Ο Πεύκος της νιότης μιας γενιάς

 Μια ιστορία για τον χρόνο, τη μνήμη και το αναπόφευκτο πέρασμα της ζωής

Άνοιξη του 1967. Οι μαθητές της έκτης τάξης του Δημοτικού Σχολείου Μελίγου, λίγο πριν αποχαιρετήσουν τα παιδικά τους χρόνια και πάρουν τον δρόμο για τις επόμενες σελίδες της ζωής τους, αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τους ένα ξεχωριστό ενθύμιο. Φύτεψαν ο καθένας από ένα δέντρο έξω στο προαύλιο του σχολείου τους.

Ανάμεσα στα παιδιά ήταν και ο Θανάσης Ζαμπακάς, που φύτεψε τότε ένα μικρό πευκάκι. Ένα δενδρύλλιο που έμοιαζε ασήμαντο μπροστά στον απέραντο ουρανό, μα έκρυβε μέσα του τη δύναμη να μεγαλώσει, να θεριέψει και να γίνει, με το πέρασμα των χρόνων, ένα επιβλητικό δέντρο.

Τα παιδιά εκείνης της άνοιξης μεγάλωσαν, αποχαιρέτησαν το σχολείο, ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους, δημιούργησαν οικογένειες και έζησαν τις δικές τους χαρές και δοκιμασίες. Το πευκάκι, όμως, έμεινε εκεί. Ριζωμένο στο χώμα του σχολικού προαυλίου, ψήλωνε χρόνο με τον χρόνο, άπλωνε τα κλαδιά του και γινόταν ένας σιωπηλός μάρτυρας της πορείας τους. Οι εποχές περνούσαν, τα παιδιά γίνονταν άντρες και γυναίκες, τα πρόσωπά τους άλλαζαν, μα ο πεύκος εξακολουθούσε να στέκει στη θέση του, σαν να φύλαγε μέσα στον κορμό του ένα κομμάτι από την κοινή τους νιότη.

Ώσπου ήρθε η μέρα που η εικόνα αυτή άλλαξε για πάντα.

Ο Θανάσης Ζαμπακάς πέρασε από το παλιό σχολείο και αντίκρισε τον πεύκο πεσμένο στο έδαφος. Το δέντρο που είχε φυτέψει με τα παιδικά του χέρια, εκείνο που είχε μεγαλώσει μαζί με τη γενιά του, κειτόταν τώρα στο χώμα, κομμένο, με τον κορμό και τα κλαδιά του απλωμένα στην αυλή.

Του είπαν πως το έκοψαν επειδή αποτελούσε κίνδυνο για την ασφάλεια των παιδιών που παίζουν στην παιδική χαρά. Ίσως να ήταν μια αναγκαία απόφαση, παρμένη με γνώμονα την προστασία των μικρών παιδιών. Άλλωστε, η ζωή συνεχίζεται και κάθε εποχή έχει τις δικές της ανάγκες.

Όμως, για τον άνθρωπο που κάποτε είχε φυτέψει εκείνο το δέντρο, η στιγμή δεν ήταν απλώς η θέα ενός κομμένου πεύκου. Ήταν μια συνάντηση με τον χρόνο που πέρασε, με τα χρόνια που δεν επιστρέφουν, με μια ολόκληρη εποχή που ξαφνικά έμοιαζε να κλείνει τον κύκλο της.

Πέρασε, τον είδε και δάκρυσε.

Δεν έκλαψε μόνο για το δέντρο. Έκλαψε, ίσως, για το παιδί που υπήρξε κάποτε, για τους συμμαθητές του, για τις φωνές που γέμιζαν το προαύλιο, για τις στιγμές που έμοιαζαν τότε ατελείωτες. Για εκείνη την άνοιξη του 1967, όταν τα χέρια των παιδιών βύθιζαν μικρά δενδρύλλια στο χώμα, χωρίς να γνωρίζουν πως μαζί τους φύτευαν και τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής.

Μπροστά στον πεσμένο κορμό, η σκέψη του πήρε έναν δρόμο αναπόφευκτο, σχεδόν οδυνηρό.

«Έρχεται, άραγε, και η δική μας σειρά;»

Ίσως αυτή να ήταν η πιο πικρή σκέψη που γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή. Γιατί ο πεύκος δεν ήταν μόνο ένα δέντρο που γέρασε και έπεσε. Ήταν ένας καθρέφτης. Μέσα του ο Θανάσης είδε, συμβολικά, τον εαυτό του και τους συμμαθητές του. Είδε τη γενιά του, που σιγά σιγά απομακρύνεται από το προσκήνιο της ζωής, όπως απομακρύνονται οι παλιές γενιές για να δώσουν τη θέση τους στις νεότερες.

Όπως ο πεύκος άφησε ελεύθερο τον χώρο για τα παιδιά που παίζουν σήμερα στην αυλή, έτσι κι εκείνοι, κάποτε, θα αφήσουν πίσω τους τους δικούς τους χώρους, τις συνήθειες, τις ιστορίες και τις αναμνήσεις τους. Είναι ο αέναος κύκλος της ζωής, μια διαδοχή γενεών που έρχεται και παρέρχεται, αφήνοντας η καθεμιά το δικό της αποτύπωμα πάνω στη γη.

Κι όμως, υπάρχει κάτι που αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου. Είναι η μνήμη. Είναι εκείνες οι μικρές πράξεις που, χωρίς να το γνωρίζουμε τη στιγμή που τις κάνουμε, αποκτούν κάποτε τεράστια συναισθηματική αξία. Ένα δέντρο που φυτεύτηκε από παιδικά χέρια, ένα παλιό σχολείο, μια αυλή γεμάτη φωνές, μια ανάμνηση που αναδύεται ξαφνικά και μας επιστρέφει σε όσα αγαπήσαμε.

Ο πεύκος μπορεί να μην υπάρχει πια όρθιος, όμως εξακολουθεί να ζει μέσα στην ιστορία εκείνων που τον φύτεψαν. Η σκιά του μπορεί να χάθηκε, αλλά η συμβολική του παρουσία παραμένει. Κι ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης διαδρομής: πως η ζωή μας δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια που περνούν, αλλά και με όσα αφήνουμε πίσω μας.

Ο Θανάσης Ζαμπακάς, κοιτάζοντας τον πεσμένο πεύκο, είδε το τέλος ενός δέντρου, αλλά και την υπενθύμιση του δικού του περάσματος από τη ζωή. Μια υπενθύμιση σκληρή, μα και βαθιά ανθρώπινη. Γιατί, όσο κι αν μας πονά η ιδέα της φθοράς, η επίγνωση του χρόνου μπορεί να μας κάνει να εκτιμήσουμε περισσότερο όσα έχουμε ακόμη: τους ανθρώπους μας, τις αναμνήσεις μας, τη δυνατότητα να προσφέρουμε, να αγαπήσουμε, να αφήσουμε κάτι ουσιαστικό στους νεότερους.

Και έτσι, τελικά, αυτή είναι η πιο όμορφη παρακαταθήκη εκείνης της άνοιξης του 1967. Ότι ένα δέντρο, φυτεμένο από παιδιά που δεν μπορούσαν ακόμη να γνωρίζουν το βάρος των χρόνων, κατάφερε, δεκαετίες αργότερα, να τους θυμίσει πως η ζωή είναι ένα πέρασμα, αλλά και μια σκυταλοδρομία.

