ΑΠΟΓΕΥΜΑ

 

Στο βουνό λευκές γάζες. Συνάθροιση νεφών και προμηνύματα φθινοπωρινών βροχών. Η πεδιάδα εκτείνεται σιωπηλή και κατηφής. Κανένας δεν διέρχεται το πλατύ τοπίο με τις ξεφτισμένες πρασινάδες. Κανένας εκτός από μένα. Και δεν βρίσκω δέντρο για ν’ ακουμπήσω, ούτε μια σκέψη προκοπής που να μπορώ να την πιάσω κι ύστερα να την πλάσω με τις απρόβλεπτες προεκτάσεις της. Συνεχίζω την οδοιπορία, ευελπιστώντας στις φαντασιακές μεταμορφώσεις των λέξεων, που επωάζονται μέσα μου. Έξω εικόνες που υπάρχουν και εικόνες που δεν υπάρχουν. Πλάσματα και εκτοπλάσματα. Αυτό το πνιγηρό απόγευμα με ωθεί σε ελεύθερες ερμηνείες των φυτών και των πτηνών, των αναλαμπών και των αποχρώσεων. Οβιδιακές καταστάσεις. Και τότε έρχεται η αχνισμένη σκέψη του μόνου μας καταφυγίου με όλο το έμψυχο και άψυχο περιεχόμενό του. Είναι το σπίτι, που στέλνει από μακριά την αύρα του, που γλυκαίνει την όλη βιοτική κατάσταση και αναπτερώνει κάθε ηθικό. Το σπίτι μας είναι ο κατεξοχήν εμπράγματος έρωτας. Ας γυρίζουμε πάντα εκεί που μας περιμένουν. Στροφή.

Του Ηλία Κεφάλα

Οι φακοί που φώτιζαν τις μνήμες

 

Μια μικρή συλλογή από φακούς διαφορετικών σχημάτων και χρωμάτων, άλλοι μεταλλικοί, άλλοι πλαστικοί, άλλοι φθαρμένοι από τον χρόνο, ξαναφέρνει μπροστά μας έναν κόσμο που σήμερα μοιάζει μακρινός. Έναν κόσμο όπου το σκοτάδι είχε μεγαλύτερη δύναμη και το φως δεν ήταν πάντοτε αυτονόητο.

Τότε ο φακός ήταν κάτι περισσότερο από ένα αντικείμενο. Ήταν σύμμαχος. Με τις μπαταρίες του έπαιρνε ενέργεια και, μόλις άναβε, μια μικρή δέσμη φωτός έσχιζε το σκοτάδι. Φώτιζε τον δρόμο, την αυλή, την αποθήκη, το μονοπάτι, το πρόσωπο του ανθρώπου που στεκόταν απέναντί μας. Και πολλές φορές γινόταν ο ίδιος ένας μικρός οδηγός, όταν τα μάτια δεν μπορούσαν πια να διακρίνουν τον δρόμο.

Πόσες διαδρομές άραγε ακολούθησαν αυτά τα φώτα; Πόσες νύχτες φώτισαν; Πόσες φορές ένα χέρι τα κράτησε σφιχτά, καθώς κάποιος προχωρούσε μέσα στη νύχτα; Πόσα παιδιά τα έστρεψαν στους τοίχους για να παίξουν με τις σκιές και πόσοι μεγάλοι τα αναζήτησαν βιαστικά όταν έπεφτε το ρεύμα;

Κι ύστερα ήρθαν τα χρόνια της αφθονίας του ηλεκτρικού φωτός. Οι φακοί μπήκαν στα συρτάρια, στις εργαλειοθήκες και στα παλιά ντουλάπια. Οι μπαταρίες άδειασαν, τα μέταλλα θαμπώθηκαν, τα πλαστικά ξεθώριασαν. Όμως δεν έσβησε η μνήμη τους.

Γιατί σήμερα, κοιτάζοντάς τους, δεν βλέπουμε μόνο φακούς. Βλέπουμε τα χέρια που τους κράτησαν. Βλέπουμε νύχτες, αυλές, δρόμους, σπίτια, ανθρώπους που έζησαν με λιγότερα και εκτιμούσαν περισσότερο τα λίγα που είχαν. Βλέπουμε μια εποχή όπου ένα μικρό αντικείμενο μπορούσε να αποκτήσει μεγάλη σημασία, επειδή εξυπηρετούσε μια πραγματική ανάγκη.

Και ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη αξία αυτής της συλλογής: δεν μας θυμίζει απλώς πώς ήταν οι φακοί, αλλά πώς ήμασταν εμείς.

Οι παλιοί φακοί είχαν μια παράξενη αποστολή. Έπαιρναν ενέργεια από μια μικρή μπαταρία και τη μετέτρεπαν σε φως. Κάπως έτσι λειτουργεί και η μνήμη. Παίρνει τη μικρή ενέργεια ενός παλιού αντικειμένου και τη μετατρέπει σε φως μέσα μας.

Και τότε καταλαβαίνουμε πως ορισμένα πράγματα δεν παλιώνουν ποτέ. Απλώς αλλάζουν τρόπο να φωτίζουν.

Οι φακοί μπορεί να έσβησαν.
Όμως το φως που άφησαν πίσω τους συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο της μνήμης.

Μια βόλτα με άρωμα… Βέσπας στο Βαλτινό

 

Οι δρόμοι του Βαλτινού απέκτησαν αυτές τις μέρες έναν ξεχωριστό ήχο, εκείνον των αγαπημένων Vespa, καθώς ο Σάκης Βότσιος και η μικρή του κόρη βγήκαν για μια διαφορετική βόλτα στο χωριό.

Πατέρας και κόρη, με τις δύο όμορφες βέσπες τους, διέσχισαν τους δρόμους του Βαλτινού, απολαμβάνοντας την ελευθερία της βόλτας και τη χαρά του να βρίσκονται ξανά στον τόπο τους. Ζουν στη Γερμανία και αυτές τις ημέρες, με την ευκαιρία της άδειάς τους, επέστρεψαν στο χωριό για να χαρούν τις καλοκαιρινές στιγμές κοντά σε συγγενείς, φίλους και αγαπημένα πρόσωπα.

Η Vespa, όμως, για τον Σάκη και την κόρη του, είναι μια αγαπημένη ενασχόληση, ένας τρόπος να μοιράζονται χρόνο, εικόνες και όμορφες εμπειρίες. Και η συγκεκριμένη βόλτα είχε κάτι ακόμη πιο ξεχωριστό: πατέρας και κόρη πλάι-πλάι, πάνω στις βέσπες τους, σαν δυο μικροί ταξιδιώτες μιας κοινής διαδρομής.

Η φωτογραφία τους αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη χαρά. Δύο γενιές, δύο Vespa, ένα χωριό και μια όμορφη στιγμή που αξίζει να μείνει στη μνήμη.

Γιατί τελικά, οι πιο όμορφες διαδρομές δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα. Μετριούνται σε στιγμές που μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Στις Καρυές το παζάρι έχει… γεύση!

