Όταν η παύση γίνεται νόημα

 

Τα Χριστούγεννα, πέρα από το εορταστικό τους περίβλημα, λειτουργούν σαν μια παύση στον χρόνο. Μια σπάνια ευκαιρία να σταθούμε, να αναπνεύσουμε και να αναρωτηθούμε όχι τι αποκτήσαμε, αλλά τι χάσαμε στην πορεία: την εγγύτητα, την προσοχή, την ουσιαστική παρουσία.

Σε μια εποχή ταχύτητας και διαρκούς θορύβου, η πνευματικότητα δεν είναι δόγμα ούτε τελετουργία, είναι στάση ζωής. Είναι η ικανότητα να στρέφουμε το βλέμμα προς τα μέσα και να ακούμε εκείνη τη φωνή που δεν φωνάζει. Τα Χριστούγεννα μας προσκαλούν να θυμηθούμε ότι η ζωή δεν είναι μόνο παραγωγή και κατανάλωση, αλλά σχέση, νόημα και ευθύνη.

Η προσφορά, στο βαθύτερό της επίπεδο, δεν αφορά το περίσσευμα αλλά το μοίρασμα. Μια πράξη καλοσύνης, όταν γίνεται χωρίς επίδειξη, μεταμορφώνει και αυτόν που τη δίνει και αυτόν που τη δέχεται. Μέσα από τέτοιες μικρές χειρονομίες χτίζεται η εμπιστοσύνη και αναγεννάται η ανθρώπινη κοινότητα, τόσο εύθραυστη και τόσο αναγκαία.

Η αληθινή ανθρώπινη σύνδεση δεν γεννιέται από την ομοιότητα, αλλά από την αποδοχή. Όταν ακούμε χωρίς να διακόπτουμε, όταν επιτρέπουμε στον άλλον να είναι αυτό που είναι, τότε δημιουργείται χώρος για συνάντηση. Εκεί, μέσα στην απλότητα, αποκαλύπτεται το ουσιαστικό νόημα της ζωής: να συνυπάρχουμε χωρίς να εξουσιάζουμε, να αγαπάμε χωρίς να κατέχουμε.

Ίσως το πιο σιωπηλό μήνυμα αυτών των ημερών είναι ότι το φως δεν βρίσκεται έξω, αλλά γεννιέται όταν επιλέγουμε τη φροντίδα αντί για την αδιαφορία, τη σύνδεση αντί για τη μοναξιά. Αν καταφέρουμε να κρατήσουμε αυτή τη στάση και πέρα από τις γιορτές, τότε τα Χριστούγεννα παύουν να είναι μια ημερομηνία και γίνονται τρόπος ύπαρξης: μια διαρκής υπενθύμιση ότι η ζωή αποκτά βάθος όταν μοιράζεται.

Χρόνια Πολλά!

Μέρες χαράς και προσφοράς στο Γυμνάσιο Βαλτινού

 

Σε κλίμα ζεστασιάς, χαράς και γιορτινής διάθεσης πραγματοποιήθηκε η χριστουγεννιάτικη δράση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Γυμνασίου Βαλτινού, στέλνοντας ένα όμορφο μήνυμα αγάπης, αλληλεγγύης και ευγνωμοσύνης σε ολόκληρη τη σχολική κοινότητα.

Όπως τόνισε χαρακτηριστικά η Πρόεδρος του Συλλόγου σε σχετική της ανάρτηση, «μέρες χαράς, μέρες γιορτής… νοιαζόμαστε, δίνουμε δώρα, αλλά κυρίως δίνουμε αγάπη». Με αυτό το πνεύμα, ο Σύλλογος προσέφερε μικρά αλλά συμβολικά δώρα, γεμάτα φροντίδα και συναίσθημα, τόσο στους μαθητές όσο και στους καθηγητές του σχολείου, θέλοντας να εκφράσει έμπρακτα την εκτίμηση και τη στήριξή του.

Το πιο πολύτιμο αντίδωρο αυτής της πρωτοβουλίας ήταν το «ευχαριστώ» και το χαμόγελο των παιδιών, που αποτέλεσαν και τη μεγαλύτερη επιβράβευση για όλους όσοι συνέβαλαν στην πραγματοποίηση της δράσης. Παράλληλα, ο Σύλλογος εξέφρασε τις θερμές του ευχαριστίες προς τους εκπαιδευτικούς, που καθημερινά στέκονται δίπλα στα παιδιά, αλλά και προς τους γονείς και τους χορηγούς, χωρίς τη στήριξη των οποίων δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αυτή η «μικρή, αλλά τόσο όμορφη γιορτή».

