναρχούν ακόμη και τις πιο ψύχραιμες και φιλειρηνικές φωνές, τότε οι ελπίδες για ένα γρήγορο τερματισμό του πολέμου είναι ελάχιστες.

Η ακραία ισλαμοφοβία και ο παραδοσιακός αντισημιτισμός δηλητηριάζουν κάθε θετικό ανθρώπινο συναίσθημα και δημιουργούν προσκόμματα στην ειρηνική έξοδο από τον πόλεμο. Η οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο λαών φαντάζει ουτοπική ή και ύποπτη για αυτόν που την προτείνει γιατί κινδυνεύει να κατηγορηθεί ότι μεροληπτεί υπέρ της μιας χώρας.

Κι αυτό γιατί η εμπιστοσύνη προϋποθέτει ένα ελάχιστο όριο λήθης για να μπορέσουν οι δύο λαοί να υπάρξουν στο μέλλον ως γείτονες. Πώς να ζητήσεις, όμως, από τους δύο λαούς να ξεχάσουν τους νεκρούς τους και την ταπείνωσή τους; Πώς να τους πείσεις, όμως, πως το μέλλον ανήκει στους ζωντανούς και πώς η ειρηνική συνύπαρξη χρειάζεται και μία εσωτερική γενναιότητα; Πώς να πείσεις και τους πιο δύσπιστους πως οι απειλές για ολοκληρωτικό αφανισμό της άλλης χώρας-λαού το μόνο που επιτυγχάνει είναι να υπηρετεί τη λογική και το βασίλειο του νεκροταφείου;

Με την Αργώ

 

«Το τραγούδι, είναι έργο συμπυκνωμένο σε δύο-τρεις φράσεις μουσικές και με μιά απόλυτη αξία των λεπτομερειών που το συνθέτουν. Απαραίτητη προϋπόθεση φυσικά αποτελούν οι στίχοι πάνω στους οποίους θα χτιστεί το τραγούδι και που οφείλουν να περιέχουν με σαφήνεια την ποιητική ιδέα, αυτήν που δημιουργεί την ανάγκη του τραγουδιού. Η ποιητική αυτή ιδέα πρέπει να αποκαλύπτεται με την πρώτη μελωδική φράση του τραγουδιού, ή με την βασική, ενώ ο ρυθμός της συνοδείας οφείλει να ζωγραφίζει το κλίμα, την ατμόσφαιρα του τραγουδιού…»

Με αυτή την συνταγή του Μάνου Χατζιδάκι, εμείς, μια παρέα φίλων, ο Δημήτρης Τσιγάρας, ο Χρήστος Γκίμτσας, ο Παναγιώτης Ζαχαρόπουλος και ο Ορέστης Κρικώνης επιχειρήσαμε να δημιουργήσουμε ένα τραγούδι και ξανοιχτήκαμε «Με την Αργώ», σε μαγικές μουσικές θάλασσες.

Εκεί ανακαλύψαμε υπέροχους προορισμούς, πρωτόγνωρες διαδρομές, Συμπληγάδες, Σειρήνες και πολλές ιστορίες, μία εκ των οποίων σας διηγούμαστε με αυτό το τραγούδι.

Μουσική: Δημήτρης Τσιγάρας

Στίχοι: Χρήστος Γκίμτσας

Ερμηνεία: Παναγιώτης Ζαχαρόπουλος

Βιολί: Ορέστης Κρικώνης

Επεξεργασία – Melodyne: Θωμάς Σιώμος

Ηχογράφηση: Στέλιος Καραγιώργος (στο «Μουσείο Τσιτσάνη»).

Μίξη: balanced studio Αποστόλης Γούσιος.

 Με την Αργώ

Από την Ιωλκό ξεκίνησα

με την Αργώ και αύρα στα πανιά,

τα μάτια πίσω δεν τα γύρισα

και ούτε ξανά πόνεσα στεριά.

 

Κι αν ακόμα δεν σε είδα

καπετάνιος στην ελπίδα,

με την έγνοια σου παλεύω

κι αν δεν σε βρω θα χαθώ.

 

Φάρος μου και ηλιαχτίδα

της καρδιάς μου η πυξίδα

με Σιρόκο σε γυρεύω

με Πουνέντε σε ποθώ.

 

Δεν έψαχνα χρυσάφι μάτια μου

ούτε Κολχίδες μες στη θάλασσα,

γύρευα μόνο τα κομμάτια μου

της έρμης μου ζωής που χάλασα.

 

Κι αν ακόμα δεν σε είδα

καπετάνιος στην ελπίδα,

με την έγνοια σου παλεύω

κι αν δεν σε βρω θα χαθώ.

 

Φάρος μου και ηλιαχτίδα

της καρδιάς μου η πυξίδα

με Σιρόκο σε γυρεύω

με Πουνέντε σε ποθώ.

