Ο ετήσιος χορός του Πολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε ο ετήσιος χορός και η κοπή της πίτας του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, το Σάββατο 11 - 2 - 2017 στην αίθουσα του κέντρου διασκέδασης «Πύλης Μέγαρο».

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν και διασκέδασαν μέλη, και φίλοι του Συλλόγου, ενώ συμμετείχε και το παιδικό χορευτικό τμήμα του Συλλόγου, με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια.

Η βραδιά περιελάμβανε ζωντανή δημοτική ορχήστρα (με κλαρίνο τον συγχωριανό μας Μάκη Τάσιο) σε παραδοσιακά τραγούδια και χορούς.

Ο ακάματος Νίκος Σαλέπης ήταν εκεί και κατέγραψε με την κάμερά του την εκδήλωση.

Ριλαξάρισμα

Πρόγραμμα θεατρικής αγωγής και θεατρικού παιχνιδιού στο Βαλτινό

Πιο κοντά στο θέατρο φέρνει μαθητές δημοτικών σχολείων της περιφέρειας και προσφυγόπουλα ο Δήμος Τρικκαίων. Με ένα πρόγραμμα θεατρικής αγωγής και θεατρικού παιχνιδιού που υλοποιείται από την ερχόμενη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017, ο Δήμος Τρικκαίων ενισχύει τη συγκεκριμένη μορφή έκφρασης και τέχνης για συνδημότες μικρής ηλικίας.

Το πρόγραμμα υλοποιείται σε 13 σχολεία, από τη Διεύθυνση Παιδείας και Πολιτισμού και το Δημοτικό Θέατρο, με τη συνεργασία της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και τους Διευθυντές των σχολικών μονάδων. Αφορά στους μαθητές όλων των τάξεων των εξής σχολείων: Βαλτινό, Μικρό Κεφαλόβρυσο, Δενδροχώρι, Μεγάρχη, Διάλεκτο, Γενέσι, Πρόδρομος, Μεγαλοχώρι, Παλαιόπυργος, Ρίζωμα,  Μεγάλο Κεφαλόβρυσο, Μεγάλα Καλύβια,  25ο Δημοτικό (όπου φοιτούν και πρόσφυγες).

Το εβδομαδιαίο πρόγραμμα είναι το εξής:

Α ομάδα σχολείων

Δευτέρα: Βαλτινό

Τρίτη: Μικρό και Μεγάλο Κεφαλόβρυσο

Τετάρτη: Παλαιόπυργος

Πέμπτη: Μεγαλοχώρι

Παρασκευή: Διαλεχτό -Μεγάρχη

Β ομάδα σχολείων

Δευτέρα: Γενέσι -Πρόδρομος

Τρίτη: 25ο Δημοτικό, στα προσφυγόπουλα

Τετάρτη: Ράξα -Ρίζωμα

Πέμπτη: Μεγάλα Καλύβια

Παρασκευή: Πρίνος-Δενδροχώρι

Το πρόγραμμα υλοποιείται από τις θεατρολόγους που προσλήφθηκαν στον Δήμο μέσω του προγράμματος Κοινωφελούς Εργασίας, κ. Νάνσυ Κουρσοβίτη και Ειρήνη Τάχου. Σε κάθε σχολείο, κάθε θεατρολόγος θα βρίσκεται για έξι ώρες (ανά 3, αν μεταβαίνει σε δύο σχολεία) και θα γίνεται θεατρικό παιχνίδι και θεατρική αγωγή για όλους ανεξαιρέτως του μαθητές και τις μαθήτριες.

Το πρόγραμμα θα διαρκέσει μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς και φυσικά, είναι εντελώς δωρεάν. Στόχος του Δήμου Τρικκαίων είναι να καλύψει τις ανάγκες των μαθητών στα χωριά, καθώς έχουν λιγότερες δυνατότητες καλλιτεχνικής έκφρασης, αλλά και να δώσει ευκαιρίες έκφρασης στα προσφυγόπουλα.

Η Ελλάδα μιας άλλης εποχής.

Για κάθε τι που γίνονταν, κάτι είχε να πει η γιαγιά. Τίποτα δεν άφηνε αξόμπλιαστο.
-«Ο Mήτρακας είναι τυχερός άνθρωπος».
-«Γιατί γιαγιά;»
-«Έχει δόντια αριά, γι’ αυτό».
Άμα σ’ έπιανε λόξιγκας, έλεγε: «Κάποιος τώρα σι αναφέρνει».

Σφύριζε το δεξί σου αυτί; «Θάχ’ς γλήγουρα καλά μαντάτα».

Είχες φαγούρα στο δεξιό χέρι; « Σιγούρα, λεφτά θα πάρ’ς».

Φταρνίστηκες; «Γειας κι αλήθεια λέμι».

 Ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια; «Αι, σε καλό να μας βγουν».

Ανυφαντής κοντά σου; «Μουσαφίρη θα ‘χουμε».

Δεν έπεσε το χιόνι άπ’ τα κλαριά; «Καρτεράτε κι άλλο».

Μαύρο το καράβι στη κότα; «Μμμ, κακό θα μας βρει».

Είδες στο όνειρο θολό νερό; «Στεναχώρια θα πάρ’ς».

Έτρωγες γλυκά; «Σικλέτια θα έχ’ς». 
Είδες ψάρια; «Λαχτάρα περίμενε».
Έλεγε και έλεγε η γιαγιά ως το βράδυ ένα σωρό σοφίες. Αναλφάβητη ήταν, αγράμματη, ούτε την πρώτη Δημοτικού δεν έβγαλε, αλλά εξιστορούσε ώρες ολόκληρες τις περιπέτειες του Οδυσσέα και τα κατορθώματα του Ηρακλή.

