Οι παλιές εικόνες του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού: Μια έρευνα για τη διάσωση της εκκλησιαστικής μνήμης

 

Στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 16 Αυγούστου 2026 μια ιδιαίτερα σημαντική προσπάθεια μελέτης, έρευνας και καταγραφής παλαιών φορητών εικόνων που διασώζονται μέχρι σήμερα στον ναό. Στον χώρο του ναού βρέθηκαν, παρουσία του εκκλησιαστικού επιτρόπου Χρήστου Στεφ. Σταμούλη, ο Δημήτρης Τσιγάρας και ο θεολόγος, καθηγητής και συγγραφέας Δημήτριος Καλούσιος, με σκοπό να εξετάσουν και να τεκμηριώσουν ένα άγνωστο, αλλά πολύτιμο κομμάτι της εκκλησιαστικής ιστορίας του Βαλτινού.

Στον Άγιο Αθανάσιο διασώζονται παλαιές φορητές εικόνες, οι οποίες φυλάσσονται σήμερα σε ειδικό χώρο του ναού. Πρόκειται για αγιογραφίες φιλοτεχνημένες τόσο επάνω σε ξύλο όσο και σε πανί (μουσαμά), οι οποίες άλλοτε κοσμούσαν τον ναό και αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της λειτουργικής και λατρευτικής ζωής της κοινότητας.

Οι εικόνες αυτές συνδέονται με μια παλαιότερη εποχή της ενορίας, όταν αποτελούσαν μέρος του καθημερινού εκκλησιαστικού βιώματος των κατοίκων. Μπροστά σε αυτές προσευχήθηκαν γενιές ανθρώπων, τελέστηκαν ακολουθίες και μυστήρια, γιορτάστηκαν οι μεγάλες ημέρες της Εκκλησίας και εκφράστηκαν η πίστη, η ευλάβεια και η ευγνωμοσύνη των κατοίκων του χωριού.

Η μεγάλη ανακαίνιση του ναού το 1954 αποτέλεσε ένα σημαντικό ορόσημο για την εικόνα του Αγίου Αθανασίου. Νέες αισθητικές αντιλήψεις, πρακτικές ανάγκες, αλλά και η φθορά που είχε προκαλέσει ο χρόνος οδήγησαν στην ανανέωση του εικονογραφικού εξοπλισμού του ναού. Οι παλαιότερες εικόνες απομακρύνθηκαν από τη λατρευτική χρήση και αντικαταστάθηκαν από νεότερες.

Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν καταστράφηκαν και παρέμειναν στον χώρο του ναού έχει σήμερα ιδιαίτερη σημασία. Η διατήρησή τους μάς επιτρέπει να αναζητήσουμε μέσα από αυτές στοιχεία για την ιστορία, την αισθητική, τη λατρευτική παράδοση και την κοινωνική ζωή της ενορίας σε παλαιότερες δεκαετίες.

Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης έρευνας οι εικόνες φωτογραφήθηκαν και καταγράφηκαν, ενώ θα ακολουθήσει η συστηματικότερη μελέτη τους. Στόχος δεν είναι μόνο η καταγραφή των ίδιων των αντικειμένων, αλλά κυρίως η διάσωση της μνήμης που αυτά κουβαλούν. Κάθε εικόνα μπορεί να κρύβει μια ιστορία: την ιστορία ενός δωρητή, μιας οικογένειας, μιας αφιέρωσης, μιας εποχής ή μιας ιδιαίτερης στιγμής στη ζωή της κοινότητας.

Η τεκμηρίωση τέτοιων παλαιών εκκλησιαστικών κειμηλίων αποκτά, επομένως, πραγματική ιστορική αξία. Συχνά αντίστοιχα τεκμήρια παραμένουν αμελέτητα, φθείρονται από τον χρόνο ή χάνονται οριστικά, μαζί με τις αναμνήσεις των ανθρώπων που τα γνώρισαν, τα προσκύνησαν και τα τίμησαν. Όταν όμως μια παλιά εικόνα καταγράφεται, φωτογραφίζεται και μελετάται, παύει να είναι ένα ξεχασμένο αντικείμενο σε έναν αποθηκευτικό χώρο και μετατρέπεται σε ιστορικό τεκμήριο.

Οι εικόνες αυτές δεν αποτελούν μόνο έργα θρησκευτικής τέχνης. Είναι σιωπηλοί μάρτυρες μιας άλλης εποχής. Φέρουν πάνω τους ίχνη της πίστης των ανθρώπων, των τοπικών παραδόσεων, των αφιερώσεων και των δωρεών, αλλά και των αισθητικών αντιλήψεων που διαμόρφωσαν διαχρονικά τη φυσιογνωμία της ενορίας του Αγίου Αθανασίου.

Η έρευνα αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια καταγραφής της τοπικής ιστορίας του Βαλτινού. Η ιστορία ενός τόπου δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα γεγονότα και στα επίσημα έγγραφα. Βρίσκεται και στα μικρά, καθημερινά τεκμήρια που διασώθηκαν σχεδόν αθόρυβα μέσα στον χρόνο. Ανάμεσά τους βρίσκονται οι παλιές εικόνες, τα εκκλησιαστικά αντικείμενα, οι επιγραφές, οι αφιερώσεις και κάθε στοιχείο που μπορεί να φωτίσει τον τρόπο με τον οποίο έζησαν, πίστεψαν και δημιούργησαν οι προηγούμενες γενιές.

Οι παλιές εικόνες του Αγίου Αθανασίου αποτελούν, με αυτή την έννοια, ένα πολύτιμο κομμάτι της συλλογικής μνήμης του Βαλτινού. Η συστηματική μελέτη και τεκμηρίωσή τους μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη δημιουργία ενός αρχείου εκκλησιαστικής και τοπικής ιστορίας, ώστε η γνώση αυτή να μην παραμείνει μόνο στη μνήμη των παλαιοτέρων, αλλά να περάσει και στις επόμενες γενιές.

Οι εικόνες και τα υπόλοιπα κειμήλια που εντοπίστηκαν θα μελετηθούν περαιτέρω και τα αποτελέσματα της έρευνας θα παρουσιαστούν σε μελλοντική εργασία. Πρόκειται για μια προσπάθεια που φιλοδοξεί να αναδείξει την ιδιαίτερη αξία αυτών των σιωπηλών μαρτύρων και να φωτίσει ένα άγνωστο μέχρι σήμερα κεφάλαιο της θρησκευτικής και κοινωνικής ζωής του Βαλτινού.

Γιατί κάθε παλιά εικόνα που διασώζεται δεν είναι απλώς μια εικόνα. Είναι ένα κομμάτι χρόνου. Ένα ίχνος από τα πρόσωπα που πέρασαν, από τα χέρια που την άγγιξαν, από τις προσευχές που ψιθυρίστηκαν μπροστά της. Και όσο αυτά τα ίχνη καταγράφονται και διασώζονται, η μνήμη του τόπου εξακολουθεί να ζει.

Ο Μύθος της Γέφυρας της Μαρούγκαινας

 Του Δημήτρη Τσιγάρα

Στα χρόνια τα παλιά, τότε που τα Τρίκαλα ζούσαν κάτω από τη βαριά σκιά της Τουρκοκρατίας, ο Ληθαίος κυλούσε ήσυχα μέσα από την πόλη, άλλοτε γαλήνιος σαν καθρέφτης του ουρανού κι άλλοτε ορμητικός, σαν να κουβαλούσε στα νερά του τις χαρές και τις λύπες των ανθρώπων. Στις όχθες του, κοντά στο ποτάμι, υψωνόταν το κονάκι ενός Τούρκου μπέη, ενώ δίπλα απλωνόταν το κτήμα του, που το φρόντιζε ένας άξιος και εργατικός επιστάτης, ο Μαρούγκας.

Ο Μαρούγκας ήταν άνθρωπος τίμιος, δουλευτής και αγαπητός σε όσους τον γνώριζαν. Ζούσε με τη γυναίκα του και τα δυο μικρά παιδιά τους σε ένα φτωχικό σπίτι πλάι στο κτήμα. Η ζωή τους ήταν απλή, μα μέσα στο σπίτι τους υπήρχε εκείνος ο ανεκτίμητος πλούτος που δίνει η οικογενειακή αγάπη. Τα παιδιά μεγάλωναν με τα γέλια τους να γεμίζουν την αυλή και ο Μαρούγκας, όσο κουρασμένος κι αν γύριζε από τη δουλειά, έβρισκε πάντα τη δύναμη να τα πάρει στην αγκαλιά του.

Μα η μοίρα είχε άλλα γραμμένα.

Ο Μαρούγκας αρρώστησε βαριά. Η αρρώστια τον πήρε γρήγορα και, πριν προλάβει η οικογένειά του να συνειδητοποιήσει το κακό, εκείνος έφυγε από τη ζωή. Η γυναίκα του έμεινε χήρα και τα δυο παιδιά τους ορφανά. Η Μαρούγκαινα, όπως άρχισαν από τότε να την αποκαλούν, βρέθηκε ξαφνικά μόνη απέναντι στη σκληρότητα της ζωής.

Δεν είχε χρόνο να θρηνήσει. Έπρεπε να ζήσει τα παιδιά της.

Έτσι, αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά στο κονάκι του μπέη ως παραδουλεύτρα. Από το πρωί ως το βράδυ πάλευε με την κούραση και τη φτώχεια, έχοντας μοναδικό της στήριγμα τα δυο παιδιά της. Εκείνα ήταν η χαρά της, η ελπίδα της, ο λόγος για τον οποίο άντεχε κάθε δυσκολία.

Ώσπου ήρθε εκείνη η καταραμένη μέρα.

