Προσκυνηματική Εκδρομή του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού στην Παναγία Ελεούσα Ξυνιάδος

 

Με βαθιά πίστη και πνευματική διάθεση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 28 Μαρτίου 2026 η προσκυνηματική εκδρομή του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού στην Ιερά Μονή Παναγίας Ελεούσας Ξυνιάδος, στον Δομοκό.

Μια όμορφη ομάδα γυναικών από το Βαλτινό άφησε για λίγο την καθημερινότητα και ανηφόρισε προς τον ιερό αυτό τόπο, αναζητώντας γαλήνη, δύναμη και εσωτερική ανάταση. Το μοναστήρι, χτισμένο σε μια τοποθεσία που συνδυάζει την απλότητα της φύσης με τη βαθιά πνευματικότητα, υποδέχθηκε τις προσκυνήτριες με ηρεμία και ευλάβεια.

Κατά την παραμονή τους, οι συμμετέχουσες είχαν την ευκαιρία να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας Ελεούσας, να προσευχηθούν και να βιώσουν στιγμές περισυλλογής και κατάνυξης. Το ήρεμο περιβάλλον και η κατανυκτική ατμόσφαιρα της Μονής ενίσχυσαν το αίσθημα της ενότητας και της πίστης ανάμεσα στις γυναίκες του συλλόγου.

Τέτοιες δράσεις αναδεικνύουν τον ουσιαστικό ρόλο του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, που δεν περιορίζεται μόνο σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, αλλά επεκτείνεται και στην καλλιέργεια της πνευματικότητας και της συλλογικής συνοχής.

Η εκδρομή αυτή αποτέλεσε μια πολύτιμη εμπειρία, γεμάτη εικόνες, συναισθήματα και αναμνήσεις, αφήνοντας στις συμμετέχουσες την ευχή να συνεχιστούν παρόμοιες πρωτοβουλίες στο μέλλον.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ:

Το Λεπτό που κρατά τον Ήλιο

 

11:59 π.μ.

Ένα λεπτό πριν από την ώρα δώδεκα, το μεσημέρι δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Υπάρχει μόνο ως υπόσχεση, σαν ανάσα που κρατιέται. Ο ήλιος στέκει ψηλά, αλλά όχι στο απόλυτο ύψος του. Ο χρόνος εδώ δεν κυλά, αιωρείται. Στην αναμονή η ώρα δεν περνάει. Το 11:59 δεν είναι καθυστέρηση ούτε προσμονή, είναι το σύνορο όπου η μέρα μαθαίνει να περιμένει τον εαυτό της.

12:00 μ.

Στις δώδεκα ακριβώς, η ώρα ταυτίζεται με το μεσημέρι. Δεν υπάρχει «πριν» και «μετά». Η στιγμή αυτή δεν διαρκεί - συμβαίνει. Είναι το σημείο όπου ο ήλιος παύει να ανεβαίνει και δεν έχει ακόμη αρχίσει να κατεβαίνει. Ο χρόνος συμπτύσσεται σε μια τελεία. Ό,τι ονομάζουμε «τώρα» αποκτά βάρος και σημασία. Εδώ η ώρα δεν μετρά, ορίζει.

12:01 μ.μ.

Ένα λεπτό μετά, η ώρα δώδεκα κουβαλά ήδη το μεσημέρι. Το φέρει μέσα της σαν μνήμη και σαν ευθύνη. Το φως είναι το ίδιο, κι όμως έχει αλλάξει. Κάτι έχει χαθεί, όχι γιατί έφυγε, αλλά γιατί πέρασε. Στη χαρά η ώρα φεύγει χωρίς να το καταλάβουμε. Το λεπτό -η μικρότερη δυνατή μονάδα του χρόνου- γίνεται το όχημα της μεταβολής. Δεν χρειάζεται διάρκεια για να αλλάξει ο κόσμος, αρκεί μια στιγμή.

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος.

Ο χρόνος απλώνεται, αλλά η ώρα πέφτει. Η ώρα χτυπά, όπως η καμπάνα: μία φορά, συγκεκριμένα, αμετάκλητα. Ο χρόνος μάς φθείρει σιγά, η ώρα μάς αποκαλύπτει απότομα. Μέσα σε μία ώρα μπορεί να αλλάξει η κατεύθυνση μιας ζωής, ενώ ο χρόνος απλώς θα καταγράψει το αποτέλεσμα.

Μέρα - νύχτα σε 24 μέρη.

Η μέρα και η νύχτα δεν είναι αντίπαλοι αλλά συνεργοί, κομμένοι σε είκοσι τέσσερα ίσα κομμάτια. Κάθε ώρα ένα μικρό σύμπαν, με δικό του φως, δική του σκιά. Το μεσημέρι είναι το κέντρο αυτού του κύκλου - όχι επειδή είναι φωτεινότερο, αλλά επειδή είναι το σημείο της απόλυτης ισορροπίας πριν αρχίσει η πτώση.

Από τον ήλιο - στα γρανάζια - στα άτομα.

Ο ήλιος όρισε τον χρόνο με τη σκιά του. Τα γρανάζια τον φυλάκισαν σε κύκλους και παλμούς. Τα άτομα τον διέσπασαν σε δονήσεις και πιθανότητες. Κι όμως, είτε μετριέται με τον ήλιο είτε με ρολόγια είτε με ατομικές ταλαντώσεις, ο χρόνος παραμένει άπιαστος. Γιατί αυτό που πραγματικά μας αγγίζει δεν είναι ο χρόνος, αλλά η ώρα - εκείνη η μία στιγμή που περνά και δεν επιστρέφει ποτέ ίδια.

Κι έτσι, ανάμεσα στο 11:59 και το 12:01, χωρά ολόκληρη η ανθρώπινη συνθήκη: η αναμονή που βαραίνει, η χαρά που διαφεύγει, η στιγμή που ορίζει. Ένα λεπτό πριν, ένα τώρα, ένα λεπτό μετά. Και μέσα τους, όλος ο κόσμος.