Ο Τραχανάς

 

Τα δημητριακά, ή αλλιώς το «χρυσάφι του θεσσαλικού κάμπου», αποτέλεσαν για τους ντόπιους βασικό συστατικό της διατροφής τους ανά τους αιώνες. Υπήρξαν στυλοβάτες της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής ανάπτυξής τους. Φθηνά και σε αφθονία προϊόντα χρησιμοποιήθηκαν σε όλες τις μορφές τους, εμπλουτίστηκαν, συνδυάστηκαν με άλλες πρώτες ύλες και εξελίχτηκαν, χαρίζοντας στις επόμενες γενιές μια πραγματική πανδαισία γευστικών απολαύσεων, αλλά και τη βάση της θεσσαλικής και κατ’ επέκταση της ελληνικής κουζίνας.

Ένα από τα βασικότερα παράγωγα των δημητριακών είναι τα ζυμαρικά. Η καταγωγή τους περιβάλλεται από πολλούς μύθους καθώς χάνεται στα βάθη των αιώνων και διεκδικείται από πολιτισμούς όπως ο ελληνικός, ο ιταλικός, ο αραβικός και ο κινέζικος. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί πως η πρώτη αναφορά για την παρουσία τους γίνεται στην αρχαία ελληνική κουζίνα το 1000 π.Χ., με το όνομα «λάγανον», που δεν είναι άλλο από μια φαρδιά πλακωτή ζύμη, από αλεύρι και νερό, που την έκοβαν σε λωρίδες, αντίστοιχο με τη σημερινή «ματσάτα» της Φολεγάνδρου.

Οι ιδιαιτερότητες και οι ανάγκες των ανθρώπων κάθε περιοχής της Ελλάδας συνετέλεσαν στη δημιουργία διαφόρων ειδών ζυμαρικών, ως προς τα δευτερεύοντα συστατικά, το σχήμα τους και τον τρόπο μαγειρέματος, μεταξύ των οποίων και ο τραχανάς.

Οι πρώτες μέρες της άνοιξης βρίσκουν το θεσσαλικό κάμπο έτοιμο να υποδεχθεί στην αγκαλιά του τους πολύτιμους χρυσαφένιους σπόρους των δημητριακών. Εκεί θα βλαστήσουν, θα αναπτυχθούν και θα ωριμάσουν μέχρι και τη συγκομιδή τους, το μήνα θεριστή (Ιούλιο), στα μέσα του καλοκαιριού. Το πλούσιο υπέδαφος σε συνδυασμό με τις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες, χαρίζουν στους κατοίκους της περιοχής, σε αφθονία, ποικιλίες δημητριακών αρίστης ποιότητας.

Την ίδια εποχή, με τις ψηλές κορυφές της οροσειράς της Πίνδου να φιλοξενούν ακόμα τα τελευταία χιόνια, τα κοπάδια των αιγοπροβάτων κάνουν δειλά – δειλά τις πρώτες τους εξορμήσεις στις βουνοπλαγιές, που γρήγορα καλύπτονται από πυκνό καταπράσινο χορτάρι, προετοιμάζοντας την μετακίνησή τους προς τα καλοκαιρινά βοσκοτόπια, στην καρδιά της Νότιας Πίνδου. Είναι η περίοδος της έντονης γαλακτοπαραγωγής. Αυτή την εποχή τα τρικαλινά νοικοκυριά θα εκμεταλλευτούν τις πρώτες ύλες, που τους προσφέρονται σε αφθονία από τη φύση, για την παρασκευή τροφίμων που θα αποθηκεύσουν και θα χρησιμοποιήσουν κατά την μακρά χειμερινή περίοδο. Έτσι λοιπόν, η άνοδος της θερμοκρασίας προς τα μέσα του καλοκαιριού, απαραίτητη προϋπόθεση για την διαδικασία της αποξήρανσης, δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για την παραγωγή του πιο χαρακτηριστικού τοπικού ζυμαρικού, με την κοκκώδη μορφή, που δεν λείπει από κανένα τρικαλινό νοικοκυριό, τα χειμωνιάτικα βράδια. Είναι η «εποχή του τραχανά».

Για την παρασκευή του χρησιμοποιείται εξαιρετικής ποιότητας αλεύρι σιταριού και πρόβειο γάλα ή γιαούρτι, ανάλογα με το είδος του τραχανά. Συγκεκριμένα, γλυκός τραχανάς παρασκευάζεται απλά με βρασμένο γάλα ενώ, αντίστοιχα στον ξινό χρησιμοποιείται ξινισμένο γάλα με τη μορφή γιαουρτιού ή γιαούρτι. Από την ανάμειξη αυτών των υλικών προκύπτει ένα είδος ζύμης, που αφού σκεπαστεί με καθαρό, βρεγμένο, βαμβακερό ύφασμα μένει να ωριμάσει από μερικές ώρες έως και ένα ολόκληρο βράδυ, ολοκληρώνοντας έτσι την πρώτη φάση της παρασκευής, γνωστή ως η διαδικασία του τραχανίσματος.