Τα παιδιά κατέβηκαν στις όχθες του Ληθαίου για να παίξουν. Κοντά στο σημείο υπήρχε μια παλιά τοξωτή πέτρινη γέφυρα, που ένωνε τις δυο όχθες του ποταμού. Τα παιδιά ανέβηκαν πάνω της, όπως είχαν κάνει κι άλλες φορές.

Κανείς δεν είδε. Κανείς δεν άκουσε. Κανείς δεν μπόρεσε να πει πώς ακριβώς έγινε.

Μόνο ύστερα από κάμποσες ώρες τα δυο παιδιά βρέθηκαν νεκρά στα νερά του Ληθαίου.

Η είδηση έπεσε στα Τρίκαλα σαν κεραυνός. Η Μαρούγκαινα έχασε μέσα σε μια στιγμή ό,τι πολυτιμότερο της είχε απομείνει. Πρώτα της είχε πάρει ο θάνατος τον άντρα της και τώρα ο ποταμός τής πήρε τα δυο παιδιά της.

Έμεινε ολομόναχη.

Από εκείνη την ημέρα η γέφυρα άλλαξε για πάντα μέσα στα μάτια της. Εκεί όπου οι άλλοι έβλεπαν πέτρες, καμάρα και δρόμο, εκείνη έβλεπε τον τόπο της συμφοράς της. Κάθε μέρα κατέβαινε στον Ληθαίο, στεκόταν απέναντι από τη γέφυρα και την κοιτούσε με βλέμμα γεμάτο πόνο.

«Γιατί;» ψιθύριζε.

Κι ύστερα την αναθεμάτιζε.

Έκλαιγε τόσο πολύ, που έμοιαζε σαν τα δάκρυά της να ενώνονταν με τα νερά του ποταμού. Κυλούσαν από τα μάγουλά της και έπεφταν στον Ληθαίο, σαν παράπονο, σαν μάλωμα, σαν μια μάνα που ζητούσε πίσω από το ποτάμι τα παιδιά της.

Ο μπέης την έβλεπε καθημερινά να μαραζώνει. Τη λυπήθηκε και, θέλοντας να της δώσει έναν λόγο για να συνεχίσει να ζει, της πρότεινε να κατασκευάσουν εκεί κοντά μια πέτρινη δίκρουνη βρύση, στη μνήμη των παιδιών της.

Η Μαρούγκαινα αναθάρρησε.

Ίσως γιατί κατάλαβε πως ο πόνος της μπορούσε να γίνει μνήμη. Ίσως γιατί αισθάνθηκε πως, αν έφτιαχνε κάτι με τα χέρια της, θα έδινε στα παιδιά της έναν τόπο που δεν θα μπορούσε να τα πάρει ο χρόνος.

Έτσι άρχισε το έργο.

Η ίδια βρήκε τους μαστόρους. Η ίδια τους υπέδειξε τον τόπο. Η ίδια εξηγούσε πώς ήθελε να γίνει η βρύση. Και δεν έμεινε μόνο να παρακολουθεί. Κουβαλούσε πέτρες, βοηθούσε τους τεχνίτες και δούλευε μαζί τους, σαν να ήθελε κάθε πέτρα να κρατά μέσα της ένα κομμάτι από την ψυχή της.

Και κάποτε η βρύση ολοκληρώθηκε.

Ήταν μια όμορφη, πέτρινη, δίκρουνη βρύση. Από τα δυο στόμιά της έτρεχε άφθονο, κρυστάλλινο και εύγευστο νερό. Οι Τρικαλινοί έρχονταν να ξεδιψάσουν, να γεμίσουν τις στάμνες τους, να σταθούν λίγο στη δροσιά της.

Για τη Μαρούγκαινα, όμως, η βρύση ήταν κάτι πολύ περισσότερο.

Ήταν το μνήμα των παιδιών της.

Κάθε μέρα πήγαινε εκεί. Καθόταν πλάι στο νερό, άκουγε το αδιάκοπο κελάρισμά του και τους μιλούσε. Τους τραγουδούσε τραγούδια, τους διηγούνταν παλιές ιστορίες και τους έλεγε όσα δεν πρόλαβε να τους πει όσο ήταν ζωντανοί.

Κι ίσως, μέσα στη μοναξιά της, να πίστευε πως το νερό της βρύσης ήταν η φωνή τους.

Με τα χρόνια, το όνομα της Μαρούγκαινας πέρασε στον τόπο. Η βρύση, η γέφυρα και η γύρω περιοχή συνδέθηκαν για πάντα με τη μνήμη της. Αργότερα, μετά τον θάνατό της, δημιουργήθηκε εκεί κοντά ένα εξοχικό κέντρο που πήρε το όνομά της, το περίφημο «Κέντρο Μαρούγκαινας». Η παράδοση μάλιστα λέει πως στο κέντρο αυτό διασκέδασε και ο Βασιλιάς, όταν επισκέφθηκε τα Τρίκαλα.

Οι καιροί όμως άλλαξαν.

Η βρύση της Μαρούγκαινας χάθηκε. Δεν έμεινε παρά σε κάποιες παλιές φωτογραφίες, σαν μια ξεθωριασμένη ανάμνηση μιας άλλης εποχής. Η γέφυρα, όμως, συνέχισε να στέκει και να κουβαλά στις πέτρες της τον θρύλο.

Ώσπου ήρθε η Κατοχή.

Οι εχθροί την ανατίναξαν, αφήνοντας στη θέση της συντρίμμια και μια ακόμη πληγή στην ιστορία του τόπου. Μα οι Τρικαλινοί δεν άφησαν τη γέφυρα να χαθεί. Μετά από καιρό την ξανάστησαν, σαν να αναστήλωναν μαζί της ένα κομμάτι από τη μνήμη της πόλης.

Και πέρασαν κι άλλα χρόνια. Η παλιά γέφυρα, φορτωμένη από τον χρόνο, τις πλημμύρες, τις φθορές και τις αναμνήσεις, γκρεμίστηκε. Μα δεν γκρεμίστηκε ο θρύλος της.

Σήμερα, εκεί όπου κάποτε υψωνόταν η παλιά πέτρινη καμάρα, οι κάτοικοι περιμένουν να κατασκευαστεί μια νέα γέφυρα, με τα χαρακτηριστικά και τη μορφή της παλιάς. Γιατί μια γέφυρα δεν είναι μόνο πέτρα και δρόμος. Είναι πέρασμα ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Είναι μνήμη που ενώνει ανθρώπους και γενιές.

Και ίσως, όταν ξαναστηθεί η γέφυρα της Μαρούγκαινας, να μην είναι απλώς μια καινούργια κατασκευή.

Να είναι ένας φόρος τιμής στη γυναίκα εκείνη που έχασε τα πάντα, μα άφησε πίσω της ένα όνομα που δεν μπόρεσε να το πάρει ούτε ο ποταμός ούτε ο χρόνος.

Κι αν κάποτε, μια ήσυχη βραδιά, σταθεί κανείς πάνω στη νέα γέφυρα και ακούσει προσεκτικά τον Ληθαίο να κυλά από κάτω, μπορεί να νιώσει πως μέσα στο τραγούδι του νερού υπάρχει ακόμη ένας παλιός θρήνος.

Ο θρήνος μιας μάνας. Και μαζί του, η αιώνια μνήμη της Μαρούγκαινας.

«Έλα, κάθισε. Να σε κεράσω κάτι…»

 

Δημήτρη, με αφορμή την ανάρτηση για τα γενέθλια της Χρύσας Παζαρά, θα ήθελα να καταθέσω κι εγώ ένα προσωπικό μου βίωμα, μια μικρή αλλά πολύτιμη ανάμνηση από τη φιλοξενία της Φωτούλας, της μαμάς της Χρύσας.

Με τη Φωτούλα υπήρξαμε φίλες από παλιά. Τη γνώρισα στα καπνά, όταν δουλεύαμε μαζί στο ίδιο συνεργείο. Ήταν τότε νέοι άνθρωποι, με όνειρα, με χαρές, με εκείνη την αθωότητα που είχε η ζωή των ανθρώπων του χωριού. Εκείνη ήταν ερωτευμένη με τον Νίκο κι εκείνος με τη Φωτούλα. Παντρεύτηκαν και η ζωή τους πήρε τον δικό της δρόμο. Η φιλία μας, όμως, συνεχίστηκε για ένα διάστημα, ώσπου τα χρόνια πέρασαν και κάποια στιγμή χαθήκαμε.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που, όσο κι αν τους απομακρύνει ο χρόνος, δεν τους σβήνει ποτέ από μέσα μας.

Το περασμένο καλοκαίρι, μαζί με τα ξαδέρφια μου, γυρίζαμε στο χωριό αναζητώντας λουλούδια για μια ξεχωριστή περίσταση. Στα Τρίκαλα όλα τα μαγαζιά ήταν κλειστά και, περνώντας έξω από το σπίτι της Φωτούλας, είπα στον ξάδερφό μου:

«Εδώ έχει λουλούδια. Και σ’ αυτό το σπίτι θα μας δώσουν, γιατί ξέρω την κυρία».

Έξω ήταν η Χρύσα. Μας είδε και φώναξε τη μητέρα της. Κι εκείνη, μόλις μας αντίκρισε, δεν χρειάστηκε ούτε στιγμή για να μας αναγνωρίσει. Μας αγκάλιασε με εκείνη την αυθόρμητη ζεστασιά που δεν διδάσκεται και δεν προσποιείται.

«Ελάτε να καθίσετε στη βεράντα. Να σας κεράσω κάτι. Ένα γλυκό, ένα νερό…»

Κι έτσι, από μια απλή αναζήτηση για λίγα λουλούδια, βρεθήκαμε καθισμένοι στη βεράντα της, να ξετυλίγουμε ξανά το κουβάρι των παλιών αναμνήσεων. Εκεί μάθαμε μάλιστα πως η μητέρα του ξαδέρφου μου ήταν νονά του Νίκου. Μια ακόμη μικρή κλωστή που έδεσε το παρελθόν με το παρόν.

