Όταν γκρεμίζονται τα σπίτια της μνήμης

 

Περνούσα χθες το πρωί, λίγο μετά τις οκτώ. Η πόλη ξυπνούσε, μα σε εκείνη τη γωνιά της Ασκληπιού με την Αριστοτέλους κάτι έσβηνε οριστικά. Τα εκσκαπτικά μηχανήματα είχαν ήδη αρχίσει το έργο τους. Με τις σιδερένιες δαγκάνες τους ξήλωναν το παλιό γωνιακό σπίτι, εκεί όπου για δεκαετίες χτυπούσε η καρδιά ενός παραδοσιακού μπακάλικου. Ενός χώρου που δεν πουλούσε μόνο τρόφιμα, αλλά μοίραζε κουβέντες, χαμόγελα, εμπιστοσύνη και ανθρώπινη ζεστασιά.

Στάθηκα απέναντι, χωρίς να μπορώ να συνεχίσω τον δρόμο μου. Ύψωσα το κινητό και τράβηξα μια φωτογραφία, περισσότερο για να συγκρατήσω τη στιγμή παρά για να την αποτυπώσω. Γιατί εκείνη την ώρα δεν γκρεμιζόταν απλώς ένα κτίριο. Ένιωθα σαν να ξερίζωναν κάτι βαθιά από τα σωθικά μου, σαν να αφαιρούσαν βίαια ένα πολύτιμο κομμάτι από τον προσωπικό και πατρικό μου θησαυρό.

Ένας εργάτης κρατούσε ένα λάστιχο και κατέβρεχε αδιάκοπα τον χώρο, προσπαθώντας να συγκρατήσει τη σκόνη. Μα εκείνη η σκόνη δεν έμοιαζε με χώμα. Έμοιαζε με αίμα. Ήταν η σάρκα μιας άλλης εποχής που διαλυόταν στον αέρα, η ύλη που είχε ποτιστεί από χιλιάδες μικρές ιστορίες ανθρώπων και τώρα επέστρεφε στη γη.

Τα παλιά σπίτια δεν είναι απλώς πέτρες, τούβλα και ξύλα. Είναι οι σιωπηλοί μάρτυρες της ζωής μιας πόλης. Κρατούν μέσα στους τοίχους τους τις φωνές των παιδιών, τα γέλια των νοικοκυρών, τις αγωνίες των εμπόρων, τα βλέμματα των περαστικών, τις μυρωδιές από τα σακιά με τα όσπρια, τα τυριά, τις ελιές και τα μπαχαρικά. Κουβαλούν έναν χρόνο που δεν καταγράφεται στα επίσημα αρχεία, αλλά ζει μόνο στη μνήμη όσων τον έζησαν.

Η πρόοδος είναι αναπόφευκτη. Οι πόλεις αλλάζουν, ανανεώνονται, χτίζουν το αύριο πάνω στα θεμέλια του χθες. Όμως κάθε φορά που χάνεται ένα τέτοιο κτίσμα, δεν χάνεται μόνο ένα κομμάτι αρχιτεκτονικής. Χάνεται ένα σημείο αναφοράς, ένας κρίκος της συλλογικής μνήμης, ένα μικρό καταφύγιο της ψυχής.

Δεν άργησε. Ξαναπέρασα το μεσημέρι, δεν υπήρχε ίχνος από το σπίτι. Μέσα σε λίγες ώρες, όσα άντεξαν δεκαετίες έγιναν μπάζα. Οι τοίχοι που αντιστάθηκαν σε χειμώνες, σε πολέμους, σε σεισμούς και στις αλλαγές των καιρών, υποχώρησαν μπροστά στη δύναμη του σιδήρου. Και μαζί τους σωριάστηκαν εικόνες, πρόσωπα και αναμνήσεις που δεν θα ξαναχτιστούν ποτέ.

Ίσως τελικά οι πόλεις να μη φθείρονται όταν γκρεμίζονται τα σπίτια τους. Φθείρονται όταν οι άνθρωποί τους παύουν να θυμούνται τι υπήρχε πριν από αυτά. Γιατί τα κτίρια αντικαθίστανται. Οι αναμνήσεις όμως όχι. Αυτές, όταν γίνουν μπάζα, δεν ανακυκλώνονται. Μένουν μόνο ως ένας αδιόρατος κόμπος στην καρδιά κάθε ανθρώπου που στάθηκε κάποτε απέναντί τους και ένιωσε πως αποχαιρετούσε ένα κομμάτι της δικής του ζωής.

Εκδίδεται από τον Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Η Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων, του Νίκου Χελιδώνη

 

Ένα ακόμη πολύ σημαντικό βιβλίο έχει ετοιμάσει ο Φ.Ι.ΛΟ.Σ. και σύντομα θα σταλεί στο τυπογραφείο προς εκτύπωση. Πρόκειται για την «Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων» με υπότιτλο: «Συμβολή στην Ιστορία των επιβατικών συγκοινωνιών», που εκτείνεται σε 680 σελίδες και διαιρείται σε τρία Μέρη: Α. «Η Νομοθεσία για τις Υπεραστικές Συγκοινωνίες» (σελ. 19-170), Β. «Η Υπεραστική Συγκοινωνία στον Νομό Τρικάλων και η Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων» (σελ. 171-364) και Γ. «Λεύκωμα Φωτογραφιών» (σελ. 365-676).

Όλη την εξέλιξη των επιβατικών συγκοινωνιών με αυτοκίνητα στην Ελλάδα από το 1900 έως σήμερα, με τεκμηριωμένα στοιχεία και πλούσιο φωτογραφικό υλικό, παρουσιάζεται στο εν λόγω βιβλίο που θα είναι μοναδικό για όλη την Ελλάδα. Ο συγγραφέας του, ο Νίκος Χελιδώνης, εργασθείς ο ίδιος στο ΚΤΕΛ Τρικάλων, ως εισπράκτορας και ελεγκτής, άνθρωπος με μεράκι και διάθεση για έρευνα, επί δεκαετίες επιδόθηκε σε συστηματική συλλογή όλων των σχετικών νομοθετημάτων και υπουργικών αποφάσεων αρχίζοντας από το 1900, χρονιά κατά την οποία έγινε η πρώτη νομοθετική ρύθμιση για τις συγκοινωνίες στην Ελλάδα. Ιδιαίτερη θέση και σημασία σ’ αυτά τα νομοθετήματα έχει ο Νόμος 2119 της 9ης Μαΐου 1952 «Περί των διά των λεωφορείων αυτοκινήτων συγκοινωνιών», με βάση τον οποίο ιδρύθηκαν τα ΚΤΕΛ (= Κοινά Ταμεία Εισπράξεων Λεωφορείων Αυτοκινήτων).

Ο συγγραφέας κ. Νίκος Χελιδώνης

Το κύριο και μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει την Ιστορία της υπεραστικής συγκοινωνίας στον Νομό Τρικάλων και ιδίως αυτής του ΚΤΕΛ Τρικάλων, από την ίδρυσή του το 1952 έως σήμερα. Ο Νικ. Χελιδώνης ερεύνησε τις εφημερίδες των Τρικάλων, επισκέφθηκε τις μεγάλες βιβλιοθήκες των Αθηνών, αναζήτησε πληροφορίες και φωτογραφίες από παλιούς αυτοκινητιστές, έτρεξε, κοπίασε, ξοδεύτηκε. Εκτός των άλλων, καταγράφονται και άλλα σημαντικά γεγονότα που σχετίζονται με τις συγκοινωνίες, όπως οι κατασκευές αυτοκινητοδρόμων που έγιναν προπολεμικά από εργατικά χέρια με σκαπάνη.

Όλο το υλικό της έρευνάς του ο Νίκος Χελιδώνης το κατέταξε σχολαστικά σε δύο μεγάλα και ογκώδη ντοσιέ, τα οποία περέδωσε στον κ. Θεόδωρο Νημά για επιμέλεια και έκδοση από τον Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. εκτίμησε την μεγάλη αξία του και την συμβολή που θα έχει στην μελέτη των επιβατικών συγκοινωνιών αλλά και στην ανάδειξη άλλης μιας πτυχής της Τοπικής Ιστορίας των Τρικάλων και της γύρω περιοχής και ομοφώνως αποδέχτηκε την ανάθεση αυτή. Χρειάστηκαν περίπου δύο χρόνια για την μεταγραφή και την επιμέλεια του κειμένου από τον πρόεδρο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. κ. Θεόδ. Νημά, το σκανάρισμα των εικόνων από τον πρ. γεν. γραμματέα του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. κ. Αθαν. Παπαβασιλείου και τον νυν γεν. γραμματέα κ. Δημ. Τσιγάρα, ο οποίος, εκτός από το σκανάρισμα, προέβη και στην κατάταξη και σελιδοποίηση των εικόνων.

