Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού. (Μέρος 6ον)

 Αφιέρωμα σε ποδοσφαιριστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου του Α.Ο. Βαλτινού.

Στη συνέχεια του αφιερώματος «Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού» παρουσιάζονται παρακάτω μια σειρά από ποδοσφαιριστές που κατάγονται από το Βαλτινό και έπαιξαν ποδόσφαιρο με τη φανέλα της ομάδας.

Βασίλειος Ευαγ. Βότσιος

Από τους καλύτερους επιθετικούς ποδοσφαιριστές της ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού. Τα προσόντα που διέθετε ήταν πολλά. Έξυπνη τρίπλα, φοβερό σουτ, καρφωτή κεφαλιά και ταχύτητα που αιφνιδίαζε τις άμυνες και σκοράριζε. Δικαίως, πολλοί ήταν εκείνοι που τον αποκαλούσαν  «Μποντίνο».

Δημήτρης Ε. Σταμούλης

Τερματοφύλακας με καλό σωματότυπο, ψηλός και ευκίνητος, με καλό μπλουζόν. Ψύχραιμος στις κρίσιμες στιγμές, με καλή συνεννόηση με τους κεντρώους και αμυντικούς παίκτες και με ελάχιστα λάθη στο ενεργητικό του. Χρησιμοποιούσε με άνεση και τα δύο πόδια του κάτι που τον βοηθούσε σε δύσκολες συνθήκες.

Αντώνης Η. Καραθανάσης

Υπήρξε ένας από τους πρώτους παίκτες που αγωνίστηκε στην επίσημη αναγνωρισμένη ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού. Η θέση του ήταν στην άμυνα με χαρακτηριστικά προσόντα την ευκινησία και την ταχύτητα, που τον διέκριναν. 

Σωτήρης Νάκας

Ποδοσφαιριστής της άμυνας, που αγωνίστηκε και αυτός στην πρώτη αναγνωρισμένη επίσημη ομάδα. Ευέλικτος, δυνατός, με πολύ καλό έλεγχο και αντίληψη του χώρου. Το ξεχωριστό του ατού ήταν ο τρόπος μεταβίβασης της μπάλας. Μεταβίβαζε, ποτέ με πλασιέ σουτ, ποτέ με μίτο, δυνατό σουτ με την μύτη τού παπουτσιού και πότε με φάλτσο στριφογυριστό.

Αθανάσιος Β. Μπαντόλιας

Από τους πρωτοπόρους ποδοσφαιριστές της επίσημης αναγνωρισμένης ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού. Αμυντικός παίκτης, με δύναμη και αντοχή στο τρέξιμο. Σταθερός του δόγματος “μπάλα περνάει, άνθρωπος δεν περνάει”.

Γιώργος Χαρίσης

Ποδοσφαιριστής με πολύ καλή κατάρτιση του ποδοσφαίρου. Υπήρξε η πρώτη μεταγραφή στον Α.Ο. Βαλτινού.  Η καταγωγή του είναι από το Δενδροχώρι. Στην επίσημη αναγνωρισμένη ομάδα του Βαλτινού έπαιξε ως επιθετικός. Υπήρξε ποδοσφαιριστής με καλά προσόντα, πολύ καλή τρίπλα, ωραίο σουτ και δυνατή κεφαλιά.

Ανεμολόγιο - Διεύθυνση και ονομασία των ανέμων

 Η διεύθυνση του ανέμου χαρακτηρίζεται από το σημείο του ορίζοντα από όπου πνέει ο άνεμος και όχι προς τα που πνέει ο άνεμος.

Εκφράζεται δε είτε σε μοίρες (αρχής γενομένης από τον γήινο μαγνητικό Βορρά), είτε με σύμβολα ανεμολογίου (ανεμορρόμβοι), είτε ονομαστικά (επίσημα ή γραικολεβαντίνικα όπως λέγονται τα κοινά).

Επίσης και με πολλά άλλα ονόματα χαρακτηρίζονται οι άνεμοι ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους, τον τόπο, την ένταση και την διεύθυνσή τους.

Εκτός από τα τοπικά τους ονόματα, οι άνεμοι στην Ελλάδα φέρουν ανάλογα με την διεύθυνση προέλευσής τους δύο ονόματα: Ένα επίσημο και ένα κοινό. Δείτε παρακάτω τους ανέμους:

Τραμουντάνα (Βόρειος άνεμος, Β – 000°)

Προέρχεται από το λατινικόtrans – montanus, που σημαίνει ο «πέρα από τα βουνά» (ή σε ελεύθερη απόδοση ο «βουνίσιος»), σε σχέση με την οροσειρά των Άλπεων που για τους Λατίνους σημάδευε τον Βορρά.

Γραίγος (Μέσης, ΒΑ Βορειοανατολικός άνεμος – 045°)

Ο γραίγος είναι δριμύς και ψυχρός άνεμος, ο οποίος προκαλεί τρικυμία, ενώ συγγενής άνεμος είναι και ο γραιγολεβάντες, ο οποίος πνέει από ΒΑ-Α διεύθυνση.