Την επόμενη μέρα, νωρίς το πρωί, ξεκινά κατά κανόνα η δεύτερη φάση, του τριφτού τραχανά, που έχει επικρατήσει στην τρικαλινή παράδοση. Η ζύμη κόβεται σε μικρά κομμάτια και απλώνεται σε βαμβακερά λευκά υφάσματα, «τραχανόπανα» που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για το λόγο αυτό και που σήμερα έχουν σε κάποιες περιπτώσεις αντικατασταθεί από τελάρα με ανοξείδωτο πλέγμα, σε σημεία με έντονη ηλιοφάνεια να στεγνώσουν για λίγες ώρες. Αφού στεγνώσουν και από τις δύο πλευρές, ακολουθεί το σπάσιμό τους σε μικρότερα κομμάτια και ακόμη μια φορά αφήνονται να στεγνώσουν, τόσο όσο χρειάζεται για να ακολουθήσει το τρίψιμο του τραχανά που κατά παράδοση γίνεται με τα χέρια, σε μικρούς κόκκους. Το ιδανικό μέγεθος των κόκκων είναι εκείνο που χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια περνά μέσα από τα ειδικά για την συγκεκριμένη περίπτωση κόσκινα. Η όλη διαδικασία ολοκληρώνεται όταν όλη η ζύμη πάρει την χαρακτηριστική κοκκώδη μορφή του τριφτού τραχανά. Πρόκειται για μια πολύωρη, δύσκολη και κουραστική διαδικασία, που συχνά γινόταν και η αφορμή για τις γυναίκες του χωριού να βρεθούν, βοηθώντας η μία την άλλη.

Στην τρίτη και τελευταία φάση της όλης διαδικασίας, απαιτείται υπομονή αφού είναι το στάδιο εκείνο που ο τραχανάς θα απλωθεί σε όσο το δυνατό μεγαλύτερη επιφάνεια για να στεγνώσει. Το καλό στέγνωμα, που διαρκεί αρκετές μέρες, είναι το μυστικό για την μεγάλης διάρκειας αποθήκευση και συντήρησής του, ακόμη και για έναν ολόκληρο χρόνο, σε ξηρό και σκιερό μέρος. Για το λόγο αυτό, το άπλωμα του τραχανά, έχει επικρατήσει και ως λαϊκή έκφραση για κάποιον που αργοπορεί.

Πηγή: https://madeintrikala.gr

ΚΑΒΑΚΙ

 

Μοιάζει με ένα φτερό που χαϊδεύει τις παρειές τ’ ουρανού. Ή σαν μια σκούπα μάγισσας, ορθωμένη ανάποδα, έτοιμη για μια αστραπιαία απογείωση, αν κάποιος κάνει το λάθος και καθίσει πάνω της. Εν πάση περιπτώσει είναι πάντα ένα ασημένιο καβάκι, που απομυζεί όλο το φθινοπωρινό φως και καταυγάζει έντονα και κυκλοτερώς τη λαμπερή ακτινοβολία του. Όλα συμβαίνουν μέσα στο μεσημέρι που αργά και σταθερά λυγίζει προς το απόγευμα. Η μέρα φθίνει με αναλαμπές που όλο αδυνατίζουν κι εγώ κολλώ το βλέμμα μου στο κάθετο καβάκι, νοσταλγώντας όλα τα πικραμένα χρόνια της ζωής μου.

Του Ηλία Κεφάλα

Προεόρτιες σκέψεις

 

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα...  

Συνειδητοποιούμε ότι έρχονται οι γιορτές όταν ακούμε το πρώτο χριστουγεννιάτικο τραγούδι στο ραδιόφωνο, όταν βλέπουμε την πρώτη χριστουγεννιάτικη διαφήμιση στην τηλεόραση, μόλις κάνουμε μια βόλτα στην αγορά και διαπιστώνουμε ότι πολλά καταστήματα έχουν μπει ήδη σε χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα καθώς στολίζουν τις βιτρίνες τους με χριστουγεννιάτικα είδη. Αλλά και η έναρξη λειτουργίας του «Μύλου των ξωτικών» στα Τρίκαλα σηματοδοτεί την έλευση των Χριστουγεννιάτικων εορτών.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει αυτή την συγκεκριμένη γιορτή του χρόνου τόσο μοναδική; Σίγουρα είναι η ίδια η εποχή. Όλοι έχουμε συνδυάσει τα Χριστούγεννα με κρύο και χιόνι, γι' αυτό ίσως έχουμε και την ανάγκη να νιώσουμε ζεστά και τρυφερά συναισθήματα, περισσότερο από τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.