Ο κεντρικός δρόμος της Καλαμπάκας το 1927

 

Ο δρόμος της Καλαμπάκας απλώνεται μπροστά μας σαν μια ήρεμη υπόσχεση χρόνου. Χώμα πατημένο από βήματα ανθρώπων και ζώων, που δεν βιάζονται να φτάσουν, γιατί ο προορισμός δεν είναι μόνο το τέλος της διαδρομής, αλλά η ίδια η πορεία. Στην Καλαμπάκα του 1927, ο κεντρικός δρόμος είναι ένα πέρασμα, είναι η ραχοκοκαλιά μιας μικρής κοινωνίας που αναπνέει αργά, κάτω από τη σκιά των βράχων.

Τα Μετέωρα υψώνονται επιβλητικά, σαν σιωπηλοί φύλακες της μνήμης. Δεν αλλάζουν, δεν μετακινούνται, παρατηρούν. Μπροστά τους, οι άνθρωποι μοιάζουν μικροί, σχεδόν εφήμεροι, κι όμως είναι αυτοί που γεμίζουν τον τόπο με ζωή. Τα σπίτια, λευκά με κεραμίδια κόκκινα, στέκουν ταπεινά, δεμένα με τη γη, σαν να γεννήθηκαν από αυτήν. Καμία πολυτέλεια, μόνο ανάγκη και φροντίδα.

Στον δρόμο, μια φιγούρα οδηγεί το ζώο της. Η κίνηση είναι αργή, δεν υπάρχει θόρυβος μηχανών, μόνο ο ήχος των βημάτων, ο αέρας που περνά ανάμεσα από τα δέντρα, και ίσως κάποια μακρινή φωνή. Ο χρόνος εδώ δεν κυλάει - απλώνεται. Δεν μετριέται σε λεπτά, αλλά σε εποχές, σε σοδειές, σε αναμονές.

Και όμως, πίσω από αυτή τη γαλήνη, υπάρχει μια εποχή δύσκολη. Το 1927 δεν είναι απλώς μια χρονολογία, είναι μια στιγμή μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει, που αγωνίζεται, που ακόμη διαμορφώνεται. Οι άνθρωποι του δρόμου αυτού κουβαλούν ιστορίες αθέατες - αγωνίες, ελπίδες, μικρές νίκες της καθημερινότητας.

Η εικόνα, επιχρωματισμένη από τον Αλέξανδρο Γέροντα, γεφυρώνει δύο κόσμους: τον τότε και τον τώρα. Μας δίνει την ψευδαίσθηση πως μπορούμε να αγγίξουμε το παρελθόν, να περπατήσουμε για λίγο σε αυτόν τον δρόμο, να σταθούμε κάτω από τους βράχους και να κοιτάξουμε όπως κοιτούσαν κι εκείνοι. Και ίσως, για μια στιγμή, να καταλάβουμε πως, όσο κι αν αλλάζει ο κόσμος, ο άνθρωπος παραμένει ίδιος: ένας ταξιδιώτης μέσα στον χρόνο, που αναζητά νόημα στον δρόμο που διαβαίνει.

ΚΟΠΑΔΙ

 

Λαμπρό ανοιξιάτικο τοπίο. Ένα σκορπισμένο πράο κοπάδι βοοειδών. Υπάρχει μια διάχυτη ηρεμία στην ατμόσφαιρα, μια γαλήνη και μια βαθιά ευχαρίστηση, που αντανακλάται στις αργές κινήσεις των βοδιών και τη βουλιμική τους ευχαρίστηση στη βοσκή. Κάπου-κάπου τα ζώα σηκώνουν το κεφάλι τους και με κοιτάζουν, αλλά είναι σαν να μη με βλέπουν. Ράθυμα ξανασκύβουν και αφοσιώνονται στο πλούσιο χορτάρι του λιβαδιού. Ξέρω ότι δεν έμαθαν ποτέ την έννοια του ρήματος βιάζομαι. Μια σημασία που μεταπηδά και στον βουκόλο (ας τον πούμε ακόμα και σήμερα έτσι), που καθισμένος σε μια γωνιά δίπλα στο μηχανάκι του παίζει με το φορητό του τηλέφωνο. Πιάνω κουβέντα μαζί του: «Βγαίνει κάτι καλό από την εκμετάλλευση του κοπαδιού σου;» «Βγαίνει, αρκεί ο λύκος να μείνει μόνο στο 5%, που οπωσδήποτε το δικαιούται» μου απαντά. Ξεκάθαρη άποψη. 

Του Ηλία Κεφάλα

Το σκούρο άχυρο και το κόκκινο κεντίδι (Του Χάρη Αγγελή)

 

Στο σταυροδρόμι πίσω από την εκκλησία σηκωνόταν κουρνιαχτός. Ο Πίπης, με τη φλόγα στα μάτια, έσπρωχνε τον κύλινδρο με την τσιβέτα, κι ο σίδερος τραγουδούσε στο φως του μεσημεριού, ένα λεπτό σφύριγμα σαν φωνή από άλλον κόσμο. Ο Σιούλας, με τα χέρια στις τσέπες, παρακολουθούσε σοβαρός, ενώ ο Χάρης γύριζε τρεχάτος από το χωράφι, αφού είχε δέσει τη γελάδα στο παλούκι.

— Δοκίμασέ το! φώναξε ο Πίπης και του ’σπρωξε στα χέρια την τσιβέτα.

Ο Χάρης έτρεξε λίγα βήματα, αλλά ο κύλινδρος γκρεμίστηκε. Ο Σιούλας γέλασε σιγανά, εκείνος δεν τα κατάφερνε ποτέ, κι όμως είχε το θάρρος να λέει πως είναι ο πιο σοφός. Απ’ τα χέρια του, ο κύλινδρος έπεφτε πριν καν προλάβει να κυλήσει μια δρασκελιά.

— Τώρα το βρήκες, είπε, που θα πάμε σχολείο…

Ο Πίπης σταμάτησε τον κύλινδρο με τη μύτη του παπουτσιού του.

— Τι ρε; Εγώ δεν έρχομαι.

Ο Σιούλας σήκωσε το φρύδι του με σημασία.

— Μην έρχεσαι… Άμα όμως σου ’ρθει ένα πρόστιμο γερό, θα σε φέρει ο πατέρας σου με το ζόρι.

