Μετά τη βροχή

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Το δάσος της Παναγίας Βαλτινού, κάθε εποχή ντύνεται με το δικό του ξεχωριστό χρώμα. Την άνοιξη είναι η εποχή που μοσχοβολά ο τόπος. Το καλοκαίρι ο τόπος πρασινίζει, ενώ κίτρινοι και μωβ μενεξέδες μαζί με διάφορα άλλα αγριολούλουδα σκεπάζουν το έδαφος. Το φθινόπωρο οι βελανιδιές, οι φτελιάδες, οι μέλιγοι  φοράνε τα γιορτινά τους και τον χειμώνα ντύνονται στα λευκά.

Με ήλιο, με βροχή, με χιόνι το δάσος της Παναγίας έχει τη δική του χάρη.

Μετά τη βροχή όμως, η φύση σαν ζωγράφος παρουσιάζει το έργο της.

Μετά τη χθεσινή βροχή επισκέφθηκα το δάσος και το είδα να καθρεπτίζεται, πεντακάθαρο στα νερά του, λουσμένο και ξεπλυμένο από τη σκόνη του χειμώνα.

Σαν κλέφτης, έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή και ξάκρισα λίγη από την ομορφιά του.

Μετά τη βροχή για ποιους τυχερούς άραγε βγαίνει το ουράνιο τόξο;

Μάσκες

Για να `μαι ευχάριστος σε όλους

κι ακόμα και στον εαυτό μου,

έκρυψα πάντοτε με μάσκες

που αρέσουνε το πρόσωπό μου·

κι άλλαξα τόσες στη ζωή μου,

που τώρα πια να μην μπορώ

τ’ αληθινό το πρόσωπό μου

να πω ποιο είναι μήτ’ εγώ!

Έτσι, ο θάνατος σα θα `ρθει,

δε θα `ναι η στέρηση μεγάλη·

θ’ αφήσω μιαν ανυπαρξία

για να περάσω σε μιαν άλλη.

(Κώστας Ουράνης)

Μνήμες από τη ζωή στο χωριό «Τα τσαρδάκια»

Του Χάρη Αγγελή 

Κοντά στη φλέβα, στο ζευγαρολίβαδο οι κτηνοτρόφοι έφτιαχναν τα τσαρδάκια τους. Έμπηγαν τις φούρκες στο χώμα, τοποθετούσαν τις τέμπλες επάνω τους και πάνω στις τέμπλες έβαζαν τα λιανότερα ξύλα. Τα σκέπαζαν μετά με χλωρασιά και ένας παχύς ίσκιος ήταν στη διάθεση του κοπαδιού. Στο κέντρο από τη σκεπή κρέμονταν το κρεβάτι του τσομπάνου. Το χορτάρι ξυρίζονταν για να σκουπίζονται ευκολότερα οι κακαράντζες των προβάτων. Μαζεύονταν σε μια άκρη κι ως το φθινόπωρο γίνονταν ένας κοκορέντζος από κοπριά που θα χρησιμοποιούνταν στα κήπια. Σε μια φούρκα κρέμονταν ο τρουβάς με το κλειδοπίνακο και τη φτσέλα. Εκεί μεταφέρονταν το φαγητό και το νερό για τον τσομπάνο.

Τα πρόβατα μόλις έπιανε η ζέστη σβαρνούσαν τα ποδάρια και κατέβαζαν τα κεφάλια. Έψαχναν για ίσκιο, δεν άντεχαν τον ήλιο καθόλου. Μαζεύονταν στο τσαρδάκι κι άρχιζε η αρμεγή. Ο τσομπάνος έπιανε μια - μια τις προβατίνες, έβαζε το καρδάρι κάτω από τα μαστάρια, ακουμπούσε το κεφάλι του στον κώλο τους, και με τα δυο χέρια τις τραβούσε τα μαστάρια.  Αυτές ξαλάφρωναν και το καρδάρι γέμιζε γάλα. Μετά το γάλα το έβαζαν στα γκιούμια και το πήγαιναν στο Γαλατά.

Το μεσημέρι ο τσομπάνος κοιμότανε στο κρεβάτι του και τα πρόβατα από κάτω. Ξεκουράζονταν γιατί το βράδυ είχε ξεχύχτι. Το απόγευμα που δρόσιζε άρχιζε ο σκάρος . Τα πρόβατα πάλι σέρνοντας  τα ποδάρια και με τα κεφάλια να μυρίζουν το χώμα έβγαιναν σιγά σιγά από το τσαρδάκι. Χαζοβοσκούσαν τα μικρά χορταράκια και περίμεναν τον τσομπάνο να σκουπίσει το τσαρδάκι για να τον βρουν το άλλο πρωί καθαρό.  

Οι τσοπαναραίοι, τον Αύγουστο μήνα στο ζευγαρολίβαδο, αντάμωναν με τους γελαδάρηδες. Τα γελάδια έτρωγαν τα ανεμίδια από τα σιτάρια και τα φασόλια και ήταν αραχτά. Έπιαναν μια μπουκιά από κάτω σήκωναν το κεφάλι και μασούσαν σιγά σιγά. Έτσι οι φύλακες γελαδάρηδες έκαναν παρέα και έλεγαν τις ιστορίες τους.

Παλιές φωτογραφίες «Ελλάδα του 1903-1930»

Παλιές φωτογραφίες από την Ελλάδα του 1903-1930, φωτογραφίες του Fred Boissonnas που δείχνουν έναν ήσυχο και διαφορετικό κόσμο.
Παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την Ελλάδα των αρχών του 20ου αιώνα, εκείνης της μακρινής εποχής που πολύ πιο εύκολα, άμεσα και παραστατικά μας δείχνουν τις συνήθειες, τον τρόπο ζωής, και προφανώς την τότε κοινωνική δομή. Χωρίς αυτές θα χρειαζόμασταν πολλές σελίδες για να αποτυπώσουμε σε λέξεις με σαφήνεια και ακρίβεια την πραγματικότητα εκείνης της εποχής.

Αντίθετα οι εκφράσεις των προσώπων, το ντύσιμο, η σκληρή δουλειά στα χωράφια σ` αυτές τις παλιές φωτογραφίες μας βοηθούν να καταλάβουμε πιο εύκολα πολλά πράγματα για τις τότε συνθήκες ζωής, ανακαλύπτουμε ότι ο κόσμος αλλά και ο χαρακτήρας των ανθρώπων ήταν πολύ διαφορετικοί.

