Ο παγωτατζής!!! Στο ξυλάκι το 'χω!!!

Το θερμό ελληνικό καλοκαίρι είναι συνδεδεμένο άρρηκτα με το παγωτό.

Μικροί (που αποτελούν τους πιο πιστούς καταναλωτές του) αλλά και μεγάλοι, όλες τις ώρες της ημέρας αναζητούν τη δροσιά της «παγωμένης απόλαυσης».

Τα παγωτά φτιάχνονται είτε από γάλα ή σκόνη γάλακτος είτε είναι παγωτά φρούτων - γρανίτες.

Το παραδοσιακό ξυλάκι με γεύση βανίλιας ή το παγωτό χωνάκι, είναι στην ανάμνηση όλων των ανθρώπων που στην παιδική ηλικία τα γεύτηκαν και τα απόλαυσαν με ανεμελιά. 

Ο παγωτατζής με το άσπρο καπελάκι και την άσπρη ποδιά του ήταν γραφικός, ευχάριστος, και ο πιο αγαπημένος πλανόδιος μικροπωλητής για τα παιδιά.

Με το τρίτροχο ποδήλατο ή το μηχανοκίνητο καροτσάκι έκανε την εμφάνισή του στα συνηθισμένα στέκια, και διαλαλούσε το παγωτό του, στα δημοτικά σχολεία, στις εκκλησίες τις Κυριακές και τις γιορτές, στους γάμους και στα πανηγύρια, στις πλατείες, στα παζάρια, στις εκδρομές, στους ποδοσφαιρικούς αγώνες και όπου αλλού σύχναζε πολύς κόσμος.

Οι WARCODE στο TEXAS SUMMER FESTIVAL

Στο TEXAS SUMMER FESTIVAL 2014 εμφανίστηκαν την Κυριακή 20 Ιουλίου και έπαιξαν στον μουσικό πολυχώρο BAT CITY ζωντανά και ελεύθερα την μουσική τους, οι Τρικαλινοί καλλιτέχνες με το συγκρότημα WARCODE.

Στο συγκρότημα συμμετέχει και ο συγχωριανός μας ντράμερ Σωτήρης Σταυρέκας.

Το συγκρότημα WARCODE με το πρόσφατο release τους κέρδισαν τις εντυπώσεις και το σεβασμό της σκηνής!

Να σημειωθεί πως το Warcode είναι ένα thrash / death metal μπάντα από τα Τρίκαλα, που δημιουργήθηκε το 2007. 

Παντρεύτηκε ο συγχωριανός μας Νίκος Γκαμζέλας

Παντρεύτηκαν την Παρασκευή 18 Ιουλίου 2014, ο συγχωριανός μας Νίκος Γκαμζέλας με την Κυριακή Τσολιάνου, στον Ιερό Ναό Κυρίλλου & Μεθοδίου στη Θεσσαλονίκη.

Ο γάμος τους έγινε μέσα σε ευχάριστο και χαρούμενο κλίμα, ανάμεσα σε συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Την επισφράγιση των δεσμών του νέου ζευγαριού έκαναν οι κουμπάροι, Αποστόλης Ζέϊκος & Κάκια Αναγνωστοπούλου.

Ακολούθησε δεξίωση στο «Polis» στους Ταγαράδες, όπου οι καλεσμένοι διασκέδασαν μέχρι πρωίας.

Η εφημερίδα μας εύχεται στο νέο ζευγάρι «Βίον ανθόσπαρτον»! 

Γυμνός, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο

Γυμνός, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο.

Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα,

με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου,

που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.
Κοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ

στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.
Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια.

Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα:

δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα.

Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα.

Χάμου, στ' άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα.

Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο. 

Γεννήθηκα για να 'χω τόσα.

Δε μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ.
Από το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε.

Μόνο που 'ναι πιο δύσκολο.

Κι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις,

αλλά θέλει να ξέρεις να τ' αγγίξεις οπόταν η φύση σου υπακούει.

Κι από τη φύση -αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

«Εχθές έχωσα κάτω απ' την άμμο το χέρι μου κι έπιασα το δικό της.

Όλο το απόγεμα ύστερα τα γεράνια με κοίταζαν απ' τις αυλές με νόημα.

Οι βάρκες, οι τραβηγμένες έξω στη στεριά,

πήρανε κάτι γνώριμο, οικείο.

Και το βράδυ, αργά, την ώρα που της έβγαλα τα σκουλαρίκια

να τη φιλήσω έτσι όπως θέλω εγώ,

με τη ράχη ακουμπισμένη στον μαντρότοιχο της εκκλησιάς,

μπουμπούνισε το πέλαγος

και οι Άγιοι βγήκανε κρατώντας κεριά να μου φωτίσουνε.» 