Αχ, τι υποδοχή ήταν εκείνη! Τι φιλοξενία!

Μας έφερε κρύο νερό, γιατί η ζέστη εκείνη την ημέρα ήταν μεγάλη, μας κέρασε γλυκό, μας μίλησε με χαρά. Μα το μεγαλύτερο κέρασμα δεν ήταν ούτε το νερό ούτε το γλυκό. Ήταν το χαμόγελό της. Ήταν η καλοσύνη της. Ήταν η χαρά που ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της όταν συνάντησε ανθρώπους που συνδέονταν με ένα κομμάτι της ζωής της.

Και τότε κατάλαβα πως η Φωτούλα που είχα γνωρίσει χρόνια πριν ήταν ακόμη εκεί. Δεν είχε αλλάξει.

Η ίδια χαμογελαστή, ευγενική, όμορφη και καλόκαρδη γυναίκα. Η ίδια καθαρή ψυχή, που σε κάνει να νιώθεις πως δεν πέρασε ούτε μία μέρα από τότε που γνωριστήκατε.

Δυστυχώς, σήμερα οι πόρτες στα σπίτια μοιάζουν όλο και περισσότερο κλειστές. Ακόμη και στα χωριά, όπου κάποτε η φιλοξενία ήταν τρόπος ζωής, οι άνθρωποι έγιναν πιο κλειστοί, πιο επιφυλακτικοί. Δεν ανοίγουν εύκολα την πόρτα τους, ούτε την καρδιά τους.

Η πόρτα, όμως, της Φωτούλας ήταν και παραμένει διάπλατα ανοιχτή. Όπως ανοιχτή είναι και η καρδιά της.

Δεν άλλαξε. Δεν χρειάστηκε να κρυφτεί πίσω από προσχήματα. Δεν φοβάται τα σχόλια, δεν υπολογίζει τι θα πει ο ένας και τι θα πει ο άλλος. Προχωρά με απλότητα, όπως προχωρά η ίδια η ζωή. Με την αγάπη της για τα παιδιά της και τα εγγόνια της, με τις αναμνήσεις της, με τις χαρές και τις λύπες της.

Και μιλούσε με τόση αγάπη για τον σύζυγό της, τον Νίκο, που έχει φύγει πια από τη ζωή, σαν να ήταν ακόμη εκεί. Σαν να μην είχε χωρίσει ποτέ η ζωή τους. Γιατί κάποιοι άνθρωποι, όταν έχουν αγαπηθεί πραγματικά, δεν φεύγουν ποτέ οριστικά. Μένουν μέσα στις μνήμες, στις κουβέντες, στις σιωπές και στην καρδιά εκείνων που τους αγάπησαν.

Πολλές φορές, ύστερα από εκείνη τη συνάντηση, συζητήσαμε με τον ξάδερφό μου για τη φιλοξενία της Φωτούλας, για τον χαρακτήρα της, για την αγνότητα και τον σεβασμό που αποπνέει. Και κάθε φορά καταλήγαμε στο ίδιο συμπέρασμα:

Αυτό που συναντήσαμε εκείνη την ημέρα δεν ήταν απλώς μια ευγενική υποδοχή. Ήταν κάτι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο σπάνιο.

Ήταν ανθρωπιά.

Και στις μέρες μας, η ανθρωπιά είναι ίσως το πιο πολύτιμο λουλούδι. Ένα λουλούδι που δεν αγοράζεται, δεν καλλιεργείται εύκολα και δεν μαραίνεται με τον χρόνο. Ανθίζει μόνο στις καρδιές των ανθρώπων που ξέρουν ακόμη να ανοίγουν την πόρτα τους, να χαμογελούν αληθινά και να λένε στον συνάνθρωπό τους:

«Έλα, κάθισε. Να σε κεράσω κάτι…»

Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο μεγάλο κέρασμα της ζωής: ένας άνθρωπος που σε υποδέχεται με την καρδιά του.

Θερινό σινεμά στο Βαλτινό κάτω από τον έναστρο ουρανό

 

Μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά, γεμάτη νοσταλγία, γέλιο και άρωμα από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν οι κάτοικοι του Βαλτινού τη Δευτέρα 24 Αυγούστου, στις 21:00, στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Η Τοπική Κοινότητα Βαλτινού, σε συνεργασία με τον Δήμο Τρικκαίων, διοργανώνει μια ξεχωριστή βραδιά θερινού σινεμά, μεταφέροντας στην πλατεία του χωριού τη μαγεία μιας άλλης εποχής. Κάτω από τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό, μικροί και μεγάλοι θα έχουν την ευκαιρία να καθίσουν αναπαυτικά, να συναντηθούν με φίλους και συγχωριανούς και να παρακολουθήσουν την αγαπημένη ελληνική κινηματογραφική ταινία «Τζένη Τζένη».

Πρόκειται για μια ταινία που έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη του ελληνικού κοινού, συνδέοντας το χιούμορ, τις ατάκες, τους αξέχαστους χαρακτήρες και τη μοναδική ατμόσφαιρα του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου.

Και επειδή θερινό σινεμά χωρίς ποπ κορν δεν γίνεται, η Τοπική Κοινότητα Βαλτινού θα προσφέρει δωρεάν ποπ κορν σε όσους επιθυμούν να απολαύσουν την ταινία με τον τρόπο που ταιριάζει σε μια τέτοια βραδιά. Μια μικρή, αλλά όμορφη πινελιά που θα συμπληρώσει τη νοσταλγική εμπειρία και θα θυμίσει σε όλους τις παλιές καλοκαιρινές κινηματογραφικές βραδιές.

Η κεντρική πλατεία του Βαλτινού θα μετατραπεί, έστω για λίγες ώρες, σε μια μεγάλη υπαίθρια κινηματογραφική αίθουσα. Οι καρέκλες θα στηθούν, τα φώτα θα χαμηλώσουν και η μεγάλη οθόνη θα φωτιστεί κάτω από τον ουρανό του Αυγούστου.

Μια βραδιά για όλους, με ελληνικό σινεμά, παρέα, ποπ κορν και καλοκαιρινή διάθεση. Γιατί ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο η ταινία, είναι και οι άνθρωποι με τους οποίους τη μοιραζόμαστε, οι αναμνήσεις που ξυπνά και οι όμορφες στιγμές που δημιουργεί.

Δευτέρα 24 Αυγούστου, στις 21:00, στην κεντρική πλατεία Βαλτινού.
Το θερινό σινεμά έρχεται στο χωριό και μας προσκαλεί όλους σε μια βραδιά γεμάτη νοσταλγία και χαμόγελο!

Τα χρόνια που ανθίζουν

 

Υπάρχουν γενέθλια που δεν μετρούν απλώς τα χρόνια, αλλά θυμίζουν πόσο όμορφα είναι να τα μοιράζεσαι με εκείνους που αγαπάς περισσότερο. Έτσι, η συγχωριανή μας Χρύσα Παζαρά γιόρτασε τα 47α γενέθλιά της, έχοντας στο πλευρό της τα δυο της παιδιά, σε μια όμορφη οικογενειακή στιγμή γεμάτη χαμόγελα και ζεστασιά.

Κρατώντας την τούρτα με τα δυο αναμμένα κεράκια, η Χρύσα δεν δίστασε να φανερώσει τα 47 της χρόνια. Χρόνια που δεν κρύβονται, αλλά μάλλον μοιάζουν να χάνονται πίσω από τη φρεσκάδα, τη ζωντάνια και την ομορφιά της. Γιατί τελικά η ηλικία δεν βρίσκεται στους αριθμούς, αλλά στον τρόπο που κοιτάζουμε τη ζωή και στους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας.

Και ίσως το πιο όμορφο κερί των γενεθλίων να είναι εκείνο που ανάβει μέσα στην καρδιά μας, όταν βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και να στέκονται δίπλα μας στις σημαντικές και στις απλές στιγμές της ζωής.

Χρύσα, από καρδιάς σου ευχόμαστε να τα χιλιάσεις, με υγεία, χαμόγελο και πολλή ευτυχία. Να συνεχίσεις να ανθίζεις μέσα στα χρόνια και κάθε επόμενη τούρτα να βρίσκει γύρω σου τους ανθρώπους που αγαπάς!

Μια φωτογραφία, μια ολόκληρη εποχή

 

Υπάρχουν φωτογραφίες που απλώς κρατούν μια στιγμή. Κι υπάρχουν άλλες που, όσο περισσότερο τις κοιτάζεις, τόσο περισσότερο μοιάζουν με πόρτες. Τις ανοίγεις και ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν άλλο χρόνο, ακούς φωνές που έχουν σιγήσει, βλέπεις πρόσωπα που έχουν αλλάξει ή φύγει, μυρίζεις το χώμα μιας αυλής και αισθάνεσαι πως από κάπου θα ακουστεί μια φωνή να φωνάζει: «Ελάτε, θα αργήσουμε για την εκκλησία!».

Αυτή η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι μια τέτοια πόρτα.

Είναι τραβηγμένη το 1965, έξω από το σπίτι της οικογένειας Βαγγελού, στο Βαλτινό. Λίγο πριν ξεκινήσουμε για την εκκλησία, για τα στέφανα της Ευαγγελίας Βαγγελού. Μια γαμήλια φωτογραφία, όπως τόσες άλλες εκείνης της εποχής, μόνο που σήμερα, ύστερα από τόσες δεκαετίες, έχει αποκτήσει μια αξία που κανένας από εκείνους που στάθηκαν μπροστά στον φακό δεν μπορούσε τότε να φανταστεί.