Αποτυπώνονται απλοί άνθρωποι που προσπαθούσαν πρώτα απ` όλα να επιβιώσουν σε ένα δύσκολο περιβάλλον, όπου η δουλειά ήταν σκληρή και πολύωρη, τα υλικά αγαθά πολύ περιορισμένα και μόνο σε ένα στενό κύκλο, άνθρωποι με αρκετή αθωότητα και αφέλεια αν τους συγκρίνουμε με τα σημερινά δεδομένα, χωρίς περιττές καταναλωτικές ανάγκες, φτωχοί στην πλειοψηφία τους αλλά μάλλον πιο χαρούμενοι από εμάς, φαίνεται στα πρόωρα γερασμένα αλλά χαρούμενα πρόσωπα τους.

Πως χάθηκε η Αυτάρκεια στη χώρα: Το παράδειγμα της Θεσσαλίας

Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, στη λεκάνη απορροής των νερών του όρους Κόζιακα και ανάμεσα στις αγροτικές κοινότητες Κόκκινου Πύργου, Αγίων Αποστόλων, Ρογγίων, Διπόταμου και Πυργετού βρίσκονται οι φλέβες (κανάλια) με τρεχούμενο νερό ήπιας ροής.

Οι φλέβες δημιουργήθηκαν κύρια από φυσικές πηγές (ανάβρες) που με τον καιρό διανοίχθηκαν από τους αγρότες, διοχετεύοντας σ’αυτές το νερό της βροχής και των αρτεσιανών.  Ο μικρός αυτός υγροβιότοπος αποστραγγίζει το νερό της περιοχής, κάνοντας τη γη καλλιεργήσιμη, επικοινωνώντας με τον Κουμέρκη  και τον Αγιαμονιώτη ποταμό, οι οποίοι με τη σειρά τους συνδέονται με τους παραποτάμους του Πηνειού, Ανάποδο και Σαλαμπριά.

Ψάρια (αγάδες και μυλωνάκια), καραβίδες, καβούρια, χέλια, βίδρες και νερόκοτες ζούσαν στον υγροβιότοπο των φλεβών, ως τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Παράλληλα, υπήρχε μια τοπική διατροφική αυτάρκεια των αγροτών βασιζόμενη στα οικόσιτα ζώα (κότες, πάπιες, γουρούνια, αρνιά, κατσίκια και αγελάδες) και στους κήπους που όλοι, μα όλοι καλλιεργούσαν, ενώ συμπλήρωναν  τα γεύματα τους με ψάρια και καραβίδες που ψάρευαν στις φλέβες και στα ποτάμια.

Οι τοπικές αγροτικές κοινωνίες είχαν προσαρμόσει τον τρόπο ζωής τους στο υπάρχον φυσικό περιβάλλον, δίνοντας δείγματα ανακύκλωσης, κυκλικής εναλλαγής καλλιεργειών, αυτάρκειας, προστασίας της βιοποικιλότητας, οικολογίας, μέτρου, σεβασμού στο περιβάλλον, ανεξαρτησίας από εισροές, όλα αυτά, ενδεχομένως, χωρίς να γνωρίζουν καθόλου αυτές τις έννοιες.

Πέρα από την αυτάρκεια (οικονομική και διατροφική) που παρείχαν στους αγρότες τα κατοικίδια ζώα, οι κοπριές τους χρησίμευαν ως λίπασμα για τους κήπους. Με τα περισσεύματα των κήπων (από τα παζάρια), τάιζαν τα οικόσιτα ζώα τους. Παράλληλα, κρατούσαν και αντάλλασαν ντόπιους σπόρους φυτών, εξασφαλίζοντας ποικιλία γεύσεων.

Βοσκότοποι (λιβάδια), κήποι, καλλιέργειες (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, τριφύλλι) εναλλάσσονταν κατά καιρούς στη καλλιέργεια, διατηρώντας τη γη παραγωγική και υγιή. Με τα γέρικα ξύλα από τους φυσικούς φράχτες (λεύκες, αγριολεύκες, φτελιάδες, ιτιές) ζέσταιναν τα σπίτια τους τον χειμώνα, ενώ οι περισσότεροι φρόντιζαν και ένα μικρό αμπέλι για τις χαρές και τις λύπες της ζωής.

Εκεί, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αρχές τις δεκαετίας του ’80, εισβάλλει στην οικονομία της υπαίθρου η ονομαζόμενη «Πράσινη Ανάπτυξη», έχοντας ως κυρίαρχο στοιχείο την υποταγή του περιβάλλοντος και των αγροτών στην εντατικοποίηση της παραγωγής και στον μύθο της συνεχούς μεγέθυνσης. 

Μονοκαλλιέργειες καρπουζιών, καπνού, καλαμποκιού και κυρίως βάμβακος ισοπεδώνουν κάθε σπιθαμή της γης. Δένδρα κόβονται, ανεμοφράκτες γκρεμίζονται, μπροστά το τρακτέρ ψεκάζει με ζιζανιοκτόνα, ακολουθεί το χημικό λίπασμα και στη συνέχεια η σπορά με καινούργιους υβριδικούς σπόρους.

Αργότερα ακολουθούν κι άλλοι ψεκασμοί με ζιζανιοκτόνα (για τα χορτάρια) και με εντομοκτόνα, για «τα βλαβερά» έντομα.

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΛΕΥΚΑ

                    Τὴν ἴδια λεύκα
                    Κοιτάζω πάντα μὲ ἀπορία


                    Τρίζει καὶ ἀναδεύεται
                    Καὶ κάθε τόσο ἀνατριχιάζει


                    Λὲς καὶ ἀκούει πράγματα
                    Λὲς καὶ μιλάει


                              Του Ηλία Κεφάλα

Η Ιστορία του κρασιού αποτυπωμένη στις συλλεκτικές κάρτες από τις τροφές LIEBIG

Οι κάρτες από τις τροφές LIEBIG (συμπλήρωμα κρέατος, κάτι σαν τις σημερινές κυβόσουπες) άρχισαν να κυκλοφορούν το 1867 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 60'  κυκλοφόρησαν πάνω από 10.000 σχέδια.

Σήμερα αποτελούν συλλεκτικό είδος καθώς τα ζωντανά χρώματα και ο όμορφος σχεδιασμός τους τις καθιστούν πολύ αγαπητές και είναι περιζήτητες από πολλούς φανατικούς συλλέκτες.