Μαζευόμαστε όλοι στο σπίτι, στολίζουμε το δέντρο, φτιάχνουμε γλυκά και καθόμαστε στη ζεστασιά του σπιτιού με ανθρώπους αγαπημένους.
Οι γιορτές των Χριστουγέννων έχουν μια παραμυθένια διάσταση, με ξωτικά και μάγους, με αγγέλους και μουσικές, με δώρα και στολίδια. Είναι η γιορτή μικρών και μεγάλων, γιατί αυτές τις μέρες όλοι ονειρευόμαστε να ξαναγίνουμε παιδιά. Όλοι έχουμε την ανάγκη να νιώσουμε ότι έχουμε ανθρώπους δίπλα μας που μας νοιάζονται και μας αγαπούν. Όλοι θέλουμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει ένας καλός άνθρωπος που θα ακούσει την μελωδία της ψυχής μας και θα μπορέσει να πραγματοποιήσει μια από τις επιθυμίες μας.

Γι’ αυτό άλλωστε τα Χριστούγεννα χαρακτηρίζονται και ως γιορτή ακραίων συναισθημάτων!

Εκεί λοιπόν, που νοιώθουμε όλα εκείνα τα όμορφα συναισθήματα μας πιάνει ξαφνικά μια μελαγχολία... Από την μια μεριά, η γιορτινή ατμόσφαιρα με φώτα, μουσικές, στολίδια και χαρές, και από την άλλη μεριά το κενό που μεγαλώνει μέσα μας για αυτά που μας λείπουν...

Όμως το νόημα των Χριστουγέννων είναι στο χέρι μας να το ανακαλύψουμε μόνοι μας από την αρχή...

Ας περιορίσουμε τις προσδοκίες  μας κι ας αντλήσουμε από το απλό κι απέριττο τη χαρά της ζωής.

Ας αφήσουμε το μήνυμα της αγάπης να αγγίξει τις καρδιές μας και να ζεστάνει την ψυχή μας με καλοσύνη, γαλήνη και χαρά.
Ας πιστέψουμε στα όμορφα πράγματα και ας ταξιδέψουμε για λίγο σ' αυτό το μαγικό ταξίδι, όπως τότε που ήμασταν παιδιά, περιμένοντας πως και πώς να έρθουν τα Χριστούγεννα.
Ας διαθέσουμε τον χρόνο με τους δικούς μας αγαπημένους ανθρώπους κι ας απολαύσουμε τις όμορφες στιγμές μας.
Ας δείξουμε την αγάπη μας με πράξεις αγάπης.
Ας αφήσουμε το φως της αγάπης να μας οδηγήσει σε έναν καλύτερο κόσμο με υγεία, ευημερία και ειρήνη.... Πράγματα που δυστυχώς δεν είναι αυτονόητα για όλους τους ανθρώπους.

Καλές γιορτές!

 

«Τα σχολικά συσσίτια στο Βαλτινό» Μνήμες από το παρελθόν

 

Αξέχαστες παλιές μνήμες, από χρόνια δύσκολα, μεταπολεμικά, εποχές φτώχειας, πείνας και στερήσεων…

Με την ελπίδα, ότι δεν θα ξαναέρθουν τέτοιες στερημένες εποχές , επιχειρούμε μια αναφορά στα άλλοτε μαθητικά συσσίτια του τόπου μας. Τα μαθητικά λοιπόν, συσσίτια, αποτέλεσαν το πλέον αναγκαίο και αποτελεσματικό μέτρο για την προστασία της υγείας των ασθενικών και υποσιτισμένων μαθητών, καθώς και το ισχυρότερο όπλο της προληπτικής περίθαλψης.

Όπως σ’ όλα σχεδόν τα χωριά της πατρίδας μας, έτσι και στο χωριό μας, στο Βαλτινό, λειτούργησε ο θεσμός των μαθητικών συσσιτίων κατά τις περιόδους 1947 έως 1959  και 1968 έως 1970. 

Σκοπός αυτών των συσσιτίων ήταν η χορήγηση, ζεστού και θρεπτικού προγεύματος και γεύματος, συμπληρωματικό στην ημερησία διατροφή, των ελλιπώς κατά ποιότητα και ποσότητα διατρεφόμενων μαθητών, ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες και στις απαιτήσεις της εργασίας στο σχολείο. 