Οι γενιές αλλάζουν. Τα δέντρα πέφτουν. Οι αυλές αδειάζουν από τις παλιές φωνές και γεμίζουν με καινούργιες. Μα κάθε ρίζα που απλώθηκε στη γη, κάθε σπόρος που φυτεύτηκε με αγάπη και κάθε ανάμνηση που διασώθηκε στην καρδιά κάποιου ανθρώπου αφήνει πίσω της μια συνέχεια.

Γιατί μπορεί κάποτε να πέσει ο πεύκος της νιότης μας, αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι που τον θυμούνται, η σκιά του θα εξακολουθεί να απλώνεται μέσα στον χρόνο.

Ταξίδι στον χρόνο με οδηγό τη φαντασία και πρωταγωνίστριες τις δύο εγγονές μου

 

Μια ξεχωριστή συλλογή φωτογραφιών, δημιουργημένων με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης, έρχεται να ανοίξει ένα μαγικό παράθυρο στον χρόνο, ταξιδεύοντας τις δύο εγγονές μου σε διαφορετικές εποχές, πολιτισμούς και κόσμους της ανθρώπινης ιστορίας.

Από την αυγή της ανθρωπότητας, την Παλαιολιθική και την Προϊστορική εποχή, μέχρι το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας, τη μυστηριακή Αίγυπτο, την αυτοκρατορική Ρώμη και τον μακρινό πολιτισμό της Κίνας, οι δύο μικρές πρωταγωνίστριες μεταμορφώνονται, φορώντας ενδυμασίες που αφηγούνται ιστορίες αιώνων. Ταξιδεύουν ακόμη στον Μεσαίωνα, στην Οθωμανική εποχή, στη ρομαντική ατμόσφαιρα περασμένων χρόνων, αλλά και σε παραμυθένιους κόσμους, όπου η πραγματικότητα συναντά το όνειρο.

Κάθε φωτογραφία αποτελεί και έναν διαφορετικό σταθμό σ’ αυτό το φανταστικό ταξίδι. Τα ενδύματα, τα χρώματα, τα στολίδια και οι πολιτισμικές αναφορές γίνονται γέφυρες που συνδέουν το παρελθόν με το παρόν, την ιστορική μνήμη με τη δημιουργική φαντασία.

Κι ενώ η Τεχνητή Νοημοσύνη αναλαμβάνει να μεταμορφώσει τις εικόνες, η δική μου σκέψη ταξιδεύει πέρα από αυτές. Βλέπω τις δύο εγγονές μου να γίνονται μικρές ταξιδιώτισσες του χρόνου, να φορούν τα ενδύματα άλλων εποχών και να συναντούν, μέσα από τη μαγεία της εικόνας, τον ατέλειωτο πλούτο της ανθρώπινης δημιουργίας.

Γιατί η ιστορία δεν είναι μόνο ημερομηνίες, γεγονότα και μνημεία. Είναι και οι άνθρωποι, οι συνήθειες, οι τέχνες, οι ενδυμασίες και οι πολιτισμοί που άφησαν το αποτύπωμά τους πάνω στη γη.

Και έτσι αυτό γίνεται το πιο όμορφο δώρο της φαντασίας: να μπορείς να ταξιδεύεις με τις εικόνες σε κόσμους που χάθηκαν, να αγγίζεις νοερά εποχές που πέρασαν και να κρατάς ζωντανό το όνειρο για τις γενιές που έρχονται.

Δύο εγγονές, αμέτρητες εποχές, ένας ολόκληρος κόσμος ιστορίας και φαντασίας. Ένα ταξίδι στον χρόνο που ξεκινά από το χθες, περνά από το σήμερα και συνεχίζεται εκεί όπου η παιδική ψυχή συναντά το όνειρο.

Δ.Τ.

Κλειστό γυμναστήριο τύπου «μπαλόνι» στο Βαλτινό με προϋπολογισμό 290.000 ευρώ

 Νέα ώθηση στις αθλητικές υποδομές της περιοχής – Στο επίκεντρο η δημιουργία ενός σύγχρονου στεγασμένου χώρου άθλησης

Ένα σημαντικό βήμα για την ενίσχυση των αθλητικών υποδομών του Βαλτινού δρομολογείται με την προβλεπόμενη δημιουργία κλειστής αθλητικής εγκατάστασης τύπου «μπαλόνι», προϋπολογισμού 290.000 ευρώ, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδιασμού της Περιφέρειας Θεσσαλίας για την αναβάθμιση του αθλητισμού στον Δήμο Τρικκαίων.

Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Δημήτρης Κουρέτας, προωθεί τρεις σημαντικές παρεμβάσεις, συνολικού προϋπολογισμού 890.000 ευρώ, οι οποίες αφορούν τη συντήρηση αθλητικών εγκαταστάσεων του Δήμου Τρικκαίων, τη δημιουργία κλειστής αθλητικής εγκατάστασης στα ΤΕΦΑΑ και την αντίστοιχη εγκατάσταση στο Βαλτινό.

Ένα έργο με ουσιαστική σημασία για το Βαλτινό

Η προβλεπόμενη κατασκευή του κλειστού γυμναστηρίου στο Βαλτινό, με προϋπολογισμό 290.000 ευρώ, αποτελεί μια ιδιαίτερα θετική εξέλιξη για την τοπική κοινωνία, καθώς ενισχύει τις προοπτικές ανάπτυξης του αθλητισμού και διευρύνει τις δυνατότητες άσκησης για τους κατοίκους του χωριού και της ευρύτερης περιοχής.

Η δημιουργία μιας στεγασμένης αθλητικής εγκατάστασης μπορεί να προσφέρει τη δυνατότητα διεξαγωγής αθλητικών δραστηριοτήτων ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες, εξυπηρετώντας τις ανάγκες παιδιών, νέων, αθλητικών συλλόγων και πολιτών που επιθυμούν να εντάξουν την άσκηση στην καθημερινότητά τους.

Παράλληλα, ένα τέτοιο έργο μπορεί να ενισχύσει τη λειτουργία και τις προοπτικές των τοπικών αθλητικών φορέων, να δημιουργήσει ευνοϊκότερες συνθήκες για την καλλιέργεια του αθλητικού πνεύματος και να προσφέρει στη νεολαία έναν ακόμη χώρο δημιουργικής απασχόλησης, συνεργασίας και κοινωνικής συμμετοχής.

Για μια κοινότητα όπως το Βαλτινό, η ενίσχυση των αθλητικών υποδομών δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική παρέμβαση. Είναι μια επένδυση στην ποιότητα ζωής, στη νεολαία και στη δημιουργία περισσότερων ευκαιριών για άθληση και κοινωνική δραστηριοποίηση.

Τρεις παρεμβάσεις για τον αθλητισμό των Τρικάλων

Το έργο στο Βαλτινό εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα αθλητικών παρεμβάσεων, συνολικού προϋπολογισμού 890.000 ευρώ.

Ειδικότερα, προβλέπονται:

·         310.000 ευρώ για τη συντήρηση αθλητικών εγκαταστάσεων του Δήμου Τρικκαίων, με στόχο την αντιμετώπιση εκκρεμοτήτων αδειοδότησης και τη διασφάλιση των προϋποθέσεων για την απρόσκοπτη διεξαγωγή αγώνων, μεταξύ άλλων και στο Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων.