Λεβάντες (Απηλιώτης, Ανατολικός άνεμος – 090°)

Ο Λεβάντες, στην αρχαία ελληνική γνωστός ως ο τοπικός άνεμος Απηλιώτης (ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή), χρησιμοποιείται στη ναυτική διάλεκτο από την αντίστοιχη χρήση στα ισπ. (levante = ανατολή).

Σιρόκος (Εύρος, ΝΑ Νοτιοανατολικός άνεμος – 135°)

Ο Σιρόκος ή σοροκάδα είναι ένας δυνατός άνεμος, ο οποίος μπορεί να φτάσει τα 100 χλμ/ώρα σε ταχύτητα και έχει διάρκεια συνήθως λίγων ημερών (1-4).

Λόγω της διεύθυνσής του μεταφέρει μεγάλες ποσότητες σκόνης, η οποία περιστασιακά ευθύνεται για μειωμένη ορατότητα και μεγάλη συγκέντρωση σωματιδίων στην ατμόσφαιρα.

Από σκοπιάς θερμοκρασίας, ο σιρόκος είναι ένας ξηρός και θερμός άνεμος. Στην πορεία του προς τη δυτική Ευρώπη συνήθως προσλαμβάνει υγρασία και συχνά συνοδεύεται με βροχή, η οποία μεταφέρει τη σκόνη και παρουσιάζει το φαινόμενο της λασποβροχής.

Όστρια (Νότιος άνεμος – νοτιάς, Ν – 180°)

Η όστρια είναι ο νότιος άνεμος, ο οποίος κατά τη ναυτική παράδοση της Μεσογείου φαινομενικά πνέει από τις ακτές της βόρειας Αφρικής.

Ο νοτιάς όπως έχει επικρατήσει να λέγεται είναι άνεμος ήπιος, θερμός και υγρός, ο οποίος συχνά φέρνει βροχή και μεταφέρει σκόνη από την έρημο Σαχάρα.

Λόγω της διεύθυνσής του συχνά συγχέεται με τον Σιρόκο και τον Λίβα.

Γαρμπής (Λίβας, ΝΔ Νοτιοδυτικός άνεμος – 225°)

Κατά τη ναυτική παράδοση της Μεσογείου ο Λίβας ή Γαρμπής είναι ο ΝΔ άνεμος.

Το όνομα Λίβας προέρχεται από τη λέξη λιψ (= Λίβυος) και συνδέεται με το γεγονός ότι φαινομενικά πνέει από τη Λιβύη· το όνομα Γαρμπής έχει αραβική προέλευση (garbī), το οποίο σημαίνει δυτικός.

Ο Λίβας είναι κατά βάση ένας ήπιας ταχύτητας ξηρός και θερμός άνεμος, ο οποίος πνέει στη Μεσόγειο καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, ωστόσο επηρεάζει κατά κύριο λόγο την Κορσική.

Στην παραδοσιακή γεωργία έχει επικρατήσει να λέγεται πως ο Λίβας καίει τα σπαρτά, καθώς τα χαρακτηριστικά του ευνοούν την αφυδάτωση των καλλιεργειών, οδηγώντας ενδεχομένων στην αποξήρανσή τους, ή ακόμη και σε καταστροφή της σοδειάς.

Πουνέντες (Ζέφυρος, Δ δυτικός άνεμος  – 270°)

Ο Ζέφυρος στην ελληνική μυθολογία ήταν προσωποποίηση του δυτικού ανέμου (Πουνέντε), ο οποίος εξακολουθεί να αναφέρεται με αυτό το όνομα ακόμα και σήμερα. Θεωρείται γιος της Ηούς και του Αστραίου, αδελφός του Βορέα.

Είναι άνεμος απαλός, δίνει δροσιά στα Ηλύσια Πεδία και βοηθάει στη βλάστηση.

Μαΐστρος (Σκίρων, ΒΔ Βορειοδυτικός άνεμος- 315°)

Ο Μαΐστρος είναι ο βορειοδυτικός άνεμος για τους ναυτικούς.

Συχνά αναφέρεται και ως μαϊστράλι που έχει κυριαρχήσει, και στην καθημερινή ζωή εκτοπίζοντας σε μεγάλο βαθμό την αρχαιοελληνική «Σκίρων».

Το ελληνικό καλοκαίρι

 

Αρχίζουν οι καύσωνες και η ανάγκη για απόδραση σε μικρές οάσεις δροσιάς γίνεται όλο και πιο επιτακτική.

Το καλοκαίρι είναι εδώ, και το μόνο που θέλει κανείς είναι, να βρεθεί και πάλι κοντά στην ακροθαλασσιά, με καλή παρέα, καλούς μεζέδες και το αγαπημένο του ποτό. 

Ήλιος, χαλάρωση, θαλασσινό αλάτι, ελληνικά χωριά, γραφικά τοπία, υπέροχα καταγάλανα νερά, νόστιμοι μεζέδες και εκλεκτά φαγητά, με γεύσεις που έχουν συνδεθεί άμεσα με την αυθεντικότητα του ελληνικού καλοκαιριού, έτσι όπως το έχουν υμνήσει οι ποιητές μας.

«Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη – Μα πού γύριζες
 Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
 Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
 Γύμνωσε την επιθυμία ως το κόκαλο…»

Η Μαρίνα των βράχων, Οδυσσέας Ελύτης.