 Η ψησταριά «Τα Φιλαράκια» Καλαμπάκας δίνουν το δικό τους γευστικό χρώμα στην ετήσια εμποροπανήγυρη των Τρικάλων

Κάθε χρόνο, η ετήσια εμποροπανήγυρη στις Καρυές των Τρικάλων γίνεται ένας ξεχωριστός τόπος συνάντησης. Ένας χώρος όπου η παράδοση, η διασκέδαση, οι παρέες και οι μυρωδιές από τα κάρβουνα δημιουργούν εκείνη την αυθεντική ατμόσφαιρα του παζαριού που όλοι γνωρίζουμε και αγαπάμε.

Ανάμεσα στις πολλές παρουσίες που δίνουν ζωή στη φετινή διοργάνωση, ξεχωρίζει και η παρουσία της οικογένειας Καλαμπάκα, από το Βαλτινό, με την ψησταριά «Τα Φιλαράκια».

Με την εμπειρία, το μεράκι και την αγάπη για το καλό φαγητό, η οικογένεια και η ομάδα της υποδέχονται τους επισκέπτες σε έναν χώρο όπου η φωτιά, τα κάρβουνα και οι λαχταριστές μυρωδιές γίνονται μέρος της γιορτής.

Στη σχάρα ψήνονται με φροντίδα κρέατα και παραδοσιακές λιχουδιές, ενώ η εικόνα της ψησταριάς, με τον καπνό να ανεβαίνει και τις παρέες να γεμίζουν τα τραπέζια, συμπληρώνει ιδανικά το σκηνικό μιας πραγματικής παζαρίσιας εξόδου.

Η οικογένεια Καλαμπάκα απευθύνει ένα ζεστό κάλεσμα σε όλους:

«Ελάτε με την παρέα και την οικογένειά σας να απολαύσετε όμορφες στιγμές, νόστιμο φαγητό, ψητά στα κάρβουνα και αυθεντικό παζαρίσιο κλίμα!»

Και πράγματι, το παζάρι δεν είναι μόνο οι πάγκοι, τα εμπορεύματα και οι βόλτες. Είναι κυρίως οι συναντήσεις. Είναι η παρέα γύρω από ένα τραπέζι, το κρασί ή η μπύρα, η κουβέντα, το γέλιο, η μυρωδιά του ψητού και εκείνη η αίσθηση πως, έστω για λίγες ώρες, αφήνουμε πίσω την καθημερινότητα και ξαναβρίσκουμε κάτι από την παλιά, αυθεντική χαρά του πανηγυριού.

Και όταν αυτή η χαρά προσφέρεται από δικούς μας ανθρώπους, η παρουσία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

«Τα Φιλαράκια» λοιπόν, σας περιμένουν στις Καρυές, για καλό φαγητό, όμορφη παρέα και… γεύση από το αυθεντικό παζάρι των Τρικάλων!

Μια σημαντική προσφορά στα σχολεία του Βαλτινού από την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών

 

Μια ιδιαίτερα σημαντική και ουσιαστική προσφορά προς τις σχολικές μονάδες του Βαλτινού πραγματοποίησε η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ), στο πλαίσιο των δράσεων κοινωνικής προσφοράς της ΣΥΝ-ΕΝΩΣΙΣ, ενισχύοντας έμπρακτα την εκπαιδευτική διαδικασία και τις ανάγκες των μαθητών.

Η προσφορά περιλαμβάνει ψηφιακό και τεχνολογικό εξοπλισμό για το Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού, μεταξύ άλλων υπολογιστές, και διαδραστικούς πίνακες και εξοπλισμό που αναμένεται να συμβάλει ουσιαστικά στη βελτίωση της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας και να προσφέρει στους μαθητές περισσότερες δυνατότητες μάθησης μέσα από τις σύγχρονες τεχνολογίες.

Παράλληλα, το Νηπιαγωγείο Βαλτινού ενισχύθηκε με ένα φωτοτυπικό πολυμηχάνημα, απαραίτητο για την κάλυψη των καθημερινών εκπαιδευτικών αναγκών, καθώς και με 50 παιδικά βιβλία και παραμύθια, εμπλουτίζοντας τη βιβλιοθήκη του και δημιουργώντας ένα ακόμη πιο πλούσιο περιβάλλον φιλαναγνωσίας για τους μικρούς μαθητές.

Η πρωτοβουλία εντάσσεται στα τακτικά προγράμματα της ΣΥΝ-ΕΝΩΣΙΣ, μέσω των οποίων η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών στηρίζει σχολικές μονάδες σε ολόκληρη την Ελλάδα, αναγνωρίζοντας ότι η επένδυση στην εκπαίδευση αποτελεί επένδυση στο μέλλον της χώρας.

Για το Βαλτινό, η συγκεκριμένη προσφορά έχει ιδιαίτερη αξία, καθώς ενισχύει τις δημόσιες εκπαιδευτικές δομές του χωριού και δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις για τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, Βάιος Τσιγάρας, εξέφρασε τις θερμές ευχαριστίες του προς την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών και συνολικά προς την ελληνική ναυτιλιακή κοινότητα, για τη στήριξη που προσφέρει έμπρακτα στις δημόσιες εκπαιδευτικές δομές και στη νέα γενιά του Βαλτινού.

Η προσφορά αυτή αποτελεί ένα όμορφο παράδειγμα κοινωνικής ευθύνης και αλληλεγγύης. Γιατί κάθε υπολογιστής, κάθε διαδραστικός πίνακας, κάθε βιβλίο που φτάνει στα χέρια ενός παιδιού δεν είναι απλώς ένας εξοπλισμός ή ένα αντικείμενο. Είναι ένα ακόμη εργαλείο γνώσης, δημιουργίας και ονείρου.

Τα καμπαναριά της Τρικαλινής γης

 Όταν η πέτρα γίνεται μνήμη και η καμπάνα αφηγείται την ιστορία ενός τόπου

Ένα πολύτιμο κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς των Τρικάλων περνά στις σελίδες ενός νέου βιβλίου του Δημήτρη Τσιγάρα.

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Δημήτρη Τσιγάρα «Τα καμπαναριά της Τρικαλινής γης», ένα έργο που έρχεται να φωτίσει έναν ιδιαίτερο και συχνά παραγνωρισμένο θησαυρό της τοπικής μας ιστορίας: τα κωδωνοστάσια που δεσπόζουν πάνω από τις εκκλησίες και τα ξωκλήσια της τρικαλινής γης.

Εκατοντάδες καμπαναριά, από την πόλη των Τρικάλων έως τα πιο απομακρυσμένα χωριά και τις ορεινές γωνιές του νομού, καταγράφονται, φωτογραφίζονται και παρουσιάζονται μέσα από μια πολυετή έρευνα. Πίσω από κάθε κωδωνοστάσιο κρύβεται μια ιστορία, πίσω από κάθε καμπάνα ένας τόπος, μια κοινότητα, μια εποχή, οι άνθρωποι που έζησαν, δημιούργησαν, πίστεψαν και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στον χρόνο.

