Ο Σακαφλιάς με τ΄ όνομα, της Τρίπολης ο μάγκας
και των Τρικάλων το παιδί, το θύμα της «μαρμάγκας».
Ήτανε νέος κι όμορφος, μαγκίτης κι αλανιάρης,
λεβέντης μες στην Τρίπολη, νταής και πεισματάρης.
Στα καταγώγια σύχναζε, και στις φωλιές των λύκων,
κι ήταν θαμώνας τακτικός στης ανοχής των οίκων.
Για μια γυναίκα νοιάζονταν και πέθαινε για ΄κείνη
κι απ΄ τα πορνεία σκόπευε να την απομακρίνει.
Ήταν γυναίκα όμορφη , πόρνη πολυτελείας
ελεύθερη και άνετη σε θέματα φιλίας.
Γοήτευε και έκανε στους άντρες τα χατίρια
κι εκείνοι για τα μάτια της κάνανε χαρακίρια.
Χάριζε σ όλους συντροφιά κι απλόχερα αγάπη,
είχε τη Κάρμεν αδερφή, πατέρα τον Σατράπη.
Ο Σακαφλιάς τη λάτρευε, πολύ την αγαπούσε
έκανε όνειρα γι΄ αυτή και τη διεκδικούσε.
Μα κάποιος χωροφύλακας, με «μπάρμπα στη κορώνη»,
είχε κι αυτός πολύ σεβντά και κάψα για την πόρνη.
Είχε καημό και ήθελε δική του να την κάνει.
και με κουμπάρο και παπά να βάλουνε στεφάνι.
Την αγαπούσε ο Σακαφλιάς την ήθελε κι ο μπάτσος,
ο ένας ήταν μπελαλής, μα ο άλλος πιο καπάτσος.
Είχαν καημό και γύρναγαν στα ίδια τα λιμέρια
για μιας γυναίκας την καρδιά, ερχόταν και «στα χέρια».
Για μιας γυναίκας την καρδιά, τρελαίνονταν κι οι δύο,
κι έτσι μπλεχτήκαν άθελα σε «ερωτοδικείο».
Κι εκεί που αντιδικούσανε κι έλεγαν τα δικά τους,
καθώς υπερασπίζανε τα συναισθήματά τους,
του ήρθε του μπάτσου στο μυαλό μια ιδέα…, την αρπάζει,
κι αμέσως σε εφαρμογή το σχέδιο του βάζει.
Είχε το «νόμο», τη «στολή», μαζί του και το «μέσον»
και ζήτησε κρυφά αλλού, για να τον μεταθέσουν.
Έτσι λοιπόν και έγινε, και κάποια μέρα φύγαν
κι από την Τρίπολη κρυφά στα Τρίκαλα τον πήγαν.
Πείρε κρυφά μετάθεση προαγωγή στη ζούλα
και από μπάτσος έγινε, προαγωγός με βούλα.
Πείρε μαζί στα Τρίκαλα την όμορφη εταίρα,
τη σπίτωσε, τη φρόντισε, της πέρασε και βέρα
και με τουπέ και άνεση και νταβαντζή αέρα,
την έβγαλε στη βίζιτα τη δεύτερη ημέρα.
Ήταν το κόλπο έξυπνο…, τον Σακαφλιά να «αδειάσει»
και την υπόλοιπη ζωή στη ζούλα να περάσει.
Μπάτσος λοιπόν, στα Τρίκαλα, τώρα υπηρετούσε
και προστασία κι έλεγχο στις παστρικές πουλούσε.
Μες στους τεκέδες γύρναγε και «χωροφυλακτούσε»
και στα πορνεία, ο άτιμος, τα κέφια του γλεντούσε.
Ο Σακαφλιάς στη Τρίπολη σαν πληγωμένο αγρίμι,
στο μπαγλαμά του έπαιζε του πόνου το ταξίμι.
Περνούσε ώρες δύσκολες, έπινε και μεθούσε
και μες στη ζάλη του πιοτού έκλεγε και θρηνούσε.
και μες στη ζάλη του πιοτού συνέχεια αναζητούσε
αυτή που είχε στην καρδιά, αυτή που αγαπούσε.
