Η «ΑΓΟΡΑ» του Καστρακίδα

 Ένα μικρό καφενείο, μια ολόκληρη εποχή

Υπάρχουν κάποια μέρη που, ακόμη κι όταν πάψουν να υπάρχουν, εξακολουθούν να κατοικούν μέσα στη μνήμη μας. Δεν χρειάζονται τοίχους, πόρτες και παράθυρα για να τα ξαναβρούμε. Αρκεί μια παλιά φωτογραφία, μια γνώριμη φυσιογνωμία, μια ξεχασμένη λεπτομέρεια, μια κουβέντα από τα παλιά. Και ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις, ανοίγει ένα παράθυρο στον χρόνο και επιστρέφουν άνθρωποι, φωνές, μυρωδιές, τραγούδια και στιγμές που νόμιζες πως είχαν χαθεί για πάντα.

Αφορμή γι’ αυτή την επιστροφή στο παρελθόν στάθηκαν κάποιες παλιές φωτογραφίες που μας έστειλε ο συγχωριανός μας Σωτήρης Κων/νου Νάκας, ο οποίος κατοικεί στην Αθήνα. Φωτογραφίες που, σαν μικρές χρονομηχανές, μας ταξίδεψαν πίσω στα χρόνια της νιότης και μας θύμισαν ένα από τα αγαπημένα στέκια του παλιού Βαλτινού: την ψησταριά – καφενείο «Η ΑΓΟΡΑ», του Σωτήρη Βότσιου, του γνωστού σε όλους μας «Καστρακίδα».

Ήταν ένα μικρό μαγαζί. Πολύ μικρό, θα έλεγε κανείς, για να χωρέσει όσα έμελλε να ζήσει.

Ο εσωτερικός του χώρος ήταν μόλις 5 × 5 μέτρα, ενώ μπροστά υπήρχε μια αυλή, λίγο μεγαλύτερη, με λίγα τραπεζάκια και καρέκλες. Σήμερα, στον ίδιο χώρο, βρίσκεται το σπίτι του κ. Γιώργου Σκαπέτη, εγγονού του Σωτήρη Βότσιου. Το παλιό κτίσμα δεν υπάρχει πια. Έφυγε κι αυτό, όπως έφυγαν τόσα πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε πως θα υπάρχουν για πάντα.

Κι όμως, μέσα σε εκείνα τα λίγα τετραγωνικά μέτρα χωρούσε ένας ολόκληρος κόσμος.

Η «ΑΓΟΡΑ» άρχισε να λειτουργεί στις αρχές του 1969. Στην αρχή την εκμεταλλεύονταν συνεταιρικά ο Σωτήρης Βότσιος και ο Παναγιώτης Πέτρου. Η συνεργασία τους κράτησε περίπου έναν χρόνο. Από εκεί και πέρα, μέχρι το οριστικό κλείσιμο, ο Σωτήρης Βότσιος, μαζί με τη γυναίκα του, κράτησαν το μαγαζί ζωντανό, δίνοντάς του κάτι περισσότερο από επαγγελματική υπόσταση: του έδωσαν τη δική τους ψυχή.

Ο «Καστρακίδας» ήταν από εκείνες τις μορφές που δύσκολα ξεχνιούνται.

Τον θυμούνται οι παλιότεροι με την άσπρη ποδιά δεμένη στη μέση, την γαράφα του τσίπουρου στη μασχάλη και την πετσέτα περασμένη στον ώμο. Πηγαινοερχόταν ανάμεσα στα τραπέζια, έψηνε, σέρβιρε, γέμιζε τα ποτήρια και ταυτόχρονα είχε μια κουβέντα για τον καθένα.

Ήταν ετοιμόλογος, επικοινωνιακός, διπλωμάτης και, πάνω απ’ όλα, άνθρωπος με πολύ χιούμορ. Ήξερε να κάνει τον πελάτη να αισθάνεται δικός του άνθρωπος. Να τον πειράξει, να γελάσει μαζί του, να του πει μια κουβέντα που θα του έφτιαχνε τη διάθεση. Και ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του: οι άνθρωποι δεν πήγαιναν μόνο για το φαγητό ή το ποτό. Πήγαιναν και για τον ίδιο τον Καστρακίδα.

Εκείνα τα χρόνια το χωριό είχε έναν διαφορετικό ρυθμό. Οι Κυριακές του καλοκαιριού είχαν τη δική τους τελετουργία. Η περίφημη βόλτα στη Δημοσιά έφερνε κόσμο στους δρόμους και στα μαγαζιά. Παρέες ολόκληρες περνούσαν από την «ΑΓΟΡΑ» και, λίγο λίγο, τα τραπεζάκια γέμιζαν.

Ο καφές, το αναψυκτικό, η μπύρα, το κρασί, το τσίπουρο και τα ποτά έμπαιναν στα τραπέζια. Από την ψησταριά έβγαινε η μυρωδιά από τα σουβλάκια, τα λουκάνικα και τα κοτόπουλα, που σερβίρονταν τότε απλά, πάνω στη λαδόκολλα. Η γυναίκα του Καστρακίδα ετοίμαζε τους μαγειρευτούς μεζέδες για το τσίπουρο και τις σαλάτες της εποχής.

Δεν χρειάζονταν πολλά.

Ένα πιάτο μεζέδες, ένα ποτήρι τσίπουρο και μια καλή παρέα ήταν αρκετά για να γίνει η μέρα γιορτή.

Και μετά ερχόταν η μουσική.

Ήταν τα χρόνια που το τζουκ μποξ είχε τη δική του θέση στην καθημερινότητα των καφενείων. Ένα κέρμα, μερικά πατήματα στα πλήκτρα – J-9, K-4 ή κάποιον άλλον συνδυασμό – και η μουσική ξεκινούσε.

Και τότε, μέσα από το μικρό μηχάνημα, έβγαιναν οι φωνές μιας ολόκληρης εποχής.

Ο Άκης Πάνου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Καλδάρας. Ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Ρίτα Σακελλαρίου, ο Δημήτρης Μητροπάνος και τόσοι άλλοι. Τραγούδια που σήμερα τα ακούμε και μαζί με τη μελωδία επιστρέφουν πρόσωπα και εικόνες.

Γιατί τότε τα τραγούδια δεν ήταν απλώς τραγούδια.

Ήταν αναμνήσεις που γεννιόνταν εκείνη την ώρα.

Τα ποτήρια γέμιζαν, οι κουβέντες δυνάμωναν και το κέφι ανέβαινε. Τα «μερακλώματα» έδιναν και έπαιρναν. Κάποιος σηκωνόταν από την καρέκλα, άνοιγε χώρο και ξεκινούσε τη ζεϊμπεκιά του. Οι υπόλοιποι παρακολουθούσαν σιωπηλοί, με εκείνο το βλέμμα που μόνο οι άνθρωποι του παλιού λαϊκού γλεντιού ήξεραν να έχουν.

Και ύστερα ερχόταν άλλη ζεϊμπεκιά. Και άλλη.

Γιατί έτσι ήταν εκείνη η εποχή. Είχε πάθος, είχε μεράκι, είχε ένταση. Και κάποιες φορές η ένταση ξεπερνούσε τα όρια.

Δεν έλειπαν οι παρεξηγήσεις. Μια κουβέντα, ένα πείραγμα, μια ματιά, ένα ποτήρι παραπάνω μπορούσαν να ανάψουν τα αίματα. Κι όταν άναβαν, τα πράγματα δεν ήταν πάντα ήρεμα. Τραπέζια αναποδογύριζαν, ποτήρια και μπουκάλια έσπαγαν, ενώ κάποιες φορές την πλήρωναν ακόμη και οι τζαμαρίες του μαγαζιού.

Ήταν κι αυτά μέσα στη ζωή του καφενείου.

Γιατί η «ΑΓΟΡΑ» δεν ήταν ένα αποστειρωμένο μέρος. Ήταν ένας ζωντανός χώρος. Εκεί γελούσαν, τραγουδούσαν, ερωτεύονταν, συζητούσαν, διαφωνούσαν, συμφιλιώνονταν. Εκεί μεταφέρονταν τα νέα του χωριού, εκεί σχολιάζονταν τα γεγονότα, εκεί έκλειναν παρέες και εκεί περνούσαν οι ώρες χωρίς κανείς να κοιτάζει το ρολόι.

Εκεί χτυπούσε ο παλμός του χωριού.

Και πέρασαν χρόνια.

Τα παιδιά μεγάλωσαν. Οι νέοι έγιναν οικογενειάρχες. Άλλοι έφυγαν για την Αθήνα και τις πόλεις, αναζητώντας δουλειά και μια διαφορετική ζωή. Άλλοι έμειναν. Οι εποχές άλλαξαν. Τα μαγαζιά άλλαξαν. Οι συνήθειες άλλαξαν.

Κάποια στιγμή, τα βαθιά γεράματα δεν επέτρεπαν πλέον στον Σωτήρη Βότσιο να συνεχίσει. Η «ΑΓΟΡΑ» έκλεισε.

Κι όταν έκλεισε η πόρτα της για τελευταία φορά, δεν έκλεισε απλώς ένα καφενείο.

Έκλεισε ένα μικρό κεφάλαιο της ζωής του χωριού.

