Οι σωσίες του Βαλτινού

Παρατηρώντας κάποιες παλιές φωτογραφίες με πιο προσεχτική ματιά ανακαλύψαμε ότι σε κάποιους συγχωριανούς Βαλτινιώτες υπάρχουν έντονες ομοιότητες, στα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά τους, με διάφορες διασημότητες του καλλιτεχνικού και του πολιτικού χώρου.
Αντιπαραθέτουμε τις φωτογραφίες τους για να διαπιστώσετε του λόγου το αληθές.

Ο Αθανάσιος Τσιατσιάβας μοιάζει καταπληκτικά με τον ηθοποιό Νίκο Ξανθόπουλο.

Ο Χρήστος Κατσιούλης μοιάζει καταπληκτικά με τον συνθέτη Μάνο Χαντζιδάκι.

Ο Χρήστος Κλιάκος μοιάζει με τον ηθοποιό τζέιμς Ντιν.

Ο Γεώργιος Δήμος Μοιάζει με την τραγουδιστή Αντώνη Βαρδή.

Ο Γεώργιος Πράτας έχει έντονα χαρακτηριστικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου σε νεαρή ηλικία.

Η σχέση Πατέρα - Παιδιού

Αναρτώντας το άρθρο της Ιουλίας Σουλάνδρου, που αφορά «το ρόλο του Πατέρα στην Ψυχική Ανάπτυξη του Παιδιού», διανθίζουμε το θέμα με συλλεκτικό φωτογραφικό υλικό από το παλιό Βαλτινό που κατέγραψε ο φακός την ώρα της επικοινωνιακής επαφής, αυτής της τρυφερής σχέσης «Πατέρα – Παιδιού».

Συνήθως ο πατέρας είναι αυτός ο οποίος εδραιώνει στην ψυχή του παιδιού το συναίσθημα της ασφάλειας. Θεωρείται ο προστάτης και ο υπερασπιστής της οικογένειας.
Για πολύ καιρό οι θεωρητικοί της ψυχολογίας αγνόησαν το ρόλο του πατέρα στην οικογένεια και ειδικά στην ανάπτυξη του παιδιού.
Ίσως γιατί πίστευαν ότι η επίδραση του έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας.

Σήμερα η επιστήμη της ψυχολογίας έγκυρα μας λέει ότι η αλληλεπίδραση πατέρα-παιδιού είναι πολύ σημαντική και επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την προσωπικότητα του παιδιού.

Το απόλυτα όμορφο ζει ανάμεσά μας

Του Θωμά Σιώμου
Έμεινα σε μια φράση του… "Όταν παίζω καλά αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι μισό μέτρο πάνω από το έδαφος…"
Ουάου!!! Πόσο καιρό έχω να αισθανθώ κάτι τέτοιο!
Ναι… θυμάμαι, δεν πέρασε πολύς καιρός.
Ήταν απογευματάκι όταν από ένα ανοιχτό παράθυρο ξεχύθηκε σαν χείμαρρος μια μουσική που σου έκοβε την ανάσα. Ήχος φλάουτου, με ένα minimal θέμα – παρέπεμπε στο “Siberian Khatru” των Yes – με πλάτες τα έγχορδα μιας συμφωνικής ορχήστρας.
Και σε λίγο η έκπληξη!
Ο πρωταγωνιστής δεν είχε κάνει ακόμα την εμφάνιση του. Τα έγχορδα και το φλάουτο ετοίμαζαν την υποδοχή του. Το βιολοντσέλο δέσποζε πια. Έπαιζε μια μελωδία που μου βροντοφώναξε: “Δικέ μου δίπλα ακριβώς από το σκουπιδαριό και τη βλακεία βρίσκεται το απόλυτα όμορφο”.



Ήταν μια μελωδία που μόνο ένας πραγματικός δημιουργός θα μπορούσε να συνθέσει. Άρχισα σιγά σιγά να τον εντοπίζω. Και ενώ το cello, το φλάουτο, τα έγχορδα και η αφεντιά μου βρισκόμασταν μισό μέτρο πάνω από τη γη κι άλλη έκπληξη.
Υπήρχε και πρωταγωνίστρια.
Μια αγγελική φωνή soprano, τραγουδώντας μια θεϊκή μελωδία που… μάλλον την υπαγόρευσε στον μουσουργό μας κατευθείαν από τον παράδεισο ο Giacomo Puccini, έκανε την εμφάνιση της. Διάβασα κάπου ότι ετοίμαζε τρεις όπερες «Μήδεια, Ηλέκτρα και Αντιγόνη» στην μνήμη των «Verdi, Puccini και Bellini». Αν θυμάμαι καλά την αντιστοιχία και αν κρίνω από τις επιρροές με τις λίγες γνώσεις που διαθέτω μάλλον άκουγα ένα απόσπασμα από την “Ηλέκτρα”. Η άρια κράτησε πάνω από πέντε λεπτά και τέλειωσε θυμάμαι με ένα crescendo όπου ξεχώριζαν τα χάλκινα.
Μίκη μου, Οδηγητή μου… σ’ ευχαριστώ!!!