·         290.000 ευρώ για τη δημιουργία κλειστής αθλητικής εγκατάστασης τύπου «μπαλόνι» στις εγκαταστάσεις των ΤΕΦΑΑ, ικανοποιώντας ένα χρόνιο αίτημα της ακαδημαϊκής κοινότητας και προσφέροντας στους φοιτητές έναν στεγασμένο χώρο προπονήσεων και αθλητικών δραστηριοτήτων.

·         290.000 ευρώ για την αντίστοιχη αθλητική εγκατάσταση στο Βαλτινό, με στόχο την ενίσχυση των δυνατοτήτων άθλησης στην τοπική κοινωνία.

Οι παρεμβάσεις αυτές συνδυάζουν τη συντήρηση και αναβάθμιση υφιστάμενων εγκαταστάσεων με τη δημιουργία νέων χώρων άθλησης, επιχειρώντας να καλύψουν ανάγκες που παρέμεναν για χρόνια σε εκκρεμότητα.

Μια επένδυση στο μέλλον του τόπου

Η δρομολόγηση του κλειστού γυμναστηρίου στο Βαλτινό δημιουργεί θετικές προσδοκίες για την αθλητική ζωή του χωριού. Η υλοποίηση του έργου θα αποτελέσει ένα ουσιαστικό βήμα προς την κατεύθυνση της αναβάθμισης των τοπικών υποδομών, με επίκεντρο τις ανάγκες των κατοίκων και ιδιαίτερα της νέας γενιάς.

Το ζητούμενο πλέον είναι η προώθηση των απαραίτητων διαδικασιών, ώστε ο σχεδιασμός να περάσει από τον προγραμματισμό στην υλοποίηση και η προβλεπόμενη εγκατάσταση να γίνει πραγματικότητα.

Αξίζουν ιδιαίτερα συγχαρητήρια στην Τοπική Κοινότητα Βαλτινού, στον Πρόεδρο Βάιο Τσιγάρα και στον Αντιπρόεδρο Κώστα Σταμούλη, οι οποίοι διεκδίκησαν επάξια το έργο.

Με τη συγκεκριμένη παρέμβαση, το Βαλτινό αποκτά την προοπτική να ενισχύσει σημαντικά τις αθλητικές του δυνατότητες, συμβάλλοντας στη διάδοση της άσκησης, στην καλλιέργεια του ομαδικού πνεύματος και στη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών.

Ένα κλειστό γυμναστήριο δεν είναι μόνο ένας χώρος άθλησης. Είναι ένας χώρος συνάντησης, συμμετοχής και δημιουργίας, που μπορεί να δώσει νέα πνοή στην τοπική κοινωνία και να αποτελέσει μια πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

Ευχαριστήριο της Προέδρου του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού κας Ρίκας Βότσιου – Πλεξίδα

 

Με αφορμή τις πρόσφατες εκλογές του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού και την επανεκλογή μου στη θέση της Προέδρου, θα ήθελα να εκφράσω τις εγκάρδιες ευχαριστίες μου, σε όλους τους συγχωριανούς, που επί 12 χρόνια με στηρίζετε με την ψήφο σας και την εμπιστοσύνη σας. Η δική σας αγάπη είναι δύναμη και έμπνευση, να συνεχίσουμε, να προάγουμε την κοινωνική ζωή του χωριού μας.

Εκπαιδευτικός περίπατος του Γυμνασίου Βαλτινού στο Δάσος της Παναγίας

 Ένα ζωντανό εργαστήριο φύσης, ιστορίας και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης

Έναν ξεχωριστό εκπαιδευτικό περίπατο στο Δάσος της Παναγίας, στο Βαλτινό του Δήμου Τρικκαίων, πραγματοποίησαν την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026 οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γυμνασίου Βαλτινού, έχοντας την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά έναν πολύτιμο φυσικό θησαυρό του τόπου τους.

Η επίσκεψη εντάχθηκε στο πλαίσιο της βιωματικής μάθησης και της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, καθώς η επαφή των μαθητών με το φυσικό περιβάλλον ενισχύει την οικολογική τους συνείδηση, καλλιεργεί τον σεβασμό προς τη φύση και τους φέρνει πιο κοντά στην τοπική ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά.

Το Δάσος της Παναγίας αποτελεί ένα σημαντικό πεδινό οικοσύστημα της περιοχής, το οποίο ανακηρύχθηκε το 2018 «Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης». Πρόκειται για ένα σπάνιο υπόλειμμα του αρχέγονου παραποτάμιου δάσους του Πηνειού, που διατηρεί πολύτιμα στοιχεία της φυσικής βλάστησης του θεσσαλικού κάμπου και φιλοξενεί σημαντική τοπική βιοποικιλότητα.

Κατά τη διάρκεια του περιπάτου, οι μαθητές και οι μαθήτριες είχαν την ιδιαίτερη χαρά να συναντήσουν τον δασοπόνο δρα Νικόλαο Μάνιο, ο οποίος τους ενημέρωσε για τη χλωρίδα του δάσους, την οικολογική του αξία και την ανάγκη προστασίας του.

Στο δασικό οικοσύστημα κυριαρχούν τα αιωνόβια δέντρα του στενόφυλλου φράξου (Fraxinus angustifolia), γνωστού και ως νερόφραξου. Μαζί τους συνυπάρχουν ασημόλευκες, πεδινές φτελιές ή καραγάτσια, βελανιδιές, σφενδάμια και ιτιές, συνθέτοντας ένα ξεχωριστό φυσικό περιβάλλον, που αποτελεί πολύτιμο πεδίο μελέτης για την επιστημονική κοινότητα και σημαντικό καταφύγιο της τοπικής χλωρίδας και πανίδας.

Για τη σχολική κοινότητα του Βαλτινού, το Δάσος της Παναγίας δεν αποτελεί απλώς έναν όμορφο φυσικό προορισμό, αλλά ένα «ζωντανό εργαστήριο φύσης και πολιτισμού». Μέσα από την άμεση παρατήρηση, την εξερεύνηση και την επαφή με το περιβάλλον, τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν το τοπικό οικοσύστημα, να αναπνεύσουν καθαρό αέρα, να παίξουν και να αναπτύξουν μια ουσιαστική σχέση με τη φύση του τόπου τους.

Ωστόσο, η επίσκεψη συνοδεύτηκε και από έναν προβληματισμό για το μέλλον αυτού του πολύτιμου φυσικού μνημείου. Όπως ενημέρωσε ο δρ Νικόλαος Μάνιος τους μαθητές, πολλά από τα αιωνόβια δέντρα του δάσους έχουν προσβληθεί από ξυλοφάγα έντομα και σταδιακά νεκρώνονται. Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να παρατηρήσουν από κοντά τα προσβεβλημένα δέντρα και να αντιληφθούν τις απειλές που αντιμετωπίζει το δασικό οικοσύστημα.

Η εικόνα των άρρωστων δέντρων αποτέλεσε αφορμή για σκέψη και ευαισθητοποίηση, αναδεικνύοντας την ανάγκη επιστημονικής παρακολούθησης, κατάλληλης διαχείρισης και ουσιαστικής προστασίας του δάσους, ώστε να διατηρηθεί ζωντανό και να συνεχίσει να αποτελεί σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές.