Αργότερα ο χώρος νοικιάστηκε και εκεί στεγάστηκε φαρμακείο. Ώσπου ήρθε και η ώρα του ίδιου του κτιρίου. Γκρεμίστηκε για να δώσει τη θέση του σε μια καινούργια κατοικία.

Οι τοίχοι χάθηκαν. Τα τραπέζια χάθηκαν. Το τζουκ μποξ σώπασε. Η μυρωδιά από τα ψητά έπαψε να βγαίνει στον δρόμο. Η φωνή του Καστρακίδα δεν ακούγεται πια.

Μα δεν χάθηκαν όλα.

Έμειναν οι φωτογραφίες. Έμειναν οι αφηγήσεις των παλιότερων. Έμειναν τα ονόματα, οι μορφές και τα τραγούδια. Έμεινε εκείνο το παράξενο συναίσθημα που μας πιάνει όταν θυμόμαστε έναν τόπο που δεν υπάρχει πια, αλλά μέσα μας εξακολουθεί να υπάρχει ολόκληρος.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η μνήμη.

Να κρατάει ζωντανά όσα ο χρόνος δεν μπόρεσε να κρατήσει.

Κι έτσι, κάθε φορά που μια παλιά φωτογραφία έρχεται στα χέρια μας, κάθε φορά που κάποιος συγχωριανός θυμάται μια ιστορία, η «ΑΓΟΡΑ» ξανανοίγει για λίγο. Ο Καστρακίδας ξαναδένει την άσπρη ποδιά στη μέση, παίρνει την πετσέτα στον ώμο, η γαράφα του τσίπουρου βρίσκεται πάλι στη μασχάλη του και το πρώτο ποτήρι γεμίζει.

Κάπου ακούγεται ένα τζουκ μποξ.

Ένα παλιό τραγούδι αρχίζει.

Κάποιος σηκώνεται για ζεϊμπεκιά.

Και για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, το παλιό Βαλτινό ξαναγίνεται όπως ήταν τότε.

Γιατί τα χρόνια μπορούν να γκρεμίσουν σπίτια, να σβήσουν πινακίδες και να αλλάξουν τους δρόμους. Δεν μπορούν όμως να γκρεμίσουν εκείνα τα μέρη που έχουν χτιστεί μέσα στην καρδιά μας.

Και η «ΑΓΟΡΑ» του Καστρακίδα είναι ένα από αυτά.

ΥΠΟ ΦΥΓΗΝ

 

Φρίκη. Τα είδα να τραβολογούν τις ρίζες τους από το χώμα και να το βάζουν στα πόδια με σπουδή. «Πού πάτε, ω δέντρα μου ανεμοδαρμένα; Πού πάτε εξαντλημένα και τρομαγμένα;»

«Μακριά, μακριά θα φύγουμε και θα χαθούμε. Δεν μας σηκώνει άλλο εδώ ο καιρός, δεν μας σηκώνει ο τόπος και η εποχή.»

 

Του Ηλία Κεφάλα

Μια βραδιά γεμάτη μουσική, χορό και κέφι στο Βαλτινό

 

Με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου και μέσα σε μια ιδιαίτερα ζεστή και κεφάτη ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026, στο γήπεδο Βαλτινού, οι μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις που διοργάνωσε ο Αθλητικός Όμιλος Βαλτινού.

Από νωρίς το βράδυ, το γήπεδο άρχισε να γεμίζει. Παρέες φίλων και οικογενειών έφταναν στον χώρο, ενώ τα τραπέζια γέμιζαν σταδιακά και οι πρώτες συζητήσεις έδιναν τον τόνο μιας βραδιάς που προμηνυόταν ξεχωριστή. Μικροί και μεγάλοι πήραν τη θέση τους, έτοιμοι να απολαύσουν μια καλοκαιρινή νύχτα μακριά από την καθημερινότητα.

Όσο περνούσε η ώρα, η μουσική δυνάμωνε και το κέφι ανέβαινε. Οι πρώτες παρέες σηκώθηκαν για χορό και σύντομα η πίστα γέμισε από κόσμο. Παραδοσιακοί και λαϊκοί ρυθμοί διαδέχονταν ο ένας τον άλλον, με τους παρευρισκόμενους να συμμετέχουν με ενθουσιασμό, τραγουδώντας και χορεύοντας μέχρι αργά.

Χαμόγελα, πειράγματα, χειροκροτήματα και αυθόρμητες στιγμές χαράς συνέθεταν το σκηνικό. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έγιναν μια μεγάλη παρέα, με τους μεγαλύτερους να θυμούνται παλιότερα γλέντια και τους νεότερους να δίνουν τον δικό τους ξεχωριστό τόνο στη βραδιά. Τα παιδιά έτρεχαν και έπαιζαν γύρω από τους μεγάλους, ενώ οι παρέες απολάμβαναν τη μουσική, το φαγητό και το ποτό, σε ένα κλίμα πραγματικής καλοκαιρινής ξεγνοιασιάς.

Το γήπεδο, για μια νύχτα, μεταμορφώθηκε σε έναν μεγάλο χώρο γιορτής. Οι αθλητικές δραστηριότητες έδωσαν τη θέση τους στη μουσική και στον χορό και ο χώρος πλημμύρισε από ήχους, φωνές και χαρούμενες παρουσίες. Ήταν από εκείνες τις βραδιές που δεν χρειάζονται πολλά: καλή μουσική, καλή παρέα και διάθεση για διασκέδαση.

Η Παρασκευή της 7ης Αυγούστου θα μείνει ως μια όμορφη καλοκαιρινή ανάμνηση για όσους βρέθηκαν στο γήπεδο Βαλτινού. Μια βραδιά με μουσική, χορό, γέλιο και αυθόρμητο κέφι, όπου οι άνθρωποι άφησαν για λίγο στην άκρη τις έγνοιες και διασκέδασαν όλοι μαζί.

Και όταν η νύχτα προχωρούσε προς το ξημέρωμα, το κέφι παρέμενε αμείωτο, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά πως στο Βαλτινό οι όμορφες καλοκαιρινές βραδιές έχουν πάντα τη δική τους ξεχωριστή θέση.

 

Το πρώτο λεωφορείο που ένωσε το Βαλτινό με τα Τρίκαλα

 

Η ιστορία της συγκοινωνίας του Βαλτινού αποτελεί ένα μικρό αλλά πολύ σημαντικό κεφάλαιο της νεότερης ιστορίας του χωριού. Σήμερα η απόσταση των μόλις 13 χιλιομέτρων από τα Τρίκαλα διανύεται σε λίγα λεπτά, όμως για τους παλαιότερους κατοίκους η μετάβαση στην πόλη ήταν κάποτε μια πραγματική δοκιμασία. Οι μετακινήσεις γίνονταν με τα πόδια, με ζώα ή με κάρα, ενώ οι δυσκολίες ήταν ακόμη μεγαλύτερες κατά τους χειμερινούς μήνες.

Η πρώτη οργανωμένη αυτοκινητιστική συγκοινωνία ξεκίνησε το 1947, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για το Βαλτινό και τα γύρω χωριά. Ένα μικρό ιδιωτικό λεωφορείο άγονης γραμμής, χωρητικότητας μόλις 12 επιβατών, ιδιοκτησίας του Ευάγγελου Μπαρούτα από το Δενδροχώρι, ανέλαβε να εξυπηρετεί τους κατοίκους της περιοχής. Το δρομολόγιο συνέδεε τα Τρίκαλα – Βαλτινό – Δενδροχώρι – Γοργογύρι, ενώ το εισιτήριο κόστιζε μόλις 1,5 δραχμή, ποσό που για την εποχή θεωρούνταν προσιτό και έδινε τη δυνατότητα σε περισσότερους ανθρώπους να ταξιδεύουν.

Οδηγοί του λεωφορείου ήταν ο Δημήτρης Μπαρούτας, γιος του ιδιοκτήτη, και ο Βασίλης Ν. Γάκης, ενώ καθήκοντα εισπράκτορα εκτελούσε ο Λάμπρος Κουφοχρήστος από το Βαλτινό. Στη φωτογραφία διακρίνεται ο Δημήτρης Μπαρούτας, ο οποίος από πολύ νεαρή ηλικία βρέθηκε πίσω από το τιμόνι, υπηρετώντας με υπευθυνότητα και συνέπεια μια γραμμή που αποτέλεσε πραγματική ανάσα για τους κατοίκους της περιοχής.

Το λεωφορείο αυτό εξυπηρέτησε το κοινό μέχρι το 1953, οπότε η συγκοινωνιακή γραμμή πέρασε πλέον στην αρμοδιότητα του ΚΤΕΛ, ανοίγοντας τον δρόμο για πιο οργανωμένες και τακτικές μετακινήσεις.

Η εξέλιξη της συγκοινωνίας συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια. Το 1963 το Αστικό ΚΤΕΛ Τρικάλων δρομολόγησε τη γραμμή Τρίκαλα – Παραπόταμος, ενώ στις 22 Δεκεμβρίου 1968 η αστική συγκοινωνία επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο, φθάνοντας μέχρι το Βαλτινό. Η επέκταση αυτή αποτέλεσε σημαντικό σταθμό για την καθημερινότητα των κατοίκων, διευκολύνοντας την πρόσβαση στην εργασία, στην εκπαίδευση, στις δημόσιες υπηρεσίες και στην εμπορική ζωή της πόλης.