Εάν δεν υπάρχει η δυνατότητα για κάποια παραλία, εναλλακτικά μπορεί κανείς να επιλέξει κάποια κατάφυτη αυλή σε ορεινό χωριό, με καλοκαιρινό αεράκι, για να πιει τον καφέ του, ή τα δροσερά ποτά, ή ακόμα το καλό φαγητό με καλή συντροφιά.  

Αλλά αν δεν υπάρχει ούτε η δυνατότητα για κάποιο ορεινό χωριό, τότε κάποιοι αστικοί κήποι ή άλση, που στεγάζουν υπέροχα καφέ και εστιατόρια και που διαθέτουν υπέροχες αυλές, μπορεί κάποιος να τα επισκεφθεί και να κάνει το καλοκαίρι, απλά απολαυστικό!

Όποια και να είναι η επιλογή σας, εμείς σας ευχόμαστε καλό καλοκαίρι και να μοιραστείτε τη χαρά σας με φίλους και αγαπημένα πρόσωπα! Έτσι, απολαμβάνοντας το καλοκαίρι να περάσετε όμορφες μέρες συλλογικής και δημιουργικής διασκέδασης.

Ακαδημία χορού Terpsis. Η επιτυχημένη καλοκαιρινή μουσικοχορευτική εκδήλωση

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 17 Ιουνίου η καλοκαιρινή εκδήλωση της Ακαδημίας χορού Terpsis, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου Τρικάλων.

Παρουσιάστηκαν τμήματα χοροθεραπείας του ΚΔΑΠ με Αγάπη, Dance Fit Kids, HipHop, Salsa, Tango, Παραδοσιακοί χοροί κ.α.

Ιδιαίτερη εμφάνιση είχε η αγωνιστική ομάδα Hip Hop “Saru Crew” η οποία έλαβε μέρος στο Διεθνή Διαγωνισμό Αθλητικού Χορού στο Larissa Dance Open, κατακτώντας το Χάλκινο μετάλλιο!

Το βίντεο της εκδήλωσης είναι από το trikalaola.gr

Η Αγία Σοφία

 

Κανένα άλλο μνημείο δεν έχει τόσο πολύ χαραχτεί στις ελληνορθόδοξες μνήμες, όσο η ανυπέρβλητη Αγία Σοφία από τα χρόνια του Βυζαντίου. Ποιητές, υμνογράφοι, ιστορικοί αλλά και ζωγράφοι, σχεδιαστές και φωτογράφοι εξύμνησαν το κάλλος της μέσα από το έργο και την τέχνη τους.

Παρακάτω μαζί με λίγα ιστορικά στοιχεία παραθέτουμε και κάποιες εικόνες από το μνημείο.

Ο ναός της Αγίας Σοφίας εγκαινιάστηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό στις 26 Δεκεμβρίου του 537. Για περισσότερο από 9 αιώνες αποτελούσε τον καθεδρικό ναό της Κωνσταντινουπόλεως και κέντρο της λατρευτικής ζωής του Βυζαντίου. Αμέσως μετά την Άλωση της πόλεως μετατράπηκε σε τζαμί, στα μέσα του 20ου αιώνα άνοιξε τις πόρτες του ως μουσείο και το 2020 μετατράπηκε πάλι σε τζαμί.

Είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης και «Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς» της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Η Βάγια Γουλοπούλου και η Βίκυ Φαγκρίδα, σε παιδική εκδήλωση του Μορφωτικού Συλλόγου Ράξας

 

Η συγχωριανή μας ηθοποιός, κλόουν και διασκεδαστής Βάγια Γουλοπούλου, μαζί με την επίσης, ταλαντούχα παρουσιάστρια και ηθοποιό, Βίκυ Φαγκρίδα, κλίθηκαν να παρουσιάσουν και να εμψυχώσουν τους ρόλους τους, στην παιδική εκδήλωση που διοργάνωσε την Δευτέρα 20 Ιουνίου 2022, ο Μορφωτικός Σύλλογος Ράξας, για τον  αποχαιρετισμό της σχολικής χρονιάς και την υποδοχή του καλοκαιριού.

Η βραδιά ήταν γεμάτη μουσική, χορό και πολλά παιχνίδια. Οι δύο εμψυχωτές Βάγια και Βίκυ, με το πηγαίο ταλέντο τους ξεσήκωσαν τα παιδιά αλλά και τους γονείς, που παρακολουθούσαν την εκδήλωση, η οποία τους άφησε μια γλυκιά αίσθηση, τέτοια που να σε κάνει συχνά να θέλεις να ξαναζήσεις τις ευτυχισμένες μέρες των νεανικών σου χρόνων.

125 χρόνια Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων σε μια ιστορική εκδήλωση

 

Μια σημαντική εκδήλωση για την ιστορία, τη μουσική και τον πολιτισμό των Τρικάλων, συνδιοργανώνουν ο Δήμος Τρικκαίων, ο Σύλλογος Φίλων της Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων και οι «Εκδόσεις Κρούπη», την Κυριακή 26 Ιουνίου 2022 στις 20:30 στο υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο (Φρούριο).