Χωρίς αμφιβολία υπάρχει για τον καθέναν από μας

κι από μια ξεχωριστή, αναντικατάστατη αίσθηση

που αν δεν τη βρει να την απομονώσει εγκαίρως

και να συζήσει αργότερα μαζί της,

έτσι που ναν τη γεμίσει πράξεις ορατές,

πάει χαμένος.

Απόσπασμα από το "Μικρό ναυτίλο" του Οδυσσέα Ελύτη

Ξύλινες πλωτές εξέδρες

Οι ξύλινες πλωτές εξέδρες είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ελληνικών θαλασσών διάσπαρτες στα πανέμορφα ακρογιάλια. 

Σκελετωμένες, θαλασσοδαρμένες και ερειπωμένες, οι ξύλινες εξέδρες, συνθέτουν μαζί με το υγρό στοιχείο, το ηλιοβασίλεμα και τον περιβάλλοντα χώρο, γραφικές και ειδυλλιακές εικόνες.

Κατασκευάσματα, νικημένα από τον άνεμο, το κύμα, τη χρήση και τον χρόνο, στέκουν εκεί στα ακρογιάλια και αντέχουν σε πείσμα των καιρών.

Κάποτε, οι ξύλινες αυτές πλωτές προβλήτες χρησιμοποιούνταν για τη πρόσδεση και ελλιμενισμό μικρών σκαφών, καθώς και για τη πρόσβαση στη θάλασσα, για ψάρεμα και αναψυχή.

Τώρα εξαλλοιωμένες, αλλά εικαστικά δεμένες με τον χώρο και το τοπίο, αποτελούν ένα από τα ελκυστικότερα θέματα για φωτογράφηση.

Παρουσιάζουμε παρακάτω μια συλλογή φωτογραφιών, από αυτές τις ξύλινες πλωτές εξέδρες, που απαθανάτισε ο φακός του Δημήτρη Τσιγάρα.

Σκύλος & Άνθρωπος: Μια σχέση αγάπης & αφοσίωσης

Ανάμεσα στα σκυλιά και στους ανθρώπους, υπάρχει μία ειδική χημεία, που οι ρίζες της βρίσκονται πίσω στα βάθη του χρόνου. Η σχέση αγάπης, αφοσίωσης και εμπιστοσύνης που αναπτύσσεται ανάμεσα στους ιδιοκτήτες και τα σκυλιά τους, είναι μία δυνατή σχέση που έχει γίνει αντικείμενο πολλών ερευνών αλλά και ειρωνικών σχολίων.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει σχόλια του τύπου: «Κοίτα τι κάνει για το σκύλο του, ούτε παιδί να ήταν»;

Τι είναι αυτό όμως, που κάνει τους ανθρώπους να ενδιαφέρονται τόσο πολύ για ένα μέλος εκτός της «ράτσας» τους; Πρώτα από όλα οι άνθρωποι που αγαπούν τα σκυλιά δεν τα βλέπουν ξεχωριστά από την οικογένεια τους.

Ας δούμε τους λόγους:

Για ποιο λόγο τα σκυλιά γίνονται μέρος της οικογένειας;

Τα σκυλιά είναι άριστοι μεταφραστές της γλώσσας του σώματος του ιδιοκτήτη τους. Είτε πρόκειται να ντυθούν για τα πάνε βόλτα είτε σηκώνονται – χωρίς καμία λεκτική προειδοποίηση- να τους βάλουν φαγητό, τα σκυλιά «διαβάζουν» τη γλώσσα τους σώματος και ανταποκρίνονται ανάλογα.

Τα σκυλιά διαβάζουν επίσης και τα συναισθήματα των ιδιοκτητών και έχουν την ικανότητα να προσφέρουν άνευ όρων αγάπη και αποδοχή. Οι ιστορίες σκύλων που εκφράζουν την αφοσίωση τους, την πίστη τους και την αγάπη τους στους ανθρώπους δεν έχουν τέλος. Τα σκυλιά, σε αντίθεση με τους ανθρώπους είναι πάντα διαθέσιμα να προσφέρουν την παρέα τους.

ΤΡΙΚΑΛΑ 1951-1969. Η πόλη όπου γεννήθηκα, του Ηλία Κεφάλα

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του συντοπίτη μας, συγγραφέα και ποιητή, Ηλία Κεφάλα από τις εκδόσεις «ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ».

Το βιβλίο έχει τίτλο: Τρίκαλα 1951-1969 Η πόλη όπου γεννήθηκα

Στις 140 σελίδες του βιβλίου ο συγγραφέας θυμάται και περιγράφει τον βίο του από παιδάκι, μαθητής δημοτικού, γυμνασίου, μέχρι τότε που άρχισε να πρωτομπαίνει στις γνώσεις της ζωής αλλά πρωτίστως στις γεύσεις της ποίησης στην οποία και διαπρέπει. 

(Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου)

Πριν τα γνωρίσω και τα αγαπήσω τα Τρίκαλα ήταν για μένα μια μυστηριώδης κουκίδα στον γεωγραφικό χάρτη. Πρόφερα το όνομα γοητευμένος - αργά και συλλαβιστά - και ασυναίσθητα το ετυμολογούσα μόνος μου. Τρίκαλα: τρία καλά. Μα ποια; Η φαντασία μου τα αναζητούσε, αλλά πάντα, όταν τα μετρούσα, έβγαιναν πολύ περισσότερα από τρία. Αργότερα, όταν μπορούσα να διαβάζω και να συνειδητοποιώ τις ενδείξεις του χάρτη, έλεγα ότι γεννήθηκα στο κέντρο της Ελλάδας. Ήμουν μαθητής στην τρίτη ή τετάρτη τάξη του δημοτικού σχολείου και με τα μικρά μου δάχτυλα μετρούσα τις αποστάσεις των άκρων της χώρας δεξιά και αριστερά της πόλης ή πάνω και κάτω της ή, ακόμα και λοξά, διαγωνίως. "Βέβαια", επαναλάμβανα, μονολογώντας στον εαυτό μου, "βρίσκομαι" ακριβώς στη μέση της πατρίδας, πάνω από την καρδιά της". 

Εικόνες από το χωριό Μεγάρχη.

Απόμαχο κι ερημικό στέκει, εδώ και χρόνια στη πλατεία του χωριού Μεγάρχη, το ξύλινο παραδοσιακό περίπτερο. Συντροφιά με τις αναμνήσεις του, που κάποτε, σ’ αυτό το μικρό στεγασμένο κατάστημα, ο περιπτερούχος πουλούσε διάφορα αντικείμενα καθημερινής χρήσης και έσφυζε από ζωή και κίνηση.

Τα περίπτερα έκαναν την εμφάνισή τους στην Ελλάδα, στις αρχές του 20ου αιώνα, ως ελάχιστη μορφή οικονομικής βοήθειας προς τους τραυματίες και τους ανάπηρους των συνεχιζόμενων πολέμων στους οποίους συμμετείχε, η Ελλάδα.

Τώρα εγκαταλελημένο και ερμητικά κλειστό, με την ανατολίτικη φυσιογνωμία του αποτελεί μέρος του σκηνικού ενός κόσμου που αναδομείται και αλλάζει.

Ενώ σε μια άλλη πλατεία του χωριού Μεγάρχη, πάνω στη συμβολή από δύο κολόνες που τις καλύπτει ολότελα ο κισσός, έστησαν το σπιτικό τους οι πελαργοί.

Η φύση ως καλλιτέχνης σε συνεργασία με τους πελαργούς κατάφεραν να φτιάξουν ένα έργο τέχνης απερίγραπτης ομορφιάς και κάλλους.

Το θέαμα εκπλήσσει τον παρατηρητή καθότι, όλο το σκηνικό φαντάζει σαν έντεχνη αρχιτεκτονική κατασκευή και με βάση το σχήμα του παραπέμπει σε στολισμένο χριστουγεννιάτικο δένδρο.

Εκεί φωλιάζει τώρα μια οικογένεια πελαργών. Η φωλιά φτιαγμένη κατά βάση από κλαδιά συμπληρώνεται με χώμα, χορτάρια, χαρτιά και κουρέλια.

Οι Πελαργοί είναι συνηθισμένα πουλιά στην ελληνική ύπαιθρο, και ιδίως στα πεδινά της κεντρικής χώρας. Την άνοιξη επιδεικνύονται ερωτικά με το κεφάλι πίσω, κροταλίζοντας ηχηρά το ράμφος τους. Το καλοκαίρι ξεχύνονται στους βιότοπους, σε  υγρές πεδιάδες και σε θερισμένα χωράφια, όπου αναζητούν τροφή.

Ενώ το φθινόπωρο, μαζί με τα χελιδόνια, μας αποχαιρετούν και φεύγουν για τις θερμότερες χώρες, καθώς μας το θυμίζουν και οι ανάλογοι στίχοι:

«Χειμώνιασε και φεύγουν τα πουλιά

γοργά ο πελαργός τα πελαγώνει

κι η φλύαρη χελιδονοφωλιά

χορτάριασε παντέρημη και μόνη».

Κολύμπησαν στα νάματα του Ληθαίου

Την καλοκαιρινή πρόκληση δροσιάς μέσα από τις πιο όμορφες εξάρσεις των υδάτινων παιχνιδιών απόλαυσαν μια παρέα Τρικαλινών νέων στον Ληθαίο ποταμό, την Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014, το μεσημέρι.