Σαν σήμερα χτύπησαν οι καμπάνες της λευτεριάς

Σαν σήμερα, 12 Οκτωβρίου, πριν από 68 χρόνια οι 1.256 μέρες γερμανικής Κατοχής και σκλαβιάς έπαιρναν τέλος για την Αθήνα. Η απελευθέρωση της Αθήνας δεν σήμαινε ταυτόχρονα και την απελευθέρωση ολόκληρης της Ελλάδας την ίδια μέρα.
Απλώς, η αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής από την ελληνική πρωτεύουσα σηματοδοτούσε συμβολικά και την απελευθέρωση ολόκληρης της χώρας. Όριζε το νέο ξεκίνημα της απελευθερωμένης Ελλάδας από την τριπλή κατοχή, που είχε αρχίσει με τη συνθηκολόγηση και την παράδοσή της Αθήνας στους Γερμανούς εισβολείς ως ανοχύρωτης πόλης στις 27 Απριλίου του 1941.

Πλάνα αρχείου απ' την απελευθέρωση της Αθήνας (12 Οκτωβρίου 1944).

"Το Εμβατήριο της Μελισσάνθης". Μουσική απ' την "Εποχή της Μελισσάνθης" του Μάνου Χατζιδάκι (1980), μια ελεγεία για την "μελαγχολική" απελευθέρωση που "δεν πρόλαβε να γίνει λαϊκή. Την καταγράψαν μ' ευκολία εθνική, και την γιορτάζουνε στα Δημαρχεία και στις Νομαρχίες".

Άφησε με να μπω στην καρδιά σου

Άφησε με να μπω στην καρδιά σου και πιάσε το χέρι μου.
Θέλω να μου δανείσεις τα φτερά σου, βοήθησε με να μεγαλώσω.
Άνοιξε τα μπράτσα σου και αγκάλιασε με.
Θέλω να είμαι ένα αστέρι και να παρατηρώ τον κόσμο.
Θέλω να είμαι άρωμα σε κάθε λουλούδι.
Θέλω να σπάσω τα εμπόδια για να 'μαστε μαζί.
Θέλω να μοιραστώ τη μαγεία του τραγουδιού.
Δεν είναι απαραίτητα τα χέρια για να αγγίξουμε τον ουρανό.
Δεν είναι απαραίτητα τα πόδια για να πηγαίνουμε μπροστά.
Δεν είναι απαραίτητα τα μάτια για να βλέπουμε μέσα μας.
Για να αισθανόμαστε ζωντανοί, έχουμε ανάγκη από ένα όνειρο.
Για αυτό άφησε με να μπω στην καρδιά σου!

("very special arts"-Taiwan,1991)

Τα πιο ωραία Λαικά



Οι μουσικές βραδιές στη Μουσική Σκηνή Απαρχές συνεχίζονται.

Και αυτό το Σάββατο 13 Οκτωβρίου η μοναδική ορχήστρα "Βασίλης Τσιτσάνης" παρουσιάζει ένα απάνθισμα από τα καλύτερα Ελληνικά Λαϊκά τραγούδια.
Μαζί τους η εξαιρετική Λιζέτα Καλημέρη, ο Φώτης Θεοδωρίδης, η Μαρία Πουλιανίτη και στα ρεμπέτικα ο Γιώργος Τσιλιχρήστος

Η φλορέττα, το κορίτσι μου, κι εγώ

«Η φλορέττα, το κορίτσι μου, κι εγώ» αποτελούσε το μότο της εποχής της δεκαετίας του ΄70 για τα νεαρά αγόρια, σε αντιδιαστολή με το μότο των κοριτσιών «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, και τα’ αγόρι μου» προερχόμενο από στίχο ελαφρολαϊκού τραγουδιού, επίσης της εποχής.

