Το χρυσάφι της Απριλιάτικης βροχής

Η Απριλιάτικη βροχή, όπως τη φοβόμαστε στα δελτία καιρού όταν βαραίνει και γίνεται καταιγίδα, εδώ στο Βαλτινό μοιάζει αλλιώς, πιο ήπια, πιο γήινη, σχεδόν ευεργετική. Στη μέτρια εκδοχή της δεν απειλεί, αλλά θρέφει. Πέφτει πάνω στα χωράφια σαν ευλογία, γεμίζει τις αυλακιές, ποτίζει τις ρίζες, ξυπνά τη γη. Είναι χρυσάφι - όχι εκείνο που αστράφτει, αλλά εκείνο που μεγαλώνει σιωπηλά μέσα στο χώμα.

Το σούρουπο απλώνεται σιγά-σιγά πάνω από το χωριό. Ο ουρανός, βαμμένος με απαλές ροδακινιές αποχρώσεις πίσω από τα σύννεφα, αφήνει μια παράξενη γλυκύτητα στον αέρα. Τα πρώτα φώτα ανάβουν στα σπίτια και στους δρόμους, μικρές εστίες ζωής που καθρεφτίζονται πάνω στο βρεγμένο οδόστρωμα. Η λάμψη τους δεν είναι έντονη, είναι ζεστή, σχεδόν παρηγορητική.

Η βροχή συνεχίζει το μονότονο, ήσυχο τραγούδι της. Στάλες που χτυπούν στα κεραμίδια, στο χώμα, στα φύλλα των δέντρων. Ένας ήχος γνώριμος, που δεν ανησυχεί αλλά καθησυχάζει. Σαν να σκεπάζει το χωριό με ένα αόρατο πέπλο ηρεμίας.

Εκείνη την ώρα, το Βαλτινό δεν είναι απλώς ένας τόπος, είναι μια αγκαλιά. Ένα καταφύγιο όπου η φύση και ο άνθρωπος συμφιλιώνονται, όπου η βροχή δεν είναι απειλή αλλά υπόσχεση. Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή συμφωνία, το σούρουπο γίνεται θαλπωρή - μια μικρή, καθημερινή γαλήνη που αξίζει περισσότερο από κάθε λιακάδα.

“Ο γεωστρατηγικός χώρος της Μέσης Ανατολής και πώς επηρεάζει την Ελλάδα ο τελευταίος πόλεμος”. Η διάλεξη του Φ.Ι.ΛΟ.Σ.

 Ομιλητής ο διεθνολόγος καθηγητής Σταμ. Γεωργούλης

Το Σάββατο 4 Απριλίου 2026 και ώρα  7.30 μ.μ, στην αίθουσα της Δημοτικής «Πινακοθήκης Θ. Μάρκελλου - Μ. Καταφυγιώτη» (Γαριβάλδη 5 - Τρίκαλα), θα πραγματοποιηθεί η 139η διάλεξη του Φιλολογικού, Ιστορικού, Λογοτεχνικού Συνδέσμου (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων με θέμα: “Ο γεωστρατηγικός χώρος της Μέσης Ανατολής και πώς επηρεάζει την Ελλάδα ο τελευταίος πόλεμος”. Ομιλητής θα είναι ο κ. ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ, διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Παν/μίου Paris XI - τ. καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων  - Πρέσβυς καλής θελήσεως του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός. Μετά την διάλεξη θα επακολουθήσει συζήτηση. 

Είσοδος ελεύθερη.

Βιογραφικό του Ομιλητή:

Ο Σταμάτης Γεωργούλης γεννήθηκε στον Χανδρά Ορεστιάδας Έβρου και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Ορεστιάδας Έβρου το 1976.

Έλαβε πτυχίο από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στη Διπλωματία Διεθνών Οργανισμών από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Paris XI της Γαλλίας και Διδακτορικό Δίπλωμα από την ίδια Σχολή με θέμα της Διδακτορικής Διατριβής του «Η Επιτροπή Διεθνούς Δημόσιας Διοίκησης των Ηνωμένων Εθνών».

Υπηρέτησε ως: 1) Ειδικός Επιστήμονας ΕΛΙΑΜΕΠ (1989-1990), 2) Ειδικός Επιστήμονας του Στρατηγικού Σχεδιασμού του Υπουργείου Εσωτερικών (1991-2021), στη Διεύθυνση Αναπτυξιακών Προγραμμάτων και Διεθνών Οργανισμών Ιδιωτικού Δικαίου, 3) Επιστημονικός Συνεργάτης Γεν. Γραμματείας Θρησκευμάτων Υπ. Παιδείας 2012-2013, 4) Πρόεδρος Επιτροπής Ασύλου Υπουργείου Δημόσιας Τάξης (2012-2018), 5) Ειδικός Εκλογικός Εμπειρογνώμων Παρατηρητής Εκλογών Ηνωμένων Εθνών και Ευρωπαϊκής Ένωσης της Ελλάδας στις εκλογές στην Αιθιοπία (1993), Καμπότζη (1993), Νότια Αφρική του Νέλσον Μαντέλα (1994), Μοζαμβίκη (1994), Ακτή Ελεφαντοστού (1995), Αλβανία (1997-2009) τιμηθείς για την διεθνή του προσφορά υπέρ του Εκδημοκρατισμού και της Ελευθερίας.

Είναι Δικηγόρος Αθηνών στον Άρειο Πάγο, στο Διεθνές Δικαστήριο και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθώς και Διεθνής εκλογικός εμπειρογνώμων.

Έχει διδάξει: 1) στο Διπλωματικό Τμήμα του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης (1991-1992), 2) ως καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Ασφαλείας (1991 - 2022): Μουσουλμανική Μειονότητα,  3) ως Επισκέπτης Καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης 1996-2003:  Διεθνές Δίκαιο, Διεθνές Οικονομικό Δίκαιο, Διεθνείς Οργανισμοί, Διπλωματική Ιστορία, 4) ως Καθηγητής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων:  Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο, Δίκαιο του Πολέμου 1995-2014, 5) ως Καθηγητής στη Σχολή Ναυτικού Πολέμου: Δίκαιο Πολέμου (1992-2002). Δίδαξε επίσης στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Νομικής Σχολής Αθηνών: Διεθνές Εκλογικό Δίκαιο, και στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Διεθνούς Δικαίου Paris XI Faculte de Droit.

Έλαβε μέρος ως Εκλογικός Παρατηρητής των Ηνωμένων Εθνών σε 12 χώρες του κόσμου.

Έχει πλούσιο συγγραφικό έργο (αυτοτελή βιβλία και άρθρα). Σημειώνονται ενδεικτικά τα:

- La Commission de la Fonction Publique Internationale des Nations Unies,  Paris XI, Doctorat d’Etat, 1989, σελ. 559.

- Ο θεσμός του Μουφτή στην Ελληνική και Αλλοδαπή έννομη τάξη, Α.Ν.Σάκκουλας, Αθήνα 1993, σελ. 210.

- «Η Ορθοδοξία και τα Ελληνικά Σχολεία στο Σύγχρονο Αλβανικό Κράτος» συμμετοχή στο βιβλίο:  Ο Ελληνισμός της Αλβανίας, Θ. Κουλουμπής, Θ. Βερέμης, Η. Νικολακόπουλος (επιμ.), Ι. Σιδέρης, Αθήνα, 1995, σελ. 146-243.

- Κράτη και Εθνότητες στο Κέρας της Αφρικής: Προβλήματα, προοπτικές, σχέσεις με την Ελλάδα, με Αστέρη Χουλιάρα, Αθήνα 1995.