Στις 528 έγχρωμες σελίδες του βιβλίου, ο συγγραφέας δεν αντιμετωπίζει τα καμπαναριά ως απλές αρχιτεκτονικές κατασκευές. Τα προσεγγίζει ως ζωντανά μνημεία της συλλογικής μνήμης. Η μορφή τους, η κατασκευή τους, οι επιγραφές, οι λεπτομέρειες και η θέση τους μέσα στον οικισμό συνθέτουν ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό της ιστορίας και του πολιτισμού του τόπου.

Και πάνω απ’ όλα, υπάρχει η καμπάνα. Εκείνος ο γνώριμος ήχος που για γενιές σημάδεψε τον χρόνο της καθημερινότητας. Χτύπησε για τη γιορτή και τη λύπη, για τον ερχομό και τον αποχωρισμό, για το χαρμόσυνο γεγονός και το πένθος. Έγινε ο ήχος των χωριών, ο ήχος της μνήμης.

Γι’ αυτό και το βιβλίο του Δημήτρη Τσιγάρα δεν είναι απλώς μια καταγραφή κωδωνοστασίων. Είναι μια περιήγηση στην ιστορία της Τρικαλινής γης μέσα από τα πέτρινα και σιωπηλά σημάδια της. Είναι μια προσπάθεια να διασωθεί ό,τι ο χρόνος φθείρει, να καταγραφεί ό,τι η λήθη απειλεί και να αναδειχθεί ένας πολιτιστικός πλούτος που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά δεν είναι πάντοτε ορατός.

Τα καμπαναριά στέκουν ακόμη εκεί, άλλοτε επιβλητικά και άλλοτε ταπεινά, υψώνοντας στον ουρανό τη δική τους ιστορία.

Και όσο οι καμπάνες τους συνεχίζουν να χτυπούν, η Τρικαλινή γη εξακολουθεί να θυμάται.

Το «Τα καμπαναριά της Τρικαλινής γης» έρχεται να κρατήσει αυτή τη μνήμη ζωντανή και να την παραδώσει στις επόμενες γενιές ως πολύτιμη παρακαταθήκη του τόπου.

Το βιβλίο διατίθεται δωρεάν στο διαδίκτυο.

Για να διαβάσετε και να περιπλανηθείτε στις σελίδες του βιβλίου πατήστε εδώ. 

Το κωδωνοστάσιο της Πηγής

Το κωδωνοστάσιο του Μικρού Κεφαλοβρύσου

Το κωδωνοστάσιο της Οξύνειας

Το κωδωνοστάσιο της Καλαμπάκας

Το κωδωνοστάσιο της Μουριάς

Το κωδωνοστάσιο των Μεγάλων Καλυβίων

Το κωδωνοστάσιο της Πύλης

Το κωδωνοστάσιο της Αηδόνας

Οι βρύσες που ξεδιψούσαν μια πόλη

 

Οι παλιές βρύσες των Τρικάλων, που κατασκευάστηκαν στα χρόνια της δημαρχίας του Ηρακλή Ρέτου, το 1948-49, στέκουν μέσα στο ασπρόμαυρο των παλιών χρόνων σαν μικρά μνημεία μιας καθημερινότητας που σήμερα μοιάζει μακρινή, αλλά κάποτε ήταν αυτονόητη.

Ήταν τα χρόνια που η πόλη έβγαινε από μια δύσκολη και ταραγμένη περίοδο και προσπαθούσε να ξαναβρεί τον βηματισμό της. Τα δίκτυα ύδρευσης βρίσκονταν ακόμη στα σπάργανα και το νερό δεν είχε φτάσει ακόμη με σωλήνες σε κάθε σπίτι. Η δημόσια βρύση ήταν τότε κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή κατασκευή. Ήταν ανάγκη, συνήθεια, σημείο συνάντησης, κομμάτι της ίδιας της ζωής της γειτονιάς.

Εκεί πήγαιναν οι άνθρωποι με τις στάμνες, τα γκιούμια, τους κουβάδες και τα δοχεία τους. Εκεί γέμιζαν το νερό για το σπίτι, εκεί ξεδιψούσαν οι περαστικοί, εκεί σταματούσαν για λίγο άνθρωποι που είχαν περπατήσει μέσα στην πόλη. Το νερό έτρεχε και μαζί του κυλούσε η ζωή.

Κοιτάζοντας σήμερα τις φωτογραφίες, εντυπωσιάζει η απλότητα των στιγμών. Ένας στρατιώτης ακουμπά στη βρύση, ένας περαστικός πίνει νερό, μια μικρή κοπέλα σκύβει και δροσίζεται, ένας καλοντυμένος άνδρας ποζάρει δίπλα της. Άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους, που η φωτογραφική μηχανή τούς έφερε για λίγο στην ίδια θέση: μπροστά σε μια βρύση.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο μήνυμα αυτών των εικόνων. Το νερό δεν γνώριζε κοινωνικές τάξεις. Η βρύση ήταν κοινή. Το ίδιο νερό έτρεχε για όλους. Ο καθένας έσκυβε με τον ίδιο τρόπο για να ξεδιψάσει.

Σήμερα ανοίγουμε μια βρύση μέσα στο σπίτι μας και το νερό έρχεται αμέσως. Δεν σκεφτόμαστε τη διαδρομή του, ούτε πόσο πολύτιμο ήταν κάποτε ένα δοχείο καθαρού νερού. Η ευκολία, όταν γίνεται καθημερινότητα, κρύβει την αξία εκείνου που κάποτε ήταν δύσκολο να αποκτηθεί.

Γι’ αυτό οι παλιές δημόσιες βρύσες αξίζει να ιδωθούν όχι μόνο ως έργα μιας δημοτικής αρχής, αλλά ως μικρά τεκμήρια της πορείας μιας πόλης προς τη νεότερη εποχή. Πίσω από την πέτρα, το μάρμαρο ή το τσιμέντο τους υπάρχει μια ολόκληρη κοινωνία: οι άνθρωποι που περίμεναν τη σειρά τους, οι νοικοκυρές που κουβαλούσαν το νερό, τα παιδιά που έπαιζαν γύρω τους, οι περαστικοί που σταματούσαν για μια γουλιά.

Και υπάρχει ακόμη κάτι βαθύτερο. Η βρύση ήταν ένας τόπος όπου η πόλη μοιραζόταν ένα αγαθό. Το νερό έτρεχε από μια κοινή πηγή και γινόταν κοινή υπόθεση. Ίσως γι’ αυτό οι δημόσιες βρύσες έχουν μια ιδιαίτερη θέση στη συλλογική μνήμη των παλαιότερων ανθρώπων. Δεν θυμούνται μόνο τη μορφή τους. Θυμούνται τον ήχο του νερού, το δροσερό του άγγιγμα, τη στάμνα που γέμιζε, το χέρι που έσκυβε κάτω από τη ροή.

Οι φωτογραφίες του 1948 και του 1949, εκτός από τις βρύσες, μας δείχνουν και μια πόλη που διψούσε και μάθαινε σιγά-σιγά να οργανώνει τη ζωή της. Μας θυμίζουν πως η πρόοδος δεν έρχεται πάντοτε με μεγάλα και εντυπωσιακά έργα. Μερικές φορές αρχίζει από κάτι τόσο απλό όσο μια βρύση στον δρόμο.