Στη δεκαετία του ’70 στη μόδα ήταν το DKW ή επί το ελληνικότερο «ντε κα βε», το Ζούνταπ, η «Φλορέτα», αλλά και άλλες μάρκες που έκαναν την εμφάνισή τους τότε στην αγορά.
Και τι ήταν; Μηχανάκια που έκοβαν τις βόλτες τους, όσοι νεαροί κατάφερναν να τα αποκτήσουν, κάνοντας πιο εύκολο το φλερτ προς τα κορίτσια.

Το μότο «Η φλορέττα, το κορίτσι μου, κι εγώ» υπήρχε σε πολλά μηχανάκια γραμμένο ως σύνθημα κατάκτησης, υπεροχής και υπερηφάνειας.
Αν είχες απ’ αυτά, ήσουν «κάποιος» και τα βλέμματα των κοριτσιών ήταν στραμμένα πάνω σου. Κυριαρχούσαν, αν και λίγα. Όταν έγιναν πολλά, στη συνέχεια, έχασαν και την αξία τους...
Παρουσιάζουμε μια συλλογή φωτογραφιών από διάφορους Βαλτινιώτες που κυκλοφορούσαν με μηχανάκια εκείνης της εποχής.

Λεξικό εποχής

Αύριο (σκαιό)
Βολή (προσωπική)
Γιατί (αναπάντητα)
Διχόνοια (καθολική)
Ελπίδα (εκλιπούσα)
Ζήτημα (δυσεπίλυτο)
Ηθικό (καταρρακωμένο)
Θυσία (ανώφελη)
Ικμάδα (υπερήλικη)
Κανιβαλισμός (εν εξάρσει)
Λύπη (οκτανίων)
Μοναξιά (οριστική)
Νοσταλγία (Πύρρειος)
Ξανά (όχι)
Οργή (οικόσιτος)
Προσπάθεια (ατελέσφορη)
Ρόλος (κομπάρσου)
Στόχος (ανύπαρκτος)
Τυφλότης (ολική)
Υποχώρηση (άτακτη)
Φόβος (ενδημικός)
Χάσμα (αγεφύρωτο)
Ψέμα (επαναλαμβανόμενο)
Ώρα (περασμένη)

Πηγή: Τσαλαπετεινός

Οδοντωτός σιδηρόδρομος

Πριν από 114 περίπου χρόνια, το όμορφο τρενάκι του Οδοντωτού Σιδηρόδρομου Διακοπτού- Καλαβρύτων, άρχισε το γραφικό του ταξίδι και έγινε το ποιο ξακουστό Ελληνικό τρένο.
Διανύει μία από τις ωραιότερες διαδρομές της χώρας μας που χαρακτηρίστηκε και ως η ομορφότερη των Βαλκανίων. Βρίσκεται στη βόρεια Πελοπόννησο και στα 22,4 χιλιόμετρα της διαδρομής του, αναρριχάται σε υψόμετρο 720 μέτρων, περνάει μέσα από την ανυπέρβλητη φυσική ομορφιά του Βουραϊκού φαραγγιού κατά μήκος του ποταμού και συνδέει το παραλιακό Διακοφτό με τα ορεινά Καλάβρυτα. Στη διαδρομή του κάνει στάσεις στο χωριό Ζαχλωρού, στο παλιό Μοναστήρι του Μεγάλου Σπηλαίου και στην Κερπινή.

• Η λέξη: «Οδοντωτός» προέρχεται από τα ¨δόντια¨ που χρησιμοποιούν αυτού του τύπου οι Σιδηρόδρομοι για να ανεβαίνουν σκαρφαλώνοντας υπερνικώντας τις μεγάλες κλήσεις, αλλά και για να τους βοηθάνε στο φρενάρισμα του απότομου κατεβάσματος.

 

Η μεταφορά της σοδειάς

Στους κακοτράχαλους δρόμους της υπαίθρου, κάτω από καλές ή αντίξοες καιρικές συνθήκες, με τα διαθέσιμα μέσα μεταφοράς, η σοδειά περισυλλέγεται και μεταφέρεται από το χωράφι στην αποθήκη, κι από την αποθήκη στην αγορά.

Ένας γνώριμος τρόπος αγροτικής ζωής, που σιγά - σιγά αλλάζει με τις διαδοχές των γενεών.
Παρόλα αυτά όμως, υπάρχει μια ομορφιά και μια απλότητα συμπαντική, γιατί οι εποχές και οι εκφράσεις των ανθρώπων, μπορεί σιγά σιγά να εξελίσσονται, υποτάσσονται όμως, αρμονικά και με σοφία, ανάμεσα στα παιχνίδια της φύσης και τον αγώνα της ζωής.