- ΙΜΙΑ: Η αναμφισβήτητη ελληνική κυριαρχία. Η απειλή ενός νέου casus belli, με Συμεών Σολταρίδη, Λιβάνης, Αθήνα, 1996, σελ. 240.

- Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Α.Ν. Σάκκουλας, Αθήνα, 1997, σελ. 238.

- Εγχειρίδιο Διεθνούς Δικαίου, Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, Αθήνα 1998, σελ. 318, και Παράρτημα Διεθνούς Δικαίου, 1999, σελ. 32.

- Δίκαιο του Πολέμου, Αθήνα, Σοκόλη-Κουλιεδάκης, 2010, σελ. 260.

- Διεθνείς Οργανισμοί, Αθήνα,  Σοκόλη-Κουλιεδάκης 2011.

- Ουκρανοποίηση στο σύγχρονο σύστημα διεθνών σχέσεων και ασφάλειας, Εκδόσεις ΕΛΛΩΔΙΑ, 2023.

- Ούλοφ Πάλμε: Παλμολογία: Παρακαταθήκες του Ούλοφ Πάλμε που οραματίσθηκε ν’ αλλάξει τον κόσμο, Αθήνα 2024.

- Εκλέξτε τον 47ο Πρόεδρο της Καρδιάς σας: Ντόναλτ Τραμπ κατά Κάμαλα Χάρρις, Ελλάδα, ΗΠΑ, Ελληνικά και Αγγλικά, 2024.

- Νέλσον Μαντέλα ο Ιεραπόστολος της Δημοκρατίας, Ελληνικά και Αγγλικά, 2024.

- Τζων Φιτζέραλντ Κέννεντυ: Ο Μάρτυρας της Πολιτικής. Ελληνικά και Αγγλικά, 2024.

- Άγιος Νικόλαος ο Γαληνευτής των ψυχών και των θαλασσών, Ελληνικά και Ιταλικά, 2024.

- Κομφούκιος - Σωκράτης βίοι παράλληλοι φιλοσοφικά, Αθήνα 2025, Ελληνικά, Αγγλικά, Κινέζικα (υπό έκδοση).

Οδηγίες προστασίας από καταιγίδες - Τι προσέχουμε σε δέντρα, πυλώνες ρεύματος, χειμάρρους

 

Με βάση τις πρόσφατες ανακοινώσεις της ΕΜΥ και του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, η Πολιτική Προστασία του Δήμου Τρικκαίων ενημερώνει τους πολίτες σχετικά με τα μέτρα που μπορούν να λαμβάνουν σε περιπτώσεις καταιγίδας.

ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ

Πώς να εκτιμήσετε την απόσταση από μια καταιγίδα

·         Μετρήστε το χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ της αστραπής και της βροντής σε δευτερόλεπτα. Διαιρέστε το χρόνο που μετρήσατε με το 3 ώστε να υπολογίσετε την απόσταση της καταιγίδας σε χιλιόμετρα.

·         Λάβετε γρήγορα τα απαραίτητα μέτρα, πριν η καταιγίδα σας πλησιάσει. Η απόσταση είναι ενδεικτική καθώς η καταιγίδα μπορεί να εμφανιστεί πολύ γρήγορα πάνω από την περιοχή στην οποία βρίσκεστε.

ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ

Αν βρίσκεστε στο σπίτι

·         Ασφαλίστε αντικείμενα, που μπορεί να παρασυρθούν από τον άνεμο ή τη ραγδαία βροχόπτωση και ενδέχεται να προκαλέσουν καταστροφές ή τραυματισμούς.

·         Ελέγξτε τον τρόπο στερέωσης διαφημιστικών πινακίδων που τυχόν έχετε αναρτήσει.

·         Ασφαλίστε τις πόρτες και τα παράθυρα.

·         Αποφύγετε να αγγίξετε τις σωληνώσεις των υδραυλικών (κουζίνα, μπάνιο) καθώς συνιστούν καλούς αγωγούς του ηλεκτρισμού.

Αν βρίσκεστε στο αυτοκίνητο

·         Ακινητοποιείστε το στην άκρη του δρόμου και μακριά από δέντρα και καλώδια ρεύματος που ενδέχεται να πέσουν πάνω του.

·         Μείνετε μέσα και ανάψτε τα προειδοποιητικά φώτα στάσης (φώτα έκτακτης ανάγκης) μέχρι να κοπάσει η καταιγίδα.

·         Κλείστε τα τζάμια και μην ακουμπάτε σε μεταλλικά αντικείμενα.

·         Αποφύγετε τους πλημμυρισμένους δρόμους.

Αν βρίσκεστε σε εξωτερικό χώρο

·         Καταφύγετε σε κτήριο ή σε αυτοκίνητο διαφορετικά καθίστε αμέσως στο έδαφος χωρίς να ξαπλώσετε.

·         Προστατευτείτε κάτω από συμπαγή κλαδιά χαμηλών δέντρων στην περίπτωση που είστε μέσα σε δάσος.

·         Μην καταφύγετε ποτέ κάτω από ένα ψηλό δέντρο σε ανοιχτό χώρο.

·         Αποφύγετε τα χαμηλά εδάφη για τον κίνδυνο πλημμύρας.

·         Μην στέκεστε πλάι σε πυλώνες, γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος, τηλεφωνικές γραμμές και φράκτες.

·         Μην πλησιάζετε μεταλλικά αντικείμενα (π.χ. αυτοκίνητα, ποδήλατα, σύνεργα κατασκήνωσης κλπ.).

·         Απομακρυνθείτε από ποτάμια, λίμνες ή άλλες μάζες νερού.

·         Αν είστε μέσα στη θάλασσα βγείτε αμέσως έξω.

·         Αν βρίσκεστε απομονωμένοι σε μια επίπεδη έκταση και νιώσετε να σηκώνονται τα μαλλιά σας (γεγονός που δηλώνει ότι σύντομα θα εκδηλωθεί κεραυνός), κάντε βαθύ κάθισμα με το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια (ώστε να ελαχιστοποιήσετε την επιφάνεια του σώματός σας και την επαφή σας με το έδαφος) πετώντας τα μεταλλικά αντικείμενα που έχετε επάνω σας.

Κατά τη διάρκεια μιας χαλαζόπτωσης

·         Προφυλαχθείτε αμέσως. Μην εγκαταλείψετε τον ασφαλή χώρο, παρά μόνο όταν βεβαιωθείτε ότι η καταιγίδα πέρασε. Η χαλαζόπτωση μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνη και για τα ζώα.

Από το γραφείο Τύπου

Το Κόσκινο της Διάκρισης

 

Το κόσκινο είναι ένα ταπεινό αντικείμενο που κουβαλά μια απροσδόκητη φιλοσοφία. Από την πρώτη ματιά, μοιάζει απλώς με ένα σκεύος με ξύλινο ή μεταλλικό πλαίσιο και μια διάτρητη σίτα, ένα εργαλείο πρακτικό, φτιαγμένο για να ξεχωρίζει το χρήσιμο από το περιττό. Κι όμως, μέσα σε αυτή την απλή του λειτουργία κρύβεται μια ολόκληρη στάση ζωής.