Η εκπαιδευτική αυτή δράση υπενθύμισε σε όλους ότι η περιβαλλοντική αγωγή δεν περιορίζεται στις σελίδες των σχολικών βιβλίων. Καλλιεργείται μέσα από την εμπειρία, την παρατήρηση και τη συνειδητοποίηση πως η προστασία της φύσης αποτελεί συλλογική ευθύνη.

Ο Διευθυντής και ο Σύλλογος Διδασκόντων του Γυμνασίου Βαλτινού εκφράζουν τις θερμές ευχαριστίες τους προς τον δρ Νικόλαο Μάνιο για τις πολύτιμες πληροφορίες και την ουσιαστική συμβολή του στην ενημέρωση των μαθητών και των μαθητριών.

Το Δάσος της Παναγίας είναι ένας ανεκτίμητος φυσικός θησαυρός για το Βαλτινό. Η γνωριμία των νέων με αυτό αποτελεί το πρώτο βήμα, ώστε η αγάπη για τη φύση να μετατραπεί σε γνώση, ευθύνη και έμπρακτη φροντίδα για την προστασία του.

Πρώτη απώλεια βαθμών για τον Α.Ο. Βαλτινού – Ισοπαλία 1-1 με τον Άθλο

 

Την πρώτη απώλεια βαθμών στο φετινό πρωτάθλημα γνώρισε ο Α.Ο. Βαλτινού, ο οποίος αναδείχθηκε ισόπαλος με σκορ 1-1 απέναντι στον Άθλο.

Η ομάδα του Βαλτινού βρέθηκε πίσω στο σκορ, ωστόσο δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Με αγωνιστικό πείσμα, αποφασιστικότητα και διάθεση για αντίδραση, οι ποδοσφαιριστές της κατάφεραν να ανατρέψουν την εις βάρος τους ψυχολογία και να φτάσουν στην ισοφάριση, αποφεύγοντας την ήττα.

Παρά την απώλεια των δύο βαθμών, ο Α.Ο. Βαλτινού έδειξε χαρακτήρα και αγωνιστική θέληση, στοιχεία που αποτελούν σημαντικά εφόδια για τη συνέχεια της διοργάνωσης.

Το ισόπαλο αποτέλεσμα διακόπτει το νικηφόρο σερί της ομάδας, χωρίς όμως να αναιρεί την προσπάθεια και τις φιλοδοξίες της για μια καλή πορεία στο φετινό πρωτάθλημα.

Ο Α.Ο. Βαλτινού συνεχίζει την προσπάθειά του με στόχο την επιστροφή στις νίκες, κρατώντας ως θετικό στοιχείο την αντίδραση και το αγωνιστικό πνεύμα που έδειξε στον αγωνιστικό χώρο.

Με μεγάλη συμμετοχή οι αρχαιρεσίες του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού – Η σύνθεση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου

 

Με μεγάλη συμμετοχή και ενδιαφέρον από τα μέλη του πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026 οι αρχαιρεσίες του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, μέσα από τις οποίες αναδείχθηκε το νέο Διοικητικό Συμβούλιο, που αναλαμβάνει την ευθύνη της διοίκησης και της συνέχισης της πολιτιστικής δραστηριότητας του Συλλόγου.

Η αυξημένη συμμετοχή των μελών αποτελεί ένα θετικό μήνυμα για την πορεία του Συλλόγου, επιβεβαιώνοντας τη διάθεση των κατοίκων να στηρίξουν έμπρακτα την πολιτιστική ζωή του χωριού και να συμβάλουν στη διατήρηση και την ανάδειξη της τοπικής παράδοσης.

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο καλείται να συνεχίσει το έργο του Συλλόγου, να ενισχύσει τις πολιτιστικές δράσεις και τις συλλογικές πρωτοβουλίες και να καλλιεργήσει ακόμη περισσότερο το πνεύμα συνεργασίας και συμμετοχής, με επίκεντρο τον πολιτισμό και την κοινωνική συνοχή του Βαλτινού.

Η σύνθεση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου έχει ως εξής:

·         Πρόεδρος: Ρίκα Βότσιου – Πλεξίδα

·         Αντιπρόεδρος: Στεφανία Μάμαλη

·         Ταμίας: Ειρήνη Βαγγελού

·         Μέλος: Νικολέτα Τσιγάρα

·         Μέλος: Χρύσα Παζαρά

·         Μέλος: Μαρία Γούσιου

·         Μέλος: Ειρήνη Μπαντή

·         Αναπληρωματικό μέλος: Φιλιό Καραθανάση

Ευχόμαστε στη νέα διοίκηση καλή και δημιουργική θητεία, με υγεία, δύναμη και διάθεση για προσφορά. Είθε το έργο της να χαρακτηρίζεται από ενότητα, συνεργασία και νέες πρωτοβουλίες, που θα κρατήσουν ζωντανή την πολιτιστική παράδοση του Βαλτινού και θα ενισχύσουν τους δεσμούς ανάμεσα στους κατοίκους του.

 

ΚΑΡΑΟΥΛΙ

 

Μπροστά μας δύο μεγαλόσωμα δέντρα που από χρόνια σημαδεύουν τον χώρο και ορίζουν την απόσταση ασφαλείας από το χωριό. Μέχρις εκεί, κάποτε, έφταναν οι πεζοί, χωρίς να κουραστούν πολύ και να γυρίσουν πάλι πίσω. Μέχρις εκεί ξεπροβόδιζαν τους ξένους επισκέπτες ή τους δικούς τους πού έφευγαν για ταξίδι και εκεί ακριβώς, όσοι δεν άντεχαν να περιμένουν μια επίσκεψη μέσα στο χωριό, έβγαιναν ανυπόμονοι και περίμεναν να προϋπαντήσουν τους ερχόμενους. Κοιτάζω ξανά και ξανά το ευφρόσυνο τοπίο με την εύγλωττη ομορφιά του και νομίζω πως όλος ο τόπος μοιάζει με διήγημα του Χρήστου Χρηστοβασίλη εκεί που έβγαινε και περίμενε η γριά μάνα τον ξενιτεμένο Γιάννη της να επιστρέψει. Σταματάω πάντα εδώ και κάποτε τα χάνω. Εγώ ξεπροβοδίζω, άλλοι με ξεπροβοδίζουν ή έρχομαι και με περιμένουν; Όλες αυτές τις συγκινήσεις τις ένιωσα εναλλακτικά μέσα στα χρόνια και απομένουν να φτερουγίζουν σαν ζωντανές εικόνες μέσα μου, επειδή τώρα πια οι άνθρωποι δεν μετακινούνται πεζοί, ούτε καβάλα σε ζώα, ούτε καν με τα μαζικά μέσα συγκοινωνίας. Ο καθένας με το αυτοκίνητό του τρέχει ξεκούραστα σαν σίφουνας, αλλά η νοσταλγία των παλιών τρόπων του επιβάλλεται και τον βαραίνει με τον τρόπο της.

Του Ηλία Κεφάλα

Απεβίωσε ο Σεραφείμ Αλεξίου

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Σεραφείμ Αλεξίου του Βαΐου, την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026, σε ηλικία 82 ετών.

Ο Σεραφείμ Αλεξίου ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Ανδρ. Καραθανάση και ήρθε γαμπρός στο Βαλτινό.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Δευτέρα 19 – 10 – 2026 και ώρα 4.00μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά του.

Σημ. 1) Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων, την Δευτέρα 19 – 10 – 2026 και ώρα 3.30μ.μ..

2) Ο καφές θα προσφερθεί στο καφενείου του Μάμαλη στο Βαλτινό Τρικάλων.

Στον χαμένο παράδεισο της παιδικής ηλικίας…

 

Υπάρχει ένας παράδεισος που όλοι κάποτε κατοικήσαμε, χωρίς να γνωρίζουμε πως ήταν παράδεισος. Είναι η παιδική μας ηλικία. Ένας κόσμος μικρός, φτιαγμένος από απλά πράγματα, που στα παιδικά μας μάτια έμοιαζαν μεγάλα, σπουδαία και απέραντα.

Τα δυο παιδιά της φωτογραφίας στέκονται σε μια πέτρινη σκάλα, πίσω από τα κάγκελα μιας αυλής. Το ένα σκύβει γελώντας, παραδομένο σε εκείνη την αβίαστη χαρά που μόνο η παιδική αθωότητα γνωρίζει. Το άλλο, πιο σκεφτικό, κρατά το δικό του μικρό μυστικό. Κι ανάμεσά τους, μια στιγμή καθημερινή, από εκείνες που τότε δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη σημασία, μα που σήμερα μοιάζουν με πολύτιμο θραύσμα μιας ζωής που πέρασε.

Πόσα άραγε κρύβονται μέσα σε μια τέτοια εικόνα! Γέλια που αντηχούσαν στις γειτονιές, παιχνίδια που δεν χρειάζονταν ακριβά αντικείμενα, φίλοι που γίνονταν αδέλφια, αυλές που μεταμορφώνονταν σε ολόκληρους κόσμους. Μια πέτρα, ένα ξύλο, ένα σκοινί αρκούσαν για να γεννηθούν περιπέτειες, ενώ η φαντασία μας μπορούσε να ταξιδέψει πολύ μακρύτερα από τα όρια του μικρού μας τόπου.

Τότε ο χρόνος δεν μας κυνηγούσε. Οι μέρες έμοιαζαν ατέλειωτες και τα καλοκαίρια δεν τελείωναν ποτέ. Δεν γνωρίζαμε ακόμη τις απογοητεύσεις, τις απώλειες, τις ευθύνες που θα έρχονταν αργότερα να χαράξουν το πρόσωπο και την ψυχή μας. Ζούσαμε το παρόν χωρίς να αναρωτιόμαστε για το αύριο, γιατί το αύριο ήταν μια υπόσχεση μακρινή, σχεδόν αδιάφορη.

Ύστερα μεγαλώσαμε. Οι σκάλες που κάποτε ανεβαίναμε τρέχοντας έγιναν αναμνήσεις, οι αυλές άδειασαν, οι φίλοι σκορπίστηκαν και οι παλιές γειτονιές άλλαξαν πρόσωπο. Άλλοι δρόμοι, άλλες έγνοιες, άλλες σιωπές. Και κάπου μέσα στον θόρυβο της ενήλικης ζωής, χάσαμε εκείνο το παιδί που ήμασταν κάποτε, το παιδί που μπορούσε να γελά με την καρδιά του, να χαίρεται με το τίποτα και να βρίσκει έναν ολόκληρο κόσμο σε μια γωνιά του δρόμου.

Μα η παιδική ηλικία δεν χάνεται εντελώς. Παραμένει κρυμμένη μέσα μας, σαν ένα παλιό σπίτι που εξακολουθεί να φωτίζεται από μέσα, ακόμη κι όταν κανείς δεν κατοικεί πια εκεί. Ξυπνά απρόσμενα από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, από μια γνώριμη μυρωδιά, από ένα τραγούδι, από το γέλιο ενός παιδιού που μας θυμίζει τον εαυτό μας.

Κι αυτό είναι το πιο παράξενο μυστικό του χρόνου: όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την παιδική μας ηλικία, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε την αξία της. Γιατί τότε είχαμε λιγότερα, αλλά πολλές φορές νιώθαμε πως είχαμε τα πάντα. Δεν ξέραμε τι σημαίνει ευτυχία, κι όμως τη ζούσαμε. Δεν γνωρίζαμε πως οι στιγμές περνούν ανεπιστρεπτί, γι’ αυτό και δεν προσπαθούσαμε να τις φυλακίσουμε.

Ο χαμένος παράδεισος της παιδικής ηλικίας δεν βρίσκεται πίσω μας, βρίσκεται μέσα μας. Και κάθε φορά που μια ανάμνηση μάς κάνει να χαμογελάσουμε ή να δακρύσουμε, ανοίγει για λίγο η μικρή σιδερένια αυλόπορτα της ψυχής μας. Τότε, για μια στιγμή μονάχα, επιστρέφουμε εκεί όπου όλα άρχισαν. Στα ξέγνοιαστα γέλια, στα χρόνια που δεν ξέραμε πως ήταν τα πιο πολύτιμα της ζωής μας.

Και ίσως, τελικά, να μη νοσταλγούμε τόσο τα χρόνια που πέρασαν, όσο τον άνθρωπο που ήμασταν τότε: εκείνο το παιδί που δεν ήξερε ακόμη πόσο δύσκολη μπορεί να γίνει η ζωή, αλλά ήξερε, χωρίς να το έχει διδαχθεί, πώς να τη χαίρεται.

Στο επίκεντρο της προστασίας το δάσος της Παναγίας Βαλτινού – Έλεγχος για την προσβολή των δέντρων από ξυλοφάγα έντομα

 

Το δάσος της Παναγίας Βαλτινού, ένας πολύτιμος φυσικός πνεύμονας της περιοχής και σημαντικό στοιχείο της περιβαλλοντικής της κληρονομιάς, επισκέφθηκε κλιμάκιο αρμόδιων υπηρεσιών, προκειμένου να εξετάσει την κατάσταση των δέντρων που έχουν προσβληθεί από ξυλοφάγα έντομα και να διερευνήσει τα ενδεδειγμένα μέτρα αντιμετώπισης του προβλήματος.

Στην επίσκεψη συμμετείχαν στελέχη του Τμήματος Αγροτικής Ανάπτυξης και της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος του Δήμου Τρικκαίων, με επικεφαλής τη δασολόγο Αικατερίνη Παπαδούλη και τον εντομολόγο-ερευνητή Δημήτριο Αβτζή. Παρόντες ήταν επίσης ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, Βάιος Τσιγάρας και Κώστας Σταμούλης.

Αντικείμενο της επίσκεψης ήταν η επιτόπια εξέταση των προσβεβλημένων δέντρων, κυρίως μεγάλης ηλικίας φράξων, οι οποίοι έχουν υποστεί θλάσεις στους κορμούς και στα κλαδιά τους. Παράλληλα, εξετάστηκε η δυνατότητα ένταξης σε προσεχές πρόγραμμα των απαραίτητων εργασιών υλοτομίας και απομάκρυνσης των δέντρων που έχουν πληγεί, στο πλαίσιο της προστασίας του δασικού οικοσυστήματος.