Κοιτάζω πρώτα τον εαυτό μου, κάτω αριστερά. Ένα παιδί, καθισμένο στο χώμα, με το βλέμμα στραμμένο στον φωτογράφο. Δεν γνωρίζω τι σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή. Ίσως τίποτε περισσότερο από την ανυπομονησία ενός παιδιού που περιμένει να τελειώσει η φωτογράφιση. Ίσως να με τραβούσε κάτι που βρισκόταν έξω από το κάδρο. Σήμερα, όμως, εκείνο το παιδί μοιάζει να κοιτάζει εμένα, τον άνθρωπο που έγινα. Και είναι παράξενο πώς μια παλιά φωτογραφία μπορεί να μας φέρει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον χρόνο.

Δίπλα μου βρίσκεται η Βάσω Ζαμπακά. Πιο πίσω, η Μαρία, σύζυγος του Γιάννη Βαγγελού. Στο κέντρο, καθισμένη μπροστά, η μικρή Κατερίνα Βαγγελού. Όρθια, με τα λευκά της ρούχα και το στεφανάκι στα μαλλιά, η Στεφανία Βαγγελού, παρανυφάκι της ημέρας. Και δίπλα της η νύφη, η Ευαγγελία, ντυμένη στα λευκά, όπως υπαγόρευε το όνειρο και η παράδοση κάθε κοριτσιού που έφτανε στην ώρα του γάμου της.

Το λευκό της νυφιάτικης φορεσιάς ξεχωρίζει μέσα στο ασπρόμαυρο της εικόνας. Δεν χρειάζονται χρώματα για να καταλάβει κανείς πως εκείνη ήταν η πρωταγωνίστρια της ημέρας. Στέκεται ανάμεσα στους δικούς της ανθρώπους, λίγο αμήχανη ίσως, λίγο συγκινημένη, κρατώντας στα χέρια της όχι μόνο τα λουλούδια και την προσμονή του γάμου, αλλά και ολόκληρη τη ζωή που άνοιγε μπροστά της.

Στο πλευρό της στέκονται οι γονείς της. Ο πατέρας της, ο Αντώνιος, αυστηρός και επιβλητικός μέσα στο σκούρο κοστούμι του. Και η μητέρα της, η Κωνστάντω, με το μαύρο μαντίλι στα μαλλιά, όρθια κι εκείνη, με εκείνη τη σιωπηλή αξιοπρέπεια των ανθρώπων μιας άλλης εποχής. Λίγο πιο πέρα, μόλις που διακρίνεται ο Αντώνης Βαγγελός, σαν να θέλησε ο χρόνος να τον κρατήσει στην άκρη του κάδρου, χωρίς όμως να τον αφήσει να χαθεί.

Κι ύστερα είναι το σπίτι.

Ίσως σήμερα, κοιτάζοντας τη φωτογραφία, να στεκόμαστε περισσότερο στα πρόσωπα. Όμως το σκηνικό γύρω τους μιλάει εξίσου δυνατά. Ο χωμάτινος αχυρώνας, ο τοίχος, η χωμάτινη αυλή, οι πέτρες σκορπισμένες στο έδαφος. Τίποτε δεν είναι στημένο για να εντυπωσιάσει. Κι όμως, αυτό ακριβώς είναι που κάνει τη φωτογραφία τόσο αληθινή.

Εκεί βρίσκεται ένα ολόκληρο Βαλτινό του 1965.

Ένα χωριό που δεν είχε ακόμη γνωρίσει τις μεγάλες αλλαγές που θα έφερναν τα επόμενα χρόνια. Τα σπίτια ήταν απλά, οι αυλές χωμάτινες, οι αχυρώνες απαραίτητοι για την καθημερινή ζωή και οι άνθρωποι ζούσαν με όσα μπορούσαν να παράγουν, να δημιουργήσουν και να μοιραστούν. Η φτώχεια υπήρχε, αλλά δεν είχε πάντα τη σημερινή της ονομασία. Ήταν τρόπος ζωής, ήταν κοινή μοίρα και, πολλές φορές, δεν εμπόδιζε τους ανθρώπους να χαμογελούν, να παντρεύονται, να γιορτάζουν και να ελπίζουν.

Ίσως αυτό να είναι και το πιο συγκινητικό στοιχείο της φωτογραφίας. Μέσα σε μια αυλή χωρίς τσιμέντο, μπροστά σε έναν χωμάτινο αχυρώνα, άνθρωποι στέκονται για να απαθανατίσουν μια από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής τους. Δεν χρειάζονταν πλούσια σκηνικά. Το σκηνικό ήταν η ίδια τους η ζωή.

Κοιτάζοντας σήμερα αυτή την εικόνα, αντιλαμβάνομαι πως η φωτογραφία δεν κράτησε μόνο τον γάμο της Ευαγγελίας. Κράτησε μια ολόκληρη εποχή. Κράτησε το Βαλτινό πριν αλλάξει μορφή. Κράτησε ανθρώπους πριν τους παρασύρει ο χρόνος. Κράτησε τα ρούχα, τα βλέμματα, τις στάσεις του σώματος, το σπίτι, την αυλή, το χώμα κάτω από τα παπούτσια.

Και κράτησε, χωρίς να το ξέρει, κι ένα παιδί. Εμένα.

Ένα παιδί που καθόταν τότε στο χώμα και κοιτούσε τον φακό, χωρίς να γνωρίζει πως, ύστερα από εξήντα και πλέον χρόνια, θα ξανασυναντούσε εκείνο το βλέμμα μέσα από μια παλιά φωτογραφία.

Τότε περιμέναμε να πάμε στην εκκλησία για τα στέφανα.

Σήμερα περιμένουμε κάτι άλλο: να μη χαθούν από τη μνήμη μας οι άνθρωποι, τα σπίτια, οι αυλές και οι μικρές ιστορίες που έφτιαξαν τον τόπο μας.

Γιατί τελικά αυτό είναι μια παλιά φωτογραφία.

Δεν είναι απλώς μια εικόνα του χθες.

Είναι η μνήμη που αρνείται να γεράσει.

 

Όταν η φωτιά κάνει την δουλειά της

 

Μια φωτιά που καίει αργά, ένα μεγάλο καζάνι που σιγοβράζει και δυο άνθρωποι που, αφού έκαναν ό,τι ήταν να κάνουν, κάθονται στις καρέκλες τους και περιμένουν.

Έτσι, ο Αποστόλης Στάθης και ο Βασίλης Βότσιος, έχοντας ολοκληρώσει τη δική τους δουλειά, αφήνουν τώρα τη φωτιά να κάνει το υπόλοιπο. Το καζάνι μπροστά τους στέκει αγέρωχο, γεμάτο υποσχέσεις για τη γεύση που σε λίγο θα γεμίσει τα πιάτα και θα ενώσει τους ανθρώπους γύρω από το τραπέζι. Τα ξύλα, το μεγάλο κουτάλι, η μυρωδιά του φαγητού και η αναμονή συνθέτουν μια εικόνα που μοιάζει απλή, μα κρύβει μέσα της ολόκληρη την παράδοση του πανηγυριού.

Γιατί αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο για τον Αποστόλη και τον Βασίλη. Χρόνια τώρα, κάθε Δεκαπενταύγουστο, δίνουν ανελλιπώς το «παρών». Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις ούτε μεγάλες κουβέντες. Ξέρουν τη δουλειά, την έχουν μάθει με τα χρόνια και την υπηρετούν με συνέπεια. Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, στον ίδιο τόπο, με την ίδια διάθεση, αναλαμβάνουν να δώσουν στο πανηγύρι ένα από τα πιο ουσιαστικά του συστατικά: τη γεύση του.

Και τώρα, καθισμένοι απέναντι από το καζάνι, μοιάζουν σαν να έχουν παραδώσει τη σκυτάλη στη φωτιά. Ό,τι ήταν να γίνει με τα χέρια τους, έγινε. Τα υπόλοιπα θέλουν χρόνο. Κι εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή αναμονή, υπάρχει ίσως ένα μικρό μάθημα ζωής: πως δεν χρειάζεται πάντα να βιάζεσαι. Κάποια πράγματα θέλουν τη φωτιά τους, τον χρόνο τους και την υπομονή τους για να γίνουν σωστά.

Το πανηγύρι, άλλωστε, δεν είναι μόνο η μουσική, ο χορός και η συνάντηση των ανθρώπων. Είναι και όλες εκείνες οι αθέατες στιγμές που προηγούνται. Οι άνθρωποι που ανάβουν τη φωτιά, που στήνουν τα καζάνια, που ετοιμάζουν το φαγητό, που φροντίζουν να μη λείψει τίποτα. Άνθρωποι που εργάζονται αθόρυβα, ώστε οι άλλοι να χαρούν.

Και κάποια στιγμή, το φαγητό θα είναι έτοιμο. Το καζάνι θα ανοίξει, οι μυρωδιές θα σκορπίσουν στον αέρα και οι άνθρωποι θα καθίσουν γύρω από τα τραπέζια. Ίσως τότε κανείς να μη θυμάται πόσες ώρες χρειάστηκαν για να φτάσει εκείνο το πιάτο στο τραπέζι.

Όμως η φωτογραφία θα θυμάται.

Θα θυμάται τον Αποστόλη και τον Βασίλη στις καρέκλες τους, ήρεμους και υπομονετικούς, να κοιτούν τη φωτιά που κάνει τη δουλειά της. Και μαζί τους θα θυμάται όλους εκείνους τους ανθρώπους που, χρόνο με τον χρόνο, κρατούν ζωντανές τις μικρές τελετουργίες του τόπου μας.