Σ’ αυτή την προσπάθεια σημαντική είναι η συμβολή της Διοικήσεως του ΚΤΕΛ Τρικάλων, η οποία από την αρχή αποφάσισε να στηρίξει οικονομικώς την εν λόγω έκδοση, διότι διαφορετικά αυτή θα ήταν αδύνατη. Υπήρξε συνεχής συνεργασία με τον πρ. πρόεδρο του ΚΤΕΛ κ. Αθαν. Πεσλή.

Το βιβλίο εμπλουτίζεται με πάνω από 700 φωτογραφίες που καλύπτουν το διάστημα από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως σήμερα. Το προλογίζουν το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. και ο Πρόεδρος του ΚΤΕΛ Τρικάλων κ. Σωτήριος Βησσαράκος, ο οποίος, μεταξύ άλλων, σημειώνει: «Στις σελίδες του ανά χείρας βιβλίου οι παλαιότεροι θα αναπολήσουν τα παιδικά τους βιώματα, σε όχι και πολύ μακρινές εποχές, όταν τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία, ειδικότερα, έκαναν την εμφάνισή τους ακόμα και σε απομακρυσμένα χωριά διασχίζοντας επικίνδυνους χωματόδρομους και ρέματα για να τους μεταφέρουν με άνεση και πιο σύντομα στην πόλη. Η πληθώρα των φωτογραφιών που παρατίθεται στο Τρίτο Μέρος του βιβλίου μαρτυρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι οδηγοί των λεωφορείων, οι οποίοι ακόμα και με χιόνια εκτελούσαν τακτικά τα δρομολόγια προς όλα τα χωριά, πεδινά και ορεινά, για να μεταφέρουν τους κατοίκους τους στους τόπους προορισμού τους, καθώς και τους μαθητές στα γυμνάσια των Τρικάλων και της Καλαμπάκας, τότε που τα σχολεία δεν έκλιναν με το παραμικρό χιόνι. Το ηρωικό προσωπικό, οδηγοί και εισπράκτορες, του ΚΤΕΛ Τρικάλων με τα διαφόρων τύπων αυτοκίνητά τους έχουν σημαντική θέση στο παρόν βιβλίο και τους αποδίδεται η οφειλόμενη τιμή. Αλλά και οι πρωτοπόροι ιδιοκτήτες των επιβατικών αυτοκινήτων, οι οποίοι συνέβαλαν στην ανάπτυξη της επιβατικής συγκοινωνίας, έχουν την ανάλογη θέση και τιμή»...

...Κλείνοντας, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω πρώτα τον συγγραφέα του βιβλίου κ. Νίκο Χελιδώνη, ο οποίος μέσα από τις σελίδες καταγράφει και αναδεικνύει την Ιστορία του ΚΤΕΛ Τρικάλων, και μετά το Διοικητικό Συμβούλιο του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Τρικάλων, το οποίο ανέλαβε το επίπονο και χρονοβόρο έργο να επιμεληθεί το πλούσιο υλικό του συγγραφέα και να μας δώσει αυτό το εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο τιμά, εκτός από το ΚΤΕΛ , και την πόλη και την περιοχή Τρικάλων.

ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΑΚΟΣ

Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΚΤΕΛ Τρικάλων

Από το σύρμα και τις χάντρες… γεννιούνται δέντρα γεμάτα όνειρα Η ξεχωριστή καλλιτεχνική διαδρομή του συγχωριανού μας Κώστα Τσιγάρα

 

Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν στα πιο απλά υλικά τη δυνατότητα να δημιουργήσουν κάτι ξεχωριστό. Εκεί όπου οι περισσότεροι αντικρίζουν λίγο σύρμα και μερικές χάντρες, ο συγχωριανός μας Κώστας Τσιγάρας του Ανδρέα, διακρίνει έναν κορμό, κλαδιά, φύλλα και, τελικά, ένα μικρό έργο τέχνης που μοιάζει να ζωντανεύει μέσα στα χέρια του.

Τα τελευταία χρόνια ο Κώστας αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο του στην κατασκευή των περίφημων «Δέντρων της Τύχης» ή «Δέντρων του Πλούτου», των γνωστών διεθνώς Money Trees ή Fortune Trees. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη μορφή κινέζικης χειροτεχνίας, που συνδυάζει τη δεξιοτεχνία με τον συμβολισμό και την αισθητική.

Στην κινεζική παράδοση και στη φιλοσοφία του Feng Shui, τα δέντρα αυτά θεωρούνται σύμβολα ευημερίας, αφθονίας, καλής τύχης και θετικής ενέργειας. Για τον λόγο αυτό κοσμούν σπίτια και επαγγελματικούς χώρους σε ολόκληρο τον κόσμο, αποτελώντας όχι μόνο διακοσμητικά αντικείμενα αλλά και συμβολικά δώρα με ιδιαίτερη σημασία.

Η κατασκευή τους κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Με στριμμένο χάλκινο ή ορειχάλκινο σύρμα διαμορφώνεται ο κορμός και τα πολυάριθμα κλαδιά, ενώ τα φύλλα δημιουργούνται από ημιπολύτιμους λίθους –όπως νεφρίτη, αμέθυστο και χαλαζία– ή από πολύχρωμες γυάλινες χάντρες που λαμπυρίζουν σαν μικροί κρύσταλλοι. Κάθε δημιουργία απαιτεί δεκάδες ώρες προσεκτικής εργασίας, υπομονή, ακρίβεια και καλλιτεχνική ευαισθησία.

Ο Κώστας Τσιγάρας ξεκίνησε αυτή τη δημιουργική διαδρομή διστακτικά, με τις πρώτες δοκιμές να αποτελούν περισσότερο μια προσωπική πρόκληση παρά μια οργανωμένη ενασχόληση. Όμως το μεράκι, η επιμονή και η αγάπη του για τη λεπτομέρεια τον οδήγησαν γρήγορα στην εξέλιξη. Έργο με έργο, οι τεχνικές του βελτιώνονταν, οι συνθέσεις γίνονταν ολοένα πιο σύνθετες και οι δημιουργίες του αποκτούσαν τη δική τους ξεχωριστή ταυτότητα.

Σήμερα διαθέτει μια πλούσια συλλογή από εντυπωσιακά χειροποίητα «Δέντρα της Τύχης», που κερδίζουν τον θαυμασμό όσων τα αντικρίζουν. Η αρμονία των χρωμάτων, η φυσικότητα των σχημάτων και η εξαιρετική φροντίδα της κάθε λεπτομέρειας αποκαλύπτουν έναν δημιουργό που δεν περιορίζεται στην τεχνική αρτιότητα, αλλά επιδιώκει να μεταδώσει συναίσθημα και αισθητική μέσα από κάθε έργο του.

Οι δημιουργίες του διατίθενται ήδη προς πώληση, ενώ ο ίδιος σχεδιάζει το επόμενο βήμα της πορείας του: τη συμμετοχή σε εκθέσεις χειροτεχνίας και εικαστικών δημιουργιών, όπου θα έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα ευρύτερο κοινό. Είναι μια εξέλιξη που αξίζει να στηριχθεί, καθώς αναδεικνύει ότι η δημιουργικότητα μπορεί να ανθίσει παντού, όταν συνοδεύεται από έμπνευση, υπομονή και αγάπη για το ωραίο.

Σε μια εποχή όπου η μαζική παραγωγή κυριαρχεί, τα χειροποίητα έργα αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία. Κάθε «Δέντρο της Τύχης» του Κώστα Τσιγάρα είναι μοναδικό, γιατί κουβαλά μέσα του όχι μόνο σύρμα και χάντρες, αλλά αμέτρητες ώρες προσωπικής δημιουργίας, φαντασίας και μεράκι.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη «τύχη» που κρύβουν τα δέντρα του: ότι μας υπενθυμίζουν πως η αληθινή αξία γεννιέται πάντοτε από τα ανθρώπινα χέρια, όταν αυτά δημιουργούν με ψυχή.

Το καλοκαιρινό δώρο της βροχής

 

Ο Ιούλιος μάς είχε συνηθίσει στις καυτές του ανάσες. Για πολλές ημέρες ο ήλιος κυριαρχούσε αμείλικτος, η ζέστη γινόταν ολοένα και πιο έντονη και η φύση, όπως και οι άνθρωποι, περίμεναν με λαχτάρα μια ανάσα δροσιάς. Κανείς όμως δεν περίμενε πως το απόγευμα της Παρασκευής ο καιρός θα άλλαζε τόσο ξαφνικά και τόσο θεαματικά.

Μέσα σε λίγη ώρα ο ουρανός σκοτείνιασε, τα σύννεφα σκέπασαν τον τόπο και η δυνατή καλοκαιρινή βροχή άρχισε να ποτίζει τη διψασμένη γη. Η θερμοκρασία υποχώρησε αισθητά, ο καυτός αέρας έδωσε τη θέση του σε ένα δροσερό αεράκι και το σκηνικό στο Βαλτινό απέκτησε μια απρόσμενα φθινοπωρινή όψη. Οι δρόμοι γυάλισαν από το νερό, τα δέντρα αναστέναξαν λες από ανακούφιση και το χαρακτηριστικό άρωμα του βρεγμένου χώματος γέμισε την ατμόσφαιρα.