Κυκλοφόρησαν στις κυρίες γλώσσες της εποχής (ανάλογα το κράτος που κυκλοφορούσε το προϊόν), εκτός από ελληνικά.

Όλες οι σειρές, συνήθως των 6 τεμαχίων, απεικονίζουν σκηνές από την ιστορία και την εξέλιξη του κόσμου, θέματα από το ζωικό και φυτικό βασίλειο κλπ.

Σήμερα είναι πολύ δύσκολο να αποκτήσει κανείς αυτές τις διάφορες σπάνιες σειρές, οι οποίες κοστολογούνται ακόμα και πάνω από 12.000 ευρώ η μία.

Λέξεις του τόπου μας, από το Γλωσσάρι ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής. ΔΕΛΤΑ

Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Συνεχίζοντας την παρουσίαση μέρους από το λεκτικό – γλωσσολαογραφικό υλικό που αφορά τον τόπο μας, και το οποίο έχει καταγραφεί στο βιβλίο μου με τίτλο: «Γλωσσάρι ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής», γίνεται μια επιλογή λέξεων που αρχίζουν από το γράμμα Δ και παρουσιάζονται παρακάτω με αλφαβητική σειρά:

δαγκουσιά  και  δαγκουμασιά  η θηλ. ουσ. 1) το τραύμα των δοντιών όταν αυτά δαγκώσουν κάτι: μι δίνει  μνια δαγκουμασιά του σκλι ιδώεα στου πουδάρι, λαχτάρσα 2) η ποσότητα τροφής που γίνεται με ένα δάγκωμα, η χαψιά: νια δαγκουσιά κυδώνι – νια δαγκουσιά ψουμί.

δαμάλα  η θηλ. ουσ. η νεαρή αγελάδα, αυτή που δε γέννησε ακόμα· μεταφ. η σωματώδης γυναίκα

δαρτς  η αρσ. ουσ. γεωργικό εργαλείο, ξύλινο χοντρό ρόπαλο που το χρησιμοποιούσαν ως στούμπο: πού’νι η δαρτς να στουμπήσου λίγου του καλαμπούκι; 

δαυλίτς  η αρσ. ουσ. ο δαυλίτης· η χειρότερη ασθένεια του σταριού· το στάχυ γίνεται σαν κάρβουνο· το τρίβεις και γίνεται η παλάμη σου κατάμαυρη

δαχλεά  η θηλ. ουσ. η δαχτυλιά 1) το ίχνος, το αποτύπωμα του λερωμένου δάχτυλου: ακούμπσι (ακούμπησε) στουν τοίχου κι άφσι (άφησε) δαχλές 2) η ποσότητα που μπορείς να πάρεις με ένα δάχτυλο: πήρα νια δαχλεά βούτυρου

δγιαουλίζου  ρ. μεταβ. αόρ. δγιαόλτσα μέσ. δγιαουλίζουμι αόρ. δγιαουλίσκα  δγιαουλτζμένους· πειράζω, ερεθίζω κάποιον – θυμώνω, εξοργίζομαι: μη μι δγιαουλίειζ  κι συ τώρα, γιατί… – τι ήταν να μι πει έτσι, δγιαουλίσκα ένα ένα  κι’ γω

δγιασίδι  του ουδ. ουσ. το νήμα, το στημόνι που ετοιμάζεται για ύφανση στον  αργαλειό

δγιάστρα  η θηλ. ουσ. 1) η γυναίκα που διάζει το στημόνι  2) το εργαλείο με το οποίο διάζει, το διαστήρι

δγιάτα  η θηλ. ουσ. πληθ. οι δγιάτις· διαταγή, εντολή, παραγγελία: ούλου δγιάτις είνι, κι αυτός δεν κάνει  τίπουτι

δειλνίζου  ρ. αμετάβ. τρώω για δειλνό

δειλνός  η αρσ. ουσ. 1) απογευματινό φατητό, συνήθως λιτό και πρόχειρο: θα φκιάσου λίγου ξιδουπαπάρα για δειλνό  2) χρονικό διάστημα ανάμεσα στο μεσημέρι και στη δύση του ηλίου: τι κάθουμέστι; πάει δειλνός η ήλιους (και είναι ώρα για δουλειά)

δείπνους η αρσ. ουσ. 1) το βραδινό φαγητό: έφκιασάμαν λίγου πίτα απόψι για δείπνου 2) χρονικό διάστημα από το σούρωπο ως πριν τα μεσάνυχτα: μόλις έπισι (έπεσε) η δείπνους, άρχισι να χιουνίζει όξου 3) οι ώρες του νυχτερινού ύπνου: ό,τι  έπισάμαν να πλαϊάσουμι για δείπνου (να κοιμηθούμε) κι άξαμαν τη θύρα να βαρεί

δέοντα τα ουδ. ουσ. τα χαιρετίσματα, τα σέβη: ώρα καλή σ’ κι τα δέουντα στου σπίτισ’

δέση  η θηλ. ουσ.  πρόχειρο φράγμα για το κράτημα του νερού και στη συνέχεια την εκτροπή του στα χωράφια ή στα αυλάκια των κήπων για πότισμα

δημουσιά  η θηλ. ουσ. ο δημόσιος δρόμος που διασχίζει τα χωριά: πήρα τη δημουσιά κι έφτασα  αγλήγουρα – γιόμζι (γέμιζε) κόσμου η δημοσιά στα σιργιάνια

Φλεβάρης θα 'ταν...

 «…Φλεβάρης θα΄ταν… Ηλιόλουστη μέρα από εκείνες που χαν ξεχαστεί από τις Αλκυονίδες του Γενάρη. Ο τόπος είχε γεμίσει πράσινο χρώμα και εμείς όλοι κατεβήκαμε στον κάμπο να βρούμε χόρτα, μάραθα που ξέραμε ένα χωράφι που ήταν γεμάτο. Και τρέχαμε χαρούμενοι κι ανέμελοι ανάμεσα στις πέτρες και τα μικρά ρυάκια και ξαφνικά, εκεί δίπλα  στις τσουκνίδες ,τις μαντιλήδες και όλα τα αγριόχορτα το τοπίο άλλαξε.
Μια μεγάλη αγκαλιά από λουλούδια που μοσχομύριζαν, άσπρα και ροζ πεντάφυλλα, γέμισαν την  καρδιά μας φως, χαρά κι ελπίδα. Σαν όνειρο , σαν οπτασία μια νεράιδα με κατάξανθα μακριά μαλλιά μας προσπέρασε τρέχοντας . Ποια ήταν, πως; Το κατάλευκο φόρεμά της γεμάτο μικρά μικρά ανθάκια. Κι όλος ο τόπος μοσχομύρισε …
Να ΄ταν η Άνοιξη που βιαζόταν να έρθει; Μα δεν ήταν δυνατόν, έκανε κρύο πολύ, ακόμα Χειμώνας ήταν. Και τότε άστραψε το μυαλό, φωτίστηκε.