Ο Χάρης ένιωσε την καρδιά του να τρεμουλιάζει. Πρόστιμο; Σχολείο; Έξοδα; Ποτέ δεν είχε ξανακούσει κάτι τέτοιο. Για να το λέει ο Σιούλας, κάτι θα ξέρει, σκεφτόταν. Ξαφνικά, ο ήλιος τού φάνηκε πιο καυτός κι ο δρόμος πιο μακρύς.

Παράτησε τους φίλους του κι έτρεξε στο σπίτι.

— Μάνα! πεινάω! φώναξε από τη ρούγα.

— Τώρα, παλικάρι μου, έλα λιγάκι να μετρήσουμε το σχοινί απ’ τη σάκα και θα σε βάλω να φας, αποκρίθηκε εκείνη, καθισμένη στον αργαλειό, με το πόδι της να χτυπάει το πετάλι ρυθμικά.

Ήρθε κοντά της με καρδιά βαριά. Στο μυαλό του ο Σιούλας εκτόξευε πέτρες. Πρόστιμο… Να βάλει τον πατέρα σε μπελάδες; Ποτέ.

Η μάνα μέτρησε το σχοινί, το ’κοψε, το ’ραψε και του πέρασε τη σάκα στον ώμο. Η ψάθα γδάρθηκε λίγο πάνω στο δέρμα του, αλλά εκείνος δεν κουνήθηκε.

— Με γεια να τη φορέσεις, παλικάρι μου… και καλή πρόοδο, είπε.

Η σάκα έφτανε ως τα κωλομέρια του, με χρώμα σκούρο άχυρο και ένα κόκκινο κεντίδι στο κέντρο που ’μοιαζε με μάτι που βλέπει και φυλάει.

Την έβγαλε και την κοίταξε. Ήταν όμορφη… Όμορφη σαν κάτι που δεν θέλεις να αγαπήσεις, γιατί φοβάσαι πως σε τραβάει μακριά.

Πώς βρέθηκαν γράμματα και σχολεία στον δρόμο του; Εκείνος ήταν φτιαγμένος για ρούγες, για κύκλους γύρω από τον οντά, για παιχνίδι με τον Πίπη και τον σοφό-άσχετο Σιούλα. Χώρια ο μπέμπης και τα δίδυμα -εκείνα τον καταλάβαιναν με το βλέμμα. Τα παιδιά, σκέφτηκε, μιλούν μια γλώσσα μυστική, που οι μεγάλοι έχουν ξεχάσει.

Όλο το απόγευμα περιδιάβαινε με το σκυλί, χάιδευε τον μικρό, έπαιζε τάχα με τα δίδυμα, μα δεν είχε καρδιά. Ήταν σκεφτικός, μικρός σαν βότσαλο στην άκρη του δρόμου, τον έσπρωχνες κι έπαιρνε να κυλά, όπως ο κύλινδρος του Πίπη - μόνο που εκείνος δεν σφύριζε. Μόνο αναστέναζε.

Το βράδυ, καθώς η μάνα έσβηνε τη λάμπα, ο Χάρης γύρισε στο παράθυρο και κοίταξε τη ρούγα. Εκεί, στο σταυροδρόμι πίσω από την εκκλησία, ακόμη χόρευε στο μυαλό του ο κύλινδρος. Μαζί μ’ εκείνον, χόρευαν και οι φόβοι.

Έσφιξε τη σάκα στην αγκαλιά του.

Αν ήταν να πληρώσει ο πατέρας, τότε… τότε θα πήγαινε σχολείο.

Ακόμη κι αν του ’πεφτε ο κόσμος από τα χέρια.

ΕΜΦΛΟΓΗ ΑΝΟΙΞΗ

 

Μα τι να είναι αυτές οι αέρινες λευκές κορμοστασιές των δέντρων που βγήκαν περίπατο από τα χαράματα έξω από το ναρκωμένο χωριό; Να είναι μήπως ξωθιές της νύχτας, που τις μαγνήτισαν τα ανθρώπινα όνειρα και ύστερα ξεχάστηκαν; Να είναι μήπως σπίθες της νύχτας που ξεγελάστηκαν από τη μέρα που κατέφθασε και τις φυλάκισε μέσα στα λαμπερά θυλάκιά της; Να είναι το πετρωμένο αλάτι από τους ξεχειλισμένους ανθρώπινους πόνους που τελειωμό δεν έχουν; Να είναι ξεγελαστικές οπτασίες του Ωραίου που θέλουν να απωθήσουν όλα τα αποτρόπαια του βίου μας; Να είναι ακόμα οι νεκρές δασκάλες του χορού, που βγήκαν στο λιβάδι να διδάξουν τα κοιμισμένα κορίτσια; Ας μείνουμε για λίγο μαρμαρωμένοι μπροστά τους. Ας τις ατενίσουμε πριν εκείνες σαν αερικά φυγαδευτούν μέσα στις αιφνίδιες ρωγμές του χρόνου. 

Του Ηλία Κεφάλα

Θεατρική Ομάδα Γενικού Λυκείου Βαλτινού: Ένας χείμαρρος έκφρασης και δημιουργίας

 

Με δύναμη, πάθος και καλλιτεχνική ωριμότητα που ξεπερνά τα μαθητικά δεδομένα, η θεατρική ομάδα του Γενικού Λυκείου Βαλτινού αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι το σχολείο μπορεί να αποτελέσει ζωντανό κύτταρο πολιτισμού. Η φετινή τους παράσταση, εμπνευσμένη από την ιστορία του Μπλαβογένη, ξεδιπλώνεται στη σκηνή σαν ένας αληθινός χείμαρρος συναισθημάτων, εικόνων και συμβολισμών.

Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται η πορεία μιας γυναίκας που απομακρύνεται από την ενστικτώδη, άγρια φύση της, εγκλωβίζεται σε φόβους και περιορισμούς και τελικά, μέσα από δοκιμασίες και σκοτεινά μονοπάτια, κατορθώνει να αναγεννηθεί. Η αφήγηση δεν περιορίζεται σε μια προσωπική ιστορία, μετατρέπεται σε ένα βαθύ αλληγορικό ταξίδι αυτογνωσίας, φωτίζοντας τη σημασία της διαίσθησης, της εσωτερικής δύναμης και της ελευθερίας.