Ήταν ένα αναπάντεχο καλοκαιριάτικο δώρο. Η φύση έδειχνε να αναζωογονείται από τις πρώτες σταγόνες της βροχής, ενώ οι άνθρωποι βγήκαν στα μπαλκόνια και στις αυλές για να απολαύσουν τη δροσιά που τόσο είχαν στερηθεί τις προηγούμενες ημέρες του καύσωνα. Το χαμόγελο επέστρεψε στα πρόσωπα, καθώς η αποπνικτική ζέστη έδωσε τη θέση της σε μια αίσθηση γαλήνης και ανακούφισης.

Τέτοιες ξαφνικές μεταβολές του καιρού υπενθυμίζουν πως η φύση διατηρεί πάντοτε τον δικό της ρυθμό και τη δική της δύναμη. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού μπορεί, έστω και για λίγες ώρες, να χαρίσει εικόνες και συναισθήματα που θυμίζουν φθινόπωρο, προσφέροντας μια πολύτιμη ανάπαυλα πριν ο ήλιος του Ιουλίου επανέλθει και πάλι στο γνώριμο καλοκαιρινό του πρόσωπο.

Απεβίωσε η Σωτηρία Ψύχου

 

Απεβίωσε η συν/χος νοσηλεύτρια Σωτηρία Ψύχου την Παρασκευή 24 Ιουλίου 2026, σε ηλικία 87 ετών. Η Σωτηρία, το γένος Θεόδ. Τσίκα, γεννήθηκε το 1939 στα Τρίκαλα. Παντρεύτηκε με τον Χρήστο Ψύχο και απόχτησαν ένα παιδί, τον Στέφανο.

Η εξόδιος Ακολουθία θα γίνει το Σάββατο 25 Ιουλίου 2026 και ώρα 14:00 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να συνοδεύσουν την εκφορά της.

Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού στις 25/7/2026 και ώρα 13:30 μ.μ.

Ο καφές θα δοθεί στο καφενείο «Βότσιος».

Η αγάπη ενός πατέρα, η επιτυχία μιας κόρης

 

Πολλές φορές, λίγες μόνο λέξεις αρκούν για να χωρέσουν μέσα τους μια ολόκληρη ζωή. Χρόνια προσπαθειών, αγωνίας, προσμονής και αμέτρητων θυσιών συμπυκνώνονται σε μια ανάρτηση που ξεχειλίζει από συγκίνηση και πατρική αγάπη.

Ο συγχωριανός μας Σάκης Γεωργίου, με αφορμή την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, εξέφρασε δημόσια την περηφάνια του για την κόρη του Αρετή, η οποία πέτυχε την εισαγωγή της στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Με λόγια απλά, αλλά γεμάτα συναίσθημα, έγραψε:

«Τώρα θα έχω και εγώ τη δική μου Ψυχολόγο! Συγχαρητήρια καμάρι μου! Καλές σπουδές και όμορφα φοιτητικά χρόνια! Ο μπαμπούλης θα είναι εδώ να σε στηρίζει σε κάθε κίνηση σου. Σ’ αγαπώ πολύ!»

Πίσω από αυτή τη χαριτωμένη αναφορά στη «δική του Ψυχολόγο» κρύβεται η μεγάλη χαρά ενός πατέρα που βλέπει τους κόπους της οικογένειας να δικαιώνονται. Είναι η στιγμή που κάθε γονιός ονειρεύεται: να βλέπει το παιδί του να ανοίγει τα φτερά του και να κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα προς το μέλλον.

Η επιτυχία της Αρετής αποτελεί καρπό της προσωπικής της προσπάθειας, της επιμονής και της αφοσίωσής της στον στόχο της. Ταυτόχρονα, είναι και μια δικαίωση για τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της, την ενθάρρυναν και την στήριξαν σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδρομή των Πανελλαδικών Εξετάσεων.

Το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ανοίγει μπροστά της έναν όμορφο και δημιουργικό δρόμο γνώσης και προσφοράς προς τον άνθρωπο. Ευχόμαστε η νέα αυτή πορεία να είναι γεμάτη εμπειρίες, επιτυχίες, φιλίες και όμορφες φοιτητικές αναμνήσεις, που θα τη συνοδεύουν σε όλη της τη ζωή.

Θερμά συγχαρητήρια στην Αρετή για τη σημαντική αυτή επιτυχία, αλλά και στους γονείς της, Σάκη και την οικογένειά του, που σήμερα δικαιολογημένα αισθάνονται υπερήφανοι. Ευχόμαστε ολόψυχα καλές σπουδές, υγεία, δύναμη και κάθε επιτυχία στη νέα αυτή δημιουργική σελίδα της ζωής της. Οι επιτυχίες των παιδιών του τόπου μας αποτελούν χαρά για ολόκληρη την τοπική μας κοινωνία και μας γεμίζουν αισιοδοξία για το μέλλον.

«Εγώ είμαι πρόεδρος, ρε!»

 

Πριν από πολλά χρόνια, στα γήπεδα των χωριών δεν παιζόταν μόνο ποδόσφαιρο. Παίζονταν χαρακτήρες, ιδιοσυγκρασίες, πειράγματα και αυθόρμητες ατάκες που έμελλαν να γίνουν μικροί θρύλοι. Και το παράξενο είναι πως αυτές οι ιστορίες δεν χάνονται. Αντίθετα, επιβιώνουν περισσότερο κι από τα αποτελέσματα των αγώνων. Κανείς δεν θυμάται εύκολα ποιος κέρδισε εκείνο το ματς, όλοι όμως θυμούνται το γέλιο.

Έτσι έγινε και στο πρόσφατο μνημόσυνο. Ανάμεσα στη συγκίνηση, στα κεράσματα και στις ήρεμες κουβέντες, κάποιος θυμήθηκε ένα περιστατικό με τον Κώστα. Έναν ποδοσφαιριστή προικισμένο, δυνατό, ψυχωμένο, που όταν έμπαινε στο γήπεδο έπαιζε με όλο του το είναι. Μόνο που το πάθος του, καμιά φορά, έβγαινε από τα όρια. Διαμαρτυρίες, φωνές προς τον διαιτητή, λίγες… παραδοσιακές βρισιές προς τους αντιπάλους, όλα μέσα στο «πακέτο» του αγωνιστικού του χαρακτήρα.

Σε έναν δύσκολο αγώνα, όπου τα αίματα είχαν ανάψει, ο Κώστας είχε βαλθεί να τα βάλει με όλους. Με τους αντιπάλους, με τον διαιτητή, ίσως και με την τύχη του. Από τον πάγκο ο πρόεδρος της ομάδας, που λεγόταν κι αυτός Κώστας και ήταν μάλιστα θείος του, δεν άντεξε άλλο.

— «Κώστα, πάψε! Σταμάτα… γιατί βρίζεις;»

Ο ποδοσφαιριστής γύρισε προς τον πάγκο με εκείνη τη σιγουριά που μόνο οι αυθεντικοί άνθρωποι διαθέτουν και απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη:

— «Ά ρε, άσε μας… Εσύ γιατί βρίζεις;»

Και τότε ήρθε η ιστορική απάντηση του προέδρου:

— «Εγώ είμαι πρόεδρος, ρε!»

Δεν χρειάστηκε τίποτε άλλο. Η κερκίδα λύγισε από τα γέλια. Για λίγα λεπτά κανείς δεν ενδιαφερόταν για το σκορ, τα φάουλ ή το αποτέλεσμα. Η πιο δυνατή φάση του αγώνα δεν έγινε μέσα στην περιοχή, αλλά στον… διάλογο του πάγκου.

Χρόνια αργότερα, η ίδια ατάκα έκανε ξανά τη δουλειά της. Στο μνημόσυνο, εκεί όπου η μνήμη συναντά τη νοσταλγία, κάποιος την αφηγήθηκε και η συντροφιά ξέσπασε στα γέλια. Γιατί τελικά οι άνθρωποι δεν μένουν στη μνήμη μας μόνο για τις σοβαρές στιγμές τους. Μένουν και για εκείνες τις αυθόρμητες κουβέντες που αποκτούν τη δύναμη να νικούν τον χρόνο.

Αυτές οι αυθόρμητες ατάκες είναι η άυλη κληρονομιά των χωριών μας. Περνούν από παρέα σε παρέα και, πολλές φορές, διατηρούν τη μνήμη των ανθρώπων πιο ζωντανή από οποιοδήποτε επίσημο ιστορικό γεγονός.