Η Αμυγδαλιά ήταν, ντυμένη νύφη που έτρεχε να συναντήσει τον αγαπημένο της, τον Βοριά. Θυμήθηκα όλη την ιστορία… Μας την είχε πει η δασκάλα μας στο σχολείο. Ποιος ξέρει, έτσι μου φάνηκε, μια ομορφιά στη μέση του χειμώνα, στη μέση του κάμπου, μόνη, έρημη και πενταστόλιστη.

 Ένα ολάνθιστο δέντρο ανάμεσα σ΄ ένα σωρό άλλα που στέκονταν γυμνά, γκρίζα και αμίλητα. Για μια στιγμή ο άνεμος φύσηξε πολύ δυνατά και κουμπώσαμε τα παλτά μας γιατί νοιώθαμε την ψύχρα του στο σώμα μας. 

Ο αιώνας του ναρκισσισμού

Ο ​​κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να ζει ανάμεσα στο ζώο –από το οποίο προέρχεται– και στον Θεό – που θέλει να φτάσει. Δεν ξέρω πόσοι είναι αυτοί που φαντασιώνονται έναν κόσμο ορθό και γιατί. Και ακόμα εάν τον επιθυμούν, θα μπορούσαν να τον επιθυμούν μόνο για τον εαυτό τους, όχι για τους άλλους.

Παρακολουθώ όλα όσα έρχονται στη δημοσιότητα. Είτε αφορά την ποινικά κολάσιμη στάση του Αμερικανού παραγωγού Ουαϊνστάιν, που χρησιμοποιούσε προφανώς την εξουσία του για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές ορμές του, είτε την αποκαθήλωση του σπουδαίου ηθοποιού Κέβιν Σπέισι –που ό,τι και αν λέγεται η υποκριτική του αξία είναι μεγάλη–, την τάση αποκαθήλωσης τώρα του Γούντι Άλεν, που θυμήθηκαν όλοι στα 82 του ότι έχει περίεργα σεξουαλικά γούστα και είναι «περίεργος» στη συνεργασία –αναρωτιέμαι τι πάει να πει αυτό–, όπως και άλλα περιστατικά, όπως αυτό που αντιμετωπίζει η μεγάλη αλυσίδα ένδυσης H&M που κατηγορείται για ρατσισμό επειδή σε μια διαφημιστική της καμπάνια ένα μαύρο αγοράκι φορούσε ένα μπλουζάκι με ένα μότο ανοιχτό σε παρερμηνείες. Υπάρχουν τα γεγονότα, υπάρχει και η αναπαραγωγή τους. Θα επιλέξω να εστιάσω στο δεύτερο. Άλλωστε, ανέκαθεν αντιπαθούσα το πολιτικώς ορθό.

Τη δεκαετία του ’90, στα έδρανα της Ψυχολογίας όλοι μιλούσαν για την τρίτη μεγαλύτερη θανάσιμη επιδημία που λεγόταν κατάθλιψη. Ολόκληρο τον 20ό αιώνα, λόγω των μεγάλων πολέμων αρχικά και στη συνέχεια λόγω της εκβιομηχάνισης του κόσμου, της αύξησης του ανταγωνισμού και της ανόδου του καπιταλισμού, όλοι οι επιστήμονες της ψυχικής υγείας έκρουαν τον κώδωνα για την κατάθλιψη που θα οδηγήσει τους ανθρώπους σε μαρασμό, ενδεχομένως και σε θάνατο.

Ο 21ος αιώνας μόλις ξεκίνησε και είναι δύσκολο να αποφανθούμε για το στίγμα που θα αφήσει, αλλά σκέφτομαι ότι εάν ο 20ός ήταν ο αιώνας της κατάθλιψης, ο 21ος βάσιμα μπορεί να ονομαστεί ο αιώνας του ναρκισσισμού.

«Τα γιατροσόφια της γιαγιάς» Μνήμες από τη ζωή στο χωριό

Του Χάρη Αγγελή

Η γιαγιά ήταν μεγάλος μάντης. Άμα τα χελιδόνια πετούσαν χαμηλά, σχεδόν στο έδαφος έλεγε θα βρέξει. Αν το φεγγάρι έκανε φωτεινό κύκλο γύρω του, θα άλλαζε ο καιρός, και άλλαζε. Όταν τα σύννεφα κοκκίνιζαν πέρα στο βουνό, στον Κόζιακα, θα φύσαγε αέρας, και φύσαγε.

Από γενιά σε γενιά αυτοί οι άνθρωποι παρατηρούσαν τα πάντα γύρω τους. Ερμήνευαν τα φαινόμενα της φύσεως από τη συμπεριφορά των ζώων. Λειτουργούσαν και δρούσαν ανάλογα, προφταίνοντας ή καθυστερώντας κάποια πράγματα. Στο μεγάλο σεισμό, πριν υποψιαστεί οποιοσδήποτε άνθρωπος κάτι, το άλογο του Τσιγάρα αφήνιασε, έκοψε το σκοινί από το παλούκι κι έτρεχε σαν τρελό.

Μερικές χρονιές, τέλος Φλεβάρη άρχιζαν τα βατραχάκια κι οι νεροχελώνες να κελαηδούν. Ένα χαρούμενο, ερωτικό κάλεσμα αυτών των αμφίβιων έφερνε στο νου των ανθρώπων την άνοιξη.

«Γιαγιά ήρθε η άνοιξη, ακούς τα βατραχάκια;»

«Μη βιάζεστε, θα έχουμε χιόνι!» απαντούσε η γιαγιά και έριχνε τόσο χιόνι τον Μάρτη, που πραγματικά έκαιγαν τα παλούκια οι άνθρωποι για να ζεσταθούν.

Αν περνούσαν αγριόχηνες από πολύ ψηλά καλοκαιριάτικα, σήμαινε βαρύς χειμώνας.