Στην κουζίνα, το κόσκινο εργάζεται αθόρυβα. Κοσκινίζει το αλεύρι, ελαφραίνει τη ζάχαρη άχνη, απομακρύνει τα ξένα σώματα. Η κίνησή του είναι επαναληπτική. Θυμίζει ότι κάθε δημιουργία απαιτεί προετοιμασία και φροντίδα: πριν από το ψωμί και το γλυκό, προηγείται ο διαχωρισμός, η επιλογή. Τίποτα αξιόλογο δεν γεννιέται χωρίς ένα είδος κοσκινίσματος.

Αυτή η πράξη μεταφέρεται εύκολα στη γλώσσα και στη σκέψη. Όταν λέμε ότι «περνάμε κάτι από κόσκινο», εννοούμε πως το εξετάζουμε εξονυχιστικά. Η έκφραση αποκαλύπτει μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη: να φιλτράρουμε τις πληροφορίες, τις ιδέες, ακόμη και τους ανθρώπους γύρω μας. Η κρίση μας λειτουργεί σαν αόρατο κόσκινο που συγκρατεί ό,τι θεωρούμε ουσιώδες και αφήνει να φύγει το περιττό. Χωρίς αυτό το εσωτερικό εργαλείο, ο νους θα πλημμύριζε από αδιακρίτως συσσωρευμένο υλικό.

Παράλληλα, το κόσκινο συνδέεται και με τη ματαιότητα της ανθρώπινης προσκόλλησης. Η παροιμία «καινούργιο μου κόσκινο και πού να σε κρεμάσω» φωτίζει την τάση μας να υπερτιμούμε το καινούργιο. Φροντίζουμε με ζήλο ό,τι μόλις αποκτήσαμε, σαν να φοβόμαστε μήπως φθαρεί πριν το χαρούμε. Κι όμως, ο χρόνος λειτουργεί ως το μεγαλύτερο κόσκινο: κοσκινίζει τον ενθουσιασμό μας, αφήνοντας στο τέλος μόνο ό,τι έχει πραγματική αξία.

Σε ένα ευρύτερο επίπεδο, το κόσκινο γίνεται σύμβολο διάκρισης. Στα μαθηματικά, στη λαογραφία, στην καθημερινή εμπειρία, υποδηλώνει τη διαδικασία με την οποία ο κόσμος οργανώνεται. Η ζωή μάς καλεί συνεχώς να επιλέγουμε: ποιες σκέψεις θα κρατήσουμε, ποιες σχέσεις θα καλλιεργήσουμε, ποιες επιθυμίες θα ακολουθήσουμε. Κάθε επιλογή είναι ένα κοσκίνισμα της ύπαρξης.

Ίσως γι’ αυτό το απλό αυτό εργαλείο παραμένει τόσο οικείο και διαχρονικό. Μας υπενθυμίζει ότι η ποιότητα γεννιέται από τη διάκριση και ότι η σοφία δεν είναι παρά η τέχνη του σωστού κοσκινίσματος - της ικανότητας να αφήνουμε να περνά ό,τι είναι ελαφρύ και να κρατούμε ό,τι έχει βάρος και νόημα.

Η ΚΑΛΥΒΑ

 

Βλέπω την καλύβα κι επειδή τα θυμάμαι όλα, κάθομαι κι αναρωτιέμαι: πώς μία τόσο σαθρή και πρόχειρη κατασκευή μπόρεσε να στεγάσει και να στεριώσει μια μεγάλη αγάπη; Πώς μπόρεσε να προστατεύσει μια μακροήμερη ζωή; Πώς μπόρεσε, αφού η ίδια δεν κατάφερε να συμμορφώσει το παρουσιαστικό της και να μπαλώσει τη στέγη της, συνέτρεξε εν τούτοις τον πάμπτωχο βίο του πολύτεκνου ζευγαριού; Αναρωτιέμαι εναγωνίως και ταυτόχρονα αναλογίζομαι και τα δικά μου ανικανοποίητα χαΐρια. Αχαριστίες. 

Του Ηλία Κεφάλα

Εντυπώσεις από την εκδρομή του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. στους Δελφούς, την Αράχοβα και την Ιτέα

 Του Θεόδωρου Α. Νημά

Στιγμιότυπο από την ξενάγηση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών στην αίθουσα όπου ο περίφημος ηνίοχος.

Με τις καλύτερες εντυπώσεις επέστρεψαν τα μέλη και οι φίλοι του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. που έλαβαν μέρος στην ημερήσια μορφωτική εκδρομή στους Δελφούς, την Αράχοβα και την Ιτέα που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος το περασμένο Σάββατο 28 Μαρτίου.

Καθ’ οδόν οι εκδρομείς ενημερώθηκαν σχετικώς για την ιστορία και τα μνημεία που θα επισκέπτονταν από την αρχηγό της εκδρομής κα Ρούλα Σκανδάλη.

1) Βοηθούντος και του καλού καιρού, πρώτα επισκέφτηκαν το Αρχαιολογικό Μουσείο των Δελφών, ένα από τα καλύτερα και πλουσιότερα Μουσεία της χώρας, στο οποίο εκτίθενται τα ευρήματα των πολύχρονων ανασκαφών στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Σ’ αυτό είχαν λεπτομερή ενημέρωση από τον εξαίρετο ξεναγό κ. Θεόδωρο Δημητρόπουλο.

Ξεκινώντας από τον προθάλαμο, ξεναγήθηκαν σε όλες σχεδόν τις μεγάλες αίθουσες του Μουσείου θαυμάζοντας τα σπουδαία εκθέματα: τον ομφαλό της γης, τους κούρους αδελφούς Κλέοβι και Βίτωνα, έργο του Αργείου γλύπτη Κλεομήδη (περ. 590 π.Χ.), τον κορμό Καρυάτιοδος, την περίφημη Σφίγγα της κολόνας των Ναξίων (570-560 π.Χ.), τμήματα από διάφορες ζωφόρους, το άγαλμα του ξακουστού παγκρατιαστή Αγία (ανάθημα του Θεσσαλού Δαόχου, 4ος αι. π.Χ.), τη σύνθεση των τριών χορευτριών, την κύλικα με τον ζωγραφισμένο Απόλλωνα που κάνει σπονδή, το φημισμένο χάλκινο άγαλμα του Ηνιόχου, αφιέρωμα του Συρακούσιου Πολούζαλου που είχε νικήσει σε αγώνα τεθρίππου άρματος, τα γυναικεία κεφάλια από ελεφαντόδοντο με τα χρυσά διαδήματα και αρκετά άλλα εκθέματα.

2) Κατόπιν μετέβησαν στον προστατευμένο από την UNESCO αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, στις ΝΑ παρυφές του πολυτραγουδισμένου Παρνασσού, όπου, μετά το πέρασμα από την Ιερά Οδό, θαύμασαν τα σημαντικά μνημεία που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, κάποια από τα οποία έχουν αναστηλωθεί. Εκεί είδαν τον Θόλο στο ιερό της Αθηνάς Προναίας, τη Ρωμαϊκή Αγορά, τον Θησαυρό των Αθηναίων, το Ιερό του Απόλλωνα, το αρχαίο θέατρο και φυσικά τα διάφορα άλλα αφιερώματα των αρχαίων Ελλήνων.

Αναμνηστική φωτογραφία των εκδρομέων μπροστά αρχαίο θέατρο των Δελφών.

Το επιβλητικό τοπίο των Δελφών με τον ναό το Απόλλωνα.

3) Κατόπιν οι εκδρομείς μετέβησαν στην γειτονική γραφική Αράχοβα (υψόμ. 950 μ.), όπου γευμάτισαν σε ταβέρνα του χωριού απολαμβάνοντας τα καλομαγειρεμένα και πεντανόστιμα εδέσματα. Η Αράχοβα είναι γνωστή και από την ομώνυμη μάχη του 1826, κατά την οποία ο Γ. Καραϊσκάκης κατενίκησε τους 2.000 Τουρκαλβανούς του Μουσταφάμπεη.