Πού στα κομμάτια τα έμαθε; Ταυτόχρονα έκανε κ’ ένα κάρο δουλίτσες πότε καθαρίζοντας το ρύζι άπ’ τις πετρούλες και τα τριμματάκια, πότε ξεδιαλέγοντας τα γκρινάκια άπ’ τα αρβίθια κι άπ’ τα άλλα μπουμπόλια, πότες ξεσπορώντας ρόκες και ρόιδια.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΝΗΜΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Ο ετήσιος χορός του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

Τον ετήσιο χορό με την κοπή της πίτας διοργανώνει ο  Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού, το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017 (ώρα προσέλευσης 9 μ.μ.) στο κέντρο «Πύλης Μέγαρο».

Η βραδιά θα περιλαμβάνει ζωντανή δημοτική ορχήστρα με παραδοσιακά τραγούδια και χορούς. 

Η τιμή της κάρτας με φαγητό και ποτό είναι 12 ευρώ. Ενώ το παιδικό μενού με αναψυκτικό 6 ευρώ.

Γιορτάστηκε η αγροτική και λαϊκή εξέγερση της 2ας Φεβρουαρίου 1925 των Τρικάλων

Με μια λιτή εκδήλωση, τιμήθηκε και φέτος, την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017 στα Τρίκαλα, 92 χρόνια μετά, η αγροτική και λαϊκή εξέγερση της 2ας Φεβρουαρίου 1925, στην ομώνυμη πλατεία της πόλης.

Ομιλίες για την εξέγερση των αγροτών που έμεινε στην ιστορία, έκαναν ο πρώην Δήμαρχος Καλλιδένδρου Δημήτρης Τσιγάρας, ο δικηγόρος Χρήστος Σταμόπουλος, ο αγροτοσυνδικαλιστής Γιάννης Ρίτσιος και ο Ναύαρχος Νικόλαος Γκόγκος, ενώ στην εκδήλωση παραβρέθηκαν  εκπρόσωποι της πολιτικής, στρατιωτικής και θρησκευτικής ηγεσίας του τόπου, αλλά και αρκετοί Τρικαλινοί.

Μετά την επιμνημόσυνη δέηση, ο πρώην Δήμαρχος Καλλιδένδρου κ. Δημήτρης Τσιγάρας αναφέρθηκε αρχικώς στα γεγονότα της ημέρας εκείνης, της 2ας Φεβρουαρίου 1925.

Υπενθύμισε τα αιτήματα των αγροτών «για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών και την αποκατάσταση των ακτημόνων αγροτών και των παλαιών πολεμιστών», καθώς και την κινητοποίηση στα Τρίκαλα, όταν «πολλοί αγρότες είχαν μαζευτεί στην πόλη, εργάτες του Εργατικού Κέντρου μοίραζαν από νωρίς το πρωί προκηρύξεις στους χωρικούς, με αιτήματα την απαλλοτρίωση των κτημάτων, κατά του πολέμου και κατά της ακρίβειας».
Στη συνέχεια, η πορεία εμποδίστηκε από στρατό και χωροφυλακή, ο κόσμος διεμβόλισε τη ζώνη άμυνας και φθάνοντας στη Νομαρχία, «οι εργάτες και οι αγρότες ζήτησαν να βγει ο νομάρχης να του μιλήσουν και να του παραδώσουν το ψήφισμά τους».
Η άρνηση του νομάρχη «να παραλάβει το ψήφισμα και να δεχτεί την Επιτροπή» έδωσε το έναυσμα «για την έκρηξη της οργής». Έφτασαν όμως στρατιωτικές δυνάμεις « από το 5° Σύνταγμα Πεζικού, με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Χρήστο Καβράκο. Το πλήθος των διαδηλωτών ήταν ανάστατο και ζητούσε επίμονα να αποχωρήσει ο στρατός».

Η «μαμά» μας Θεία Λένα

Η ​​εικόνα παραμένει εντυπωσιακά διαυγής. Παρά τις δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει, μπορώ να την περιγράψω με ακρίβεια και πολλές λεπτομέρειες, οι οποίες, πιθανότατα, έχουν προστεθεί εκ των υστέρων με τη συνδρομή του photoshop της αυθαίρετης μνήμης. Δεν είναι σίγουρο αν η καρέκλα ήταν ψάθινη ή δερμάτινη –μπορεί να ήταν και πολυθρόνα–, δεν είναι βέβαιο αν έκανε κρύο ή ζέστη, αν ήμουν όρθια και λικνιζόμουν ή καθόμουν στα πόδια της μητέρας μου, και ανεβοκατέβαινα στον δικό της ρυθμό. Το βέβαιο είναι ότι ήταν πρωί, ακούγαμε στο ραδιόφωνο την εκπομπή της Θείας Λένας, την οποία παρακολουθούσα με ανατροφοδοτούμενη προσήλωση, ήξερα όλα τα τραγούδια και περίμενα τα αγαπημένα μου. Η φωνή της Αντιγόνης Μεταξά είχε αυτήν την καθησυχαστική συνέπεια του ανθρώπου που ξέρει τι και πώς να το πει, χωρίς να κουράσει, χωρίς να ταράξει. Το μέτρο της γνώσης και του μέσου. Του ραδιοφώνου. Εστιάζεις μεν στη φωνή, αλλά ο χώρος είναι αμέτρητος και δικός σου. Δεν έχει να κάνει με τα τετραγωνικά του δωματίου αλλά με τα χιλιόμετρα της φαντασίας. Και η Θεία Λένα, με την οικεία αλλά και ελεγχόμενη θερμοκρασία της «θείας», έφτιαχνε κόσμους ρυθμικούς, εύληπτους, διδακτικά αισιόδοξους.