Πρόκειται για την ιστορία των 125 χρόνων της Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων, η οποία ξετυλίγεται στο βιβλίο «Η ιστορία της Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων 1896-2020» του Οδυσσέα Τράντου, που θα παρουσιαστεί στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης.

Στο δεύτερο μέρος θα τιμηθούν όλοι οι πρόεδροι, οι αρχιμουσικοί και οι μουσικοί της Φιλαρμονικής σε όλο το διάστημα της ιστορίας της. Την εκδήλωση θα προλογίσει ο κ. Γεώργιος Τσιλιμπάρης, απόστρατος Πλωτάρχης και αρχιμουσικός της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού. Θα παρουσιάσει η Δώρα Σαργιώτη, πολιτικός μηχανικός.

Στη διάρκεια της εκδήλωσης θα γίνει παρουσίαση ορισμένων σημαντικών γεγονότων, από την οπτική όμως του μουσικού συνόλου που έγραψε την δική  του ιστορία στα πολιτιστικά δρώμενα των Τρικάλων.
Μαζί με τα γεγονότα, οι μνήμες αναδιφούν σημαντικές προσωπικότητες της πόλης που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην ιστορία της.  Επίσης, θα γίνει γνωριμία με έμπειρους και καταξιωμένους αρχιμουσικούς που υπηρέτησαν τη Δημοτική φιλαρμονική και προσέφεραν σημαντικό έργο στην παιδεία και στον πολιτισμό.
Τέλος, από τα μέλη της σημερινής Δημοτικής Φιλαρμονικής θα ακουστούν επιλεγμένα μουσικά κομμάτια – σταθμός στη μακρόχρονη ιστορία της.

Βιογραφικό του συγγραφέα

Ο Οδυσσέας Τράντος γεννήθηκε το 1970 στην Κοζάνη. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη στη Σχολή Τεχνολογικών Εφαρμογών και στο τμήμα Έργων Υποδομής του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Εργάζεται ως Τεχνολόγος Πολιτικός Μηχανικός και εργολήπτης Ιδιωτικών και Δημοσίων έργων με μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στον «Περιβαλλοντικό σχεδιασμό Έργων Υποδομής». Είναι παντρεμένος με τη Λία Κοραντζή και έχει δύο παιδιά, τον Χρήστο και τον Γιάννη. Το 1981 και σε ηλικία 11 ετών εντάχθηκε στη Δημοτική Φιλαρμονική Τρικάλων με δάσκαλο και αρχιμουσικό τον Παναγιώτη Σφαέλο. Από το 2000 και για περισσότερα από 8 χρόνια εκλέγονταν πρόεδρος της τριμελούς επιτροπής των μουσικών εκτελεστών της Δημοτικής Φιλαρμονικής. Το 2010 οργάνωσε και επιμελήθηκε την δημιουργία μικρού μουσείου στο κτήριο της Δωροθέας Σχολής όπου στεγάζεται η φιλαρμονική. Μετά από δύο χρόνια, η πρωτοβουλία αυτή θεσμοθετήθηκε με απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου, με τίτλο «Συλλογή αντικειμένων, εντύπων, αρχείων και πάσης φύσεως ντοκουμέντων της Δημοτικής Φιλαρμονικής». Το 2010 άρχισε να ερευνά και να μελετά την ιστορία της Φιλαρμονικής Τρικάλων. Τo 2012 συμμετείχε στην ορχήστρα σαξοφώνων «Κου-κλουξ-σαξ» του Δημοτικού Ωδείου Θέρμης με μαέστρο τον Θεόφιλο Σωτηριάδη. Έκτοτε συμμετείχε ως μουσικός σε διάφορες φιλαρμονικές. Το 2014 εμπνεύστηκε και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Συλλόγου Φίλων της Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων και από το 2017 είναι πρόεδρος αυτού. Έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς στον τοπικό τύπο άρθρα σχετικά με τη Φιλαρμονική Τρικάλων.

Σκελετοί του κοντινού παρελθόντος

 

Του Ηλία Κεφάλα

Προσπάθησα να το προσεγγίσω και να το φωτογραφήσω από κοντά. Αδύνατον. Το χωριό το έχει αποκλείσει από παντού χωρίς ν’ αφήσει μια πρόσβαση ορατή για τον περίεργο επισκέπτη. Λες και θέλει να το πνίξει. Είναι απομεινάρι από αρχοντικό τοπικού τσιφλικά, το λεγόμενο κονάκι, που τώρα φιλοξενεί μονάχα κουκουβάγιες που θρηνούν. Δεν ξέρω συγκεκριμένα πράγματα για την ιστορία αυτού του έρημου πια κτίσματος. Ποιοι έμεναν δηλαδή πριν από κάποιες δεκάδες χρόνια μέσα του, τι απέγιναν αυτοί και οι απόγονοί τους και ποια κυρίως ήταν η διαγωγή τους και τα πεπραγμένα τους.