Γιατί τελικά, η παράδοση δεν κρατιέται μόνο με λόγια. Κρατιέται με ανθρώπους.

Και εκείνο το βράδυ, λίγο πριν το φαγητό του πανηγυριού φτάσει στα τραπέζια, δύο από αυτούς απλώς περίμεναν. Ήξεραν πως η δουλειά τους είχε γίνει. Τώρα ήταν η σειρά της φωτιάς.

Κι αυτή, όπως κάθε χρόνο, ήξερε καλά τι έπρεπε να κάνει.

Όταν τα καμπαναριά συνομιλούν

 Του Δημήτρη Τσιγάρα

Είναι κάποιες στιγμές που ένα τοπίο δεν χρειάζεται λόγια για να μιλήσει. Αρκεί ένα δειλινό, λίγη σιωπή και δυο καμπαναριά που στέκουν αντικριστά, σαν δυο παλιοί γνώριμοι που γνωρίζονται από πάντα.

Το χωριό απλώνεται ήσυχο κάτω από το βουνό και, πάνω από τις στέγες και τα δέντρα, υψώνονται τα δυο καμπαναριά. Το ένα, με το ρολόι του, μοιάζει να κρατά τον χρόνο των ανθρώπων. Το άλλο, με τον σταυρό του, μοιάζει να κρατά τον χρόνο της ψυχής. Ανάμεσά τους, ένας ολόκληρος κόσμος από μνήμες, προσευχές, χαρές, λύπες και ανθρώπινες ιστορίες.

Και ίσως, όταν ο ήλιος χαμηλώνει και ο ουρανός βάφεται χρυσαφένιος, να αρχίζει μια παράξενη συνομιλία.

Το καμπαναριό με το ρολόι λέει:
«Εγώ μετρώ τις ώρες. Είδα τους ανθρώπους να γεννιούνται, να μεγαλώνουν, να φεύγουν. Είδα παιδιά να τρέχουν στις αυλές, νέους να ονειρεύονται, γέροντες να κοιτούν τον δρόμο περιμένοντας εκείνους που δεν γύρισαν ποτέ. Κάθε χτύπος μου είναι κι ένα κομμάτι ζωής».

Και το άλλο αποκρίνεται:
«Κι εγώ δεν μετρώ τις ώρες. Μετρώ τις στιγμές που αξίζει να θυμάται κανείς. Κάθε φορά που χτύπησαν οι καμπάνες μου, κάποιος προσευχήθηκε, κάποιος πανηγύρισε, κάποιος αποχαιρέτησε έναν αγαπημένο. Η φωνή μου ταξίδεψε πάνω από τις στέγες και τους λόφους, για να θυμίσει στους ανθρώπους πως δεν είναι μόνοι».

Έτσι συνομιλούν τα καμπαναριά. Όχι με λέξεις, αλλά με τη σιωπηλή τους παρουσία.

Το ένα κοιτάζει το άλλο και ανάμεσά τους περνά ο άνεμος, κουβαλώντας μυρωδιές από τα δέντρα, ψιθύρους από παλιές αυλές και ίσως ακόμη τον απόηχο μιας καμπάνας που χτύπησε πριν από δεκαετίες. Γιατί τα καμπαναριά των χωριών δεν είναι απλώς πέτρα, κεραμίδι και καμπάνες. Είναι σημάδια μνήμης. Είναι οι κάθετοι άξονες γύρω από τους οποίους περιστράφηκε η ζωή μιας κοινότητας.

Κάτω από αυτά μεγάλωσαν γενιές ανθρώπων. Εκεί ανακοινώθηκαν χαρές και συμφορές. Εκεί οι άνθρωποι έμαθαν να ξεχωρίζουν τον ήχο της γιορτής από εκείνον του αποχαιρετισμού. Και κάθε χτύπος της καμπάνας έγινε, με τον καιρό, μέρος της συλλογικής μνήμης του τόπου.

Ίσως γι’ αυτό, όταν κοιτάζουμε σήμερα ένα παλιό καμπαναριό, δεν βλέπουμε μόνο ένα κτίσμα. Βλέπουμε ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια. Βλέπουμε δρόμους που άλλαξαν, σπίτια που γέρασαν, αυλές που άδειασαν. Βλέπουμε όμως και κάτι που άντεξε: τη μνήμη.

Και καθώς το δειλινό απλώνει το τελευταίο του φως πάνω στις κορυφές, τα δυο καμπαναριά μοιάζουν να στέκουν λίγο ψηλότερα από τον χρόνο. Σαν φύλακες του χωριού, σαν δυο σιωπηλοί αφηγητές μιας ιστορίας που δεν γράφτηκε σε βιβλία, αλλά χαράχτηκε στις ψυχές των ανθρώπων.

Κι όταν κάποτε η καμπάνα χτυπήσει ξανά, ο ήχος της θα ταξιδέψει ανάμεσα στα σπίτια, θα ανέβει στις πλαγιές και θα χαθεί στον ορίζοντα.

Ίσως τότε, για μια ακόμη φορά, τα καμπαναριά να συνομιλήσουν.

Και ίσως αυτό που θα πουν να είναι απλό:

«Όσο υπάρχει κάποιος να θυμάται, ο χρόνος δεν παίρνει τίποτε οριστικά μαζί του.»

 

Οι φωτογραφίες είναι της Ελένης Χριστογιάννη

Απεβίωσε ο Γεώργιος Βαγγελός του Παύλου

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Γεώργιος Βαγγελός του Παύλου και της Αναστασίας την Δευτέρα 17 Αυγούστου 2026 σε ηλικία 79 ετών.

Ο Γεώργιος Βαγγελός γεννήθηκε το 1947 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε την Ελένη το γένος Καή από το Διαλεχτό και απόχτησαν δύο παιδιά. Τον Παύλο και την Αναστασία.

Ο Β΄ Τομέας του Δήμου Τρικκαίων: Η μάχη για μια καλύτερη καθημερινότητα στα χωριά μας

 

Η καθημερινότητα των χωριών μας δεν κρίνεται μόνο από τα μεγάλα έργα και τις σημαντικές παρεμβάσεις. Κρίνεται, ίσως περισσότερο, από όλα εκείνα τα μικρά και πολλές φορές αθόρυβα που γίνονται κάθε μέρα, ώστε οι γειτονιές να είναι καθαρές, οι δρόμοι και οι κοινόχρηστοι χώροι να παραμένουν λειτουργικοί, το πράσινο να φροντίζεται και οι ζημιές να αποκαθίστανται όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Σε αυτή τη διαρκή προσπάθεια, σημαντικός είναι ο ρόλος του Β΄ Τομέα του Δήμου Τρικκαίων, που προσπαθεί να βρίσκεται καθημερινά κοντά στους πολίτες και στις ανάγκες των περιοχών που έχει στην ευθύνη του. Με συνεχή παρουσία και με τα διαθέσιμα μέσα, τα μηχανήματα και τα εργαλεία του Δήμου, οι εργαζόμενοι δίνουν καθημερινά τη δική τους μάχη για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας.

Οι αρμοδιότητες του Β΄ Τομέα είναι πολλές και απαιτητικές. Περιλαμβάνουν εργασίες καθαρισμού και ευπρεπισμού κοινόχρηστων χώρων, παρεμβάσεις για τη βελτίωση και συντήρηση του πρασίνου, κλαδέματα και περιποίηση της βλάστησης, αποκατάσταση ζημιών, μικροπαρεμβάσεις σε δρόμους και δημοτικούς χώρους, καθώς και κάθε άλλη ανάγκη που προκύπτει και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση.

Πίσω από κάθε τέτοια παρέμβαση υπάρχουν άνθρωποι. Εργαζόμενοι που ξεκινούν νωρίς το πρωί, που βρίσκονται στους δρόμους κάτω από τον ήλιο, μέσα στο κρύο ή τη βροχή, χειρίζονται μηχανήματα, εργαλεία και οχήματα και προσπαθούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες που δημιουργούνται καθημερινά. Πολλές φορές η δουλειά τους περνά απαρατήρητη, γιατί το αποτέλεσμα θεωρείται αυτονόητο. Όμως, όταν ένας χώρος καθαρίζεται, όταν ένα πρόβλημα αποκαθίσταται, όταν ένα σημείο πρασίνου περιποιείται ή όταν μια ζημιά αντιμετωπίζεται, πίσω από όλα αυτά υπάρχει ο κόπος και η προσπάθεια των ανθρώπων του Δήμου.

Η Αντιδήμαρχος Ελένη Πούλιου, αναγνωρίζοντας αυτή την καθημερινή προσπάθεια, εκφράζει τις θερμές ευχαριστίες της προς όλους τους εργαζομένους του Β΄ Τομέα, που δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των πολιτών.

Η αντιμετώπιση της καθημερινότητας δεν είναι υπόθεση μιας ημέρας. Είναι μια συνεχής διαδικασία που απαιτεί οργάνωση, συντονισμό, συνεργασία και κυρίως ανθρώπους με διάθεση να προσφέρουν. Τα προβλήματα δεν τελειώνουν ποτέ· μόλις αντιμετωπιστεί ένα, εμφανίζεται ένα άλλο. Γι’ αυτό και η παρουσία των συνεργείων στους δρόμους και στις γειτονιές είναι διαρκής.

Ο Β΄ Τομέας λειτουργεί, ουσιαστικά, ως ένας από τους καθημερινούς «μηχανισμούς» του Δήμου που βρίσκονται κοντά στον πολίτη. Εκεί όπου υπάρχει ένα πρόβλημα, μια ανάγκη ή μια εκκρεμότητα, στόχος είναι να υπάρξει παρέμβαση και λύση. Άλλοτε πρόκειται για μια μικρή εργασία που ολοκληρώνεται γρήγορα και άλλοτε για μια πιο δύσκολη παρέμβαση που απαιτεί χρόνο, προσωπικό και μηχανήματα.