Ο νονός μου μου έκανε δώρο την Εγκυκλοπαίδεια της Αντιγόνης Μεταξά – πρέπει να πήγαινα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Στα χρόνια που ακολούθησαν η σχέση μου μαζί της χαλάρωσε, δεν θυμάμαι να στενοχωρήθηκα με τον θάνατό της (το 1971), όχι μόνο γιατί ήμουν μικρή αλλά γιατί είχε εγγραφεί στη μνήμη μου ως αιώνια. Με την κόρη της, Λήδα Κροντηρά, δεν απέκτησα την ίδια σχέση, είχα τη χαρά όμως να τη συναντήσω πριν από χρόνια, ως δημοσιογράφος, για μια συνέντευξη.

Ο,τι και να ακολούθησε την «Ωρα του παιδιού» δεν είχε τα ίδια ψυχικά θεμέλια. Η προσχολική εκείνη μνήμη, της δεκαετίας του ’60, είναι τοποθετημένη στην προθήκη με τα άφθαρτα. Δεν σκιάζεται, δεν αλλοιώνεται. Αντίθετα· όχι μόνο η εικόνα εμπλουτίζεται με ανεπαίσθητες λεπτομέρειες, την άκρη ενός υφάσματος ή ένα κουμπί, αλλά η ηχητική μνήμη είναι καταιγιστική. Με όλους τους επιτονισμούς, τα ανεβοκατεβάσματα της φωνής, τις εντάσεις και τους ψιθύρους, ανάλογα με την ιστορία, ανάλογα με το τι ήθελε να τονίσει και να αναδείξει.

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο για το Βαλτινό

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο με τίτλο «Κάνοντας οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου» και με υπότιτλο (Βιβλίο τεθνεώτων Βαλτινού) του Δημήτρη Τσιγάρα.

Πρόκειται για μια εργασία που, εκτός από την καταγραφή, διατήρηση και διάσωση των ηθογραφικών και ανθρωπογεωγραφικών στοιχείων των κατοίκων του χωριού Βαλτινού, αποτελεί ταυτόχρονα και ένα μνημόσυνο ψυχών, όλων όσων έζησαν, ανέπνευσαν και εξέπνευσαν σ’ αυτόν τον τόπο.

Παράλληλα, ένας άλλος βασικός σκοπός αυτού του βιβλίου, όπως αναφέρεται στην εισαγωγή του, από τον συγγραφέα, είναι και μια επιχειρούμενη στοχαστική πρόβα θανάτου. Καθώς ο βαθύτατος φόβος του Θανάτου είναι βίωμα, απαιτείται να μπει κανείς στην τραγική διεργασία του θανάτου και να τον κατασιγάσει μόνο με βίωμα.

Στις 262 σελίδες του βιβλίου ξετυλίγεται το νήμα της ζωής και του θανάτου, σε συγκεκριμένο γεωγραφικό στίγμα, χρονικό διάστημα και πληθυσμιακό μέγεθος (του Βαλτινού), μέσα από μια προσέγγιση ψηλάφησης και κατανόησης για την αντιμετώπιση και την μετουσίωση του φόβου του θανάτου σε πάθος για τη ζωή. 

Ο θάνατος αντιμετωπίζεται μόνο με το να δίνουμε νόημα στη ζωή μας. Κάνοντας οίστρο της ζωής, τον φόβο του θανάτου».

Το βιβλίο κοστίζει 5 ευρώ και διατίθεται στο τηλ. 6932754954

Απεβίωσε η Στυλιανή συζ. Κων. Καραθανάση

Απεβίωσε η συγχωριανή Στυλιανή συζ. Κωνσταντίνου Καραθανάση, την Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017, σε ηλικία 91 ετών.

Η Στυλιανή Καραθανάση το γένος Βασιλείου Βελέντζα γεννήθηκε το 1926 στο Βαλτινό και ήταν παντρεμένη με τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραθανάση.

Η εκλιπούσα αφήνει πίσω τους γιους της, Βασίλειο, Γεώργιο και Ηλία, τις νύφες της Ελένη και Διονυσία, 8 εγγόνια, την αδερφή της Χρυσούλα και ανίψια.

Οι ευαισθησίες των κυνηγών

Λόγω των πρωτοφανών καιρικών συνθηκών και του πολικού ψύχους που επικρατούν σε όλη τη χώρα, κάποια πεινασμένα πουλιά, αδύναμα να προστατευθούν από αυτές τις καιρικές συνθήκες, κυρίως τα πουλιά αλλά και τα άλλα θηράματα, αναζητούν καταφύγιο σε περιοχές που δεν έχουν καλυφθεί παντελώς από το χιόνι. Εκεί συνήθως αποδεκατίζονται από τα βόλια των κυνηγών.

Όμως στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού όπου το κατάλευκο κι αστραφτερό χιόνι, σκέπασε τα πάντα, εκτός από ελάχιστες μεριές, κάποιοι ευαίσθητοι κυνηγοί δεν περιορίστηκαν απλώς στην διακοπή του κυνηγιού μέχρι το πέρας της κυνηγετικής περιόδου, αλλά φρόντισαν να ρίξουν τροφή για τα αδύναμα θηράματα.

Έτσι, όταν εμφανίστηκαν από το πουθενά τα πουλιά, ψάχνοντας να χορτάσουν την πείνα τους, άφησαν τις πατημασιές τους πάνω στο χιόνι. Πατημασιές που θυμίζουν αρχαία γραφή και που αν τις αποκρυπτογραφούσε κανείς, είναι σίγουρο ότι θα διάβαζε το μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» της ευγνωμοσύνη τους προς τους ευαίσθητους κυνηγούς!!!