Και σήμερα, που το νερό έχει γίνει σχεδόν αόρατο μέσα στην καθημερινότητά μας, αυτές οι παλιές εικόνες έρχονται να μας ψιθυρίσουν μια ξεχασμένη αλήθεια:

Ό,τι θεωρούμε αυτονόητο σήμερα, κάποτε ήταν όνειρο, ανάγκη και αγώνας.

Μια όμορφη συνάντηση με άρωμα Βαλτινού

 

Οι διακοπές του Σεπτέμβρη έχουν μια ξεχωριστή γλύκα. Οι θάλασσες είναι ακόμη ζεστές, ο ήλιος πιο ήπιος και οι άνθρωποι, απαλλαγμένοι από τη βιασύνη του καλοκαιριού, βρίσκουν περισσότερο χρόνο για κουβέντα, παρέα και αναμνήσεις.

Μέσα σε αυτό το όμορφο σκηνικό, στους Νέους Πόρους, βρέθηκε στα μέσα του Σεπτέμβρη ο Βασίλης Καλαμπάκας με την οικογένειά του, για λίγες ημέρες ξεκούρασης και θαλασσινές βουτιές. Εκεί, όμως, τον περίμενε και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η συνάντηση με τον αδελφό του Δημήτρη, ο οποίος εδώ και χρόνια έχει κάνει τους Νέους Πόρους τόπο της ζωής του, μαζί με την οικογένειά του.

Και φυσικά, μια τέτοια συνάντηση δεν θα μπορούσε να περιοριστεί σε μια απλή επίσκεψη.

Τα δύο αδέλφια, μαζί με τις οικογένειές τους, βρέθηκαν γύρω από ένα τραπέζι στο γνώριμο, όμορφο ταβερνάκι τους. Οι μεζέδες ήρθαν ο ένας μετά τον άλλον, τα ποτήρια υψώθηκαν για την καλή αντάμωση και η κουβέντα άρχισε να κυλά αβίαστα, όπως κυλά το νερό όταν βρίσκει γνώριμο δρόμο.

Και τι άλλο θα μπορούσαν να θυμηθούν, παρά το Βαλτινό;

Τον τόπο των παιδικών τους χρόνων, τις γειτονιές, τους ανθρώπους, τις παρέες, τις παλιές ιστορίες, τις χαρές και τις μικρές καθημερινές στιγμές που, όσο περνούν τα χρόνια, αποκτούν όλο και μεγαλύτερη αξία. Γιατί οι οικογενειακές μνήμες δεν χρειάζονται πολλά για να ξαναζωντανέψουν. Μια λέξη, ένα όνομα, μια παλιά ιστορία αρκούν για να ανοίξει ξανά η πόρτα του χρόνου.

Κι έτσι, ανάμεσα σε γέλια, πειράγματα, φαγητό και ποτό, οι δύο οικογένειες έγιναν μια μεγάλη παρέα. Οι αποστάσεις ανάμεσα στο Βαλτινό και στους Νέους Πόρους χάθηκαν για λίγο και τη θέση τους πήρε η ζεστασιά της συγγένειας.

Για τον Βασίλη, ιδιαίτερα, η χαρά ήταν μεγάλη. Δεν ήταν μόνο οι διακοπές και η θάλασσα που του έδωσαν όμορφες στιγμές. Ήταν κυρίως η χαρά ότι βρέθηκε ξανά κοντά στον αδελφό του, αλλά και στα αγαπημένα του ανίψια. Γιατί, τελικά, οι πιο όμορφες διακοπές δεν μετριούνται μόνο με τις ημέρες που περνάμε σε έναν τόπο, αλλά με τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε αυτές τις ημέρες.

Η φωτογραφία κρατά αυτή ακριβώς τη στιγμή: ένα τραπέζι γεμάτο ανθρώπους, φαγητό, ποτήρια και χαμόγελα. Μα πίσω από τα χαμόγελα κρύβεται κάτι πολύ περισσότερο, κρύβεται η χαρά της οικογένειας, η δύναμη της αδελφικής σχέσης και εκείνη η γλυκιά νοσταλγία για τον τόπο που κουβαλάμε μέσα μας, όπου κι αν βρεθούμε.

Γιατί το Βαλτινό μπορεί να απέχει από τους Νέους Πόρους, όμως για τους ανθρώπους που το έζησαν και το αγάπησαν δεν είναι ποτέ μακριά.

Κάποιες πατρίδες, άλλωστε, δεν βρίσκονται στον χάρτη.

Βρίσκονται γύρω από ένα τραπέζι, ανάμεσα σε αγαπημένα πρόσωπα, εκεί όπου οι αναμνήσεις γίνονται ξανά ζωή.

ΒΙΟΣ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ

 

Ολημερίς στη θάλασσα και ολημερίς στους ποταμούς και τις λίμνες. Ρίχνουμε δίχτυα. Αλιεύουμε. Μα η αθανασία είναι το ψάρι που πάντα μας ξεφεύγει. Βρέχει και εμείς, άστεγοι διά βίου, στα μουσκεμένα δέντρα καταφεύγουμε. Τι πράγμα παράξενο: όσα κεραμίδια κι αν βάλουμε πάνω απ’ το κεφάλι μας, πάντοτε άστεγοι θα μένουμε. Κι εκεί δεν έχει όνειρα πια, δεν έχει ύπνο, αν δεν σκοτώσουμε αυτό που εγείρεται και μας δικάζει. Αχ λέξη, ταχύπλοο της γλώσσας μου, πού θα με μεταφέρεις.

Του Ηλία Κεφάλα

Γενική Συνέλευση και εκλογές στον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού καλεί όλα τα μέλη του στην Τακτική Γενική Συνέλευση, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 18:00, στο Αμφιθέατρο του Λυκείου Βαλτινού.

Κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης θα γίνει ο απολογισμός των δράσεων και του έργου του Συλλόγου, καθώς και ο οικονομικός απολογισμός της απερχόμενης διοίκησης.

Παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, σηματοδοτώντας μια νέα περίοδο δημιουργικής παρουσίας και προσφοράς στα πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα του Βαλτινού.

Η συμμετοχή των μελών στη Γενική Συνέλευση και στις εκλογές είναι ιδιαίτερα σημαντική. Η ενεργός παρουσία όλων αποτελεί δύναμη για τον Σύλλογο και συμβάλλει στη συνέχιση της πολιτιστικής δραστηριότητας και της συλλογικής προσπάθειας του χωριού.

Όσοι επιθυμούν να θέσουν υποψηφιότητα για την εκλογή τους στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο μπορούν να δηλώσουν την υποψηφιότητά τους στο τηλέφωνο της Προέδρου: 6947644861.

Ας δώσουμε όλοι το «παρών», στηρίζοντας τον Σύλλογο και συμβάλλοντας με τη συμμετοχή και τις ιδέες μας στη νέα του πορεία.