Και μπορεί οι μεγάλες αλλαγές στην εικόνα μιας πόλης ή ενός χωριού να συνδέονται με έργα και σημαντικές υποδομές, όμως η ποιότητα ζωής χτίζεται καθημερινά. Χτίζεται με έναν καθαρό δρόμο, ένα περιποιημένο πάρκο, έναν ασφαλή κοινόχρηστο χώρο, μια έγκαιρη αποκατάσταση μιας ζημιάς. Χτίζεται με τη φροντίδα που δείχνει ένας Δήμος στους ανθρώπους και στους χώρους του.

Σε αυτή την προσπάθεια, οι εργαζόμενοι του Β΄ Τομέα αποτελούν την καθημερινή, έμπρακτη παρουσία του Δήμου στις γειτονιές. Με τα μέσα που διαθέτουν και με προσωπικό αγώνα, προσπαθούν να κρατήσουν τους χώρους καθαρούς, λειτουργικούς και ανθρώπινους.

Και γι’ αυτό, ένα μεγάλο «ευχαριστώ» αξίζει σε όλους εκείνους που, πολλές φορές μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, εργάζονται καθημερινά για να είναι οι χώροι γων χωριών μας λίγο καλύτεροι την επόμενη μέρα.

Ο Μύθος του χωριού Πρίνου

Σκιερός και μυστηριακός, ο Πρίνος κρατά βαθιά ριζωμένο στη γη έναν παλιό θρύλο, όπου η φύση, οι άνθρωποι και το ανεξήγητο συναντιούνται.

Ο Μύθος της Λεϊλάς και του Μπέη Τόσκα

Του Δημήτρη Τσιγάρα 

Στα ριζά του Κόζιακα, εκεί όπου το βουνό κατεβαίνει σιγά σιγά προς τον κάμπο των Τρικάλων και οι παλιές ιστορίες μοιάζουν να έχουν ριζώσει βαθιά μέσα στη γη, βρίσκεται το χωριό Πρίνος. Μα πριν πάρει το σημερινό του όνομα, ο τόπος αυτός λεγόταν Τόσκεσι, από το όνομα ενός Τούρκου Μπέη, του Τόσκα, που στα χρόνια της Τουρκοκρατίας εξουσίαζε την περιοχή. Κι ακόμη πιο παλιά, το χωριό βρισκόταν σε άλλη θέση και το έλεγαν Κράψη, εκεί όπου σήμερα οι άνθρωποι γνωρίζουν την τοποθεσία «Παλιοκκλήσι».

Εκείνα τα χρόνια, η γη είχε διαφορετική όψη. Ανάμεσα στα χωράφια και τις πλαγιές απλωνόταν μια μικρή λίμνη, ενώ οι νερομάνες ανάβλυζαν καθαρά νερά από τις ρίζες του βουνού. Οι άνθρωποι ζούσαν φτωχικά, δουλεύοντας τη γη και προσπαθώντας να επιβιώσουν κάτω από τη βαριά σκιά της εξουσίας.

Ο Μπέης Τόσκας ήταν άνθρωπος πλούσιος, μα, όπως λέει η παράδοση, φτωχός στην καρδιά. Είχε κτήματα πολλά, ζώα, ανθρώπους που δούλευαν γι’ αυτόν και ό,τι απέκτησε το φύλαγε με απληστία, σαν να φοβόταν πως ακόμη και η σκιά του θα μπορούσε να του κλέψει κάτι.

Είχε όμως και μια κόρη, τη Λεϊλά, που ήταν η μοναδική του αδυναμία. Ήταν νέα, όμορφη και καλόκαρδη, διαφορετική από τον πατέρα της. Οι κάτοικοι του χωριού τη θυμούνταν ως ένα πλάσμα που δεν είχε πάρει τίποτα από τη σκληρότητα εκείνου.

Μια μέρα, η Λεϊλά πήγε στη βρύση να γεμίσει τη στάμνα της. Δεν πρόλαβε όμως να επιστρέψει. Από τις πλαγιές του Κόζιακα κατέβηκε μια ομάδα ληστών και την άρπαξε. Την πήραν μαζί τους και χάθηκαν στα μονοπάτια του βουνού, σαν να τους κατάπιε το δάσος.

Ύστερα έστειλαν μήνυμα στον Μπέη.

— Η κόρη σου είναι στα χέρια μας. Αν θέλεις να τη δεις ξανά, θα πληρώσεις λύτρα.

Ο Τόσκας άκουσε τα νέα και οργίστηκε. Όχι τόσο από τον φόβο μήπως χάσει τη Λεϊλά, όσο από την απαίτηση να ανοίξει τα σεντούκια του και να δώσει από τον πλούτο του.

Οι ληστές επανέλαβαν την απαίτησή τους. Εκείνος όμως αρνήθηκε.

Τότε, για να τον φοβίσουν, έστειλαν ένα μακάβριο σημάδι. Έκοψαν από τη Λεϊλά ένα δάκτυλο και το έστειλαν στον πατέρα της.

«Δώσε τα λύτρα και θα την ελευθερώσουμε».

Ο Μπέης, λέει ο μύθος, έμεινε αμετάπειστος.

Και οι ληστές συνέχισαν. Κάθε φορά που έβλεπαν πως ο Τόσκας δεν υποχωρούσε, έκοβαν άλλο ένα δάκτυλο και του το έστελναν. Κι όμως εκείνος έμενε σκληρός σαν πέτρα. Τα πλούτη του ήταν, όπως φαίνεται, πολυτιμότερα από τη ζωή του παιδιού του.

Ώσπου ήρθε η τελευταία στιγμή.

Η Λεϊλά δεν γύρισε ποτέ στο χωριό.

Όταν ο Τόσκας κατάλαβε πως είχε χάσει την κόρη του, ήταν πια αργά. Ο θησαυρός του είχε μείνει ανέγγιχτος, μα το σπίτι του είχε αδειάσει από την πιο μεγάλη του χαρά. Και τότε, λένε, κατάλαβε πως υπάρχουν πράγματα που δεν αγοράζονται με χρυσάφι και πλούτη. Μόνο που η γνώση ήρθε αφού είχε πληρωθεί με αίμα.

Η μνήμη της Λεϊλάς όμως δεν χάθηκε. Η βρύση όπου συνήθιζε να πηγαίνει για νερό έμεινε να θυμίζει την τραγική της μοίρα. Οι άνθρωποι την είπαν «Λέλη» και το νερό της, που κυλούσε αδιάκοπα, έγινε σαν ένα αιώνιο δάκρυ για τη χαμένη κόρη του Μπέη.

Μα ο Τόσκας δεν έμελλε να μείνει στην ιστορία μόνο για την τραγωδία της Λεϊλάς. Η παράδοση τον θυμάται και για την τυραννία του.

Κάθε χρόνο, ανήμερα του Πάσχα, την ημέρα που οι χριστιανοί γιόρταζαν την Ανάσταση, εκείνος έδινε διαταγή στους κατοίκους να αφήσουν τις χαρές και τα γιορτινά τραπέζια και να πάνε να κόψουν το χορτάρι στα κτήματά του. Στη σημερινή τοποθεσία «Μπεηλίτικα» οι χωριανοί δούλευαν με τα δρεπάνια στα χέρια, ενώ από τα σπίτια τους ακούγονταν οι καμπάνες της γιορτής.

Για τους φτωχούς ανθρώπους, αυτή η διαταγή ήταν η μεγαλύτερη προσβολή. Την ημέρα που η ζωή νικούσε τον θάνατο, εκείνοι ήταν αναγκασμένοι να σκύβουν πάνω από τη γη και να δουλεύουν για τον δυνάστη.

Κάποτε, όμως, η οργή ξεχείλισε.

Ένας από τους κατοίκους δεν άντεξε άλλο. Όταν ο Μπέης παρουσιάστηκε για να επιβλέψει τους ανθρώπους, ο χωριανός σήκωσε το δρεπάνι του. Ήταν ένα εργαλείο φτιαγμένο για το θερισμό, μα εκείνη τη στιγμή έγινε όργανο εκδίκησης. Με μια κίνηση σκότωσε τον Μπέη Τόσκα.

Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή.

Οι Τούρκοι δεν άφησαν τον θάνατό του ατιμώρητο. Κατέβηκαν στο Κράψη και έβαλαν φωτιά στο χωριό. Τα σπίτια παραδόθηκαν στις φλόγες, οι άνθρωποι διώχτηκαν από τον τόπο τους και η παλιά ζωή διαλύθηκε μέσα σε καπνό και στάχτη.

Έτσι, σύμφωνα με τον μύθο, το Κράψη χάθηκε και οι κάτοικοί του πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς. Ο παλιός τόπος έμεινε πίσω, μαζί με τα σπίτια, τη λίμνη, τη βρύση της Λεϊλάς και τις φωνές των ανθρώπων που κάποτε κατοικούσαν εκεί.

Μα οι τόποι δεν πεθαίνουν όταν χάνονται τα σπίτια τους. Μένουν ζωντανοί μέσα στις λέξεις.

Κι έτσι, αιώνες αργότερα, η βρύση «Λέλη» συνεχίζει να κυλά, σαν να διηγείται με το νερό της την ιστορία της Λεϊλάς. Τα «Μπεηλίτικα» θυμίζουν ακόμη την εποχή του Μπέη. Και το «Παλιοκκλήσι» στέκει σαν σιωπηλός μάρτυρας μιας παλιάς πατρίδας.