Τα Τρίκαλα μέσα από τα σύννεφα

Ένα βίντεο, με αποκλειστικά λήψεις από drone, στα χιονισμένα Τρίκαλα . Είναι η στιγμή που ο ήλιος βγαίνει μετά την χιονόπτωση και ζεσταίνει τους πάγους σχηματίζοντας ομίχλη που καλύπτει την πόλη εκτός από το Φρούριο.

Εικόνες από τις μαγευτικές τοποθεσίες της ξακουστής σειράς Game of Thrones αλλά πραγματικές, χωρίς κανένα εφέ, εμφανίστηκαν στα Τρίκαλα!
Η χιονόπτωση της περασμένης εβδομάδας δημιούργησε μαγικά πλάνα, που καταγράφηκαν από τον Τρικαλινό Γιώργο Γκότση.
Με εναέρια λήψη, φαίνεται η πόλη καλυμμένη από νέφη, με το Κάστρο το Βυζαντινό και το Ρολόι να ξεχωρίζουν.
Το χιόνι έχει καλύψει με το λευκό του πέπλο τα Τρίκαλα, δίνοντας από ψηλά την εικόνα ενός τόπου βγαλμένου μέσα από παραμύθι. 

Χειμωνιάτικες εικόνες

Βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα. Κάθε εποχή έχει την ομορφιά της. Και μπορεί πολλοί να προτιμούν την άνοιξη με τα ζωηρά της χρώματα, αλλά και ο χειμώνας έχει την δική του μαγεία.

Τα χιονισμένα τοπία μοιάζουν βγαλμένα από παραμύθι που εντυπωσιάζουν και αναδεικνύουν την ομορφιά του χειμώνα.

Μια συλλογή τέτοιων φωτογραφιών αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Τα χιονισμένα Τρίκαλα

Η χιονόπτωση προσέφερε μοναδικές εικόνες και στην πόλη των Τρικάλων αφού το λευκό πέπλο του χιονιού μεταμόρφωσε το τοπίο και έντυσε τα πάντα στα λευκά.
Με το κινητό ή τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας, και πότε γλιστρώντας, πότε ισορροπώντας στο παγωμένο χιόνι, αρκετοί κάτοικοι ξεχύθηκαν στα σοκάκια της πόλης και τράβηξαν πολύ όμορφα στιγμιότυπα από τη χιονισμένη πόλη.

Το ίδιο κάναμε και εμείς και απαθανατίσαμε τις παρακάτω εικόνες.

Το χιονισμένο Βαλτινό

Η χιονόπτωση που έπληξε την Θεσσαλία και γενικότερα την χώρα μας είχε σαν αποτέλεσμα να αλλάξει εντελώς το πρόσωπο της περιοχής και να θυμίζει αλπικό τοπίο. Στη λευκή ομηρία του χιονιού βρέθηκε και το Βαλτινό.

Τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν ήταν πολλά. Όμως εκτός από τα προβλήματα και τις ανεπιθύμητες επιπτώσεις του χιονιού, ο καιρός καλλιτέχνης έδωσε και εικαστικές ευκαιρίες, δημιουργώντας ιδιαίτερες εικόνες και μοναδικές στιγμές με φόντο το κυρίαρχο λευκό.

Εκεί που την άνοιξη περπατούσες και μοσχομύριζε ο τόπος τώρα με το χιόνι περνάς και νοιώθεις κυριευμένος από μια άλλη αίσθηση που έχει να κάνει με την μαγευτική αρμονία του λευκού.

Ο φωτορεπόρτερ της εφημερίδας μας άδραξε την ευκαιρία, άπλωσε τον φακό του στο τοπίο και απαθανάτισε τις πανέμορφες χιονισμένες εικόνες του Βαλτινού!

Του χιονιού

Με την ευκαιρία της χιονόπτωσης κάποιοι στίχοι του ποιητή Ηλία Κεφάλα από την συλλογή του  "Λέξεις από φύλλα και νερά", Αιγαίον, Λευκωσία, 2012.

Κίτρινα φύλλα κατεβαίνουν στὸ ποτάμι. Ἐπιστολὲς
τοῦ νυσταγμένου δάσους.
**
Σ᾽ ἄκουσα κοτσυφάκο. Ἕνα λεπτό, νὰ πάρω
τὸ καπέλο μου.
**
Ἀκοῦστε τὴν φλύαρη σόμπα. Σὲ λίγο ἡ στάχτη της
θὰ τὴν ἀποστομώσει.
**
Ὁ ἄνεμος δὲν ξέρει οὔτε τί ἔχασε, οὔτε ποῦ. Παρ᾽ ὅλα αὐτὰ
ψάχνει παντοῦ.
**
Ὤ παγωμένο ρόπτρο. Ὅλη τὴ μνήμη μου τὴν πάγωσες.
**
Τί πνίγεστε στὰ χρώματα; Ἀφοῦ θὰ σᾶς παντρέψω μὲ τὸ χιόνι,
λέει τὸ βουνὸ στὰ δέντρα.
**
Μὴ μὲ πληγὠνετε μὲ χρώματα, μόνο τὸ ἄσπρο ξέρω,
παρακαλάει ὁ γέρο-Χειμώνας.
**
Χειμωνιάτικη πάχνη. Κι η λεύκα κλείνει λοξὰ τὰ μάτια της
μήπως καὶ δεῖ λίγο μακρύτερα.
**
Χιονίζει σ᾽ ὅλες τὶς λέξεις σου. Μὰ πιὸ πολὺ χιονίζει
στὴν τελεία. Θὰ τὴ σβήσεις;
**
Χειμώνας. Σφύριγμα στὴ χαραματιά. Ρίγος
στὰ κόκαλα. Θὰ θυμηθεῖς;
**
Μὴ φεύγεις, εἶπε ἡ φωτιά. Θέλω τὴ συντροφιά σου
μέχρι ν᾽ ἀναθαρρήσω.
**
Βουβὸς χειμώνας. Ὦ φλύαρες άκροποτάμιες λεῦκες
καὶ πλάτανοι τοῦ Πηνειοῦ, ξυπνῆστε πιά.
**
Πρωὶ καὶ παγετὸς καὶ "τρί-τρὶ", "τριγλὶ" καὶ "τσὶρπ"
στὸ χιόνι. Γιατὶ εἶπα τὸν χειμώνα σιωπηλό;
**
Ἀκόμα καὶ ὁ σκαμμένος δρόμος
φαίνεται ἀποπερατωμένος μὲ τὸ χιόνι.
**
Θρηνεῖ τῆς μοίρας τὰ παράξενα
ὁ ἀλμπίνος φωσφοροῦχος κότσυφας.