Για μαγειρείο και εστιατόριο χρησιμοποιήθηκε το κτίριο της αποθήκης του δημοτικού σχολείου, αυτή που αργότερα χρησιμοποιήθηκε για τη λειτουργία του νηπιαγωγείου. Εκεί, μια ανάσα μακριά από το αυστηρό σχολικό περιβάλλον έδιναν κάθε μέρα το παρόν όλοι οι μαθητές, οι δάσκαλοι και η υπηρεσία, ο μάγειρας δηλαδή, που μαγείρευε και στη συνέχεια σερβίριζε το φαγητό.

Για πρόγευμα καθημερινά προσφέρονταν ένα κύπελλο γάλα, ένα μικρό κομμάτι κίτρινο τυρί (τύπου Ολλανδίας) κι ένα μικρό κομμάτι ασπροκίτρινο βούτυρο. Τα εφόδια αυτά τα προμηθευόταν το σχολείο απ’ την Επιτροπή Μαθητικών Συσσιτίων Νομού Τρικάλων.

Αντίγραφο διατακτικής της εφορείας Μαθητικού Συσσιτίου Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού (1951).

Κάθε πρωί ετοιμάζονταν η ανάλογη ποσότητα της σκόνης του γάλατος, της ζάχαρης και του κακάου, κόβονταν οι μερίδες του τυριού και του βουτύρου και την ώρα του διαλείμματος το ρόφημα ήταν πια έτοιμο.

Ο μάγειρας μετέφερε προσεκτικά το καζάνι στην καθιερωμένη γωνιά της αυλής, οι μαθητές μπαίνανε στη γραμμή κρατώντας ο καθένας το κυπελάκι του και με τη σειρά έναν έναν, τους μοίραζε το ρόφημα με την κουτάλα διανομής. Αν υπήρχε και περίσσευμα, μερικοί έπαιρναν και συμπλήρωμα. Αφού τέλειωνε η διανομή, οι μαθητές πίνανε γρήγορα-γρήγορα το γάλα και τρέχανε στη βρύση να πλύνουνε τα κυπελάκια τους για να τα έχουν καθαρά την επόμενη μέρα.

Το «πρωινό» καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας ήταν σταθερό και περιλάμβανε γάλα, ψωμί, ζάχαρη και κακάο.

Το μάθημα συνεχιζόταν μετά το διάλειμμα μέχρι τη μεσημεριάτικη διακοπή, οπότε μπαίνανε και πάλι στο ίδιο σημείο, στη γραμμή για το γεύμα.

Στον εσωτερικό χώρο της αποθήκης υπήρχαν ταπεζοπάγκοι, όπου καθότανε και τρώγανε οι μαθητές το φαγητό τους. Τα μακαρόνια και τα όσπρια και δη τα φασόλια είχαν την τιμητική τους. Στο μεσημεριανό τους οι μαθητές έτρωγαν βραστές πατάτες, μπλουγούρι, κοκκινιστό βακαλάο, μαγειρευτό κρέας, μακαρόνια ή φασόλια.

Η δομή του εβδομαδιαίου προγράμματος γευμάτων επαναλαμβανόταν με ευλάβεια καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, εκτός βέβαια κάποιων ελάχιστων εξαιρέσεων, όπως τις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων και την περίοδο της Σαρακοστής.

Τα μαθητικά συσσίτια την εποχή εκείνη ήταν από τα σημαντικότερα έργα κοινωνικής πρόνοιας. Εισήχθησαν και επιβλήθηκαν ως θεσμός για 3 λόγους:

 α) Για λόγους υγιεινολογικούς. Ήταν γνωστά τα επακόλουθα του υποσιτισμού στην παιδική ηλικία. Η μείωση της ζωτικότητας και ενεργητικότητας του παιδιού, η επιβράδυνση της ανάπτυξης, η ελάττωση της αντοχής του έναντι των λοιμώξεων, η πνευματική νωθρότητα κ.λπ. Επίσης, ο υποσιτισμός ειδικότερα ενοχοποιούταν για την εκδήλωση φυματίωσης.  

β) Για λόγους κοινωνικούς. Η εγκατάλειψη των παιδιών, από τα πρώτα βήματα της ζωής τους, στην δυστυχία της πείνας για την οποία δεν ήταν αυτά υπεύθυνα, εκ μέρους εκείνων που ήταν υποχρεωμένοι και μπορούσαν να τα βοηθήσουν ήταν οι λόγοι που συνηγόρησαν υπέρ των μαθητικών συσσιτίων.

γ) Για λόγους παιδαγωγικούς. Ανάγκες καθαρά παιδαγωγικές επέβαλαν τον θεσμό των μαθητικών συσσιτίων, γιατί μαθητές που πεινούσαν ήταν αδύνατο ν’ ανταποκρίνονταν στις απαιτήσεις της σχολικής εργασίας.