Γιατί οι μύθοι των χωριών δεν είναι μόνο ιστορίες για όσα έγιναν κάποτε. Είναι η μνήμη της γης. Κι όταν οι άνθρωποι ξεχνούν, η γη θυμάται: με μια βρύση που τρέχει, με ένα όνομα που επιμένει, με έναν παλιό τόπο που σκεπάζεται από χορτάρι και, κάπου βαθιά, με μια ιστορία που περιμένει ακόμη κάποιον να την ακούσει.

Ευάγγελος Τσιγάρας - Τρεις εποχές, ένα πρόσωπο

 

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν τους κοιτάζεις σε διαφορετικές εποχές της ζωής τους, δεν βλέπεις απλώς τρεις φωτογραφίες. Βλέπεις τον ίδιο άνθρωπο να περνά μέσα από τον χρόνο, να μεγαλώνει, να αλλάζει, να ωριμάζει, χωρίς όμως να χάνει εκείνα τα χαρακτηριστικά που αποτελούν την ιδιαίτερη προσωπική του ταυτότητα.

Έτσι είναι και το πορτρέτο του συγχωριανού μας Ευάγγελου Τσιγάρα, μέσα από τρεις διαδοχικές φωτογραφίες της ζωής του. Στην πρώτη, ένα παιδί δεκαέξι χρόνων, γεμάτο νεότητα, φρεσκάδα και εκείνη την ανεπιτήδευτη ομορφιά που χαρίζει η ηλικία. Στη δεύτερη, ένας νέος φαντάρος της Στρατονομίας, με το αυστηρό παρουσιαστικό της στολής να αναδεικνύει ακόμη περισσότερο την αρρενωπότητα και τη λεβεντιά του. Και στην τρίτη, ένας ώριμος άντρας, με το πρόσωπο πλέον σμιλεμένο από τα χρόνια και τις εμπειρίες της ζωής.

Και στις τρεις φωτογραφίες υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: η ομορφιά και η αρρενωπότητα.

Ο Ευάγγελος υπήρξε αντικειμενικά ένας όμορφος άντρας. Ιδιαίτερα στα νεανικά του χρόνια, η φυσική βιολογική ακμή της νιότης έδινε στο πρόσωπό του εκείνη τη φωτεινότητα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Τα χαρακτηριστικά του ήταν καθαρά, το βλέμμα του δυνατό και η παρουσία του ξεχώριζε. Ήταν η ομορφιά της νιότης, αυτή που δεν χρειάζεται προσπάθεια για να φανεί.

Ύστερα ήρθε η Στρατονομία. Η στολή άλλαξε την εικόνα, όχι όμως τον άνθρωπο. Αντίθετα, έδωσε στο νεανικό πρόσωπο έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Η πειθαρχία, η σοβαρότητα και η επιβλητικότητα της στρατιωτικής παρουσίας στάθηκαν πάνω του φυσικά, σαν να ταίριαζαν με την προσωπικότητά του. Εκεί, ανάμεσα στη νιότη και στην ενηλικίωση, βρίσκεται ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα ενός ανθρώπου που περνά από την ανεμελιά της εφηβείας στην ευθύνη της ζωής.

Και έπειτα, η τρίτη φωτογραφία.

Εδώ ο χρόνος έχει κάνει τη δουλειά του. Το πρόσωπο δεν έχει πια τη φρεσκάδα των δεκαέξι χρόνων. Τα χρόνια έχουν αφήσει τα σημάδια τους. Μα είναι άδικο να βλέπουμε την ωριμότητα μόνο ως απώλεια της νεανικής ομορφιάς. Γιατί ο χρόνος, όσο παίρνει, άλλο τόσο χαρίζει.

Χαρίζει βάθος στο βλέμμα.
Χαρίζει ηρεμία στα χαρακτηριστικά.
Χαρίζει γνώση στη σιωπή.
Χαρίζει, πάνω απ’ όλα, την ομορφιά της εμπειρίας και της αυτογνωσίας.

Η νεανική ομορφιά είναι δώρο της φύσης. Η ώριμη ομορφιά είναι κατάκτηση της ζωής.

Το πρόσωπο του μεσήλικα Ευάγγελου δεν είναι το ίδιο με εκείνο του δεκαεξάχρονου αγοριού. Κι όμως, είναι αναμφισβήτητα το ίδιο πρόσωπο. Γιατί κάτω από τις αλλαγές του χρόνου παραμένουν τα βασικά γνωρίσματα: το βλέμμα, η έκφραση, η αρρενωπότητα, η ιδιαίτερη φυσιογνωμία που κάνει έναν άνθρωπο αναγνωρίσιμο όχι μόνο με τα μάτια, αλλά και με τη μνήμη.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο όμορφο μήνυμα που μας δίνουν αυτές οι τρεις φωτογραφίες. Ο άνθρωπος δεν παραμένει ίδιος, εξελίσσεται. Η ζωή γράφει πάνω του, όπως γράφει ο χρόνος πάνω σε ένα παλιό βιβλίο. Και κάθε ρυτίδα, κάθε αλλαγή, κάθε σημάδι δεν είναι απλώς μια απώλεια της νιότης. Είναι μια σελίδα που προστέθηκε στην ιστορία του.

Κοιτάζοντας λοιπόν τον Ευάγγελο Τσιγάρα στις τρεις αυτές ηλικίες, δεν βλέπουμε μόνο ένα όμορφο αγόρι, έναν λεβέντη φαντάρο και έναν ώριμο άντρα. Βλέπουμε τρεις εποχές του ίδιου ανθρώπου. Τρεις στιγμές μιας διαδρομής που ξεκινά από τη φρεσκάδα της νιότης, περνά από τη δύναμη της ανδρικής ακμής και καταλήγει στη γαλήνια αξιοπρέπεια της ωριμότητας.

Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική ομορφιά του ανθρώπου: όχι να νικά τον χρόνο, αλλά να τον αφήνει να περνά από πάνω του και, αντί να τον μικραίνει, να τον κάνει βαθύτερο.

Γιατί η νιότη μπορεί να χαρίζει ένα όμορφο πρόσωπο.
Ο χρόνος, όμως, μπορεί να χαρίσει ένα όμορφο βλέμμα.

Και όταν οι δυο αυτές ομορφιές συναντώνται σε τρεις φωτογραφίες, τότε το πορτρέτο ενός ανθρώπου γίνεται κάτι περισσότερο από μια εικόνα. Γίνεται μια μικρή ιστορία ζωής.

Ο Καραγκιόζης σκόρπισε το γέλιο στο Βαλτινό

 

Μια ξεχωριστή απογευματινή συνάντηση με το αγαπημένο Θέατρο Σκιών είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν μικροί και μεγάλοι στο Βαλτινό, την Κυριακή 16 Αυγούστου, στην Κεντρική πλατεία του χωριού.

Ο Δήμος Ρεπούλης παρουσίασε την ξεκαρδιστική παράσταση «Ο Καραγκιόζης, ο αυτοκράτορας του γέλιου», χαρίζοντας σε όλους μια μοναδική βραδιά γεμάτη γέλιο, κέφι και διασκέδαση.

Ο αγαπημένος λαϊκός ήρωας, με το αστείρευτο χιούμορ, τις σκανταλιές και τις χαρακτηριστικές ατάκες του, ταξίδεψε το κοινό στον μαγικό κόσμο του Θεάτρου Σκιών. Τα παιδιά παρακολούθησαν με ενθουσιασμό τις περιπέτειες του Καραγκιόζη, ενώ οι μεγαλύτεροι ξαναβρήκαν για λίγο τη χαρά και την ανεμελιά των παιδικών τους χρόνων.

Η Κεντρική πλατεία του Βαλτινού γέμισε παιδικές φωνές, χαμόγελα και αυθόρμητα γέλια, αποδεικνύοντας πως ο Καραγκιόζης παραμένει διαχρονικός και αγαπημένος από όλες τις γενιές. Μέσα από την απλότητα, το χιούμορ και τη λαϊκή του σοφία, εξακολουθεί να αποτελεί ένα πολύτιμο κομμάτι της ελληνικής παράδοσης και πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Η παράσταση αποτέλεσε μια όμορφη πολιτιστική πρωτοβουλία, προσφέροντας στους κατοίκους και τους επισκέπτες του χωριού μια ευχάριστη ευκαιρία ψυχαγωγίας και συνάντησης στην καρδιά του Βαλτινού.

Η εκδήλωση διοργανώθηκε από την Τοπική Κοινότητα Βαλτινού, με στόχο να προσφέρει στιγμές χαράς και ξεγνοιασιάς σε μικρούς και μεγάλους, κρατώντας ζωντανές τις παραδόσεις και τα αγαπημένα λαϊκά θεάματα που συνδέουν τις γενιές μεταξύ τους.

Και καθώς έπεσε η αυλαία, έμεινε στην πλατεία το πιο όμορφο αποτύπωμα της βραδιάς: το χαμόγελο στα πρόσωπα των παιδιών και η χαρά μιας κοινότητας που ξέρει να ανταμώνει, να διασκεδάζει και να κρατά ζωντανό το πολιτιστικό της χρώμα.

Μια Θεία Λειτουργία πλημμυρισμένη από κατάνυξη και μελωδία στον Άγιο Αθανάσιο Βαλτινού

 

Σήμερα Κυριακή, 16-8-2026, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, το εκκλησίασμα είχε την ευκαιρία να βιώσει μια ιδιαίτερα κατανυκτική και συγκινητική Θεία Λειτουργία, στην οποία τελέστηκε και το μνημόσυνο της αείμνηστης συγχωριανή μας Ευθυμίας Τσιγάρα.