Αυτές οι μικρές, πολύτιμες ιστορίες είναι οι ψηφίδες που συνθέτουν τη συλλογική μνήμη του τόπου μας

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως στα χωριά μας οι καλύτερες ιστορίες δεν γράφτηκαν ποτέ σε βιβλία ούτε καταγράφηκαν σε πρακτικά αγώνων. Ζουν από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, αποδεικνύοντας ότι το γέλιο είναι ίσως η πιο τρυφερή μορφή μνήμης. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι να διηγούνται τέτοιες ιστορίες, εκείνοι που πρωταγωνίστησαν σε αυτές δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Παραμένουν στις παρέες, στις αναμνήσεις και στα χαμόγελά μας, κερδίζοντας τον πιο όμορφο αγώνα: τον αγώνα απέναντι στη λήθη.

Καλοκαιρινές Αποδράσεις και Ανάσες Δροσιάς

 

Το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά και οι υψηλές θερμοκρασίες οδηγούν τους κατοίκους του Βαλτινού σε αναζήτηση δροσερών καταφυγίων. Με τις αποσκευές τους γεμάτες διάθεση για χαλάρωση, οι συγχωριανοί μας ταξιδεύουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, επιλέγοντας πανέμορφα μέρη για να αντιμετωπίσουν τον καύσωνα και να γεμίσουν τις μπαταρίες τους.

Στην πρώτη φωτογραφία, η Δώρα απολαμβάνει τη γαλήνη του Ιονίου. Καθισμένη σε μια από τις μαγευτικές και παγκοσμίως φημισμένες παραλίες της Λευκάδας, αγναντεύει το απέραντο γαλάζιο, εκεί όπου η θάλασσα σμίγει στον ορίζοντα με τον καθαρό ουρανό, προσφέροντας μια εικόνα απόλυτης ηρεμίας.

Λίγο πιο νότια, ο φωτογραφικός φακός εντόπισε τον Θανάση σε ένα τοπίο ιδιαίτερσου φυσικού κάλλους. Ο Θανάσης επέλεξε τις ξακουστές εκβολές του Αχέροντα, έναν τόπο όπου η ιστορία συναντά την άγρια φύση, και απολαμβάνει τις μοναδικές ομορφιές και την αναζωογονητική αύρα του ποταμού.

Στη βόρεια Ελλάδα, μια άλλη παρέα Βαλτινιωτών αναζητά τη δική της διέξοδο από τη ζέστη. Ο Παναγιώτης μαζί με τη σύζυγό του Φλορεντίνα και τον αδερφό του, τον Νίκο, βρίσκονται στη συμπρωτεύουσα. Η οικογένεια απολαμβάνει στιγμές χαλάρωσης και αναζητά στιγμές δροσιάς στον Θερμαϊκό κόλπο της Θεσσαλονίκης, συνδυάζοντας την αστική ομορφιά με τη θαλασσινή αύρα.

Όπου κι αν βρίσκεται ο καθένας, οι άνθρωποι του χωριού μας αποδεικνύουν ότι ξέρουν να βρίσκουν τους καλύτερους τρόπους και τα πιο όμορφα ελληνικά θέρετρα για να νικήσουν το καλοκαιρινό λιοπύρι. Καλές διακοπές σε όλους!

Γάμος με χαρά και ευχές στο ξωκκλήσι της Παναγίας Βαλτινού

 

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς, συγκίνησης και αισιοδοξίας τελέστηκε την Κυριακή 19 Ιουλίου 2026 ο γάμος της συγχωριανής μας Αγαθής Χασιώτη, κόρης του Ευαγγέλου Χασιώτη, με τον Κωνσταντίνο Τσαντίλα από την Πηγή.

Το όμορφο ξωκκλήσι της Παναγίας Βαλτινού, μέσα στο γαλήνιο φυσικό του περιβάλλον, αποτέλεσε το ιδανικό σκηνικό για τη σημαντικότερη ίσως στιγμή της ζωής του νέου ζευγαριού. Το μυστήριο πραγματοποιήθηκε παρουσία συγγενών, φίλων και πολλών προσκεκλημένων, οι οποίοι μοιράστηκαν τη χαρά των νεονύμφων και τους συνόδευσαν με τις πιο εγκάρδιες ευχές τους για έναν κοινό βίο γεμάτο αγάπη, υγεία και ευτυχία.

Κουμπάρος του ζευγαριού ήταν ο Κώστας Ρήγας και νονά η Γεωργία Καρατάσου, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα στους νεόνυμφους σε αυτή τη μοναδική ημέρα, επισφραγίζοντας με την παρουσία τους έναν ισχυρό δεσμό φιλίας και εμπιστοσύνης.

Μετά την τέλεση του μυστηρίου ακολούθησε γιορτή σε ιδιαίτερα ευχάριστο κλίμα, όπου οι νεόνυμφοι, οι γονείς τους, οι συγγενείς και όλοι οι καλεσμένοι διασκέδασαν, χόρεψαν και γιόρτασαν με κέφι το ευτυχές γεγονός, δημιουργώντας όμορφες αναμνήσεις που θα τους συνοδεύουν για πάντα.

Ευχόμαστε ολόψυχα στην Αγαθή και τον Κωνσταντίνο να έχουν μια ζωή γεμάτη αγάπη, αμοιβαία εκτίμηση, υγεία, οικογενειακή ευτυχία και κάθε καλό στον νέο δρόμο που ανοίγεται μπροστά τους.

Κυκλοφόρησε το βιβλίο «ΦΩΤΑΔΑ» (Τσιάρα) του π. Νικολάου Γ. Χανίκα

 Μια πολύτιμη παρακαταθήκη για την ιστορία και την παράδοση του τόπου

Κάθε τόπος έχει τη δική του ιστορία, τη δική του μνήμη και τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν το δύσκολο αλλά σπουδαίο έργο της διάσωσής της. Για τη Φωτάδα Τρικάλων, αυτό το έργο υπηρετεί με ιδιαίτερη αγάπη και υπευθυνότητα ο π. Νικόλαος Γ. Χανίκας, μέσα από το νέο του βιβλίο με τίτλο «ΦΩΤΑΔΑ» (Τσιάρα), το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα και αποτελεί μια σημαντική προσφορά στην τοπική ιστοριογραφία.

Πρόκειται για ένα αξιόλογο ιστορικό και λαογραφικό σύγγραμμα, που καταγράφει με πληρότητα και σεβασμό τη διαδρομή του χωριού στον χρόνο. Ο συγγραφέας συγκεντρώνει πολύτιμες πληροφορίες, ιστορικές μαρτυρίες και λαογραφικό υλικό, συνθέτοντας μια ολοκληρωμένη εικόνα της ζωής, της παράδοσης και της πολιτιστικής φυσιογνωμίας της Φωτάδας.

Στις σελίδες του βιβλίου παρουσιάζονται η ιστορία του οικισμού, τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων, οι τοπικές παραδόσεις, καθώς και σημαντικά στοιχεία που αφορούν την εκκλησιαστική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή του χωριού. Με τρόπο γλαφυρό αλλά και επιστημονικά τεκμηριωμένο, ο π. Νικόλαος Χανίκας αναδεικνύει γεγονότα, πρόσωπα και μνήμες που διαφορετικά θα κινδύνευαν να χαθούν με το πέρασμα του χρόνου.

Η αξία του έργου γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι ο συγγραφέας, έχοντας βαθιά σχέση με τον τόπο τόσο λόγω της καταγωγής του όσο και της πολυετούς ιερατικής του διακονίας στην περιοχή, κατόρθωσε να συγκεντρώσει και να διασώσει πλήθος προφορικών και γραπτών μαρτυριών. Το βιβλίο αποτελεί καρπό πολύχρονης έρευνας, προσωπικού μόχθου και ειλικρινούς αγάπης για την ιδιαίτερη πατρίδα του.

Τέτοιες εκδόσεις ξεπερνούν τα όρια μιας απλής τοπικής ιστορίας. Συνιστούν πολύτιμες πηγές για τους ερευνητές, τους εκπαιδευτικούς, τους νέους αλλά και για κάθε άνθρωπο που επιθυμεί να γνωρίσει τις ρίζες και την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής των Τρικάλων. Παράλληλα, αποτελούν μια ουσιαστική συμβολή στη διατήρηση της συλλογικής μνήμης και της τοπικής ταυτότητας, λειτουργώντας ως γέφυρα ανάμεσα στις παλαιότερες και στις νεότερες γενιές.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός ότι το βιβλίο διατίθεται και σε ψηφιακή μορφή, ελεύθερα στο διαδίκτυο, δίνοντας τη δυνατότητα σε κάθε ενδιαφερόμενο, όπου κι αν βρίσκεται, να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτό το αξιόλογο έργο και να γνωρίσει την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά της Φωτάδας.

Για να περιηγηθείτε και να διαβάσετε το βιβλίο πατήστε εδώ ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://fotadatsiara.blogspot.com/

Η έκδοση του βιβλίου «ΦΩΤΑΔΑ» (Τσιάρα) αποτελεί μια σημαντική πνευματική κατάθεση και έναν φόρο τιμής στον τόπο και στους ανθρώπους του. Είναι ένα έργο που αξίζει να διαβαστεί, να μελετηθεί και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για κάθε μελλοντική προσπάθεια καταγραφής της τοπικής ιστορίας, αποδεικνύοντας ότι η γνώση του παρελθόντος αποτελεί το ασφαλέστερο θεμέλιο για το μέλλον ενός τόπου.