Με τις πρώτες καλοκαιρινές ζέστες τα δροσερά, νερά του Ληθαίου έγιναν εξίσου ελκυστικά με εκείνα της θάλασσας και το πλατσούρισμα, οι βουτιές και τα παιχνίδια της παρέας έδιναν και έπαιρναν.

Αψηφώντας τους φόβους και τους κινδύνους, μέσα στο σφρίγος της νεότητάς τους, τόλμησαν, απόλαυσαν και χάρηκαν το κολύμπι στα νάματα του Ληθαίου, αποκτώντας έτσι, μια υπέροχη εμπειρία.

Άλλωστε η εξύμνηση του Ληθαίου για τις ομορφιές και τα ευεργετήματά του είναι καταγεγραμμένη. 
Ο Κωνσταντίνος Κατσαρός, επισημαίνει με τον ποιητικό του λόγο, στο πόνημά του «Η εργοτεχνική ιστορία των Τρικάλων», τα εξής για το Ληθαίο:

«Και ας το πάρει το ποτάμι αν μετουσιώσουμε το πραγματικό στο εικονικό και ρομαντικό, στην ελπίδα, στην αισιοδοξία και στη χάρη, πόσο λυρισμό και  πόση ποίηση, πόσες εικόνες, πόσα χρώματα και πόσες ευωδιές δεν έχουν οι όρκοι αγάπης, τα νεανικά όνειρα και τα συναισθήματα τόσων ανθρώπων, τόσων παιδιών και τόσων ψυχών, που τα ανάλαφρα νερά του Ληθαίου, με την αέναη κίνησή τους,  νωχελικά αρμενίζοντας, ανακατεύονται, γίνονται ένα και τα μεταφέρουν με τους γκριζογάλανους κυματισμούς, στον ωραίο κόσμο της δροσοστάλαχτης ομορφιάς, και στην παραδεισένια χώρα της πραγμάτωσης των ονείρων! 

  

Και πόσες βασανισμένες ψυχές δεν βρήκαν βάλσαμο, δεν ξαλάφρωσαν από τον καημό, τον πόνο και τη θλίψη που ο παυσίλυπος και  ιαματοδότης  ποταμός της λήθης  πρόθυμα άφηνε να βυθίζονται, να ξεπλένονται, να μαλακώνουν,  να γλυκαίνουν, να παρασέρνονται, να εξαγνίζονται να εξαγιάζονται στα νερά του και να μετουσιώνονται σε κανόνες μιας νέας ζωής και μιας νέας πορείας! 

«Εξιδανικεύσεις και Δαιμονοποιήσεις», Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Τσιγάρα.

 

Εκδόθηκε το νέο βιβλίο (Ποιητική Συλλογή) του Δημήτρη Τσιγάρα με τίτλο «Εξιδανικεύσεις & Δαιμονοποιήσεις.

Πρόκειται, για μια συλλογή ποιημάτων και στιχουργημάτων και όπως διευκρινίζει ο ίδιος στο εισαγωγικό του σημείωμα, για διατυπωμένες σκέψεις και συναισθηματικές εξάρσεις, που κατά καιρούς κυρίευαν τις ενδόμυχες διανοητικές και ψυχικές λειτουργίες του.

Παρουσιάζουμε παρακάτω το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου και ένα δείγμα από τρία ποιήματα αυτής της ποιητικής συλλογής:

Εισαγωγικό σημείωμα απενοχοποίησης

Η απόφαση της απόπειρας καταγραφής, διατύπωσης και κοινοποίησης των σκέψεων και των συναισθηματικών εξάρσεων, που κατά καιρούς  κυρίευαν τις ενδόμυχες διανοητικές και ψυχικές λειτουργίες μου, είναι μια προσωπική νίκη επί ενός βασανιστικού διλήμματος:

«Να εκδώσω ή να διατηρήσω αυστηρά την ιδιώτευση» αυτών των κομματιών της ψυχής μου;

Αμφιταλαντευόμενος σ’ αυτό το δίλημμα, υπερίσχυσε το πρώτο. Πέστε το ματαιοδοξία, πέστε το ενδημική αφέλεια,...

Εγώ πάντως, με την τέχνη της έκφρασης, την Ποίηση στόχευα,

αυτή ερωτεύτηκα και για αυτή εκτίθεμαι.

Γνωρίζω πολύ καλά, ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου προσέκρουσαν στην αδυναμία των δυνατοτήτων μου να εκφραστούν όπως τα άξιζε, γι’ αυτό και δυσκολεύομαι, κάτω από το βάρος του όρου «Ποίηση», να οικειοποιηθώ τον όρο ποιητής.

Γνωρίζω επίσης, ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα ιδιοποίησης

του τίτλου «Ποιητής».