Επιστρατεύοντας το χιούμορ, έγραψαν στο facebook

Καλημέρα...από το χιονισμένο Βαλτινό....Αμάν να δούμε άσπρη μέρα!

Το Βαλτινό έχει καθαριστεί και το εκχιονιστικό κατευθύνεται προς το εξωκλήσι ....όλα καλά......

Άντε να καθαρίζουμε τους δρόμους...να βάζουμε τάξη...........Καλημέρααααα!!!

Ο χορός είναι γιορτή της ζωής

Ο χορός είναι έκφραση δυνατή. Μιλάει στην γη και τον ουρανό. Μιλάει για τη χαρά μας, τους φόβους και τις επιθυμίες μας. Ο χορός μιλάει για το άπιαστο, παρόλα΄αυτά αποκαλύπτει την σκέψη ενός ανθρώπου και το ταμπεραμέντο και τον χαρακτήρα ενός λαού.

Τα συναισθήματα ζωντανεύουν και παίρνουν την μορφή των λέξεων. Αν οι λέξεις δεν αρκούν, μιλάμε με αναστεναγμούς. Αν οι αναστεναγμοί δεν αρκούν, τα τραγουδάμε. Αν το τραγούδι δεν είναι αρκετό, τότε ασυνείδητα τα χέρια μας τα χορεύουν και τα πόδια μας χτυπούν στον ρυθμό!

Μια λακωνική ευχή

Του Θανάση Βαλτινού
Συγγραφέα και προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Είναι το γνωστό ποίημα του Κ. Π. Καβάφη. Γράφτηκε το 1899. Το πρώτο τρίστιχο. Προσωπικά το θεωρώ μέτριο ποίημα κι αναρωτιέμαι γιατί ο Αλεξανδρινός γέροντας, τόσο σχολαστικός σ’ αυτά τα ζητήματα, το προόρισε για το τελικό του corpus. Η εικόνα είναι γλυκερή και το σκεπτικό της απροσχημάτιστα ρηχό.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Πρόκειται για τη δεύτερη στροφή – τετράστιχη αυτή. Η απορία μου ως προς την τακτική του Καβάφη διατηρείται ισχυρή. Τα «Κεριά» ωστόσο επιμένουν. Στη διαδρομή των χρόνων βρίσκονται σε περίοπτη θέση, εννοώ στα χείλη πολλών ανθρώπων κι όχι μόνο αναγνωστών του ποιητή. Έχουν γίνει κοινός τόπος.

Είναι καλό ή κακό αυτό; Δεν θα απαντήσω. Είναι πάντως μια καθιέρωση και υποθέτω ότι αυτή σχετίζεται με το σχήμα παρελθόν – μέλλον. Τα λαμπερά αναμμένα κεριά μπροστά, τα λιωμένα που ακόμα καπνίζουν, πίσω. Η ελπίδα και η νοσταλγία της, εμμέσως. Και φυσικά μια υπόρρητη διάθεση απολογισμού.

Ας το δούμε και έτσι, μέρες που είναι. Κάθε φορά στα τέλη του χρόνου καταφεύγουμε σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Πόσο παιχνίδια είναι;

Οι Καζαμίες πιθανόν κυκλοφορούν ακόμα. Για το μέλλον.

Η αβεβαιότητά μας μας κάνει σκεπτικιστές.  Επιφυλακτικούς και κατά κάποιον τρόπο προληπτικούς. Τι θα μας φέρει αυτός ο καινούργιος χρόνος; Δεν είναι εύκολο να αρθρώσουμε υποθέσεις. Ούτε να δώσουμε σχήμα στους φόβους μας. Μπορούμε όμως να κάνουμε ευχές. Οι ευχές αφορούν το μέλλον. Ανωδίνως. Η πλημμύρα των υποσχέσεων και η ευφορία των πλαστών προσδοκιών. Ήδη έχουμε ασκηθεί στο σπορ εντατικά.

Παρ’ όλα αυτά, την πιο κοινότυπη ευχή σε όλους:

Αίσιον και ευτυχές το νέο έτος.

Πηγή: "Η Ελλάδα και ο κόσμος το 2017" Εφημ. «Καθημερινή»

Χρόνια πολλά Καλή χρονιά!