4) Τελευταίος σταθμός η Ιτέα, το επίνειο της Άμφισσας στον Κορινθιακό κόλπο, όπου ήπιαν τον απογευματινό καφέ σε καφετέριες της γραφικής παραλίας αγναντεύοντας απέναντι τον Μοριά. Η Ιτέα ιδρύθηκε με απόφαση του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

 

Τα ινία της μνήμης

 

Στον χωμάτινο δρόμο που μοιάζει να χάνεται μέσα στο πράσινο, ο χρόνος κυλά αλλιώς - πιο αργά, πιο βαθιά, σαν να αφήνει ίχνη όχι μόνο στο χώμα, αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων. Είναι τη δεκαετία του 1970, τότε που το χωριό δεν είχε ακόμη ντυθεί με άσφαλτο και βιασύνη. Τότε που κάθε διαδρομή ήταν και μια μικρή διαδικασία επιστροφής.

Ο παππούς Σταύρος Χήρας, όρθιος στο κάρο, κρατά τα ινία με τη σιγουριά ανθρώπου που έμαθε τη ζωή με τα χέρια και τον ιδρώτα. Δίπλα του, η μικρή εγγονή -ένα παιδί που δεν γνωρίζει ακόμη το βάρος του χρόνου- τον κοιτά και μαθαίνει. Όχι μόνο πώς να κρατά τα χαλινάρια, αλλά πώς να στέκεται, πώς να αφουγκράζεται τον ρυθμό του ζώου, πώς να γίνεται ένα με τον δρόμο.

Το άσπρο άλογο προχωρά ήρεμα, σαν να γνωρίζει κι αυτό πως δεν μεταφέρει απλώς ανθρώπους, αλλά μια ολόκληρη συνέχεια: από τον παππού στο παιδί, από το παρελθόν στο μέλλον. Το κάρο τρίζει ελαφρά - ένας ήχος που τότε ήταν καθημερινός, μα σήμερα ακούγεται σαν ανάμνηση.

Ο παππούς δεν διδάσκει με λόγια. Δείχνει. Με τη στάση του σώματος, με τη δύναμη των χεριών, με την ηρεμία στο βλέμμα. Και η μικρή, χωρίς να το καταλαβαίνει, αποτυπώνει μέσα της αυτή τη σιωπηλή γνώση. Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν γράφονται σε βιβλία, αλλά μένουν ανεξίτηλες στην καρδιά.

Και ο δρόμος… χωμάτινος, ακατέργαστος, γεμάτος μικρές πέτρες και σκόνη. Φαντάζει σαν ένα πέρασμα, σαν μια μνήμη ζωντανή. Γιατί πριν έρθει η άσφαλτος, οι άνθρωποι περπατούσαν πιο κοντά στη γη - και ίσως και πιο κοντά ο ένας στον άλλον.

Κι έτσι η εικόνα της φωτογραφίας μετουσιώνεται σε ένα άγγιγμα από έναν κόσμο που έμαθε να προχωρά χωρίς βιασύνη, να διδάσκει χωρίς θόρυβο και να αγαπά χωρίς επίδειξη. Έναν κόσμο όπου ένα κάρο στον δρόμο του χωριού μπορούσε να χωρέσει ολόκληρη τη ζωή.

Το παλιό ραδιόφωνο - Όταν ο κόσμος χωρούσε σε ένα κουτί

 

Ένα κουτί από ξύλο, δυο κουμπιά που γυαλίζουν από τα δάχτυλα των χρόνων και μια κάθετη βελόνα που γλιστρά αργά πάνω σε άγνωστα ονόματα πόλεων. Κι όμως, μέσα σ’ αυτή τη μικρή κατασκευή χωρά ένας αιώνας. Ένα κουτί, δυο κουμπιά, μια κάθετη βελόνα κι έγινε ο κόσμος γειτονιά μέσα σ’ έναν αιώνα.

Κλείσε τα μάτια κι άκουσε… Πριν ακόμη φανερωθεί η φωνή, προηγείται ένα ελαφρύ παράσιτο, σαν ανάσα του αέρα. Είναι το ράδιο των ερτζιανών κυμάτων, στα μεσαία, στα FM και στα βραχέα, που υφαίνει αόρατες γέφυρες ανάμεσα σε τόπους και ανθρώπους. Από το μικρό ηχείο ξεχύνονται ειδήσεις, μουσικές, ψίθυροι μακρινών πολιτισμών. Κάθε στροφή του κουμπιού είναι ένα ταξίδι: μια πόλη που ξυπνά, μια θάλασσα που κυματίζει, μια φωνή που βρίσκει τον δρόμο της μέσα από τη νύχτα.

Το παλιό ραδιόφωνο είναι πομπός και αναφλέκτης ονειρικών και μαγικών σκέψεων. Στο ζεστό του φως συγκεντρώνονταν κάποτε οικογένειες, και ο χρόνος έμοιαζε να επιβραδύνεται. Οι ιστορίες που ξεπηδούσαν από μέσα του γίνονταν κοινή μνήμη, κοινός παλμός. Το ξύλινο περίβλημά του κρατά ακόμη τη σιωπηλή μαρτυρία εκείνων των στιγμών: γέλια, αγωνίες, τραγούδια που ένωναν καρδιές.

Σήμερα, μέσα στην πληθώρα των εικόνων, το παλιό ραδιόφωνο μας θυμίζει τη δύναμη της ακρόασης. Να σταθούμε για λίγο ακίνητοι και να αφήσουμε τον ήχο να πλάσει εικόνες μέσα μας. Γιατί εκεί, στο σκοτάδι των κλειστών ματιών, γεννιέται ένας κόσμος πιο προσωπικός και αληθινός - ένας κόσμος που συνεχίζει να πάλλεται, όπως τότε, μέσα σε ένα απλό κουτί με δυο κουμπιά και μια κάθετη βελόνα.

Τα χιόνια του Κόζιακα και η τέχνη της υπομονής

 

Ο Κόζιακας, ντυμένος στα λευκά, στέκει σιωπηλός και επιβλητικός, σαν γέροντας που γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα λέει. Το χιόνι απλώνεται στις πλαγιές του όχι μόνο ως εικόνα χειμωνιάτικη, αλλά σαν σημάδι, μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος δεν υπακούει στις επιθυμίες μας, αλλά στους δικούς του αργούς, αμετάβλητους ρυθμούς.

Κάτω στον κάμπο, η γη μπορεί να ξεγελά. Ο ήλιος ξεπροβάλλει, τα νερά τραβιούνται, και η άνοιξη μοιάζει να ψιθυρίζει πως έφτασε. Μα εκεί, ψηλά, ο Κόζιακας κρατά ακόμα το χιόνι του. Και μαζί του κρατά και τη σοφία του βουνού.

«Σαν βλέπ’ς χιόνια στον Κόζιακα, ντομάτες να μη βάν’ς! Λίγη υπομονή ακόμα.»

Δεν είναι μόνο γεωργική συμβουλή. Είναι μάθημα ζωής.

Πόσες φορές δεν βιαστήκαμε να «φυτέψουμε» όνειρα πριν ωριμάσει η ώρα; Πόσες φορές δεν εμπιστευτήκαμε μια πρόσκαιρη λιακάδα, αγνοώντας τα χιόνια που ακόμη επιμένουν μέσα μας ή γύρω μας; Ο άνθρωπος, όπως και η γη, έχει τις εποχές του. Κι όπως η ντομάτα θέλει ζεστασιά για να πιάσει ρίζα, έτσι και κάθε προσπάθεια θέλει τον δικό της καιρό.