Ο επίδοξος τεχνίτης, απλώς, μέσω της έκφρασης, ερωτοτροπεί με την Ποίηση.

Και μέσα στις αντοχές του χρόνου, η ποίηση έχει τον τελευταίο δοξαστικό λόγο, και το δικαίωμα επιλογής και ανάδειξης.

Έτσι, τακτοποιώντας μέσα μου, (εξιδανικεύοντας, αλλά και δαιμονοποιώντας) όλες αυτές τις σκέψεις, νοιώθω απενοχοποιημένος και αποτολμώ να καταθέσω στην αγορά, αίτηση για την πολιτογράφησή μου, εις των ιδεών τη πόλη.

Και ελπίζω κάποτε να πατήσω στο πρώτο σκαλί!!!

                                                            Δημήτρης Τσιγάρας

Η ιστορία του δικτύου ύδρευσης του Βαλτινού

Ο υδροφόρος ορίζοντας της περιοχής του Βαλτινού ήταν και εξακολουθεί να είναι αρκετά πλούσιος και καλύπτει ικανοποιητικά τις ανάγκες ύδρευσης των κατοίκων.
Πριν την δεκαετία του ΄70 οι ανάγκες ύδρευσης καλύπτονταν από ιδιόκτητες χειραντλίες τις λεγόμενες τουλούμπες και τα αυτόματα αρτεσιανά, κοινοτικά ή ιδιωτικά.

Το 1978 άρχισε η κατασκευή του δικτύου ύδρευσης του Βαλτινού και παράλληλα οικοδομήθηκε ο πρώτος υδατόπυργος σε κοινοτική έκταση.

Στην ίδια περίπου θέση έπρεπε να γίνει και η ανάλογη υδρευτική γεώτρηση για την άντληση του νερού. 

Έτσι, τον Ιούλιο του 1979 ο Πρόεδρος της Κοινότητας Βαλτινού, Δημήτρης Καραθανάσης προκηρύσσει μειοδοτικό διαγωνισμό για την ανόρυξη υδρευτικής γεώτρησης προϋπολογισμού 800.000 δραχμών. Παραθέτουμε την περίληψη της διακήρυξης η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΕΡΕΥΝΑ» της 22^ης Ιουλίου 1979.

Το έργο δημοπρατήθηκε, η γεώτρηση έγινε με επιτυχία και το νερό που βρέθηκε είχε άριστα ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Κτηνοτροφικές ποτίστρες

Γνώριμες εικόνες της Ελληνικής περιφέρειας οι κτηνοτροφικές ποτίστρες που εξυπηρετούν τις ανάγκες της κτηνοτροφίας σε νερό.

Διάσπαρτες στα βουνά και στα λαγκάδια, στις πλαγιές και στα λιβάδια επιτελούν το δικό τους ευεργετικό σκοπό προς τους κτηνοτρόφους.

Οι  κτηνοτροφικές ποτίστρες είναι απλά τσιμεντένια κατασκευάσματα, μικρές δεξαμενές- κοιλώματα- που κατασκευάζονται σε ανοιχτούς χώρους (λιβάδια, περιφέρειες, πλαγιές, βοσκοτόπια κλπ.) και μέσα στις οποίες συγκεντρώνεται πόσιμο νερό για τα ζώα.

Οι κτηνοτροφικές ποτίστρες συνήθως αντλούν το νερό από γεώτρηση ή ακόμα και από φυσικές πηγές. Έχουν μία οπή εκκένωσης σε κάποια γωνία του πυθμένα τους την οποία ο χρήστης κτηνοτρόφος την κλείνει με κάποιο αυτοσχέδιο πώμα.

Κατασκευάζονται, μέσα από χρηματοδοτούμενα προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την ανάπτυξη και βελτίωση της κτηνοτροφίας.

Φορείς υλοποίησης μπορεί να είναι η δασική υπηρεσία, οι διευθύνσεις αγροτικής ανάπτυξης, οι διευθύνσεις εγγείων βελτιώσεων και οι ΟΤΑ.

Σήμερα η μείωση του αριθμού των αιγοπροβάτων και άλλων βοοειδών και κυρίως η έλλειψη νερού έφερε την αχρησία και κατά συνέπεια την αχρηστία πολλών τέτοιων κατασκευών.

Παρουσιάζουμε παρακάτω μερικές τέτοιες χαρακτηριστικές εικόνες του Ελληνικού τοπίου.

Παιδικά παιχνίδια στο Βαλτινό (Τα μήλα)

Μέσα από τα παιδικά παιχνίδια, εδώ και χιλιάδες χρόνια τα παιδιά σ’ όλο τον κόσμο ψυχαγωγούνται, αυτοδιαπαιδαγωγούνται, δοκιμάζουν και ασκούν τις δυνάμεις τους, ανταγωνίζονται σωστά με τα συνομήλικα τους, μαθαίνουν να πειθαρχούν στους κανόνες, φτιάχνουν χαρακτήρα, δημιουργούν προσωπικότητα, κοινωνικοποιούνται, ασκούν το σώμα και το πνεύμα τους, κρατώντας τα σε καλή φυσική κατάσταση.