Η φωτογραφία αυτή, η οποία αποτυπώνει ένα παλιό λεωφορείο, αποτελεί ένα πολύτιμο ιστορικό τεκμήριο μιας εποχής όπου κάθε δρομολόγιο έφερνε τους ανθρώπους πιο κοντά, μείωνε την απομόνωση των ορεινών και ημιορεινών χωριών και συνέβαλλε καθοριστικά στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη του Βαλτινού. Είναι μια εικόνα που ξυπνά αναμνήσεις στους παλαιότερους και υπενθυμίζει στους νεότερους πόσο σημαντική υπήρξε η πρώτη αυτή συγκοινωνιακή σύνδεση για την πρόοδο του τόπου.

Μια καλοκαιρινή βραδιά γεμάτη μουσική, χορό και χαμόγελα στο Βαλτινό

 

Μια ξεχωριστή καλοκαιρινή γιορτή ετοιμάζει ο Αθλητικός Όμιλος Βαλτινού την Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026, προσκαλώντας μικρούς και μεγάλους να ζήσουν στιγμές διασκέδασης, κεφιού και ξεγνοιασιάς σε δύο όμορφες εκδηλώσεις που υπόσχονται να γεμίσουν το χωριό με ζωντάνια.

Η γιορτή θα ξεκινήσει στις 19:30, στην Κεντρική Πλατεία Βαλτινού, όπου θα πραγματοποιηθεί ένα μοναδικό παιδικό πάρτι αφιερωμένο στους μικρούς φίλους. Οι διοργανωτές έχουν ετοιμάσει ένα πλούσιο πρόγραμμα με ανιματέρ, ξυλοπόδαρους, αγαπημένες μασκότ, διαδραστικά παιχνίδια και πολλές ακόμη ευχάριστες εκπλήξεις. Το γέλιο, η δημιουργική απασχόληση και η παιδική φαντασία θα έχουν την τιμητική τους, προσφέροντας στα παιδιά μια αξέχαστη εμπειρία και στους γονείς την ευκαιρία να απολαύσουν όμορφες οικογενειακές στιγμές.

Η διασκέδαση θα συνεχιστεί το βράδυ στο γήπεδο Βαλτινού, όπου στις 21:30 θα αρχίσει η μεγάλη μουσικοχορευτική βραδιά του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού. Σε ένα γιορτινό καλοκαιρινό περιβάλλον, οι παρευρισκόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να διασκεδάσουν με μουσική, χορό και καλή παρέα, σε μια εκδήλωση που φιλοδοξεί να αποτελέσει σημείο συνάντησης για κατοίκους και επισκέπτες της περιοχής.

Η είσοδος για τη μουσικοχορευτική βραδιά έχει οριστεί στα 5 ευρώ, με τα έσοδα να ενισχύουν τις δράσεις και το έργο του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού, ο οποίος διαχρονικά συμβάλλει ενεργά στην αθλητική και κοινωνική ζωή του χωριού.

Οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις αποτελούν πάντα μια όμορφη αφορμή για συνάντηση, επικοινωνία και ανανέωση των δεσμών της τοπικής κοινωνίας. Με κέφι, μουσική και παιδικά χαμόγελα, το Βαλτινό ετοιμάζεται να υποδεχθεί μια βραδιά που αναμένεται να μείνει αξέχαστη σε όλους.

Ο Αθλητικός Όμιλος Βαλτινού καλεί όλους να δώσουν το «παρών» και να συμμετάσχουν σε αυτή τη μεγάλη καλοκαιρινή γιορτή, που συνδυάζει τη χαρά των παιδιών με τη διασκέδαση των ενηλίκων, χαρίζοντας όμορφες στιγμές σε ολόκληρη την τοπική κοινωνία.

Μια φωτογραφία πριν γίνει ανάμνηση

 

Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν αποτυπώνουν απλώς πρόσωπα, φυλακίζουν μια ολόκληρη εποχή. Μια στιγμή που, όταν τραβήχτηκε, έμοιαζε συνηθισμένη, όμως με το πέρασμα των χρόνων απέκτησε τη δύναμη της ιστορίας.

Στην ασπρόμαυρη αυτή εικόνα, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, πέντε νέοι στρατιώτες στέκονται στο βρεγμένο προαύλιο του στρατοπέδου. Τα κεφάλια τους είναι κουρεμένα γουλί, οι φόρμες εκστρατείας ίδιες για όλους, τα άρβυλα βαριά από τη βροχή και τη λάσπη. Η στρατιωτική ζωή δεν άφηνε περιθώρια για ατομικές διακρίσεις, πρώτα έπρεπε να μάθουν να γίνονται μέρος ενός συνόλου.

Ανάμεσά τους βρίσκονται και δύο Βαλτινιώτες. Ο ημικαθιστός στο κέντρο είναι ο Κωνσταντίνος Σταμούλης, ενώ πίσω του, με το χέρι να ακουμπά φιλικά στην πλάτη του, στέκεται ο Δημήτρης Γουλόπουλος. Μια αυθόρμητη χειρονομία συντροφικότητας, σχεδόν ανεπαίσθητη, που όμως φανερώνει πως μέσα στη σκληρή καθημερινότητα του στρατού γεννιούνταν δεσμοί αλληλεγγύης και αδελφοσύνης. Εκεί όπου η πειθαρχία απαιτούσε ομοιομορφία, η ανθρώπινη παρουσία έβρισκε πάντα έναν τρόπο να εκφραστεί.

Το στρατόπεδο είναι νοτισμένο από τη βροχή. Οι αντανακλάσεις των αρβυλών πάνω στην υγρή άσφαλτο μοιάζουν σαν να διπλασιάζουν την εικόνα τους, σαν να καταγράφουν όχι μόνο τα σώματα, αλλά και τα πρώτα βήματα μιας πορείας προς την ωριμότητα. Γιατί ο στρατός εκείνης της εποχής δεν ήταν μόνο εκπαίδευση στα όπλα. Ήταν μια δοκιμασία χαρακτήρα, μια άσκηση υπομονής, πειθαρχίας και αντοχής. Μέσα από το καθημερινό πρόγραμμα, τις αναφορές, τις ασκήσεις και τις σκοπιές, οι νεαροί αυτοί άνδρες άφηναν πίσω τους την ανεμελιά της νιότης και μάθαιναν να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής.

Σήμερα, περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, η φωτογραφία αυτή δεν μιλά μόνο για πέντε φαντάρους. Μιλά για μια γενιά που υπηρέτησε τη θητεία της σε διαφορετικές εποχές και συνθήκες, κουβαλώντας όνειρα, αγωνίες και ελπίδες για το αύριο. Τα πρόσωπά τους διατηρούν ακόμη τη σοβαρότητα της στιγμής, χωρίς να γνωρίζουν τι θα τους επιφυλάξει η ζωή. Κι όμως, ο χρόνος δικαίωσε εκείνο το στιγμιαίο πάτημα του φωτογράφου.

Γιατί τελικά οι παλιές φωτογραφίες δεν διασώζουν μόνο τις μορφές των ανθρώπων. Διασώζουν τις σιωπές τους, τις φιλίες τους, τις δοκιμασίες τους και εκείνη τη νεανική ηλικία που πέρασε τόσο γρήγορα, αλλά εξακολουθεί να ζει μέσα σε μια ασπρόμαυρη εικόνα, όπου η βροχή, τα άρβυλα και ένα χέρι στον ώμο αφηγούνται πολύ περισσότερα απ' όσα μπορούν να πουν οι λέξεις.

Οι καλοκαιρινές Κυριακές στο Βαλτινό έχουν τη δική τους γοητεία

 

Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αφορμές για να γίνουν ξεχωριστές. Αρκεί μια όμορφη καλοκαιρινή Κυριακή, η δροσιά από τα πυκνά δέντρα της πλατείας του Βαλτινού, μια καλή παρέα, ένα ποτηράκι τσίπουρο, μια παγωμένη μπύρα ή λίγο κρασί και φυσικά οι αγαπημένοι μεζέδες που συνοδεύουν τις ατέλειωτες συζητήσεις.

Αυτή είναι η εικόνα που ζωντανεύει κάθε καλοκαίρι στην καταπράσινη πλατεία του χωριού. Κάτοικοι και φίλοι του Βαλτινού συγκεντρώνονται για να απολαύσουν λίγες ώρες ξεγνοιασιάς, μακριά από το άγχος της καθημερινότητας. Το γέλιο, τα πειράγματα και η καλή διάθεση κυριαρχούν, ενώ ο χρόνος κυλά σχεδόν ανεπαίσθητα.

Έτσι συνέβη και την περασμένη Κυριακή. Η ημέρα ξεκίνησε με καφεδάκι στο Café Fuego, όπου η πρώτη συνάντηση της παρέας έδωσε το σύνθημα για τη συνέχεια. Λίγο αργότερα, η συντροφιά μεταφέρθηκε στην ταβέρνα «Το Στέκι της Γεύσης», κάτω από τη σκιά των δέντρων της πλατείας, για τα καθιερωμένα ορεκτικά, το τσιπουράκι και τις... «υψηλές αναλύσεις» που αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι κάθε κυριακάτικης συνάντησης.