Επιβεβαιώνονταν πάντα η γιαγιά απ’ τη ζωή την ίδια και καμάρωνε για αυτό. «Τι σας έλεγα εγώ!» έλεγε κι ένοιωθε υπερήφανη, για τις μαντικές της ικανότητες. 
Για τις αρρώστιες η γιαγιά είχε άλλα πολλά γιατροσόφια. Την παρωτίτιδα των παιδιών την καταπολεμούσε με κατράμι. Έβαζε σε ένα κομμάτι χαρτοσακούλας από λίπασμα αυτή την πίσα, την κολλούσε πάνω στο πρήξιμο, έδενε την τσίπα της γύρω από το λαιμό του παιδιού και σε τρεις μέρες γίνονταν περδίκι. Μόνο που έμεινε το κατράμι αρκετές μέρες κολλημένο στα μάγουλα για να σιγουρευτεί η επιτυχία.

Το καρκατσέλι, ένας βήχας που έπιανε τα παιδιά και δεν σταματούσε με τίποτα θεραπεύονταν με γάλα από τη γομάρα. Το δύσκολο ήταν να αρμέξεις τη γομάρα και να πείσεις το παιδί να το πιεί. Τι περιείχε αυτό το γάλα από αντισώματα, βιταμίνες και πρωτεΐνες; ένας θεός ξέρει. Η γομάρα ήξερε μόνο ότι δυναμώνει το γομαράκι της και η γιαγιά ότι γιατρεύει τα εγγονάκια της. Για τα νεφρά είχε τη ρίζα της αγριάδας. Την έβραζε και έπινε το ζουμί της. Το φύλλο της τριανταφυλλιάς τραβούσε τον πόνο από τις πρησμένες πληγές. Με το αδράχτι που έγνεθε το μαλλί σταύρωνε τις λούγγες, που ήταν πρηξίματα κι έβγαιναν εκεί που άρχιζε το μπούτι.

Έρχεται το μεγαλύτερο φεγγάρι των τελευταίων 150 χρόνων: Σούπερ «μπλε ματωμένο», στις 31 Ιανουαρίου

Η τελευταία φορά που καταγράφηκε το ίδιο φαινόμενο, ήταν στις 31 Μαρτίου 1866! 

Συμβαίνει μία φορά κάθε 150 χρόνια και θα έχουν την ευκαιρία να το απολαύσουν κυρίως οι κάτοικοι του Βόρειο Ημισφαιρίου, ήτοι και στην Ελλάδα. Στις 31 Ιανουαρίου θα εμφανιστεί το σούπερ «μπλε ματωμένο» φεγγάρι και το ίδιο βράδυ θα συμβεί ολική έκλειψη. Μία μοναδική συγκυρία για τα επιστημονικά δεδομένα.

Όποιος έχει ρίξει μία ματιά στον βραδυνό ουρανό, ενδεχομένως να έχει παρατηρήσει ότι το φεγγάρι φαίνεται κατά πολύ μεγαλύτερο.

Αυτό συμβαίνει διότι ο φυσικός δορυφόρος της Γης έχει πλησιάσει στο κοντινότερο σημείο των τελευταίων 150 ετών. Ως εκ τούτου, φαίνεται κατά 14% μεγαλύτερο και κατά 30% πιο φωτεινό.

 Στις 31 Ιανουαρίου λοιπόν, θα έχουμε τη μεγαλύτερη και φωτεινότερη πανσέληνο που έχουμε και θα δούμε ποτέ στη ζωή μας. 

Για την σπανιότητα του γεγονότος αφιερώνουμε και ένα σχετικό τραγούδι:

Ευθυμογράφημα - Καθημερινές ιστορίες για γέλια και για κλάματα

Φίλοι μου αναγνώστες, νέες εποχές, νέα ήθη, νέες συμπεριφορές!!! Δεν μας έφταναν όλα τ΄ άλλα που αντιμετωπίζουμε, έχουμε και το θέμα με τις πλαστικές σακούλες που πλέον χρεώνονται γιατί οι επαγγελματίες πληρώνουν περιβαλλοντικό τέλος το οποίο βέβαια μετακυλύουν στους πελάτες τους.

Για να ξέρουμε τι λέμε, το 2017, στην Ελλάδα αντιστοιχεί η μεγαλύτερη χρήση πλαστικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση με περίπου 400 σακούλες κατά κεφαλήν ανά έτος και καταλαβαίνετε τί επιβάρυνση έχει το περιβάλλον που το έχουμε πνίξει στο πλαστικό. Όλα ποια πλαστικά. Ακόμα και οι άνθρωποι και η ζωή μας πλαστικά. Όλα πλαστικά. Εξυπηρετικά, δε λέω, αλλά τα ρέματα, οι χείμαρροι, τα ποτάμια, έπηξαν στην πλαστική σακούλα.

Λοιπόν, θέλετε να πάρετε μια μυρωδιά πως αυτό πέρασε στον κόσμο; Ιδού!!!

-Γιάννου, θα κατέβς κάτ  ταχιά;

-Α χά, θα κατέβου. Ισί θα κατέβς;

-Μπά, δε θα κατέβου. Την απαν Παρασκιβί  θα κατέβου Σιώκα.

-Γιατί; Δε σ΄  αφήνι η Δάφνου;

-Καλά, μη ξέρς ιμένα ν΄  ακούου τη Δάφνου;

-Τότις γιατί;

-Γιατί δεν έχου καμία δλιά. Ισί πως κι κατιβέντζ;

-Να, θα ψουνίσου τίπουτα χάσμαλα, κάτι πέρα δώθι ….

-Θα ψουνίσι ;

-Ναι, θα ψουνίσου. Δε γλέπς την πουσούλα που μ΄ έδουκι η Δάφνου; Απάντησε ο Σιώκας χωρίς πολλές περιστροφές.

-Τα νέα τ΄ άκσις στην τηλεόραση Σιώκα;

-Καλά, για ποιόν μη πιρνάς; Για κανέναν λουλό; Τί  ν΄, ακούσου στην τηλιόρασι τα ψέματα που αραδιάζν απ΄του προυί ίσια μη του βράδυ;

-Καλά, άρι δίκιου, αλλά στα ικατό αμουλάν κι κανένα αλήθιου.

-Τί να σι που, μπουρεί. Αλλά στουν προυκίμινο, τί ψέμα είπαν;

-Αμ ιδώ σι θέλου μάϊκουμ. Δεν είπαν ψέματα.