Με εκτίμηση

Το Διοικητικό Συμβούλιο

του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

Απεβίωσε η Ευρυδίκη Στεφανή

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Ευρυδίκη, σύζυγος Δημητρίου Στεφανή, την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 82 ετών.

Η Ευρυδίκη, το γένος Σταύρου Χήρα, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1944. Παντρεύτηκε με τον Δημήτρη Στεφανή και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Νίκο και τον Ιωάννη.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026 & ώρα 16:30μ.μ., στον Ιερό Ναό Γεννήσεως της Θεοτόκου Δενδροχωρίου Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι όπως προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά της.

ΣΗΜ. Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Γεννήσεως της Θεοτόκου Δενδροχωρίου Τρικάλων, σήμερα Σάββατο 12-9-2026 και ώρα 16:00 μ.μ.

Μια φωτογραφική σύζευξη "Από το «Ελληνόπουλο» του 1952… στο σήμερα"

 

Κάποιες φωτογραφίες καταγράφουν απλώς μια στιγμή. Κάποιες άλλες, με έναν παράξενο τρόπο, κρατούν μέσα τους τον χρόνο.

Μια τέτοια φωτογραφία είναι το περίφημο «Ελληνόπουλο» του 1952, του Δημήτρη Χαρισιάδη. Ένα μικρό αγόρι από την Κοζάνη, ο Γιώργος Κουσιουρής, στέκεται μπροστά στον φακό με τη σοβαρότητα και την αμηχανία ενός παιδιού που δεν γνωρίζει ακόμη πως η μορφή του θα ταξιδέψει μέσα στις δεκαετίες.

Κρατά στα χέρια του τα λιγοστά σχολικά του πράγματα. Το ρούχο του απλό, η εμφάνισή του λιτή, το βλέμμα του καθαρό και κάπως αυστηρό. Δεν χαμογελά. Ίσως γιατί εκείνη η εποχή δεν είχε μάθει ακόμη στα παιδιά να χαμογελούν στον φωτογραφικό φακό. Ή ίσως γιατί το βλέμμα του μικρού Γιώργου κουβαλά, χωρίς να το γνωρίζει, ολόκληρη την Ελλάδα των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.

Και όμως, η εικόνα αυτή έχει κάτι βαθιά αισιόδοξο.

Γιατί το παιδί κρατά τα βιβλία του.

Και τα βιβλία, τότε όπως και σήμερα, ήταν το μικρό του διαβατήριο προς έναν κόσμο μεγαλύτερο από το χωριό, τη γειτονιά, το σπίτι του. Το σχολείο ήταν η ελπίδα. Η μόρφωση ήταν ο δρόμος για να αλλάξει η ζωή.

Η φωτογραφία έχει και μια ιδιαίτερη τεχνική αξία. Δεν είναι επιχρωματισμένη μεταγενέστερα, όπως ίσως θα νόμιζε κανείς βλέποντάς την σήμερα. Είναι μία από τις πρώτες έγχρωμες φωτοτσιγκογραφίες που τυπώθηκαν στην Ελλάδα με έγχρωμα φιλμ. Έτσι, το χρώμα δεν προστέθηκε στον χρόνο, γεννήθηκε μαζί του.

Κι ύστερα περνούν τα χρόνια.

Περισσότερες από επτά δεκαετίες.

Και απέναντι από το παιδί του 1952 εμφανίζεται ο ίδιος άνθρωπος σήμερα.

Ο Γιώργος Κουσιουρής έχει πια μεγαλώσει. Το παιδικό πρόσωπο έχει γίνει ώριμο. Τα μαλλιά έχουν ασπρίσει, το πρόσωπο έχει χαράξει τις δικές του γραμμές, το βλέμμα έχει αποκτήσει εκείνη τη βαθιά ηρεμία που μόνο ο χρόνος μπορεί να χαρίσει.

Κι όμως…

Είναι ο ίδιος.

Σαν να κοιτάζει ο ένας τον άλλον μέσα από έναν καθρέφτη επτά δεκαετιών.

Στη μία φωτογραφία ένα παιδί αρχίζει τη διαδρομή του. Στην άλλη ένας ηλικιωμένος πια άνθρωπος κοιτάζει πίσω από τη διαδρομή. Ανάμεσά τους χωρά μια ολόκληρη ζωή: σχολεία, φιλίες, χαρές, δυσκολίες, εργασία, οικογένεια, απώλειες, όνειρα που πραγματοποιήθηκαν και άλλα που έμειναν στον δρόμο.

Και ίσως αυτό είναι το πιο συγκινητικό μήνυμα αυτών των δύο εικόνων.  

Το παιδί δεν έφυγε ποτέ.

Κρύβεται ακόμη μέσα στο πρόσωπο του ηλικιωμένου άνδρα. Είναι εκείνο το μικρό αγόρι που κάποτε κρατούσε τα βιβλία του και κοιτούσε τον φακό. Μόνο που τώρα κρατά κάτι άλλο: τη μνήμη μιας ολόκληρης ζωής.

Με την ευκαιρία του ανοίγματος των σχολείων, η εικόνα αυτή αποκτά έναν ακόμη συμβολισμό.

Κάθε Σεπτέμβρη, χιλιάδες παιδιά μπαίνουν στις σχολικές αυλές. Άλλα με καινούργιες τσάντες, άλλα με παλιά βιβλία, άλλα γεμάτα ενθουσιασμό και άλλα με δισταγμό. Κανένα όμως δεν γνωρίζει ακόμη πού θα το οδηγήσει ο δρόμος που μόλις ανοίγει μπροστά του.

Κάποτε, όμως, θα κοιτάξει κι αυτό πίσω.

Και ίσως τότε να καταλάβει πως εκείνη η πρώτη μέρα στο σχολείο δεν ήταν απλώς η αρχή μιας σχολικής χρονιάς. Ήταν η αρχή μιας ζωής που περίμενε να γραφτεί.

Η φωτογραφία του μικρού Γιώργου μάς θυμίζει πως ο χρόνος αλλάζει τα πάντα, εκτός από την ουσία του ανθρώπου. Το παιδί μεγαλώνει, το πρόσωπο αλλάζει, τα χρόνια περνούν, όμως μέσα μας παραμένει εκείνο το πρώτο βλέμμα, η πρώτη αγωνία, το πρώτο όνειρο.

Γι’ αυτό, κοιτάζοντας σήμερα αυτή την φωτογραφική σύζευξη, δεν βλέπουμε απλώς έναν μαθητή του 1952 και έναν ηλικιωμένο άνδρα του σήμερα.

Βλέπουμε τη διαδρομή από το παιδί στον άνθρωπο.

Βλέπουμε τον χρόνο να περνά από πάνω του χωρίς να μπορεί να σβήσει τη μνήμη.

Και βλέπουμε, ίσως, τον πιο όμορφο συμβολισμό κάθε νέας σχολικής χρονιάς:

κάθε παιδί που περνά σήμερα την πόρτα του σχολείου κρατά στα χέρια του όχι μόνο τα βιβλία του, αλλά και ολόκληρο το μέλλον του.