Από το Βαλτινό στις μουσικές σκηνές του Λονδίνου

 Η δημιουργική πορεία των αδελφών Έκτορα και Ορέστη Αγγελή

Υπάρχουν ιστορίες που αποδεικνύουν πως τα όνειρα δεν γνωρίζουν σύνορα. Ξεκινούν πολλές φορές από ένα μικρό χωριό, μεγαλώνουν μαζί με τους ανθρώπους που τα πιστεύουν και, με επιμονή και αφοσίωση, βρίσκουν τον δρόμο τους ακόμη και στα μεγαλύτερα πολιτιστικά κέντρα του κόσμου.

Μια τέτοια ιστορία γράφουν σήμερα οι συγχωριανοί μας Έκτορας και Ορέστης Αγγελής, γιοι του Κώστα Αγγελή, οι οποίοι ζουν και εργάζονται εδώ και αρκετά χρόνια στο Λονδίνο ως φυσιοθεραπευτές. Παράλληλα όμως με την επαγγελματική τους πορεία, ακολουθούν με συνέπεια και το μεγάλο τους πάθος: τη μουσική.

Οι δύο αδελφοί δεν περιορίζονται απλώς στην εκτέλεση μουσικών έργων. Γράφουν στίχους, συνθέτουν τη δική τους μουσική, δημιουργούν πρωτότυπα τραγούδια και τα παρουσιάζουν σε συναυλίες, όπου το κοινό τούς υποδέχεται με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Έχοντας δημιουργήσει το δικό τους μουσικό συγκρότημα, με οδηγό τις ηλεκτρικές κιθάρες και τη δημιουργικότητά τους, κατακτούν σταδιακά τη μουσική σκηνή του Λονδίνου, κερδίζοντας την εκτίμηση ανθρώπων που αναζητούν αυθεντικές μουσικές προτάσεις.

Η σχέση τους με τη μουσική, όμως, δεν γεννήθηκε χθες. Ξεκίνησε από τα παιδικά τους χρόνια, τότε που, μαζί με άλλους συνομήλικους από το Βαλτινό, δημιούργησαν το πρώτο τους συγκρότημα. Οι πρόβες, οι ατελείωτες ώρες εξάσκησης και η κοινή αγάπη για τη ροκ και τη heavy metal μουσική αποτέλεσαν το σχολείο μέσα στο οποίο διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα και την καλλιτεχνική τους ταυτότητα.

Εκείνα τα χρόνια δεν αποτέλεσαν απλώς μια όμορφη ανάμνηση. Έγιναν το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η σημερινή τους πορεία. Ο χρόνος κύλησε δημιουργικά. Οι δύο αδελφοί ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους, εξελίχθηκαν επαγγελματικά, συνέχισαν παράλληλα τη μελέτη της μουσικής και δεν εγκατέλειψαν ποτέ το όνειρο που γεννήθηκε στο Βαλτινό.

Σήμερα βλέπουν τους κόπους τους να ανταμείβονται. Με συνέπεια, δημιουργικότητα και προσωπικό καλλιτεχνικό ύφος, κάνουν ολοένα και πιο αισθητή την παρουσία τους στη μουσική ζωή του Λονδίνου. Η επιτυχία τους αποτελεί μια δικαίωση της πολύχρονης προσπάθειας, αλλά και μια απόδειξη ότι το ταλέντο, όταν συνοδεύεται από σκληρή δουλειά και επιμονή, μπορεί να ανοίξει δρόμους ακόμη και στα πιο απαιτητικά μουσικά περιβάλλοντα.

Για όλους εμάς στο Βαλτινό, η πορεία του Έκτορα και του Ορέστη αποτελεί πηγή χαράς και υπερηφάνειας. Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό να βλέπεις δύο νέους ανθρώπους που μεγάλωσαν στον τόπο μας να διακρίνονται στο εξωτερικό, κουβαλώντας μαζί τους όχι μόνο τις γνώσεις και τις ικανότητές τους, αλλά και τις μνήμες μιας μικρής κοινότητας που τους είδε να κάνουν τα πρώτα τους βήματα.

Τους ευχόμαστε ολόψυχα να συνεχίσουν με την ίδια δημιουργική δύναμη, να εμπνέονται, να δημιουργούν και να χαρίζουν τη μουσική τους σε όλο και περισσότερους ανθρώπους. Είμαστε βέβαιοι ότι η πορεία τους βρίσκεται ακόμη στην αρχή και ότι το όνομά τους θα συνεχίσει να ακούγεται όλο και πιο δυνατά στις μουσικές σκηνές του Λονδίνου και όχι μόνο.

 

Μια νέα αρχή, μια νέα ζωή

 

Πριν ξαναρχίσει να κυλά ο καθημερινός λόγος μιας εφημερίδας, υπάρχει πάντοτε μια μικρή στιγμή σιωπής. Μια παύση που δεν σημαίνει λήθη, αλλά ανάσα. Έτσι και η δίμηνη διακοπή των αναρτήσεών μας δεν διέκοψε τον αόρατο δεσμό που μας ενώνει με τον τόπο μας, το Βαλτινό. Οι άνθρωποι, οι αναμνήσεις, οι ειδήσεις, οι χαρές και οι έγνοιες του χωριού συνέχισαν να μας συντροφεύουν, περιμένοντας την ώρα που θα ξανασυναντηθούμε μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας μας.

Με ιδιαίτερη χαρά, λοιπόν, επανερχόμαστε στην καθημερινή μας συνήθεια, που για χρόνια αποτελεί έναν κοινό τόπο επικοινωνίας, μνήμης και συμμετοχής. Η εφημερίδα μας δεν φιλοδοξεί απλώς να μεταφέρει γεγονότα, επιδιώκει να διατηρεί ζωντανό τον παλμό του Βαλτινού, να φέρνει πιο κοντά τους συγχωριανούς όπου κι αν βρίσκονται και να υπενθυμίζει πως η αγάπη για τον γενέθλιο τόπο δεν γνωρίζει αποστάσεις.

Η επιστροφή μας γίνεται ακόμη πιο όμορφη, καθώς συμπίπτει με ένα γεγονός που γεμίζει αισιοδοξία και ελπίδα: τον ερχομό ενός νέου ανθρώπου στη ζωή. Η αγαπητή συνεργάτιδά μας Ρούλα Σταυρέκα αξιώθηκε να κρατήσει στην αγκαλιά της την πρώτη της εγγονούλα, καθώς η κόρη της έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδάκι. Μια νέα ζωή είναι πάντοτε μια υπόσχεση για το αύριο, μια υπενθύμιση ότι ο κύκλος της οικογένειας και της συνέχειας δεν σταματά ποτέ.

Από καρδιάς ευχόμαστε στο νεογέννητο να είναι γερό, υγιές και καλότυχο, να μεγαλώσει μέσα στην αγάπη και τη ζεστασιά της οικογένειάς του και να έχει μια ζωή γεμάτη χαρές, υγεία και ευλογία. Στους ευτυχισμένους γονείς, στους παππούδες και στις γιαγιάδες εκφράζουμε τα πιο θερμά μας συγχαρητήρια και τις εγκάρδιες ευχές μας. Να τη χαίρονται, να τη βλέπουν να προοδεύει και να τους χαρίζει πάντοτε λόγους για να χαμογελούν.

Με αυτή τη χαρμόσυνη είδηση ανοίγουμε και πάλι τις σελίδες της εφημερίδας μας, με την ευχή οι επόμενες ημέρες να είναι γεμάτες δημιουργία, αισιοδοξία και ειδήσεις που ενώνουν την κοινότητά μας. Γιατί κάθε νέα αρχή γίνεται ομορφότερη όταν συνοδεύεται από τον ερχομό μιας νέας ζωής.

Οι ψυχές των αντικειμένων

 

Υπάρχουν αντικείμενα που δεν είναι απλώς εργαλεία της καθημερινότητας, αλλά σιωπηλοί μάρτυρες της ανθρώπινης ζωής. Κρατούν επάνω τους τον χρόνο, τη μνήμη, τη φθορά και τα ίχνη όσων τα άγγιξαν και τα χρησιμοποίησαν. Στο βιβλίο «Οι ψυχές των αντικειμένων», ο Δημήτρης Τσιγάρας μας προσκαλεί να τα προσεγγίσουμε με διαφορετικό βλέμμα: όχι ως άψυχα πράγματα, αλλά ως φορείς εμπειριών και συμβολισμών που φωτίζουν τη σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο. Πρόκειται για ένα στοχαστικό ταξίδι, όπου η παρατήρηση γίνεται αφορμή αυτογνωσίας και κάθε αντικείμενο μετατρέπεται σε έναν διακριτικό καθρέφτη της ανθρώπινης ύπαρξης.