Ο Άγιος Βασίλης

Ο Άγιος Βασίλης είναι ο αγαπημένος άγιος των παιδιών. Το διαχρονικό ερώτημα για την ύπαρξή του δεν αφορά μόνο την προσφορά των δώρων αλλά και τη σχέση του κοκκινοφορεμένου με την άσπρη γενειάδα παππού, με την ελληνική χριστιανική παράδοση. Ποια είναι λοιπόν η ιστορία του ή η ιστορία τους;  

Ο ορθόδοξος Άγιος Βασίλης ούτε με δώρα έχει σχέση, ούτε με χιόνια και έλκηθρα. Αντίθετα, αυτά που κρατάει στα χέρια του είναι «χαρτί και καλαμάρι» και βέβαια καθόλου χρήματα. Πατρίδα του θεωρείται η βιβλική Καισάρεια της Καππαδοκίας, το σημερινό Kayseri της Τουρκίας. Η περιοχή μνημονεύεται για πρώτη φορά από τον Ηρόδοτο και αποτέλεσε πεδίο διαμάχης για πολλούς λαούς, εξαιτίας των πλουσίων κοιτασμάτων της σε χρυσό, ασήμι και χαλκό. Τον 4ο μ.Χ. αιώνα αποτέλεσε το κέντρο του μοναστικού βίου που άνθησε στις βραχώδεις σπηλιές της περιοχής. Η Καισάρεια ήταν επίσης η «πατρίδα» ενός, μετέπειτα πολύ γνωστού και πικάντικου εδέσματος, του παστουρμά.

Ο ελληνικός, λοιπόν, Άγιος Βασίλης, όπως αναφέρει ο καθηγητής λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Μηνάς Αλεξιαδής, είναι «κάτι ανάμεσα στον Μέγα Βασίλειο της Καισαρείας, έναν από τους τρεις ιεράρχες και σε ένα πρόσωπο-σύμβολο του Ελληνισμού, που έφευγε από τα βάθη της Ασίας και έφτανε παντού: από τον Πόντο μέχρι την Πελοπόννησο και από την Μακεδονία μέχρι τον Κύπρο. Ο δικός μας Άγιος Βασίλης είναι πεζοπόρος, κρατά στα χέρια του ένα ραβδί, συζητά με όλους τους ανθρώπους στο δρόμο και εύχεται καλοτυχία και καλή χρονιά στον κόσμο. Δεν έχει σάκο, ούτε κοφίνι. Δε φέρνει δώρα, αλλά την καλοχρονιά… Η 1η Ιανουαρίου ήταν η μέρα θανάτου του Μεγάλου Βασιλείου και έτσι η ελληνική παράδοση θεώρησε ότι ο Άγιος Βασίλης είναι εκείνος που φέρνει καλοτυχία και ευλογεί τη χρονιά…».

Ο ελληνικός λοιπόν Άγιος Βασίλης ακολουθεί τα χριστιανικά πρότυπα και ιδεώδη. Ψιλόλιγνος, ασκητής, πεζοπόρος χωρίς ιδιαίτερες προσωπικές ανάγκες γυρνάει όλο τον κόσμο (προσοχή: εκεί που θεωρείται ότι υπάρχει ελληνοχριστιανικό στοιχείο!) και μοιράζει ευχές. Οι υπόλοιποι δεν έχουν ανάγκη από καλοτυχία. Παρουσιάζεται έτσι ως ένα ακόμα σύμβολο της ορθόδοξης εκκλησίας για να συντηρήσει τη διαχρονικότητα και τη συνέχεια του ελληνικού στοιχείου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, στην περιοχή της πάλαι ποτέ βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ο Άγιος Βασίλης αποτελεί ουσιαστικά σύμβολο της λιτότητας και της ασκητικής ζωής. Δίνοντας μόνο την ευχή του αποτρέπει κάθε επιθυμία ή και απαίτηση των πιστών προς την απόκτηση του ευζείν.

Η χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

Την ευκαιρία να ανταλλάξουν ευχές, να χορέψουν και να διασκεδάσουν είχαν όσοι παραβρέθηκαν στην εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, στην κεντρική πλατεία του χωριού, την δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων 26 Δεκεμβρίου 2016.  

Την χριστουγεννιάτικη εκδήλωση κατέγραψε ο φακός του Νίκου Σαλέπη, trikalaola.gr σε δύο βίντεο τα οποία κοινοποιούμε.

"ΑΝΘΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ" Διήγημα

Του Ηλία Κεφάλα

Θυμᾶμαι ἐκεῖνα τὰ Χριστούγεννα τοῦ 1958 γιὰ τρία πράγματα, ποὺ ἔμειναν ἀνεξίτηλα στὴ μνήμη μου. Τὸ ἕνα ἦταν ἡ μακρὰ ἀπουσία τοῦ πατέρα μου καὶ ἡ ἀγωνία μου γιὰ τὸ ἄν θὰ ἐπέστρεφε ἐγκαίρως, ὥστε νὰ γιορτάσουμε τὰ Χριστούγεννα μαζί. 
Τρεῖς μέρες πρὶν τὰ Χριστούγεννα καί, ἐνῶ ὁ καιρὸς ἦταν μέχρι τότε πολὺ καλός, χάλασε ξαφνικὰ καὶ ἄρχισε νὰ χιονίζει. Ἔπεφτε ἕνα χιόνι πυκνό, ποὺ μᾶς ἔκλεισε μέσα καὶ ἀνέβασε τὴν ἀγωνία μου στὰ ὕψη. 
Τὸ πολὺ χιόνι, ἦταν τὸ δεύτερο πράγμα, ποὺ ἔκανε ἀξέχαστα ἐκεῖνα τὰ Χριστούγεννα. Χιόνι καὶ ἀγωνία μαζί. Τὴν ἄλλη μέρα ἔβλεπα τοὺς γέρους νὰ βγαίνουν στοὺς δρόμους καὶ νὰ μετροῦν τὸ χιόνι. «Ἕνα καὶ δέκα», ἄκουσα μία φωνὴ μέσα στὴν ἄσπρη πάχνη καὶ δὲν μποροῦσα πιὰ νὰ κρατήσω τὰ κλάματα. 
Μία ἡμέρα πρὶν τὰ Χριστούγεννα τὸ χιόνι εἶχε σταματήσει νὰ πέφτει καὶ ἔλαμπε ἕνας ἥλιος ἐκτυφλωτικός. Μὲ τὸν ἥλιο ἦρθε καὶ ἡ χαρμόσυνη ἀγγελία τῆς ἄφιξης τοῦ πατέρα μου στὴν πόλη. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ἦταν μαζί του, εἶχαν ἔλθει στὸ χωριό, ἐκεῖνος εἶχε παραμείνει στὴν πόλη γιὰ διάφορα ψώνια.
Τί ἦταν νὰ τὸ ἀκούσω; Ἄρχισα νὰ χοροπηδάω σὰν τρελὸς καὶ βγῆκα ἔξω ἀπὸ τὸ χωριὸ νὰ τὸν περιμένω. 
Περίμενα, περίμενα μέχρι ποὺ ἦλθε τὸ μεσημεριανὸ λεωφορεῖο καὶ κατέβηκε ἕνας σωρὸς κόσμου. Ὁ πατέρας μου βγῆκε τελευταῖος, φορτωμένος πολλὰ πράγματα. Ἀπὸ τὴ συγκίνησή μου δὲν μποροῦσα νὰ τὸν πλησιάσω. Ἀπὸ τὴ σαστιμάρα μου μὲ ἔβγαλε ὁ πατέρας μου, φωνάζοντας, «ἔλα παιδί μου, βοήθησέ με.» 
«Εἶναι πολλά πράγματα, πῶς θὰ τὰ πάρουμε;» ρώτησα παγωμένος. 
«Βλέπεις;» μοῦ ἔνευσε, δείχνοντας τὴν μάνα μου, ποὺ ἐρχόταν κι ἐκείνη, σέρνοντας ἕνα χειράμαξο.
Τὸ ἀπόγευμα γεμάτος ἀπὸ αἰσθήματα ἱκανοποίησης ἔτρεχα σὰν τρελὸς πίσω ἀπὸ τὸν πατέρα μου, προσπαθώντας νὰ τὸν βοηθήσω νὰ τελειώσουμε τὶς δουλειές μας. Μέσα στὴ μεγάλη μου χαρά, ἄκουσα τοὺς μεγαλύτερους νὰ συζητοῦν γιὰ ἕνα σημαδιακὸ γεγονός, ποὺ ὑπογράμμιζε τὰ διαφορετικὰ αὐτὰ Χριστούγεννα. Ἠταν τὸ τρίτο πράγμα, ποὺ ἔκανε αὐτὰ τὰ Χριστούγεννα μοναδικὰ κι ἐγὼ μέσα στὶς σκασίλες μου δὲν τὸ εἶχα προσέξει. Εἶχαν ἀνθίσει τὰ δέντρα! 
Τὴν ἄλλη μέρα, ἀνήμερα Χριστούγεννα, ἀνακουφισμένος, δὲν χόρταινα νὰ βλέπω τὴν παράξενη ἀνθοφορία τῶν δέντρων. Τὰ καημένα εἶχαν ξεγελαστεῖ ἀπὸ τὸν καιρό, καὶ ἦταν ἕτοιμα νὰ καρπίσουν πάλι. Βρῆκα ἕνα μακρὺ καλάμι καὶ ἄρχισα νὰ ξεχιονίζω τὰ κλαδιὰ τῆς κορομηλιᾶς. Τὸ δέντρο ἔμεινε πάλι κάτασπρο, ἀλλὰ πλέον μόνο μὲ τὰ λουλούδια του. Ἔβγαζε ἕνα φῶς κατευναστικό, ποὺ μὲ φώτιζε καὶ μὲ φωτίζει ἀκόμα τόσα χρόνια, τώρα, μακριά.

Χρόνια πολλά, Καλές γιορτές

Η ευχετήρια κάρτα των Χριστουγέννων του παιδικού σταθμού «ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ» Βαλτινού

Από τα παιδιά και το προσωπικό του παιδικού σταθμού «Αερόστατο» του Βαλτινού, λάβαμε και χαρήκαμε πολύ, την χειροποίητη χριστουγεννιάτικη κάρτα τους, συνοδευόμενη με τις ευχές τους, για καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά, με υγεία, ευτυχία και χαρά!

Ευχαριστούμε πολύ και αντευχόμαστε, χαρούμενες γιορτές, καλή χρονιά, με υγεία πρόοδο και αισιοδοξία!

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο σε καρτ ποστάλ

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο απoτελεί σήμερα ένα διεθνές χριστουγεννιάτικο έθιμο.

Ο στολισμός του δένδρου είναι καθαρά συμβολικός της ευτυχίας των ανθρώπων και της φύσεως με τη Γέννηση του Θεανθρώπου. Σύμφωνα με ερευνητές του αντικειμένου, το πρώτο στολισμένο δένδρο εμφανίστηκε στη Γερμανία το 1539 και τα πρώτα στολίδια ήταν συσκευασμένα φαγητά ή είδη ρουχισμού ή άλλα χρήσιμα είδη, που στο πέρασμα των χρόνων και με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου εξελίχθηκαν μόνο σε διακοσμητικά αντικείμενα.

Στην Ελλάδα το έθιμο αυτό του έλατου ως χριστουγεννιάτικη διακόσμηση ήρθε για πρώτη φορά με τον Βαυαρό Βασιλιά Όθωνα το 1833, που σημαίνει ότι είχε ήδη καθιερωθεί ως έθιμο στους βασιλικούς οίκους της Βόρειας Ευρώπης. Αρχικά στολίστηκε στα ανάκτορα του Ναυπλίου και εν συνεχεία στην Αθήνα, όπου οι κάτοικοι έκαναν ουρές για να το θαυμάσουν.