Οι μαθητές-ηθοποιοί αποδίδουν με εντυπωσιακή εκφραστικότητα τις εναλλαγές της ηρωίδας, ισορροπώντας ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, στον φόβο και την υπέρβαση. Η σκηνική παρουσία τους είναι ώριμη και ουσιαστική, γεμάτη ένταση και ευαισθησία, αποδεικνύοντας ότι το θέατρο στην εκπαίδευση δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα, αλλά μια βαθιά παιδευτική διαδικασία.

Καθοριστική είναι η συμβολή των εκπαιδευτικών Αναστασίας Ρίζου, Σταυρούλας Καραγεώργου και Βάνας Βλαχομήτρου, οι οποίες με αφοσίωση και δημιουργικό πνεύμα καθοδηγούν τους μαθητές, καλλιεργώντας όχι μόνο τις υποκριτικές τους δεξιότητες, αλλά και την ικανότητά τους να ερμηνεύουν σύνθετα νοήματα και να εκφράσουν βαθύτερες υπαρξιακές αναζητήσεις.

Σημαντική είναι και η στήριξη του διευθυντή του σχολείου, Άρη Μυλωνά, ο οποίος ενθαρρύνει έμπρακτα κάθε πολιτιστική πρωτοβουλία, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός σχολικού περιβάλλοντος που προάγει τη δημιουργικότητα και την καλλιτεχνική έκφραση.

Η θεατρική ομάδα του Γενικού Λυκείου Βαλτινού με την παράσταση αυτή, καταθέτει μια ψυχική εμπειρία, ένα κάλεσμα προς τον θεατή να αναμετρηθεί με τον εαυτό του. Σε μια εποχή όπου οι νέοι αναζητούν δρόμους έκφρασης και ταυτότητας, τέτοιες προσπάθειες αποτελούν φωτεινά παραδείγματα παιδείας που αγγίζει την ψυχή και αφυπνίζει τη σκέψη.

Άμεση αποκατάσταση επικίνδυνου φρεατίου στην παιδική χαρά Βαλτινού

 

Ένα σημαντικό ζήτημα ασφάλειας που εντοπιζόταν στον χώρο της παιδικής χαράς στο Βαλτινό επιλύθηκε άμεσα, έπειτα από συντονισμένες ενέργειες της Τοπικής Κοινότητας και της αρμόδιας υπηρεσίας.

Συγκεκριμένα, στο σημείο της βρύσης δεν υπήρχε κατασκευασμένο φρεάτιο, αλλά μόνο ένα πρόχειρα τοποθετημένο καπάκι, στηριγμένο σε δύο πέτρες. Η κατάσταση αυτή αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο, καθώς μπορούσε εύκολα να μετακινηθεί, δημιουργώντας παγίδα για τα παιδιά που παίζουν καθημερινά στον χώρο.

Μετά από σχετική ενημέρωση και αίτημα του Προέδρου της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, κ. Βάιου Τσιγάρα, προς τη ΔΕΥΑΤ, συνεργείο τεχνικών ανταποκρίθηκε άμεσα. Παρά το γεγονός ότι η 25η Μαρτίου αποτελεί Εθνική αργία, οι εργαζόμενοι της υπηρεσίας βρέθηκαν από τις πρωινές ώρες στο σημείο και προχώρησαν στην πλήρη αποκατάσταση του προβλήματος, διασφαλίζοντας την ασφάλεια του χώρου.

Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας εξέφρασε τις θερμές του ευχαριστίες προς τη ΔΕΥΑΤ για την ταχύτητα και την υπευθυνότητα που επέδειξε, τονίζοντας πως η άμεση ανταπόκριση σε τέτοια ζητήματα είναι καθοριστικής σημασίας για την προστασία των πολιτών και ιδιαίτερα των παιδιών.

Η συγκεκριμένη παρέμβαση αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η συνεργασία, η καλή διάθεση και η υπευθυνότητα των εμπλεκόμενων φορέων μπορούν να δώσουν γρήγορες και αποτελεσματικές λύσεις σε προβλήματα της καθημερινότητας, ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης των πολιτών.

Στιγμιότυπα από την κεντρική πλατεία του Βαλτινού στην επέτειο της 25ης Μαρτίου

 

Ξεχωριστό χρώμα και ανθρώπινη ζεστασιά έδωσαν για ακόμη μία χρονιά οι κάτοικοι του Βαλτινού, που συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία για να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1821.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ξεχώρισε το ζεύγος Ευάγγελος και Ντίνα Τσιγάρα, καθώς και Βάιος και Σοφία Τσιγάρα, ντυμένοι με ιδιαίτερη επιμέλεια και εορταστική διάθεση, παρακολουθώντας με συγκίνηση τα δρώμενα της ημέρας.

Συγκινητική ήταν και η παρουσία των συνομηλίκων Ευάγγελου Τσιγάρα και Στέργιου Σταμούλη, οι οποίοι εδώ και χρόνια δίνουν σταθερά το «παρών» στις επετειακές εκδηλώσεις, τιμώντας με τη συνέπειά τους την ιστορική μνήμη και τις παραδόσεις του τόπου.

Παράλληλα, ο ιερέας Σπυρίδων Μεγαρχιώτης, μαζί με τον πεθερό του, τον εορτάζοντα Ευάγγελο Απόχα, παρακολούθησαν τις εκδηλώσεις μέσα σε κλίμα σεβασμού και κατάνυξης, συμμετέχοντας ενεργά στη συλλογική αυτή στιγμή τιμής.

Ιδιαίτερη σημασία είχε και η παρουσία των τοπικών αρχών, που αποτυπώνεται σε ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της ημέρας. Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βάιος Τσιγάρας, ο Αντιπρόεδρος Κώστας Σταμούλης, η Αντιδήμαρχος Ελένη Πούλιου, η Δημοτική Σύμβουλος Βούλα Βότσιου και η Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού Ρίκα Πλεξίδα απαθανατίζονται μαζί σε μια εορταστική στιγμή για τον τόπο. Η κοινή τους παρουσία δεν αποτελεί απλώς τυπική εκπροσώπηση, αλλά συμβολίζει τη συνεργασία και την ενότητα των φορέων που στηρίζουν και διατηρούν ζωντανή την τοπική κοινωνία και τις αξίες της.