Οι συζητήσεις, όπως πάντα, είχαν μεγάλη ποικιλία. Από τα αθλητικά δρώμενα και τις τελευταίες μεταγραφές μέχρι τις πολιτικές εξελίξεις, όπου οι διαφορετικές απόψεις έδιναν ζωντάνια στον διάλογο χωρίς να χαλούν το φιλικό κλίμα. Δεν έλειψε, βέβαια, και η κουβέντα γύρω από την ψηφιακή τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη, ένα θέμα που απασχολεί ολοένα και περισσότερο την καθημερινότητά μας. Άλλοι υποστήριζαν με θέρμη τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η τεχνολογική πρόοδος, επισημαίνοντας τις νέες δυνατότητες στην επικοινωνία, την εργασία και την ενημέρωση. Άλλοι, περισσότερο σκεπτικιστές, εξέφραζαν τους προβληματισμούς τους για τις επιπτώσεις που μπορεί να επιφέρει στην ανθρώπινη επικοινωνία, στις κοινωνικές σχέσεις και στον τρόπο ζωής των νεότερων γενεών.

Και κάπως έτσι, μέσα από διαφορετικές απόψεις, πειράγματα, αστεία και χαμόγελα, η ώρα πέρασε χωρίς κανείς να το καταλάβει. Γιατί στο Βαλτινό η ουσία δεν βρίσκεται στο ποιος έχει δίκιο στις συζητήσεις, αλλά στο ότι η παρέα παραμένει ενωμένη γύρω από το ίδιο τραπέζι.

Οι καλοκαιρινές Κυριακές στην πλατεία του Βαλτινού δεν είναι απλώς μια έξοδος για φαγητό ή ποτό. Είναι ένας όμορφος θεσμός συνάντησης, επικοινωνίας και διατήρησης των ανθρώπινων σχέσεων. Είναι οι στιγμές που θυμίζουν πως η πραγματική αξία της ζωής βρίσκεται στις απλές χαρές, στις αυθεντικές κουβέντες και στην παρέα των ανθρώπων που κάνουν κάθε συνάντηση να μοιάζει με μικρή γιορτή.

Νέο Τμήμα Ρυθμικής Γυμναστικής από τον Αθλητικό Όμιλο Βαλτινού

 

Μια νέα, δημιουργική και πολλά υποσχόμενη αθλητική δραστηριότητα έρχεται να προστεθεί στις δράσεις του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού, με τη δημιουργία Τμήματος Ρυθμικής Γυμναστικής, που απευθύνεται στις νέες κοπέλες του Βαλτινού και της ευρύτερης περιοχής.

Με γνώμονα την αγάπη για τον αθλητισμό, την καλλιέργεια της σωματικής και πνευματικής ανάπτυξης, αλλά και την ανάγκη να προσφέρονται στα παιδιά ευκαιρίες δημιουργικής απασχόλησης, ο Α.Ο. Βαλτινού ανοίγει έναν νέο δρόμο άθλησης και έκφρασης. Η ρυθμική γυμναστική, ένα άθλημα που συνδυάζει αρμονικά τη δύναμη, την ευλυγισία, τον ρυθμό, τη μουσική και τη χάρη των κινήσεων, αποτελεί μια ξεχωριστή εμπειρία για κάθε παιδί που επιθυμεί να γνωρίσει τις δυνατότητές του και να εξελιχθεί μέσα από τη συμμετοχή.

Στόχος του νέου τμήματος είναι να προσφέρει ένα ασφαλές, ευχάριστο και δημιουργικό περιβάλλον, όπου οι αθλήτριες θα μπορούν να αναπτύξουν τις ικανότητές τους, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, πειθαρχία και ομαδικό πνεύμα, ενώ παράλληλα θα βιώνουν τη χαρά της άσκησης και της συνεργασίας.

Την ευθύνη της εκγύμνασης και της προπονητικής καθοδήγησης αναλαμβάνει έμπειρη προπονήτρια, με εξειδικευμένες γνώσεις στο άθλημα, η οποία θα οργανώσει και θα επιμεληθεί το πρόγραμμα των μαθημάτων σε στενή συνεργασία με τις οικογένειες των παιδιών. Η παρουσία ενός καταρτισμένου ανθρώπου αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη σωστή εκμάθηση των τεχνικών, αλλά και για τη δημιουργία ενός κλίματος εμπιστοσύνης και ασφάλειας.

Η πρωτοβουλία αυτή του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού αποτελεί ακόμη ένα σημαντικό βήμα προς την ενίσχυση της αθλητικής ζωής του τόπου. Παράλληλα με τις ήδη υπάρχουσες δραστηριότητές του, ο Σύλλογος συνεχίζει να επενδύει στη νεολαία, δίνοντας στα παιδιά κίνητρα για δημιουργική συμμετοχή, άθληση και ανάπτυξη των ταλέντων τους.

Το νέο Τμήμα Ρυθμικής Γυμναστικής φιλοδοξεί να γίνει ένας χώρος χαράς, έκφρασης και δημιουργίας, όπου οι μικρές αθλήτριες θα μπορούν να καλλιεργήσουν το σώμα και το πνεύμα τους, να αποκτήσουν όμορφες εμπειρίες και να αποτελέσουν τη νέα γενιά που θα συνεχίσει να δίνει ζωντάνια και δυναμική στην αθλητική παράδοση του Βαλτινού.

Το Βαλτινό τιμά τον Γιώργο Τσιγάρα μέσα από το 2ο Τουρνουά Ποδοσφαίρου 7×7

 

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το Βαλτινό ενώνει τις δυνάμεις του σε μια ξεχωριστή αθλητική και συγκινησιακή εκδήλωση, διοργανώνοντας το 2ο Τουρνουά Ποδοσφαίρου 7×7, αφιερωμένο στη μνήμη του αδικοχαμένου Γιώργου Τσιγάρα, ενός νέου ανθρώπου που έφυγε πρόωρα και άφησε πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό στις καρδιές των συγγενών, των φίλων και ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας.

Η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 2 Αυγούστου 2026, στο γήπεδο Βαλτινού, με ώρα έναρξης 17:30, έχοντας ως μεγάλο χορηγό την εταιρεία GeoGreen – Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Πριν από την έναρξη του τουρνουά, στις 17:00, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο, θα τελεστεί μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αγαπημένου Γιώργου, στο οποίο μπορούν να παραστούν όλοι όσοι επιθυμούν να αποτίσουν φόρο τιμής στη μνήμη του. Θα είναι μια στιγμή περισυλλογής και συγκίνησης, όπου συγγενείς, φίλοι, συγχωριανοί και αθλητές θα ενώσουν τη σκέψη και την προσευχή τους για έναν άνθρωπο που δεν ξεχάστηκε και δεν πρόκειται να ξεχαστεί.

Το τουρνουά δεν αποτελεί απλώς μια ποδοσφαιρική διοργάνωση. Είναι μια γιορτή μνήμης, αγάπης και ανθρωπιάς. Είναι μια έμπρακτη απόδειξη ότι οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν πραγματικά εξακολουθούν να ζουν μέσα από τις πράξεις, τις αναμνήσεις και τις πρωτοβουλίες εκείνων που τους κράτησαν στην καρδιά τους. Κάθε αγώνας, κάθε χειροκρότημα, κάθε συμμετοχή γίνεται ένα συμβολικό «ευχαριστώ» και μια υπόσχεση ότι η μνήμη του Γιώργου θα παραμένει άσβεστη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το αγωνιστικό κίνητρο της διοργάνωσης, καθώς η νικήτρια ομάδα θα εξασφαλίσει δωρεάν συμμετοχή στο Πανελλήνιο Τουρνουά 6×6 που θα διεξαχθεί στο Football Factory, στις Καρυές Τρικάλων, προσδίδοντας ακόμη μεγαλύτερο ανταγωνισμό και ποιότητα στους αγώνες.

Ο Αθλητικός Όμιλος Βαλτινού και η Οικογένεια Π. Τσιγάρα, που συνδιοργανώνουν την εκδήλωση, απευθύνουν ανοικτό κάλεσμα προς όλους:

«Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, συναντιόμαστε όχι μόνο για να παίξουμε ποδόσφαιρο, αλλά για να τιμήσουμε και να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη ενός ανθρώπου που θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές μας. Σας περιμένουμε όλους να είστε κοντά μας, ώστε με την παρουσία σας να τιμήσουμε τον αγαπημένο μας Γιώργο, σε μια ημέρα γεμάτη μνήμη, συγκίνηση και αγάπη.»

Η παρουσία όλων θα αποτελέσει τον πιο ουσιαστικό φόρο τιμής. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που, αν και έφυγαν νωρίς από τη ζωή, συνεχίζουν να εμπνέουν, να ενώνουν και να φωτίζουν τις καρδιές όσων τους αγάπησαν. Ο Γιώργος Τσιγάρας είναι ένας από αυτούς. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή και το Βαλτινό, μέσα από αυτή την όμορφη πρωτοβουλία, αποδεικνύει πως η αγάπη και η μνήμη δεν γνωρίζουν λήθη.