Για να περιηγηθείτε και να διαβάσετε το βιβλίο πατήστε εδώ

Απεβίωσε η Ευθυμία Τσιγάρα

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Ευθυμία συζ. Βασ. Τσιγάρα, την Κυριακή 12 Ιουλίου 2026, σε ηλικία 81 ετών.

Η Ευθυμία Τσιγάρα, το γένος Βαΐου Γκατζιού, γεννήθηκε το 1945 στο Δενδροχώρι Τρικάλων. Παντρεύτηκε και με τον σύζυγό της Βασίλειο Τσιγάρα έκαναν δύο παιδιά: την Δέσποινα και τον Βάιο.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Δευτέρα 13 –7 – 2026 και ώρα 7.00 μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι όπως προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά της.

Η σορός θα μεταφερθεί στον Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων την Δευτέρα 13/7/2026 και ώρα 6:30 μ.μ.

Απεβίωσε η Αναστασία Καραδήμα – Χασιώτη

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Αναστασία συζ. Αναστ. Καραδήμα την Παρασκευή 10 Ιουλίου 2026, σε ηλικία 76 ετών.

Η Αναστασία Καραδήμα - Χασιώτη γεννήθηκε το 1949 στο Βαλτινό Τρικάλων. Παντρεύτηκε και με τον σύζυγό της Αναστάσιο Καραδήμα έκαναν τέσσερα παιδιά: την Σούλα, την Φωτεινή, τον Πέτρο ή Σωτήρη και τον Άλκη.

Η εξόδιος ακολουθία έγινε  το Σάββατο 11 –7 – 2026 και ώρα 11.30 π.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Εκ Μετσόβου Τρικάλων.

Ο θέρος στο Βαλτινό

 

Ο θέρος στο Βαλτινό τη δεκαετία του 1960 ήταν μια αγροτική εργασία, τελετουργία ζωής, κόπος και συντροφικότητα μαζί. Από τα χαράματα, πριν ακόμη ο ήλιος σηκωθεί ψηλά και κάψει τα στάχυα με τη βαριά του ανάσα, οι άνθρωποι βρίσκονταν ήδη στα χωράφια. Οι γυναίκες με τα μαντήλια δεμένα σφιχτά στο κεφάλι, για να προστατεύονται από τη ζέστη και τη σκόνη, και οι άντρες με τα καπέλα και τα πρόχειρα ρούχα της δουλειάς, έπαιρναν θέση γύρω από τον χρυσαφένιο κάμπο.

Στη φωτογραφία αποτυπώνεται αυτή η σιωπηλή συμφωνία του μόχθου. Πρόσωπα κουρασμένα, μα φωτισμένα από μια παράξενη γαλήνη. Τα χέρια κρατούν δεμάτια σταριού, καρπό μιας ολόκληρης χρονιάς προσμονής. Κάποιοι σκύβουν, άλλοι στέκονται όρθιοι, μα όλοι μοιάζουν δεμένοι με την ίδια αόρατη κλωστή: τη γη που τους θρέφει.

Ο θέρος τότε γινόταν με το δρεπάνι. Κάθε κίνηση είχε ρυθμό, σχεδόν μουσικό. Το «χρατς» του κοψίματος, το δέσιμο των δεματιών, το σκούπισμα του ιδρώτα με την ανάστροφη του χεριού. Δεν υπήρχαν μηχανές να βιαστούν τη διαδικασία, υπήρχε μόνο ο χρόνος, ο ιδρώτας και η υπομονή. Και μαζί, τα πειράγματα, τα γέλια, τα μικρά διαλείμματα στη σκιά, όπου το ψωμί, η ντομάτα και το τυρί έμοιαζαν βασιλικό γεύμα.

Στο κέντρο της εικόνας, οι άνθρωποι στέκονται σαν οικογένεια, ακόμη κι αν δεν είναι όλοι συγγενείς. Στο Βαλτινό εκείνα τα χρόνια, ο θέρος ήταν συλλογική υπόθεση. Ο ένας βοηθούσε τον άλλον, γιατί ήξεραν πως αύριο θα χρειάζονταν κι εκείνοι βοήθεια. Ήταν μια άγραφη συμφωνία αλληλεγγύης, βαθιά ριζωμένη στην ανάγκη και στην ανθρωπιά.

Ο Αθανάσιος Πέτρου που κάθεται μπροστά, μέσα στα στάχυα, μοιάζει να παίρνει μια ανάσα. Ίσως για λίγο μόνο, πριν ξανασηκωθεί. Γύρω του, οι υπόλοιποι κρατούν το αποτέλεσμα του μόχθου τους, όχι με περηφάνια επιδεικτική, αλλά με μια ήσυχη βεβαιότητα: «Τα καταφέραμε και φέτος».

Κι έτσι περνούσε ο θέρος στο Βαλτινό. Με ήλιο, με ιδρώτα, με κουβέντες λιτές και ουσιαστικές. Με ανθρώπους που δεν είχαν πολλά, μα είχαν ο ένας τον άλλον. Και στο τέλος της μέρας, όταν ο ήλιος έγερνε και ο κάμπος ησύχαζε, έμενε πίσω η αίσθηση πως η ζωή, όσο σκληρή κι αν ήταν, είχε έναν βαθύ, αληθινό ρυθμό - σαν το λύγισμα των σταχυών στον άνεμο.

Απεβίωσε ο συνταξιούχος Αστυνομικός Γεώργιος Πλεξίδας

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Γεώργιος Πλεξίδας την Τρίτη 30 Ιουνίου 2026 σε ηλικία 85 ετών.

Ο Γεώργιος Πλεξίδας γεννήθηκε το 1941 στο Διαλεκτό Τρικάλων. Παντρεύτηκε και με την σύζυγό του Ρίκα Βότσιου έκαναν ένα παιδί την Νατάσα.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τετάρτη 1/7/2026 και ώρα 7:00 μ.μ. στον Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι όπως προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά του.

Σημ. Η σορός θα μεταφερθεί στον Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού σήμερα Τετάρτη 1-7-2026 και ώρα 6:30 μ.μ.

Ο Παναγιώτης Βαγγελός έκανε υπερήφανο το Βαλτινό και τα Τρίκαλα

 

Με ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια η τοπική κοινωνία του Βαλτινού υποδέχθηκε την εξαιρετική επιτυχία του συγχωριανού μας Παναγιώτη Βαγγελού, γιου του Αντωνίου και της Άννας, ο οποίος κατέκτησε μία από τις υψηλότερες βαθμολογίες στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, διακρινόμενος σε επίπεδο Νομού Τρικάλων.

Ο Παναγιώτης, μαθητής του 2ου Γενικού Λυκείου Τρικάλων, συγκέντρωσε 18.775 μόρια, επίδοση που τον κατατάσσει ανάμεσα στους κορυφαίους υποψηφίους του νομού. Η πρώτη του επιλογή είναι η Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων (ΣΣΑΣ) – Τμήμα Πληροφορικής, ένας ιδιαίτερα απαιτητικός και υψηλού κύρους ακαδημαϊκός προορισμός, που συνδυάζει την επιστημονική κατάρτιση με την προσφορά στην πατρίδα.

Η επιτυχία αυτή αποτελεί καρπό πολύχρονης προσπάθειας, επιμονής και αφοσίωσης στους στόχους του. Παράλληλα, αντανακλά τη στήριξη της οικογένειάς του, των εκπαιδευτικών του και όλων όσοι στάθηκαν δίπλα του στην απαιτητική διαδρομή προς τις Πανελλαδικές Εξετάσεις.

Για το Βαλτινό, η διάκριση του Παναγιώτη έχει ιδιαίτερη σημασία. Αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για τη νέα γενιά, αποδεικνύοντας ότι η εργατικότητα, η μεθοδικότητα και η πίστη στις δυνατότητές μας μπορούν να οδηγήσουν στην κορυφή, ανεξάρτητα από τον τόπο καταγωγής.

Ολόκληρη η τοπική κοινωνία αισθάνεται υπερήφανη για τον άξιο νέο του χωριού μας και του εύχεται ολόψυχα να πετύχει όλους τους στόχους του στις σπουδές και στη μελλοντική του σταδιοδρομία. Είμαστε βέβαιοι ότι θα συνεχίσει να διακρίνεται με το ίδιο ήθος, την ίδια εργατικότητα και την ίδια αφοσίωση που τον οδήγησαν σε αυτή τη σπουδαία επιτυχία.

Θερμά συγχαρητήρια στον Παναγιώτη Βαγγελό, στους γονείς του Αντώνιο και Άννα, καθώς και στους καθηγητές του. Ευχόμαστε η πορεία του να είναι γεμάτη επιτυχίες, διακρίσεις και δημιουργική προσφορά στην κοινωνία και στην πατρίδα. Το Βαλτινό θα παρακολουθεί με υπερηφάνεια κάθε νέο του επίτευγμα.

ΔΙΑΚΟΠΤΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

 

Το πρέπον και το πρέπει

 

Στη ζωή του ανθρώπου δύο δρόμοι συχνά βαδίζουν πλάι πλάι, μα δεν είναι πάντοτε ο ίδιος δρόμος: το πρέπον και το πρέπει.

Το πρέπει μοιάζει με αυστηρό δάσκαλο. Έρχεται με φωνή σταθερή και λέει: «Οφείλεις». Είναι ο νόμος, η ανάγκη, η υποχρέωση που πολλές φορές δεν αφήνει περιθώρια. Πρέπει να εργαστείς, πρέπει να τηρήσεις τον λόγο σου, πρέπει να σταθείς υπεύθυνος απέναντι στους άλλους. Το πρέπει χτίζει τάξη, συγκρατεί το χάος, δίνει όρια στον άνθρωπο για να μην παρασυρθεί από την επιθυμία ή την αμέλεια.

Το πρέπον, όμως, μιλά πιο σιγά. Δεν διατάζει, αλλά υποδεικνύει. Δεν λέει μόνο τι οφείλεις να κάνεις, αλλά πώς αρμόζει να το κάνεις. Είναι η ευγένεια της ψυχής, το μέτρο, η λεπτότητα της συνείδησης. Μπορεί κανείς να κάνει το καθήκον του, αλλά να μην πράξει το πρέπον. Να πει την αλήθεια, μα με σκληρότητα, να δώσει βοήθεια, μα με περιφρόνηση. Το πρέπον θυμίζει πως η ηθική δεν κατοικεί μόνο στην πράξη, αλλά και στον τρόπο.

Το πρέπει πολλές φορές γεννιέται από τον φόβο της συνέπειας, το πρέπον από την καλλιέργεια του χαρακτήρα. Το πρώτο απαιτεί υπακοή, το δεύτερο σοφία. Κι όμως, όταν αυτά τα δύο συμφιλιωθούν, τότε ο άνθρωπος πλησιάζει την αρετή: να κάνει αυτό που πρέπει, με τον τρόπο που είναι πρέπον.

Ίσως τελικά η ωριμότητα να μην βρίσκεται στην τυφλή υπακοή στο «πρέπει», ούτε στην αόριστη ευγένεια του «πρέποντος», αλλά στην αρμονία τους. Γιατί μια κοινωνία χωρίς «πρέπει» κινδυνεύει να γίνει άτακτη, ενώ μια κοινωνία χωρίς «πρέπον» γίνεται ψυχρή και άδικη.

Όταν ο άνθρωπος κατορθώσει να ενώσει το καθήκον με την ανθρωπιά, τότε το «πρέπει» παύει να είναι βάρος και το «πρέπον» παύει να είναι πολυτέλεια, γίνονται και τα δύο τρόπος ζωής.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

 

Όλα χωρούν μέσα στην πολυποίκιλη ζωή μας, ακόμα και μια μαργαρίτα αφηρημένη και αφημένη στη μοναξιά της. Ένα λουλούδι που οπωσδήποτε κυριαρχεί κι ενδυναμώνει την ομορφιά της καθημερινής εικόνας στον περίγυρό μας. Ξανακοιτάζω: Βλέπω τη μαργαρίτα συμμετρική, απόλυτα γεωμετρική, ηλιοφανή, σαν ξεχασμένο ρόπτρο καταγής, παρατημένο, άναυδο, σαν μια λευκή δαχτυλιά, μια κυκλοτερή παραδοξότητα, που κεντά κατάστηθα τη μέρα. Ήταν προχθές εδώ, είναι και σήμερα εδώ και είναι αμφίβολο αν θα υπάρχει και αύριο ή αν θα υπάρχει διαρκώς όσο θα υπάρχουμε εμείς. Αύριο ή μεθαύριο, λοιπόν, μια παράξενη και άγνωστη μέρα, εμείς και η μαργαρίτα θα ζούμε από το φιλότιμο της μνήμης.

 Του Ηλία Κεφάλα

Η Όλγα που δεν ήθελε να φύγει μόνη της

 Διήγημα του Χρίστου Γκίμτσα

Όταν την πρωτοείδε, ήταν σε μια βιβλιοθήκη. Είχε μπροστά της μερικά βιβλία με θεατρικούς τίτλους, όπως μπόρεσε να διακρίνει, και καθώς διάβαζε, κρατούσε και κάποιες σημειώσεις.
Εκείνος μελετούσε για τη διπλωματική του στα οικονομικά.

Η πρώτη τους συνάντηση ήταν για καφέ και η δεύτερη σε ταβέρνα. Η τρίτη στο δωμάτιό της.

Ζούσε σε ένα υπόγειο. Μιλούσε πολύ. Σπούδαζε σε μια σχολή θεάτρου. Έλεγε πως θα γινόταν ηθοποιός. Ίσως και χορεύτρια, γιατί τη βοηθούσε το σώμα της.

Δεν ήταν σίγουρος τι ήταν αυτό που είχε επάνω της και τον γοήτευσε τόσο. Πάντως, με τον καιρό έγινε ο δικός του άνθρωπος, χωρίς να μπορεί να πει αν αυτό που ένιωθε γι’ αυτή τη γυναίκα ήταν έρωτας ή κάποια παραλλαγή του.

Η συνύπαρξη μαζί της ήταν μια περιπέτεια. Η ζωή της, ένα μυστήριο, και η συμπεριφορά της ουσιαστική για τη ζωή του· δεν ήξερε αν την επόμενη φορά που θα τη συναντούσε, θα ήταν χαρούμενη, θα έκλαιγε ή θα ονειροπολούσε.

Κάποιες στιγμές τού έλεγε πόσο τον αγαπούσε και πως ήταν ο μοναδικός σίγουρος άνθρωπος στη ζωή της.

Οι άλλοι άνθρωποι με τους οποίους συνυπήρχε, όταν δεν ήταν μαζί του, ήταν «κάποιοι» — κι εννοούσε αυτούς με τους οποίους κάποτε θα έπαιζαν σπουδαίες παραστάσεις.

Κάποια φορά που προσπάθησε να συζητήσει μαζί της αυτά που σκεφτόταν ή ονειρευόταν και, κυρίως, αυτά που είχε ζήσει, θύμωσε, τον είπε άσχετο και αδιάκριτο και εξαφανίστηκε για πάνω από έναν μήνα.

Προσπάθησε να την ψάξει, αλλά δεν ήξερε πού. Το μόνο δικό της που είχε ήταν τα κλειδιά του υπογείου της, που όσες φορές κι αν πήγε, το έβρισκε πάντα άδειο.

Όταν ξαναεμφανίστηκε, έπεσε στην αγκαλιά του και, κλαίγοντας, του είπε πως δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτόν.

Ούτε που ρώτησε πού βρισκόταν τόσο καιρό. Δεν τόλμησε. Την ίδια μέρα της επιστροφής της, έκαναν έρωτα σαν αγρίμια, λες και τα δυο κορμιά τους προσπαθούσαν να γίνουν ένα. Κάτι που επαναλαμβανόταν συχνά.

Και δεν ήταν η πρώτη φυγή της. Ακολούθησαν κι άλλες.

Τη μοναδική φορά που τον προειδοποίησε πως θα έφευγε, ήταν όταν του γνώρισε τον Στάθη. Σκηνοθέτης δήλωνε. Ένας λιπόσαρκος τύπος, που φώναζε από μακριά πως ήταν πρεζόνι.

Είχαν ετοιμάσει ένα θεατρικό, το πρώτο τους, και θα το παρουσίαζαν σε κάποια επαρχιακά θεατράκια.

Τρεις μήνες έκανε να γυρίσει. Την περίμενε, αγωνιούσε, ζήλευε και του έλειπε.

Απορούσε πάντως με τον εαυτό του: πώς αυτός, ένας οργανωμένος χαρακτήρας, αποδέχθηκε και εξαρτήθηκε από έναν τόσο αστάθμητο και απρόβλεπτο άνθρωπο, σαν την Όλγα. Όλγα την έλεγαν.

Πώς έγινε και ερωτεύτηκε μια γυναίκα για την οποία δεν ήξερε τίποτα — ούτε για το παρελθόν της ούτε για τη σκοτεινή ψυχή της.

Όταν γύρισε από την περιοδεία, την είδε απογοητευμένη. Μόνη της είπε πως δεν είχαν πάει καθόλου καλά, αλλά θα ξαναπροσπαθούσαν.

Από τότε, ούτε που θυμάται πόσες φορές είχε εξαφανιστεί κι αυτός να την περιμένει, σίγουρος πως θα ξαναγύριζε.

Και ξαναγύριζε πάντα, συνήθως μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, κλαίγοντας και λέγοντας πόσο της έλειπε και πόσο τον χρειαζόταν.