Οι εικόνες αυτές αποτυπώνουν τη διαχρονική σύνδεση των κατοίκων με την ιστορία και τις αξίες του έθνους, αναδεικνύοντας τον ζωντανό χαρακτήρα της τοπικής κοινωνίας του Βαλτινού.

Η στιγμή που γίνεται μνήμη: τα υψωμένα κινητά στην πλατεία του Βαλτινού

 

Στην κεντρική πλατεία του Βαλτινού, την ώρα που ο εθνικός ύμνος αντηχεί, οι παραδοσιακοί χοροί ξεκινούν και οι μαθητές παρελαύνουν με βήμα σταθερό, ένα άλλο, σιωπηλό στιγμιότυπο εκτυλίσσεται σχεδόν απαρατήρητο. Δεκάδες χέρια υψώνονται στον αέρα, όχι για χαιρετισμό, αλλά κρατώντας μικρές φωτεινές οθόνες. Κινητά τηλέφωνα στραμμένα προς το ίδιο σημείο, σαν σύγχρονα βλέμματα που επιθυμούν να συγκρατήσουν τον χρόνο.

Ο φακός δεν καταγράφει μόνο τον χορό, καταγράφει την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου να νικήσει τη φθορά της στιγμής. Εκεί που άλλοτε η μνήμη κατοικούσε στη διήγηση, στο βίωμα και στην προφορική παράδοση, σήμερα αναζητά καταφύγιο στο ψηφιακό αποτύπωμα. Σαν να μην αρκεί πια να ζήσεις κάτι, πρέπει και να το φυλάξεις, να το αποδείξεις, να το επιστρέψεις στον εαυτό σου αργότερα ως εικόνα.

Κάποτε, οι χοροί, οι παρελάσεις περνούσαν και έμεναν στις καρδιές των ανθρώπων, γίνονταν ιστορίες που αφηγούνταν οι μεγαλύτεροι στους νεότερους. Σήμερα, η μνήμη αποκτά άλλη μορφή: γίνεται αρχείο, αποθηκευμένος χρόνος, μια συλλογή από στιγμές που μπορούν να αναπαραχθούν ξανά και ξανά. Κι όμως, μέσα σε αυτή την ευκολία, γεννιέται ένα ερώτημα: μήπως, προσπαθώντας τόσο επίμονα να κρατήσουμε τη στιγμή, χάνουμε ένα κομμάτι από τη ζωντανή της ουσία;

Τα σηκωμένα κινητά μοιάζουν σαν ένα σύγχρονο τελετουργικό. Δεν αναιρούν τη συγκίνηση, τη μετασχηματίζουν. Είναι η νέα μορφή συμμετοχής, ένας τρόπος να πεις «ήμουν κι εγώ εδώ», να ενταχθείς στο συλλογικό βίωμα μέσω της εικόνας. Είναι, ίσως, η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου να συμφιλιώσει το εφήμερο με το διαρκές.

Κι έτσι, στην πλατεία του Βαλτινού, ανάμεσα σε σημαίες, παιδικές φωνές και χειροκροτήματα, δεν καταγράφεται μόνο μια εθνική επέτειος. Καταγράφεται και η εποχή μας: μια εποχή που δεν αρκείται να θυμάται, αλλά επιδιώκει να διασώζει, να παγιώνει, να μετατρέπει τη στιγμή σε δεδομένο. Και μέσα σε αυτή την επιθυμία, ίσως κρύβεται ο ίδιος διαχρονικός φόβος του ανθρώπου απέναντι στο πέρασμα του χρόνου - και η αδιάκοπη προσπάθειά του να αφήσει πίσω του κάτι που να αντέχει.

Με λαμπρότητα ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου 2026 στο Βαλτινό

 

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και συγκίνηση τιμήθηκε και φέτος, το 2026, στο Βαλτινό η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821, μια ημέρα βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού, που συμβολίζει τον αγώνα για ελευθερία, αξιοπρέπεια και εθνική ανεξαρτησία.

Οι εορταστικές εκδηλώσεις ξεκίνησαν το πρωί με την πανηγυρική δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, παρουσία κατοίκων, μαθητών, εκπαιδευτικών και εκπροσώπων των τοπικών αρχών. Σε κλίμα κατάνυξης και σεβασμού, αποδόθηκε τιμή στους αγωνιστές του 1821, των οποίων η θυσία αποτέλεσε θεμέλιο της σύγχρονης ελληνικής πολιτείας.

Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, στην κεντρική πλατεία του χωριού. Εκπρόσωποι φορέων και συλλόγων απέτισαν φόρο τιμής στους πεσόντες, υπενθυμίζοντας τη διαχρονική αξία της ελευθερίας και της εθνικής ενότητας.

Ιδιαίτερο χρώμα και ζωντάνια στις εκδηλώσεις έδωσαν οι μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου Βαλτινού, οι οποίοι παρουσίασαν παραδοσιακούς δημοτικούς χορούς. Με τις φορεσιές, το κέφι και την αυθεντικότητά τους, μετέφεραν το κοινό σε άλλες εποχές, αναδεικνύοντας τη συνέχεια της ελληνικής παράδοσης και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με τη μαθητική παρέλαση, στην οποία συμμετείχαν τα τμήματα του Νηπιαγωγείου, του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και του Λυκείου Βαλτινού. Οι μαθητές, με περηφάνια και σεβασμό, παρέλασαν μπροστά στους παρευρισκόμενους, αποσπώντας το θερμό χειροκρότημα του κόσμου.