 

 

Τα καλοκαίρια που χωρούσαν μέσα σε ένα ποτάμι

 

Υπήρξαν κάποτε καλοκαίρια που δεν μετριούνταν με τις διακοπές, τα ξενοδοχεία ή τις παραλίες. Μετριούνταν με τον ήλιο που έκαιγε τη γη, με το χώμα που σκόνιζε τα γυμνά μας πόδια και με τη διαδρομή προς το ποτάμι. Ήταν οι δεκαετίες του 1960 και του 1970, τότε που ήμασταν παιδιά και ολόκληρος ο κόσμος μας χωρούσε μέσα σε ένα χωριό και σε δύο ποτάμια: στον Ανάποδο και στη Σαλαμπριά.

Όταν ο Ιούλιος και ο Αύγουστος έσπαγαν την πέτρα και η ζέστη έμοιαζε να στεγνώνει ακόμη και τις φλέβες της θεσσαλικής γης, υπήρχε μόνο μία λύση. Κρυφά από τους γονείς, με μια παρέα δέκα περίπου αχώριστα παιδαρέλια, παίρναμε τον δρόμο για το ποτάμι. Ήταν μια μικρή καθημερινή επανάσταση. Ξέραμε πως αν μας ανακάλυπταν, θα ακολουθούσαν φωνές και τιμωρίες. Μα η λαχτάρα για το δροσερό νερό ήταν δυνατότερη από κάθε φόβο.

Η θάλασσα ήταν τότε ένα μακρινό όνειρο για τα παιδιά του Βαλτινού. Την ακούγαμε στις αφηγήσεις των μεγάλων και τη φανταζόμασταν απέραντη, όμως για εμάς ολόκληρος ο ωκεανός βρισκόταν στις βαθιές γούρνες των ποταμών. Εκεί όπου το νερό άλλαζε χρώμα, από το ανοιχτό πράσινο γινόταν βαθυγάλαζο ή τιρκουάζ, ξέραμε πως άρχιζαν τα βαθιά. Ήταν τα δικά μας φυσικά κολυμβητήρια, σμιλεμένα όχι από ανθρώπινα χέρια αλλά από τον χρόνο και το αδιάκοπο πέρασμα του νερού.

Βουτούσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Οι φωνές, τα γέλια και οι πιτσιλιές ανακατεύονταν με το κελάηδημα των πουλιών και το θρόισμα των πλατανιών. Σκαρώναμε ατέλειωτα παιχνίδια, βουτιές, κυνηγητά και διαγωνισμούς αντοχής. Δεν υπήρχαν σωσίβια, ούτε οργανωμένες παραλίες, ούτε επιτηρητές. Υπήρχε μόνο η παιδική τόλμη, εκείνη η αθωότητα που σε κάνει να πιστεύεις πως τίποτε κακό δεν μπορεί να σε αγγίξει.

Κι όμως, οι μεγάλοι είχαν τους λόγους τους να φοβούνται. Δεν ήταν μόνο ο κίνδυνος του πνιγμού που τους κρατούσε άγρυπνους κάθε φορά που δεν μας έβρισκαν στις αυλές. Ήταν και τα νερόφιδα, οι σιωπηλοί κάτοικοι των ποταμών, που βλέπαμε ξαφνικά να γλιστρούν πάνω στην επιφάνεια του νερού. Τότε η γενναιότητα εξαφανιζόταν μέσα σε μια στιγμή. Οι γενναίοι κολυμβητές γίνονταν αστραπιαία δρομείς προς την όχθη, μέσα σε κραυγές, γέλια και πανικό. Σήμερα γνωρίζουμε πως τα περισσότερα ήταν ακίνδυνα. Εκείνα όμως τα καλοκαίρια έμοιαζαν στα μάτια μας με δράκους των νερών, που υπερασπίζονταν τον τόπο τους από την εισβολή μιας θορυβώδους παιδικής στρατιάς.

Όσο περνούν τα χρόνια, αντιλαμβανόμαστε πως εκείνα τα ποτάμια δεν δρόσιζαν μόνο τα κορμιά μας. Δρόσιζαν και τις ψυχές μας. Μας μάθαιναν τη φιλία, τη συντροφικότητα, το θάρρος, αλλά και τον σεβασμό απέναντι στη φύση. Ήταν ένα σχολείο χωρίς δασκάλους, όπου κάθε πέτρα, κάθε πλατάνι και κάθε ρεύμα του νερού έκρυβε κι ένα μάθημα ζωής.

Σήμερα, ίσως τα ποτάμια να κυλούν πιο ήσυχα. Οι παιδικές φωνές έχουν λιγοστέψει και οι όχθες δεν γνωρίζουν πια τις ξυπόλητες επιδρομές μιας δεκάδας παιδιών που αναζητούσαν λίγη δροσιά μέσα στον καυτό θεσσαλικό κάμπο. Όμως, για όσους ζήσαμε εκείνες τις εποχές, κάθε φορά που ακούμε το νερό να κυλά, είναι σαν να μας καλεί ξανά. Όχι για να κολυμπήσουμε, αλλά για να βουτήξουμε στις πιο καθαρές και πολύτιμες αναμνήσεις της ζωής μας.

Γιατί τελικά δεν νοσταλγούμε μόνο τα ποτάμια. Νοσταλγούμε τα παιδιά που ήμασταν τότε, εκείνα που πίστευαν πως ο κόσμος ήταν τόσο μεγάλος όσο η παρέα τους και τόσο όμορφος όσο μια καλοκαιρινή βουτιά στα δροσερά νερά του Ανάποδου και της Σαλαμπριάς.

 

Η Γεωργία Καμινάρη άνοιξε τα φτερά της στη γνώση – Μια ημέρα υπερηφάνειας για την οικογένεια και το Βαλτινό

 

Μια από τις πιο όμορφες και συγκινητικές στιγμές της ζωής μιας οικογένειας αποτελεί η ολοκλήρωση των σπουδών ενός παιδιού και η έναρξη της επαγγελματικής του πορείας. Μια τέτοια ημέρα ήταν η 29η Ιουλίου 2026 για την οικογένεια Καμινάρη, καθώς η Γεωργία Καμινάρη ορκίστηκε δασκάλα, ολοκληρώνοντας με επιτυχία τις σπουδές της στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Τη χαρμόσυνη είδηση γνωστοποίησε ο πατέρας της, Ευάγγελος Καμινάρης, μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία έγραψε:

«29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026. Η ημέρα που μας έκανες για μια φορά ακόμη υπερήφανους. Η ημέρα που ολοκλήρωσες τις σπουδές σου και ορκίστηκες ΔΑΣΚΑΛΑ. Σου ευχόμαστε κάθε ολοκλήρωση στα όνειρά σου και κάθε επιτυχία στην πορεία σου. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑ! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ!»

Λίγες μόνο λέξεις, γεμάτες όμως συγκίνηση, αγάπη και περηφάνια, που αποτυπώνουν τα συναισθήματα κάθε γονιού όταν βλέπει τους κόπους και τις θυσίες των παιδιών του να ανταμείβονται.

Η Γεωργία έλκει την καταγωγή της από το Βαλτινό, καθώς είναι κόρη της Ντίνας Κολοβελώνη, και η επιτυχία της αποτελεί ιδιαίτερη χαρά και για τους συγγενείς και τους φίλους της στον τόπο καταγωγής της.

Στην τελετή ορκωμοσίας, που πραγματοποιήθηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, βρέθηκαν οι γονείς της, Ευάγγελος και Ντίνα, οι οποίοι καμάρωσαν με εμφανή συγκίνηση και δικαιολογημένη υπερηφάνεια την κόρη τους να παραλαμβάνει το πτυχίο της, επισφραγίζοντας μια σημαντική πορεία γνώσης, προσπάθειας και επιμονής.

Μετά την ολοκλήρωση της τελετής, η οικογένεια απαθανάτισε τις όμορφες αυτές στιγμές με τις καθιερωμένες αναμνηστικές φωτογραφίες, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη μιας ημέρας που θα τους συνοδεύει για πάντα.

Η «Εφημερίδα Βαλτινού» εκφράζει τα θερμότερα συγχαρητήριά της στη Γεωργία Καμινάρη για τη λαμπρή αυτή επιτυχία και εύχεται η πορεία της να είναι φωτεινή, δημιουργική και γεμάτη προσφορά. Να μεταδώσει στους μαθητές της όχι μόνο τη γνώση, αλλά και την αγάπη για τη μάθηση, τις αξίες της ζωής και την πίστη ότι τα όνειρα πραγματοποιούνται όταν συνοδεύονται από μόχθο, υπομονή και ψυχή.

Γιατί κάθε νέος δάσκαλος που ξεκινά το ταξίδι του δεν κρατά στα χέρια του μόνο ένα πτυχίο. Κρατά το κλειδί που μπορεί να ανοίξει τους ορίζοντες των παιδιών και να φωτίσει το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Φωτιά σε χορτολιβαδική έκταση στη Φωτάδα Τρικάλων – Άμεση κινητοποίηση της Πυροσβεστικής

 

Ανησυχία προκάλεσε στην τοπική κοινωνία της Φωτάδας η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης σε χορτολιβαδική έκταση της περιοχής. Η εμφάνιση των πρώτων καπνών κινητοποίησε κατοίκους και αρμόδιες υπηρεσίες, καθώς η θερινή περίοδος και η ξηρή βλάστηση δημιουργούν αυξημένο κίνδυνο γρήγορης εξάπλωσης μιας φωτιάς.