Κι έτσι, η γη μας αποκαλύπτει τα μυστικά, για την ζωή μας, περισσότερο απ’ όλα τα βιβλία.

Με ελάχιστο νερό και τον Οκτώβριο ο Πηνειός!

Λίγο έξω από τα Τρίκαλα, στην γέφυρα Βαλομανδρίου η εικόνα είναι απογοητευτική - Τι κατέγραψε ο φακός.

Το υδατικό δυναμικό της Θεσσαλίας δέχεται εδώ και σαράντα χρόνια τη μεγαλύτερη ανθρωπογενή πίεση για την κάλυψη αρδευτικών αναγκών συγκριτικά με τα υπόλοιπα διαμερίσματα της χώρας.
Σε ένα μικρό ρυάκι έχει μετατραπεί εδώ και αρκετούς μήνες ο Πηνειός ποταμός σε ορισμένα σημεία του, μια εικόνα που ειδικοί επιστήμονες την δικαιολογούν στα πλαίσια της παρατεταμένης ξηρασίας. Μάλιστα λίγο έξω από τα Τρίκαλα, στην γέφυρα Βαλομανδρίου η εικόνα είναι απογοητευτική, καθώς σε τίποτα δεν θυμίζει έναν ποταμό που διασχίζει τέσσερις νομούς και εκβάλλει στο Αιγαίο Πέλαγος. Με δυσκολίες το λιγοστό νερό του προσπαθεί να προχωρήσει ανάμεσα σε φυτά και χαλίκια, ενώ ήδη διανύουμε τον μήνα Οκτώβριο.

Τα μοιρολόγια του τόπου μας "Μάνα που κίνησες να πας"

Συνεχίζοντας την προσπάθεια καταγραφής, διάσωσης και διάδοσης των παραδοσιακών τραγουδιών του τόπου μας, παρουσιάζουμε άλλο ένα μοιρολόγι.
Ένα μοιρολόγι του τόπου μας, με τίτλο «Μάνα που κίνησες να πας» με συγκλονιστικά λόγια, που αναφέρονται στο θάνατο της μάνας, τραγουδά, με την υπέροχη φωνή της η συγχωριανή μας, κ. Ντίνα Βότσιου – Ανδρέου.
Τα Μοιρολόγια είναι έμμετρα στιχουργήματα με θλιβερή υπόθεση. Τραγούδια θρηνητικά, που τα απαγγέλλουν οι άνθρωποι κατά το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων.

Μάνα που κίνησες να πας
σε μακρινό ταξίδι
γύρνα και πες το στα παιδιά σ'
το πότε θα γυρίζεις.

Να χουν κι αυτά μια απαντοχή,
να χουν κι αυτά ελπίδα,
να χουν λουλούδια στην αυλή,
τριαντάφυλλα στον κήπο.

Να χουν νερό για να πλυθείς
και ρούχα για να αλλάξεις,
να χουν στρωμένο το κρεβάτι
να πέσεις να πλαγιάσεις.

Με φόντο το Λευκό Πύργο

Ο Λευκός Πύργος, το μνημείο - σύμβολο της Θεσσαλονίκης, που σήμερα υψώνεται μοναχικός στην παραλία της πόλης, στο παρελθόν αποτελούσε το νοτιοανατολικό πύργο της οχύρωσής της.
Η ακριβής χρονολόγησή του δεν είναι γνωστή, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι κτίσθηκε στα τέλη του 15ου αι., μετά την κατάκτηση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους, και αντικατέστησε έναν παλαιότερο βυζαντινό πύργο.
Στη μακρά ιστορία του, ο πύργος έχει αλλάξει κατά καιρούς ονόματα και χρήσεις. Τον 18ο αιώνα αναφέρεται ως ''Φρούριο της Καλαμαριάς'', ενώ το 19ο αιώνα ως ''Πύργος των Γενιτσάρων'' και ''Πύργος του Αίματος''. Τα δύο τελευταία ονόματα οφείλονται στο γεγονός ότι ήταν φυλακή βαρυποινιτών και η όψη του βαφόταν με αίμα από τις συχνές εκτελέσεις των φυλακισμένων από τους Γενίτσαρους.