Ένα από τα παιχνίδια που παίζεται στις διάφορες γειτονιές του Βαλτινού και που σχεδόν όλοι ως παιδιά το παίξαμε, είναι «τα Μήλα». 

Τα Μήλα, είναι ένα παιχνίδι που παίζεται, με περισσότερα από τέσσερα παιδιά και με μια μπάλα. Τα παιδιά χωρίζονται σε δυο ομάδες και στέκονται η μια απέναντι στην άλλη σε ορισμένη απόσταση. Στο μέσο στέκονται άλλα παιδιά... 

Οι ομάδες των παιδιών, που βρίσκονται στις άκρες, πετάνε τη μπάλα και προσπαθούν να χτυπήσουν τα παιδιά που είναι στο κέντρο. Χτυπημένο θεωρείται το παιδί όταν η μπάλα το χτυπήσει. Τα παιδιά που βρίσκονται στο κέντρο προσπαθούν να αποφύγουν τα χτυπήματα γιατί όποιο χτυπηθεί βγαίνει έξω.

Ζωγραφικά και χαρακτικά έργα του Κωνσταντίνου Γραμματόπουλου

Δίνοντας την ευκαιρία στο φιλότεχνο κοινό να γνωρίσει το πολυεπίπεδο έργο ενός μεγάλου χαράκτη και ζωγράφου, η έκθεση «Κωνσταντίνος Γραμματόπουλος: Ζωγραφική - Χαρακτική», εγκαινιάζεται από την υπουργό Τουρισμού, κ. Όλγα Κεφαλογιάννη, στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, την Πέμπτη 19 Ιουνίου, στις 8 το βράδυ.
Στην έκθεση, παρουσιάζονται περισσότερα από 150 πολύτιμα έργα του Κωνσταντίνου Γραμματόπουλου (1916 - 2003), αποτυπώνοντας το πλούσιο έργο του από το 1930 έως το 1991. Συγκεκριμένα, η έκθεση περιλαμβάνει τις πολυσυζητημένες αφίσες ενάντια στους Ιταλούς κατακτητές, που έγιναν αφορμή να συλληφθεί κατά τη διάρκεια της κατοχής, τις προσωπογραφίες Ελλήνων λογοτεχνών (Σικελιανός, Παλαμάς, Βενέζης, Τερζάκης κ.ά.), τα αγαπημένα σε όλους «Αλφαβητάρια» του Δημοτικού Σχολείου, καθώς και τα βιβλία των Π. Σ. Δέλτα, Π. Πρεβελάκη, Π. Χάρη, Ν. Βρεττάκου, μεταξύ άλλων, με τις αξεπέραστες εικονογραφήσεις, τις έγχρωμες ξυλογραφίες με την απόδοση των ελληνικών τοπίων και τις ελαιογραφίες του, αποκαλύπτοντας μέσα από την ιδιότυπη παραστατική τους απόδοση το έργο ενός πρωτεργάτη της σύγχρονης τέχνης.

Ο ήλιος, 1988, λάδι σε μουσαμά, 70 x 90 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.

 Με συνέπεια στον εσωτερικό οραματικό του κόσμο

Η έκθεση συνοδεύεται από ομότιτλο κατάλογο, με κείμενα των Καθηγητών της ΑΣΚΤ, Μιχάλη Αρφαρά και Γιώργου Μήλιου, και του επιμελητή της και διευθυντή του Εικαστικού Προγράμματος του Ιδρύματος, Τάκη Μαυρωτά, ο οποίος σημειώνει: «Ο Γραμματόπουλος, στα εξήντα ένα συναπτά έτη της δημιουργικής του δράσης, υποστήριζε με το ίδιο πάθος τη ζωγραφική και τη χαρακτική, εδραιώνοντας τη θέση του ανάμεσα στους καταξιωμένους διαμορφωτές της σύγχρονης ελληνικής τέχνης. Με σθένος διεύρυνε τις αισθητικές μας αντιλήψεις, υποστηρίζοντας ότι: “Η φαντασία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια ελεύθερη ανάπλαση της μνήμης. Το σχέδιο με γραμμές είναι η πιο παλαιά (αρχέγονη) αφαίρεση στην τέχνη”.