-Δηλαδίς;

-Τί δηλαδής; Μπαούλου  έχς στου σπίτι;

-Χουρίς μπαούλου είμιστι; Έχουμι, κι μάλιστα Κουσταντινουπουλίτκου.

-Αλήθεια;

-Πέρα για πέρα!!

-Να  σι πιστέψου,  αλλά δισάκι σταυρουτό έχτς;

-Δισά…ααακι; Τί να του κάνου του δισάκι κι μάλιστα σταυρουτό. Παν αυτά σκόλασαν. Τώρα μη τσ’  σακούλις τσ’ πλαστικές, πάν τα δισάκια.

-Σκόλασαν;

-Νουμίζι ότι σκόλασαν. Τα δισάκια επανέρχονται, αγαπητέ.

-Ούϊ !!!

-Δεν άκσις τα νέα;

-Όχι , που ν΄  ακούσου.

-Καλά, θα στα που ιγώ.

-Βγάλι του δισάκι. Σακούλις γιοκ!!!

Απεβίωσε ο Γεώργιος Ιωαν. Καραμπάσης

Έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα, που συνέβη την Τετάρτη 24 Ιανουαρίου 2018 στο Βαλτινό, ο συγχωριανός Γεώργιος Ι. Καραμπάσης.

Ο άτυχος Γεώργιος Καραμπάσης, προσέκρουσε πάνω σε βυτιοφόρο όχημα με το μηχανάκι που οδηγούσε, με αποτέλεσμα να υποστεί βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Αρχικά μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο Τρικάλων και αφού του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, διακομίστηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Λάρισας για περεταίρω αντιμετώπιση, λόγω της εσωτερικής εγκεφαλικής αιμορραγίας. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερε τελικά να κρατηθεί στη ζωή.

Ο Γεώργιος Καραμπάσης του Ιωάννου και της Δήμητρας, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1944. Παντρεύτηκε με την Ελένη το γένος Γεωργίου Τέγα και απόχτησαν τέσσερα παιδιά. Τη Δήμητρα, τον Αθανάσιο, τον Ιωάννη και την Γεωργία.
Να σημειωθεί ότι ο εκλιπόν ήταν συνταξιούχος υπάλληλος του πρώην δήμου Καλλιδένδρου.

Λογοτεχνικό Περιοδικό Εμβόλιμον – Αφιέρωμα στον Ηλία Κεφάλα

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος ‘Άνοιξη-Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2017’, του αγαπημένου περιοδικού «Εμβόλιμον» [Εγχείρημα λόγου, τέχνης και λοιπής φαντασίας]. Ολόκληρο το τεύχος είναι αφιερωμένο στο έργο του Τρικαλινού ποιητή Ηλία Κεφάλα.

Το «Εμβόλιμον» αισίως μπήκε στον τριακοστό χρόνο αδιάλειπτης παρουσίας και συνεισφοράς στα νεοελληνικά γράμματα, όπως αναφέρεται και στο «γράμμα της σύνταξης» στη σελίδα 3 του περιοδικού, και γιόρτασε τα 30χρονά του με ένα τεύχος αφιερωμένο στον Τρικαλινό ποιητή Ηλία Κεφάλα, με εικονογράφηση του Ντίνου Παπασπύρου.

Για το έργο του ποιητή γράφουν οι: Δημήτρης Αγγελής, Αγαθοκλής Αζέλης, Άννα Αφεντουλίδου, Αθηνά Γκάτσου, Άννα Γρίβα, Ξανθίπη Καραβίδα, Β. Π. Καραγιάννης, Δημήτρης Κόκορης, Γεωργία Κολοβελώνη, Κατερίνα Κούσουλα, Γιάννης Β. Κωβαίος, Γεωργία Λαδογιάννη, Κώσγτας Λάνταβος, Κώστας Λιννός, Ελένη Λιντζαροπούλου, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Στυλιανή Παντελιά, Μαρία Πολίτου, Παναγιώτης Ράμμης, Κώστας Θ. Ριζάκης, Σωτήρης Σαράκης, Αντώνης Δ. Σκιαθάς, Λάμπρος Σκουζάκης, Μαρία Σκουρολιάκου, Γιώργος Σπανός, Χρυσούλα Σπυρέλη, Βαγγέλης Τασιόπουλος, Θωμάς Ψύρρας.

Στο τεύχος επίσης συμπεριλαμβάνονται ανέκδοτα ποιήματα του Ηλία Κεφάλα,  το ποίημα «Ο ποιητής, μνήστρο της αβύσσου», που υπογράφει ο κος Διευθυντής του περιοδικού ποιητής Γιώργος Χ. Θεοχάρης, το οποίο και  αφιερώνει στον ομότεχνό του Ηλία Κεφάλα, καθώς και μία συνομιλία μεταξύ της Δήμητρας Καραγιάννη και του ίδιου του ποιητή Ηλία Κεφάλα.

Ο ετήσιος χορός – κοπή πίτας του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

Το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2018 στο κέντρο «ΠΥΛΗΣ ΜΕΓΑΡΟ» ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει τον ετήσιο χορό και την κοπή πίτας του.

ΤΙΜΗ ΚΑΡΤΑΣ 15 ευρώ - ΠΑΙΔΙΚΟ 6 ευρώ
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 8:30 μ.μ.

Απεβίωσε ο συγχωριανός Δημήτριος Νικ. Κατσιούλης

Απεβίωσε την Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018, ο συγχωριανός μας Δημήτριος Κατσιούλης, σε ηλικία 59 ετών. Ο Δημήτριος Κατσιούλης του Νικολάου και της Δήμητρας, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1959. Με τη σύζυγό του Γεωργία απόχτησαν δύο παιδιά, τον Νικόλαο και τον Τρύφωνα.

Εκδήλωση για τις συνέπειες του καπνίσματος στο Γυμνάσιο και το Λύκειο Βαλτινού

Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γυμνασίου και του Λυκείου Βαλτινού πήραν τη σκυτάλη της ενημέρωσης για το κάπνισμα. Οι διευθύνσεις των Σχολείων, ο Δήμος Τρικκαίων και το Νοσοκομείο Τρικάλων συνεργάστηκαν, ώστε το πρωί της Παρασκευής 19 Ιανουαρίου 2018, να πραγματοποιηθεί ενημερωτική εκδήλωση στο κοινό αμφιθέατρο των σχολείων. 