Τα χριστουγεννιάτικα δένδρα μπορεί να είναι είτε φυσικά, κυρίως έλατα, είτε τεχνητά των οποίων η παραγωγή είναι σημαντική. Οι δε βιοτεχνίες παραγωγής χριστουγεννιάτικων στολιδιών έχουν δημιουργήσει, από παλιά μέχρι σήμερα, μια μεγάλη γκάμα καρτ ποστάλς με θέμα το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μερικές εκ των οποίων παρουσιάζουμε εδώ.

«Λευκό» Ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα

της Γεωργίας Κολοβελώνη

Ήταν γύρω στα δώδεκα, όταν την είδα πρώτη φορά να το κάνει. Παραμονή Χριστουγέννων, είχαμε όλοι μαζευτεί στο σπίτι της γιαγιάς. Οι μεγάλοι απορροφημένοι στις συζητήσεις τους. Τα παιδιά εξουθενωμένα από το παιχνίδι στο χιόνι. Πρώτα άκουσα το τρίξιμο. Η σκάλα έτριζε στο έβδομο σκαλοπάτι καθώς κατέβαινες –πάντα στο έβδομο εκείνο σκαλοπάτι- κι ήταν αυτός ένας ωραίος λόγος να την ανεβοκατεβαίνω συχνά, εφευρίσκοντας πιθανές και απίθανες δικαιολογίες για να πηγαίνω στο πάνω πάτωμα. Μου άρεσε να ακούω αυτό το τρίξιμο. Φανταζόμουν ένα αλλόκοτο πλάσμα να κατοικεί μέσα στο παλιό φθαρμένο ξύλο και να διαμαρτύρεται, όταν τα ατίθασα πόδια μου πατούσαν το κεφάλι του.

Σήκωσα τα μάτια και την είδα. Ήταν ολόκληρη τυλιγμένη στο λευκό σεντόνι. Μονάχα το κεφάλι της ήταν ακάλυπτο. Το βλέμμα της στο κενό. Κοιτούσε πέρα από τον κόσμο τον δικό μας. Κατέβαινε αργά, λες και ήθελε να παρατείνει τον χρόνο της αιώρησής της –γιατί έτσι μου φαινόταν, πως αιωρείται, καθώς τα πόδια της έμοιαζαν να μην αγγίζουν το ξύλο, αλλά ένα φανταστικό σκοινί λίγο μόλις πάνω από κάθε σκαλοπάτι. Στράφηκαν οι μεγάλοι και την κοίταξαν. Σσσς, μην της μιλάτε, πρόλαβε και είπε η γιαγιά. Σώπασαν όλοι. Έξω σχεδόν άκουγες το χιόνι να πέφτει. Έφερε ένα γύρο το δωμάτιο, αποφεύγοντας με θαυμαστή επιδεξιότητα καναπέδες, καρέκλες, απλωμένα πόδια στο πάτωμα, ύστερα έστρεψε αργά το σώμα της, κατευθύνθηκε προς τη σκάλα και άρχισε να ανεβαίνει. Το βλέμμα μου την ακολούθησε, μαγνητισμένο από το λευκό που έσερνε πίσω της. Γύρισαν οι μεγάλοι στις κουβέντες τους. Κι εκείνη στο μέλλον της, απ’ όπου είχε για λίγο δραπετεύσει.

Η σχολή χορού ΤΕΡΨΙΣ στον Μύλο των Ξωτικών

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2006, το απόγευμα στη σκηνή του Μύλου των Ξωτικών, η εκδήλωση της Ακαδημίας Χορού «Τέρψις», η οποία έκανε τη δυναμική της παρουσία με το εξαίσιο χορευτικό της πρόγραμμα.

Μέσα σε μια χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, εμφορούμενη από την αίσθηση του παραμυθιού, οι χορευτές μάγεψαν το κοινό, παρασέρνοντάς το στο λίκνισμα των ρυθμών LATIN, RUMPA, SALSA, ZUMBA, ORIENTAL κ.α.

Ευρηματικές οι χορογραφίες, εντυπωσιακές οι στολές, άψογες οι αποδόσεις των χορευτικών τμημάτων, που δίκαια απέσπασαν τα θερμά χειροκροτήματα του κόσμου.

Λαϊκοδημοτική βραδιά την παραμονή των Χριστουγέννων στο Βαλτινό

Το Καφέ «FUEGO», στο Βαλτινό, υπό την διεύθυνση του κ. Ανδρέα Μπάλτου, διοργανώνει την παραμονή των Χριστουγέννων, το Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2016 μουσικοχορευτική λαϊκοδημοτική βραδιά με ζωντανή μουσική ορχήστρα.

Το εορταστικό Χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα θα ξεκινήσει στις 9.30 μ.μ. και θα περιλαμβάνει δημοτική και λαϊκή μουσική ορχήστρα, διαθέσιμη πίστα για χορό, ενώ η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Ζεστές εικόνες του χωριού

Τι πιο ζεστός, τι πιο φιλικός, τι πιο κοινωνικός και ανθρώπινος χώρος, από το πάλαι ποτέ, μπακάλικο-καφενείο του χωριού;

Τότε που είχε ο θεός για όλους…

Τότε που, ο φιλόξενος χώρος, με την ξυλόσομπα να καίει μέσα στον χειμώνα και να προσφέρει τη θέρμη της, τράβαγε σαν μαγνήτης τους θαμώνες και κάθονταν γύρω γύρω με το καφεδάκι, το κονιάκ, το τσιπουράκι και ξεχνιόντουσαν καθώς η κουβεντούλα τους, πότε με σοβαρότητα, πότε χιούμορ, πότε με αγωνία, πότε με αισιοδοξία, αναπτέρωνε τις ελπίδες και τα όνειρά τους.

Απλή, φτωχική, αλλά μάλλον ομορφότερη ζωή!

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο χωριό Λουζέστι (σήμερα Ελάφι) Καλαμπάκας το 1947. Φωτογράφος John Phillips για το περιοδικό Life.