Το 1890 ένας κατάδικος για να αποκτήσει την ελευθερία του άσπρισε με ασβέστη τον πύργο και από τότε έμεινε η σημερινή ονομασία του, ''Λευκός Πύργος''. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1912, ο πύργος περιήλθε στο ελληνικό δημόσιο και είχε κατά καιρούς διάφορες χρήσεις.
Ο πύργος είναι κυλινδρικός με ύψος 33,90 μ. και διάμετρο 22,70 μ. Έχει ισόγειο και έξι ορόφους.

Στην αρχή του 20ού αιώνα στο χώρο γύρω από τον πύργο λειτουργούσε το περίφημο καφενείο και το ''Θέατρο του Λευκού Πύργου'', που κατεδαφίστηκαν το 1954, με σκοπό την επέκταση του πάρκου.
Σ’ αυτό το πάρκο και με φόντο τον Λευκό Πύργο, φωτογραφήθηκαν αμέτρητοι επισκέπτες οι οποίοι θέλησαν να κρατήσουν τις αναμνήσεις τους για χρόνια, από το πιο αναγνωρίσιμο μνημείο της Θεσσαλονίκης.

Παρουσιάζουμε παρακάτω, μια συλλογή από Βαλτινιώτες, που επισκέφτηκαν, κατά το παρελθόν, για κάποιο λόγο, τη Θεσσαλονίκη και φωτογραφήθηκαν στον Λευκό Πύργο...

Στη γειτονιά του παραδείσου

Οι γειτόνισσες Ζωή, Βασιλική, Αποστόλου,… δονούν τις χορδές της μνήμης μας, από την επουράνια γειτονιά, εκμηδενίζοντας τον χρόνο και τις αποστάσεις, με την αέναη παρουσία τους στη γειτονιά του χωριού.
Όπως κάποτε, κάθισαν στο πεζούλι της γειτονιάς να υπερασπίσουν τις συνήθειές τους.
Να κουβεντιάσουν, έτσι που ο λόγος τους, απλός κι απέριττος, να γυροφέρνει σε μία γωνιά μ’ αγέρα και δυόσμο, με χαμομήλι και βασιλικό.
Έτσι που ο λόγος τους, απλός κι απέριττος, να ξεχύνεται και να βγαίνει σαν πλημμυρίδα, σκορπίζοντας τη γαλήνη που λείπει από τη γη.
Έτσι που να σκύβεις, να φιλάς την εικόνα τους και να ανάβεις ένα κερί.

Η νεράιδα και το παλικάρι

Ήτανε κάποιος άνθρωπος, όπου δεν είχε γνώση.

Πετούσε τα χρυσόφλουρα και μάζευε το γρόσι.

 

Τα νήπια Βαλτινού τίμησαν την 3η ηλικία

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων, γνωστή και ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία» εορτάζεται κάθε χρόνο την 1 Οκτωβρίου. Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν.

Με αφορμή αυτή την επέτειο, οι γιαγιάδες και οι παππούδες των νηπίων του 1/Θέσιου Νηπιαγωγείου Βαλτινού αποδέχτηκαν την πρόσκλησή των Νηπιαγωγών, Ανδρομάχης Ταραμπέκη και Χαρίκλειας Κουτσιβέτα και γιόρτασαν έτσι, μαζί, την 1η Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, στο σχολείο τους.

Με κεντρικό σύνθημα …Εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ΄ρθεις… οι γιαγιάδες και οι παππούδες των μαθητών παραβρέθηκαν στη γιορτή, γύρισαν το χρόνο πίσω, ξανάγιναν παιδιά, ζωγράφισαν, έπαιξαν και τραγούδησαν με τα εγγόνια τους. Τα εγγονάκια με τη σειρά τους, προσέφεραν στις γιαγιάδες και στους παππούδες από ένα δωράκι, φτιαγμένο από τα χεράκια τους, αποδεικνύοντας έτσι την αγάπη και τον σεβασμό τους.

Αγώνας δρόμου

Ποιος αλήθεια είπε πως η ζωή είναι ένας αγώνας δρόμου;
Ένας αγώνας με όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί συναρπαστικός.
Γεμάτος από δύσκολες κακοτράχαλες ανηφοριές, απότομες κατηφοριές, εφιαλτικές αγωνίες, ανείπωτες χαρές και δυσβάσταχτο πόνο.
Ένας αμφίρροπος αγώνας δρόμου, αμφίβολος για τη διάρκειά του, που τον κερδίζει εκείνος που περνάει τη γραμμή του τερματισμού τελευταίος.
Το ερώτημα προβάλλει αδυσώπητο: Μπορούμε να επιμηκύνουμε την απόσταση;
Ή, μπορούμε άραγε να βελτιώσουμε την ποιότητα αυτής της διαδρομής;
ο Καβάφης, πάντως, έγραφε σ’ ένα του ποίημα με τίτλο: «Κεριά».