Η επέμβαση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας ήταν άμεση. Στο σημείο έφτασαν τέσσερα πυροσβεστικά οχήματα με πυροσβέστες, οι οποίοι ανέλαβαν το δύσκολο έργο της κατάσβεσης, επιχειρώντας να περιορίσουν το πύρινο μέτωπο και να προστατεύσουν την ευρύτερη περιοχή.

Η φωτιά, αν και εκδηλώθηκε σε έκταση με χορτολιβαδική βλάστηση, προκάλεσε εύλογη ανησυχία στους κατοίκους της Φωτάδας, καθώς κάθε πυρκαγιά στην ύπαιθρο ξυπνά μνήμες από δύσκολες καταστάσεις του παρελθόντος και δημιουργεί φόβο για πιθανή επέκταση προς καλλιέργειες, περιουσίες ή κατοικημένες περιοχές.

Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, δεν υπήρξε απειλή για κατοικίες ή τον οικισμό, ενώ οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής παρέμειναν στην περιοχή σε επιφυλακή μέχρι την πλήρη κατάσβεση της φωτιάς και την αποτροπή τυχόν αναζωπυρώσεων.

Το περιστατικό αποτελεί ακόμη μία υπενθύμιση της ανάγκης για αυξημένη προσοχή τους καλοκαιρινούς μήνες. Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και της αγροτικής γης απαιτεί εγρήγορση, υπευθυνότητα και άμεση ενημέρωση των αρμόδιων αρχών σε κάθε περίπτωση που παρατηρείται κίνδυνος πυρκαγιάς.

Η έγκαιρη ανταπόκριση της Πυροσβεστικής απέδειξε για ακόμη μία φορά τη σημασία της άμεσης επέμβασης, αλλά και τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζουν οι δυνάμεις πυρόσβεσης στην προστασία των χωριών και της υπαίθρου του τόπου μας.

ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ

 

«Στα κρυφά φεύγω με όλα τα κλοπιμαία του νου μου», λέει ο Ελύτης και μου το θυμίζει το αναρριχητικό φυτό που σκαρφαλώνει στον κάθετο τοίχο και κάπου στα μισά της προσπάθειας κολλάει προδομένο από το λειψό κουράγιο του. Μου θυμίζει τον εαυτό μου: καθοδηγούμενος από έναν άρπαγα νου, που, όπως λέει ο ποιητής, κλέβει ό,τι ωφελιμιστικό συναντήσει στον δρόμο του, ό,τι ωραίο και καθοριστικό, αλλά το ξαφνικό εμπόδιο ενός πάσης φύσεως τοίχου μου εμποδίζει την ανάβαση. Εκεί, τότε, αρχίζω τη μεγάλη προσπάθεια της υπέρβασης του φραγμού. Σε πολλούς τοίχους θέλησα να αναρριχηθώ στη ζωή μου, αλλά στους περισσότερους έφτανα μόνο μέχρι τη μέση τους κι εκεί έμενα μαρμαρωμένος, αφήνοντας την κόμη μου λυτή να μακραίνει και να κυματίζει στον άνεμο. Μια ψευδαίσθηση ελευθερίας μεν, αλλά και προοδευτικής καθόδου. Κι εδώ, τώρα, στον απόκρημνο αυτόν τοίχο μπροστά μου, δεν είναι φυτό αυτό που έμπηξε τα νύχια του στην πέτρα για να κρατηθεί, αλλά ο εαυτός μου ‒ να τος, τον βλέπω συνεχώς‒ που μάχεται με το ατελέσφορο. Ήδη νικημένος.

Του Ηλία Κεφάλα

Πέντε χαμόγελα που νίκησαν τον χρόνο

 

Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν απαθανατίζουν απλώς πρόσωπα. Αιχμαλωτίζουν μια ολόκληρη εποχή. Γίνονται μικρά παράθυρα σε έναν κόσμο που έφυγε, αλλά εξακολουθεί να αναπνέει μέσα από το ασπρόμαυρο φως τους.

Έτσι και αυτή η φωτογραφία της δεκαετίας του 1960, με τη συντροφιά των πέντε όμορφων κοριτσιών από το Βαλτινό. Πέντε νέες γυναίκες, στην αυγή της ζωής τους, στέκονται πλάι πλάι με εκείνη τη φυσική αρχοντιά που δεν γεννιέται από την πολυτέλεια, αλλά από την απλότητα και την αξιοπρέπεια. Με δυσκολία αναγνωρίζουμε, από δεξιά, την Αθανασία, μία άγνωστη κοπέλα, την Ευαγγελία, τη Στεργιανή και την Χαρίκλεια. Κάθε όνομα κουβαλά μια προσωπική ιστορία, μια οικογένεια, ένα μέλλον που τότε μόλις άνοιγε μπροστά τους.

Η φροντισμένη κόμμωση μαρτυρεί τη σημασία που έδιναν οι νέες της εποχής στην εμφάνισή τους. Τα κομψά φορέματα, οι ζακέτες, τα λευκά παπούτσια, ακόμη και οι τρεις ομπρέλες που κρατούν «για παν ενδεχόμενο», φανερώνουν μια γενιά που ήξερε να προνοεί, αλλά και να χαίρεται τις μικρές εξόδους, τους περιπάτους και τις συντροφιές. Δεν υπήρχε επίδειξη, υπήρχε φροντίδα. Δεν υπήρχε πολυτέλεια, υπήρχε καλαισθησία.

Όμως τίποτε από αυτά δεν κυριαρχεί όσο η ίδια η νιότη. Εκείνη η ανεπιτήδευτη φρεσκάδα που φωτίζει τα πρόσωπα πριν ακόμη αρχίσει η ζωή να χαράζει πάνω τους τις εμπειρίες της. Τα βλέμματά τους κοιτούν τον φωτογραφικό φακό, αλλά χωρίς να το γνωρίζουν κοιτούν και εμάς, εξήντα περίπου χρόνια αργότερα. Είναι σαν να μας υπενθυμίζουν ότι κάθε γενιά υπήρξε κάποτε νέα, γεμάτη όνειρα, προσδοκίες και αθόρυβες ελπίδες.

Πόσα άραγε να ακολούθησαν μετά από εκείνη τη στιγμή; Γάμοι, παιδιά, εγγόνια, χαρές, λύπες, αποχωρισμοί. Η ζωή κύλησε, ο χρόνος έκανε τον κύκλο του, και ίσως κάποιες από αυτές να μην βρίσκονται πια ανάμεσά μας. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη φωτογραφία παραμένουν για πάντα νέες. Ο χρόνος, που όλα τα μεταμορφώνει, στάθηκε ανίσχυρος απέναντι στον φακό εκείνης της στιγμής.

Αυτό είναι το μεγάλο θαύμα της παλιάς φωτογραφίας. Δεν παγώνει μόνο την εικόνα, διασώζει το άρωμα μιας εποχής. Διαφυλάσσει τις μικρές λεπτομέρειες που διαφορετικά θα χάνονταν στη λήθη: το χτένισμα, το χαμόγελο, το κράτημα της ομπρέλας, τον τρόπο που η μία ακουμπά τρυφερά το χέρι της στον ώμο της άλλης. Λεπτομέρειες που μιλούν για τη φιλία, τη συντροφικότητα και την αθωότητα μιας γενιάς.

Κάθε φορά που κοιτάζουμε τέτοιες εικόνες, δεν βλέπουμε μόνο ανθρώπους. Βλέπουμε το ίδιο το Βαλτινό μιας άλλης εποχής, το χωριό των χωμάτινων δρόμων, των αυλών, των περιπάτων και των ανθρώπινων σχέσεων που χτίζονταν πρόσωπο με πρόσωπο. Και συνειδητοποιούμε ότι η μεγαλύτερη ομορφιά της φωτογραφίας δεν βρίσκεται μόνο στα πρόσωπα των πέντε κοριτσιών, αλλά στο γεγονός ότι εξακολουθούν, έπειτα από τόσες δεκαετίες, να μας χαρίζουν την παρουσία τους, σαν μια ήσυχη υπενθύμιση πως η νιότη περνά, όμως η μνήμη έχει τον δικό της τρόπο να νικά τον χρόνο.

 

Όταν οι αρετές υπερβαίνουν το δίκιο

 

Υπάρχουν περιστατικά τόσο απλά, τόσο καθημερινά, που αν τα παρατηρήσει κανείς βιαστικά, τα προσπερνά χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι όμως, μέσα σε αυτά κρύβονται μερικές φορές τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής. Δεν συμβαίνουν σε αίθουσες διδασκαλίας ούτε στις σελίδες των φιλοσοφικών συγγραμμάτων. Συμβαίνουν σε ένα συνοικιακό καφέ, ένα νωθρό καλοκαιριάτικο μεσημέρι, ανάμεσα σε έναν καφέ, μια παρέα φίλων και ένα ποδήλατο που έτυχε να βρεθεί στη λάθος θέση.