Ο Κόζιακας, με τη σιωπή του, διδάσκει υπομονή. Δεν βιάζεται να λιώσει το χιόνι του, το αφήνει να φύγει όταν πρέπει. Κι αυτό το «όταν πρέπει» είναι ίσως το πιο δύσκολο μάθημα για τον άνθρωπο, που ζει με την ψευδαίσθηση πως μπορεί να επισπεύσει τα πάντα.

Η υπομονή δεν είναι αδράνεια. Είναι εμπιστοσύνη. Είναι η ήρεμη δύναμη να περιμένεις χωρίς να εγκαταλείπεις. Να κρατάς τον σπόρο στο χέρι και να ξέρεις πως, αν τον ρίξεις νωρίς, θα χαθεί, ενώ αν περιμένεις, θα καρπίσει.

Κι έτσι, κοιτάζοντας τον χιονισμένο Κόζιακα, δεν βλέπεις μόνο έναν χειμωνιάτικο ορίζοντα. Βλέπεις ένα παλιό, άγραφο ημερολόγιο της φύσης, μια υπενθύμιση πως η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας, αλλά συμφιλίωση με τον ρυθμό των πραγμάτων.

Λίγη υπομονή ακόμα.
Και η άνοιξη θα έρθει — όχι επειδή τη ζητήσαμε, αλλά επειδή ήρθε η ώρα της.

Εμπνευσμένο από ανάρτηση στο Facebook του Νίκου Μερτσιώτη.

Προσκυνηματική Εκδρομή του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού στην Παναγία Ελεούσα Ξυνιάδος

 

Με βαθιά πίστη και πνευματική διάθεση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2026 η προσκυνηματική εκδρομή του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού στην Ιερά Μονή Παναγίας Ελεούσας Ξυνιάδος, στον Δομοκό.

Μια όμορφη ομάδα γυναικών από το Βαλτινό άφησε για λίγο την καθημερινότητα και ανηφόρισε προς τον ιερό αυτό τόπο, αναζητώντας γαλήνη, δύναμη και εσωτερική ανάταση. Το μοναστήρι, χτισμένο σε μια τοποθεσία που συνδυάζει την απλότητα της φύσης με τη βαθιά πνευματικότητα, υποδέχθηκε τις προσκυνήτριες με ηρεμία και ευλάβεια.

Κατά την παραμονή τους, οι συμμετέχουσες είχαν την ευκαιρία να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, να προσευχηθούν και να βιώσουν στιγμές περισυλλογής και κατάνυξης. Το ήρεμο περιβάλλον και η κατανυκτική ατμόσφαιρα της Μονής ενίσχυσαν το αίσθημα της ενότητας και της πίστης ανάμεσα στις γυναίκες του συλλόγου.

Τέτοιες δράσεις αναδεικνύουν τον ουσιαστικό ρόλο του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, που δεν περιορίζεται μόνο σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, αλλά επεκτείνεται και στην καλλιέργεια της πνευματικότητας και της συλλογικής συνοχής.

Η εκδρομή αυτή αποτέλεσε μια πολύτιμη εμπειρία, γεμάτη εικόνες, συναισθήματα και αναμνήσεις, αφήνοντας στις συμμετέχουσες την ευχή να συνεχιστούν παρόμοιες πρωτοβουλίες στο μέλλον.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ:

Το Λεπτό που κρατά τον Ήλιο

 

11:59 π.μ.

Ένα λεπτό πριν από την ώρα δώδεκα, το μεσημέρι δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Υπάρχει μόνο ως υπόσχεση, σαν ανάσα που κρατιέται. Ο ήλιος στέκει ψηλά, αλλά όχι στο απόλυτο ύψος του. Ο χρόνος εδώ δεν κυλά, αιωρείται. Στην αναμονή η ώρα δεν περνάει. Το 11:59 δεν είναι καθυστέρηση ούτε προσμονή, είναι το σύνορο όπου η μέρα μαθαίνει να περιμένει τον εαυτό της.

12:00 μ.

Στις δώδεκα ακριβώς, η ώρα ταυτίζεται με το μεσημέρι. Δεν υπάρχει «πριν» και «μετά». Η στιγμή αυτή δεν διαρκεί - συμβαίνει. Είναι το σημείο όπου ο ήλιος παύει να ανεβαίνει και δεν έχει ακόμη αρχίσει να κατεβαίνει. Ο χρόνος συμπτύσσεται σε μια τελεία. Ό,τι ονομάζουμε «τώρα» αποκτά βάρος και σημασία. Εδώ η ώρα δεν μετρά, ορίζει.

12:01 μ.μ.

Ένα λεπτό μετά, η ώρα δώδεκα κουβαλά ήδη το μεσημέρι. Το φέρει μέσα της σαν μνήμη και σαν ευθύνη. Το φως είναι το ίδιο, κι όμως έχει αλλάξει. Κάτι έχει χαθεί, όχι γιατί έφυγε, αλλά γιατί πέρασε. Στη χαρά η ώρα φεύγει χωρίς να το καταλάβουμε. Το λεπτό -η μικρότερη δυνατή μονάδα του χρόνου- γίνεται το όχημα της μεταβολής. Δεν χρειάζεται διάρκεια για να αλλάξει ο κόσμος, αρκεί μια στιγμή.

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος.

Ο χρόνος απλώνεται, αλλά η ώρα πέφτει. Η ώρα χτυπά, όπως η καμπάνα: μία φορά, συγκεκριμένα, αμετάκλητα. Ο χρόνος μάς φθείρει σιγά, η ώρα μάς αποκαλύπτει απότομα. Μέσα σε μία ώρα μπορεί να αλλάξει η κατεύθυνση μιας ζωής, ενώ ο χρόνος απλώς θα καταγράψει το αποτέλεσμα.

Μέρα - νύχτα σε 24 μέρη.

Η μέρα και η νύχτα δεν είναι αντίπαλοι αλλά συνεργοί, κομμένοι σε είκοσι τέσσερα ίσα κομμάτια. Κάθε ώρα ένα μικρό σύμπαν, με δικό του φως, δική του σκιά. Το μεσημέρι είναι το κέντρο αυτού του κύκλου - όχι επειδή είναι φωτεινότερο, αλλά επειδή είναι το σημείο της απόλυτης ισορροπίας πριν αρχίσει η πτώση.

Από τον ήλιο - στα γρανάζια - στα άτομα.

Ο ήλιος όρισε τον χρόνο με τη σκιά του. Τα γρανάζια τον φυλάκισαν σε κύκλους και παλμούς. Τα άτομα τον διέσπασαν σε δονήσεις και πιθανότητες. Κι όμως, είτε μετριέται με τον ήλιο είτε με ρολόγια είτε με ατομικές ταλαντώσεις, ο χρόνος παραμένει άπιαστος. Γιατί αυτό που πραγματικά μας αγγίζει δεν είναι ο χρόνος, αλλά η ώρα - εκείνη η μία στιγμή που περνά και δεν επιστρέφει ποτέ ίδια.

Κι έτσι, ανάμεσα στο 11:59 και το 12:01, χωρά ολόκληρη η ανθρώπινη συνθήκη: η αναμονή που βαραίνει, η χαρά που διαφεύγει, η στιγμή που ορίζει. Ένα λεπτό πριν, ένα τώρα, ένα λεπτό μετά. Και μέσα τους, όλος ο κόσμος.