Ο κανόνας όμως ήταν ένας για όλους τους τσιφλικάδες της Θεσσαλίας. Να απομυζούν το αίμα των κολίγων. Η εξαντλητική υφαρπαγή της δεκάτης από τα εισοδήματα, η σκαιά συμπεριφορά και κυρίως το δικαίωμα της πρώτης νύχτας του κάθε γάμου στην περιοχή της δικαιοδοσίας τους έκαναν το πρόσωπό τους αφαντάστως πιο σκληρό από τον προκάτοχό τους Τούρκο μπέη. Τι τη θέλαμε την ελευθερία; Μονολογούσε ο παππούς μου. Με τον Τούρκο ζούσαμε πιο έντιμα και πιο ανακουφιστικά. Και να σκεφτεί κανένας ότι σύμμαχος των αιμοσταγών τσιφλικάδων ήταν το επίσημο Κράτος και η Εκκλησία. Δεν είδα δεσπότη να σηκώσει το ανάστημά του και να αφορίσει έναν τσιφλικά την ώρα που άρπαζε τη νύφη για να την πάει στο κονάκι του για να εισπράξει έτσι τον φόρο της σάρκας!

Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού. (Μέρος 5ον)

 Αφιέρωμα σε ποδοσφαιριστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου του Α.Ο. Βαλτινού.

Στη συνέχεια του αφιερώματος «Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού» παρουσιάζονται παρακάτω μια σειρά από ποδοσφαιριστές που κατάγονται από το Βαλτινό και έπαιξαν ποδόσφαιρο με τη φανέλα της ομάδας.

Θεόδωρος Σταμούλης

Σκληροτράχηλος αμυντικός με ιδιαίτερη ικανότητα να δημιουργεί φάσεις, εκτός από το να τις ανατρέπει. Αμυντικός με πλούσια σημαντικά προσόντα, εμπειρία και οργανωτικότητα. Ήταν μοναδικός στο να κρατάει την μπάλα, να ελέγχει τον ρυθμό, να πασάρει στους επιθετικούς, αλλά και να εξαπολύει φαρμακερά σουτ. Κρατούσε την μπάλα και μοίραζε το παιχνίδι όπως κάθε μεγάλος μέσος και αποτελούσε απειλή στις στημένες μπάλες. Ειδικότητά του, τα εύστοχα φάουλ έξω από τη μεγάλη περιοχή και η φαρμακερή κεφαλιά, όταν προωθούνταν στην επίθεση. Όταν φορούσε το περιβραχιόνιο ήταν η ψυχή της ομάδας.

Λάζαρος Κ. Παπακώστας

Έμπειρος με τεχνική κατάρτιση του ποδοσφαίρου και πολλά προσόντα. Αμυντικός και κεντρώος παίκτης που στην καλή του ημέρα μπορούσε να κυριαρχεί στο γήπεδο. Ευέλικτος σκληρός και απόλυτα συγκεντρωμένος στον στόχο του. Ως αρχηγός είχε όλα τα στοιχεία που χρειάζονταν ένας καλός ηγέτης πάθος, ηρεμία υπό πίεση και ψυχραιμία. Ενίσχυε τους επιθετικούς και καθοδηγούσε τους αμυντικούς. Όταν εκτελούσε με τα χέρια του πλάγιο άουτ, έστελνε με δύναμη (σέντρας) τη μπάλα στη μικρή περιοχή των αντιπάλων και πολλές φορές η φάση κατέληγε σε γκολ.

Αθανάσιος Η. Κλιάκος

Ήταν ποδοσφαιριστής του κέντρου, που όργωνε κι αλώνιζε από άκρη σε άκρη το γήπεδο, σε κάθε παιχνίδι της ομάδας. Σκληροτράχηλος και μεγάλος τριπλαδόρος…, καθώς ελίσσονταν σαν χέλι έφτανε κοντά στα καρέ της αντίπαλης ομάδας και ξαφνικά σκοράριζε. Για αυτό οι συμπαίκτες του τον αποκαλούσαν «Χιώλα».

Κώστας Β. Σταμούλης

Σταθερό δεκάρι του Α.Ο. Βαλτινού υπήρξε ο Κώστας Σταμούλης (Γκουντζιόλας).  Διέθετε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά στοιχεία που θα ζήλευε κάθε επιθετικός. Παίκτης δυνατός με αριστοτεχνικό αριστερό πόδι, με δεξιοτεχνία και ευστοχία στα φάουλ κοντά στην περιοχή και στα κόρνερ. Αποτελεσματικός στο χαμηλό και στο ψηλό παιχνίδι, ενώ μπορούσε να νικήσει κάθε τερματοφύλακα από μακρινή απόσταση. Ήταν ένας από τους παίκτες που προσέλκυαν το ενδιαφέρον των φιλάθλων.

Ο Καραγκιόζης και οι χαρακτήρες του θεάτρου σκιών

Ο Καραγκιόζης είναι κεντρικός χαρακτήρας του παραδοσιακού τουρκικού και ελληνικού Θεάτρου Σκιών, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις αποκαλείται με το όνομα του πρωταγωνιστή του. Στα τούρκικα ονομάζεται Karagöz (Καραγκόζ) ή Karagiöz (Καραγκιόζη) που σημαίνει Μαυρομάτης. Επίσης είναι ο μόνος λαϊκός μας ήρωας.