Η πείρα από την λειτουργία του θεσμού απέδειξε ακόμη, ότι τα μαθητικά συσσίτια ήταν και μορφωτικό μέσο πρωτίστης σημασίας στα χέρια των δασκάλων. Στο κοινό τραπέζι του συσσιτίου και υπό την διηνεκή επίβλεψη αυτών, οι μαθητές συνήθιζαν να λαμβάνουν την τροφή τους κατά τις υποδείξεις της υγιεινής, τις οποίες μετέφεραν μετέπειτα και στην οικογένειά τους.

Με την λειτουργία εξ’ άλλου αυτών εντός των σχολείων οι μαθητές αποκτούσαν ακόμη και στοιχειώδεις γνώσεις οικιακής οικονομίας.

Τα ελληνικά περίπτερα

 

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Μια χαρακτηριστική ελληνική εικόνα στις πλατείες και στους δρόμους των ελληνικών πόλεων και χωριών, αποτελούν τα περίπτερα, τα μικρά κίτρινα κιόσκια, που συναντά κανείς σε ολόκληρη τη ελληνική επικράτεια.

Από τη θεματική ενότητα «Τα ελληνικά περίπτερα» παρουσιάζω μια σειρά από έγχρωμα σκίτσα τέτοιων μικρών ξύλινων κτισμάτων, με τις τσίγκινες κωνικές σκεπές, που έδιναν παλαιότερα μια ανατολίτικη ατμόσφαιρα, άλλα και αυτά με τα στέγαστρα από τέντες και διαφημιστικά σταντς που προσέδιδαν στους δημόσιους χώρους ιδιαίτερη και χαρακτηριστική ελληνική ατμόσφαιρα, τονίζοντας έτσι την λαϊκή κουλτούρα του τόπου μας.

Το 1950 το υπουργείο Εθνικής Άμυνας μεταβίβασε τις άδειες για την χρήση περιπτέρου σε ανάπηρους πολέμου, ανάπηρους Εθνικής Αντίστασης καθώς και στα παιδιά των θυμάτων πολέμου, ως ανταμοιβή των υπηρεσιών, υπό την μορφή κρατικής μέριμνας. Αργότερα με νέα διάταξη προστέθηκαν στους δικαιούχους και τα θύματα άμαχου πληθυσμού, οι ανάπηροι του Δημοκρατικού Στρατού, καθώς και τα θύματα ειρηνικής περιόδου.

Το κράτος παραχώρησε στον δικαιούχο μόνο το δικαίωμα εκμετάλλευσης του περιπτέρου, και όχι το ίδιο το περίπτερο.

Στην εκμετάλλευση σημαντικό ρόλο παίζει ο δρόμος και η περιοχή που βρίσκετε το περίπτερο.

Η πραμάτεια των περιπτέρων είναι εξειδικευμένη έως ποικίλη. Άρχισαν να διακινούν είδη καπνιστού, και η γκάμα των προϊόντων διευρύνθηκε σιγά σιγά διαθέτοντας: Καλμόλ και Αλγκόν για τον πονοκέφαλο, βερνίκι ΚΑΜΕΛ για τα παπούτσια, καρφίτσες, παραμάνες, βελόνες, κλωστές, κορδόνια, καραμέλες, σοκολάτες, μπισκότα, τσίχλες, παγωτά, περιοδικά, εφημερίδες κλπ.

Τα τελευταία χρόνια ο κλάδος των περιπτερούχων συρρικνώνεται και πολλά περίπτερα κλείνουν λόγω της κρίσης και λόγω των πολλών υποχρεώσεων, καθώς και εξαιτίας του ελάχιστου κέρδους που αποφέρουν πλέον, σαν επιχείρηση. Έτσι δεν υπάρχει ενδιαφέρον για εκμετάλλευση, κανένας δεν τα νοικιάζει, με αποτέλεσμα οι Δήμοι να προχωρούν στην κατεδάφισή τους. 

Φωταγωγήθηκε το υψηλότερο φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ελλάδας, στα Τρίκαλα

 

Η μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων ξεκίνησε στα Τρίκαλα! Το απόγευμα της Τετάρτης 22 Νοεμβρίου 2023 φωταγωγήθηκε το υψηλότερο φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο της χώρας στην πρωτεύουσα των Χριστουγέννων. Ο Δήμος Τρικκαίων και η e-trikala Α.Ε. δημιούργησαν την πιο όμορφη γιορτή για όλους τους τρικαλινούς και επισκέπτες, στην κεντρική γέφυρα και μπροστά από την κεντρική πλατεία.

Παρουσία πλήθους πολιτών και πολλών μικρών παιδιών, φωταγωγήθηκε το δέντρο (σεκόγια) των 33 μέτρων, ενώ τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα έκαναν τη νύχτα, μέρα, σκορπίζοντας χαρά σε όλους.
Ο Δήμαρχος Τρικκαίων Νίκος Σακκάς ευχήθηκε σε όλους καλές γιορτές, τονίζοντας τη χαρά των γιορτών.