Με τον αγιασμό άνοιξε η νέα σχολική χρονιά στο Βαλτινό

 

Με τις ευχές της Εκκλησίας, τα χαμόγελα των παιδιών και τις προσδοκίες μιας καινούργιας σχολικής χρονιάς, πραγματοποιήθηκε σήμερα ο καθιερωμένος αγιασμός στις σχολικές μονάδες του Βαλτινού.

Το πρώτο κουδούνι σήμανε και πάλι την επιστροφή στις σχολικές αίθουσες, εκεί όπου η γνώση συναντά τη δημιουργία, η φιλία γεννιέται και τα παιδιά κάνουν ένα ακόμη βήμα στον δρόμο της ζωής.

Ο αγιασμός πραγματοποιήθηκε αρχικά στο Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού, παρουσία μαθητών, γονέων, εκπαιδευτικών και εκπροσώπων των τοπικών φορέων. Ακολούθησε ο αγιασμός στο Γυμνάσιο–Λύκειο Βαλτινού και, τέλος, στον Παιδικό Σταθμό, όπου τα μικρότερα παιδιά έδωσαν το δικό τους ξεχωριστό χρώμα στην πρώτη ημέρα της νέας σχολικής χρονιάς.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η παρουσία των γονέων και των εκπαιδευτικών, ανθρώπων που μοιράζονται καθημερινά την αγωνία, την προσπάθεια αλλά και τη χαρά της προόδου των παιδιών. Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο ένας χώρος μαθημάτων και γνώσεων. Είναι ένας ζωντανός τόπος όπου διαμορφώνονται χαρακτήρες, καλλιεργούνται αξίες και χτίζονται οι αυριανοί πολίτες της κοινωνίας.

Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού Βάιος Τσιγάρας, απευθυνόμενος στους μαθητές, στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς, ευχήθηκε μια δημιουργική σχολική χρονιά, τονίζοντας:

«Εύχομαι σε όλα τα παιδιά υγεία, χαμόγελα και πρόοδο, για τα ίδια και τις οικογένειές τους. Εμείς θα φροντίσουμε να είμαστε δίπλα τους, σε ό,τι χρειαστούν, γιατί τα παιδιά μας είναι το μέλλον του τόπου μας.

Καλή σχολική χρονιά και στους εκπαιδευτικούς μας, με υπομονή, δύναμη και δημιουργικότητα. Το σημαντικότερο δεν είναι να βγάλουν μόνο καλούς μαθητές, αλλά κυρίως καλύτερους ανθρώπους, με αξίες, ιδανικά, σεβασμό και αγάπη για τον συνάνθρωπο».

Τα λόγια αυτά αποτυπώνουν και την ουσία της σημερινής ημέρας. Γιατί κάθε νέα σχολική χρονιά είναι κάτι περισσότερο από μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια νέα αρχή. Ένα λευκό τετράδιο που περιμένει να γεμίσει με γνώσεις, όνειρα, προσπάθειες, επιτυχίες αλλά και μικρές αποτυχίες που γίνονται μαθήματα ζωής.

Στο Βαλτινό, το σχολείο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του χωριού. Γύρω του συναντώνται οι γενιές: τα παιδιά που ξεκινούν τώρα το πρώτο τους ταξίδι στη γνώση, οι μεγαλύτεροι μαθητές που ανοίγουν τα φτερά τους για το μέλλον, οι γονείς που αγωνιούν και καμαρώνουν και οι εκπαιδευτικοί που καθημερινά προσφέρουν γνώση, φροντίδα και παιδεία.

Και κάπως έτσι, με τον ήχο του πρώτου κουδουνιού και τις ευχές του αγιασμού, το Βαλτινό υποδέχθηκε τη νέα σχολική χρονιά.

Με την ευχή οι αυλές των σχολείων να γεμίζουν κάθε μέρα με παιδικές φωνές, χαμόγελα και δημιουργία και κάθε παιδί να βρίσκει μέσα στην τάξη όχι μόνο τη γνώση που θα το οδηγήσει στο αύριο, αλλά και εκείνες τις αξίες που θα το κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Καλή και δημιουργική σχολική χρονιά σε όλους!

 

Απεβίωσε ο Βασίλειος Σ. Μπιλιάλης

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Βασίλειος Μπιλιάλης την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 86 ετών.

Ο Βασίλειος Μπιλιάλης του Στυλιανού γεννήθηκε στο Ξυλοπάροικο το 1940. Παντρεύτηκε με την Στεργιούλα, το γένος Σωτηρίου Ανδρέου – Πέτρου και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Στυλιανό και τον Σωτήρη.

Η κηδεία θα γίνει το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026 & ώρα 11:00 π.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων το Σάββατο 12-9- 2026 και ώρα 10:30 π.μ.

174 παιδιά σε δύο σελίδες – Το Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού το 1948

Του  Δημήτρη Τσιγάρα

Ανάμεσα στα παλιά έγγραφα του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού διασώζεται ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό τεκμήριο: η κατάσταση των μαθητών του σχολικού έτους 1948-1949. Δυο κιτρινισμένες από τον χρόνο σελίδες, γραμμένες με το χέρι, που σήμερα, περισσότερο από επτά δεκαετίες αργότερα, εξακολουθούν να κρατούν ζωντανή τη μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς.

Η κατάσταση είναι οργανωμένη σε τρεις κατακόρυφες στήλες. Στην πρώτη σελίδα καταγράφονται οι μαθητές με αύξοντες αριθμούς από το 1 έως το 90, ενώ η δεύτερη συνεχίζει από το 91 και φτάνει μέχρι το 174. Δίπλα σε κάθε όνομα αναγράφεται και η τάξη φοίτησης. Έτσι, μέσα σε δύο μόνο φύλλα χαρτιού καταγράφεται ο μαθητικός πληθυσμός ενός ολόκληρου χωριού: 174 παιδιά.

Στο κάτω μέρος του εγγράφου βρίσκεται η υπογραφή του Δημοδιδασκάλου Δημητρίου Βασ. Μπούγα, ενώ η χαρακτηριστική κόκκινη σφραγίδα του σχολείου επικυρώνει την επίσημη καταγραφή. Η γραφή, η διάταξη των ονομάτων, οι διορθώσεις και τα σημάδια του χρόνου πάνω στο χαρτί κάνουν το έγγραφο να μοιάζει σχεδόν με ένα μικρό παράθυρο ανοιχτό προς το Βαλτινό του 1948.

Και ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη εποχή.

Η Ελλάδα εκείνα τα χρόνια προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της Κατοχής, ενώ βρισκόταν ακόμη μέσα στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Η φτώχεια, οι στερήσεις, η ανασφάλεια και οι κοινωνικές αναταράξεις σημάδευαν την καθημερινότητα των ανθρώπων. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, το σχολείο του Βαλτινού γέμιζε από παιδικές φωνές.

174 μαθητές!