Καθόμασταν με τον Στέφανο και τον Βαγγέλη στον προαύλιο χώρο ενός μικρού καφέ των Τρικάλων. Η συζήτηση περιπλανιόταν, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι καλές συζητήσεις, από την επικαιρότητα στην πολιτική και από τα μικρά καθημερινά προβλήματα στα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα. Ανάμεσα στο καφέ και στα τραπέζια μας περνούσε ο δρόμος της γειτονιάς, ένας δρόμος που εκείνη τη στιγμή έμελλε να γίνει η σκηνή ενός μικρού αλλά διδακτικού επεισοδίου.

Το ποδήλατο του Βαγγέλη ήταν ακουμπισμένο στο πεζούλι του πεζοδρομίου. Ένας οδηγός, επιχειρώντας να βγει με όπισθεν από τη θέση στάθμευσης, δεν το αντιλήφθηκε. Το παρέσυρε, το έριξε στο έδαφος και σταμάτησε αμέσως τρομαγμένος. Η πρώτη του κίνηση ήταν να κατέβει από το αυτοκίνητο για να δει τι συνέβη. Η πρώτη κίνηση του Βαγγέλη ήταν να σηκώσει το ποδήλατό του.

Πριν ακόμη ο οδηγός προλάβει να απολογηθεί ή να ρωτήσει αν προκάλεσε ζημιά, ο Βαγγέλης τον πρόλαβε με μια φράση που δύσκολα συναντά κανείς στις μέρες μας:

«Δεν πειράζει, δεν έγινε τίποτα σπουδαίο. Μην αγχώνεστε. Ζημιά που διορθώνεται δεν αξίζει τον κόπο να αγχωνόμαστε.»

Ο άνθρωπος ανακουφίστηκε, ζήτησε συγγνώμη, εξήγησε πως δεν είδε το ποδήλατο και αποχώρησε. Ο Βαγγέλης επέστρεψε στην παρέα μας σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.

Τον συγχαρήκαμε αυθόρμητα για την ψυχραιμία και την ευγένειά του. Όχι επειδή απλώς απέφυγε έναν καβγά, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή επέλεξε κάτι πολύ πιο δύσκολο από το να υπερασπιστεί το δίκιο του: επέλεξε να υπερασπιστεί τον άνθρωπο απέναντί του.

Σκέφτηκα τότε πόσο παράξενη είναι η έννοια του δικαίου. Το δίκιο αποτελεί θεμέλιο της κοινωνίας, χωρίς αυτό δεν υπάρχει ούτε ισονομία ούτε εμπιστοσύνη. Όμως υπάρχει μια λεπτή παγίδα. Όταν η υπεράσπιση του δικαίου μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, κινδυνεύει να γίνει μορφή εγωισμού. Δεν αναζητούμε πλέον την αποκατάσταση μιας αδικίας, αλλά την επιβεβαίωση του εαυτού μας. Θέλουμε να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο, ακόμη κι αν αυτό κοστίσει την ηρεμία, τη σχέση ή την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.

Ίσως γι' αυτό η αρχαία τραγωδία παραμένει διαχρονική. Στην Αντιγόνη δεν συγκρούεται το δίκιο με το άδικο. Συγκρούονται δύο διαφορετικά δίκαια. Η Αντιγόνη υπερασπίζεται τον άγραφο ηθικό νόμο και ο Κρέοντας τον νόμο της πολιτείας. Και οι δύο πιστεύουν ακλόνητα ότι έχουν δίκιο. Το αποτέλεσμα δεν είναι η δικαίωση αλλά η τραγωδία.

Αυτό συμβαίνει συχνά και στην καθημερινή ζωή. Πόσες φιλίες διαλύονται επειδή κανείς δεν θέλει να κάνει πίσω. Πόσες οικογένειες χωρίζονται από κληρονομιές, πόσοι γείτονες γίνονται εχθροί για λίγα εκατοστά γης, πόσοι οδηγοί ανταλλάσσουν ύβρεις για ένα στιγμιαίο λάθος. Ο καθένας κρατά σφιχτά το δίκιο του, αλλά όλοι χάνουν κάτι πολύ μεγαλύτερο: την ανθρωπιά τους.

Οι αρετές, αντίθετα, λειτουργούν διαφορετικά. Η μεγαλοψυχία, η επιείκεια, η συγχώρεση και η κατανόηση δεν καταργούν το δίκαιο, το εξευγενίζουν. Δεν σημαίνουν ότι αποδεχόμαστε την αδικία ούτε ότι αδιαφορούμε για την ευθύνη. Σημαίνουν ότι πριν από το δικαίωμά μας βλέπουμε τον άνθρωπο. Αναγνωρίζουμε ότι το λάθος είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης και ότι πολλές συγκρούσεις αξίζει περισσότερο να λυθούν παρά να κερδηθούν.

Ο Βαγγέλης εκείνο το μεσημέρι δεν αρνήθηκε το δικαίωμά του. Επέλεξε απλώς να μη γίνει αιχμάλωτός του. Κατάλαβε ότι ο οδηγός δεν ενήργησε από κακή πρόθεση, αλλά από απροσεξία. Η συγγνώμη ήταν ειλικρινής και η ζημιά μικρή. Αντί να διεκδικήσει μέχρι τέλους την αποκατάσταση της βλάβης, προτίμησε να αποκαταστήσει την ψυχική ηρεμία ενός ανθρώπου που είχε ήδη καταλάβει το λάθος του. Κι αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη αποζημίωση.

Οι κοινωνίες δεν γίνονται καλύτερες μόνο με περισσότερους νόμους ούτε με περισσότερες διεκδικήσεις. Γίνονται καλύτερες όταν οι άνθρωποι καλλιεργούν χαρακτήρα. Όταν, εκεί όπου ο νόμος σταματά, αρχίζει η αρετή. Ο νόμος μπορεί να επιβάλλει την τάξη, αλλά μόνο η αρετή μπορεί να γεννήσει εμπιστοσύνη. Ο νόμος μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη, αλλά μόνο η μεγαλοψυχία μπορεί να δημιουργήσει συμφιλίωση.

Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα της ζωής να μην είναι πάντα «ποιος έχει δίκιο;», αλλά «ποιος υπηρετεί περισσότερο το καλό;». Γιατί υπάρχουν στιγμές όπου η δικαίωση του εγώ είναι πολύ μικρότερη από τη νίκη της ψυχής.

Και αν οι άνθρωποι, αντί να υψώνουν ως πρώτη σημαία το προσωπικό τους δίκιο, ύψωναν τις αρετές της κατανόησης, της επιείκειας και της μεγαλοψυχίας, τότε ο κόσμος μας ίσως να μην ήταν απλώς δικαιότερος. Θα ήταν βαθύτερα ανθρώπινος.

 

Δημήτρης Τσιγάρας

Όταν γκρεμίζονται τα σπίτια της μνήμης

 

Περνούσα χθες το πρωί, λίγο μετά τις οκτώ. Η πόλη ξυπνούσε, μα σε εκείνη τη γωνιά της Ασκληπιού με την Αριστοτέλους κάτι έσβηνε οριστικά. Τα εκσκαπτικά μηχανήματα είχαν ήδη αρχίσει το έργο τους. Με τις σιδερένιες δαγκάνες τους ξήλωναν το παλιό γωνιακό σπίτι, εκεί όπου για δεκαετίες χτυπούσε η καρδιά ενός παραδοσιακού μπακάλικου. Ενός χώρου που δεν πουλούσε μόνο τρόφιμα, αλλά μοίραζε κουβέντες, χαμόγελα, εμπιστοσύνη και ανθρώπινη ζεστασιά.

Στάθηκα απέναντι, χωρίς να μπορώ να συνεχίσω τον δρόμο μου. Ύψωσα το κινητό και τράβηξα μια φωτογραφία, περισσότερο για να συγκρατήσω τη στιγμή παρά για να την αποτυπώσω. Γιατί εκείνη την ώρα δεν γκρεμιζόταν απλώς ένα κτίριο. Ένιωθα σαν να ξερίζωναν κάτι βαθιά από τα σωθικά μου, σαν να αφαιρούσαν βίαια ένα πολύτιμο κομμάτι από τον προσωπικό και πατρικό μου θησαυρό.

Ένας εργάτης κρατούσε ένα λάστιχο και κατέβρεχε αδιάκοπα τον χώρο, προσπαθώντας να συγκρατήσει τη σκόνη. Μα εκείνη η σκόνη δεν έμοιαζε με χώμα. Έμοιαζε με αίμα. Ήταν η σάρκα μιας άλλης εποχής που διαλυόταν στον αέρα, η ύλη που είχε ποτιστεί από χιλιάδες μικρές ιστορίες ανθρώπων και τώρα επέστρεφε στη γη.

Τα παλιά σπίτια δεν είναι απλώς πέτρες, τούβλα και ξύλα. Είναι οι σιωπηλοί μάρτυρες της ζωής μιας πόλης. Κρατούν μέσα στους τοίχους τους τις φωνές των παιδιών, τα γέλια των νοικοκυρών, τις αγωνίες των εμπόρων, τα βλέμματα των περαστικών, τις μυρωδιές από τα σακιά με τα όσπρια, τα τυριά, τις ελιές και τα μπαχαρικά. Κουβαλούν έναν χρόνο που δεν καταγράφεται στα επίσημα αρχεία, αλλά ζει μόνο στη μνήμη όσων τον έζησαν.