Ακολούθησε μουσική εκδήλωση με χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Παράλληλα, ο Άγιος Βασίλης και τα Ξωτικά εμφανίστηκαν για πρώτη φορά μπροστά σε μικρούς και μεγάλους, καλώντας άπαντες να επισκεφθούν τον Μύλο των Ξωτικών, με δωρεάν είσοδο, από τις 24 Νοεμβρίου μέχρι τις 7 Ιανουαρίου 2024 στο πάρκο Ματσόπουλου στα Τρίκαλα.
Καλές γιορτές!

Το τριφύλλι και οι παλιές χορτοκοπτικές μηχανές

 

Η καλλιέργεια μηδικής παλαιότερα, είχε καθιερωθεί στην περιοχή μας και καταλάμβανε αρκετές εκατοντάδες στρέμματα, ενώ όταν οι χρονιές ήταν «καλές» συνέβαλε άμεσα στην οικονομική στήριξη των αγροτών.

Η υψηλότερη ετήσια απόδοση του τριφυλλιού  επιτυγχάνονταν όταν κόβονταν σε ύψος από το έδαφος 5-10cm, έτσι ώστε να επιταχύνεται η αναβλάστηση, επωφελώς για τον παραγωγό. Για τον λόγο αυτόν πραγματοποιούνταν συχνές κοπές. Οι πρώτες 1-2 κοπές (κοψιές) τριφυλλιού, συνήθως δεν πρόσφεραν μεγάλες ποσότητες χορτομάζας (σε δέματα), ήταν όμως απαραίτητο να γίνουν ώστε, με τις ενδεδειγμένες καλλιεργητικές φροντίδες τα φυτά να αποδώσουν στη συνέχεια μεγαλύτερη ποσότητα και καλύτερης ποιότητας φυτών, που θα χρησιμοποιούνταν κυρίως ως ζωοτροφή σε κτηνοτροφικές μονάδες.

Το τριφύλλι λοιπόν, σε όλες τις φάσεις της παραγωγικής διαδικασίας, δηλαδή, από την προετοιμασία της σποράς μέχρι και του θερίσματος, της ξηράνσεως και αποθηκεύσεως του χόρτου γίνονταν με υποτυπώδη εργαλεία και μηχανήματα.

Τη δεκαετία του ΄70 θερίζονταν με μια χορτοκοπτική μηχανή εσωτερικής καύσης.

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται αυτές τις χορτοκοπτικές μηχανές με λεπίδες, που ήταν ειδικά κατασκευασμένες για το κόψιμο τριφυλλιού, βίκου και άλλων χόρτων.

Τέτοιες μηχανές υπήρχαν στο χωριό 5-6.

Αποτελούνταν από τρεις τροχούς, δύο μεγαλύτερους στο μπροστινό μέρος και έναν μικρότερο τροχό στο πίσω μέρος, ο οποίος αποτελούσε και μέρος του συστήματος διεύθυνσης καθώς δέχονταν τις εντολές του οδηγού από το τιμόνι. Πάνω από αυτόν τον τροχό υπήρχε η θέση όπου καθότανε ο χειριστής.

Για τιμόνι υπήρχαν δύο μοχλοί με χειρολαβές που συνδέονταν μηχανικά με τον πίσω τροχό δίνοντάς του εντολή ώστε να στρίψει δεξιά ή αριστερά, ανάλογα με την κατεύθυνση του χειριστή. Πάνω στο τιμόνι υπήρχαν και οι λαβές γκαζιού και συμπλέκτη με τις οποίες ρυθμίζονταν η ταχύτητα, και διάφορες άλλες ρυθμίσεις όπως το ύψος κοπής των χόρτων κλπ.

Στο μπροστινό μέρος είχε το μαχαίρι, την ειδική λεπίδα με τα μεταλλικά δόντια, που ανοιγόκλειναν δεξιά κι αριστερά κόβοντας έτσι το τριφύλλι που έβρισκαν μπροστά τους.

Η μηχανή λειτουργούσε με βενζινοκινητήρα και διέθετε ντεπόζιτο καυσίμων. Πριν την έναρξη λειτουργίας της ο χειριστής γέμιζε με καύσιμα και με λάδι τον κινητήρα.

Η εκκίνηση της μηχανής γίνονταν με ένα σχοινί. Ο χειριστής τραβούσε πρώτα αργά έξω το κορδόνι εκκίνησης μέχρι την αντίσταση, στη συνέχεια γρήγορα και δυνατά, μέχρι να ακουστεί ο πρώτος ήχος ανάφλεξης και να τεθεί σε λειτουργία ο κινητήρας.