Στην Ελλάδα ο Καραγκιόζης, ως λαϊκός ήρωας, εκπροσωπεί το φτωχό, εξαθλιωμένο, πονηρό Έλληνα, στο περιβάλλον της Τουρκοκρατίας. Είναι καμπούρης και περιστοιχίζεται από την οικογένειά του, το φίλο του Χατζηαβάτη, το θείο του Μπάρμπα-Γιώργο και άλλους χαρακτήρες. Ζει σε παράγκα (Η παράγκα του Καραγκιόζη), είναι ξυπόλητος και μένει απέναντι από το σεράι (το παλάτι) του Βεζίρη.

Σε κάθε έργο μπορεί να αναφέρονται και άλλοι βοηθητικοί χαρακτήρες, αλλά οι πιο συνηθισμένοι από αυτούς είναι:

Ο Χατζηαβάτης ή Χατζεηβατης, δουλοπρεπής φίλος του Καραγκιόζη, συνήθως κάνει θελήματα του Πασά (π.χ. ως τελάλης).

Το Κολλητήρι (ή Σπίθας), ο Κοπρίτης ή Σβούρας ή Σκορπιός και ο Μυριγκόγκος ή Μπυρικόκος ή Πιτσικόκος (ή Μπιριγκόγκος ή Μιρικόκος ή ακόμα και Μπιτσικόκος), τα τρία παιδιά του Καραγκιόζη (ή και Κολλητήρια, όταν τα φωνάζει όλα μαζί). Ο Πιτσικόκος είναι το μικρότερο παιδί του Καραγκιόζη. Ο Κοπρίτης, το μεσαίο παιδί του Καραγκιόζη, είναι εύσωμος παρά την έλλειψη φαγητού. Ο Κολλητήρης είναι ο μεγαλύτερος γιος του Καραγκιόζη και η μικρογραφία του.

Η Αγλαΐα, η γυναίκα του Καραγκιόζη. Συνήθως δεν εμφανίζεται στην σκηνή, αλλά η χαρακτηριστικά γκρινιάρα της φωνή ακούγεται μέσα από το σπίτι του Καραγκιόζη. Είναι πάντα υπομονετική με τα καμώματα του Καραγκιόζη και πάντα έγκυος.

Ο Μπάρμπα-Γιώργος, μεγαλόσωμος φουστανελοφόρος (με την ανάλογη προφορά) που φορά φουστανέλα, δυνατός και γενικά αγριάνθρωπος, συνήθως δέρνει το Βεληγκέκα για να προστατεύσει τον ανιψιό του, τον Καραγκιόζη.

Καλοκαιρινή παράσταση θεάτρου σκιών στο Βαλτινό

 

Μια πανέμορφη καλοκαιρινή παράσταση θεάτρου σκιών είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι κάτοικοι του Βαλτινού την Πέμπτη το βράδυ, στις 16 Ιουνίου 2022.

Οι περίτεχνες σκαλιστές φιγούρες, «ζωντάνεψαν» με μοναδικό τρόπο στο πανί, «αυτοσχεδίασαν» και ψυχαγώγησαν τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους θεατές που παραβρέθηκαν στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Την θεατρική παράσταση σκιών οργάνωσε το φροντιστήριο Αγγλικών «JOYFOUL LEARNING» της Νατάσας Πλεξίδα.

Ο εμψυχωτής της παράστασης Κοσμάς Παναγιόκας εισέπραξε τα θερμά συγχαρητήρια και τα παρατεταμένα χειροκροτήματα του κοινού.

«Το βότσαλο που δακρύζει» του Κωνσταντίνου Ε. Κατσαρού

 

«Το βότσαλο που δακρύζει» είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή του συγγραφέα – ποιητή, Κωνσταντίνου Ε. Κατσαρού που εκδίδεται και συγκεντρώνει 34 πεζοποιήματα γραμμένα σε βάθος χρόνου. Είχε προηγηθεί το 2016 η ποιητική συλλογή του με τον τίτλο «ΣΤΑΛΑΚΤΙΤΕΣ», χωρίς να υπάρχει αρχικά, η διάθεση να τα εκθέσει στο ηδονοβλεπτικό βλέμμα του αναγνωστικού κοινού.

Τώρα πλέον τα ποιήματα προσφέρονται απλόχερα σε όποιον θέλει να τα πλησιάσει, να βυθιστεί σε αυτά, να τα αποκρυπτογραφήσει ή να τα πάρει κατά γράμμα.

Γιατί πέρα από κάθε άλλη ανάλυση, η ποίηση εδώ προσφέρεται στην καθαρή της μορφή, λιτή, σαφής, φωτεινή, βαθιά, χωρίς λεκτικές ακροβασίες ή κινήσεις εντυπωσιασμού.