Ο κεντρικός δρόμος της Καλαμπάκας το 1927

 

Ο δρόμος της Καλαμπάκας απλώνεται μπροστά μας σαν μια ήρεμη υπόσχεση χρόνου. Χώμα πατημένο από βήματα ανθρώπων και ζώων, που δεν βιάζονται να φτάσουν, γιατί ο προορισμός δεν είναι μόνο το τέλος της διαδρομής, αλλά η ίδια η πορεία. Στην Καλαμπάκα του 1927, ο κεντρικός δρόμος είναι ένα πέρασμα, είναι η ραχοκοκαλιά μιας μικρής κοινωνίας που αναπνέει αργά, κάτω από τη σκιά των βράχων.

Τα Μετέωρα υψώνονται επιβλητικά, σαν σιωπηλοί φύλακες της μνήμης. Δεν αλλάζουν, δεν μετακινούνται, παρατηρούν. Μπροστά τους, οι άνθρωποι μοιάζουν μικροί, σχεδόν εφήμεροι, κι όμως είναι αυτοί που γεμίζουν τον τόπο με ζωή. Τα σπίτια, λευκά με κεραμίδια κόκκινα, στέκουν ταπεινά, δεμένα με τη γη, σαν να γεννήθηκαν από αυτήν. Καμία πολυτέλεια, μόνο ανάγκη και φροντίδα.

Στον δρόμο, μια φιγούρα οδηγεί το ζώο της. Η κίνηση είναι αργή, δεν υπάρχει θόρυβος μηχανών, μόνο ο ήχος των βημάτων, ο αέρας που περνά ανάμεσα από τα δέντρα, και ίσως κάποια μακρινή φωνή. Ο χρόνος εδώ δεν κυλάει - απλώνεται. Δεν μετριέται σε λεπτά, αλλά σε εποχές, σε σοδειές, σε αναμονές.

Και όμως, πίσω από αυτή τη γαλήνη, υπάρχει μια εποχή δύσκολη. Το 1927 δεν είναι απλώς μια χρονολογία, είναι μια στιγμή μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει, που αγωνίζεται, που ακόμη διαμορφώνεται. Οι άνθρωποι του δρόμου αυτού κουβαλούν ιστορίες αθέατες - αγωνίες, ελπίδες, μικρές νίκες της καθημερινότητας.

Η εικόνα, επιχρωματισμένη από τον Αλέξανδρο Γέροντα, γεφυρώνει δύο κόσμους: τον τότε και τον τώρα. Μας δίνει την ψευδαίσθηση πως μπορούμε να αγγίξουμε το παρελθόν, να περπατήσουμε για λίγο σε αυτόν τον δρόμο, να σταθούμε κάτω από τους βράχους και να κοιτάξουμε όπως κοιτούσαν κι εκείνοι. Και ίσως, για μια στιγμή, να καταλάβουμε πως, όσο κι αν αλλάζει ο κόσμος, ο άνθρωπος παραμένει ίδιος: ένας ταξιδιώτης μέσα στον χρόνο, που αναζητά νόημα στον δρόμο που διαβαίνει.

ΚΟΠΑΔΙ

 

Λαμπρό ανοιξιάτικο τοπίο. Ένα σκορπισμένο πράο κοπάδι βοοειδών. Υπάρχει μια διάχυτη ηρεμία στην ατμόσφαιρα, μια γαλήνη και μια βαθιά ευχαρίστηση, που αντανακλάται στις αργές κινήσεις των βοδιών και τη βουλιμική τους ευχαρίστηση στη βοσκή. Κάπου-κάπου τα ζώα σηκώνουν το κεφάλι τους και με κοιτάζουν, αλλά είναι σαν να μη με βλέπουν. Ράθυμα ξανασκύβουν και αφοσιώνονται στο πλούσιο χορτάρι του λιβαδιού. Ξέρω ότι δεν έμαθαν ποτέ την έννοια του ρήματος βιάζομαι. Μια σημασία που μεταπηδά και στον βουκόλο (ας τον πούμε ακόμα και σήμερα έτσι), που καθισμένος σε μια γωνιά δίπλα στο μηχανάκι του παίζει με το φορητό του τηλέφωνο. Πιάνω κουβέντα μαζί του: «Βγαίνει κάτι καλό από την εκμετάλλευση του κοπαδιού σου;» «Βγαίνει, αρκεί ο λύκος να μείνει μόνο στο 5%, που οπωσδήποτε το δικαιούται» μου απαντά. Ξεκάθαρη άποψη. 

Του Ηλία Κεφάλα

Το σκούρο άχυρο και το κόκκινο κεντίδι (Του Χάρη Αγγελή)

 

Στο σταυροδρόμι πίσω από την εκκλησία σηκωνόταν κουρνιαχτός. Ο Πίπης, με τη φλόγα στα μάτια, έσπρωχνε τον κύλινδρο με την τσιβέτα, κι ο σίδερος τραγουδούσε στο φως του μεσημεριού, ένα λεπτό σφύριγμα σαν φωνή από άλλον κόσμο. Ο Σιούλας, με τα χέρια στις τσέπες, παρακολουθούσε σοβαρός, ενώ ο Χάρης γύριζε τρεχάτος από το χωράφι, αφού είχε δέσει τη γελάδα στο παλούκι.

— Δοκίμασέ το! φώναξε ο Πίπης και του ’σπρωξε στα χέρια την τσιβέτα.

Ο Χάρης έτρεξε λίγα βήματα, αλλά ο κύλινδρος γκρεμίστηκε. Ο Σιούλας γέλασε σιγανά, εκείνος δεν τα κατάφερνε ποτέ, κι όμως είχε το θάρρος να λέει πως είναι ο πιο σοφός. Απ’ τα χέρια του, ο κύλινδρος έπεφτε πριν καν προλάβει να κυλήσει μια δρασκελιά.

— Τώρα το βρήκες, είπε, που θα πάμε σχολείο…

Ο Πίπης σταμάτησε τον κύλινδρο με τη μύτη του παπουτσιού του.

— Τι ρε; Εγώ δεν έρχομαι.

Ο Σιούλας σήκωσε το φρύδι του με σημασία.

— Μην έρχεσαι… Άμα όμως σου ’ρθει ένα πρόστιμο γερό, θα σε φέρει ο πατέρας σου με το ζόρι.

Ο Χάρης ένιωσε την καρδιά του να τρεμουλιάζει. Πρόστιμο; Σχολείο; Έξοδα; Ποτέ δεν είχε ξανακούσει κάτι τέτοιο. Για να το λέει ο Σιούλας, κάτι θα ξέρει, σκεφτόταν. Ξαφνικά, ο ήλιος τού φάνηκε πιο καυτός κι ο δρόμος πιο μακρύς.

Παράτησε τους φίλους του κι έτρεξε στο σπίτι.

— Μάνα! πεινάω! φώναξε από τη ρούγα.

— Τώρα, παλικάρι μου, έλα λιγάκι να μετρήσουμε το σχοινί απ’ τη σάκα και θα σε βάλω να φας, αποκρίθηκε εκείνη, καθισμένη στον αργαλειό, με το πόδι της να χτυπάει το πετάλι ρυθμικά.

Ήρθε κοντά της με καρδιά βαριά. Στο μυαλό του ο Σιούλας εκτόξευε πέτρες. Πρόστιμο… Να βάλει τον πατέρα σε μπελάδες; Ποτέ.