Η πρόοδος είναι αναπόφευκτη. Οι πόλεις αλλάζουν, ανανεώνονται, χτίζουν το αύριο πάνω στα θεμέλια του χθες. Όμως κάθε φορά που χάνεται ένα τέτοιο κτίσμα, δεν χάνεται μόνο ένα κομμάτι αρχιτεκτονικής. Χάνεται ένα σημείο αναφοράς, ένας κρίκος της συλλογικής μνήμης, ένα μικρό καταφύγιο της ψυχής.

Δεν άργησε. Ξαναπέρασα το μεσημέρι, δεν υπήρχε ίχνος από το σπίτι. Μέσα σε λίγες ώρες, όσα άντεξαν δεκαετίες έγιναν μπάζα. Οι τοίχοι που αντιστάθηκαν σε χειμώνες, σε πολέμους, σε σεισμούς και στις αλλαγές των καιρών, υποχώρησαν μπροστά στη δύναμη του σιδήρου. Και μαζί τους σωριάστηκαν εικόνες, πρόσωπα και αναμνήσεις που δεν θα ξαναχτιστούν ποτέ.

Ίσως τελικά οι πόλεις να μη φθείρονται όταν γκρεμίζονται τα σπίτια τους. Φθείρονται όταν οι άνθρωποί τους παύουν να θυμούνται τι υπήρχε πριν από αυτά. Γιατί τα κτίρια αντικαθίστανται. Οι αναμνήσεις όμως όχι. Αυτές, όταν γίνουν μπάζα, δεν ανακυκλώνονται. Μένουν μόνο ως ένας αδιόρατος κόμπος στην καρδιά κάθε ανθρώπου που στάθηκε κάποτε απέναντί τους και ένιωσε πως αποχαιρετούσε ένα κομμάτι της δικής του ζωής.

Εκδίδεται από τον Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Η Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων, του Νίκου Χελιδώνη

 

Ένα ακόμη πολύ σημαντικό βιβλίο έχει ετοιμάσει ο Φ.Ι.ΛΟ.Σ. και σύντομα θα σταλεί στο τυπογραφείο προς εκτύπωση. Πρόκειται για την «Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων» με υπότιτλο: «Συμβολή στην Ιστορία των επιβατικών συγκοινωνιών», που εκτείνεται σε 680 σελίδες και διαιρείται σε τρία Μέρη: Α. «Η Νομοθεσία για τις Υπεραστικές Συγκοινωνίες» (σελ. 19-170), Β. «Η Υπεραστική Συγκοινωνία στον Νομό Τρικάλων και η Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων» (σελ. 171-364) και Γ. «Λεύκωμα Φωτογραφιών» (σελ. 365-676).

Όλη την εξέλιξη των επιβατικών συγκοινωνιών με αυτοκίνητα στην Ελλάδα από το 1900 έως σήμερα, με τεκμηριωμένα στοιχεία και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, παρουσιάζεται στο εν λόγω βιβλίο που θα είναι μοναδικό για όλη την Ελλάδα. Ο συγγραφέας του, ο Νίκος Χελιδώνης, εργασθείς ο ίδιος στο ΚΤΕΛ Τρικάλων, ως εισπράκτορας και ελεγκτής, άνθρωπος με μεράκι και διάθεση για έρευνα, επί δεκαετίες επιδόθηκε σε συστηματική συλλογή όλων των σχετικών νομοθετημάτων και υπουργικών αποφάσεων αρχίζοντας από το 1900, χρονιά κατά την οποία έγινε η πρώτη νομοθετική ρύθμιση για τις συγκοινωνίες στην Ελλάδα. Ιδιαίτερη θέση και σημασία σ’ αυτά τα νομοθετήματα έχει ο Νόμος 2119 της 9ης Μαΐου 1952 «Περί των διά των λεωφορείων αυτοκινήτων συγκοινωνιών», με βάση τον οποίο ιδρύθηκαν τα ΚΤΕΛ (= Κοινά Ταμεία Εισπράξεων Λεωφορείων Αυτοκινήτων).

Ο συγγραφέας κ. Νίκος Χελιδώνης

Το κύριο και μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει την Ιστορία της υπεραστικής συγκοινωνίας στον Νομό Τρικάλων και ιδίως αυτής του ΚΤΕΛ Τρικάλων, από την ίδρυσή του το 1952 έως σήμερα. Ο Νικ. Χελιδώνης ερεύνησε τις εφημερίδες των Τρικάλων, επισκέφθηκε τις μεγάλες βιβλιοθήκες των Αθηνών, αναζήτησε πληροφορίες και φωτογραφίες από παλιούς αυτοκινητιστές, έτρεξε, κοπίασε, ξοδεύτηκε. Εκτός των άλλων, καταγράφονται και άλλα σημαντικά γεγονότα που σχετίζονται με τις συγκοινωνίες, όπως οι κατασκευές αυτοκινητοδρόμων που έγιναν προπολεμικά από εργατικά χέρια με σκαπάνη.

Όλο το υλικό της έρευνάς του ο Νίκος Χελιδώνης το κατέταξε σχολαστικά σε δύο μεγάλα και ογκώδη ντοσιέ, τα οποία περέδωσε στον κ. Θεόδωρο Νημά για επιμέλεια και έκδοση από τον Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. εκτίμησε την μεγάλη αξία του και την συμβολή που θα έχει στην μελέτη των επιβατικών συγκοινωνιών αλλά και στην ανάδειξη άλλης μιας πτυχής της Τοπικής Ιστορίας των Τρικάλων και της γύρω περιοχής και ομοφώνως αποδέχτηκε την ανάθεση αυτή. Χρειάστηκαν περίπου δύο χρόνια για την μεταγραφή και την επιμέλεια του κειμένου από τον πρόεδρο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. κ. Θεόδ. Νημά, το σκανάρισμα των εικόνων από τον πρ. γεν. γραμματέα του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. κ. Αθαν. Παπαβασιλείου και τον νυν γεν. γραμματέα κ. Δημ. Τσιγάρα, ο οποίος, εκτός από το σκανάρισμα, προέβη και στην κατάταξη και σελιδοποίηση των εικόνων.

Σ’ αυτή την προσπάθεια σημαντική είναι η συμβολή της Διοικήσεως του ΚΤΕΛ Τρικάλων, η οποία από την αρχή αποφάσισε να στηρίξει οικονομικώς την εν λόγω έκδοση, διότι διαφορετικά αυτή θα ήταν αδύνατη. Υπήρξε συνεχής συνεργασία με τον πρ. πρόεδρο του ΚΤΕΛ κ. Αθαν. Πεσλή.

Το βιβλίο εμπλουτίζεται με πάνω από 700 φωτογραφίες που καλύπτουν το διάστημα από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως σήμερα. Το προλογίζουν το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. και ο Πρόεδρος του ΚΤΕΛ Τρικάλων κ. Σωτήριος Βησσαράκος, ο οποίος, μεταξύ άλλων, σημειώνει: «Στις σελίδες του ανά χείρας βιβλίου οι παλαιότεροι θα αναπολήσουν τα παιδικά τους βιώματα, σε όχι και πολύ μακρινές εποχές, όταν τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία, ειδικότερα, έκαναν την εμφάνισή τους ακόμα και σε απομακρυσμένα χωριά διασχίζοντας επικίνδυνους χωματόδρομους και ρέματα για να τους μεταφέρουν με άνεση και πιο σύντομα στην πόλη. Η πληθώρα των φωτογραφιών που παρατίθεται στο Τρίτο Μέρος του βιβλίου μαρτυρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι οδηγοί των λεωφορείων, οι οποίοι ακόμα και με χιόνια εκτελούσαν τακτικά τα δρομολόγια προς όλα τα χωριά, πεδινά και ορεινά, για να μεταφέρουν τους κατοίκους τους στους τόπους προορισμού τους, καθώς και τους μαθητές στα γυμνάσια των Τρικάλων και της Καλαμπάκας, τότε που τα σχολεία δεν έκλιναν με το παραμικρό χιόνι. Το ηρωικό προσωπικό, οδηγοί και εισπράκτορες, του ΚΤΕΛ Τρικάλων με τα διαφόρων τύπων αυτοκίνητά τους έχουν σημαντική θέση στο παρόν βιβλίο και τους αποδίδεται η οφειλόμενη τιμή. Αλλά και οι πρωτοπόροι ιδιοκτήτες των επιβατικών αυτοκινήτων, οι οποίοι συνέβαλαν στην ανάπτυξη της επιβατικής συγκοινωνίας, έχουν την ανάλογη θέση και τιμή»...

...Κλείνοντας, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω πρώτα τον συγγραφέα του βιβλίου κ. Νίκο Χελιδώνη, ο οποίος μέσα από τις σελίδες καταγράφει και αναδεικνύει την Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων, και μετά το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Τρικάλων, το οποίο ανέλαβε το επίπονο και χρονοβόρο έργο να επιμεληθεί το πλούσιο υλικό του συγγραφέα και να μας δώσει αυτό το εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο τιμά, εκτός από το ΚΤΕΛ , και την πόλη και την περιοχή Τρικάλων.

ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΑΚΟΣ

Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΚΤΕΛ Τρικάλων