Του μέλλοντος η μέρες στέκονται μπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμμένα
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων.
Τα πιο κοντά βγάζουν καπνό ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω, με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη δω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ



Ο Χριστός σταμάτησε στου Γκύζη

Ένα συγκλονιστικό κείμενο για μια Ελλάδα που αργοπεθαίνει σκοτώνοντας πρώτα τα παιδιά της…

«…Η δασκάλα μας σήμερα, μας ρώτησε πως περάσαμε το καλοκαίρι και όλα τα παιδιά είχαν να της πούνε πολύ ωραία πράγματα από τα μέρη που πήγανε διακοπές εφέτος, εκτός από κάνα δυο, που οι γονείς τους δεν είχανε λεφτά και δεν πήγανε διακοπές αλλά καθίσανε εδώ και πηγαίνανε για μπάνιο με τα πούλμαν του Χαλούλου, με τα οποία πηγαίνει και η γιαγιά μου, όχι για να κάνει μπάνιο αλλά για να κάνει λέει αμμόλουτρα, να της περάσει η μέση της που την πονάει.
Εμένα όμως η δασκάλα, όταν ήρθε η σειρά μου, δεν με ρώτησε, γιατί ξέρει, όπως το ξέρουνε όλοι στη γειτονιά μου, στου Γκύζη, ότι ο μπαμπάς μου έπεσε το καλοκαίρι από την ταράτσα της πολυκατοικίας μας και έφυγε πολύ - πολύ μακριά, πολύ πιο μακριά από εκεί που μπορούν να φτάσουν τα πούλμαν του Χαλούλου ή όποια άλλα πούλμαν.
Αν όμως με ρωτούσε θα είχα να της πω ένα σωρό πράγματα, γιατί πριν να φύγει ο μπαμπάς μου, μας είχανε κόψει το ρεύμα και η μαμά μαγείρευε τάχα μου στο πετρογκάζι, κάτι φαγητά που τα έφερνε κρυφά από την εκκλησία. Όμως ο χαζούλιακας ο αδελφός μου, που είναι μικρός ακόμα και δεν καταλαβαίνει τι παναπεί να ζητάς ελεημοσύνη, της είπε μια μέρα, «γιατί μαμά μαγειρεύεις ξανά το φαγητό, αφού είναι μαγειρευμένο» και η μαμά μου έβαλε τα κλάματα, επειδή νόμιζε πως ούτε εγώ, ούτε ο αδελφός το είχαμε καταλάβει και νομίζαμε πως τα αγόραζε και τα μαγείρευε από μόνη της, όχι πως στεκότανε στην ουρά να πάρει ένα πιάτο φαΐ, σαν να ήτανε ζητιάνα.
Τότε όμως εγώ έσωσα την κατάσταση και του εξήγησα του χαζού, πως η μαμά δούλευε κάπου σαν μαγείρισσα και πως μαγείρευε εκεί και τα δικά μας φαγητά αλλά επειδή κρυώνανε μέχρι να μας τα φέρει, καθότανε και τα ξαναζέσταινε…

Aλλο συμφορά και άλλο κακούργημα

Tου Χρήστου Γιανναρά
Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο.
Oχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα – η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Aλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι’ αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.
H ανεργία δεν είναι συμφορά. Oταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Eίναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας.
Σήμερα στην Eλλάδα οι υπαίτιοι για την εφιαλτική ανεργία, προκλητικά και επιδεικτικά ατιμώρητοι, συνεχίζουν να ασκούν εξουσία (οι ίδιοι ή τα κόμματα που τους παρήγαγαν), την ώρα που εκατομμύρια θυμάτων τους καταστρέφονται ψυχικά. Oι τρεις πρώτοι μήνες μετά την απόλυση, αντέχονται. Mετά, η ψυχική διάλυση του άνεργου είναι μαρτύριο. H λέξη μαρτύριο κυριολεκτεί. Σπάνια ο άνθρωπος βγαίνει ψυχικά και σωματικά αλώβητος από μακρά περίοδο ανεργίας. Eίναι σαν να τον φυλάκισαν και τον βασάνισαν φριχτά «κατά λάθος». Aπό δικαστική πλάνη ή ξαστόχημα των διωκτικών αρχών.