Πολλά από τα πεζοποιήματά του είναι συμβαντολογικά κείμενα και χαρακτηρίζονται από ένα απρόσμενο, ιδιότυπο ποιητικό πνεύμα, που μέσα από την φαινομενική απλότητά τους, ο ποιητής αποκαλύπτει με δέος τις έννοιες των ιδεών. Επινοεί έναν κόσμο πού επανεκτιμάται διαρκώς όχι μόνο για όσα καταλείπει, αλλά και για όσα λέει, υπονοεί, ψιθυρίζει και απελευθερώνει ως φτερουγίσματα ή νεύματα. Τα ποιήματά του γίνονται υποκείμενα μιας δράσης υπόκωφης, που αντιμάχονται το φαντασιακό με το πραγματικό και στοχεύουν στον πυρήνα των ευαίσθητων χορδών της συνείδησης του αναγνώστη. Άλλωστε εκεί που λιγοστεύει η πραγματικότητα θάλλει η ποίηση.

Φέροντας μία γερή ψυχαναλυτική σκευή, αλλά χωρίς αυτή να εμφανίζεται πουθενά στο προσκήνιο, προσφέρει μία ενδελεχή ματιά πάνω στα πράγματα.

Από το πρώτο κατά σειρά ποίημα της συλλογής, με τίτλο «ποιητικό αίτιο», ο ποιητής αποκαλύπτει και επισημαίνει τις αφετηρίες και τις γενεσιουργές αιτίες του ποιητικού του οίστρου: «υπάρχει μέσα μας ένα απέραντο λιβάδι όπου απλώνουμε και φυτεύουμε τα συναισθήματά μας, τις χαρές μας, τις λύπες μας, τις σκέψεις μας, τα βιώματά μας, τα πιστεύω μας, τις ανησυχίες μας, τα πάθη μας, τους οραματισμούς μας…».

Το λιβάδι ανθίζει και καρπίζει, τα όνειρα ζητούν την πραγμάτωσή τους. «ανάβεις το φως  που θα φωτίσει την άβυσσο του κόσμου… αναμένεις υπομονετικά την καθαρότητα και την επιβεβαίωση της μακρινής αλήθειας των μυστηρίων της ζωής».

Τα άγουρα χρόνια της νιότης μορφοποιούν και γαληνεύουν τα ποτάμια στις εκβολές τους. Οι τριβές της ζωής στρογγυλοποιούν το άμορφο βότσαλο, το παιδεύουν και το δίνουν εύμορφο σχήμα.

Αλλά κι ο ίδιος ο ποιητής σμιλεύει το έργο του, το βότσαλο που δακρύζει, με το επίμονο κύμα της τέχνης του και το βολοδέρνει απ’ εδώ κι από ’κει για να πλάσει τη μορφή του.

Ο Κωνσταντίνος Κατσαρός, ιερουργώντας σε μια μυσταγωγία, θαρρείς πως σκάβει βαθιά σε αθέατες πλευρές ενός κοινού υποσυνείδητου και επιχειρεί, εκτός από την αυτοπραγμάτωσή του, να κοινωνήσει και τις ιδέες του.  Έχεις την αίσθηση ότι ψάχνει να βρει έναν δρόμο, τον δικό του δρόμο. Ένα νόημα για να πορευτεί, ένα κριτήριο ασφαλείας για να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα, να διακρίνει το μέρος και το όλον, το υψηλό και το ευτελές, την ομορφιά και την ασχήμια. Και το επιχειρεί μέσα από την μόρφωση, την επιμέλεια της μορφής του προσώπου και της καλλιέργειας της ψυχής.

Στο ποίημα «κοινός κώδικας» καταξιώνει την γλώσσα χωρίς λέξεις, τη γλώσσα του σώματος, των αισθήσεων και του αισθήματος.

Στα ποιήματα «ανοίξτε τα σπίτια σας» και «δεν χάθηκαν όλα», που έχουν την ίδια εννοιολογική βάση, προτρέπει με επαναλαμβανόμενες παραινέσεις, την ανάγκη αλλαγής και διαμόρφωσης του ανθρώπου, περνώντας μέσα από δοκιμασίες και πόνους, ώστε να καταλήξει στην θέωση. Έστω κι αν αυτό είναι ουτοπία, έστω κι αν αυτό είναι αδύνατο, «Αλλά τι μεγάλο έγινε χωρίς τη μαγεία της ουτοπίας, χωρίς τη συντριβή του αδύνατου;» διερωτάται ρητορικώς ο ποιητής.

Το υψηλό ζητούμενο στην εποχή μας θεωρείται η μετριότητα, η ισότητα, το ίσωμα. Όχι η ανηφόρα, όχι η κατηφόρα. Απ’ την ώρα όμως που βγάζεις από την πορεία σου τις ανηφόρες και τις κατηφόρες, που αφαιρείς δηλαδή από τις προσδοκίες σου, τη θυσία, τον πόνο, τον κόπο, τον μόχθο, ο δρόμος γίνεται μονόδρομος στον μηδενισμό και στο τίποτα.

Όμως θέλει το δάκρυ της, η ευμορφία του βότσαλου!

 «Το βότσαλο που δακρύζει» είναι ένα παλίμψηστο από επιθυμίες, συγκρούσεις, ματαιώσεις, απουσίες, πένθη και προπάντων φωνές σαν χαρακιά στην πέτρα της μνήμης.

Πρόκειται για ποιήματα που ανοίγουν δρόμους, που δείχνουν τρόπους και που σε κάποιες περιπτώσεις αποτολμάται και το κούνημα του δακτύλου για να συνετίσει και να διδάξει.