Αφιέρωμα στο ελαφρύ τραγούδι στα Τρίκαλα

Στα πλαίσια των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Τμήματος Πολιτισμού και Αθλητισμού της Δ/νσης Παιδείας και Πολιτισμού του Δήμου Τρικκαίων για το ΚΑΛΟΚΑΡΙ 2014 το Δημοτικό Ωδείο Τρικάλων με την Ορχήστρα Ποικίλης Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Μαέστρου Ανδρέα Τσέγα, πραγματοποιεί συναυλία-αφιέρωμα στο ελαφρό ελληνικό τραγούδι με τίτλο: «Όνειρο ήταν και πάει …. ».

Μαέστρος: Ανδρέας Τσέγας

Η Συναυλία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 2 Ιουλίου 2014 και ώρα 9.00 μ.μ. , στο Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο του Δήμου Τρικκαίων. Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Αυτή τη φορά η Ορχήστρα Ποικίλης Μουσικής του Δημοτικού Ωδείου Τρικάλων του τμήματος Πολιτισμού-Αθλητισμού της Δ/νσης Παιδείας και Πολιτισμού του Δήμου Τρικκαίων, καταπιάνεται με κάτι πραγματικά δύσκολο. 

Ερμηνευτής: Θωμάς Σιώμος

Το ελαφρό τραγούδι όπως αυτό διαμορφώθηκε από τη δεκαετία του 1930 μέχρι τις μέρες μας. Ένα είδος τραγουδιού που το υπηρέτησαν μεγάλοι δημιουργοί. Συνθέτες με ευρωπαϊκή μουσική παιδεία. Κατ’ εξοχήν ερωτικό με ακροατές κυρίως από τις μεγαλουπόλεις και ιδιαίτερα δημοφιλές στους μεγαλοαστούς. Θα ακουστούν τραγούδια των Αττίκ, Γιώργου Μουζάκη, Κώστα Γιαννίδη, Κώστα Κοφινιώτη, Χρίστου Γιαννακόπουλου, Αλέκου Σακελλάριου, Κώστα Καπνίση, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Χατζηνάσιου κα.

Ερμηνευτής: Μανώλης Χατζημανώλης

Συμμετέχουν:

Βιολιά : Μπέλλος Δημήτρης , Κούκος Πρόδρομος , Ζούζουλα Κατερίνα , Μωραϊτη Ζωή, Καραθανάση Βάσω, Μπέκος Σπύρος
Φλάουτα: Αργυροπούλου Πόπη, Αλεξανδρή Χριστίνα
Τρομπέτα: Κεφσερίδης Γρηγόρης
Τρομπόνι: Αγγελάκης Γιώργος
Κιθάρα : Αλεξανδρής Γιώργος
Μπάσο: Λάμπας Κώστας
Μπουζούκια : Λίνος Νίκος , Ρέτος Γιώργος , Τάνκος Θωμάς
Κρούστα : Ρέτος Μιχάλης
Ντραμς : Γερομίχος Μιχάλης
Πλήκτρα: Αναστασοπούλου Στέλλα
Πιάνο: Τσέγας Ανδρέας
Τραγούδι: : Κουτελέκου Αγγελική, Χατζημανώλης Μανώλης, Καραγκούνη Ιφιγένεια, Σιώμος Θωμάς
Διεύθυνση-Ενορχήστρωση: Τσέγας Ανδρέας
Αφήγηση Κειμένων : Χήρα Αντονέλα

Εικόνες του χωριού (Η σβάρνα)

Το πρώτο μου ταξίδι το έκανα με τη σβάρνα, τη σβάρνα την ξύλινη.
Καθισμένος οκλαδόν επάνω στις πλεγμένες λυγαριές που έσερναν δυο ολόλευκα άλογα, ταξίδευα τη σπαρμένη Βαλτσινιώτικη γη.
Ταξίδευα τα αυλάκια, τους δρόμους που είχε ανοίξει με σιδερένια φτερά το αλέτρι.
Τους δρόμους που μέσα τους έκλειναν τον καρπό.
Το μειδίαμα της προσδοκίας και της ελπίδας.

Για τη σβάρνα είχαμε προνοήσει από την άνοιξη.
Με κλαδευτήρια και πριόνια, γυρνούσαμε και ψάχναμε να βρούμε λυγαριές, να βρούμε και να κόψουμε τα λυγερόκορμα βλαστάρια.
Τα φτιάχναμε δεμάτια και τα φέρναμε στο σπίτι, τα καθαρίζαμε από τα φύλλα τους, τα γυρνούσαμε πάνω από τρανή φωτιά για να καψαλιστούν, να μαλακώσουν, να τα στρίψουμε, να τα περάσουμε και να τα πλέξουμε στη σβάρνα μας.
Έτσι μαλακωμένα και υπάκουα τα κλαδιά, μαυρισμένα λίγο πιο πολύ εκεί στη μέση που τσακάγανε, τα έπλεκε ο πατέρας, σαν κοτσίδες μακριές, πάνω σε ξύλινη βάση στενόμακρη, ορθογώνια, τα στερέωνε στις άκρες με ατσαλόσυρμα κι η σβάρνα του σπιτιού μας ήταν έτοιμη.