Παραμυθένια δενδρόσπιτα

Στα παιδικά όνειρα όλων μας είχαν θέση και τα δενδρόσπιτα. Ονειρευόμασταν ένα υπέροχο δενδρόσπιτο για να μπορούμε να παίζουμε, Κάποιοι ίσως να κατάφεραν να δημιουργήσουν ή να αποκτήσουν ένα δενδρόσπιτο και να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους. Όμως για κανέναν και για τίποτα ποτέ δεν είναι αργά…
Δείτε μια σειρά από παραμυθένια δενδρόσπιτα για μικρά και… μεγάλα παιδιά!

Τα κουρεία – Μπαρμπέρικα

Μια συλλογή από διάφορες φωτογραφίες με παλιά μπαρμέρικα μας μεταφέρουν νοερά στον χώρο της μαγευτικής ατμόσφαιρας του μπαρμπέρικου, όπου το κούρεμα και το ξύρισμα είναι ένα μόνο μέρος του τελετουργικού, ενώ συνολικά η εμπειρία είναι μια διαδικασία χαλάρωσης, απόλαυσης και ανανέωσης.

Εκεί όπου οι πελάτες μπορούν να χαλαρώσουν, να απολαύσουν το κούρεμα ή το ξύρισμα με τη φαλτσέτα, να συναντήσουν γνωστούς και φίλους, να έρθουν σε επαφή με νέο κόσμο, ακόμη και να κλείσουν δουλειές.

Το κουρείο δεν είναι ένας απλός χώρος καλλωπισμού, αλλά εντευκτήριο, χώρος χαλάρωσης και επικοινωνίας. Εκεί οι άνδρες φτιάχνουν τις δικές τους εκλεκτικές κοινότητες για να ζήσουν τις μικρές τους απολαύσεις.

Συναυλία στο Πνευματικό Κέντρο Τρικάλων

Το Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου, 20.30 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Τρικκαίων η Διεύθυνση Πολιτισμού και Αθλητισμού του ΟΑΠΚΦΑ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΚΚΑΙΩΝ « Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ», διοργανώνει συναυλία χορωδιακού τραγουδιού.

Είσοδος ελεύθερη για το κοινό.

Συμμετέχουν:
Δημοτική Χορωδία Τρικάλων με μαέστρο την κ. Ελένη Ζιάκα
Δημοτική Χορωδία Κερατέας Δήμου Λαυρεωτικής με μαέστρο τον κ. Ανδρέα Λαζάρου.
Χορωδίας Δημοτικής Ενότητας Κερατέας του Δήμου Λαυρεωτικής.

«Ο Μενούσης» Ένα τραγούδι με ιστορία

Εποχή Τουρκοκρατίας. Μια αντροπαρέα γλεντοκοπά στο κρασοπουλιό. Η κουβέντα έρχεται στις όμορφες γυναίκες.
«Όμορφη γυναίκα έχεις» λέει ο Μεχμέτ αγάς στον ομοτράπεζο Μενούση.
«Πού την είδες;»
«Στο πηγάδι να βγάζει νερό, και μου μίλησε». Δύσπιστος ο άλλος ρωτάει:
«Κι αν την είδες, πες τι φόραγε;»
«Κόκκινο φουστάνι είχε, παρδαλή ποδιά», έρχεται η απάντηση, πειστήριο μιας απιστίας.
Πάνω στο μεθύσι και στη ζήλια του, ο Μενούσης πηγαίνει στο σπίτι και σκοτώνει την όμορφη γυναίκα του.
Ξεμέθυστος την άλλη μέρα την κλαίει και την καλεί:
«Σήκω χήνα, σήκω λυγαριά, να σε ιδούν τα παλικάρια να μαραίνονται, να σε ιδώ κι εγώ ο καημένος να σε χαίρομαι».

Αυτή την ιστορία ζήλιας, δωρική, δυνατή και τραγική, αφηγείται το πασίγνωστο δημοτικό τραγούδι του «Μενούση» που τραγουδιέται και χορεύεται σε όλη την Ελλάδα, από την Ήπειρο ως τη Θράκη, από το Βόρειο Αιγαίο ως το Ιόνιο και από την Πελοπόννησο ως τη Θεσσαλία. Τραγούδι τόσο δημοφιλές, που καταγράφονται διαφορετικές παραλλαγές του ακόμη και από το ίδιο χωριό, ο «Μενούσης» πέρασε στη σχολική μουσική εκπαίδευση, είναι ζωντανός στη λαϊκή παράδοση και επιβιώνει ακόμη.