Η φετινή επέτειος στο Βαλτινό αποτέλεσε για ακόμη μια φορά μια ζωντανή υπενθύμιση της ιστορικής πορείας του έθνους μας, αλλά και μια ευκαιρία ενίσχυσης της συλλογικής μνήμης και της εθνικής συνείδησης, ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ:

Πεσμένη, κι όμως αθάνατη Ελλάδα

 

Σήμερα, 25η Μαρτίου, ημέρα μνήμης και εθνικής υπερηφάνειας, στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι στην ιστορία και στις θυσίες που σφράγισαν την πορεία του ελληνικού έθνους προς την ελευθερία. Είναι μια ημέρα που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, αναδεικνύοντας τη δύναμη της ψυχής ενός λαού που, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, δεν έπαψε να αγωνίζεται και να ελπίζει.

Μέσα από τα λόγια του Λόρδου Βύρωνα, του μεγάλου φιλέλληνα που ύμνησε και αγάπησε την Ελλάδα, αναδύεται η διαχρονική εικόνα μιας πατρίδας πληγωμένης αλλά αθάνατης - μιας Ελλάδας που, ακόμη και «πεσμένη», συνεχίζει να εμπνέει, να αντιστέκεται και να διδάσκει.

Ας κρατήσουμε ζωντανό το νόημα της ημέρας, τιμώντας όχι μόνο το παρελθόν, αλλά και την ευθύνη μας απέναντι στο μέλλον.

«Όμορφη Ελλάδα!
Λείψανο θλιβερό παλιάς μεγαλοσύνης!
Νεκρή, κι όμως αθάνατη!
Πεσμένη ακόμα δίνεις!»

Όταν ο Δάσκαλος γίνεται μνήμη και τα δάκρυα ευγνωμοσύνη

 Του Δημήτρη Τσιγάρα

Στις 22 Μαρτίου 2026, μέσα σε μια αίθουσα που δεν φιλοξενούσε απλώς μια τελετή αλλά μια ζωντανή μνήμη, ο Φιλολογικός, Ιστορικός, Λογοτεχνικός Σύνδεσμος Τρικάλων τίμησε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του σε ό,τι δεν φθείρεται εύκολα: στη γνώση, στην ιστορία και στη γλώσσα του τόπου. Το «Βραβείο Φιλίας Τρικάλων 2025» απονεμήθηκε στον Δημήτριο Πλιάτσικα, έναν δάσκαλο που δεν δίδαξε μόνο μαθήματα, αλλά άφησε ίχνη ψυχής σε όσους στάθηκαν απέναντί του.

Κι όμως, η πιο δυνατή στιγμή της ημέρας δεν βρισκόταν στα λόγια των επαίνων ούτε στα επίσημα χειροκροτήματα. Βρισκόταν σε μια εικόνα σχεδόν σιωπηλή, μα εκκωφαντική στην ουσία της: δύο παλιοί μαθητές, ο Θεόδωρος Νημάς και ο Δημήτρης Σούλας, στέκονταν απέναντι στον δάσκαλό τους, όχι πια ως παιδιά που ζητούν καθοδήγηση, αλλά ως ώριμοι άνθρωποι που επιστρέφουν για να αποδώσουν ευγνωμοσύνη.

Η στιγμή εκείνη έμοιαζε να έχει ξεφύγει από τον χρόνο. Ο 88χρονος καθηγητής, με το βάρος των χρόνων αλλά και τη διαύγεια μιας ζωής γεμάτης νόημα, στεκόταν απέναντί τους, και ανάμεσά τους κυλούσε κάτι που δεν αποτυπώνεται εύκολα με λέξεις: μια αόρατη συνέχεια, μια γέφυρα από το παρελθόν στο παρόν.

Και τότε, τα δάκρυα. Ο Δημήτρης Σούλας δεν μπόρεσε να τα συγκρατήσει. Έσταζαν αβίαστα, σαν να είχαν δική τους μνήμη, σαν να κουβαλούσαν μέσα τους όλες τις στιγμές που ένας δάσκαλος στάθηκε φως σε μια νεότερη ζωή. Δεν ήταν δάκρυα λύπης, ήταν δάκρυα πληρότητας, εκείνης της σπάνιας συγκίνησης που γεννιέται όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει το χρέος του προς κάποιον που τον διαμόρφωσε.

Η σκηνή έμοιαζε πράγματι με πίνακα ζωγραφικής. Όχι έναν στατικό πίνακα, αλλά έναν που πάλλεται από συναισθήματα: αγάπη που δεν ειπώθηκε ποτέ ολόκληρη, υπερηφάνεια που δεν χρειάστηκε λόγια, ευγνωμοσύνη που βρήκε τελικά τον τρόπο να φανερωθεί. Οι τρεις μορφές -ο δάσκαλος και οι μαθητές- συνέθεταν ένα τρίπτυχο ανθρώπινης συνέχειας, όπου η γνώση δεν είναι απλώς μετάδοση πληροφοριών, αλλά πράξη βαθιάς σχέσης.

Εκείνη τη στιγμή, η έννοια της «φιλίας» που φέρει το όνομα του βραβείου αποκτούσε το αληθινό της περιεχόμενο. Δεν ήταν μια τυπική λέξη, ήταν ο δεσμός που γεννιέται όταν ο δάσκαλος δεν περιορίζεται στο καθήκον του, αλλά αγγίζει την ύπαρξη του άλλου. Και ο μαθητής, χρόνια μετά, επιστρέφει όχι από υποχρέωση, αλλά από ανάγκη ψυχής.

Ίσως τελικά οι πιο σπουδαίες διακρίσεις να μην είναι εκείνες που απονέμονται σε μια σκηνή, αλλά εκείνες που καθρεφτίζονται στα μάτια των ανθρώπων. Εκεί, όπου η μνήμη γίνεται συγκίνηση και η συγκίνηση μετατρέπεται σε σιωπηλή υπόσχεση: ότι τίποτα από όσα δίνονται με αλήθεια δεν χάνεται.

Και έτσι, εκείνη τη μέρα στα Τρίκαλα, δεν τιμήθηκε μόνο ένας φιλόλογος. Τιμήθηκε η ίδια η σχέση δασκάλου και μαθητή - εκείνη η αόρατη κληρονομιά που συνεχίζει να φωτίζει ζωές, πολύ μετά το τέλος κάθε μαθήματος.

 

Μια βραδιά ποίησης και γης: Αφιέρωμα στον Ηλία Κεφάλα

Μια ξεχωριστή ποιητική βραδιά, γεμάτη συγκίνηση και λογοτεχνική ευαισθησία, πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, προς τιμήν του συντοπίτη μας ποιητή Ηλία Κεφάλα.