Τα ευρήματα της επιστημονικής έρευνας

Σύμφωνα με μελέτη που διενεργήθηκε από τη Γενική Διεύθυνση Αγροτικής Έρευνας – Ινστιτούτο Δασικών Ερευνών, στα πρέμνα των δέντρων εντοπίστηκαν χαρακτηριστικά ίχνη προσβολής, όπως στοές και προνύμφες, κυρίως στο εγκάρδιο ξύλο, καθώς και περιττώματα και πριονίδι που συνδέονται με τη δραστηριότητα των προνυμφών.

Τα ευρήματα αυτά οδήγησαν σε περαιτέρω διερεύνηση των εντόμων που προσβάλλουν τα δέντρα της περιοχής, προκειμένου να προσδιοριστούν τα είδη τους και να αξιολογηθούν οι δυνατότητες αποτελεσματικής αντιμετώπισης.

Όπως εξήγησε ο εντομολόγος-ερευνητής του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ, Δημήτριος Αβτζής, τα δείγματα εντόμων που εντοπίστηκαν στον φράξο ανήκουν στην οικογένεια των ξυλοφάγων Cerambycidae και συγκεκριμένα στο είδος Cerambyx scopoli (Coleoptera, Cerambycidae).

Αντίστοιχα, το έντομο που εντοπίστηκε στον κέδρο ανήκει στην οικογένεια των ξυλοφάγων Buprestidae. Ωστόσο, δεν κατέστη δυνατή η αναγνώρισή του σε επίπεδο είδους, καθώς το συγκεκριμένο δείγμα εντοπίστηκε στο στάδιο της νύμφης.

Τα μέτρα για την αντιμετώπιση της προσβολής

Η αντιμετώπιση των ξυλοφάγων εντόμων εξαρτάται από το περιβάλλον στο οποίο εμφανίζεται η προσβολή και από τις ιδιαιτερότητες κάθε περίπτωσης.

Σε αστικό περιβάλλον, μπορεί να εξεταστεί η δυνατότητα εφαρμογής εγκεκριμένων διασυστηματικών εντομοκτόνων, με στόχο την εξόντωση των εντόμων μέσα στις στοές που δημιουργούν στο ξύλο, εφόσον αυτό κριθεί κατάλληλο από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Αντίθετα, στα φυσικά οικοσυστήματα, όπως το δάσος της Παναγίας Βαλτινού, προκρίνεται η λήψη κατάλληλων διαχειριστικών μέτρων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η απομάκρυνση των προσβεβλημένων δέντρων, με σκοπό να περιοριστεί η εξάπλωση της προσβολής σε γειτονικά δέντρα.

Η επιστημονική αξιολόγηση της κατάστασης αποτελεί, επομένως, σημαντικό βήμα για τον σχεδιασμό των αναγκαίων παρεμβάσεων, με γνώμονα την προστασία της υγείας των δέντρων και τη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας της περιοχής.

Ένα πολύτιμο φυσικό κεφάλαιο για το Βαλτινό

Το δάσος της Παναγίας αποτελεί έναν ξεχωριστό φυσικό χώρο για το Βαλτινό, με ιδιαίτερη περιβαλλοντική και τοπική αξία. Η προστασία του δεν αφορά μόνο τη διατήρηση των δέντρων, αλλά και τη διαφύλαξη ενός οικοσυστήματος που συνδέεται με το φυσικό τοπίο, την ιστορία και τις μνήμες των κατοίκων.

Η συνεργασία των επιστημονικών και δημοτικών υπηρεσιών με την Τοπική Κοινότητα αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση για την έγκαιρη αντιμετώπιση των προβλημάτων και την εφαρμογή των κατάλληλων μέτρων.

Το ζητούμενο είναι οι αναγκαίες παρεμβάσεις να προχωρήσουν με επιστημονική τεκμηρίωση και υπευθυνότητα, ώστε το δάσος της Παναγίας Βαλτινού να συνεχίσει να αποτελεί έναν ζωντανό φυσικό πνεύμονα, πολύτιμο για το περιβάλλον και τις επόμενες γενιές.

Παρουσίαση δύο νέων βιβλίων της Τρικαλινής συγγραφέως Πόπης Μπαλαμώτη–Σπιτά, από τον Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Τρικάλων

Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026, στο Μουσείο Τσιτσάνη,

Μια ξεχωριστή λογοτεχνική εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026, και ώρα 7.30 μ.μ., στο Μουσείο Τσιτσάνη. Σ’ αυτή ο Φιλολογικός Ιστορικός Λογοτεχνικός Σύνδεσμος Τρικάλων (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) θα παρουσιάσει τα δύο τελευταία βιβλία της Τρικαλινής συγγραφέως κ. Πόπης Μπαλαμώτη – Σπιτά.

Πρόκειται για λογοτεχνικά βιβλία:  «Οδύσσεια των Ξεριζωμένων», κοινωνικό – ιστορικό μυθιστόρημα, Αθήνα 2025,  Εκδόσεις Ινφογνώμων, το οποίο θα παρουσιάσει ο κ. Ευάγγελος Κρικώνης, φαρμακοποιός, και το «Ανθισμένοι Κρίνοι», ποιητική συλλογή για παιδιά, Αθήνα 2025, Εκδόσεις Βεργίνα, το οποίο θα παρουσιάσει ο κ. Δημήτρης Τσιγάρας, γραφίστας και γενικός γραμματέας του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Τρικάλων.

Την εκδήλωση θα συντονίσει η κ. Ελένη Τζαβέλλα, ειδική γραμματέας του Φ.Ι.ΛΟ.Σ., ενώ μια ιδιαίτερη μουσική νότα στη βραδιά θα δώσει ο κ. Παναγιώτης Ζαχαρόπουλος, ο οποίος, με την κιθάρα και τη φωνή του, θα πλαισιώσει την εκδήλωση με έντεχνα τραγούδια.

Η εκδήλωση αυτή θα αποτελέσει μια ευκαιρία γνωριμίας με δύο διαφορετικές όψεις της συγγραφικής δημιουργίας της κ. Πόπης Μπαλαμώτη-Σπιτά. Δύο βιβλία διαφορετικής θεματολογίας και λογοτεχνικής έκφρασης, τα οποία αναδεικνύουν το εύρος της συγγραφικής παρουσίας της, από την κοινωνική και ιστορική πεζογραφία έως την ποίηση για παιδιά.

        Η Συγγραφέας.

Η κ. Πόπη Μπαλαμώτη- Σπιτά γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Τρίκαλα, σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και υπηρέτησε επί 25 χρόνια ως καθηγήτρια στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Έχει στο ενεργητικό της ένα πλούσιο και πολυσχιδές συγγραφικό έργο, που περιλαμβάνει ποιητικές συλλογές για παιδιά και ενηλίκους, μυθιστορήματα, νουβέλα για εφήβους και μελέτη για τη νεοελληνική ποίηση. Το έργο της έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ενώ έχει βραβευθεί από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών. Παράλληλα, έχει αναπτύξει σημαντική δράση στα λογοτεχνικά σωματεία της χώρας, έχοντας διατελέσει Γενική Γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και μέλος Διοικητικών Συμβουλίων λογοτεχνικών φορέων. Είναι επίσης μέλος του Φ.Ι.ΛΟ.Σ. Τρικάλων.

Η εν λόγω εκδήλωση θα είναι μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στη λογοτεχνία, την ποίηση και τη μουσική. Είσοδος ελεύθερη.