Η συνέντευξη του Μάνφρεντ Μαξ-Νιφ

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του βραβευμένου Χιλιανού οικονομολόγου Manfred Max-Neef, ο οποίος τιμήθηκε το 1983 με το εναλλακτικό βραβείο Νόμπελ «για μια δίκαιη ζωή». Αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε λίγο χρόνο να τον ακούσετε!

Ο Ναός της Πόρτας Παναγίας. (Γνωριμία με τον τόπο μας)

Στα ριζά της Πίνδου, στην είσοδο ενός μεγαλόπρεπου φαραγγιού, το οποίο χωρίζει τα βουνά Ίταμο και Κόζιακα, αλλά και ενώνει τη Θεσσαλία με την Ήπειρο, 18 χλμ. δυτικά από τα Τρίκαλα, βρίσκεται η Πύλη.
Σε μικρή απόσταση απέναντι από την Πύλη και δίπλα στον Πορταϊκό ποταμό, στον οικισμό Πόρτα Παναγιά βρίσκεται η εκκλησιά Πόρτα Παναγιά.

Ο ναός Πόρτα Παναγιά, είναι σταυρεπίστεγη τρίκλιτη βασιλική που έχει κτισθεί πάνω σε αρχαίο ναό. Αυτό μαρτυρούν οι κίονες οι οποίοι ευρίσκονται στο χώρο γύρω από το ναό, όπως και η ύπαρξη πολλών αρχιτεκτονικών μελών είτε εντοιχισμένων είτε περισυλλεγέντων κατά καιρούς, που σήμερα φυλάσσονται εκεί.

Στα δυτικά του ναού, υφίσταται ευρύς εξωνάρθηκας που ακολουθεί τον τύπο του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο και χρονολογείται στα τέλη του 14ου αι. Ο ναός πέραν της ιδιόρρυθμης αρχιτεκτονικής έχει να παρουσιάσει και πλούσιο γλυπτό, ψηφιδωτό και γραπτό διάκοσμο, που δυστυχώς η πυρκαγιά του 1855 τον κατέστρεψε.

Αυτοδιαχειριζόμενος αγρός

Η ελληνική κοινωνία βιώνει το πλέον σκληρό πρόσωπο του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης. Το οικονομικό και αναπτυξιακό σύστημα καταρρέουν με αποτέλεσμα να τίθεται θέμα επιβίωσης για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού.
Η παρακμή αυτή πυροδοτεί μεγάλες κοινωνικές ανακατατάξεις και αναζητήσεις. Η κρίση, δηλαδή, οδηγεί στην ανάγκη για αναζήτηση κάτι διαφορετικού, ενός μοντέλου με αξιοβίωτες συνθήκες.
Μια πρόταση και ταυτόχρονα μια απάντηση για τον αυξανόμενο κίνδυνο της επισιτιστικής κρίσης που πλήττει τους φτωχότερους όλου του κόσμου, είναι και ο Αυτοδιαχειριζόμενος αγρός.
Με την λειτουργία του «Αυτοδιαχειριζόμενου αγρού» οι άνθρωποι επιδιώκουν την παραγωγή ειδών πρώτης ανάγκης για την καθημερινή τους διατροφή, ενάντια σε οποιαδήποτε εμπορευματική σχέση και πάντα με γνώμονα τη βιολογική καλλιέργεια.
Η καλλιέργεια γίνεται αποκλειστικά με ντόπιες ποικιλίες σπόρων και όχι υβρίδια ή μεταλλαγμένα.

Μια πρωτοβουλία «Αυτοδιαχειριζόμενου αγρού» επιχειρήθηκε από μια συλλογικότητα «Από κοινού» και στο νομό Τρικάλων το 2012.
Η θέλησή αποδείχθηκε ισχυρότερη της αμφιβολίας και τα αποτελέσματα ήταν απτά, αφήνοντας πολλές ελπίδες για τη συνέχιση της δράσης και την καθιέρωση αντίστοιχων πρωτοβουλιών και σε άλλες περιοχές.

Η Ελλάδα του 1920



Μοναδικές έγχρωμες φωτογραφίες της Ελλάδας του 1920

Μια διαφορετική Ελλάδα πριν περίπου έναν αιώνα από τον φακό των Maynard Owen Williams / Wilhelm Tobien.