Με κεντρική ομιλήτρια την πνευμονολόγο του νοσοκομείου κ. Σοφία Γιδά, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί άκουσαν τα επιχειρήματα και τα τεκμήρια της επιστημονικής έρευνας, σχετικά με τα δυσάρεστα αποτελέσματα από το κάπνισμα στον οργανισμό. Ειδικά σε αυτή την ηλικία της εφηβείας, τονίστηκαν τα δεδομένα που υφίστανται από τις αρνητικές και βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος. Ο δε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Τρικκαίων κ. Μιχάλης Λάππας ενημέρωσε τους μαθητές και τις μαθήτριες για την πορεία της εκστρατείας του Δήμου, σε σχέση με την εφαρμογή του νόμου για την απαγόρευση καπνίσματος στους δημόσιους χώρους.

ΔΕΝΤΡΟ ΠΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟ

Του Ηλία Κεφάλα 

Σὲ βλέπω ποὺ μὲ πλησιάζεις θαυμάζοντας
Τὶς ἀντοχές μου – ὅμως ἐγὼ
Εἶχα γεράσει ἤδη προτοῦ νὰ γεννηθεῖς
Καὶ τώρα οἱ ρίζες μου παλεύουν στὸν ἀέρα
Ζητώντας ἀπὸ κάπου νὰ πιαστοῦν – τί χάος
Στὴν κουφάλα μου κατοικεῖ τὸ φεγγάρι
Κι ὁ κισσός ποὺ ἀκόμα σκαρφαλώνει
Μοῦ εἶναι ἕνα βάρος κρίσιμο
Μὴ φταρνιστεῖς – ἡ κάθε αἰφνίδια πνοὴ μὲ ταράζει
Και ὁ ἐφιάλτης τῆς τσεκουριᾶς
Μὲ δυναστεύει συνεχῶς στὸν ὕπνο
Ἔλα λοιπὸν στὴν χιλιοτρυπημένη μοναξιά μου
Καὶ μάθε πὼς οἱ γύρω μας ὅλοι
Ἀσυναίσθητα ἀραιώνουν
Ὅταν ὁ θάνατος μᾶς πλευρίζει σιγανὰ

(Στὴν φωτογραφία: πλατάνι στὸν Νερόμυλο Πύλης)

Η Καρδίτσα το 1961 του Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν

Ο Γάλλος φωτογράφος, φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφος, ήρθε το 1961 στην Καρδίτσα και φωτογράφησε στιγμές από την Καθημερινή ζωή των κατοίκων…

Ο Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν (Henri Cartier-Bresson, 22 Αυγούστου 1908 - 3 Αυγούστου 2004) ήταν Γάλλος φωτογράφος. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα και ειδικότερα ένας από τους «πατέρες» της φωτοδημοσιογραφίας. Το έργο του έχει κερδίσει καθολική αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο Γάλλος φωτογράφος, φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφος, ήρθε το 1961 στην Καρδίτσα και φωτογράφησε στιγμές από την καθημερινή ζωή των συμπατριωτών μας... Περιόδευσε σε όλη την Θεσσαλία και κατέγραψε με την θρυλική του Leica καταπληκτικές εικόνες... Στα λευκώματα που εξέδωσε από τις δύο του επισκέψεις στην Ελλάδα το 1953 και το 1961, εμφανίζονται και κορυφαίοι άνθρωποι της εποχής, όπως ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, ο ζωγράφος, Γιάννης Τσαρούχης κ.λ.π.

Η ζωή του

Ο Μπρεσόν ανήκε σε μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας. Σπούδασε ζωγραφική την δεκαετία του 1920 και ασχολήθηκε με τη φωτογραφία την δεκαετία του 1930.

Ο εξοβελισμός της Ιστορίας από την πολιτική

Του Χρήστου Γιανναρά

Μ​​ε ψύχραιμη απόσταση σαράντα ημερών, η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα (7 Δεκεμβρίου 2017) δικαιολογείται να σχολιαστεί και επιφυλλιδογραφικά, δηλαδή όχι για την επικαιρική μόνο και συγκυριακή σημασία της. Η επιφυλλίδα, κατά τεκμήριο, οφείλει σχολιασμό απαλλαγμένον από την επιδερμική έξαψη της επικαιρότητας.

Η ψυχραιμία επιβάλλει να αναγνωρίσουμε ότι στη μνήμη των ενεργών σήμερα στην Ελλάδα πολιτών μάλλον δεν είχε ώς τώρα καταγραφεί άλλη περίπτωση Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και πρωθυπουργού, που να απευθύνθηκαν σε ηγέτη της μετα-σουλτανικής Τουρκίας με τέτοια απερίφραστη ευθάρσεια. Οι ίδιοι έχουν βάλει τις υπογραφές τους και σε νόμους ή διατάγματα, που υπονομεύουν καίρια την εκπαιδευτική διάσωση της γλωσσικής συνέχειας και της ιστορικής αυτοσυνειδησίας των Ελλήνων. Αλλά το δεδομένο αυτό δεν μας εμποδίζει να πιστοποιήσουμε ότι στον Ερντογάν, οι ίδιοι, μίλησαν με παρρησία που κανένας ομόλογός τους ελληνώνυμος δεν είχε ποτέ διανοηθεί.

Με ανάλογη ψύχραιμη νηφαλιότητα αξίζει να αποτολμήσουμε και ένα, σχετικό με την ίδια επίσκεψη, επιπλέον ερώτημα: Από τα όσα μας μετέδωσαν οι ραδιοτηλεοπτικές καταγραφές, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πρωθυπουργός μιλούσαν με τον Ερντογάν εκείνο το είδος της γλώσσας (της «προοδευτικής», τυπικά ιστορικο-υλιστικών προδιαγραφών, διπλωματίας), που προϋπέθετε την Τουρκία και την Ελλάδα σαν δύο γείτονες χώρες, ισότιμες και ισοταγείς, με κάποιες μεταξύ τους αντιγνωμίες και ασυμφωνίες. Ωσάν να επρόκειτο για το Βέλγιο και την Ολλανδία ή για την Ελβετία και την Αυστρία. Οπότε, με λίγη καλή διάθεση, ευγενικούς τρόπους και διπλωματική κομψότητα μπορούν να επιλύσουν τις διαφορές τους και να συνυπάρξουν σαν καλοί γείτονες.