Από τις αναμνήσεις του Πολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού – Οι χορευτές μιας άλλης εποχής

 

Με αφορμή τις αρχαιρεσίες του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, που θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026, αξίζει να γυρίσουμε για λίγο τον χρόνο πίσω και να ανασύρουμε από το αρχείο της μνήμης στιγμές που σημάδεψαν την πολιτιστική διαδρομή του τόπου μας.

Η φωτογραφία, τραβηγμένη τη δεκαετία του 1980, είναι ένα μικρό παράθυρο σε μια εποχή δημιουργίας, ενθουσιασμού και συλλογικής προσπάθειας. Στο κέντρο της, ο χοροδιδάσκαλος Παναγιώτης Μάνος, πλαισιωμένος από τους χορευτές του Συλλόγου, στέκεται ανάμεσα σε νέους ανθρώπους που με την παρουσία και τη δράση τους έδωσαν ζωή στην παράδοση του Βαλτινού.

Όρθιοι, από δεξιά, διακρίνονται ο Μιχάλης Αγγελόπουλος, ο Στέλιος Μπιλιάλης και, αριστερά, ο Γιώργος Στ. Τσιγάρας. Καθιστοί, από δεξιά, ο Γιάννης Καραμπάσης, η Ελένη Παπακώστα και ο Γιώργος Σταυρέκας. Νέοι και νέες της εποχής, ντυμένοι με τις όμορφες παραδοσιακές φορεσιές, ποζάρουν με τη σοβαρότητα και την περηφάνια εκείνων που γνώριζαν πως συμμετείχαν σε κάτι περισσότερο από μια απλή χορευτική δραστηριότητα.

Τα χορευτικά τμήματα ανδρών και γυναικών εκείνων των χρόνων ήταν πολυμελή, οργανωμένα και ιδιαίτερα δραστήρια. Με τις παραδοσιακές στολές τους, τη λεβεντιά, την αρμονία των κινήσεων και την αγάπη τους για τον ελληνικό χορό, έδωσαν πολλές παραστάσεις και εκπροσώπησαν επάξια το Βαλτινό. Κάθε εμφάνισή τους αποτελούσε μια μικρή γιορτή, μια ευκαιρία να ακουστούν οι μουσικές του τόπου, να ζωντανέψουν οι χοροί των προγόνων και να αισθανθούν οι νεότεροι πως η παράδοση δεν είναι κάτι μακρινό και ξεχασμένο, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι της ταυτότητάς τους.

Κοιτάζοντας σήμερα αυτή τη φωτογραφία, βλέπουμε μια ολόκληρη εποχή, με τις προσδοκίες της, τις φιλίες της, τις κοινές προσπάθειες και τα όνειρά της. Βλέπουμε ανθρώπους που αφιέρωσαν χρόνο και ψυχή για να κρατήσουν αναμμένη τη φλόγα του πολιτισμού στον τόπο τους. Και ίσως, πίσω από τα χαμόγελα και τις νεανικές μορφές, να διακρίνουμε εκείνη τη βαθύτερη αλήθεια που χαρακτηρίζει κάθε συλλογική προσπάθεια: πως τα σημαντικότερα έργα γεννιούνται όταν οι άνθρωποι ενώνουν τις δυνάμεις τους για έναν κοινό σκοπό.

Σήμερα, αρκετές δεκαετίες αργότερα, οι πρωταγωνιστές εκείνης της φωτογραφίας κουβαλούν μέσα τους τις αναμνήσεις μιας όμορφης διαδρομής. Θα προσδοκούν, όπως όλοι όσοι αγάπησαν και υπηρέτησαν τον Σύλλογο, να δουν τις νεότερες γενιές να ακολουθούν τα χνάρια τους, να αγκαλιάζουν την πολιτιστική κληρονομιά του Βαλτινού και να συνεχίζουν το έργο που εκείνοι με τόσο μεράκι οικοδόμησαν.

Οι αρχαιρεσίες δεν είναι απλώς μια διαδικασία ανάδειξης νέου διοικητικού συμβουλίου. Είναι και μια ευκαιρία ανανέωσης της συλλογικής υπόσχεσης ότι ο πολιτισμός θα εξακολουθήσει να αποτελεί σημείο αναφοράς για την κοινότητα. Γιατί ένας πολιτιστικός σύλλογος δεν ζει μόνο από το παρελθόν του, αλλά κυρίως από τη δύναμή του να μεταφέρει την παρακαταθήκη του στο μέλλον.

Οι φωτογραφίες του χθες δεν μας καλούν μόνο να θυμηθούμε. Μας καλούν να συνεχίσουμε. Να κρατήσουμε ζωντανές τις ρίζες μας, να δώσουμε χώρο στους νέους και να αποδείξουμε πως η παράδοση δεν είναι μια ανάμνηση που φυλάσσεται σε ένα αρχείο, αλλά μια σκυτάλη που περνά από γενιά σε γενιά.

Και το Βαλτινό έχει κάθε λόγο να είναι περήφανο για όσους κράτησαν αυτή τη σκυτάλη και για όσους καλούνται σήμερα να τη σηκώσουν και να την οδηγήσουν ακόμη πιο μακριά.

Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου η Γενική Συνέλευση και οι εκλογές του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

 

Η Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου Ρίκα Βότσιου – Πλεξίδα καλεί τα μέλη του Συλλόγου στην Τακτική Γενική Συνέλευση.

Η Συνέλευση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026, από τις 6:00  έως 8:30 το απόγευμα, στο Αμφιθέατρο του Λυκείου Βαλτινού.

Κατά τη διάρκεια της Συνέλευσης θα παρουσιαστούν ο απολογισμός των δράσεων και του έργου του Συλλόγου, καθώς και ο οικονομικός απολογισμός της απερχόμενης διοίκησης.

Παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο δημιουργικής παρουσίας και προσφοράς του Συλλόγου στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή του Βαλτινού.

«Η συμμετοχή είναι δύναμη!» - γιατί ο πολιτισμός, η παράδοση και το μέλλον του Βαλτινού χτίζονται με τη συμβολή όλων.

Η Πρόεδρος του Δ.Σ.

Ρίκα Βότσιου – Πλεξίδα

ΔΡΥΣ

 

Οι δρύες είναι πάντα από τα πιο αγαπημένα μου δέντρα. Όταν συναντώ κάποια ξεκομμένη και ξεμοναχιασμένη δρυ στέκομαι με σεβασμό και αφιερώνω λίγο από τον χρόνο μου στο να προσεγγίσω το πνεύμα της. Δεν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω ότι η δρυς με έκανε ολιγόλογο και λάτρη του σύντομου ποιήματος. Ίσως να ευθύνεται η ιερή δρυς της Δωδώνης που ενέπνεε τη Διώνη να δίνει χρησμούς. Δικαιώνω λοιπόν πολλούς ποιητές που αγάπησαν και υπηρέτησαν το σύντομο και επιγραμματικό ποίημα και κυρίως τον Καλλίμαχο με τον περίφημο στίχο του «εχθαίρω το ποίημα το κυκλικόν», δηλαδή απεχθάνομαι το μακρύ ποίημα που όλο κλωθογυρίζει και αναμασάει τα ίδια λόγια ή, όπως επαναλαμβάνει αλλού, «μικρή τις, Διόνυσε, καλά πρήσσοντι ποιητή ρήσις […] εμοί δ’ ώναξ, η βραχυσυλλαβίη». Μετρημένα είναι τα λόγια, Διόνυσε, του καλού ποιητή […] και δική μου, βασιλέα, ας είναι η βραχυλογία. Και όλες αυτές οι σκέψεις υπό τη σκέπη μιας δρυός. Ας συνεχίσω.