Ένας αριθμός που προκαλεί σήμερα εντύπωση, ιδιαίτερα όταν συγκριθεί με τον σημερινό μαθητικό πληθυσμό του χωριού. Το Δημοτικό Σχολείο είχε τότε φτάσει σε μια από τις κορυφαίες, ίσως και στην κορυφαία, στιγμή της μαθητικής του ακμής. Πίσω από τον αριθμό 174 δεν βρίσκονται απλώς 174 καταχωρίσεις σε ένα παλιό χαρτί. Βρίσκονται 174 παιδιά, 174 οικογένειες, εκατοντάδες γονείς και συγγενείς και, μαζί τους, ένας ολόκληρος κόσμος του Βαλτινού.

Ακόμη πιο συγκινητική γίνεται η ανάγνωση των ίδιων των ονομάτων.

Τα επώνυμα που συναντά κανείς στις δύο σελίδες αποτελούν σχεδόν έναν γενεαλογικό χάρτη του χωριού εκείνης της εποχής. Είναι τα οικογενειακά ονόματα που ακούγονταν στις αυλές, στα σοκάκια, στα χωράφια, στην πλατεία και στην εκκλησία. Είναι τα ονόματα των οικογενειών που αποτελούσαν τον κοινωνικό ιστό του Βαλτινού στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αξία του εγγράφου.

Αν κάποιος γνωρίζει τις οικογένειες του χωριού και διαβάσει προσεκτικά τα ονόματα, μπορεί να αναζητήσει μέσα σε αυτά τους παππούδες και τις γιαγιάδες, τους γονείς ή τους συγγενείς μιας μεταγενέστερης γενιάς. Κάποια επώνυμα εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. Άλλα, όμως, έχουν πλέον εκλείψει ή έχουν γίνει σπανιότερα. Ο γενεαλογικός χάρτης του Βαλτινού έχει αλλάξει σημαντικά μέσα στις δεκαετίες.

Και αυτή η αλλαγή αποτυπώνεται με τον πιο απλό και αδιάψευστο τρόπο: στον αριθμό των παιδιών.

Από τους 174 μαθητές του 1948, στη σημερινή εποχή απέχουμε πολύ. Η δραματική μείωση του μαθητικού πληθυσμού δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε μια στατιστική. Είναι η συνέπεια μιας βαθιάς δημογραφικής μεταβολής που γνώρισαν τα χωριά της ελληνικής υπαίθρου: λιγότερες γεννήσεις, μικρότερες οικογένειες, μετακινήσεις των νέων προς τα αστικά κέντρα και αλλαγή του τρόπου ζωής.

Η συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού λόγω του οξυμένου δημογραφικού προβλήματος αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες προκλήσεις για την ελληνική παιδεία, με τις πιο δραματικές συνέπειες να καταγράφονται στην ελληνική επαρχία.

Η ερήμωση των σχολικών μονάδων στα χωριά και στις ακριτικές περιοχές της χώρας εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς. Κάθε χρόνο, δεκάδες νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία αναστέλλουν τη λειτουργία τους ή συγχωνεύονται λόγω έλλειψης παιδιών. Η ελληνική παιδεία καλείται να βρει άμεσα λύσεις, όχι απλώς διαχειριζόμενη τη μείωση των μαθητών με «λουκέτα» και συγχωνεύσεις, αλλά στηρίζοντας τις δομές της επαρχίας με γενναία κίνητρα για εκπαιδευτικούς και οικογένειες, ώστε το σχολείο να παραμείνει ζωντανός πυρήνας για την ελληνική περιφέρεια.

Ένα σχολείο που το αγάπησαν οι γονείς

 

Την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου ανοίγουν και πάλι οι πόρτες των σχολείων σε ολόκληρη τη χώρα. Οι αυλές θα γεμίσουν παιδικές φωνές, χαμόγελα, συναντήσεις και εκείνη τη μοναδική ζωντάνια που σηματοδοτεί κάθε καινούργια σχολική αρχή.

Στο Βαλτινό, η νέα σχολική χρονιά βρίσκει το Γυμνάσιο και το Λύκειο πιο όμορφα και περιποιημένα, χάρη στη φροντίδα και την έμπρακτη αγάπη ανθρώπων που νοιάζονται για το σχολείο και τα παιδιά του χωριού.

Οι απαραίτητες εργασίες καθαρισμού των εξωτερικών χώρων πραγματοποιήθηκαν από την Τοπική Κοινότητα Βαλτινού, ώστε το σχολικό συγκρότημα να είναι έτοιμο να υποδεχθεί μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Ιδιαίτερη, όμως, αναφορά αξίζει στην πρωτοβουλία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, τα μέλη του οποίου, με προσωπική εργασία, εθελοντική προσφορά και δικά τους έξοδα, έδωσαν πραγματικά μια διαφορετική εικόνα στο σχολείο.

Με την παρουσία και βοήθεια μαθητών, βάφτηκε ο περιβάλλων χώρος, ανανεώθηκαν οι κολώνες, βάφτηκε το γήπεδο του μπάσκετ και οι μπασκέτες. Με μεράκι, κόπο και πολλές ώρες προσωπικής εργασίας, ο χώρος μεταμορφώθηκε και το σχολείο έγινε πραγματικά αγνώριστο.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αξία αυτής της προσπάθειας.

Γιατί την Παρασκευή, την ώρα του αγιασμού, τα παιδιά δεν θα αντικρίσουν μόνο ένα πιο καθαρό και όμορφο σχολείο. Θα αντικρίσουν ένα σχολείο που κάποιοι άνθρωποι αγάπησαν αρκετά, ώστε να αφιερώσουν τον χρόνο, τον κόπο και τα χρήματά τους για να το κάνουν καλύτερο.

Θα δουν, χωρίς ίσως να χρειαστεί κανείς να τους το εξηγήσει, πως το σχολείο δεν είναι μόνο οι αίθουσες, τα βιβλία και τα μαθήματα. Είναι ένας χώρος που ανήκει σε όλους και για τον οποίο όλοι μπορούν να προσφέρουν.

Η εθελοντική αυτή πρωτοβουλία των γονέων αποτελεί ένα όμορφο παράδειγμα συλλογικής ευθύνης και προσφοράς. Είναι ένα μάθημα που δεν διδάσκεται μέσα από τα βιβλία, αλλά μέσα από το παράδειγμα. Και τα παιδιά, περισσότερο από τα λόγια, θυμούνται τα παραδείγματα.

Ας ευχηθούμε, λοιπόν, η νέα σχολική χρονιά να είναι γεμάτη υγεία, δημιουργία, πρόοδο και όνειρα για όλους τους μαθητές του Βαλτινού.

Και ας κρατήσουμε από αυτή την όμορφη προσπάθεια ένα απλό μήνυμα:

Όταν αγαπάς έναν τόπο, δεν περιμένεις μόνο από τους άλλους να τον φροντίσουν. Βάζεις κι εσύ το δικό σου λιθαράκι.

Καλή σχολική χρονιά στα παιδιά μας, στους εκπαιδευτικούς και στους γονείς τους!