Η μάνα μέτρησε το σχοινί, το ’κοψε, το ’ραψε και του πέρασε τη σάκα στον ώμο. Η ψάθα γδάρθηκε λίγο πάνω στο δέρμα του, αλλά εκείνος δεν κουνήθηκε.

— Με γεια να τη φορέσεις, παλικάρι μου… και καλή πρόοδο, είπε.

Η σάκα έφτανε ως τα κωλομέρια του, με χρώμα σκούρο άχυρο και ένα κόκκινο κεντίδι στο κέντρο που ’μοιαζε με μάτι που βλέπει και φυλάει.

Την έβγαλε και την κοίταξε. Ήταν όμορφη… Όμορφη σαν κάτι που δεν θέλεις να αγαπήσεις, γιατί φοβάσαι πως σε τραβάει μακριά.

Πώς βρέθηκαν γράμματα και σχολεία στον δρόμο του; Εκείνος ήταν φτιαγμένος για ρούγες, για κύκλους γύρω από τον οντά, για παιχνίδι με τον Πίπη και τον σοφό-άσχετο Σιούλα. Χώρια ο μπέμπης και τα δίδυμα -εκείνα τον καταλάβαιναν με το βλέμμα. Τα παιδιά, σκέφτηκε, μιλούν μια γλώσσα μυστική, που οι μεγάλοι έχουν ξεχάσει.

Όλο το απόγευμα περιδιάβαινε με το σκυλί, χάιδευε τον μικρό, έπαιζε τάχα με τα δίδυμα, μα δεν είχε καρδιά. Ήταν σκεφτικός, μικρός σαν βότσαλο στην άκρη του δρόμου, τον έσπρωχνες κι έπαιρνε να κυλά, όπως ο κύλινδρος του Πίπη - μόνο που εκείνος δεν σφύριζε. Μόνο αναστέναζε.

Το βράδυ, καθώς η μάνα έσβηνε τη λάμπα, ο Χάρης γύρισε στο παράθυρο και κοίταξε τη ρούγα. Εκεί, στο σταυροδρόμι πίσω από την εκκλησία, ακόμη χόρευε στο μυαλό του ο κύλινδρος. Μαζί μ’ εκείνον, χόρευαν και οι φόβοι.

Έσφιξε τη σάκα στην αγκαλιά του.

Αν ήταν να πληρώσει ο πατέρας, τότε… τότε θα πήγαινε σχολείο.

Ακόμη κι αν του ’πεφτε ο κόσμος από τα χέρια.

ΕΜΦΛΟΓΗ ΑΝΟΙΞΗ

 

Μα τι να είναι αυτές οι αέρινες λευκές κορμοστασιές των δέντρων που βγήκαν περίπατο από τα χαράματα έξω από το ναρκωμένο χωριό; Να είναι μήπως ξωθιές της νύχτας, που τις μαγνήτισαν τα ανθρώπινα όνειρα και ύστερα ξεχάστηκαν; Να είναι μήπως σπίθες της νύχτας που ξεγελάστηκαν από τη μέρα που κατέφθασε και τις φυλάκισε μέσα στα λαμπερά θυλάκιά της; Να είναι το πετρωμένο αλάτι από τους ξεχειλισμένους ανθρώπινους πόνους που τελειωμό δεν έχουν; Να είναι ξεγελαστικές οπτασίες του Ωραίου που θέλουν να απωθήσουν όλα τα αποτρόπαια του βίου μας; Να είναι ακόμα οι νεκρές δασκάλες του χορού, που βγήκαν στο λιβάδι να διδάξουν τα κοιμισμένα κορίτσια; Ας μείνουμε για λίγο μαρμαρωμένοι μπροστά τους. Ας τις ατενίσουμε πριν εκείνες σαν αερικά φυγαδευτούν μέσα στις αιφνίδιες ρωγμές του χρόνου. 

Του Ηλία Κεφάλα

Θεατρική Ομάδα Γενικού Λυκείου Βαλτινού: Ένας χείμαρρος έκφρασης και δημιουργίας

 

Με δύναμη, πάθος και καλλιτεχνική ωριμότητα που ξεπερνά τα μαθητικά δεδομένα, η θεατρική ομάδα του Γενικού Λυκείου Βαλτινού αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι το σχολείο μπορεί να αποτελέσει ζωντανό κύτταρο πολιτισμού. Η φετινή τους παράσταση, εμπνευσμένη από την ιστορία του Μπλαβογένη, ξεδιπλώνεται στη σκηνή σαν ένας αληθινός χείμαρρος συναισθημάτων, εικόνων και συμβολισμών.

Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται η πορεία μιας γυναίκας που απομακρύνεται από την ενστικτώδη, άγρια φύση της, εγκλωβίζεται σε φόβους και περιορισμούς και τελικά, μέσα από δοκιμασίες και σκοτεινά μονοπάτια, κατορθώνει να αναγεννηθεί. Η αφήγηση δεν περιορίζεται σε μια προσωπική ιστορία, μετατρέπεται σε ένα βαθύ αλληγορικό ταξίδι αυτογνωσίας, φωτίζοντας τη σημασία της διαίσθησης, της εσωτερικής δύναμης και της ελευθερίας.

Οι μαθητές-ηθοποιοί αποδίδουν με εντυπωσιακή εκφραστικότητα τις εναλλαγές της ηρωίδας, ισορροπώντας ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, στον φόβο και την υπέρβαση. Η σκηνική παρουσία τους είναι ώριμη και ουσιαστική, γεμάτη ένταση και ευαισθησία, αποδεικνύοντας ότι το θέατρο στην εκπαίδευση δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα, αλλά μια βαθιά παιδευτική διαδικασία.

Καθοριστική είναι η συμβολή των εκπαιδευτικών Αναστασίας Ρίζου, Σταυρούλας Καραγεώργου και Βάνας Βλαχομήτρου, οι οποίες με αφοσίωση και δημιουργικό πνεύμα καθοδηγούν τους μαθητές, καλλιεργώντας όχι μόνο τις υποκριτικές τους δεξιότητες, αλλά και την ικανότητά τους να ερμηνεύουν σύνθετα νοήματα και να εκφράσουν βαθύτερες υπαρξιακές αναζητήσεις.

Σημαντική είναι και η στήριξη του διευθυντή του σχολείου, Άρη Μυλωνά, ο οποίος ενθαρρύνει έμπρακτα κάθε πολιτιστική πρωτοβουλία, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός σχολικού περιβάλλοντος που προάγει τη δημιουργικότητα και την καλλιτεχνική έκφραση.

Η θεατρική ομάδα του Γενικού Λυκείου Βαλτινού με την παράσταση αυτή, καταθέτει μια ψυχική εμπειρία, ένα κάλεσμα προς τον θεατή να αναμετρηθεί με τον εαυτό του. Σε μια εποχή όπου οι νέοι αναζητούν δρόμους έκφρασης και ταυτότητας, τέτοιες προσπάθειες αποτελούν φωτεινά παραδείγματα παιδείας που αγγίζει την ψυχή και αφυπνίζει τη σκέψη.

Άμεση αποκατάσταση επικίνδυνου φρεατίου στην παιδική χαρά Βαλτινού

 

Ένα σημαντικό ζήτημα ασφάλειας που εντοπιζόταν στον χώρο της παιδικής χαράς στο Βαλτινό επιλύθηκε άμεσα, έπειτα από συντονισμένες ενέργειες της Τοπικής Κοινότητας και της αρμόδιας υπηρεσίας.