Ηλίας Κεφάλας

Βιωματικά εργαστήρια ψυχοκοινωνικής ενδυνάμωσης στο Γενικό Λύκειο Βαλτινού

 Μια σημαντική πρωτοβουλία για την έκφραση των συναισθημάτων, την αντιμετώπιση των προκλήσεων της εφηβείας και την ενίσχυση της ψυχικής υγείας των μαθητών

Το Γενικό Λύκειο Βαλτινού επισκέφθηκε το Κέντρο Πρόληψης Εξαρτήσεων Π.Ε. Τρικάλων, σε συνεργασία με τον Εθνικό Οργανισμό Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων (ΕΟΠΑΕ), έπειτα από πρόσκληση του διευθυντή του σχολείου, κ. Αριστείδη Μυλωνά, με σκοπό την υλοποίηση στοχευμένων βιωματικών εργαστηρίων ψυχοκοινωνικής ενδυνάμωσης για τους μαθητές και τις μαθήτριες.

Η δράση επικεντρώθηκε σε ζητήματα που απασχολούν άμεσα τους εφήβους, δίνοντας έμφαση στην ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων, στην κατανόηση των αλλαγών που συνοδεύουν την εφηβεία και στην ανάπτυξη δεξιοτήτων για την αντιμετώπιση των καθημερινών δυσκολιών.

Μέσα σε ένα κλίμα εμπιστοσύνης, διαλόγου και ουσιαστικής αλληλεπίδρασης, οι εκπρόσωποι του Κέντρου συναντήθηκαν με τους 74 μαθητές και τις μαθήτριες της Α΄ και Β΄ τάξης του Λυκείου, ξεχωριστά σε κάθε τμήμα, προσαρμόζοντας το περιεχόμενο των εργαστηρίων στις ανάγκες και τους προβληματισμούς της κάθε ηλικιακής ομάδας.

Για τους μαθητές της Α΄ Λυκείου, το εργαστήριο είχε ως θέμα την «Αλλαγή και συναισθηματική ενδυνάμωση». Η συζήτηση επικεντρώθηκε στη μετάβαση από το Γυμνάσιο στο Λύκειο, μια περίοδο που συνοδεύεται από νέες απαιτήσεις, αυξημένες ευθύνες, διαφορετικές προσδοκίες, αλλά και ποικίλα συναισθήματα. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν όσα βιώνουν, κατανοώντας ότι η αλλαγή αποτελεί φυσικό μέρος της προσωπικής τους πορείας και ότι κάθε συναίσθημα έχει τη δική του σημασία.

Αντίστοιχα, οι μαθητές της Β΄ Λυκείου συμμετείχαν στο εργαστήριο με θέμα «Προκλήσεις ενηλικίωσης και ψυχική υγεία». Στο επίκεντρο βρέθηκαν η πορεία προς την αυτονόμηση, οι αυξανόμενες ευθύνες, η διαχείριση του άγχους και η σημασία της ψυχικής ισορροπίας. Μέσα από τη βιωματική προσέγγιση, αναζητήθηκαν πρακτικοί τρόποι αυτοφροντίδας, ενίσχυσης της αυτογνωσίας και αποτελεσματικότερης αντιμετώπισης των δυσκολιών που συχνά συνοδεύουν αυτή την κρίσιμη περίοδο της ζωής.

Η αξία τέτοιων δράσεων είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς το σχολείο δεν αποτελεί μόνο χώρο μετάδοσης γνώσεων, αλλά και περιβάλλον προσωπικής ανάπτυξης, κοινωνικοποίησης και διαμόρφωσης υγιών σχέσεων. Η δυνατότητα των νέων να μιλούν ανοιχτά για όσα αισθάνονται, να μοιράζονται τους προβληματισμούς τους και να αναζητούν τρόπους διαχείρισης των δυσκολιών τους συμβάλλει ουσιαστικά στην ψυχοκοινωνική τους ενδυνάμωση.

Η πρόληψη, η έγκαιρη υποστήριξη και η καλλιέργεια μιας κουλτούρας αποδοχής και εμπιστοσύνης μπορούν να προσφέρουν στους εφήβους πολύτιμα εφόδια για το παρόν και το μέλλον τους.

Το Κέντρο Πρόληψης Εξαρτήσεων Π.Ε. Τρικάλων ευχαρίστησε θερμά τους μαθητές και τις μαθήτριες του Γενικού Λυκείου Βαλτινού για την ενεργό συμμετοχή, τον προβληματισμό και την εμπιστοσύνη που επέδειξαν, καθώς και τη διεύθυνση του σχολείου για την εξαιρετική συνεργασία και τη φιλοξενία.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία αναδεικνύει τη σημασία της συνεργασίας ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα και τους φορείς πρόληψης, με κοινό στόχο τη στήριξη των νέων ανθρώπων. Γιατί, πέρα από τις σχολικές επιδόσεις και τις γνώσεις, οι έφηβοι χρειάζονται χώρο να εκφράζονται, ανθρώπους που τους ακούν και εφόδια για να αντιμετωπίζουν με αυτοπεποίθηση τις προκλήσεις της ζωής.

Ένας Βαλτινιώτης στις όχθες του Ρήνου

 

Από την όμορφη ελβετική πόλη Rheinfelden, στις όχθες του ιστορικού ποταμού Ρήνου, μας στέλνει τους εγκάρδιους χαιρετισμούς του ο συγχωριανός μας Βασίλης Σταμούλης, αποδεικνύοντας πως οι άνθρωποι του Βαλτινού ταξιδεύουν παντού, μεταφέροντας μαζί τους τις αναμνήσεις, τις ρίζες και την αγάπη για τον τόπο τους.

Στη φωτογραφία, ο Βασίλης ποζάρει με φόντο το εντυπωσιακό πέτρινο γεφύρι, τα γαλήνια νερά του Ρήνου και τα γραφικά κτίρια της πόλης, σε ένα τοπίο που συνδυάζει τη μεσαιωνική γοητεία με την ευρωπαϊκή ομορφιά.

Το Rheinfelden, στο καντόνι του Άαργκαου, είναι μια ιστορική πόλη με ρίζες στον 12ο αιώνα, γνωστή για την καλοδιατηρημένη παλιά πόλη της και τη φημισμένη ζυθοποιία Feldschlösschen. Ο Ρήνος αποτελεί το φυσικό σύνορο ανάμεσα στην ελβετική και τη γερμανική πλευρά της πόλης, δημιουργώντας έναν ξεχωριστό τόπο συνάντησης δύο χωρών και πολιτισμών.

Από το μακρινό Rheinfelden, λοιπόν, ο Βασίλης Σταμούλης μάς θυμίζει πως, όσο μακριά κι αν ταξιδεύει κανείς, ο τόπος καταγωγής παραμένει πάντα ένα κομμάτι της καρδιάς του.

Πολλούς χαιρετισμούς, Βασίλη, και καλά ταξίδια, με υγεία και όμορφες εμπειρίες!