Το καλοκαίρι που έφυγε

 

Στον θεσσαλικό κάμπο, καταμεσής του θέρους, ο αγρότης έχει τελειώσει το αλώνισμα. Το άχυρο, πολύτιμο απομεινάρι του θερισμού, έχει μαζευτεί και στοιβαχτεί στο καλαμωτό κάρο. Δίπλα του η γυναίκα του, συνοδοιπόρος στον καθημερινό αγώνα, κι εκεί μπροστά τα δυο γαϊδουράκια, ζεμένα στον ξύλινο ζυγό, περιμένουν το πρόσταγμα για τον δρόμο της επιστροφής.

Δεν είναι ένας απλός δρόμος αυτός. Είναι ο δρόμος του κάματου. Ο δρόμος που οδηγεί από το αλώνι στο σπίτι, από το χωράφι στον αχυρώνα, από τον μόχθο της ημέρας στην ασφάλεια της αυλής. Κάθε άχυρο που φορτώθηκε στο κάρο είναι κι ένα μικρό απόθεμα για τον χειμώνα, μια υπόσχεση πως τα ζωντανά θα έχουν τροφή και το νοικοκυριό θα μπορέσει να σταθεί όρθιο.

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την κούραση, η φωτογραφία έχει μια παράξενη γαλήνη. Ο άνθρωπος στέκεται μπροστά, σχεδόν χαμογελαστός. Σαν να ξέρει πως η ζωή, όσο δύσκολη κι αν είναι, έχει τη δική της ομορφιά όταν την κοιτάς μέσα από τα απλά της πράγματα. Η γυναίκα κάθεται στο καλαμωτό, τα γαϊδουράκια βαδίζουν αργά και πίσω τους απλώνεται ο γνώριμος θεσσαλικός τόπος, λουσμένος στο φως του καλοκαιριού.

Τα ψηλά δέντρα μοιάζουν να φυλάνε τη διαδρομή. Η σκόνη του δρόμου σηκώνεται απαλά κάτω από τα πόδια των ζώων και το άχυρο, σωστός μικρός λόφος πάνω στο κάρο, μοσχοβολάει ήλιο και θερισμένο χωράφι. Είναι μια εικόνα που σήμερα μοιάζει σχεδόν παραμυθένια, μα κάποτε ήταν η καθημερινότητα των ανθρώπων του κάμπου.

Ήταν το καλοκαίρι των αλωνιών, των γαϊδουριών και των ξύλινων κάρων. Το καλοκαίρι που οι άνθρωποι δούλευαν από το χάραμα ως το σούρουπο και γνώριζαν την αξία του ψωμιού, του άχυρου, του καρπού και μιας στάμνας δροσερό νερό. Ήταν μια ζωή σκληρή, μα δεμένη με τη γη και τους κύκλους της.

Κοιτάζοντας σήμερα αυτή τη φωτογραφία, βλέπουμε τους παλιούς ανθρώπους του θεσσαλικού κάμπου. Βλέπουμε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μιας ολόκληρης γενιάς που έζησε με λιγότερα, μα ίσως με βαθύτερη συναίσθηση της αξίας των πραγμάτων. Βλέπουμε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.

Και ίσως αυτό είναι που κάνει τη φωτογραφία τόσο συγκινητική.

Γιατί ο χρόνος προχώρησε. Τα κάρα χάθηκαν, τα γαϊδουράκια έφυγαν από τους δρόμους, τα αλώνια σώπασαν και τα χέρια που φόρτωναν το άχυρο στο καλαμωτό κάρο έγιναν ρυτίδες, μνήμη και ιστορία.

Έμεινε όμως η φωτογραφία.

Έμεινε εκείνη η καλοκαιρινή διαδρομή, κάπου στο Μικρό Κεφαλόβρυσο, από το αλώνι στο σπίτι, με το κάρο φορτωμένο και τη ζωή ολόκληρη στοιβαγμένη πάνω του. Έμεινε το χαμόγελο του ανθρώπου, η παρουσία της γυναίκας του, ο αργός βηματισμός των ζώων και το άπλετο φως ενός θεσσαλικού καλοκαιριού.

Μια εικόνα απλή, καθημερινή και παλιά.

Μα όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε πως οι πιο απλές εικόνες είναι εκείνες που στο τέλος γίνονται οι πιο πολύτιμες μνήμες.

Εικόνες του χωριού: «Η περηφάνια που περνά από γενιά σε γενιά»

 

Επιλέξαμε να σχολιάσουμε μια εικόνα με τρεις μαθητές, που κρατάνε με περηφάνια τις ελληνικές σημαίες, και τον Πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού να στέκονται μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Μόλις έχουν καταθέσει το στεφάνι της τιμής και της μνήμης, στη σιωπή εκείνη που κάνει το παρελθόν να μοιάζει ξαφνικά τόσο κοντινό και ζωντανό.

Κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, είναι σαν να ακούς μέσα της ένα δυνατό, αθέατο «ΕΛΛΑΔΑ!». Ένα αυθόρμητο κάλεσμα που έρχεται από βαθιά μέσα μας και κουβαλά αιώνες μνήμης, αγώνων, θυσιών και ελπίδας. Οι σημαίες ανεμίζουν στον ανοιξιάτικο ουρανό και μοιάζουν να ενώνουν το χθες με το σήμερα, τους ανθρώπους που έπεσαν για την πατρίδα με τα παιδιά που κρατούν σήμερα στα χέρια τους το σύμβολό της.

Είναι μια στιγμή ψυχικής ανύψωσης. Είναι η στιγμή που η ιστορία βγαίνει από τα βιβλία και στέκεται μπροστά μας, μέσα από τα πρόσωπα των παιδιών, τις στολές, τις σημαίες, τη συγκίνηση και το στεφάνι που κατατέθηκε στη μνήμη εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία.

Και αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα κάθε επετείου: να μη λησμονούμε. Να θυμόμαστε πως η πατρίδα δεν είναι μόνο ένας τόπος, είναι μνήμη, γλώσσα, παράδοση, σύμβολα και άνθρωποι. Είναι όλα εκείνα που παραλάβαμε από τους προηγούμενους και έχουμε χρέος να παραδώσουμε στους επόμενους.

Τα παιδιά της εικόνας στέκονται όρθια και περήφανα. Κρατούν τις σημαίες σαν να κρατούν στα χέρια τους ένα κομμάτι της Ελλάδας. Και δίπλα τους, ο εκπρόσωπος της τοπικής κοινωνίας, σε μια συμβολική συνάντηση γενεών, θυμίζει πως η ιστορία συνεχίζεται.

Γιατί η Ελλάδα δεν υπάρχει μόνο στις μεγάλες σελίδες της ιστορίας. Υπάρχει και σε τέτοιες μικρές, καθημερινές στιγμές. Σε ένα στεφάνι. Σε μια σημαία που ανεμίζει. Σε ένα παιδί που στέκεται με σεβασμό μπροστά στους νεκρούς. Σε μια κοινότητα που θυμάται.

Και τότε η υπερηφάνεια δεν χρειάζεται πολλά λόγια.

Αρκεί μια εικόνα.

Τρεις σημαίες υψωμένες, ένας φόρος τιμής στους ήρωες και μια Ελλάδα που, μέσα από τα παιδιά της, συνεχίζει να στέκεται όρθια.