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους χορηγούς που στήριξαν έμπρακτα την εκδήλωση:
ΒΙΟΛΑΝΤΑ, ΚΛΙΑΦΑ, ΤΡΙΚΚΗ, Ζαχαροπλαστείο «Χύτας», Μπουλογιώργος, Φούρνος «Φαλώρειας», Φούρνος «Άρτος» και Φούρνος «Ντάσκας».

Η εκδήλωση αυτή απέδειξε για ακόμη μία φορά πως, όταν η σχολική κοινότητα λειτουργεί με συνεργασία και αλληλοσεβασμό, μπορεί να δημιουργεί στιγμές ουσιαστικές και αξέχαστες, γεμάτες ανθρώπινη ζεστασιά.

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων εύχεται σε όλους Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές, με υγεία και όμορφες οικογενειακές στιγμές.

Τα Κάλαντα της Γέφυρας (του Δημήτρη Τσιγάρα)

 

Παραμονή Χριστουγέννων στα Τρίκαλα. Η πόλη φορούσε τα γιορτινά της, όχι μόνο με φωτάκια και βιτρίνες, αλλά με εκείνη τη διάχυτη ανησυχία των ημερών που ζητούν να φανούμε χαρούμενοι. Βγήκα στην αγορά για τις τελευταίες προμήθειες, μέσα σε έναν κόσμο που έμοιαζε να κινείται με δύο ρυθμούς, άλλοι έτρεχαν να προλάβουν τον χρόνο, κι άλλοι τον άφηναν να τους προσπερνά αργά, σχεδόν τελετουργικά.

Μπήκα σε ένα καφέ και στάθηκα πίσω από την τζαμαρία, σαν θεατής μιας παράστασης δρόμου. Ο κόσμος πηγαινοερχόταν, πρόσωπα φορτωμένα σακούλες, βλέμματα κουρασμένα ή ανέμελα, χαμόγελα που ίσως άντεχαν μόνο μέχρι το τέλος της ημέρας. Ανάμεσα σε όλα αυτά, μπαινόβγαιναν παρέες παιδιών Ρομά και έλεγαν τα κάλαντα. Η φωνή τους έσπαζε τον ήχο της καφετιέρας και των χαμηλών συζητήσεων. Κι εγώ, αντί να αφεθώ στο νόημα της στιγμής, ένιωσα ενόχληση. Μου φάνηκε πως όλο αυτό δεν ήταν παρά μια προσχηματική επαιτεία, ντυμένη με τη στολή της παράδοσης. Έπιασα τον εαυτό μου να κλείνεται, να αποσύρεται σε μια σιωπηλή κρίση.

Φεύγοντας από το καφέ, πέρασα από την κεντρική γέφυρα της πόλης. Εκεί, μέσα στο ψυχρό φως της ημέρας, είδα μια εικόνα που ανέτρεψε όσα νόμιζα ότι ήξερα. Τέσσερα παιδιά Ρομά πλησίασαν μια γριά ζητιάνα που καθόταν ακίνητη, σχεδόν σαν μέρος του τοπίου. Έσκυψαν μπροστά της και άρχισαν να ρίχνουν στο πιατάκι της τα κέρματα που είχαν μαζέψει από τα κάλαντα. Όχι επιδεικτικά, ούτε με θόρυβο, με μια φυσικότητα που μαρτυρούσε πως αυτή η πράξη δεν ήταν εξαίρεση, αλλά αυτονόητο χρέος.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα να μετατοπίζεται κάτι μέσα μου. Η ενόχληση μετατράπηκε σε ντροπή, και η ντροπή σε μια σιωπηλή μετάνοια. Τα παιδιά που πριν λίγο είχα κρίνει, δίχως να τα γνωρίζω, μου δίδαξαν -χωρίς λόγια- το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων. Όχι ως εορταστικό σκηνικό, αλλά ως πράξη, το μοίρασμα της έλλειψης, όχι του περισσεύματος. Την προσφορά εκείνου που έχει λιγότερα σε εκείνον που έχει σχεδόν τίποτα.

Σκέφτηκα πως ίσως η προσχηματική ζητιανιά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται. Ίσως είναι ένας τρόπος να επιβιώνεις, αλλά και να παραμένεις άνθρωπος μέσα σε έναν κόσμο που συχνά σε θέλει αόρατο. 

Έφυγα από τη γέφυρα διαφορετικός. Λιγότερο βέβαιος για τις κρίσεις μου, πιο ανοιχτός στη σιωπηλή σοφία των απλών πράξεων. Και εκείνη η εικόνα, τα παιδιά και η γριά, στάθηκε μέσα μου σαν ένα άτυπο ευαγγέλιο των δρόμων: ότι τα Χριστούγεννα δεν κατοικούν στις βιτρίνες, αλλά στα χέρια που, ακόμη κι όταν τρέμουν από το κρύο, βρίσκουν τη δύναμη να μοιραστούν.