Το αυθόρμητο και πηγαίο ερώτημα είναι: Τα δύο κράτη δεν έχουν «ιστορία», δεν είναι πρωταρχικά η Ιστορία που δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις τους και δυσαρμονίες στη συνύπαρξή τους; Πώς είναι δυνατό να είναι ελληνικό το νησί και τουρκική η υφαλοκρηπίδα του ή τουρκική η ακτή και ελληνική η υφαλοκρηπίδα της; Με ποια λογική τα χωρικά ύδατα μπορεί να ορίζονται στα έξι μίλια και ο εθνικός εναέριος χώρος στα δέκα μίλια από τις ακτές;

Βέβαια, σε τέτοια προβλήματα (οριοθέτησης των συνόρων, των ορίων επικράτειας) τα γείτονα κράτη είναι σήμερα μάλλον εύκολο να βρίσκουν λύσεις: Υπάρχει ένα κοινά παραδεκτό (περισσότερο ή λιγότερο) Διεθνές Δίκαιο, υπάρχουν και Διεθνείς Οργανισμοί με τον ρόλο, ακριβώς, μεσολάβησης και διαιτησίας σε περίπτωση που αντίδικα κράτη δεν ομογνωμούν στην ερμηνεία των αρχών του Δικαίου.

Με δεδομένο το νομικό αυτό πλαίσιο και παγιωμένη την απόλυτη κυριαρχία του Ιστορικού Υλισμού στο πολιτιστικό μας «παράδειγμα», καταλαβαίνω γιατί, η επίκληση της Ιστορίας και η παρεμβολή της στο πεδίο της πολιτικής μόνο δυσεπίλυτες περιπλοκές και εντάσεις μπορεί να δημιουργήσει. Ενδέχεται να προκαλέσει συναισθηματικές παροξύνσεις, ίσως φανατισμένες εμμονές, να υπονομεύσει την απαραίτητη στη διπλωματία ψυχραιμία. Μεθοδικά λοιπόν και προγραμματικά εξοβελίζεται η Ιστορία από την άσκηση εξωτερικής πολιτικής.

Ναι, αλλά δεν έχει και ποτέ δοκιμαστεί στην πολιτική μια χρήση της Ιστορίας, συνεπέστατα αποτοξινωμένη από κάθε ιδεολογική - εθνικιστική φόρτιση, χρήση χωρίς ίχνος επιθετικότητας, υποβόσκοντος ρεβανσισμού ή μολυσμένη από τη συμπλεγματική μειονεξία της «θυματοποίησης». Με κατακτημένη, γαληναία ηρεμία, ψηλαφητή ελευθερία από πολιτικάντικες εμπάθειες ή «εξυπνάδες», να πει ο Προκόπης Παυλόπουλος στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν:

«Ας μιλήσουμε ρεαλιστικά, με καθαρές κουβέντες: Είσαστε οι νικητές και είμαστε οι νικημένοι. Μας νικήσατε, πριν έξι αιώνες, κατά κράτος, μας εξορίσατε από την Ιστορία για τετρακόσια ολόκληρα χρόνια. Οι εκτάσεις γης όπου σήμερα κατοικείτε, ήταν κάποτε τόσο ελληνικές όσο και η Αθήνα, η Θήβα, η Σπάρτη, η Ολυμπία, η Πέλλα, η Βεργίνα, οι Θερμοπύλες. Στην Ιωνία γεννήθηκε ό,τι πιο ελληνικό: ο Ομηρος, το κεφαλάρι της γλώσσας μας, ο Ηράκλειτος, κεφαλάρι κάθε σοφίας και αρετής ελληνικής. Στη σημερινή σας επικράτεια, ώς πριν ενενήντα έξι χρόνια, όλα ήταν ελληνικά: Κωνσταντινούπολη, Ιωνία, Πόντος, Φρυγία, Λυκαονία, Παμφυλία, Κιλικία, Γαλατία, Καππαδοκία, Αιολία, Αμάσεια.

»Ξέρουμε, Πρόεδρε Ερντογάν, ότι η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω, οι εθνοκαθάρσεις εξαλείφουν ολόκληρους λαούς από τις πανάρχαιες κοιτίδες τους, οριστικά, αμετάκλητα. Προλάβαμε οι Ελληνες να ελευθερώσουμε από τον Σουλτάνο κάποιες σπιθαμές γης και στήσαμε κράτος, που δεν έχει τίποτα το ελληνικό – από την πολεοδομία ώς τη διοίκηση και τα σχολειά, όλα είναι ξιπασμένη μίμηση, καραγκιοζιλίκι “εξευρωπαϊσμού”, ξεφτίλα μεταπράτη. Αυτό είμαστε, και θέλω να μου πεις: τι φοβάσαι από μας τους τελειωμένους, τι άλλο θέλεις επιτέλους από μας; Παραβιάζεις κάθε μέρα τον λειψό ουρανό μας, άρπαξες με ατιμία, εσύ ο μπεσαλής, τη μισή Κύπρο, θέλεις και το μισό Αιγαίο για “καλή γειτονία” – πού το πας, πες ξεκάθαρα.

»Δεν κάνω έκκληση να μας λυπηθείς, εμείς οι νικημένοι και προδότες του εαυτού μας, σωτηρία δεν έχουμε. Θα μπορούσες να υπολογίσεις σε μας και να στηριχτείς, για να μπεις στην Ε.Ε., να σώσουμε μαζί πείρα αιώνων, μεσανατολίτικη, προτεραιότητα της σχέσης και όχι της χρήσης, ναι, μέσα στην πεθαμενίλα, την ιστορικο-υλιστική της Ευρώπης. Αλλά είναι πια για μας αργά και για σένα “ύποπτοι” τέτοιοι πολιτικοί στόχοι.

»Κόψε τουλάχιστον τις απειλές, γίνεσαι κωμικός, Ταγίπ Ερντογάν. Φοβάσαι τους οριστικά νικημένους, τους εκούσια αρνητές των ιερών και των οσίων τους; Είσαστε ογδόντα εκατομμύρια και εμείς, σε σαράντα χρόνια, με την παρακμιακή μας υπογεννητικότητα, θα είμαστε τρία. Αλλαξε ορίζοντες και στόχους εξωτερικής πολιτικής, μην ξεχνάς: σου μεταγγίσαμε κάποτε τον “αέρα” της αυτοκρατορίας».

Αυτά ένας υποθετικός Προκόπης Παυλόπουλος σε έναν κατευχήν νηφάλιο Ταγίπ Ερντογάν.