Στην κατάμεστη αίθουσα του Σουίτα Art Cafe, οι Τρικαλινοί λογοτέχνες Αγαθοκλής Αζέλης, Αλέξανδρος Βαναργιώτης, Παρασκευή Αλέξη, Ελένη Αλεξίου, Ελπίδα Θεοφανίδου, Γεωργία Κολοβελώνη, Ρόρη Μάτη και Νίκη Χαλκιαδάκη ένωσαν τις φωνές τους για να τιμήσουν το έργο και την παρουσία του δημιουργού.

Οι ομιλητές ανέδειξαν με λόγο ουσιαστικό και θερμό το ποιητικό αποτύπωμα του Ηλία Κεφάλα, ένα αποτύπωμα βαθύ και χαρακτηριστικό στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Η ποίησή του, «που μυρίζει σώμα και χώμα», όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, φέρει έντονα τα στοιχεία της βιωματικής εμπειρίας και της γήινης αλήθειας, συνδέοντας τον άνθρωπο με τη φύση και την καταγωγή του.

Ιδιαίτερη μνεία έγινε στον τρόπο ζωής του ποιητή, ο οποίος, μακριά από τη θορυβώδη καθημερινότητα των πόλεων, ζει αποτραβηγμένος στον γενέθλιο τόπο του, τον Μέλιγο, υπηρετώντας αθόρυβα την τέχνη του λόγου. Εκεί, μέσα στη σιωπή της υπαίθρου, παρατηρεί την αέναη δύναμη της φύσης να αναγεννάται και να επιμένει, ανίκητη μέσα στον χρόνο - μια εικόνα που διαπερνά και τη δημιουργία του.

Η βραδιά κορυφώθηκε με την απαγγελία ποιημάτων από τις συλλογές του, προσφέροντας στο κοινό μια άμεση επαφή με τον ποιητικό του κόσμο. Στο τέλος της εκδήλωσης, ο ίδιος ο ποιητής, εμφανώς συγκινημένος, ευχαρίστησε θερμά τους διοργανωτές και το κοινό για την τιμητική αυτή πρωτοβουλία και διάβασε ο ίδιος επιλεγμένα ποιήματά του, χαρίζοντας μια αυθεντική και βαθιά ανθρώπινη στιγμή.

Ήταν μια βραδιά όπου η ποίηση δεν λειτούργησε απλώς ως τέχνη, αλλά ως κοινός τόπος συνάντησης, μνήμης και συγκίνησης - μια αληθινή γιορτή του λόγου και της ψυχής.

Η συναυλία του πρωινού

Υπάρχουν μηνύματα που δεν ζητούν απάντηση, ζητούν απλώς να σταθείς για λίγο μέσα τους, σαν να στέκεσαι σε μια αυλή νωρίς το πρωί. Το μήνυμα της Ρούλας Σταυρέκα δεν είναι μόνο μια πρόσκληση να ακούσεις ένα τραγούδι, είναι μια υπενθύμιση πως η ζωή, ακόμη και μέσα στον θόρυβο της πόλης, βρίσκει τρόπους να ψιθυρίζει ομορφιά.

Και τότε τα βλέπεις. Πάνω στα πεύκα και τα κυπαρίσσια, μικρές σκιές που πάλλονται με το πρώτο φως. Τα κοτσύφια στέκονται στις άκρες των κλαδιών, με το στήθος ελαφρά φουσκωμένο, σαν να κρατούν μέσα τους μια ανάσα που ανυπομονεί να γίνει τραγούδι. Το ράμφος ανοίγει και κλείνει ρυθμικά, και κάθε νότα μοιάζει να ξεπηδά από μια αόρατη πηγή χαράς. Άλλοτε μένουν ακίνητα, κι άλλοτε τινάζονται ελαφρά, αλλάζοντας θέση, σαν να συνομιλούν μεταξύ τους πάνω από τις στέγες.

Στις ελιές του κήπου, το φως γλιστρά πάνω στα φύλλα και σπάει σε μικρές ανταύγειες, κι εκεί, ανάμεσα στο ασημί και το πράσινο, ξεχωρίζεις τα πουλιά να εναλλάσσονται - το ένα αρχίζει, το άλλο απαντά. Κι όλο αυτό είναι μια ζωντανή συνομιλία, μια αόρατη ορχήστρα που απλώνεται στον αέρα. Κι όταν μαζεύονται περισσότερα, τότε η πόλη αλλάζει πρόσωπο: η καθημερινότητα υποχωρεί και για λίγο όλα μοιάζουν να ανήκουν σε αυτή τη λεπτή, εύθραυστη μουσική.

Είναι παράξενο πώς κάτι τόσο απλό -ένα κοτσύφι πάνω σε ένα κλαδί- μπορεί να γίνει ολόκληρη εμπειρία. Όχι απλώς ήχος, αλλά χρόνος που σταματά. Γιατί εκείνη τη στιγμή, με τον καφέ στο χέρι και το πρωινό φως να απλώνεται σιγά πάνω στα δέντρα, ο άνθρωπος δεν είναι πια βιαστικός. Δεν κυνηγά. Ακούει. Και μέσα σε αυτό το άκουσμα, κάτι από μέσα του μαλακώνει.

Η Ρούλα, στο μύνημα που μας έστειλε για το κελάηδισμα των πουλιών στη γειτονιά της, δεν περιγράφει απλώς μια συνήθεια, περιγράφει έναν τρόπο ύπαρξης. Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να συγκινηθεί από το επαναλαμβανόμενο, από το καθημερινό, από το φαινομενικά ασήμαντο. Να βγαίνεις ακόμη και στο κρύο, όχι από ανάγκη, αλλά από επιθυμία να συναντήσεις αυτό που δεν κρατιέται - το τραγούδι που θα ακουστεί και θα χαθεί.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο αληθινή «συναυλία»: όχι εκείνη που οργανώνεται με φώτα και σκηνές, αλλά εκείνη που συμβαίνει χωρίς να σε περιμένει, χωρίς εισιτήριο, χωρίς χειροκρότημα στο τέλος. Μια μουσική που δεν ανήκει σε κανέναν και όμως γίνεται, για λίγο, δική σου.