Όλο τον κόσμο ρώταγε, κανείς δεν του απαντούσε
κλειστά είχαν τα στόματα κι αυτό, τον ενοχλούσε.
Κι απ΄ το πολύ το ψάξιμο, κι από το πολύ το κρίμα,
κάποιος του σκάει το μυστικό και του τα λέει… «χύμα».
Πως έγινε; πως φύγανε; που πήγαν; και που ζούνε;
πως του φερθήκαν πονηρά να τον ξεφορτωθούνε;
Τη προδοσία, τη μπαμπεσιά, τη προσβολή μαθαίνει
και στο κεφάλι, ξαφνικά, το αίμα του ανεβαίνει.
Το κόλπο της μετάθεσης, του μπάτσου η μανίτα,
κι η πουτανιά της γκόμενας του κόστισαν την ήττα.
Ταμπλάς του ήρθε μ΄ όλα αυτά, θίχθηκε η υπόληψή του
κι ορκίζεται στα νιάτα του, στην αντρική τιμή του,
να πάει να βρει τα ίχνη τους, να λύσει το κουβάρι,
κι η πληγωμένη του καρδιά εκδίκηση να πάρει.
Χρόνο δεν χάνει ο Σακαφλιάς στα Τρίκαλα πηγαίνει
και στα στενά τους τριγυρνά, στις ρούγες μπαινοβγαίνει.
Παίρνει τα σπίτια στη σειρά τις πόρτες μία – μία,
μες στις ταβέρνες ξενυχτά και στα χαμαιτυπεία.
Βρίζει, απειλεί, τσακώνεται με κάτι χασικλήδες,
μαχαιροβγάλτες, φθάσανε, του μπάτσου οι νταβατζήδες.
Κρύβουν τις πόρνες οι τσατσές και διπλοαμπαρώνουν,
μες στα στενά τον Σακαφλιά νταήδες τον κυκλώνουν.
Μες στα στενά του Σακαφλιά ο χάρος κόβει βόλτες,
για μιας γυναίκας την καρδιά παλεύουνε οι μόρτες.
Και σαν ανάβει ο καυγάς και πιάστηκαν στα χέρια,
βγήκαν στιλέτα φονικά και δίκοπα μαχαίρια.
Δυο μαχαιριές τον ρίχνουνε κι είναι η στερνή του ώρα,
μία του φθάνει ως τη καρδιά κι είναι θανατηφόρα.
Το παλικάρι κείτεται στη γη, νεκρό λιοντάρι,
ο χάρος τον σημάδεψε και ήρθε να τον πάρει.
Τον Σακαφλιά σκοτώσανε, το αίμα κυλάει ακόμα…,
κι όπως κυλάει…, μια καρδιά σχημάτισε στο χώμα.
Είναι η καρδιά του έρωτα στα Τρίκαλα που ανθίζει,
κι όταν περάσεις από εκεί, κάτι σου ψιθυρίζει.
κι όταν περάσεις από εκεί, δες το, γιατί αξίζει,
μία καρδιά σε δυο στενά ερωτοφτερουγίζει.
Ένα λουλούδι όμορφο που μόνο εκεί φυτρώνει
«του Σακαφλιά ο έρωτας», η άγρια ανεμώνη.
Κάθε που μπαίνει η άνοιξη κι ο τόπος λουλουδιάζει,
ένα λουλούδι σαν καρδιά τριγύρω ευωδιάζει.
Κι ένα τραγούδι αθάνατο, στολίδι του Τσιτσάνη
είναι γι΄ αυτό το φονικό, μνημόσυνο στεφάνι.
Μια ζεϊμπεκιά λεβέντικη που τη χορεύουν λίγοι,
όσοι μετέχουν μυστικά, στου χάρου το παιχνίδι.
Όσοι ποντάρουν τη ζωή και τηνε παίζουν ζάρια
και στις αξίες της ζωής δεν κάνουνε παζάρια.
Στα Τρίκαλα στα δυο στενά σκοτώσανε τον Σακαφλιά
κι έμειναν έρμα τα πουλιά και ψάχνουν για αλλού φωλιά.