Ένα βράδυ του είπε πως θα απομονωνόταν στο υπόγειό της για να σκεφτεί και να μελετήσει ένα καινούριο θεατρικό που ετοίμαζαν και να μην την ενοχλούσε.

Του έλειπε και, ένα βράδυ, είπε να της κάνει έκπληξη πηγαίνοντας να τη βρει.

Όταν την είδε να βγαίνει από το υπόγειο αγκαλιά με τον Στάθη, πληγώθηκε και άδειασε μέσα του όλη η ψυχή του.

Ήταν σίγουρος πως κι εκείνη τον είδε, αλλά προσποιήθηκε την αδιάφορη.

Περίμενε να γυρίσει, να δώσει κάποιες εξηγήσεις, αλλά δεν ξαναφάνηκε. Αυτή τη φορά χάθηκε οριστικά.

Οικονομικά είχε σπουδάσει και η πρώτη του δουλειά ήταν σε ένα λογιστικό γραφείο. Η επόμενη ήταν σε μια τράπεζα και εκεί ολοκλήρωσε τις γνώσεις του σχετικά με τη διαχείριση του χρήματος. Και επειδή απέκτησε καλό όνομα στους οικονομικούς κύκλους, κατέληξε να γίνει σοβαρό στέλεχος μιας μεγάλης επενδυτικής εταιρείας.

Έκανε αρκετές σχέσεις στη ζωή του. Οι περισσότερες εφήμερες. Η πιο σοβαρή ήταν με τη Νίκη. Μια έξυπνη και στιβαρή γυναίκα. Την αγαπούσε. Έτσι έλεγε. Έτσι πίστευε.

Μέχρι που κάποιο πρωινό η Νίκη του ομολόγησε πως, όταν έκανε έρωτα μαζί της, μερικές φορές νόμιζε πως το μυαλό του βρισκόταν κάπου αλλού. Πως ανάμεσα στα δύο κορμιά τους παρεμβαλλόταν κι ένα άλλο σώμα.

Προσπάθησε να αστειευτεί. Πώς μπορούσε να νόμιζε κάτι τέτοιο…

Μια επόμενη φορά, ξύπνησε και είδε δίπλα του τη Νίκη μισοσηκωμένη να τον κοιτάζει περίεργα.

«Ποια ήταν η Όλγα που σε βασάνιζε όλο το βράδυ στον ύπνο σου;»

Δεν περίμενε απάντηση. Το ίδιο βράδυ σηκώθηκε, ντύθηκε και έφυγε.

«Μη με ξαναζητήσεις», του είπε φεύγοντας. «Δεν ξέρω πού, αλλά βρίσκεσαι αλλού και όχι μαζί μου.»

Αναγκάστηκε να ομολογήσει στον εαυτό του ότι τα υπολείμματα της Όλγας ζούσαν ακόμη εκεί, βαθιά μέσα στην ψυχή του, και κάθε τόσο ξυπνούσαν, βασανίζοντάς τον.

«Είναι ένα ζευγάρι που θέλει οπωσδήποτε να σας δει», είπε η γραμματέας του. «Δεν έχει ραντεβού και περιμένει πολλή ώρα. Θέλουν να σας κάνουν μια επενδυτική πρόταση και επιμένουν πολύ.»

«Να περάσουν. Έχω λίγο χρόνο.»

Όταν είδε τον Στάθη και την Όλγα να μπαίνουν στο γραφείο, τα έχασε και χρειάστηκε λίγο χρόνο για να συνέλθει.

Είχε μπροστά του δυο ανθρώπινα ράκη. Ιδίως η Όλγα, που δεν θύμιζε τίποτα από τη γυναίκα που τόσο πολύ είχε αγαπήσει. Με ζαρωμένο πρόσωπο, λυγισμένο κορμί και φωνή βραχνή σαν κοράκι.

Το μόνο που μπόρεσε να πει ήταν ένα:

«Πώς από δω;»

«Θα θέλαμε να κάνουμε μια επενδυτική πρόταση.»

Ήταν ο Στάθης που μιλούσε. Του εξήγησε πως ετοίμαζαν ένα θεατρικό έργο, αλλά τους έλειπαν τα χρήματα για να το ανεβάσουν. Αν η εταιρεία τους έδινε κάποιο ποσό, θα το εισέπραττε στο πολλαπλάσιο, γιατί η επιτυχία του έργου ήταν εξασφαλισμένη.

Δεν γέλασε. Μόνο μια λύπη τον πλημμύρισε.

«Για τι ποσό μιλάμε;»

Ήταν αστεία τα χρήματα που ζητούσαν.

Είπε στην ξαφνιασμένη γραμματέα του να ετοιμάσει την επιταγή από τον προσωπικό του λογαριασμό. Ήταν σίγουρος πως δεν υπήρχε κανένα θεατρικό έργο. Να ζητιανέψουν είχαν έρθει. Ποιος ξέρει πόσα χρέη τους κυνηγούσαν.

Όταν η Όλγα σηκώθηκε να πάρει την επιταγή και χάιδεψε το πέτο του σακακιού του, λέγοντας:

«Γνήσιο κασμίρι. Μπράβο σου. Αν πω ότι μου λείπεις, θα είχε νόημα;»

«Δεν χρειάζεται να επιστρέψετε τα χρήματα, όπως δεν χρειάζεται να ξανάρθετε εδώ», είπε καθώς έφευγαν.

Πέρασαν πάνω από δύο χρόνια, όταν του τηλεφώνησε η κοινωνική λειτουργός ενός νοσοκομείου. Του είπε πως νοσήλευαν κάποια Όλγα, που ήταν βαριά άρρωστη και επέμενε να τον δει.

Πήγε. Ήταν η μισή από εκείνη που ήξερε. Τα χέρια της είχαν γίνει σαν λεπτές βέργες και τα ζυγωματικά της πρόβαλλαν έντονα στο άσαρκο πρόσωπό της.

Μόνο τα μάτια της ζωντάνεψαν μόλις τον είδε. Οι λέξεις βγήκαν δύσκολα από το στόμα της.

«Ο Στάθης πέθανε και εσύ μου λείπεις. Δεν υπάρχει κανένας άλλος στη ζωή μου… Μόνο εσύ, που ξέρω πόσο με αγάπησες και πόσο σε πλήγωσα. Σε λίγο θα φύγω και δεν θέλω να είμαι μόνη μου, χωρίς κανέναν δίπλα μου. Μόνο εσύ μου έμεινες…»

Ο γιατρός που ρώτησε τον γέμισε με ασάφειες. Του μίλησε για ένα πολυοργανικό σύνδρομο αγνώστου αιτιολογίας, που την εξόντωνε. Ζήτημα χρόνου ήταν.

Πήγε ακόμη μερικές φορές και την έβλεπε. Πάντα τη ρωτούσε αν χρειαζόταν κάτι.

«Μόνο εσένα και τίποτα άλλο.»

Την τελευταία φορά που πήγε να τη δει, πήρε μαζί του κι έναν ιερέα. Μόλις τον είδε εκείνη, αντέδρασε όσο πιο βίαια μπορούσε, μέσα στην αδυναμία της.

«Δεν θέλω εξομολόγηση… Μόνο στον εαυτό μου έχω κάνει κακό, σε κανέναν άλλο!»

«Δεν ήλθα γι’ αυτό», απάντησε ήρεμα ο ιερωμένος, καθώς περνούσε στον λαιμό του ένα πετραχήλι. Στο ένα χέρι κρατούσε ένα μικρό προσευχητάρι και με το άλλο έπιασε το στεγνό χέρι της Όλγας, μένοντας για λίγο σε στάση προσευχής. Στο τέλος τη ρώτησε:

«Δέχεσαι, Όλγα, αυτόν τον άντρα που είναι δίπλα σου για σύζυγο;»

Τα μάτια της, μέσα στις βαθουλωμένες κόγχες, ζωήρεψαν.

«Ναι… Πάντα το ήθελα.»

Ύστερα, γυρίζοντας ο παπάς προς αυτόν, τον ρώτησε:

«Και εσύ δέχεσαι την Όλγα για σύζυγο;»

Έγνεψε καταφατικά.

«Απ’ αυτή τη στιγμή σας κηρύσσω συζύγους.»

Έβγαλε με ήρεμες κινήσεις το πετραχήλι και έφυγε ήσυχα όπως είχε έρθει, χωρίς άλλη κουβέντα.

Έμεινε δίπλα της, κρατώντας το αδύναμο χέρι της, μέχρι που ένιωσε τα δάχτυλά της να χαλαρώνουν. Κοίταξε το στήθος της, που είχε πάψει να πάλλεται, και κατάλαβε. Άπλωσε την παλάμη του και της έκλεισε τα μάτια.

Μα πώς θα μπορούσε να αφήσει την Όλγα να φύγει μόνη, μέσα στην ερημιά της, χωρίς να πάρει κάτι μαζί της; Έστω τον γάμο της…

 

Christos.gim@gmail.com