Μέσα σε έναν κόσμο που επιμένει να μετρά, να βιάζεται, να γεμίζει τον χρόνο, τέτοιες στιγμές μοιάζουν σχεδόν πράξεις αντίστασης. Να κάθεσαι και να ακούς. Να μην κάνεις τίποτα άλλο. Να αφήνεις το πρωί να σε βρίσκει παρόντα.

Ίσως τελικά η ευτυχία να μην είναι κάτι που κατακτιέται, αλλά κάτι που επιτρέπεται. Όπως ακριβώς ένα πουλί που θα έρθει στο δέντρο σου - δεν μπορείς να το καλέσεις με βεβαιότητα, αλλά μπορείς να είσαι εκεί όταν τραγουδήσει.

Τέτοιες όμορφες στιγμές αξίζει να τις μοιραζόμαστε

 

Η συγχωριανή μας Στεφανία Μάμαλη ανάρτησε στο FB ένα γράμμα του ανεψιού της με το σχόλιο:

«Ότι πιο όμορφο διάβασα σήμερα για να πάει καλά η μέρα. Ευχαριστώ πολύ Αντώνη, και η θεία σε αγαπάει πολύ και θα είναι πάντα δίπλα σου!»

***

Τι όμορφη υπενθύμιση πως η αγάπη βρίσκει πάντα τον πιο απλό και καθαρό τρόπο να ειπωθεί… Μέσα σε λίγες παιδικές γραμμές, ο μικρός Αντώνης χωράει όλη τη ζεστασιά του κόσμου, εκείνη που δεν χρειάζεται περίτεχνες λέξεις για να γίνει αληθινή. Και ίσως αυτό είναι το πιο πολύτιμο μάθημα: πως οι πιο ουσιαστικές σχέσεις χτίζονται σε μικρές, καθημερινές εκφράσεις τρυφερότητας.

Να τον χαίρεσαι Στεφανία και να είσαι πάντα εκεί, όπως ήδη του υπόσχεσαι - γιατί αυτά τα «θα είμαι δίπλα σου» είναι που ριζώνουν βαθιά μέσα στα παιδιά και τα κάνουν να ανθίζουν με σιγουριά και φως.

Απονομή του «Βραβείου Φιλίας Τρικάλων 2025» στον φιλόλογο Δημήτριο Πλιάτσικα

 

Μια σημαντική πολιτιστική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής στην αίθουσα της «Βιβλιοθήκης Παναγιώτη και Μαρίας Χατζηγάκη – Φ.Ι.ΛΟ.Σ.», με επίκεντρο την τιμή σε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στη γνώση, την ιστορία και τη γλώσσα του τόπου.

Ο Φιλολογικός, Ιστορικός, Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων απένειμε το «Βραβείο Φιλίας Τρικάλων 2025» στον Καλαμπακιώτη φιλόλογο καθηγητή Δημήτριο Πλιάτσικα, αναγνωρίζοντας την πολυετή και πολύτιμη προσφορά του στην επιστημονική έρευνα και την πολιτιστική ανάδειξη της περιοχής.

Την εκδήλωση άνοιξε ο γενικός γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Φ.Ι.ΛΟ.Σ., Δημήτριος Τσιγάρας, ο οποίος αναφέρθηκε στον θεσμό του «Βραβείου Φιλίας Τρικάλων», υπογραμμίζοντας τη σημασία του ως μιας διαρκούς προσπάθειας τιμής προς ανθρώπους που με το έργο και τη δράση τους ενισχύουν την πολιτιστική ταυτότητα και την πνευματική κληρονομιά του τόπου.

Για το έργο του τιμώμενου μίλησε η καθηγήτρια Αγγλικών και μέλος του Δ.Σ. του Φ.Ι.ΛΟ.Σ., Ευαγγελία Μπαρούτα, η οποία ανέδειξε τη συνέπεια, το εύρος και τη βαθιά επιστημονική αξία της προσφοράς του.

Ιδιαίτερα συγκινητική υπήρξε και η ομιλία του φιλολόγου Νίκου Κατοίκου, ο οποίος τόνισε χαρακτηριστικά:
«Ο σημερινός τιμώμενος είναι ο άνθρωπος που τίμησε πολλαπλώς τη γενέτειρά του, την Καλαμπάκα, και ως χαρισματικός δάσκαλος και ως αξιόλογος συγγραφέας και ως σπουδαίος ερευνητής της τοπικής ιστορίας μας».

Ακολούθησε η απονομή του βραβείου από τον πρόεδρο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ., Θεόδωρο Νημά, και τον αντιπρόεδρο Δημήτριο Σούλα, μέσα σε κλίμα θερμής αναγνώρισης και σεβασμού προς τον τιμώμενο.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με σύντομη αντιφώνηση του Δημητρίου Πλιάτσικα, ο οποίος αποτελεί εξέχουσα μορφή της φιλολογικής και ιστορικής έρευνας στην περιοχή της Καλαμπάκας. Μέσα από το συγγραφικό του έργο – φιλολογικό και ιστορικό – αλλά και μέσα από πλήθος δημοσιευμάτων, έχει συμβάλει καθοριστικά στην ανάδειξη της τοπικής ιστορίας, στη διάσωση και καταγραφή της λαογραφίας και στην προβολή του γλωσσικού πλούτου της περιοχής.

Το έργο του δεν περιορίζεται σε ακαδημαϊκό επίπεδο, αλλά λειτουργεί ως ζωντανή γέφυρα σύνδεσης της τοπικής κοινωνίας με την ιστορική της ταυτότητα, ενισχύοντας τη συλλογική μνήμη και την πολιτιστική αυτογνωσία.

Η φετινή βράβευση αναδεικνύει με ιδιαίτερη έμφαση τη σημασία της φιλολογικής έρευνας και της τοπικής ιστοριογραφίας, σε μια εποχή όπου η διατήρηση της ιστορικής συνέχειας και της πολιτιστικής κληρονομιάς καθίσταται πιο επίκαιρη από ποτέ.