Από την αρχή της ακολουθίας, η ατμόσφαιρα στον ναό ήταν γεμάτη ευλάβεια και γαλήνη. Οι καλλίφωνοι ιερείς, π. Αχίλλειος Σακελλαρίου και π. Κωνσταντίνος Ζαχαράκης, με την ιεροπρέπεια και τη μελωδικότητα της φωνής τους, σε συνδυασμό με τους ιεροψάλτες Γεώργιο Τσιγάρα, Σωτήριο Χήρα και Παναγιώτη Μπαντόλια, δημιούργησαν ένα μοναδικό μουσικό και πνευματικό άκουσμα.

Οι υπέροχες ψαλμωδίες γέμισαν τον ναό και έδωσαν στη Θεία Λειτουργία μια ξεχωριστή λαμπρότητα. Ιδιαίτερα συγκλονιστική υπήρξε η στιγμή κατά την οποία ο Σωτήριος Χήρας έψαλε τον Χερουβικό Ύμνο. Με τη στεντόρεια, αλλά ταυτόχρονα γλυκιά και εκφραστική φωνή του, απέδωσε με μοναδικό τρόπο έναν από τους σημαντικότερους ύμνους της Ορθόδοξης Θείας Λειτουργίας.

Ο Χερουβικός Ύμνος, που ψάλλεται σε αργό και κατανυκτικό παπαδικό μέλος, συνοδεύει μια από τις πιο ιερές στιγμές της Θείας Λειτουργίας, καθώς ο ιερέας αναπέμπει τις ευχές και θυμιατίζει. Εκείνη τη στιγμή, μέσα στη σιωπή και την ευλάβεια του ναού, η φωνή του ψάλτη υψώθηκε σαν προσευχή προς τον ουρανό. Η ατμόσφαιρα έγινε πραγματικά μαγική, δημιουργώντας σε όλους τους παρευρισκομένους ένα βαθύ αίσθημα συγκίνησης και πνευματικής ανάτασης.

Ξεχωριστή θέση στη Θεία Λειτουργία είχε και το εμπνευσμένο κήρυγμα του θεολόγου Δημητρίου Καλούσιου. Με λόγο απλό, ουσιαστικό και βαθιά ανθρώπινο, μίλησε για την πίστη, την απώλεια, την ελπίδα και την παρηγοριά που προσφέρει ο λόγος της Εκκλησίας στον άνθρωπο. Ο παρηγορητικός και αισιόδοξος λόγος του έδωσε στους πιστούς δύναμη και εσωτερική γαλήνη, ιδιαίτερα σε μια ημέρα μνήμης και προσευχής για την αείμνηστη Ευθυμία Τσιγάρα.

Ήταν, τελικά, μια Θεία Λειτουργία που δεν περιορίστηκε μόνο στην τέλεση μιας ιερής ακολουθίας. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία πίστης, μουσικής και κατάνυξης. Οι φωνές των ιερέων και των ιεροψαλτών, οι μελωδίες των ύμνων, το θυμίαμα και ο λόγος του θεολόγου ενώθηκαν αρμονικά, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που άγγιξε τις ψυχές όλων.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη της Εκκλησίας: να μετατρέπει ακόμη και τη θλίψη της μνήμης σε φως, την απώλεια σε προσευχή και τη σιωπή της καρδιάς σε ελπίδα.

 

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε και φέτος, το 2026, η μεγάλη γιορτή της Παναγίας Ελεούσας, στο γραφικό εκκλησάκι που βρίσκεται φωλιασμένο μέσα στο καταπράσινο Δάσος της Παναγίας Βαλτινού. Μια γιορτή που κάθε χρόνο συγκεντρώνει πλήθος πιστών και επισκεπτών και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και κοινωνικά ανταμώματα του χωριού.

Από νωρίς το πρωί, αλλά και από την παραμονή της γιορτής, το Βαλτινό φορούσε τα γιορτινά του. Περνώντας μέσα από το χωριό, στον δρόμο προς την Παναγία, ο επισκέπτης συναντούσε εικόνες βγαλμένες από μια άλλη εποχή. Ανάμεσά τους και τους παραδοσιακούς πωλητές χαλβά, που είχαν πάρει τη θέση τους και προσκαλούσαν μικρούς και μεγάλους να γευτούν τον αγαπημένο χαλβά του πανηγυριού. Ήταν μια γνώριμη εικόνα, δεμένη εδώ και χρόνια με το πανηγύρι και τις μνήμες των ανθρώπων.

Φτάνοντας στο δασάκι της Παναγίας, η φιλοξενία του Βαλτινού γινόταν αμέσως αισθητή. Οι εθελοντές τροχονόμοι βρίσκονταν στις θέσεις τους και φρόντιζαν με υπομονή και χαμόγελο για την ομαλή κυκλοφορία και την τακτοποίηση των αυτοκινήτων στους χώρους στάθμευσης. Μια ακόμη απόδειξη ότι πίσω από κάθε μεγάλη γιορτή υπάρχει μια αθόρυβη αλλά πολύτιμη εθελοντική προσφορά.

Οι θρησκευτικές εκδηλώσεις ξεκίνησαν από το απόγευμα της παραμονής, μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς κατάνυξης. Στο μικρό εκκλησάκι της Παναγίας Βαλτινιώτισσας τελέστηκε ο Μέγας Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος, παρουσία πλήθους πιστών και επισκεπτών.

Ανάμεσα στους προσκυνητές ήταν και ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης κ. Δημήτρης Παπαστεργίου, εκπρόσωποι του Δήμου Τρικκαίων, καθώς και εκπρόσωποι άλλων τοπικών αρχών, οι οποίοι τίμησαν με την παρουσία τους τη γιορτή της Παναγίας.

Την ευθύνη του θρησκευτικού τελετουργικού, της Θείας Λειτουργίας, του Εσπερινού, της Δέησης και της Αρτοκλασίας είχε ο ιερέας του χωριού, πατήρ Αχίλλειος Σακελλαρίου συνεπικουρούμενος από εκπρόσωπο της Ιεράς Μητροπόλεως, ο π. Κωνσταντίνος Ζαχαράκης, ιερείς των γειτονικών χωριών και τους εκλεκτούς ιεροψάλτες. Με τις ψαλμωδίες να γεμίζουν το δάσος και το φως των κεριών να τρεμοπαίζει στο εκκλησάκι, η γιορτή απέκτησε εκείνη την ιδιαίτερη πνευματικότητα που μόνο οι παλιές θρησκευτικές παραδόσεις μπορούν να χαρίσουν.

Και όταν ολοκληρώθηκε η ακολουθία, ήρθε η ώρα μιας άλλης, εξίσου σημαντικής, παράδοσης. Η πατροπαράδοτη φιλοξενία. Πιστοί, εκπρόσωποι των αρχών και επισκέπτες κάθισαν στο τραπέζι και γεύτηκαν τη φασολάδα, το παραδοσιακό φαγητό του πανηγυριού. Μια απλή, ζεστή και ανθρώπινη προσφορά, που ζέστανε τις καρδιές και έφερε χαμόγελα.

Πίσω από την επιτυχία του πανηγυριού βρίσκονταν δεκάδες εθελοντές, άνθρωποι του χωριού που εργάστηκαν με μεράκι και ανιδιοτέλεια για να μπορέσουν όλα να λειτουργήσουν όπως έπρεπε.

Οι μάγειροι, οι διανομείς του φαγητού και οι βοηθοί έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, ώστε κανείς να μη φύγει παραπονεμένος. Μεγάλα καζάνια, μυρωδιές από το παραδοσιακό φαγητό και ακούραστα χέρια συνέθεσαν την εικόνα μιας συλλογικής προσπάθειας που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του πανηγυριού.

Και φυσικά, ιδιαίτερη ήταν η συμβολή των γυναικών του χωριού. Με κέφι, μεράκι και χαμόγελο ανέλαβαν τις προπαρασκευαστικές εργασίες, φροντίζοντας για κάθε λεπτομέρεια. Γιατί το πανηγύρι δεν αρχίζει όταν χτυπήσουν οι καμπάνες, αρχίζει πολλές ημέρες νωρίτερα, μέσα στα σπίτια, στις αυλές και στους χώρους όπου οι άνθρωποι προετοιμάζουν με αγάπη όσα θα προσφέρουν στους επισκέπτες.

Μετά το προσκύνημα και το παραδοσιακό τραπέζι, η γιορτή μεταφέρθηκε στο χωριό. Οι ταβέρνες και τα κλαμπ του Βαλτινού γέμισαν από κόσμο. Παρέες κάθισαν στα τραπέζια, έφαγαν, ήπιαν, αντάλλαξαν ευχές και συναντήθηκαν ξανά με φίλους και συγγενείς που είχαν επιστρέψει στον τόπο τους για τον Δεκαπενταύγουστο.

Η μουσική, τα γέλια και οι συζητήσεις κράτησαν μέχρι αργά τη νύχτα, δίνοντας στη γιορτή έναν ξεχωριστό πανηγυρικό χαρακτήρα.

Έτσι κύλησε και φέτος το πανηγύρι της Παναγίας Ελεούσας του Βαλτινού: με πίστη και κατάνυξη, με παράδοση και φιλοξενία, με εθελοντική προσφορά και ανθρώπινη ζεστασιά.

Γιατί η γιορτή της Παναγίας δεν είναι μόνο μια θρησκευτική τελετή. Είναι το αντάμωμα των ανθρώπων με τον τόπο τους, η συνάντηση του παλιού με το καινούργιο, η συνέχεια μιας παράδοσης που περνά από γενιά σε γενιά. Και όσο οι άνθρωποι του Βαλτινού κρατούν ζωντανή αυτή την παράδοση, η Παναγία Ελεούσα θα συνεχίσει να φωτίζει, κάθε Δεκαπενταύγουστο, όχι μόνο το μικρό της εκκλησάκι μέσα στο δάσος, αλλά και τις καρδιές όλων εκείνων που ανηφορίζουν για να την προσκυνήσουν.