Συγκεκριμένα, στο σημείο της βρύσης δεν υπήρχε κατασκευασμένο φρεάτιο, αλλά μόνο ένα πρόχειρα τοποθετημένο καπάκι, στηριγμένο σε δύο πέτρες. Η κατάσταση αυτή αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο, καθώς μπορούσε εύκολα να μετακινηθεί, δημιουργώντας παγίδα για τα παιδιά που παίζουν καθημερινά στον χώρο.

Μετά από σχετική ενημέρωση και αίτημα του Προέδρου της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, κ. Βάιου Τσιγάρα, προς τη ΔΕΥΑΤ, συνεργείο τεχνικών ανταποκρίθηκε άμεσα. Παρά το γεγονός ότι η 25η Μαρτίου αποτελεί Εθνική αργία, οι εργαζόμενοι της υπηρεσίας βρέθηκαν από τις πρωινές ώρες στο σημείο και προχώρησαν στην πλήρη αποκατάσταση του προβλήματος, διασφαλίζοντας την ασφάλεια του χώρου.

Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας εξέφρασε τις θερμές του ευχαριστίες προς τη ΔΕΥΑΤ για την ταχύτητα και την υπευθυνότητα που επέδειξε, τονίζοντας πως η άμεση ανταπόκριση σε τέτοια ζητήματα είναι καθοριστικής σημασίας για την προστασία των πολιτών και ιδιαίτερα των παιδιών.

Η συγκεκριμένη παρέμβαση αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η συνεργασία, η καλή διάθεση και η υπευθυνότητα των εμπλεκόμενων φορέων μπορούν να δώσουν γρήγορες και αποτελεσματικές λύσεις σε προβλήματα της καθημερινότητας, ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης των πολιτών.

Στιγμιότυπα από την κεντρική πλατεία του Βαλτινού στην επέτειο της 25ης Μαρτίου

 

Ξεχωριστό χρώμα και ανθρώπινη ζεστασιά έδωσαν για ακόμη μία χρονιά οι κάτοικοι του Βαλτινού, που συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία για να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1821.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ξεχώρισε το ζεύγος Ευάγγελος και Ντίνα Τσιγάρα, καθώς και Βάιος και Σοφία Τσιγάρα, ντυμένοι με ιδιαίτερη επιμέλεια και εορταστική διάθεση, παρακολουθώντας με συγκίνηση τα δρώμενα της ημέρας.

Συγκινητική ήταν και η παρουσία των συνομηλίκων Ευάγγελου Τσιγάρα και Στέργιου Σταμούλη, οι οποίοι εδώ και χρόνια δίνουν σταθερά το «παρών» στις επετειακές εκδηλώσεις, τιμώντας με τη συνέπειά τους την ιστορική μνήμη και τις παραδόσεις του τόπου.

Παράλληλα, ο ιερέας Σπυρίδων Μεγαρχιώτης, μαζί με τον πεθερό του, τον εορτάζοντα Ευάγγελο Απόχα, παρακολούθησαν τις εκδηλώσεις μέσα σε κλίμα σεβασμού και κατάνυξης, συμμετέχοντας ενεργά στη συλλογική αυτή στιγμή τιμής.

Ιδιαίτερη σημασία είχε και η παρουσία των τοπικών αρχών, που αποτυπώνεται σε ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της ημέρας. Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βάιος Τσιγάρας, ο Αντιπρόεδρος Κώστας Σταμούλης, η Αντιδήμαρχος Ελένη Πούλιου, η Δημοτική Σύμβουλος Βούλα Βότσιου και η Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού Ρίκα Πλεξίδα απαθανατίζονται μαζί σε μια εορταστική στιγμή για τον τόπο. Η κοινή τους παρουσία δεν αποτελεί απλώς τυπική εκπροσώπηση, αλλά συμβολίζει τη συνεργασία και την ενότητα των φορέων που στηρίζουν και διατηρούν ζωντανή την τοπική κοινωνία και τις αξίες της.

Οι εικόνες αυτές αποτυπώνουν τη διαχρονική σύνδεση των κατοίκων με την ιστορία και τις αξίες του έθνους, αναδεικνύοντας τον ζωντανό χαρακτήρα της τοπικής κοινωνίας του Βαλτινού.

Η στιγμή που γίνεται μνήμη: τα υψωμένα κινητά στην πλατεία του Βαλτινού

 

Στην κεντρική πλατεία του Βαλτινού, την ώρα που ο εθνικός ύμνος αντηχεί, οι παραδοσιακοί χοροί ξεκινούν και οι μαθητές παρελαύνουν με βήμα σταθερό, ένα άλλο, σιωπηλό στιγμιότυπο εκτυλίσσεται σχεδόν απαρατήρητο. Δεκάδες χέρια υψώνονται στον αέρα, όχι για χαιρετισμό, αλλά κρατώντας μικρές φωτεινές οθόνες. Κινητά τηλέφωνα στραμμένα προς το ίδιο σημείο, σαν σύγχρονα βλέμματα που επιθυμούν να συγκρατήσουν τον χρόνο.

Ο φακός δεν καταγράφει μόνο τον χορό, καταγράφει την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου να νικήσει τη φθορά της στιγμής. Εκεί που άλλοτε η μνήμη κατοικούσε στη διήγηση, στο βίωμα και στην προφορική παράδοση, σήμερα αναζητά καταφύγιο στο ψηφιακό αποτύπωμα. Σαν να μην αρκεί πια να ζήσεις κάτι, πρέπει και να το φυλάξεις, να το αποδείξεις, να το επιστρέψεις στον εαυτό σου αργότερα ως εικόνα.

Κάποτε, οι χοροί, οι παρελάσεις περνούσαν και έμεναν στις καρδιές των ανθρώπων, γίνονταν ιστορίες που αφηγούνταν οι μεγαλύτεροι στους νεότερους. Σήμερα, η μνήμη αποκτά άλλη μορφή: γίνεται αρχείο, αποθηκευμένος χρόνος, μια συλλογή από στιγμές που μπορούν να αναπαραχθούν ξανά και ξανά. Κι όμως, μέσα σε αυτή την ευκολία, γεννιέται ένα ερώτημα: μήπως, προσπαθώντας τόσο επίμονα να κρατήσουμε τη στιγμή, χάνουμε ένα κομμάτι από τη ζωντανή της ουσία;

Τα σηκωμένα κινητά μοιάζουν σαν ένα σύγχρονο τελετουργικό. Δεν αναιρούν τη συγκίνηση, τη μετασχηματίζουν. Είναι η νέα μορφή συμμετοχής, ένας τρόπος να πεις «ήμουν κι εγώ εδώ», να ενταχθείς στο συλλογικό βίωμα μέσω της εικόνας. Είναι, ίσως, η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου να συμφιλιώσει το εφήμερο με το διαρκές.

Κι έτσι, στην πλατεία του Βαλτινού, ανάμεσα σε σημαίες, παιδικές φωνές και χειροκροτήματα, δεν καταγράφεται μόνο μια εθνική επέτειος. Καταγράφεται και η εποχή μας: μια εποχή που δεν αρκείται να θυμάται, αλλά επιδιώκει να διασώζει, να παγιώνει, να μετατρέπει τη στιγμή σε δεδομένο. Και μέσα σε αυτή την επιθυμία, ίσως κρύβεται ο ίδιος διαχρονικός φόβος του ανθρώπου απέναντι στο πέρασμα του χρόνου - και η αδιάκοπη προσπάθειά του να αφήσει πίσω του κάτι που να αντέχει.