Έπαιρνε δυο καρφιά μεγάλα, τα κάρφωνε στον τοίχο και την κρέμαγε σαν το παλτό του το καλό, ώσπου να έρθει το φθινόπωρο και η σπορά για να την ξεκρεμάσει.

Λαογραφικές σελίδες. (Το ξυλάλετρο)

Το ξύλινο άροτρο με μεταλλικό υνί, ή το ξυλάλετρο όπως είναι γνωστότερο στην περιοχή μας, υπήρξε το βασικότερο εργαλείο του γεωργού για το όργωμα του χωραφιού.

Κατασκευάζονταν εξ ολοκλήρου από ξύλο, εκτός από το σκαπτικό τριγωνικό του τμήμα, το υνί, που είναι σιδερένιο.

Αποτελείται από τρία μέρη: το στοιβάρι, μακρύ στέλεχος που ενώνει το αλέτρι με το ζυγό, την αλετροπόδα, το στέλεχος όπου προσαρτάται το μεταλλικό υνί και το χερουλάτη, το στέλεχος με το οποίο γίνεται η καθοδήγηση, από το γεωργό.

Το ξυλάλετρο έλκεται από τα ζώα, με τα οποία συνδέεται με το ζυγό, όταν αυτά είναι βόδια, ή με την παλάντζα, όταν τα ζώα είναι άλογα ή μουλάρια.

Χρήσιμο εργαλείο για το ξυλάλετρο είναι επίσης το ξόνι, ξύλινο εργαλείο που απολήγει σε μεταλλική αιχμή και χρησιμοποιείται για το ξύσιμο της λάσπης από το υνί. 

Με τις πρώτες βροχές του Οκτώβρη ξεκινούσε και η διαδικασία της σποράς στα χωράφια, καθότι μαλάκωνε το χώμα και ήταν έτοιμο να δεχθεί την προετοιμασία οργώματος από τα ξυλάλετρα.

Τότε ήταν που ο αγρότης αγκάλιαζε το ξυλάλετρο και έραινε τους κόπους και τον ιδρώτα του, στη μήτρα της μάνας γης. 

Η ελιά στις τέχνες

Αποτελώντας σημαντικό μέρος της διατροφής αλλά και της οικονομικής ζωής της Μεσογείου και της Ελλάδας ειδικότερα, αναπόφευκτο ήταν η μακρόχρονη πορεία της ελιάς να έχει διεισδύσει στην καλλιτεχνική και πολιτισμική ζωή των κατοίκων της περιοχής. Με έμπνευση την αγροτική ζωή στην περιοχή της νότιας Γαλλίας, ο Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκόγκ δημιούργησε πίνακες με θέμα την ελιά. Ο Κωστής Παλαμάς ύμνησε την ελιά στο ομώνυμο ποίημά του, ενώ στα δημοτικά τραγούδια συχνά γίνεται αναφορά στο ελαιόδεντρο και τους καρπούς του.

Μουσεία ελιάς και λαδιού υπάρχουν σε πολλές ελαιοπαραγωγικές περιοχές της Μεσογείου. Τα μουσεία αυτά παρουσιάζουν εκθέματα που σχετίζονται με την καλλιέργεια και συγκομιδή της ελιάς και την παραγωγή λαδιού, ενώ συχνά πραγματοποιούνται και εκπαιδευτικά προγράμματα για μαθητές. Ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά μουσεία ελιάς είναι το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού λαδιού στη Σπάρτη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Μουσείο Ελιάς Πυλάρου στον οικισμό Μακρυώτικα της Κεφαλονιάς, μικρό μουσείο σε αναπαλαιωμένο ελαιοτριβείο με αυθεντικά μηχανήματα από τα τέλη του 19ου -- αρχές 20ού αιώνα. Το Δίκτυο «Μουσεία Ελιάς της Μεσογείου» περιλαμβάνει αυτή τη στιγμή πάνω από 15 μουσεία από ολόκληρη τη Μεσογειακή λεκάνη.

Κτίρια φατσούλες

Σε αστεία πρόσωπα μεταμορφώνει ο «καλλιτέχνης του δρόμου» Normez ερειπωμένα κτίρια στην ρωσική πόλη Nizhny Novgorod.

Έτσι, με την φαντασία του και την καλλιτεχνική του αυτή έκφραση, ο καλλιτέχνης δίνει ζωή στα απόμαχα κτίρια και ξαφνιάζει ευχάριστα τον παρατηρητή που έχει την αίσθηση ότι βγαίνει μέσα από παραμύθι.