Πριν από την έναρξη της εργασίας στο χωράφι, ο χειριστής έλεγχε το έδαφος και απομάκρυνε όλα τα αντικείμενα, τα οποία θα μπορούσαν να εκσφενδονιστούν.

Πολλές φορές αυτό το μηχάνημα χρησιμοποιούνταν και ως όχημα που έσερνε και καρότσα, μεταφέροντας διάφορα δεμάτια χόρτων ή άλλα πράγματα.

Τέτοιες μηχανές στο χωριό μας τις χειρίζονταν ο Γιώργος Ζαμπακάς, ο  Φάνης Ζαμπακάς, ο Κώστας Πέτρου, ο Κώστας Αγγελόπουλος, ο Γρηγόρης Ριζαργιώτης, ο Βασίλης Τσιγάρας και ο Γιώργος Κατσιούλης.

ΣΤΑΛΟΣ ΚΑΙ ΣΚΑΡΟΣ

 

Στάλος, λοιπόν, και σκάρος. Πρόκειται για δύο λέξεις που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν, εκτός κι αν έχουν μνήμες υπαίθριου βίου. Εδώ, κάτω από τα πυκνά κλαδιά του γιγαντόσωμου δέντρου, σταλίζει το κοπάδι των αιγοπροβάτων και τώρα έχει σκαρίσει ήδη για τη βοσκή του. Με εντυπωσίαζαν και με εντυπωσιάζουν πάντα αυτά τα «κενά» μέρη, οι άδειοι τόποι, που υποκύπτουν στη σιωπή και την οντολογική αταραξία. Εκεί νιώθω να με συσπειρώνει ο κλοιός του κενού και να με αποδίδει στον εαυτό μου ως ολοκληρωμένη υπαρκτική μονάδα. Επειδή ο βίος μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά πορεία από κενό σε κενό. Εκεί όπου κτίζουμε ξανά και ξανά τον εαυτό μας. Κι όλο τον συμπληρώνουμε.

Του Ηλία Κεφάλα
[Φωτογραφία: Elnaz Sarkhosh, συνοδοιπόρος]

Απεβίωσε η Βάια συζ. Αθαν. Κουφοχρήστου

 

Απεβίωσε η συγχωριανή Βάια συζ. Αθανασίου Κουφοχρήστου,  την Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2023 σε ηλικία 90 ετών.

Η Βάια Κουφοχρήστου, το γένος  Στέργιου Κλιάκου, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1934. Παντρεύτηκε με τον Αθανάσιο Κουφοχρήστο και απόκτησαν τρία παιδιά, Τον Χρήστο, την Ευαγγελία και την Σταματία.

Σημ. Η σορός θα μεταφερθεί στον Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων την Τετάρτη 22/11/2023 και ώρα 10:30 π.μ.

Το γλυπτό «Η ομπρέλα Ζογγολόπουλου» στο κέντρο των Τρικάλων

 

Το καλλιτεχνικό έργο η Ομπρέλα Ζογγολόπουλου, τοποθετήθηκε στο κέντρο της πόλης των Τρικάλων, στην συμβολή των οδών, Ασκληπιού και Απόλλωνος, τον Ιούνιο του 2022 και τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 11 Νοεμβρίου 2022, από τον Δήμο Τρικαίων και το Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου.

Το γλυπτό είναι μια ομπρέλα που ελεύθερα αιωρείται στο χώρο και διαπερνάται από χαλύβδινες ευθείες. Η ομπρέλα, που αποτελεί την πλέον αναγνωρίσιμη εικαστική έκφραση του καλλιτέχνη, Γιώργου Ζογγολόπουλου, είναι ένα αντικείμενο προστασίας του ανθρώπου απέναντι στα καιρικά φαινόμενα, οικείο σε όλο τον κόσμο, που μεταμορφώνεται σε ένα πλαστικό σύμβολο που ενεργοποιεί την ανθρώπινη φαντασία.

Εδώ ο ίδιος ο καλλιτέχνης συνόδευσε το γλυπτό με έναν ευδιάκριτο συμβολισμό, μιας ομπρέλας απέναντι στον πυρηνικό όλεθρο, μια ειρωνεία απέναντι στην αντιπυραυλική προστασία που ευαγγελιζόταν η Δύση απέναντι στην απειλή από την ατομική βόμβα των αντιπάλων, καθώς ένα τέτοιο όπλο τελικά δεν κάνει διακρίσεις και διαπερνά κάθε άμυνα, όπως οι ράβδοι διαπερνούν αυτή την Ομπρέλα.

Το έργο δημιουργήθηκε το 1990 και παρουσιάστηκε στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1993.

Από το βιβλίο «Μνημεία Ηρώα πεσόντων του Νομού Τρικάλων» του Δημήτρη Τσιγάρα.