Είναι ένα βιβλίο που αναμφισβήτητα θέτει ερωτήματα, δίνει απαντήσεις και μπορεί να διδάξει και να εμπνεύσει νέους δημιουργούς.

Δημήτρης Τσιγάρας

Περί αγνοίας

 

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό τι θα ακολουθήσει αργότερα».

«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;

Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό,τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».

Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια».

Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».

«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».

Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;

Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».

Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».

Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω».

 

Του Pablo J. Luis Molinero

Αλκοόλ. Η «ψυχή» της παρέας, αλλά με μέτρο, σύνεση κι εγκράτεια…

 

Μια καλή παρέα, ένα ωραίο περιβάλλον, τα ανάλογα ποτά και οι εκλεκτοί μεζέδες έχουν πάντα τη θέση τους στην ψυχή του κάθε Έλληνα, που σέβεται τη ζωή του και ξορκίζει το κακό με την ευχή  «να πάνε κάτω τα… φαρμάκια».

Ο γνώριμος ήχος των ποτηριών που έρχεται να δώσει αποθεωτικό φινάλε σε κάθε τσούγκρισμα της παρέας, μαζί με την παραδοσιακή ευχή «άντε στην υγειά μας», εδραιώνει το ύφος μιας τελετουργίας με καθαρά παρεΐστικο χαρακτήρα.

Κάθε γουλιά δεν είναι απλή απόλαυση, αλλά μια στιγμιαία βουτιά στα άδυτα της καλύτερης εκδοχής της ψυχής. Ένα γεγονός που θες να το μοιράζεσαι με τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Αυτούς που θα τσουγκρίσουν μαζί σου, που θα πιούν στην υγειά σου, και θα το εννοούν.

Στο Βαλτινό με κάθε ευκαιρία οι κάτοικοι συνηθίζουν να περνάνε το χρόνο τους, συμποσιαζόμενοι με άτομα που επιθυμεί η καρδιά τους. Τους συγγενείς, τους φίλους, τους γνωστούς και απολαμβάνουν τις στιγμές συζητώντας, καλαμπουρίζοντας και αναλύοντας τα καθέκαστα.

Η τσιπουροκατάσταση μοιάζει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι μιας παράδοσης που φτιάχτηκε για να προσφέρει τη δυνατότητα της κοινωνικής συνεύρεσης, και να δημιουργεί συναισθήματα ευαρέσκειας, ευθυμίας και χαράς.

Ποτέ κανένα άλλο αλκοολούχο ποτό δεν έγινε συνώνυμο της παρέας, όσο το τσίπουρο.

Όμως υπάρχουν και οι αρνητικές συνέπειες.

Επειδή πολλές φορές χάνεται το μέτρο, πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου, πως η υπερβολική κατανάλωση μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στον οργανισμό και την υγεία. Η κατάχρηση αλκοολούχων ποτών δημιουργεί εξάρτηση.

Οι διαταραχές κατάχρησης αλκοόλ περιλαμβάνουν την συνεχή κατανάλωση, την υπερβολική κατανάλωση και τον αλκοολισμό.

Έτσι λοιπόν, το αλκοόλ ωφελεί μόνο όταν το πίνουμε με μέτρο, σύνεση κι εγκράτεια.

Η ναΐφ Ζωγραφική του Σωτήρη Ζήση

 

Η ναΐφ τέχνη είναι μία κατηγορία τέχνης που χαρακτηρίζεται από μια παιδικού τύπου απλοϊκότητα, τόσο στην ύλη και το περιεχόμενο όσο και στην τεχνική.

Τα χαρακτηριστικά της Τέχνης Ναΐφ (naïve art) είναι η αδέξια σχέση της με τη φόρμα της ποιοτικής ζωγραφικής και ιδικότερα η Ναΐφ τέχνη δεν σέβεται τους κανόνες της προοπτικής

Ένας έλληνας ζωγράφος που ταξινομείται στην τεχνοτροπία Ναΐφ είναι και ο Σωτήρης Ζήσης, έργα του οποίου παρουσιάζονται στην εφημερίδα μας.

Ο Σωτήρης Ζήσης γεννήθηκε στη Χαλάστρα Θεσσαλονίκης το 1902 και πέθανε το 1989. Τυπογράφος στο επάγγελμα, δούλεψε στην εφημερίδα Μακεδονία. Παράλληλα ήταν και χαρτογράφος – οι χάρτες που δημοσίευε η «Μακεδονία» για να δείχνει την εξέλιξη του πολέμου της Αλβανίας το 1940-41 ήταν δικοί του, και στο εργαστήριό του κατασκεύασε πολλές υδρόγειες σφαίρες που προώθησε σε εκδοτικούς οίκους και σχολεία. Με τη ζωγραφική ασχολήθηκε σε μεγάλη ηλικία και αγαπημένα του θέματα ήταν η Θεσσαλονίκη, οι κάτοικοί της, περασμένων δεκαετιών, και οι συνήθειές τους. Τα έργα του που χαρακτηρίζονται σαν λαϊκή ζωγραφική, συνήθως απεικονίζουν πολλές ανθρώπινες μορφές, έχουν δράση, ζωντάνια, έντονα χρώματα με διαβαθμίσεις.